Zombibi
“Ik speel politieagent Kim in de film. Haar bureau wordt belegerd door zombies, die zijn geïnfecteerd door groen slijm uit Russische ruimteafval. In de cel zitten vier boefjes, met wie Kim de dag moet zien door te komen”, vertelt Gigi deze week in Viva. “Het is een grappige film, maar er zitten ook enge stukken in. In de eerste scène mag ik meteen een oma-zombie afknallen.”

Zowel de rol van Lorena als die van Kim past goed bij Gigi, vertelt ze. “Het zijn uitvergrotingen van kanten die ik ook heb.”

Preuts
Gigi zegt wel dat ze een stuk preutser is dan Lorena. Zo heeft ze bijvoorbeeld nog nooit een onenightstand gehad. “Daar ben ik niet het type voor. Ik vind seks pas leuk als ik een intellectuele klik heb met een jongen. Er moet eerst een band zijn. Ik heb eigenlijk alleen maar lange relaties gehad.”

Hockeyclub in Laren
Met haar huidige vriend Rik, waarmee ze nu in Amsterdam woont, zat dat wel goed. Het klikte zo goed tussen de twee, dat Gigi na een week al bij hem introk. “Ik kende hem al van vroeger, van de hockeyclub. Dat klinkt héél erg kak, de hockeyclub in Laren. Maar ik ben geen kakker, laat dat duidelijk zijn.”

“Ik had voor Rik zeven jaar een relatie, die ging uit. Ik ben toen drie maanden vrijgezel geweest, totdat ik op theaterfestival De Parade stond in Amsterdam en Rik spontaan een sms stuurde. Ik ben iemand die graag de kat uit de boom kijkt, maar dit voelde goed”, aldus de actrice. De twee spraken ook de rest van de week elke dag af. “Na een week sliep ik bij hem en na een maand zei ik: ‘Zal ik nu eens naar huis gaan?’ ‘Waarom?’ vroeg hij. ‘Oké, dan niet,’ zei ik.”

Kinderen
Over kinderen wil Gigi nog niet nadenken, hoewel Rik ze wel graag zou willen. “Ik zie mezelf nu nog niet achter een kinderwagen lopen. Mijn ouders zeiden laatst: als we het over mochten doen, weten we niet of we weer kinderen zouden hebben genomen. Maar ze zijn natuurlijk wel heel blij met mij en mijn zusje Laura. Toch, kinderen beperken je in je vrijheid.”

Salades
Gigi houdt van lekker eten en heeft een hekel aan salades. Ze wordt er naar eigen zeggen chagrijnig van en eet ze alleen omdat ze meer groenten binnen wil krijgen. “Ik hou enorm van lekker eten, ik ga graag naar restaurants. Thuis aten we vroeger vaak zes gangen en zaten we tot laat aan tafel.”

“Ik heb geen zin om rekening te houden met wat ik eet, al eet ik nu wel minder vlees. Een vriendin van me zei een keer: als je niet eet, hou je niet van jezelf. Daar ben ik het wel mee eens.”

Het volledige interview vind je terug in Viva 6 die woensdag 1 februari in de winkel ligt.

Foto: Viva

Porna 2.0: beslis mee!
Waarom 2.0? Vorig jaar hebben we heel goed geluisterd naar jullie reacties op de gekozen fragmenten. Veel vrouwen vonden sommige fragmenten juist meer porno dan porna, daar was best – we zijn er eerlijk in – kritiek op. Daarom doen we het dit jaar anders. Deze keer krijgen jullie nog meer zeggenschap. Dus: wil je meebeslissen welke porna-fragmenten er op de dvd komen te staan, meld je dan aan voor het grootste porna-panel van Nederland (alleen voor vrouwen) van vrouwenzender Dusk!

