Neus uit
Toch kon ik na twintig jaar geen dijkje, geen dammetje of geen kuiltje meer zien. En de uitspraak: ‘wacht maar tot je op jezelf woont, dan zul je toegeven dat je mama’s prakje mist’ kwam nog erger mijn neus uit.

Nieuwe moeder
Sinds vier maanden heb ik mijn eigen huis en moet ik mijn eigen boontjes doppen. Een ironisch gegeven aangezien er in die vier maanden geen boontje op mijn bord heeft gelegen. De magnetron fungeerde als mijn nieuwe moeder. Met één draai aan de knop kreeg ik toch nog warm voer voorgeschoteld. Hele bakken glazige magnetronmacaroni, kleverige lasagne en kant-en-klare kipkerrie schoof ik naar binnen. Het was best te doen, als je van de smaak houdt; enkelvoud ja. De lasagne smaakte hetzelfde als de macaroni of een ander willekeurige magnetronmaaltijd uit het schap.

Waarderen
Maar net zoals mijn moeders eten, ging ook dit vervelen. Ik heb inmiddels zelfs last van magnetronmoeheid. Je probeert het nog te sussen met wat pizza’s en wat bezoekjes aan de snackbar, maar dan moet je het toch onder ogen zie: ik moet gaan koken. En tot slot moet ik iets toegeven: mama je had gelijk, magnetronmaaltijden zijn heel vies. Nu waardeer ik zélfs jouw prakjes weer…

Wanneer kan ik bij je aanschuiven?

Foto: GettyImages.nl

Hoopvolle ogen en optimistische hoteleigenaars
Ik vind het een beetje aandoenlijk, die Elfstedentocht-koorts. Al rondzappend kom ik verschillende hoopvolle ogen tegen, optimistische schaatsers en nog optimistischere hoteleigenaars (u kunt alvast reserveren, voor het geval dat..). En toch wil al dat Elfstedentochtgeneuzel zeggen dat het winter is. Serieus koud, echte sneeuw en glijpartijen in de wijk. Ja, ook ik heb al een schuivertje gemaakt met botsauto-effect als besluit.

Schaatsen uit het vet
Ik heb dan niet zoveel met dat marathonschaatsen, maar toch is schaatsen iets speciaals. Het is elk jaar maar de vraag ‘of het kan’ en altijd spannend (zou het ijs mij houden?). Dus ook ik kijk uit naar de dag dat het verlossende woord komt: er kan geschaatst worden. Dan nog even schaatsen regelen en mezelf belachelijk maken want schaatsen kan ik natuurlijk helemaal niet. Maar het gaat om het idee. Dat er eten en drinken bij hoort, is logisch. Zelfgemaakte warme chocolademelk in plaats van de aanmaakpoeder-variant en een winters warme kruidenthee. Koekje erbij? Probeer eens deze cranberry-witte chocolade-koekjes.

De lekkerste warme chocolademelk, voor 4 grote koppen (1 liter)
Met échte chocola en een snufje kaneel voor de warmte

Nodig
• 200 ml slagroom
• 2 eetlepels (riet)suiker
• 800 dl melk
• 4 theelepels (riet)suiker
• 200-300 gram pure chocola (minstens 70% cacao)
• 1 kaneelstokje

Maken
1. Klop slagroom stijf met twee eetlepels rietsuiker (of naar smaak) en een mespuntje kaneelpoeder.
2. Doe de melk in een pan met dikke bodem en zet op middelhoog vuur.
3. Leg het kaneelstokje erin en laat aan de kook komen. Laat een minuutje zachtjes koken.
4. Breek de chocola in kleine stukjes en voeg toe aan de melk. Roer de chocola er goed door (totdat alles gesmolten is) en laat de melk weer aan de kook komen.
5. Voeg de suiker toe, roer goed door en giet in grote mokken.
6. Maak af met de verse slagroom.

Snelle versie, voor één persoon:
Doe 200 ml melk in een pannetje of in de magnetron en zorg dat deze goed heet is (tegen de kook aan). Meng een flinke eetlepel cacaopoeder (minstens 70% cacao, bijvoorbeeld van Droste) met een theelepel rietsuiker en maak hier een papje van met een scheutje gekookt water. Is het papje egaal, dan giet je er de hete melk bij. Even roeren en klaar!

Tip: Een keer iets anders? Ook lekker met witte chocola in plaats van pure! Laat de kaneel dan weg en voeg in plaats daarvan een mespuntje kaneel toe aan de slagroom voordat je deze klopt.

Thee met citroen, verse gember en honing, voor 4 grote glazen
Lekker met sinaasappelschil

Nodig
• 2 citroenen
• 5 cm verse gemberwortel
• Honing (naar smaak)
• 1 liter kokend water

Maken
1. Doe het kokend water in een pan (of breng het in de pan aan de kook).
2. Was de gemberwortel en snij in hele dunne plakjes.
3. Was de citroenen; halveer ze en pers ze uit. Snij de helften daarna in stukjes of reepjes (pitjes er even uithalen natuurlijk).
4. Voeg de gember en citroen toe aan het water en breng op smaak met honing. Ik gebruik zelf een eetlepel honing per glas, om de zuurheid van de citroen in balans te brengen.
5. Ook lekker: haal met een dunschiller wat sinaasappelschil van een halve sinaasappel (niet het witte deel van de schil, dat is bitter) en voeg dat toe aan het theemengsel. 
6. Even laten trekken en in grote glazen schenken.

Daar lag ze, in mijn tochtige halletje
Het gebeurde maandagmorgen. Met een doffe klap viel er een model op mijn deurmat. Ze lag daar in mijn tochtige halletje op de voorpagina van NRC Next, bloot en knokig te wezen. Ik wilde naar de keuken rennen om broodjes hagelslag voor haar te pletten.
Ananda Marchildon. De winnares van Hollands Next Topmodel die nu door het leven gaat als het model met ‘de te dikke reet’. Net als winnares en model Rosalinda Klikstra is ze door modellenbureau Elite gewogen en te zwaar bevonden.

Dat gezeur over die ene maat, onzin
Het verhaal van Ananda geeft een inkijkje in de modellenwereld wat we natuurlijk al lang kennen. Het dwingende keurslijf van de haute couture. Waarvoor je heupomvang dus maximaal 90 centimeter mag zijn en geen millimeter meer. We kunnen astronaut André Kuipers vijf maanden proefjes laten uitvoeren in de ruimte, maar een extra coupenaadje in kleding naaien, da’s lastig. Ik smeerde nog een broodje. En las de tips die Ananda meekreeg van modellenbureau om toch die 90 centimeter te halen.

Tip 1: “Als je honger hebt, ga dan slapen”

Ik wreef de slaap uit mijn ogen, mijn maag knorde.

Tip 2: “Als je trek krijgt, poets dan je tanden. Dan verdwijnt de honger.”

Ik had ook net mijn tanden gepoetst en niet het gevoel dat ik even op de bank moest gaan liggen om uit te buiken van de Prodent.

Tip 3: “Ga op nuchtere maag een half uur hardlopen”

Ik zou mijn luie reet zo in de auto hijsen met in mijn handtas vier beboterde boterhammen met 48+ kaas. Om de rest van de dag met een heupomvang van meer dan een meter (wilde gok) op een bureaustoel te ploffen.

Dan nog een hele verhandeling over een ketodieet waarbij je als traktatie een ei bij je halve (geen hele hè) groentesalade mag. Jeuj! Een ei! Meest bizarre detail in het verhaal is wel de naam van de personal trainer die het zware dieet- en sportprogramma aan modellen geeft.

Oswin Beingsick.
Beingsick.
What’s in a name, zouden de Engelsen zeggen.

Tip 4: Vergeet al die tips, doe het gewoon niet!
Het is ongezond en waanzin. En het maakt geen reet uit. Want dat het niet werkt is bij deze proefondervindelijk vastgesteld door de twee modellen.

CC foto: o5com.

Tweede kaart gratis
Dit kleine uitje helpt me mijn energie-level op het juiste peil te houden. Maar ik heb zin om meer te doen! En daarom ben ik aan het kijken naar leuke uitjes voor mij en mijn vriendinnen. Zoals lekker naar de sauna gaan om bij te kletsen en te genieten van een uitgebreide schoonheidsbehandeling. Zodat ik er weer helemaal tegenaan kan! En fijn: bij Optimel krijg je nu korting! Tenminste, als we voor 29 februari gaan. Met Optimel Eurosparen krijgen we namelijk de tweede kaart gratis.

En of ik nu met mijn vriendin uit Honselersdijk of die uit Amsterdam ga: er zit er altijd wel ééntje in de buurt. Want we kunnen kiezen uit 60 sauna’s! En nu maar hopen dat ze ‘s avonds erheen willen. Ik vind het altijd extra leuk om ‘s avonds naar de sauna te gaan. Zéker in de winter! Dan is het zo knus in het donker en staan er overal fakkels. Dat verhoogt bij mij zeker de gezelligheid. Omdat we gebruik maken van de Optimel-aanbieding, kunnen we daar ook eten. We krijgen namelijk de dagschotel gratis. Dat is lekker makkelijk bespaard! Misschien moet ik vaker gaan…

Winnen!
PS. Op de Facebook-pagina van Optimel kun je nu een saunabreak winnen! Het enige dat je hoeft te doen, is een spelletje spelen. Ik ben al begonnen!

Het is 24/7 koken wat de klok slaat
Dat is zo’n beetje de strekking van wat zich er waarschijnlijk in mijn vriend’s hoofd heeft afgespeeld toen ik enthousiast vanachter mijn laptop jubelde dat er een kookzender zou komen. Alwéér iets over koken, hij zag de bui al hangen. Nieuwsgierig zat ik klaar om de noviteit te gaan beleven. Welke koks hebben ze weten te strikken en wat zijn de thema’s?

Meester Rudolph
24Kitchen is Rudolph’s zender en bij Rudolph heb ik mijn bedenkingen. Hij bedoelt het goed, maar praat altijd net iets te Schoolmeester Rudolph-achtig en ik voel me dan ook 10 jaar als ik naar zijn programma’s kijk. Dat hoge stemmetje is ook niet bevorderlijk voor het kijkgenot. Maar gelukkig zendt 24Kitchen ook shows van Jamie Oliver, Donna Hay (mijn favoriet)en Bill Granger uit, wat zorgt voor de nodige afwisseling. De zender heeft ook een aantal eigen koks, die de meeste van ons waarschijnlijk nog niet kenden.

Nieuwe TV-talent?
Tussen de programma’s door, zorgt Bianca ervoor dat we elke dag iets snel en makkelijk kunnen koken. Beetje jammer dat haar manier van uitleggen mij kippenvel bezorgt (en dan niet op de de ‘oh-wat-prachtig-manier’). Waar ik dan wél weer uren naar kan luisteren, wat praatgenot betreft, is de Italiaan Giovanni. Hij is alleen een beetje warrig en chaotisch dus zijn recepten zijn niet zo goed te volgen. Soms doet z’n Italiaanse mamma mee, erg leuk! Gelukkig is er altijd nog John. John is de pretty boy van 24Kitchen die ‘van een bubbeltje of mojito houdt en resideert aan de Amsterdamse grachtengordel’. En koken, dat kan ie natuurlijk ook nog. Maar het mooiste is toch als ie op ‘t einde van zijn programma aankondigt dat zijn haarbandje weer uit mag, hij zijn manen eens lekker los schudt en het gerecht aan de kijker presenteert.

Wat vind jij van 24Kitchen? En over kookprogramma’s gesproken: Wanneer zou er weer een Australische Masterchef beginnen?

Foto: 24Kitchen

De diepvrieslekkernij in de bovenste lade
Ik zat tijdens het ontbijt al uitgebreid na te denken over wat ik vanavond wilde gaan eten. Opeens moest ik denken aan de pizza die ik een paar weken geleden had aangeschaft. Die pizza, van het type Hawaï meende ik me te herinneren, heb ik destijds in de bovenste vriezerlade gestopt. Het kostte wel wat moeite, de la klemde en kon nog maar voor één kwart opengeschoven worden. De diepvrieslekkernij gleed naar binnen, als een telefoonboek door een brievenbus.

Terwijl ik op een taaie bruine broodkorst kauwde, danste die pizza Hawaï de hoela door mijn hoofd. Ik kon de sappige warme ananasjes en gesmolten kaas bijna ruiken. De pizza zou toch nog gewoon in de vriezer liggen? Voor de zekerheid besloot ik even te gaan kijken.

Bonken en pegels
Ik liep naar de keuken en opende het onderste deurtje van de koelvriescombinatie. Ik pakte het handvat van de bovenste la beet en trok, maar er gebeurde niets. De la zat vast. Muurvast. Geen beweging in te krijgen. Knarsend en krakend opende ik de vleeslade eronder. Wit uitgeslagen boomstammetjes in boterhamzakjes en ijsklonten met hamburgers erin kwamen aan het licht. Ik trok de plastic la uit de rails en zette hem op de grond. Ik bukte en keek in het donkere gat om te zien of er misschien iets vast zat wat de bovenste la belemmerde. Ik zag niets dan grote witte bonken en pegels. De pizza zat ingevroren. Er zat maar één ding op: de hele vriezer ontdooien.

Ik drukte op de uitknop en trok ook de onderste lade uit de vriezer. De thermometer in de tuin gaf 3 ºC aan. Ik zette de laden gevuld met voedsel buiten op de tuinbank. Ik legde placemats en handdoeken op de vloer, uit de badkamer haalde ik mijn föhn en ik ging in kleermakerszit in de opening van de vriezerdeur zitten. Ik zette de föhn op standje twee en richtte op de ijsmassa.

Net toen ik begon te vrezen dat ik pas tegen Pasen wat te eten zou hebben, begon de boel te druppelen. De grote witte ijsbrokken tegen de achterwand werden glazig en langs de zijkanten ontstonden kleine stroompjes. Voorzichtig morrelde ik wat aan een ijspegel. Na een halfuur kon ik met mijn nagels in de ijslaag krassen. Ik peuterde wat bevroren broodkruimels en broccoli-korreltjes van het rooster. Ik voelde eens aan de bovenste lade. Die zat niet muurvast meer, maar had een centimeter speling gekregen. Dit ging de goede kant op.

Missie Pizza Hawaï geslaagd
Na twee uur föhnen heb ik my precious kunnen bevrijden uit zijn ijzige lade en kleffe kartonnen doos. De aanhouder heeft gewonnen. En wat denk je! Onder het Poollandschap in de bovenste la vond ik ook nog een pizza Salami. Althans, ik denk dat het worst is wat er op die pizza zit. En óók een raketje. Tenminste, er steekt een houten stokje uit…

Tegen de tijd dat u dit leest geniet ik van een overheerlijk driegangenmenu. Hard werken loont, dat blijkt maar weer. Ik kan niet wachten tot mijn vriezer weer ontdooid moet worden.

