Financieel journalist
*Motto: “Keep your old loveletters, throw away your old bankstatements.”
*Schrijft het liefst over: actuele zaken die - als je er goed over nadenkt - te idioot zijn om waar te zijn.
*Twitter: www.twitter.com/Femke053
Het is zover, we staan op het punt om het grootste cliché ooooit er uit te gaan gooien: ‘er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan’. We nemen jammer genoeg afscheid van onze blogger Femke.
Ik heb heel wat mensen horen puffen en klagen dat het zo zwaar is werken en studeren. Het is waar, kan ik inmiddels uit eigen ervaring melden.
Nog even en ik kan slingers aan de radio-antenne van mijn onverwoestbare Japanner knopen, dan zijn we tien jaar samen, ik en mijn auto.
Een stampvol perron, iedereen probeert de trein van 17.13 uur te pakken. Opgelucht dat ik in ieder geval een zitplaats heb, laat ik me zakken op een plek bij het raam.
De kabeljauw komt op tafel in een dichtgeknoopt boterhamzakje. Als een goudvis van de dierenwinkel die onderweg is naar een nieuwe kom. Als ik associaties krijg bij eten, krijg ik geen hap meer door mijn keel.
Geloven is een beetje horror. Tenminste, als je tien bent, zoals de dochter van een collega. “Ze had een nachtmerrie, over spijkers in haar handen”, vertelt hij. “Het ging over Pasen.”
Mijn beeld van yoga is nogal stereotiep. Kaarsjes, etherische olie, zwoel zweverig getokkel en als het even tegenzit ook nog het nodige gezwam over ondefinieerbare zonnevlechten.
Op het terras van het wellnessresort zit een ouder echtpaar. Zij draagt haar witte haar in een nonchalante knot, hij ziet er met z’n gekamde langere witte haar zelfs in zijn gestreepte McGregor-badjas uit als een gedistingeerde dokter.
Er is niets zo fijn als op vakantie zijn in je eigen huis. Een weekje niksen, lummelen, me-time zoals dat tegenwoordig heet. Ik krijg bijna de behoefte om ansichtkaarten te versturen.
Zegeltjes knippen, punten sparen, stempelkaarten: ik ben ermee gestopt. Wat levert het op, behalve een uitpuilende portemonnee?
Iedere ochtend vallen er twee knisperende krantjes op mijn deurmat. De regionale krant waar ik zelf voor werk en NRC Next. Hoe lang nog?
“Wat voor kleur broek zal ik nemen?”, dat is een vraag die mij heel serieus wordt gesteld. “Groen”, zeg ik. “Iedereen heeft al een rode broek.”
De wijzer vliegt naar middernacht, iedere dag. Geluid verstomt, het is donker. De brommer van de pizzakoerier zwijgt.
Tijdens mijn dagelijkse rondje internetzappen laat ik me altijd verleiden door mysterieuze en bizarre headlines. Zoals: ‘Kale plek op hoofd Kim Kardashian’
Spreken in het openbaar is geen hobby van me. Ik doe het wel, maar niet voordat ik eindeloos heb gemijmerd over de waterpokken.
Op vrijdag zitten in de kantoortuin altijd dezelfde mensen. De vrijdagarbeiders, een uitstervend ras.
Na een bezoek aan de Love and Marriagebeurs en het bekijken van het tv-programma Welkom Op Mijn Bruiloft weet ik heel goed wat ik niét wil als ik ga trouwen.
“Wat wil jij eigenlijk meenemen uit je huis?”, vraag ik met het oog op onze samenwoonplannen. “De klok en de stoel van opa.”
Met de precisie van een bomexpert van de Explosieven Opruimingsdienst ga ik voor een blik soep staan. Voorzichtig, maar niet te voorzichtig, trek ik het metalen lipje naar achteren. Niet wéér!
Bij het opstaan grijp ik meteen de iPhone op het nachtkastje. Om op Nu.nl te checken hoe het met prins Johan Friso is. Hij heeft de nacht ‘rustig en stabiel’ doorgebracht, lees ik.
Wat heb ik gehuild de afgelopen dagen. Van paniek, ontroering, verdriet, verbazing en blijdschap.
Bij mij in huis geen vitaminecomplexen, sprays en andere huismiddeltjes als de ‘R’ in de maand komt. Ik voel zelfs lichte weerstand tegen aspirines.