Wat gebeurt er als je je hebt aangemeld voor het porna-panel?
Na het invullen van het aanmeldformulier (vul in het veld ‘Facebook/Hyves/e.d. profiel’ in: VivaPorna) krijg je van Dusk! een bevestigingsmail. Ter verificatie wordt er contact met je opgenomen, dit kan even duren. Natuurlijk zijn en blijven je gegevens strikt vertrouwelijk en worden ze nooit zichtbaar voor anderen. Vervolgens krijg je toegang tot de online pagina ‘Viva la Porna’ waarop je 20 filmpjes/filmfragmenten kunt bekijken en beoordelen.  Het kan zijn dat Dusk! nog een ‘aanmoedigingsmail’ stuurt, maar daar blijft het bij.

Viva la Porna
Na afloop van deze Viva-actie kun je je uitschrijven en daarmee worden je gegevens ook echt gewist. Of je blijft lid van het panel en in dat geval kun je filmpjes blijven beoordelen. Overigens worden aan de beoordeling van een filmfragment geen gegevens gekoppeld – ook Dusk! weet niet welke films jou bevallen en welke niet. Het gaat er zowel Dusk! als Viva alleen om dat jij, als Viva-vrouw, kunt meebeslissen over wat wel en niet porna is en wat dus op de dvd komt. Deelnemen kan tot 8 februari.

Meld je nu aan voor het grootste porna-panel van Nederland! 
Vul bij het veld ‘Facebook/Hyves/e.d. profiel’ in: VivaPorna

© Beeld: Viva

Nieuwe film
Ondanks dat hij werd afgewezen door de toneelschool vocht Nasrdin door voor zijn dromen, en hij won. Vanaf 19 januari is hij terug op het witte doek in de nieuwe film Süskind. Nasrdin speelt in deze film een Joodse man die het tijdens de Tweede Wereldoorlog op een akkoordje gooit met de SS maar ondertussen velen redt van hun ondergang in een concentratiekamp.

Geleverd door Filmtrailer.com

Bangerik
Een rol waarin hij geen angsten lijkt te hebben, of de een na de andere doodsangst overwint. Over angsten overwinnen kun je uren praten met Nasrdin. Hij heeft last van hypochondrie. Regelmatig denkt hij dat hij een ernstige ziekte heeft of zelfs dood gaat. ‘Ik weet nu precies wanneer er een aanval opkomt en ga dan tegen mezelf praten. Het is een rol krijgen en dan denken: o god, ze hebben zich natuurlijk vergist.’
‘Sowieso was ik altijd de bangerik van de familie’, zegt Nasrdin.

Genieten
Dankzij zijn psycholoog heeft hij zijn (faal)angst nu redelijk onder controle. Toch moeten zijn vrienden hem regelmatig wakker schudden als hij weer eens vergeet te genieten van het moment. Tijdens de opnames van Rabat maakten we de reis én film van ons leven. Maar ik maakte me druk over van alles en nog wat, fokte mezelf op en bleef maar zeggen dat ik me helemaal niet goed voelde. Marwan, een vriend die ook in Rabat speelt, was het zat en zei: Nas, wat ben je nou aan het doen? Geniet nou eens man! Vanaf dat moment ging het stukken beter.’

Het volledige interview vind je terug in Viva 3 die woensdag 11 januari in de winkel ligt.© Foto: Viva

Er komt dezer dagen veel moois uit het rampenkastje
Mijn oma noemt de tv nog altijd ‘het rampenkastje’. Hier in huis verstrijkt regelmatig een werkweek waarin de tv niet aan heeft gestaan. Met kerst is dat anders, dan is de tv een kastje waaruit allerlei lieve, leuke en grappige dingen tevoorschijn komen. En dan negeer ik even dat RTL8 op kerstavond de horrorfilm Stir of Echoes uitzendt. Dat is vast voor kersthaters die toch dicht elkaar aan willen kruipen op het bankstel. Ook daar heb ik natuurlijk vrede mee, het is kerst. Hou elkaar daarom goed vast als je toch afstemt op horror.