Foto: Gettyimages.nl

Kruidenkaravaan
Als ik denk aan oosters eten, dan denk ik vooral aan alle kruiden en specerijen die ze in de Aziatische keuken gebruiken. Koenjit, ketoembar, djintan, djahe, sereh, kerrie en venkelzaad, om maar een kleine selectie te noemen. En dan zijn er natuurlijk de verse kruiden, zoals peper, citroengras, kokos, gemberwortel, venkel en koriander. Sauzen en olie? Die ook nog, van oestersaus, vissaus en sojasaus tot ketjap en sesamolie.

Wat de boer niet kent…
Nou ben ik a) geen boer en b) eet ik ook dingen die ik niet ken. Maar. Het blijft lastig om kruiden die in een andere taal staan geschreven te duiden. Hoe smaken ze, waar komen ze vandaan en hoe combineer ik ze? Voor mij was de veelheid aan opties en mogelijke ingrediënten lange tijd een drempel om de Aziatische keuken te verkennen. En dat terwijl ik tijdens mijn studietijd altijd een makkelijk en snel gerecht maakte, hartstikke oosters en érg smakelijk. Geen zelfgemaakte currypasta of ingewikkelde ingrediënten voor nodig!  Eerlijk gezegd ben ik op een doordeweekse avond ook veel te lui om langer dan een half uur in de keuken te staan.

Liever lui dan moe
Dus mijn studentenrecept en tevens supermarktgerecht deel ik graag met jullie. Je hoeft geen kruidenkenner te zijn en niet naar de markt of toko, dat scheelt weer tijd.
Met een aantal basisingredienten en -kruiden (bij mij staan ze in ieder geval altijd in de voorraadkast) en kip uit je vriezer kom je al een heel eind.  Eigenlijk hoef ik vaak alleen de shii take, peultjes en taugé vers te gaan halen. En elke keer dat ik het maak, voeg ik weer iets oosters toe, laat ik iets weg of probeer ik er een andere Aziatische draai aan te geven. Ja ja, ik kom er wel!

Wokgerecht met kip, peultjes, shii take en taugé, voor 2 personen
met woksaus van ketjap manis, chilisaus, knoflook en sojasaus

Tip: Probeer ook eens met grote garnalen of biefstukreepjes in plaats van kip! Garnalen combineren goed met citroengras (laat de cashewnoten weg) en bij rundvlees is dungesneden rode ui lekker.

Nodig
•    Kipfilet (het liefst biologisch), in reepjes of blokjes
•    200 gram peultjes
•    1 bakje shii take paddenstoelen
•    1 bakje taugé
•    Voor 2 personen noodles, bijvoorbeeld woknoedels  of droge noodles die je eerst even voorkookt
•    75 gram ongezoute cachewnoten

Voor de woksaus
•    1 teen knoflook
•    1 gedroogde chilipeper (heel of in molen)
•    2 eetlepels zoete chilisaus
•    4 eetlepels ketjap manis
•    2 eetlepels sojasaus (bijvoorbeeld Kikkoman)

Maken
1.    Maak de peultjes schoon (topjes en draad verwijderen). Zet ze in een flinke laag water op hoog vuur en breng aan de kook. Laat drie minuten koken en spoel dan goed af onder de koude kraan (blancheren). Giet af door een zeef of vergiet en zet apart.
2.    Was de taugé en zet apart.
3.    Als je kipfilet hebt die nog niet in blokjes of reepjes is gesneden, doe dat dan terwijl de peultjes aan de kook komen.
4.    Borstel de paddenstoelen schoon en snij het harde steeltje eraf. Snij in plakjes van ongeveer een halve centimeter.
5.    Snij de knoflook in dunne reepjes en vijzel de gedroogde chilipeper (als de gedroogde chili in een molentje zit, is dit natuurlijk niet nodig).
6.    Meng de knoflook, ketjap, gedroogde chilipeper, sojasaus en chilisaus tot een woksaus.
7.    Doe wat zonnebloem- of wokolie in een wok en laat deze heet worden. Als de wok op temperatuur is, bak je de kip al omscheppend 1-2 minuten (afhankelijk van de dikte van de kip) aan.
8.    Voeg de woksaus toe en daarna de peultjes en shii take. Bak 2 minuten mee.
9.    Bak dan de taugé en woknoodles nog 1 minuut mee.
10. Schep op diepe borden en strooi er de cashewnoten overheen.

En dan: attack!

CC Foto: Privébezit

Dit is vaak niet de beste manier om van dat depressieve gevoel af te komen. Je wordt er juist neerslachtiger van. Optimel heeft geweldige tips, waarmee je de depressie te lijf kunt gaan. Het hielp mij in elk geval de Blue Monday door te komen, zonder mezelf in de slaapkamer op te sluiten. Ik besloot er op uit te trekken en een verfrissende wandeling te maken in de vrieskou. Mijn wereld werd er een stuk vrolijker van. Is wandelen niet zo jouw ding? Optimel heeft nog meer inspirerende tips.

Ga sporten
Door te sporten verbrand je niet alleen calorieën, maar raak je ook stress kwijt. Je bouwt spiermassa op en misschien wel het allerbelangrijkst: na het sporten krijg je een flinke energieboost.

Uit die televisie!
Doe de televisie ’s avonds eens uit en ga met een goed boek of tijdschrift op de bank zitten. Zet een fijn muziekje op, doe lekkere sokken aan en neem een glas warme chocolademelk. Bijvoorbeeld Optimel chocolademelk, lekker makkelijk op te warmen in de magnetron!

Lekker shoppen
Maak samen met een vriendin een lange wandeling (meteen tijd om lekker bij te praten) of ga een middagje shoppen. Zo geef je niet alleen de economie een boost, maar ook jezelf!

Goed ontbijt, goed begin
Goed ontbijten is belangrijk. Het zorgt er niet alleen voor dat je spijsvertering op gang komt, maar geeft ook energie en vermindert je behoefte aan snoep. Een gezond ontbijt bestaat uit thee, koffie of water, volkoren producten zoals bruine boterhammen met margarine en mager beleg, beschuit of ontbijtgranen, fruit(sap) en een melkproduct (yoghurt of een glas Optimel).

Boek een lekkere massage
Laat je bijvoorbeeld regelmatig masseren. Een massage is goed voor lichaam en geest. Tijdens het masseren komen endorfines vrij, een natuurlijke pijnstiller die stress verlaagt. Ook heel rustgevend is een bad met lavendelolie.

Ga er op uit
Ga er eens lekker op uit, bijvoorbeeld met een vriendin naar de sauna. Bij Optimel krijg je korting op veel uitjes met Optimel Eurosparen. Zo kun je € 50,- korting krijgen op een bezoek aan jouw favoriete sauna.

Ik ga genieten dit jaar. Geniet je mee?

Fotocredits © Sander van der Wel

Kaashaters
Dan heb je nog al die twijfelkonten die ertussen zitten, echter heb je ook verschillende soorten niet-kaaseters. De één lust absoluut geen kaas. Geen geraspte, geen jonge, geen beschimmelde, geen dunne en geen geitenkaas. Geen kaaskoekjes en geen –stengels, niets wat er ook maar een beetje naar smaakt of ruikt.

Kaas is geen feest
De andere kaashaters spreken mijn taal. Als kind hoefde je mij het muizenvoer al niet aan te bieden. Ik weet nog goed hoe verrast ik was dat we met een kinderfeestje naar de kaasboer gingen om onze eigen smerige kaas te maken. Op je verjaardag notabene? Dat prieken was best leuk, maar die geu-heur, en het resultaat… Niet echt iets om trots op te zijn, vond ik. Gelukkig moest die kaas nog weken rijpen voor zijn volwaardige aroma’s vrij kwamen.

Trauma
Ik begin echt niet te hyperventileren of te kokhalzen zodra ik een kaasmeisje voorbij zie huppelen. Ik walg vooral van de zweterige brokkels op je tong, de kleffe bende in je kies en die kleverige suspensie in je gehemelte. De rillingen krijg ik ervan. Ik passeer de kaaswinkel in rap tempo met de knijper op mijn neus, hoewel ik me niet eens exact kan herinneren hoe en waar mijn eerste keer was.

Hartige (choco)pasta
Voor een kaasstengel, met een minimale portie kaas, ben ik nog wel te porren en ook de gesmolten versie werk ik regelmatig met – ik durf het bijna niet te zeggen – plezier naar binnen. Een dun plakje kaas op een tosti met ham of tomaat en een pizza met heel veel lekkers, en een beetje kaas, gaan er best in. De slappe gele derrie die in je mond niet herkenbaar is, maar meer voelt als warme, hartige (choco)pasta houd ik wel binnen.

Zweterige gummy
Maar kaas als gummy-achtig broodbeleg of een lekker happie? Iehks! Als de prikkers met kaas op tafel komen, voel ik mijn maag omdraaien. Door mijn hoofd schieten gedachtes over kiezen die de zweterige, gele gummy doorboren en mijn mond begint al te vertrekken. Ik moet nu iets anders eten, anders blijft het me achtervolgen: een plakje worst graag!

© Beeld: Getty Images

Witgrijze sneeuwlucht en ademwolkjes
Een beetje winter heeft toch minstens één keer sneeuw en in ieder geval een paar keer vorst. Al voorruit-krabbend vervloek ik de verdomde winter, maar nu ik niet hoef te krabben, mis ik het. Gure wind, de witgrijze sneeuwlucht en de ademwolkjes van mensen die op straat lopen. Maar eenmaal binnen, in de keuken, maak ik de winter zo winters als ik wil. Stoofpotten, zelfgemaakte appelmoes en natuurlijk stamppot.

Stamppot van rauwe andijvie en spekjes, voor 4 personen
lekker met zelfgemaakte appelmoes en een Hollandse gehaktbal

Nodig
•    1,5 kilo kruimige aardappelen
•    250 mager gerookt spek (blokjes of reepjes)
•    500 gram gewassen en fijn gesneden andijvie
•    200 ml melk
•    Twee eetlepels roomboter

Maken
1.    Schil de aardappelen en doe in een pan met ruim water en zout. Breng aan de kook en laat 20 minuten koken.
2.    Ondertussen bak je de spekjes (geen olie of boter nodig) in een koekenpan met antiaanbaklaag. Zijn ze goudbruin en knapperig? Laat ze dan uitlekken op een paar vellen keukenpapier.
3.    Check of je aardappelen na 20 minuten goed gaar zijn door een punt van een scherp mes in de aardappelen te prikken. Gaat het mes er soepel in en doorheen dan zijn ze gaar. Voel je weerstand? Laat de aardappelen dan nog een paar minuten langer koken. De kooktijd is dus afhankelijk van de grootte van je aardappelen. Grote aardappelen kun je voordat je ze kookt ook even doormidden snijden, dat scheelt wat kooktijd.
4.    Giet de aardappelen af als ze gaar zijn en doe ze terug in de pan. Zet nog een minuutje op je laagste pit met de deksel op de pan om droog te stomen.
5.    Hou de pan goed vast met één hand en stamp met je andere hand de aardappelen kapot (of gebruik een pureeknijper). Voeg de helft van de melk toe en stamp weer. Voeg nu de boter toe en roer goed. Voeg de overige melk toe als de puree nog niet smeuïg genoeg is.
6.    Schep de rauwe andijvie en spekjes door de puree, meng goed.
7.    Let op: tijdens al deze handelingen laat je de pan op je kleinste pit (en op het vuur) staan.
8.    Maak af met verse peper en een beetje zout (niet teveel, de spekjes zijn ook zout).

CC Foto: Privébezit

Klont
‘Hij wil sushi,’ stond er in de mail die ik daarna ontving. Dus het werd Sushi in Breda. Daarom liepen mijn vrouw en ik twee dagen later naar restaurant Ume, waar we werden opgewacht door onze vrienden. We kwamen ietwat te laat, omdat we eerst nog moesten worden bedaard door onze oppas van zestien jaar oud, die ons ervan verzekerde dat alles heus wel goed zou komen als wij op stap zouden gaan. ‘Hebben jullie al een ronde gehad,’ vroeg ik en ik wees op de klont wasabi, waar al flink wat van weg was.

‘We hebben alleen van het voorgerecht gesnoept,’ zei onze vriendin. ‘Dat is pittig spul joh.’

Ik wees naar het schaaltje waarop gember lag en een halve dot wasabi. ‘Dat is geen voorgerecht hoor. Dat hoor je bij de sushi te eten.’

Heerlijkheden
We namen één voor één de kaart ter hand en bestelden wat we wilden eten. Heerlijk vind ik dat, kiezen uit allemaal kleine hapjes. Zodra de kaart is ingevuld, komen ze steeds weer schaaltjes brengen met allerlei heerlijkheden erop. Zo houd je het wel een hele avond vol. Lekker keuvelen en onderwijl hapjes eten.

‘Wat heb je daar bij je hand gedaan,’ vroeg onze vriendin.

‘Van mijn fiets gevallen,’ verklaarde ik. ‘Dat stuur van mij is verstelbaar. Als je een klepje openmaakt kan het hele mechaniek bewegen. Dat hoort alleen niet te gebeuren als ik aan het fietsen ben en zeker niet wanneer ik van een schuine helling afrijd. Maar dat gebeurde dus wel. Dus ik dook over mijn stuur heen, verloor mijn evenwicht en wist daarbij nog net de reling vast te pakken.’

Schade
De schade liep ik vooral op aan mijn linkerhand, aan twee vingers waarvan de knokkels nu open liggen. Het doet alleen pijn als ik de letters x, s, w, c, d, e en de getallen 2 en 3 typ. Gelukkig zitten die allemaal maar 680 keer in deze blog.

‘En ik heb een flinke kras op mijn been,’ zei ik en ik illustreerde hoe groot, door mijn been op te tillen en er met duim en vinger op aan te geven hoe groot de schade daar was.

‘Pfoe. Je overdrijft,’ zei mijn vrouw vrij hard, want ze was zeker van haar zaak. ‘Zo groot is ‘ie niet hoor.’

‘Echt wel,’ zei ik verontwaardigd en daardoor ook iets te hard. Ineens leken we wel zo’n stel dat hardop ruzie maakt in een restaurant. ‘Jij weet heus wel hoe groot hij is,’ zei ik.

Mijn vrouw stak haar hand voor zich uit. Met duim en wijsvinger beeldde zij de grootte uit, zo’n drie tot vier centimeter. ‘Echt, hij is maar zo groot.’

Pas daarna kregen we door dat er mensen naar ons zaten te kijken.

CC foto: ZoeShuttleworth

We zitten graag bij het raam, mijn moeder en ik. Zij op een plek waar ze het overzicht heeft. Ik zie mijn moeder dan genieten en mensen kijken. Dat vindt ze leuk. Als ik dan verzucht dat ik wel even wil kletsen, kijkt ze me met een verontschuldigende glimlach aan: “Ik vind het zo leuk om mensen te kijken!” Waarop ze weer daad bij woord voegt. Inmiddels probeer ik het al niet eens meer en doe ik gewoon lekker mee. En dan stoten we elkaar af en toe even aan: “Kijk die leuke jas!” of “Wat een bijzondere kapsels hebben mensen toch.”
Binnenkort willen we weer een nachtje weg. We hebben het al over Berlijn gehad, maar Nederland heeft ook superleuke plekjes. Optimel heeft een aantal leuke adresjes op een rijtje gezet die ik jullie niet wil onthouden.

Maastricht
Je shopt uren in de mooiste winkelstad van het zuiden! Halverwege de dag duik je met je vriendinnen Bread & Delicious in voor die welverdiende lunch, hèhè. Adres: Stationsstraat 23 in Maastricht.

Delft
Grachtjes en veel gezellige winkelstraatjes. Beetje deftig en de sfeer is oud-hollandsch. Dat is Delft. In Het Koningshuys, Markt 38-40 chill je als een vorstin.

Deventer
Boekenstad, Koekstad en er is natuurlijk nog veel meer te koop in Winkelstad Deventer. De lekkerste lunch met warme croissants én Optimel vind je bij De Croissanterie, Broederenstraat 19.

Groningen
Paviljoen Kaap Hoorn, Kaapse Baan 1 ligt in Haren. En dat zit vastgeplakt aan trendy Groningen. Tussen het winkelen door ben je zo in Kaap Hoorn en na de lunch ligt Groningen weer aan je voeten.

Ik krijg er spontaan honger van. Gauw m’n moeder bellen en bepalen waar we heen gaan. Al was het maar om mensen te kijken…

© Beeld: Optimel 

Wintersmaak
Als ik iets met paddenstoelen kook, begint de pret al bij het uitpakken van de paddenstoelen. De geur is zó anders dan alle andere geuren. Als ik mijn ogen dicht doe lijkt het alsof ik weer tien jaar oud ben en met mijn vader door het bos loop op een koude herfstdag. Daarom hou ik zo van eten en koken, elke smaak en geur is een herinnering!

Een keer geen vlees?
Paddenstoelen zijn voedzaam en vlezig, waardoor je ze ook als vleesvervanger kunt gebruiken. Onderstaand broodje is dus lekker als lunch, maar net zo lekker om een keer ‘s avonds te eten. Kun je niet zonder vlees? Bak dan wat gerookte ham of spek met de paddenstoelen mee.

Broodje Winter, voor 2 personen
met gebakken paddenstoelen, mosterd, balsamico en Parmezaanse kaas

Nodig
•   1 zuurdesembrood, ongesneden
•   1 teen knoflook, in de schil
•    500 tot 600 gram gemixte paddenstoelen, bijvoorbeeld oesterzwammen, kastanjechampignons en shiitake
•    75 gram rucola of een salademix met daarin rucola
•    Geschaafde Parmezaanse kaas
•    4 eetlepels van de lekkerste mosterd die je hebt of kent

Maken
1.    Snij vier dikke sneeën van het brood af (van ongeveer 2 cm).
2.    Verwarm de oven voor op 150 graden.
3.    Borstel de paddenstoelen schoon (niet wassen) en scheur of snij ze in grove stukken. Ze hoeven niet heel fijn gesneden te worden.
4.    Maak een verdeling tussen de wat hardere en wat zachtere soorten (kastanjechampignons zijn bijvoorbeeld hard en moeten wat langer gebakken worden).
5.    Kneus een teen knoflook (met de schil er nog omheen), doe een flinke scheut zonnebloemolie in een pan en leg de teen daar in. Laat de pan op middelhoog vuur op temperatuur komen.
6.    Heet genoeg? Dan mag de knoflookteen eruit en de paddenstoelen erin. Doe er eerst de harde paddenstoelen erin en ongeveer 3 minuten daarna de zachtere.
7.    Leg ondertussen de sneeënbrood in de oven om ze te roosteren.
8.    Is de pan op z’n heetst en goed aan het bakken? Blus de boel dan af met een scheut balsamico-azijn en bak nog een minuutje door. Breng nu ook op smaak met verse peper en een beetje zout. Zet het vuur laag.
9.    Smeer de lekkerste mosterd die je kent of kunt krijgen op elke snee brood (ik gebruik een milde knoflook-rozemarijnmosterd van een boerderij in de buurt).
10. Doe de sla in een mengkom en doe er een scheut extra vergine olijfolie en een kleiner scheutje balsamico-azijn over. Even husselen en meng er dan de warme paddenstoelen doorheen.
11. Verdeel over de vier sneeën brood en strooi er de geschaafde Parmezaanse kaas overheen.

CC Foto: Privébezit

‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.

‘Ik ook,’ riep Myrthe.

‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.

Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.

‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’

Er lag nog één worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.

Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’

Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’

‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’

‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’

‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’

‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.

Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Maar niet te vaak,’ zei ik.

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’

‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.

CC foto: roolrool

Proost!
Oudjaarsavond is niet compleet zonder een appelbol, een vettige oliebol en een glaasje champagne. Jammer genoeg is écht goede champagne behoorlijk prijzig. Duurder dan de Spaanse, Italiaanse of Duitse variant. Dus ga dit jaar gerust voor een lekkere cava, prosecco of sekt, net zo smakelijk! Wil je het nóg feestelijker maken? Doe dan een scheutje cranberrysap, perensap of likeur (bijvoorbeeld Cointreau) onderin het glas. Alcoholvrij proosten? Meng dan wat fruitsap of fruitpuree met spa rood.

Wens aan een touwtje
Maak je glaasje champagne dit jaar extra speciaal door iedereen een nieuwjaarswens te geven. Bij het klaarzetten van de glazen, geef je elk glas een eigen label met daarop een nieuwsjaarswens geschreven (een beetje zoals een gelukskoekje). En als je tijd en inspiratie hebt, is het extra leuk om de nieuwsjaarswensen persoonlijk te maken. Dus wens die vriendin met een nieuwe baan veel succes en twee vrienden met een nieuw huis veel woonplezier. Zorg er dan wel voor dat de juiste persoon het juiste glas krijgt natuurlijk!

Wenslabels
Om aan een champagneflute te maken (of aan iets anders feestelijks)

Nodig
•    Labels, bijvoorbeeld bruine kartonnen labels (te koop bij o.a. boekenwinkels en hobbywinkels)
•    Lint of in mijn geval: rood-wit-gestreept rolladetouw
•    Een pen of fijnschrijver

Maken
1.    Verzin voor elke gast een persoonlijke wens of verzin evenveel ‘algemene’ wensen als gasten.
2.    Schrijf de wensen op de labels en bind het label met een lint of touw aan elk glas. Zo strak mogelijk, zodat het er niet af kan glijden.

CC Foto: Privébezit

Hoofdrol en bijrollen
Kerstdiners hebben vaak één hoofdrolspeler: het hoofdgerecht. Daar wordt uitgebreid aandacht aan besteed in de kookbladen (fijn!), maar mijn devies is: vergeet de bijrollen niet. Bijgerechten kleden je hoofdgerecht aan en maken het diner af. Lekkere winterse groenten, gratins en groentestoofpotjes. Deze week daarom een recept voor een heerlijk winters bijgerecht voor bij dat lekkere stuk vlees of vis. Of als aanvulling op je vegetarische kerstdiner natuurlijk!

Kerstige geroosterde pompoen, bijgerecht voor 6 personen
Ook lekker gevuld vult met geroosterde tomaatjes en Parmezaanse kaas

Nodig
•    1 flespompoen (butternut)
•    Snufje kaneel
•    1 sinaasappel, rasp en sap
•    1 takje verse rozemarijn
•    2 kruidnagels
•    1 teen knoflook, in de schil

Maken
1.    Verwarm de oven voor op ongeveer 160 tot 180 graden.
2.    Was de pompoen, halveer ‘m en verwijder de pitjes en draden.
3.    Maak een kruidenmengsel van sinaasappelrasp, kaneel, peper, zout en verse rozemarijnblaadjes.
4.    Besprenkel de helften met zonnebloemolie en wrijf ze in met het kruidenmengsel.
5.    Leg de helften in een ingevette braadslee of ovenschaal, samen met de teen knoflook.
6.    Besprenkel de helften met een beetje olie, leg in elke helft een kruidnagel en zet een uur in de oven.
7.    Haal de pompoen uit de oven, verwijder de knoflookteen en de kruidnagels en snijd de helften in dunne, behapbare parten of plakken. Serveer deze op een mooi bord (even voorverwarmen door in de oven te zetten, zie tip onderaan). En besprenkel voor het serveren met een beetje extra vergine olijfolie en sinaasappelsap.
8.    Variatietip: vul de opening waar de pitten zaten met zelfgedroogde tomaatjes en Parmezaanse kaas of Grana Padano. Tomaatjes droog je door kleine tomaten (bijvoorbeeld kerstomaten of mini-pruimtomaten) doormidden te snijden, te ontpitten en met de open kant naar boven op een bakplaat met bakpapier te leggen. Sprenkel er wat extra vergine olijfolie overheen, leg er een teen knoflook (in de schil) bij en bestrooi met een beetje zout. Zet een uur in de oven op 100 graden met de ovendeur een klein beetje open. Haal na een uur uit de oven en doe in een afsluitbaar bakje. Lang bewaren? Zet ze dan onder olie (gebruik dan extra vergine olijfolie).

Tip: Probeer je borden en serveerschalen voor te verwarmen, op die manier blijft je eten wat langer warm. Zet de oven – als je klaar bent met de meeste gerechten – op 60 graden en zet je borden en serveerschalen voordat je ze nodig hebt even in de oven.

Smakelijke kerstdagen!

Foto: flickr.com

Een slokje te veel
Terwijl zij hun kater uit liggen te slapen of onwetend de werkvloer opschuifelen, benieuwd naar hoe de avond gister is verlopen, staan mailboxen bol van flauwe grappen. Uit onderzoek blijkt dat bijna de helft van de werknemers zich wel eens heeft misdragen tijdens de kerstborrel. Daarvan kon 6% direct de spullen gaan pakken. Vast onder het mom van ‘dronken mensen spreken de waarheid.’

De andere kant
Ik ben benieuwd wie zich dit jaar vreselijk onhandig opstelt met als motto: ‘leer elkaar eens van een andere kant kennen.’ Een paar borreltjes voor een stel soepele heupen, gaan er bij mij wel in. Maar de gouden tip is natuurlijk: drink altijd net 2, of 3, minder borrels dan de rest.

Dronken mensen spreken de waarheid
Tijdens het kerstfeest van mijn vorige baan moest het heel raar lopen wilde ik ontslagen worden. Als ik het expres zou doen, had mijn chef het nog niet doorgehad. Hij zoop namelijk zelf net even 2, of 3, borrels meer dan de rest. In een gênant gesprek begon hij mij, met een dubbele tong, de hemel in te prijzen: ‘was iedereen maar zoals jij.’ Ik zei hem dat hij dat in mijn functioneringsgesprek nog maar eens moest benoemen. Op dit moment functioneerde ik inderdaad beter dan hij.

Kater
De volgende dag was hij dan ook, samen met twee andere collega’s waarvan de één overnachtte in de parkeergarage en de ander zonder jas en huissleutels thuis voor een vaste deur stond, gesprek van de dag. Terwijl ik de telefoon opnam, gierde iedereen het uit: ‘de chef was iets later vandaag, hij voelde zich niet zo lekker…’

© Foto: iStockphoto

After Eight als hoogtepunt
In mijn beleving is een kerstpakket een doos waarin standaard een blik ragout zit. Inclusief de droge schelpjes waar je de ragout in kunt scheppen. Een blikje rode zalm. Soepstengels. Zoutjes. Pinda’s. En natuurlijk de fles wijn en vruchtensap. Het hoogtepunt uit het kerstpakket van mijn vader was altijd het doosje After Eight. In kerstpakketten zitten dingen die je zelf nooit koopt en misschien ook nooit op gaat eten. Dat zijn de mooiste kerstpakketten.

Creativiteit in kerstpakketen is niet altijd een feest
Hoe fantastisch ik een winkel als de Wereldwinkel ook vind, ik kan teleurgesteld zijn als er Afrikaanse koffiemokken in een kerstpakket zitten. En de wereldwinkel verkoopt geen fairtrade After Eight natuurlijk. Als ik het over kerstpakketten heb, heb ik het trouwens over het kerstpakket van een ander. Mijn bedrijf doet niet aan kerstpakketten. Al jaren krijg ik 70 euro bruto als extraatje. Net zo hartverwarmend als het krijgen van een VVV-bon. Als ik de keus had, zou ik het onmiddellijk omruilen voor een doos vol synthetische slierten en blikjes ragout.

De verwachting komt zelden nog uit
Tot mijn grote vreugde was er dit jaar toch een kerstpakket, de baas van mijn vriend doet er wel aan. Het pakket stond onaangeroerd in de hoek met een grote rode strik eromheen. Dat vind ik knap, ik zou het in de auto al losrukken. Uit de rode doos kwam een reusachtige kerstmuts, gevuld met cadeautjes. Kirrend staarde ik naar een eetkamertafel vol pakjes. Maar ik had al nattigheid moeten voelen. Blikes ragout en doosjes After Eight pak je niet in.

Een clownsneus?!
Het eerste cadeau was een clownsneus. In dit geval waarschijnlijk bedoeld als rendierneus. Daarna moest ik zeven keer vragen: “Wat zou dit zijn?” Met de rode neus op keek ik sip naar volstrekt nutteloze attributen. Zoals een pakketje met daarin een nepwortel, een sjaal en een knoop waarmee je een sneeuwpop kunt bouwen. “Grappig”, zei ik, terwijl ik mijn mondhoek in een glimlach probeerde te persen.
Ik reageer nog steeds volslagen infantiel op kerstpakketten.

CC foto: torley.

Het kerstgevoel
Het begint de dag na Sinterklaas. Kerstliedjes! De kerstzender staat ongegeneerd de hele dag op. Ook op mijn werk, maar gelukkig vinden mijn collega en ik Mariah Carey of Chris Rea drie keer op een dag helemaal niet erg. En zonder boom geen kerst, wel een echte (neppers tellen écht niet mee). Wel even mooi versieren natuurlijk, de mijne is lekker bont zonder enige structuur of vooropgezet kleurenplan.