En toch weer grienen hè…
Kerst begint voor mij al jaren met good old Robert ten Brink en zijn All you need is love Kerstspecial. Voordat het programma begint maak ik Robert en zijn hele kwijlconcept een beetje belachelijk. Want ik weet heus wel dat iedereen achter de klapdeurtjes staat, duh. De verrassing is er eigenlijk wel af. “Je vriend woont in Senegal en hij kan hier niet zijn, wat rot”, zegt Robert dan. Maar geef me een minuut of tien en mijn onderlip trilt zo hevig dat ik geen hap meer kan nemen van mijn kerstkransje als de hereniging toch gefikst is.

Slumdog Millionaire, Ratatouille, Kung Fu Panda
Wat ook zo fijn is aan kerst is dat je niet hoeft te mopperen dat er geen mooie film op is. Kerstmis is één groot kassucces. Vanavond 22.00 uur sharp: Slumdog Millionaire (Nederland 3). Morgen: Serendipidity, één van mijn favo romcoms. Ratatouille, Kung Fu Panda en het gebruikelijke arsenaal kerstfilms, waar je van moet houden. Met een heel kerstdiner achter de kiezen hou ik ook van Bad Santa. De verleiding is ook heel groot om morgenvroeg op Eerste Kerstdag al om 7.55 uur klaar te zitten voor Schneewittchen und das Geheimnis der Zwerge (ZDF, voor de liefhebber) Ik vind dat een veelbelovende titel, maar denk niet dat ik het geheim zal ontrafelen.

Helaas geen Sissi, geen Sound of Music
Eigenlijk begon ik met het doorploegen van de tv-gids om te kijken of, waar en hoe laat Sissi en The Sound of Music beginnen. Romy Schneider en de familie Von Trapp zijn als het gourmetstel: onmisbaar. Maar ondanks het gegeven dat ze helaas niet geprogrammeerd zijn (gelukkig hebben de we dvd’s nog) wordt het vast weer smullen.

Fijne dagen allemaal.

(Hier de lijst met kerstfilms voor wie graag meer wil weten)

CC foto: still uit RTL Boulevard

Samenzijn
“Ik ben niet wanhopig, hoewel ik de liefde en het samenzijn mis. Ik gedij nu eenmaal goed met iemand naast me. Samen met iemand zijn, dingen delen, gelukkig heb ik een heel lieve kat.” 

Meer sex
Tygo hoeft niet bang te zijn maanden droog te moeten staan. “Als je single bent, heb je soms meer sex dan wanneer je een relatie hebt.” Daarnaast maakt hij zo nu en dan dankbaar gebruik van zijn vrouwelijk fans. “Ik ben weleens wakker geworden met op mijn kussen een briefje met: ‘Dankjewel, gister had ik Chris Zegers’. Dan ben ik niet beledigd. Waarom zou ik? Ik heb een leuke nacht gehad, zij heeft een verhaal voor haar vriendinnen.”

Twee vrouwen
Vanzelfsprekend is lang niet iedereen welkom in zijn liefdesnest.“Laatst stonden midden in de nacht twee vrouwen voor mijn raam te gillen dat ze met me wilden neuken. Dat zijn net niet de types die ik wil ontmoeten. Enige subtiliteit is prettig. Dan liever een briefje op mijn kussen.”  

Lees meer over Tygo’s liefdesleven, de brutale fans en zijn steevast volle werkagenda in Viva 49 die vanaf vandaag in de winkels ligt.

Foto: privébezit

Keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Cas voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
Cas Jansen is met zijn 34-jarige leeftijd bijna een oude rot in het vak te noemen. Op zijn 11^e debuteerde hij al in verschillende toneelstukken en niet veel later was hij ook op televisie te zien. In 1993 was zijn eerste filmrol een feit. Maar hij verkreeg pas echt nationale bekendheid als Julian in de soapserie Goeden Tijden Slechte tijden. Inmiddels is Cas al een tijdje geen soapie meer, maar hij verdient nog altijd de kost met spelen in films, in theater en met presenteren. Hij heeft een relatie met actrice en zangeres Annelieke Bouwers, samen hebben zij een dochtertje van twee jaar.