Opzij, opzij, opzij
Naarmate De Datum nadert beginnen ook de voorbereidingen op de eetfestijnen. In meervoud inderdaad, want we hebben maarliefst vier adressen om in twee dagen te bezoeken. En dan ook nog vrienden die het leuk vinden om samen te eten (en dat vinden wij ook!). Dus we beginnen op kerstavond met surprise en cadeaus om vervolgens een kerstontijt te nuttigen op eerste kerstdag. Waarna we ‘s avonds een diner hebben en de ochtend van tweede kerstdag weer een ontbijt. ‘s Avonds schuiven we aan bij vrienden waar ieder een dinergang kookt.

Worstenbroodjes, alleen in Brabant?
Ergens in de afgelopen jaren zijn mijn moeder en ik begonnen met het bakken van worstenbroodjes voor kerstmis. Eerst maakten we nog kleine porties van 22 stuks. Die waren zó snel op (dat krijg je met zoveel adressen) dat we er inmiddels meer dan 80 maken om op te eten en uit te delen. Ik kan me geen leven voorstellen zonder worstenbroodjes, maar ik geloof dat ze niet in heel Nederland voorradig (of lekker) zijn. Daarom deze week het – eigenlijk geheime – recept voor échte Brabantse worstenbroodjes. Een beetje bourgondische Brabantse gemoedelijkheid voor iedereen! 

Brabantse worstenbroodjes, voor 22 worstenbroodjes
Niet alleen lekker met kerst..

Tip!
Met z’n tweeën werken is erg fijn:de één kruidt het gehakt, draait de worstjes en rolt ze in en de ander maakt het deeg, verdeelt het deeg en rolt het deeg uit. Zelfgemaakte worstenbroodjes hoeven er trouwens niet uit te zien alsof ze van de bakker komen. Ik vind ze juist het lekkerst als ze een beetje gebarsten zijn en als ziet dat ze met de hand gemaakt zijn.

Nodig
• 1 pak witte broodmix, bijvoorbeeld van Koopmans
• 600-800 gram gemengd gekruid gehakt van een goede slager (30 à 40 gram gehakt per worstenbroodje)
• 2 afgestreken eetlepels gekruid paneermeel
• 2 eierdooiers, 1 voor het gehakt en 1 voor het besmeren van de broodjes
• 1 mespunt kerrie
• 1 mespuntje nootmuskaat
• Peper
• Naturel paneermeel om achter de hand te hebben als het gehakt te nat is
• Bloem om het aanrechtblad mee te bestrooien
• Beetje water

Maken
1. Verwarm de oven voor op 220 graden en zet een bakplaat bekleed met bakpapier klaar.
2. Bereid de witte broodmix volgens de aanwijzingen op het pak.
3. Kruid het gehakt met het gekruide paneermeel, kerrie, nootmuskaat en een beetje verse peper. Voeg de eidooier toe en kneed het gehakt tot een samenhangende massa. Te nat? Voeg dan wat naturel paneermeel toe (het gehakt is inmiddels zout genoeg).
4. Verdeel het gehakt in 22 gelijke stukken. Dat kun je ook op basis van gewicht doen. Deel dan het totaalgewicht van het gehakt door 22. Draai daarna 22 rolletjes van ongeveer 10 cm. lang en 2 à 3 cm. dik
5. Verdeel ook het deeg in 22 bolletjes en rol ze uit tot deeglapjes van ongeveer 2 mm. dikte. Gebruik voldoende bloem (bloem op het aanrecht strooien) anders plakt het deeg aan het aanrechtblad.
6. Nu kan het inrollen van de worstenbroodjes beginnen. Leg een worstje in het midden van een deeglapje. Kijk of het deeglapje in formaat een beetje past bij het formaat worstje. Als het deeglapje te groot is, snij het dan bij totdat je genoeg hebt om het worstje één keer in deeg te omhullen.
7. Vouw de zijkanten van het deegflapje (links en rechts) aan allebei de kanten naar binnen, zo’n 2 cm.over het worstje heen.
8. Leg nu de onderkant van het deeglapje naar binnen, over het worstje heen. Je kunt het deeg nu om het gehakt heen rollen. Zorg ervoor dat de beide deegkanten elkaar ongeveer 2 cm. overlappen aan de onderkant van de broodjes.
9. Als het goed is, heb je nu een ‘dicht’ rolletje met een worstje erin (rol het deeg niet te losjes om het gehakt heen).
10. Leg de ingerolde worstenbroodjes met de openingoverlapping naar beneden op de bakplaat. Zorg dat de worstenbroodjes elkaar niet raken, anders plakken ze in de oven aan elkaar.
11. Klop een eierdooier los met een scheutje water en besmeer hiermee de worstenbroodjes aan de bovenkant. 
12. Bak de worstenbroodjes 15 minuten op 220 graden en daarna nog 5 minuten op 150 graden (zet de ovendeur op een kiertje). Let op, elke oven is anders..

Smakelijke kerstdagen, geniet ervan!

CC Foto: Privébezit

Het is bijna kerst, wat zet jij op tafel? Hier wat inspiratie! Van goede wijn tot gezonde feestdagen.

Smullen met kerst
De Smulweb 2.0 app beschikt over meer dan 350.000 recepten en 15.000 restaurants. Als daar geen geschikt kerstdiner tussen staat…
Voor Android en Apple| Gratis | Download voor Android of Apple

Hallo, fijne wijn
De Hello Vino app geeft jou advies over de juiste wijn voor bij het juiste gerecht. Ook herkent deze app met behulp van de camera wijnlabels. Vervolgens vertelt hij jou welke snack of welk gerecht bij de wijn past en hoe hij wordt beoordeeld. Zo stel je jouw gasten niet teleur tijdens het feestmaal.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

Hoe overleef ik de feestdagen?
De Eetwijzerapp van het Voedingscentrum geeft tips om de feestdagen gezond door te komen. De app scant de agenda van je smartphone en geeft op basis daarvan advies, ook voor kerst. De tips installeer je vervolgens in de agenda. Je moet dus wel actief gebruik maken van jouw digitale agenda.

Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

© Foto: istockphoto.com

Gemakkelijk, snel en lekker
Als je niet kunt koken, maar je wilt toch iets lekkers op tafel zetten als je beste vriendin komt eten. Of je hebt zin in een zalige pasta, maar geen tijd (of zin!) om uitgebreid te koken. Of gewoon, omdat je trek hebt. Dat zijn van die momenten waarop je een maaltijdpakket van Bertolli uit de kast haalt. Van ons testpanel heeft 98% ervaren dat het gerecht gemakkelijk te bereiden en lekker snel klaar is. “Het recept was gemakkelijk te volgen,” aldus één van onze panelleden. En een ander was extra tevreden: “Je hebt weinig afwas op het aanrecht.”

Erg lekker
Maaltijdpakketten kunnen vaak een beetje flauw zijn, dus heeft het testpanel erg kritisch gelet op de smaak van dit gerecht. De Runderreepjes al Borgo is een gerecht met authentieke pasta, een rijke rode wijnsaus met tijm en een frisse salade. Dit maaltijdpakket heeft ons testpanel niet teleurgesteld. Ruim 75% was zeer te spreken over de smaak: “Het is lekker kruidig” en “Het is een lekkere afwisseling”.

Voor herhaling vatbaar
Het testpanel is dus overtuigd: Bertolli’s Runderreepjes al Borgo is lekker. Maar liefst 77% beveelt het gerecht aan bij anderen. En het is ook nog eens voor herhaling vatbaar: 72% van het panel gaat de maaltijd nog eens in huis halen. Wil je meer weten over de maaltijdpakketten van Bertolli? Kijk dan op de website.

Foto: Bertolli

Kleur
Ik was aan de rand van het zaaltje gaan zitten en leunde met mijn zij tegen de muur. Boven mij hing een kelk met een bosje rode rozen erin. Rood, dat was ook de kleur van het licht in de zaal. Groen was de kleur van de drank. De absint kwam uit flessen die door vrienden uit diverse uiteinden van Europa waren meegenomen. Jack had het een keer aangedurfd om zelf absint te brouwen, maar aan het gejouw van een aantal terugkerende gasten te horen was het niet echt geslaagd. ‘Het bocht was echt bitter, niet te zuipen gewoon,’ hoorde ik iemand zeggen. ‘Dat was het jaar dat hij ook in absint gemarineerde kippenpootjes had, die waren ook al zo vies.’

Flamberen
De absint kwam dit keer gewoon uit de fles. Vooral de variant met een alcoholpercentage van zeventig procent vond gretig aftrek. Er werden lepels uitgedeeld en glazen die kort daarna werden gevuld met een scheut absint. Dat moest je dan mengen met het water dat in karaffen op de tafeltjes stond, maar niet voordat je er wat suiker aan had toegevoegd. Voor het mooiste effect moest je het klontje op het lepeltje leggen, het dippen in de drank om het daarna aan te steken. De suiker flambeerde in een blauwe vlam boven de groene absint, in lepeltjes die het rode theaterlicht weerspiegelden. Alleen de sfeer al had een geestverruimende uitwerking op mij.

Hallucineren
Naast mij zaten meisjes die nog nooit absint hadden gedronken. Zij waren er wat giechelig onder en durfden niet zo goed. Zelf had ik het al eerder gedronken tijdens een verregende vakantie in Spanje. In de supermarkt zag ik een fles absint staan tussen de flessen Amaretto, rum en Malibu. Ik herkende de naam van de verhalen over kunstenaars die na het drinken van het spul gingen hallucineren. Het verbaasde me dat het vrijelijk verkrijgbaar was. Ik zocht op het web en ontdekte dat absint vanaf 2005 ook in Nederland weer verkocht mag worden, omdat de hallucinogene werking er niet meer is.

Kippenpootjes
De eerste vier keer dat Jack Nouws zijn Absinterklaas organiseerde werd de absint nog gedronken in een sfeer van illegaliteit. Dat zal zeker sfeerverhogend hebben gewerkt. Dat effect is weg. Zodra de blauwe vlam is gedoofd en het suikerklontje is opgelost in het groene plasje, is het drinken van absint niet zo heel bijzonder meer. Daarentegen vind ik het wel lekker. Het smaakt naar anijs en valt te vergelijken met ouzo.

Om dan toch wat spanning in de avond te injecteren zocht Jack Nouws revanche met zijn in absint gemarineerde kippenpoten. Wie het aandurfde mocht groen uitgeslagen stukjes kip eten. Ik heb geen groene fee gezien, maar terwijl ik mijn tanden in de kippenpoot zette, had ik toch even de illusie dat ik hallucineerde.

CC foto: spacepleb’s

Chocosnuiver
Toch is daar die chocosnuiver. Volgens de verkoper erg handig als je niet wilt indutten tijdens het kerstdiner. Of voor als je nog een origineel dessert zocht? Ondanks dat the Stones – ter ere van wie het apparaat ontwikkeld is – laaiend enthousiast waren, geloof ik niet dat we met kerst allemaal massaal aan de snuif gaan. Echter als er een chocosnuiver onder de kerstboom ligt, maak je mij wel erg nieuwsgierig.

Modellen schreeuwen om chocolade
Zou je hier dan ook minder dik van worden? De cacao schiet immers in één keer naar de hersenen? Als de caloriearme chocoboost daadwerkelijk voor een extase van 10 minuten zorgt –net genoeg voor op de catwalk -, dan weet ik zeker dat dit dé nieuwe hype onder modellen wordt. Die modellen hebben al jaren geen chocolade aangeraakt en nu schreeuwen ze erom. Ze mogen wel oppassen dat hun smaakpapillen hier niet aan onderdoor gaan.

Schiet & snuif
Maar goed hoe gaan we de cacao door de neus krijgen? Je kunt natuurlijk niet met een chocoladesnottebel voor de paparazzi verschijnen. De gebruiksaanwijzing luidt: vul de kleine lepels van de chocosnuiver met cacao. Schuif de lepels onder je neus en snuif terwijl je schiet. Vergeet niet met een zakdoek de resten rond je neus weg te vegen en ook zeer belangrijk: schiet niet in je ogen. Gebruik met mate!

Je moet wel even 50 euro neertellen voor de kleine katapult. Doe mij maar een lijntje zonder chocosnuiver Santa Claus.

© Foto: persmateriaal

Kwaliteit
Waar ligt eigenlijk de grens? Wanneer betaal je voor kwaliteit en wanneer vooral voor een merknaam. Ik moet toegeven dat wat mijn Apple computer betreft ik er echt wel van overtuigd ben dat ik ook voor de kwaliteit betaal. Al zeven jaar doet mijn Macbookje het zonder dat er slecht bebrilde ongewassen computernerd aan te pas hoeft te komen.

Thee bij de koffieduivel
Van de week was de maat vol. Ik rekende zonder na te denken een grote kop thee af bij de Amerikaanse koffieduivel die de stations overneemt. De koffie vind ik maar zoete meuk, dus veel liever ga ik voor de thee. Tot ik me realiseerde dat ik vijf euro af stond te rekenen. Voor een kop thee! Of misschien toch vanwege de meermin op mijn bekerhouder van hoogwaardig gerecycled karton. Vanaf nu is het alleen nog maar home-made thee to go voor mij. Lang leve de thermobeker.

© foto: privé bezit

Ik wil een Central Perk
Toen ik hier kwam wonen, keek ik heel veel Friends. En dan zag ik die mannen en vrouwen samen in Central Perk zitten. En dan dacht ik: dat wil ik. Ik wil in Utrecht een plek hebben waar ik altijd binnen kan lopen, en altijd vrienden tegen kan komen. Waar de barman me kent, en weet wat ik drink.

Hallo, Günther
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Want er zijn nogal wat kroegen in Utrecht. En mijn vrienden zijn ook niet allemaal vrienden van elkáár. Dus die zaten allemaal in verschillende kroegen, waardoor ik nooit mijn eigen Günther kreeg, en nooit de gezellige koffieplek met de grote mokken en de altijd aanwezige vrienden.

Verder was ik wel gelukkig hoor.

Slechte wifi, maar soit
Maar sinds kort is alles anders. Sinds deze zomer zit er een nieuwe koffiezaak in het centrum van Utrecht. Met hele, hele lekkere koffie. En fijne zitjes. En twee Barista’s met een aan hysterie grenzend enthousiasme. En slechte wifi, maar daardoor kan ik er wel goed werken.

Doe maar een zwembad
En de grote bonus: ik kom er altijd vrienden en bekenden tegen. En mijn vrienden en bekenden willen er ook altijd afspreken. En dus zit ik er elke dag. Om koffie te drinken met vrienden, of gewoon, om er te schrijven. En inmiddels weet het personeel dat ik graag een zwembad drink (een dubbele cappuccino), en dat ik graag met grote gebaren een verhaal vertel, waardoor ze soms ongerust vanachter de toonbank mijn kant op kijken. Of alles nog goed gaat.

Ik heb mijn Central Perk gevonden. Zoals men in het intro van de tv-serie ‘Cheers’ zingt ‘Where everybody knows your name’. En ik ga er nooit, nooit meer weg.

CC Foto: privébezit

Onleesbare menukaarten
Reizen is niet alleen een onderdompeling in een andere cultuur, maar ook een kennismaking met een andere keuken. Als liefhebber van eten natuurlijk erg leuk. Maar ook een uitdaging, want in een land waar je de taal niet spreekt zijn menukaarten onleesbaar en is bestellen een hele opgave. Dus je waagt een gokje, bestelt een keer iets en als het je bevalt probeer je uit alle macht te onthouden wat je hebt gehad. In de hoop dat je de volgende keer in staat bent het te herkennen op de kaart of goed uit te spreken zodat ze weten wat je bedoelt. Zo heb je vanzelf op een gegeven moment je eigen ‘favorieten’. Maar de heimwee naar je Nederlandse favorieten blijft, vooral naar een bruine boterham of lekker ontbijtje.

Same same but different
Met die alomtegenwoordige heilige koeien, wordt er natuurlijk heel wat zuivel geproduceerd in India en Nepal. Een geweldige uitkomst als je ‘s morgens geen zin hebt in spicy fried rice, maar hunkert naar yoghurt. De yoghurt, daar curd genoemd, is iets anders dan wat we gewend zijn, maar daar is ie zeker niet minder lekker om! Toegegeven, ik moest even wennen aan de ‘stukjes’ die erin drijven maar de drang naar zuivel trok me al snel over de streep. Het lekkerste curd-gerecht? Dat moet lassi zijn, naast chai (Indiase thee met kruiden en melk) ook een favoriete drank van de Indiërs. En met zo’n stevige lassi achter de kiezen, ben je goed voorbereid op een dag rondlopen door een vreemde stad.

Banana lassi, voor 2 grote glazen
Yoghurtdrank met banaan

Nodig

• 250 ml yoghurt, het liefst verse
• 125 ml water of crushed ice
• 2 rijpe bananen
• suiker (of honing) naar smaak

Maken

1. Zet een hoge kom klaar, of gebruik je kom van blender of keukenmachine.
2. De makkelijkste manier is de keukenmachinemanier: doe alle ingrediënten in een keukenmachine en meng tot er een luchtige yoghurtdrank is ontstaan.
3. De iets moeilijkere manier, zonder keukenmachine, is de manier met de garde. Heb je meteen een work-out gehad! Gebruik in dit geval water, geen crushed ice en prak de banaan voordat je deze met de rest van de ingrediënten mengt. En dan kloppen maar!
4. Geen zin in banaan, gebruik dan elk ander fruit! Is het erg ‘sappig’ dan kun je wat minder water of ijs gebruiken.

Volgende week mijn – eigenlijk geheime – recept voor de lekkerste Brabantse worstenbroodjes. Een must voor het kerstontbijt (of elk zondagochtendontbijt eigenlijk).

CC Foto: Privébezit

Ik loog dat het gedrukt stond
Ik kocht een weegschaal. Die had ik tot op heden succesvol uit mijn huishouden geweerd. Want het gaat natuurlijk helemaal niet om je gewicht, maar om hoe je in je vel zit. Zo hield ik mezelf voor. Maar eigenlijk hield ik mezelf gewoon voor de gek. Ik wilde niet weten hoeveel ik écht woog. Als er op een formulier om mijn gewicht werd gevraagd, vulde ik gewoon in hoeveel ik anderhalf jaar geleden woog. En dan loog ik er nog vijf kilo af. Knappe jongen die me kwam controleren, há!

Pil van Drion, anyone?
Maar goed. In het kader van het schone schip dat ik aan het maken was, kocht ik een weegschaal. En, zoals ik mijn vrienden op Facebook meldde, daar hadden ze beter meteen een Pil van Drion bij kunnen leveren. Want mijn gewicht zat dus helemaal niet meer in de buurt van het getal dat ik op formulieren invulde. Verre van. En voordat jullie zeggen ‘het zal allemaal wel meevallen’: mijn BMI is thans dus echt te hoog. Blegh. Dus enfin, ik zag mijn eigen gewicht, viel flauw, en toen ik bijkwam woog ik nog altijd evenveel.

Lekker weightwatcherig
Dus moest er meer gebeuren. Nu had ik op de onvolprezen website Recensiekoning.nl al gelezen over Foodzy. Een app waarmee je je voedselinname bij kunt houden. Je krijgt punten voor alles wat je eet (lekker weightwatcherig) en zo lang je elke dag onder de 100 punten blijft zit je goed.

Yes, een wedstrijdje
Ik denk niet dat het een waterdicht afvalconcept is, maar ik kan in ieder geval in de gaten houden wat ik eet. Plus: ik kan er een wedstrijdje van maken. Een wedstrijd met mezelf. En ik  HOU van wedstrijden. Ik hou van alle soorten wedstrijden. Pubquizwedstrijden, scrabblewedstrijden, man, zelfs een goede dancebattle zou ik niet afslaan.

Damn you gourmetschotels!!
Plus: ik hou van dingen die eruit zien als een videospel voor kinderen. Dus vul ik braaf mijn pindasoep en nespresso in op Foodzy. En mijn gewicht ook, hoe genânt ik dat ook vind.

En ga ik de donkere dagen voor Kerst, met al zijn banketstaven en gourmetschotels, te lijf met een App. En een wedstrijdje met mezelf.

CC Foto: privébezit

De ingrediënten? Drank, goede gesprekken en een enorme lading (jank)films die we vanaf wat matrassen op de grond achter elkaar bekeken. Bovendien deed ook de grote voorraad eten wonderen. Ik ben zo iemand die in een verdrietige bui alles eet wat los en vast zit. Toegegeven: het was een hele fijne dag en avond.

Bedankt!
Dit jaar is het aan mij om iets terug te doen. Ik wil hen bedanken dat ze er toen voor mij waren en het afgelopen jaar ook altijd voor mij klaarstonden. Zoals dat hoort met echte vrienden. Nu kan ik dat doen met een kerstkaartje, maar die belandt meestal na een paar weken dressoir toch steevast in de papierbak of onderin een doos. Nee, ik wil iets lekkers voor ze maken, net zoals we vorig jaar onze buiken meer dan rond hebben gegeten. En aangezien ik van hen het stempel ‘zoetekauw’ opgeplakt heb gekregen, zullen ze dat weten ook. Ik ga cupcakes bakken!

Waarom moeilijk doen, als het ook makkelijk kan
Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik, in tegenstelling tot mijn beste vriendin, niet kan koken. Of bakken. Ik heb weleens eerder een poging gedaan die hippe kleurige cakejes te maken hoor, maar dat was geen succes. Het resultaat kwam niet eens in de buurt van de mooie foto bij het recept.

Dr. Oetker maakt het mensen zoals ik echter makkelijker. Alles wat je nodig hebt voor een schaal mooie, maar vooral ook lekkere cupcakes is gewoon in de supermarkt op de hoek verkrijgbaar. Voor het cakeje zelf heb je alleen de basismix nodig en wat boter, melk en eieren. Mixen maar, in de vormpjes gieten en afbakken. Vervolgens is er een groot assortiment aan versiersels beschikbaar, zoals kant en klare toppings en marsepein in verschillende kleuren, zodat je niet zelf aan de slag hoeft met moeilijke recepten.

Zeg het met een cupcake
Deze keer gebruik ik de cupcakes om mijn kerst-/bedankwens over te brengen. Maar als mijn beste vriendinnetje in januari jarig is, sta ik wederom met een schaal op de stoep. Of ik bedank mijn ouders, omdat ze me helpen met verhuizen (en niet alleen daarmee, overigens). Of ik verras mijn lief met een doos roze hartjescupcakes om te vertellen dat ik zo blij met hem ben.

Een cupcake kan altijd! Inspiratie nodig? Neem een kijkje op het Zoet-platform van Vrouwonline en Dr. Oetker, wedden dat het water je direct in de mond loopt?

foto: Dr.Oetker

Parels
Ze praat voortdurend. Wanneer ik haar tegenkom in de wandelgangen, loopt ze met haar hoofd omlaag te mompelen. Denkt ze dat er iemand is die wil luisteren, dan schroeft ze het volume wat bij en begint ze duidelijk articulerend te oreren, alsof ze een lerares is die voor de klas staat. Er komt ook altijd wat spuug mee naar buiten. Maar naast elke spetter die ze produceert, vuurt ze ook de meest prachtige oneliners op ons af. Het zijn vaak taalkundige parels.

Succes!
‘Succes,’ is haar vaste begroeting, vaak plakt ze er ‘in het zakenleven’ aan vast. Dan gaan haar donkere kraaloogjes fonkelen. Het nat staat al op de lippen. Er bruist een kinderlijk enthousiasme in haar op, maar haar lijf remt het af. Ze verstart, de spieren spannen zich aan, totdat alleen nog haar mond beweegt, op een manier die gewoon pijn moet doen. Haar hoofd houdt ze schuin, het zout-en-peper-kleurige haar hangt als verdorde franjes langs haar hoofd, de ogen draaien naar opzij en dan weer naar boven, maar ze kijkt je nooit aan. ‘Succes!’ Elke S spettert in je gezicht.

Oorlog!
Soms loopt ze driftig door de gang. Komt ze iemand tegen, dan steekt ze van wal, op boze toon. Dan maakt ze zich druk over de wereld. ‘Nou, ik heb het wel gehoord hoor, dat wordt oorlog.’ Dan begint ze te praten over Iran en dat er een inval wordt voorbereid door de Westerse landen. Even later vraag ik op onze afdeling of iemand het nieuws heeft gehoord over Iran en dat het er nogal heftig aan toe schijnt te gaan. Maar dan weet niemand waar ik het over heb.

Gebak
Van gebak wordt ze blij. ‘Oeh,’ zegt ze, wanneer ze me ziet lopen met een bordje waar ik net een taartpunt vanaf heb gegeten. Het is een liefdevolle kreet die diep uit haar buik komt en daarom ook heel hol klinkt. Haar ogen beginnen te fonkelen en te draaien in hun kassen. ‘Zo lekker is dat hè! Echt heerlijk.’ Ze wrijft in haar handen. ‘Dat smaakt als liefde,’ zegt ze, alsof ze de waarheid verpakt in een geheim.  ‘Slagroom smaakt als liefde.’ Haar mond proeft de woorden, alsof ze de smaak van slagroom hebben aangenomen.

Zeepbellen
Ze is anders, het werkt niet allemaal naar behoren in haar hoofd, maar ondanks haar verstandelijke beperking zegt ze de mooiste dingen. Het is alsof ze met haar mond de woorden wil bevochtigen voordat ze vrijkomen in de lucht, alsof ze daar dan zichtbaar worden als zeepbellen. Ook al zegt ze telkens weer dezelfde dingen, ik kan er iedere keer weer van genieten. Vooral van de slagroom die smaakt als liefde. Prachtig.

CC foto: wieswies

Stress. Geen liefde. Tsja.
Het zat namelijk zo: ik had heel veel stress. Vanwege Boek Twee, dat in februari af moet, maar waar ik nog ontzettend veel voor moet doen. Tel daarbij op dat ik geen noemenswaardige liefde in mijn leven heb (terwijl ik, wanneer ik verliefd ben, stop met eten) en je kunt je voorstellen dat ik hele Milka-repen naar binnen schrokte en ook al in september full speed aan de pepernoten zat.

Perpetuum mobilurgh
Ondertussen dijde ik maar uit, en dijde ik maar uit, omdat ik ook geen tijd had om te sporten. Zo dacht ik. Want ik moest natuurlijk heel hard met mijn boek aan de slag. En kon ik niet in de sportschool omhangen. En zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht. Een perpetuum mobile van chocola eten, andere schrijfklussen doen, romantische comedy’s kijken, chocolade eten en supermegavet worden.

Denk je dat ik overdrijf? Ik dacht dat het ook wel meeviel, totdat ik een filmpje van mezelf zag, en dacht: wie is dat grietje met die dikke kop?

Lekker knabbelen
Blijkbaar ben ik nogal een jojo’ er. Dus ik ging met vriendin S. mee naar haar lesje Fatattack. Wat ik een redelijk angstaanjagende naam vond voor een sportles. Ik zag meteen allemaal kleine mannetjes voor me, die op me af zouden stormen om aan mijn vetrolletjes te knabbelen.

Maar dat viel reuze mee. Het was een leuk lesje. Er werd met gewichten gezwaaid, er werd op een stepje gehupst. Precies zoals bij alle andere sportschoollesjes. Ik vond het zwaar, maar niet ondoenlijk. Kortom: prima sportuurtje.

Een welgemeende wtf
Tot ik de volgende ochtend uit bed wilde stappen. Ik zette mijn voeten naast mijn sponde, en toen ik omhoog wilde komen, zakte ik door mijn benen. Mijn kuiten leken eraf te vallen. Maar echt.

Een welgemeende ‘what the fuck’ ontsnapte er aan mijn lippen. Mijn conditie is prima, ik had het niet ontzettend zwaar gehad tijdens de les. Hoe kon het dan dat het leek alsof iemand met een roestig broodmes in mijn kuiten stond te zagen?

Damn you, hupserijtjes!
Dat stepje was mij fataal geworden. Al die kleine hupserijtjes hadden het uiterste van mijn kuiten gevraagd. En daardoor had ik de hele donderdag moeite met lopen. En de vrijdag. En de zaterdag. Pas zondag ging het weer een beetje.

Wat supertreurig zeg. Ik voelde me echt een mietje. Ik kon het hele weekend niet op hakken lopen! Door een lullig lesje Fat Attack! En het vet zit helegaar niet in mijn kuiten dus wat wás dit nou?!?

Maar goed. Nu wil ik wel revanche. En ga ik vanmiddag weer. Om gewoon weer drie dagen spierpijn te houden. En om mijn kuiten eens een poepie te laten ruiken.

(Mocht ik morgen wederom omvallen, dan hoort u dat natuurlijk als eerste. Enfin. Dit is een begin. Ik sport weer. Dat is ook wat waard.)