Plussen
+ Jansen zette twee jaar zijn carrière op een laag pitje om bij zijn dochtertje te zijn. “De eerste stappen en de eerste woordjes, ik heb niets gemist. Tegenwoordig gaat ze twee dagen naar de crèche. Zodoende hebben we ons normale leven weer kunnen oppakken.”
+ Hij mag dan wel vaak in de spotlights staan, toch trouwde hij stiekem in besloten kring. Dat is even andere koek dan het mediageile koppel Wes en Yo.
+ Cas gaat er altijd met de volle honderd procent voor. Zo heeft hij heeft zich bekeerd tot de islam. Althans voor zijn rol in de film Old Stars, het vervolg op de film en serie All Stars. “Met de Google vertaaldienst probeer ik ook nog Arabisch te leren.”

Minnen
- Een min punt voor aantrekkelijkheid omdat hij in zijn GTST-periode een vreselijke haardos had en we dat vreselijke beeld niet meer van ons netvlies krijgen. Wie verfde het haar van Cas zo fluorescerend blond? Was het Leko? Marie? Glorix?
- Hij snapt af en toe niets van de vrouw. “Je praat iets uit en een week later komt het toch weer op je bord”. Hij noemt het wijvengedoe. Wij noemen het mannengedoe.
- Die lange baard in Old Stars komt wederom zijn aantrekkelijkheid niet ten goede! Hij leek wel een amish!

Eindoordeel
48% vond dat hij hem wel verdiende, de overige 52% vond van niet. Cas het was een nek-aan-nekrace, maar helaas heb jij het Mannen Keurmerk niet weten te bemachtigen! Cas niet getreurd dit is wat ze noemen wijvengedoe.

In de mooiste bios van Utrecht
We waren met een hele grote groep gezellige wielermensen in het Louis Harloopercomplex, de mooiste bioscoop van Utrecht. Want Il Lombardia ging in première. Dat is de film van zanger Blaudzun en Robert Jan, mijn gewaardeerde collega die ons boek heeft vormgegeven.

Vallende bladeren, hoge hakken
Het is een film waar zij jarenlang aan hebben gewerkt. Al vijf jaar gingen zij elk najaar naar de Ronde van Lombardije. Dat is de allerlaatste wielerklassieker van het jaar, die wordt verreden rondom het Comomeer in Italië. Dus denk: rijke Italianen, vallende bladerende, vrouwen op hoge hakken, schitterende beklimmingen, een loodzwaar parcours en de laatste kans voor de wielrenners om nog een prijs te pakken.

Echt Lombardia-weer
En elk jaar filmden ze daar de toeschouwers, de zon die door de bladeren viel en de Nederlandse renners. En daar hebben ze een schitterende film van gemaakt. En dus hadden wij allemaal onze mooiste jurk slash ons mooiste pak aangetrokken. (Serieus, zakenp Marijn en ik hebben hier tot in den treure over gewhatsappt. Want de dresscode was ‘smart casual’. Wat is dat? Mag je dan een jurk aan? En rode lippen? En hoe lang moet die jurk zijn dan?) En alsof iemand het zo had geregeld, was het echt Lombardia-weer, met bruine bladeren en met je jas opengeknoopt buiten kunnen staan.

Porren
En dan kan ik al huilen hoor. Als ik bedenk hoe lang ze hier al aan hebben gewerkt, hoeveel er is gebeurd in de jaren dat zij naar Lombardije gingen. En toen moest de film nog beginnen. En al die verhalen, en de schitterende muziek van Blaudzun, zorgden ervoor dat ik regelmatig mijn buurman zat te porren. Zag je dat? Mooi is dat hè? Wat zegt Johnny Hoogerland toch altijd grappige dingen hè?

Het was ontroerend en grappig, en de film laat precies zien waarom ik wielrennen zo’n toffe sport vind. En dus zou ik zeggen: gaat dat zien. Ook voor meisjes die niet van wielrennen houden.

CC Foto: still uit filmpje

Wat je verder niet mag missen in deze editie:

• Meld je aan voor de enige echte VIVA PUBQUIZ!
• MOOI INTERVIEW met het (zwangere) CDA-Kamerlid Sabine Uitslag
• De vier lekkerste LASAGNE-recepten
• FILMPJE! Halina viel 20 kilo af voor ‘Isabelle’ + trailer
• Bestel het ECOPAKKET (van € 128 voor € 24,95)
• 3 WERELDVROUWEN over hun dorp
• Zullen we SEXVRIENDEN worden? Druk op de foto’s!
• De POST-BOXDEPRESSIE van Anna & Hanna
• Vorstelijke KASTEELAANBIEDINGEN
• Veel, heel veel MODE, LIFESTYLE & BEAUTY (prachtig op de iPad)

Koop nu de nieuwe Viva op iPad voor slechts €2,39!

© Beeld: Viva

En dus zat ik op vrijdagavond ineens thuis. Mijn huisgenote zat nog voor haar werk in het verre Polen, dus ik had het rijk alleen.

Even een intermezzo hoor
Er was nog soep van de dag ervoor. Er lag nog wijn in het wijnrek, en chocoladepepernoten in het keukenkastje (even tussendoor: vroeger deed ik nog super verontwaardigd wanneer de pepernoten al in september in het winkelschap lagen. Nu denk ik alleen maar: so what? De discussie aanzwengelen en rood aangelopen roepen dat die dingen pas in november in de winkel mogen liggen, helpt toch niks. Hoeveel spandoeken je ook breidt met daarop in capslock PEPERNOTEN, JULLIE ZIJN TE VROEG. GA ALSJEBLIEFT TERUG. De pepernotenbakkers trekken zich daar geen reet van aan. Plus: ik vind pepernoten gewoon belachelijk lekker, dus waarom zou ik ze mezelf uit de mond stoten? Dus daarom zeg ik: hoera voor pepernoten, ook al is het pas september.)

Totally op hol
Enfin, ik zat dus thuis op de bank. En besloot een filmpje te kijken. Nu is het DVD-aanbod bij ons thuis niet zo groot, en slaat mijn laptop altijd totally op hol wanneer ik iets filmisch probeer te downloaden, dus ik keek maar weer eens Bridget Jones’ Diary.

Een heerlijke strijd
Ik had die film toch al in geen jaren meer gezien. Terwijl ik er vroeger mee wegliep. Ik verslond de boeken van Helen Fielding, en Bridget was de moderne heldin van zo’n beetje al mijn vriendinnen.

En, ik kan je vertellen: dat was nog altijd zo. Nog steeds vond ik de film hilarisch, ook al kende ik alle grappen al. Nog altijd is de strijd tussen Daniel Cleaver en Mark Darcy een heerlijk strijd om te volgen.

(Ik ben trouwens ontzettend pro Daniël Cleaver. Mark Darcy is vast een dolle drol van een vent, maar wel zo saai als een glas melk. Nee, dan het moment waarop Daniël de lift uit komt stappen, wanneer wij als eerste met hem kennismaken. Nou, dan kun je het vlugzout er wel bij pakken, want dan lig ik al buiten westen voor de televee.)

Best wel een Bridget
Maar, wat er dus in al die jaren wel is veranderd, is het volgende. Toen ik deze film zag (in 2001), zat ik nog op de middelbare school. Ik was jong, fris, fruitig en iets strakker. Het leven lag nog glad als een biljartlaken voor mij. En nu zijn we tien jaar verder, en zag ik vrijdagavond ineens dat ik best wel een Bridget ben geworden.