CC foto: puulklbeach

Een voorproefje
• SOEP ANDERS – Met avocado en geitenkaas bijvoorbeeld
• AZIATISCH – Van klassieke pad thai tot sesampannenkoekjes
• OVENHEERLIJK – ‘Vanavond eten we gembercitroenkip’
• HETE AARDAPPELS – Onweerstaanbare frietpakketjes met restaurantallure
• HETE DRANKJES – Verslavend lekker: chocolade met peperbesjes
• SUPER PASTA – Van geroosterde preipasta tot citroen-peterselie-penne
• TOPTOETJES – Verrasdesserts als frambozenjelly & tijmkoffie

Plus win
Win één van de 5 kookboeken van Nadia & Merijn

Download hier de iPad Kookspecial van Viva voor slechts €0,79

© Beeld: Viva

Let op het sterretje!
In mijn woordenboek staat ‘genoeg eten’ omschreven als: eten tot je geen honger meer hebt*. Let op het sterretje! Onderaan de pagina staat de volgende voetnoot: *) Indien in een restaurant, verstaan wij onder ‘genoeg eten’ eigenlijk: ‘iets te veel eten’. Thuis houd ik het avondeten na twee piepers en een handje doperwten wel voor gezien. In een restaurant heb ik opeens een enorme eetlust.

En maar wrijven over die buik
Ik word vrolijk van een goedgevuld bord. Mijn vork bepotelt alle schaaltjes met bijgerechten, broodmandjes, sauskommetjes en zelfs borden van buren. Ik eet drie keer meer dan normaal. Eigenlijk vind ik het best een lekker gevoel, vol zitten. Je stoel achteruit schuiven, benen gestrekt en rug gehold, en maar wrijven over die buik. Een klein boertje dat je herinnert aan het zalige voorgerecht van anderhalf uur geleden… genieten hoor.

Konijnenpoepjes op satellietschotels
Waar ik dan weer chagrijnig van word, zijn restaurants waar de porties te klein zijn. Chique tenten met servies formaat satellietschotel, waar dan een gerecht ter grootte van een konijnenpoepje op ligt. Vorige week bevond ik mij in deze situatie.

Ik had trek. Normaal eet ik stipt om zes uur, maar niemand reserveert om half zes bij een restaurant. Dat is niet chic. De reservering stond om zeven uur, dus ik had al ruim twee uur honger gespaard bij aankomst. Het was een hippe zaak, met gekleurd licht en artistieke stillevens van annanassen en sardientjes aan de muren. Eigenlijk had ik het toen al kunnen weten.

We aten er met een grote groep en het menu stond vast. De mannelijke tafelgangers keken al verwoed om zich heen om te zien wat naburige tafeltjes op hun bord hadden. Iedere ober die de hoek om kwam werd hongerig aangestaard, terwijl servetten alvast onder tafel verdwenen. Na een eeuwigheid kwam dan eindelijk ons voorgerecht op tafel.

Een salade van seizoensgroente, mijn reet
“Dames en heren, ik zal even vertellen wat er op uw bord ligt” riep de ober gewichtig. “Dit is een salade van seizoensgroente. Aan de linkerkant ziet u een blokje biet en een plakje meiknol. Daarnaast een geblancheerde spruit met een toefje kastanjemousse en een haricot vert…” Ik boog voorover om de eenzame sperzieboon, die op miraculeuze wijze rechtop op mijn belachelijk grote bord bleef staan, van dichterbij te bekijken. Mijn blik verplaatste naar het bord van mijn overbuurman. Daar werd op dat moment de stokstijve harcot vert omver gemaaid met een mes.  “… en helemaal rechts ziet u een cherrytomaat.” Ik perste mijn lippen op elkaar.

Niet spotten met de cherrytomaat
De beteuterde blik van mijn overbuurman, een cherrytomaat die van een bord af rolde en de fier rechtopstaande sperzieboon op mijn bord werden mij te veel. Gierend verborg in mijn gezicht in mijn servet. Dit kon niet serieus zijn. De blik van de ober zei van wel. 

De tweede gang
Later die avond, in het gele schijnsel van de automatiek, was het tijd voor de tweede gang. “In uw linkerhand ziet u een satékroket, en helemaal rechts een kaassoufflé.” Bon appetit!

Foto: iStockphoto

Kop in het zand en gewoon net doen alsof de lente er al bijna is. Half november is immers al bijna december en dan is het zo 2012 en ach januari gaat ook vanzelf voorbij en argh…

Elk jaar neem ik me voor om vooral positief te blijven, maar binnen drie weken heb ik het alweer helemaal gehad en verander ik in een vervelende zure zeurkous. Alles heb ik al geprobeerd. Veel noten en zaden eten, met mijn giechel voor een speciale lamp, vroeg opstaan, sporten, zonnebank, veel te dure Starbucksmeuk, mediteren en flirten met alles dat los en vast zit. Alles zonder resultaat, koning winter en ik zijn gewoon geen goed liefdeskoppel.

Chocolademelk
Eigenlijk heb ik dit al zo lang als ik het me kan herinneren. Vroeger vond ik de sneeuw leuk, voor een paar dagen, maar nu kan ik er alleen nog maar de negatieve kanten van zien. De onaantrekkelijke vieze natte grijze gladde drab. Chocolademelk lust ik niet, kerst vind ik gedoe en wintersporten durf ik niet.

Het liefst zou ik me gewoon een paar maanden binnen willen opsluiten met de gordijnen dicht, een hoop slecht voer en een keur aan nog slechtere series.  Gewoon me, myself en m’n onopgemaakte smoelwerk dat me elke ochtend melancholisch aanstaart als ik het licht in de badkamer aan doe en de dag als verloren beschouw. Vrolijkheid en sociale verplichtingen? Kom maar terug in maart als we voorzichtig weer het terras op kunnen.

199 nachtjes slapen
Zo dat is eruit. Natuurlijk weet ik wel dat bovenstaande droom niet in vervulling kan gaan, maar soms is het lekker om gewoon even te zwelgen. Helaas moet er gewoon gewerkt worden. En dus geef ik mezelf maar een schop onder mijn hol en bouw en fijne aftelkalender om te wachten tot het moment daar is: de lente. Vandaag een zonnig filmpje voor alle andere zure winterhaters. Nog 199 nachtjes…

CC foto: Stupid Dingo

En toen ontmoette hij mij. Toegegeven, ik ben geen vegetariër, maar ik kies er wel bewust voor dat ik meerdere keren per week geen vlees eet. Ik doe dit omdat is gebleken dat elke vegetarische maaltijd onze wereld al een stukje beter maakt. In onze eerste maand samen at ik zelfs volledig veganistisch, in het kader van een klein onderzoek voor mijn werk. Ondanks mijn vegetarische inslag, vindt hij mij nog steeds sexy. En inmiddels is hij er aan gewend dat ik niet zoveel vlees eet. Hij neemt nu zelf ook minder vlees!

Vlees eten ouderwets
Vroeger werd er nog wel eens een wenkbrauw opgetrokken als je zei dat je vegetariër was, want dat was toch iets voor alternatieve types die geitenwollen sokken dragen? Tegenwoordig is er niets geitenwollensokkerigs meer aan. Je wordt zelfs met respect behandeld: het is tenslotte een bewuste en gezonde keus om af en toe geen vlees te eten, of zelfs om vlees helemaal te laten staan. Het eten van veel vlees is juist ouderwets geworden.

Vegetarisch eten is sexy
Of je er nu voor kiest uit principieel oogpunt of omdat je een paar kilo wilt afvallen: het is absoluut sexy om je bordje vlees eens te laten staan. Dat vindt ook Stichting Wakker Dier. En daarom hebben zij de verkiezing van de ‘Meest Sexy Vegetariër’ georganiseerd. Ze hebben twintig Bekende Nederlanders genomineerd, waaronder schrijfster Susan Smit, actrice Georgina Verbaan en voetballer Evgeniy Levchenko. Deze BN’ers kiezen er om verschillende redenen voor om vlees te laten staan. Zo vindt Georgina Verbaan dat je met respect dient om te gaan met andere wezens en hoopt Susan Smit dat we over honderd jaar de bio-industrie net zo zullen veroordelen zoals we dat tegenwoordig doen met de slavernij.

Stem ook en win!
Wil je weten wie de andere genomineerden zijn en weten waarom zij vegetariër geworden zijn? Kijk dan op de website van Wakker Dier. Je kunt ook direct jouw stem uitbrengen op de vegetariër die volgens jou het meest sexy is. Als je hebt gestemd, maak je kans op een vegetarisch diner voor twee in driesterrenrestaurant De Librije. Dat is nog eens sexy vegetarisch eten!

© Beeld: Wakker Dier

Bekende weg
Ik heb niets tegen Chardonnay, maar wel tegen die hele poeha die eromheen hangt. Ik lust het wel, maar sinds enige tijd boycot ik die fles. Tijdens mijn horecacarrière kreeg ik van mijn leidinggevende de tip om de gasten te laten kiezen tussen de huiswijn of Chardonnay. Gek genoeg gaat 90% van de mensen dan voor de makkelijke weg. Chardonnay klinkt bekend, dus dat rolt al snel uit de mond. Wat de gasten niet weten, is dat de gekozen wijn per glas een euro meer kost dan de huiswijn.

Druif
Eén keer had ik te maken met een zogenaamde wijnexpert, die aandachtig toekeek hoe ik zijn Chardonnay inschonk. Op het etiket miste hij de grote letters C-H-A-R-D-O-N-N-A-Y. Hij zei tegen mij: ‘dit is geen Chardonnay’. Ik keek hem verbaasd aan en drukte hem op het hart dat dit toch echt een Chardonnay was. Hij hield vol en wees mij op het etiket. Waarop ik heel intelligent probeerde over te komen: ‘maar meneer Chardonnay is geen wijn. Chardonnay is de druif waar de wijn van gemaakt wordt.’ Ik ben geen wijnkenner, maar dit was mij toevallig net uitgelegd. Een typisch gevalletje van ik drink Chardonnay, omdat het Chardonnay is. Hij dronk zijn wijn op en mijn chef was tevree met de euro extra in onze kas.

Poeha
Sinds die baan heb ik altijd het gevoel dat ik erin wordt geluisd als ik Chardonnay aangeboden krijg. Terwijl het natuurlijk ook een heerlijke wijn kan zijn. Het voelt voor mij als huisgemaakte appeltaart die bij de groothandel is ingekocht of mousserende wijn die wordt verkocht als Champagne.

‘Sauvignon alsjeblieft!’, zeg ik vastberaden tegen de barman.

CC foto: TinyTall

‘KLAAR!’
Ik had, als kleine voedselterrorist, de fijne gewoonte om als ik klaar was met eten mijn bord op de grond te laten kletteren en uit volle borst te schreeuwen: ‘KLAAR!’
Moeders werd meteen op haar vingers getikt door de lading scherven en etensresten die door de kamer vlogen. Er zijn niet voor niets plastic borden, mam! Dankzij het flexibele servies begon het ‘scherven brengen geluk’-spelletje mij al snel te vervelen en moest ik mijn heil zoeken in een andere hobby.

Ontbijtkeutels
Deze keer kreeg mijn vader een koekje van eigen deeg. Het geklieder met zijn zogenaamde geheime recept voor visaas trok mijn aandacht. Ik keek aandachtig hoe hij bolletjes draaide van ontbijtkoek en pindakaas. Hij bewaarde ze in een boterhamzakje zodat hij ze later aan zijn haak kon spiesen.
Ik vond pindakaas vies en vissen voor in de vijver, dus nam ik alleen de ontbijtkoek en toverde ik een hoop konijnenkeutels op tafel.

Mandarijnpiemels
Tegenwoordig moet ik mijn eigen scherven oprapen en weet ik dat konijnenkeutels mij buikpijn bezorgen. Maar diep van binnen huist een stille voorliefde voor spelen met eten. Onbewust maak ik (erotische) kunstwerken van mijn voedsel. Zonder erbij na te denken pel ik gemakkelijk een madarijnenpiemel, inclusief balzak met piercing. Ik begin in het midden van de mandarijn en maak rondom een sliert los (net niet helemaal), zodat er onder en boven twee ballen overblijven. Het einde van de slurf zorgt dat de twee ballen verbonden blijven, en: KLAAR!

Mogen jouw kinderen met eten spelen?

© Foto:  iStockphoto

Ik vind ze heerlijk en alle verschillende soorten cake en versieringen maken deze mini taartjes extra leuk en speciaal. Er is voor iedereen wel een smaak te vinden die je aanstaat. Uiteraard ga ik voor allerlei bier cupcake varianten. Het gebruik van speciaalbier in de cakes kunnen net die extra gewenste smaaksensatie geven. Ik hou van ongewone en bijzondere recepten en deel ze graag met jullie! Leuk voor de variatie.

Cupcake Stout
Een goede combinatie is de cupcake met Stout bier en Irish cream. De samenstelling van bier met chocolade en een icing met likeur is echt verrassend! De truc is om eerst de boter met het bier te laten koken op middenhoog vuur. Vervolgens laat je de mix afkoelen en bak je het in de muffin vormpjes. Ook een prachtige combinatie is chocolade muffins met kersenkriek. Bier en chocolade is een uitstekende combinatie.

Wees niet bang voor een bier of alcoholsmaak. Het bier geeft voornamelijk chocolade een zachte en niet overweldigende zoete smaak en de alcohol vervliegt tijdens het bakken. Je houdt de accenten over die zorgen voor die extra goede smaakcombinatie.

Vanille cupcakes met bier icing
Je kunt er ook voor kiezen om vanille cupcakes te bakken en de icing met bier te maken. Een andere optie is door de cupcakes op de normale wijze te maken en af te bakken met een vloeibare vulling in het midden van bier en whisky te vermengen met kookroom en chocolade. Dit echt bijzonder en weer eens wat anders dan een standaard cupcake.

Zware werk
Een iets heftigere combinatie is een cupcake met bier, bacon en cheddar kaas. Klinkt misschien niet geweldig in eerste instantie, maar cake liefhebbers reageren er vol lof over! Leuk om te serveren bij een hoofdgerecht. Zeker uniek te noemen en ik gok dat zeker de mannen van zo’n zware cupcake een sprong in de lucht maken! De Amerikanen noemen ze de “super bowl delights”, dus wellicht een lekker hapje bij het kijken naar sport?

Ik kan jullie aanraden om eens een google zoektocht te beginnen naar cupcakes met bier en een verrassend recept te proberen. Het is echt de moeite waard!
CC foto: zigazou76

Dit gerecht is geïnspireerd op de recepten die Bertolli tegenkwam op haar reis langs typische Italiaanse trattoria’s. De Runderreepjes al Borgo is een heerlijk gerecht met authentieke pasta, een rijke rode wijnsaus met tijm en een frisse salade.