Want daar zat ik: op vrijdagavond, in uitgezakte kleren op de bank. Met rode wijn. Geen knappe man in het zicht. Het leek wel het Droste-effect. Godzijdank ben ik nog niet zo oud als haar, en zat ik vrijdag nog niet ‘All by myself’ te playbacken. Maar toch. Een beetje frappant was het wel. Ik koop voorlopig maar geen dagboek.

CC Foto: still uit filmpje

Gisteravond kwam ik geheel per ongeluk terecht op het premièrefeest van Glee the concert movie. Het gebeurde toen ik nietsvermoedend zaal 6 van Tuschinski uit kwam. Ik had tijdens de aftiteling van mijn film nog even snel de papieren bak met de laatste popcornkrummels boven mijn gezicht omgekeerd, mijn sokken eens lekker opgetrokken en flink aan mijn buik gekrabd.

Even acclimatiseren
Als ik net twee uur in een goddelijke stoel heb gezeten, in het donker, met allerlei lekkers, dan moet ik even acclimatiseren wanneer ik de zaal uit stap. Normaal zoek je even een rustig hoekje op, trek je je outfit recht, check je even of je niets vergeten bent en begeeft iedereen zich, keuvelend over de film, rustig naar de uitgang. Deze avond was een ander verhaal.

Jampotbrillen en spencers
De man voor mij duwt de grote zaaldeuren met moeite open. Een muur van licht en opgewonden stemmen komt ons tegemoet. Een mensenmassa vult de gehele entree van het theater. Langzaam schuifel ik tussen meisjes met jampotbrillen en jongens met spencers en strikjes door. Wat is hier nu weer aan de hand? Als ik op mijn tenen ga staan zie ik de uitgang, omringd door grote trossen gouden ballonnen. Voetje voor voetje zet ik koers richting de deuren. Een kwartier later bevind ik mij eindelijk onder de gouden boog.

Krijsende cheerleaders en Jamai
Voor mij splijt de mensenmassa in tweeën. Opgelucht betreed ik de open plek. Ik werp even een blik over mijn schouder om te zien of er iemand achter mij aankomt. Daar staar ik opeens in een enorme cameralens. “Ben jij een echte Gleek?” hoor ik iemand vragen. Ben ik een wat? Mijn oog valt op twee grote posters aan weerszijden van de ballonnenhaag. ‘Première: Glee 3D’ lees ik. Opeens zie ik de tientallen camera’s en microfoons, de rode loper onder mijn gympen. Krijg nou wa-… Ik word woest aan de kant gebeukt door een horde krijsende cheerleaders. Woest schuddend met hun pompons poseren ze met Jamai voor de camera’s.

Jeukende endeldarm
Wat een ellende.  Als ik iets verschrikkelijk vind, dan is het wel Glee. Ik heb niets tegen homo’s, nerds, of tienermeisjes. Ik heb wel iets tegen overdreven, aanstellerige, luidruchtige Amerikanen. Scholieren die midden in een zin in zingen uitbarsten? Die zonder te overleggen of te oefenen perfect synchroon vreugdedansjes maken in de kantine? Yeah right. Ik krijg er een jeukende endeldarm van.

Een beetje misselijk laat ik de dringende menigte en gillende cheerleaders in de Reguliersbreestraat achter me. Volgende keer check ik van te voren eerst even of ik niet voor verrassingen kom te staan. En wat minder popcorn eten is ook geen slecht idee.

CC Foto: watchwithkristin

Ware liefde
Kees zijn ware liefde moet lief zijn, zorgzaam, altijd voor hem klaarstaan, knap en brunette zijn en ze moet goed kunnen koken. Maar als er een meisje is die aan deze beschrijving voldoet, moet zij het initiatief nemen. Kees durft namelijk niet te versieren. ‘Een keer heb ik een meisje versierd. Ze is nu een van mijn beste vrienden. Ik kijk voortaan wel uit’.

Vader
Kees is schrijver en tevens filmmaker, maar hij droomt er van om ooit, net als zijn vader, aan de andere kant van de camera te staan. Over het succes van zijn vader zegt hij: ‘Ik doe mijn best om niet in de kruiwagen van mijn vader te zitten, maar ik kan niks doen aan dat kleine windje in mijn rug’.

Lees Viva 36, die vanaf vandaag in de winkel ligt, voor het complete interview met Kees van Nieuwkerk, in deze editie is ook zijn eerste column te lezen. Verder kun je hem volgen op Twitter: @KeesvN.

Foto: Robin de Puy

Of het de soundtracks of de ingewikkelde bewegingen zijn weet ik niet. Maar dansfilms zorgen bij mij altijd voor een onweerstaanbare drang om de woonkamer om te toveren tot dansvloer. Vervolgens improviseren mijn vriendinnen en ik een scene, waarin wij de meest vreselijke moves laten zien. Niet geschikt voor opnames.

Testament
Een echte ‘gouwe ouwe’, zoals Dirty Dancing, mag je daarom niet missen. Het is als een juweel dat je toevertrouwt van moeder aan dochter. Toen ik ‘Baby’ en haar Johnny voor het eerst zag dansen op ‘I had the time of my life’, was ik meteen verkocht. Asjeblieft, laat die remake heel goed zijn. Laat hem niet, net als Fame, floppen. Het zou een schande zijn als mijn aanstaande kleindochter Dirty Dancing associeert met een slechte B-film. Ik laat alvast in mijn testament vastleggen dat zij dé dvd krijgt om deze met haar leven te bewaken. Met de boodschap dat zij de film laat zien aan iedere vrouw die zij kent.

Oude bekenden
Kenny Ortega, het wonderlijke brein achter de choreografie van 1987, gaat het vrouwenjuweel maken of breken als nieuwe regisseur. Zien wij nog meer oude bekenden terug? Hoofdrolspeelster, Jennifer Grey, won vorig jaar nog de televisieshow ‘Dancing With the Stars’. Misschien is er een kleine rol voor haar weggelegd in de nieuwe Dirty Dancing? Haar tegenspeler, Patrick Swayze, zien we helaas niet meer terug. Hij overleed op 57-jarige leeftijd.

Gelukkig hebben we altijd het origineel nog en deze zullen wij overdragen van vrouw op vrouw.

© Foto: Still uit filmpje

Band op de fiets
In Le Gamin au Velo speelt de bekende Belgische actrice Cécile de France (Herafter, Un Secret, ‘de Belgische Carice!’ ) een sterke rol als jonge vrouw die plots de zorg van een pleegkind op zich neemt. De zorg voor de twaalfjarige Cyril. Hij kan zijn vader  niet vergeten, maar vindt uiteindelijk bij haar juist wel de genegenheid die hij van huis uit nooit heeft meegekregen. Hun nog kwetsbare band wordt onder andere versterkt door de zomerse fietstochtjes die ze samen ondernemen in de film.

Maak kans
Le Gamin au Velo heeft op het Cannes filmfestival de Grand Prix (2e prijs) gewonnen. Zeer de moeite waard dus om eens te gaan bekijken. Maar er is nog meer. Bij Viva maak je kans op een fiets (en accessoires) plus twee vrijkaarten voor de film Le Garmin au Velo!

Wil jij kansmaken op deze omafiets plus bijbehorende accessoires en daarnaast nog twee vrijkaarten voor de film? Klik dan hier en vul het formulier in!

Helaas deze actie is voorbij.

Deze fiets wordt aangeboden door www.opdiefiets.nl

Hier alvast een voorproefje van de film:

© foto: Le Gamin au Velo

Om toch een beetje te kunnen relaxen in de vakantie kun je beter lekker op de bank onder de wol kruipen of met een grote bak popcorn in de bioscoop gaan zitten. Dat is pas ontspannen! En er zijn zoveel leuke films uitgekomen dat je dit best een tijdje kunt volhouden.