Testen?
Wil jij de Runderreepjes al Borgo, het nieuwe maaltijdpakket van Bertolli, proberen? Dat kan! We zijn namelijk op zoek naar mensen die deel uit willen maken van het Viva Testpanel en dit nieuwe gerecht thuis willen gaan proeven.

Wie zoeken we?
We zijn op zoek naar 150 mensen die Bertolli’s Runderreepjes al Borgo willen uitproberen. Let op: als panellid krijg je een maaltijdpakket thuis gestuurd waaraan je zelf nog een aantal ingrediënten moet toevoegen. Deze ingrediënten ontvang je dus niet.

Opgeven voor het testpanel
Je kunt je opgeven door dit formulier in te vullen. Als jij wordt uitgekozen dan krijg je het maaltijdpakket thuis gestuurd. Je krijgt vervolgens 2 weken de tijd om het product te testen. Na dat je het product thuis hebt ontvangen, sturen wij je een enquête met vragen over het product.

Blijf ik panellid?
Het is niet zo dat je nu prompt elke week een product krijgt toegestuurd. Wél krijg je mogelijk bij een volgende test een mail of het je leuk lijkt product X te testen. Denk aan: eten, drinken, telefonie, geurtjes… Pas als je op dat moment besluit ‘ik heb zin in testen’, hoef/mag/kun je gaan testen. Het product mag je na afloop houden.

Je kunt je helaas niet meer opgeven voor dit testpanel.

Foto: Bertolli

Niet dus. Je trekt er de aandacht mee maar het is toch echt veel te goedkoop. Marketiers zijn verder vergeten dat ‘t meeste bier door vrouwen wordt gekocht. Die lopen hier hard voorbij natuurlijk. Zo’n etiket moet niet kunnen. Je zet de branche ermee te kakken.

Halfnaakte vrouw
Deze week schreef ik een artikel op bier.blog.nl over een bierevenement dat op de poster een vrouw in bikini had gezet. Het hek was van de dam. Mensen postten zelfs reacties niet meer naar het festival te gaan. Sommge brouwerijen slaan met hun etiketten dus ook deze weg in. Dit leidt zelfs tot rechtzaken waarbij mensen vinden dat dergelijke etiketten niet te tolereren zijn in de huidige samenleving. Een rechtzaak gaat volgens mij wel heel ver en is zonde van het geld. Het opstellen van een aantal vaste regels rondom ‘t ontwerp van een etiket zou geen overbodige luxe zijn.

Hoe ‘t heurt
Tot nu toe wordt een etiket vaak nog door de biergoeroes van de wetenschappelijke kant bekeken. Bierconsumentenvereniging PINT en de Belgische collega Zythos buigen zich al jaren over wat zij vinden dat op een etiket terug te vinden moet zijn. Aanduiding van het type bier, het alcoholpercentage, benoemen van vruchten of sappen die in het bier worden gebruikt, toegevoegde aroma’s, toegevoegde zoetstoffen, brouwgegevens en de wettelijke milieu-eisen zijn voorbeelden van essentiële gegevens. Bier- en Verzamelvereniging BAV kijkt wel net een stapje verder. Het zou leuk zijn als alle Nederlanders een oordeel kunnen vellen over de uitstraling van een bieretiket. De ‘looks’ van een bier blijft voor jou en mij toch de eerste lokker, nietwaar?

Biergeweld
Door het explosief groeiende aantal bieren begrijp ik dat een brouwerij een manier probeert te vinden om met het bier op te vallen. Om op de lange termijn een plaats te veroveren in het schap is het een leuke uitdaging om een aanpsprekend, fleurig etiket te maken dat tijdloos is. In de Verenigde Staten maar ook diverse Nederlandse en Belgische brouwerijen zijn ze er goed in. Daar is kunst zoals een surrealistische stijl gekoppeld aan een bieretiket. Ook spelen brouwers in op trends door een retro uitstraling te creëren of halen ze een grapje uit en ziet ‘t etiket in de spiegel er ineens heel anders uit. Misschien is ‘t er al, maar iets met 3D zou ook leuk zijn. Kortom, er zijn genoeg creatieve mogelijkheden om in ‘t biergeweld op te vallen. Of zou bier met blote borsten jou wel smaken?
CC foto: photogirl7.1

Alle begin is moeilijk
Wanneer je in het buitenland bent is het altijd even zoeken naar het hoe en wat. India is geen uitzondering en misschien wel een extra grote uitdaging. We moeten niet alleen nadenken over wát we eten (een menukaart lezen (als ie er al is) is een hele opgave) maar ook waar. Eten op straat durfden we eigenlijk de eerste dagen in Mumbai niet. En dat terwijl we uiteindelijk het lekkerst hebben gegeten op straat, bij Bademiya (als je naar Mumbai gaat, ga daar dan zeker naartoe!). Paneer en Alu, met bijvoorbeeld roti, nan, chapati of paratha. Voor een broodeter als mij een walhalla.

Elke regio een andere smaak
Naarmate we meer naar het zuiden reizen, verandert de keuken met ons mee. Waar we in Mumbai vooral de noordelijke gerechten eten, eten we in Kerala thali en gegrilde reuzegarnalen en vis. Eindelijk iets anders dan alleen groenten, een heerlijke afwisseling. Vanuit het zuiden gaan we weer naar het noorden, waar we vast weer verrast zullen worden door meer lekkers.

De lust naar Westers eten
Op momenten is er De Grote Lust naar Westers eten, vooral wanneer je jezelf even niet zo goed voelt (een keer ziek worden zit er dik in). Wanneer je dan een cafeetje vindt waar je een volkoren toast met jam, een omelet of yoghurt (curd) met fruit kunt eten, dan is dat en welkome verademing. En als ik dan lees dat het in Nederland herfstweer is en koud, dan kijk ik nu al uit naar stamppot met een ouderwetse gehaktbal en jus. Maar tot die tijd dompel ik me nog even onder in de Indiase keuken!

Foto: Istockphoto.com

Al jaren vraag ik mij af hoe dat nou toch zit. Zelf gaf ik ook altijd maar het bier de schuld. Deze week kreeg ik eindelijk een antwoord op mijn vraag toen het Kennisinstituut Bier met de ware oorzaak naar buiten kwam. De schuld ligt bij de alcohol. In eerste instantie kan je het nog prima ophouden, maar dan na het eerste toiletbezoek lijkt het alsof je minder controle hebt over je blaas. De oorzaak ligt bij het antidiuretisch hormoon, kortweg ADH. Normaal gesproken zorgt het ADH ervoor dat we niet al ons lichaamsvocht uitplassen.

Bier of wijn maakt niet uit
Alcohol remt de aanmaak van dit hormoon waardoor we opeens veel vaker naar het toilet moeten. Het maakt daarvoor dus niet uit of je bier of wijn drinkt. In de meeste gevallen nuttigen pilsdrinkers sneller meer alcohol dan wijndrinkers waardoor de negatieve bijeffecten eerder optreden als je bier drinkt. Afhankelijk van het drinktempo gaat de alcohol zijn werk doen en duurt het langer of korter voordat je naar het toilet moet. Je merkt het meestal al na een half uur tot een uur. Pas wanneer het lichaam de alcohol grotendeels heeft afgebroken, komt de aanmaak van het ADH weer op gang. Zolang je blijft drinken blijft de ADH-stop optreden. Een normaal glas bier of wijn wordt in één tot anderhalf uur afgebroken. Dus pas anderhalf uur na je laatste glas bier komt een continue gang naar het toilet ten einde.

Er is maar één remedie voor: gewoon genieten van bier zoals je dit ook met wijn zou doen en niet achterover kiepen. Drink daarnaast ook wat water om het vochtgehalte in je lichaam op peil te houden. Het is duidelijk dat de alcohol dit op meerdere manieren uit je lichaam onttrekt! Proost!
CC foto: danox

Taai zeewier
Sushi trok mij nooit zo. Die hapklare brokjes met taai zeewier en kleffe rijst, ik vond het geen succes, totdat iemand mij wees op het lichtgroene goedje dat als een snotje naast zijn sushi lag. Wasabi. Schijnbaar stoppen ze in het land van de rijzende zon de wasabi al in de sushi. Ik smeerde wat van het goedje op het zeewier en tijdens het eten van het geheel ontwaakte de sushiliefhebber in mij. Hij ontwaakte met een mond vol vuur en een paar uitpuilende ogen, maar de smaaksensatie maakte mij definitief wakker voor sushi.

Mealkit
Daarom was ik opgetogen toen mijn vrouw onlangs thuiskwam met een kartonnen doosje waarop de volgende pakkende tekst prijkte: “Japanese sushi mealkit”. We besloten er een leuk avondje van te maken. Omdat de kinderen niets om sushi geven kregen zij frietjes. Nadat we ze op bed hadden gelegd gingen wij Japans kokkerellen. Dat begon met het ontcijferen van de instructies. Er zat een velletje bij met uitleg in wel tien verschillende talen, waaronder ook onze moerstaal, maar Nederlands van het soort dat wij niet begrepen. Alsof het de Steen van Rosetta betrof, leerden we het Nederlands te ontcijferen met behulp van wat Duits en Engels.

Oud-Japans rijstmasseren
Ondertussen stond de rijst te pruttelen. Na vijftien minuten wachten hadden we hete rijst. Na nog eens dertig minuten wachten was de rijst eindelijk afgekoeld en konden we beginnen met het rollen van sushi. We rolden een vel zeewier uit, plempten er wat rijst op en gingen oud-Japans rijstmasseren, waarbij heel het principe van hygiënisch rijst eten al meteen overboord ging, want in één plakje sushi zitten minstens acht vingerafdrukken. Er gaat overigens ontzettend veel rijst in sushi. Je denkt dat je wat schattige rolletjes eet, maar twaalf rolletjes staat gelijk aan een goed gevuld bord met rijst en toebehoren om het op smaak te brengen.

Likrandje
De overige ingrediënten legden we in gesneden plakjes in het midden van de rijst en daarna kon het rollen gaan beginnen. Aan het einde van de mat zeewier bleef nog anderhalve centimeter over om het geheel als een envelopje dicht te likken. Vervolgens sneden we de rol in gelijke partjes en bewonderden we het resultaat. Onze zelfgemaakte sushi zag er prima uit en erg Japans, precies zoals we ze gewend zijn. We haalden de eetstokjes uit de verpakking, smeerden wat wasabi op de rolletjes, proefden onze sushi en die was verrukkelijk.

Zelf sushi maken is een avond- en buikvullend programma en daarmee een prima activiteit om samen uit te voeren zodra de kinderen op bed liggen. Nadeel is dat je naderhand vanwege het eten van zalm, surimi en garnalen wel uit je mond stinkt.

CC foto: Or Hiltch

Erfelijk
Ik geloof dat het een erfelijke eigenschap is, want in noodgevallen kan ik altijd op mijn moeder rekenen. Waarschijnlijk heb ik mijn liefde te danken aan de kauwgomballenautomaat die vroeger bij ons op het aanrecht stond.
Van die gummiballen en aardbeivariaties moet ik nu niets meer hebben en met snel uitgekauwde kneedgum hoef je bij mij ook niet aan te komen. Mijn mond mag dan wel getraind zijn, van taaie kauwgom zo groot als knikkers krijg zelfs ik verkrampte kaken.

Mitrailleurschoten
Nu moeten jullie geen verkeerd beeld van mij krijgen, want ik verafschuw overdreven smakkende mensen, en ben niet trots op mijn obsessie. Maar soms ben je je echter van geen kwaad bewust.
Zelf heb ik de vreemde gewoonte om kleine mitrailleurschoten af te vuren. Een stuk of 5 kleine belletjes knallen, elkaar snel opvolgend in mijn mond kapot. Als mensen mij raar aankijken schrik ik, maar dan is het al te laat.

Oud en vertrouwd
Er zijn periodes dat ik probeer te minderen. Dan krijg ik dat beangstigende gevoel over het feit dat op de verpakking staat: ‘werkt laxerend bij overmatig gebruik.’ Toch kan ik niet zonder. Als ik geen kauwgom heb, drink ik of heb ik trek. Ik irriteer me mateloos als ik geen frisse smaak in mijn mond heb.
Best wel raar als je je bedenkt dat ik soms eerst een overheerlijke brownie eet waar ik intens van kan genieten en dat ik die nasmaak vervolgens verpest met een fris kauwgompje.

Het geeft mij een fijn vertrouwd gevoel, net als de kauwgomballen die vroeger langzaam naar beneden rolden als ik de draaiknop omzette.

CC foto: KWDesign

Snotterige risotto
Vooropgesteld: ik ben dol op koken. Ik hou van boodschappen doen, van aanstellerig in fruit knijpen en aan kruiden ruiken, alsof ik er echt verstand van heb. En na het boodschappen doen kan ik ontzettend genieten van koken. Wanneer ik gestresst ben, draai ik het liefst gehaktballen. (En boy, maak ik goede gehaktballen.) Echt. Ik kan de meest fantastisch snotterige risotto’s maken, waar ik dan ook met liefde een half uur in sta te roeren.

Een ware traktatie
Het enige waar ik dus ontzettend faalangst voor heb, is het bakken van taarten. Waar dat vandaan komt? Geen idee. Mijn moeder heeft twee succes baksels: haar appeltaart en haar kruidkoek. Twee recepten die ze nog met haar ogen dicht kon maken, wat ook wel handig was, omdat ze die dingen vaak midden in de nacht stond te bakken, wanneer wij weer eens op school moesten trakteren vanwege wat dan ook.

Mijn moeder is dus nou niet meteen een Dokter Oetker, dus ik weet niet waarom ik zo in paniek raak van taarten. Want dat raak ik dus. Dat begint al met het lezen van het recept. Als er eitwitten van dooiers gescheiden moeten worden, staat het zweet me al in de handen. Dat kan ik toch helemaal niet! Zoiets gaat toch altijd fout?

Disco inferno
Slagroom kloppen is ook al zoiets. Gaat altijd fout. Gaat altijd schiften. En wanneer je dan alles door elkaar moet hosselen, komen er altijd klonten. Nu helpt onze oven ook niet mee, want dat ding is echt disco inferno. De achterkant van je broodjes zijn altijd na twee minuten compleet gecremeerd, terwijl de voorkant dan nog koud en slap ligt te wachten op het bruiningsproces. Maar los van de oven, ben ik gewoon bang.

Daar zakte ik door mijn hoeven
En dat vind ik stom van mezelf. Vandaar dat ik zo nu en dan de uitdaging aanga. Vandaag hebben wij een gezinsdag, omdat mijn ouders onlangs 35 jaar getrouwd waren. We hebben een heel dagprogramma, inclusief koffie met gebak. ‘Ik bak wel een taart’, sprak ik stoer. Waarna ik al meteen door mijn hoeven zakte, en panisch receptensites doorploegde.

Welke taart was nog wel te doen? Wat zou ik nog wel kunnen? Wat zou absoluut niet kunnen verprutsen met mijn eierdooierscheidangst? Worteltjestaart? Cheesecake? Na het bekijken van zestienhonderd recepten van vrolijke thuiskoks, wilde ik de eieren tegen mijn eigen hoofd gooien.

En toen heb ik het Ontzettend Laffe gedaan: ik ben naar de Hema gefietst, en heb twee taarten gehaald. There, I said it. Ik wil zo ontzettend graag een Nigella Lawson worden, maar ik durf niet. Is er iemand in de zaal die me een korte cursus kan geven?

CC Foto: Bob B. Brown

Niet alleen zorgt het drinken van maximaal 2 glazen bier per dag er juist voor dat het risico op hart en vaatziekten en diabetes wordt verlaagd. Ook botten en spieren hebben baat bij een kleine hoeveelheid hop per dag. Daarbij werkt hop medicinaal: het is rustgevend en slaapverwekkend. Mensen die met moeite in slaap komen kunnen in de avonduren gerust een glas bier drinken. Of vul je kussen met hop, je slaapt snel in. En daar roep ik maar weer extra bij, met mate. Want zodra die twee pintjes wordt overschreden holt het effect achteruit.

Goed voor de huid
Men heeft al lange tijd geleden uitgevonden dat bier en gerst heel goed voor de huid is. Misschien dat je niet gelijk denkt aan een Pale Ale pedicure of aan een honing en gerst gezichtsbehandeling. Of een heerlijke gerst lichaamswrap. Toch is het juist dát wat er voor zorgt dat we heerlijk ontspannen aan een oppepper werken. Steeds meer spa’s bieden behandelingen aan met bier en ingrediënten van bier. Ook steeds meer vrouwen stappen over de bierdrempel en gaan dit ongewone ingrediënt gebruiken.

Bah dat stinkt!
Nee, echt niet! Verschillende salons en spa’s in Nederland en het buitenland verzekeren iedereen dat het absoluut niet stinkt. Je zult zelfs niet naar bier ruiken! Het enige wat er gebeurt, is dat je een mooie glans krijgt en je huid lekker zacht aanvoelt.

In Tsjechische Welness centra zijn ze inmiddels zover dat bier ook in grote hoeveelheden wordt gebruikt. De grote attractie is het geheel onderdompelen in een bierbad. Voor mij toch echt een ultieme droom. Het is een enorm succes en het bier in de baden is een heilzaam recept van mineraalwater en speciaal donker badbier: een mix van hop, kruiden en biergist.

Ben je nog niet uitbehandeld met bier? Dan kan je altijd nog biershampoo gaan gebruiken. Dit is toch wel het meest bekende beauty trucje. Je haar met bier wassen zorgt voor meer glans. De gist en hop (die in bier zitten) geven de haarschacht meer volume. Glanzende lokken, minder haaruitval en een stevige bos haar is wat de beloftes zijn. Het leuke is dat zelfs heel veel celebrities de biertruc kennen en gebruiken. Catherine Zeta Jones bijvoorbeeld die haar beauty liefde voor het gebruik van biershampoo niet onder stoelen of banken steekt. Mocht je je haar wassen met bier, dan moet je wel rekening houden met een biergeur die je lokken een paar dagen vasthoudt.

Proost op innerlijke en uiterlijke verzorging!
CC foto: jonathan_hamner

Ik heb alle afleveringen al gezien. En daarom kijk ik gewoon alles nóg een keer. Dat doe ik wel vaker hoor. Bijna al mijn lievelingsseries heb ik al meerdere keren gezien. Arrested Development bijvoorbeeld. En How I Met Your Mother ook.

Ik wil niet paffen hoor
Maar bij die andere twee series heb ik niet wat ik bij Mad Men wel heb: dat ik me naar de serie ga gedragen. Waarmee ik bedoel dat ik in het dagelijks leven ook een beetje Madmennerig wordt. Niet dat ik ineens te pas en te onpas sigaretten loop weg te paffen, hoor, wees maar niet bang (ik heb één foto waarop ik rook, en daarop kijk ik zo verschrikt en verkrampt en angstig dat ik gewoon liever maar niet rook, omdat het dus absoluut niks voor mijn cool doet).

Heetste stuk kont
Maar het betekent wel dat ik ontzettend veel zin krijg in het dragen van mooie jurken. En mooie hakken erbij. Hakken waardoor je een beetje gaat heupwiegen. Waardoor mannen je nakijken, zoals alle mannen altijd doen bij Joan Holloway (oh, mijn eeuwige liefde en een nest jonge kuikens voor actrice Christina Hendricks, want wat is zij toch het heetste stuk kont op aarde!! Ik wil zo graag op haar lijken dat het bijna een beetje sneu wordt!!)

Instant coolheid woohoo
En de mannen. Oh, de mannen. Ineens vind ik het dan jammer dat mannen tegenwoordig geen hoeden meer dragen. Wanneer zijn ze daarmee gestopt? En vooral: waarom in vredesnaam? Het geeft je zoveel instant coolheid. Je ziet nu wel van die halve hippies met zo strooien hoedje. Dat bedoel ik niet hè. Ik bedoel een gleufhoed. Zo eentje als mijn opa droeg wanneer hij door Leeuwarden liep, op weg naar zijn advocatenkantoor. Zo’n hoed die Don Draper draagt, waar hij zo megagaaf van wordt.

Niet de scheve verhoudingen aub
Ik krijg ook meteen ontzettend veel zin om sterke drank te drinken. In sterkedrankglazen. Met een paar ijsblokjes erin. En dat dan de hele dag door blijven drinken. Zoals Don doet. Dat wil ik ook. Ik wil niet de scheve verhoudingen tussen mannen en vrouwen, en de ondergeschikte rol van de vrouw in de maatschappij, zoals in Mad Men. Ik wil alleen de jurken, de hoeden en de ijsblokjes in de whiskey.

Dus toen ik afgelopen week op een namiddag de aardappels zat te schillen, terwijl ik een kekke jurk droeg, dacht ik: kijk aan. Ik ben er bijna. Nu nog een man die me bedriegt, en ik ben Betty Draper. Ik ging er bijna een beetje van heupwiegen.

CC Foto: Still uit filmpje

Het verblijf
Gisteren heb ik een nieuwe poging gedaan en ik moet zeggen het concept van deze vreetschuur was goed. Zoals de gastheer ons op het hart drukte: ‘je betaalt niet voor je eten en drinken, maar voor het verblijf en je mag tijdens het verblijf onbeperkt eten en drinken.’ Ik geef toe dit was een hippe en gezellige vreetschuur. Geen armoedige tafelrokken in dezelfde kleur als de gilets van het personeel maar een sfeervol, modern interieur.

Minibuffet
Ik ben jaloers op mensen die onbeperkt eten met hun verstand, die naast hun ogen en neus ook hun hersenen gebruiken. Een mandje brood, een bord salade, en een schaal patat worden gedeeld en verder zorgt ieder voor zijn eigen hoogtepunt. De kinderen duiken tussen de benen van andere gasten door in de koelkast op zoek naar Fristi en de rest van het gezelschap geniet, niet geheel onbelangrijk, samen van hun eigen minibuffet op tafel.

Verstand op nul
In de rest van het restaurant rent iedereen vraatzuchtig heen en weer tussen eettafel en buffet. Bij de grillplaat staat dan ook niet voor niets een bordje ‘maximaal 2 stuks per persoon.’
Terwijl de één nog staat te wachten op een gebraden kippetje heeft de ander de eerste happen van een heerlijk biefstukje naar binnen gewerkt. Stel je voor dat het eten koud wordt. Zelf kan ik de verleiding van het uitgebreide assortiment ook niet aan. Alles wat naar me lonkt, belandt op mijn bord. Dit resulteert vervolgens in een afvalbordje waar iedereen zijn resten op dumpt.

Zondigen
Even hadden we het onder controle: een mandje brood en ieder zijn eigen, alles behalve bescheiden, voorgerecht. Maar er zat niemand aan tafel met onmogelijke combinaties of eten met een bord in plaats van een bord met eten. Uiteindelijk gaan alle remmen los en maakt niemand zich meer druk over in welke volgorde het eten in je maag beland. Ook deze sfeervolle vreetschuur kon de vraatzucht niet in bedwang houden. Soms mag je je best eens overgeven aan deze zonde, toch?

© Foto: Getty Images

Bereid je vlees voor met een biermarinade met mosterd. De combinatie van de smaak van bier, in dit geval pils, met mosterd maakt het vlees heerlijk kruidig, maar ook zacht van smaak. Op de barbeque komen alle smaken nog beter uit. Een eenvoudig recept met een bereidingstijd van vijf minuten vind je hier. Bij dit gerecht smaakt een pittig, zware tripel meer dan geweldig!

Er zijn alweer diverse bockbieren te koop aangezien het bockbierseizoen volgende week van start gaat. Dus pak zo’n flesje bockbier, giet dit in een braadpan en laat daar een kippenbout in zakken om het vervolgens op de BBQ te grillen en af te maken. Een echte BBQ 2.0 is het bereiden van vlees in een bierblik. Daarover meer op bier.blog.nl. Drink bij deze gerechten een zacht, blond bier met een zoetje of een mooie amber.

Welk bier tijdens de BBQ?
Aan mij is het één van de vaak gestelde vragen. Start met een licht en verfrissend aperitief bier. Een weizen- of witbier, een lichtbitter blond bier, Pale Ale of een geuze. Vervolgens drink je bij het vlees of de vis steeds een bijpassend bier. Als je het jezelf makkelijk wilt maken begin je in de basis met de volgende regel: witvlees (zoals kip) en vis combineert het beste met heel wat blonde- en witbieren of een Amerikaanse Pale Ale en is de saus kruidig of pittig dan adviseer ik een tripel of een saison. Bij rood vlees of een ‘zwaar’ op de maag liggend gerecht past een donker bier, een dubbel of tripel het beste.

Een goede afsluiter bij chocolade toetjes is een stout bier. Of zonder toetje een quadrupel. Een fruitig gerecht combineert mooi met een Red of kersenbier.

Geniet ervan!
CC foto: dominix-hallau

Ik ben de eerste om het toe te geven: ik heb een goedkope smaak. Onderbroeken van de Zeeman zitten me als gegoten, biefstuk van de Aldi vind ik heerlijk en flessen wijn die goedkoper zijn dan een pak Dubbelfriss tik ik met smaak weg.

Doosdrank
Noem me een barbaar, maar ik merk het verschil echt niet. Voorafgaand aan een feestelijke avond rol ik schaamteloos een boodschappenkar vol flessen met exotische namen als Sunny Mountain, Rosé Eleganté en Schoondal Classic de supermarkt uit. Maar het kan nog banaler, goedkoper en smakelozer: doosdrank. Vijf liter wijn in een plastic zak, in een doos met een klein kraantje eraan. Past precies op de bagagedrager van je Citta en het scheelt je een tripje naar de glasbak. Ideale uitvinding!

Ik ben blijkbaar niet te enige die een Schoondal Classicje verkiest boven een Château Latour Pauillac. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen maximaal vijf euro overhebben voor een fles wijn. Ik snap dat goed. Ik durf zelfs te beweren dat in sommige gevallen geldt: hoe goedkoper hoe lekkerder.

Maar wie ben ik. Ik proef geen ‘eikenhouten ondertoon’ tenzij ik mijn wijn van de parketvloer slobber. Ik bespeur pas een ‘rokerige nasmaak’ als mijn buurman per ongeluk zijn peuk in mijn glas gedoofd heeft.

*Pwrrrt
In sommige situaties zou ik wel willen dat ik wat meer wijnkennis had. Tijdens een date ben ik genoodzaakt mijn wijnkeuze te baseren op mijn outfit. Ik kies meestal de kleur die het best past bij mijn blouseje. “Doet u mij maar een Sunny Mountain alstublieft” klinkt als een natte scheet in een balzaal. Dus verder dan “Rode wijn graag” kom ik niet.

Enfin. Tegen de tijd dat u dit leest trek ik net de (plastic) kurk uit een mooi flesje mousserende heerlijkheid uit de wijnstreek ‘Super de Boerdeaux’. Proost!

Foto: Gettyimages.com

Traditie
De Restaurantweek-etentjes begonnen voor mij in Amsterdam. Samen met vier vriendinnen reserveerden we bij een leuk restaurantje wat normaal wat uit de richting was, maar voor de gelegenheid leuk leek om naartoe te gaan. En leuk was het, we hebben er heerlijk gegeten! En daar begon de traditie. De tweede keer gingen we voor een lunch, bij een restaurant waar we waarschijnlijk nooit meer terugkomen, tja soms leer je dat een restaurant niet echt bij je past.

Afscheidsdineetje
Dinsdagavond hadden we weer een fameus Restaurantweek-etentje gepland. Deze keer in Den Bosch, om nog even bij te kletsen voordat ik twee maanden naar India en Nepal ga. Ik hoop stiekem op een menu met on-Indiase cuisine. Het liefst iets héél Europees en gewoon met friet en mayonaise als bijgerecht. Het voorgerecht arriveert en we kijken allemaal wat twijfelachtig. Op ons bord liggen verschillende kleuren hoopjes mousse. Na inspectie blijken het allemaal verschillende soorten bloemkool te zijn, in moussevorm. Daarbij kalfstartaar. En ik moet toegeven, het was lekker, anders, culinair en zag er mooi uit. Het hoofdgerecht was precies wat ik nodig had, een lekker stuk rood vlees: entrecôte met truffeljus en drie soorten wortel. Ik geniet er extra van omdat ik weet dat ik de komende maanden waarschijnlijk vooral vegetarisch zal eten.

Eten ontspant
Voor mij is uit eten leuk, een ontdekkingsreis langs verschillende keukens en restaurants, maar vooral ontspannen. Zeker in de hectische week voor de reis, ben ik blij tijd vrij te kunnen maken om even te genieten, een wijntje te drinken en vooral bij te kletsen. En tuurlijk, bij die driegangen-menu-prijs van € 27,50 komen nog kosten voor je drankjes, maar toch is het een leuke prijs. De volgende Restaurantweek ben ik weer van de partij! Wil je er nog gebruik van maken, reserveer dan snel via www.restaurantweek.nl (tot en met zondag 2 oktober kun je er gebruik van maken).

De komende twee maanden ben ik India en Nepal, dus jullie moeten het even zonder me doen. Ik zal proberen af en toe een blog voor jullie te schrijven, als dat lukt. Dat ligt een beetje aan de internetmogelijkheden daar. Dus tot december of misschien eerder..!

 CC Foto: Privébezit