Twee dagen Harry
Zo is natuurlijk Harry Potter deze week in première gegaan. Er zijn zelfs bioscopen die een marathon van twee dagen houden waarbij je alle acht films achter elkaar kunt zien. Nu ben ik een behoorlijke Harry Potter fan, maar twee dagen spenderen in de bioscoop gaat me te ver. Dan kijk ik ze liever thuis, onder het genot van een pot thee en een pak lange vingers.

Er is meer
Naast Harry Potter is ook de film Bad Teacher uitgekomen, waarin Cameron Diaz een lerares from hell speelt. Ook is er de film Bridesmaids, waarin een stel bruidsmeisjes op een wilde vakantie gaan. Ik heb de film nog niet gezien maar het lijkt me hilarisch!

Toch meer zin om thuis te blijven en inderdaad met dat dekentje op de bank te gaan liggen? Dan zijn er natuurlijk de series zoals Gooische vrouwen (ben ik pas sinds kort aan begonnen maar ik vind het heerlijk!), Two and a half men, The Big Bang Theory en Entourage.

Negeer dat hondenweer
De hele dag series kijken is eigenlijk echt iets voor in de winter, maar daar lijkt het nu toch al op! Dus kruip onder de wol of vlucht naar de bioscoop, negeer dat hondenweer en ga een lekkere serie of film kijken. Op het strand liggen komt later wel weer. Hieronder zie je alvast de trailer van de nieuwste Harry Potter film.

Geleverd door Filmtrailer.com

© Beeld: Getty Images

Dan is het namelijk weer tijd voor de scan. Ik doe natuurlijk heel stoer, maar zo’n MRI scan is geen pretje. Als eindelijk het infuus zit en je als jezelf als een logge buffel op de tafel hebt gehesen, is het zaak om je borst zo in het gat te hangen die ‘ie precies recht hangt. Houston we are ready for lift-off.

Eindelijk kun je die lange donkere tunnel ingeschoven worden, waar je vervolgens minimaal een half uur dood stil moet blijven liggen. Tijdens het bestralen was het nog makkelijk. Bij jeuk aan je neus vroeg je gewoon die leuke broeder of hij even aan je neus wilde krabben, maar bij de MRI is het een kwestie van uitzitten.

De eerste keer
De eerste keer dat ik zo’n scan moest had ik het gevoel dat ik ging stikken. Daar lag ik dan: 21 jaar en kanker. Ik wist het pas net en was bang van alles wat met het ziekenhuis te maken had. De deur ging dicht en het was het eerste moment waarop ik alleen was.  Ik voelde me verlaten door het lot. Was dit mijn toekomst? Ik probeerde niet te huilen, maar dat lukte niet. Ik bewoog teveel en alles moest overnieuw.

Machteloos
Ondanks dat ik nu al zo vaak door het apparaat ben geweest went het nooit echt. Op het moment dat je er helemaal in ligt, iedereen weg is en je tegen de onderkant van de buis aanstaart ben je alleen. Heel erg alleen. Op dat moment flitst alles altijd even aan me voorbij en moet ik stiekem een paar tranen laten. Niet omdat ik verdrietig ben, maar omdat ik me op dat moment zo ontzettend machteloos voel.

Daar lig je dan als menselijke rollade, jankend en kwijlend in een buis. In je achterhoofd hoor je de kanker denigrerend naar je lachen. Het apparaat maakt loeiharde geluiden. Je kunt geen kant op. Dan is het apparaat even stil en via de koptelefoon hoor je de radio : “Hamburgers met korting oh oh hohoho”……. nog 20 minuten.

© Beeld: Privébezit

Wel of niet aanschaffen?
Toch vind ik het altijd moeilijk om te beslissen of een boek de moeite van de aanschaf waard is. Daarom blijf je snel hangen bij de bekendere schrijvers. Omdat ik ook wel eens wat anders wil, verzamel ik zo veel mogelijk informatie op internet.

Literaire Thriller Magazine
Nu is er een veel leukere manier om informatie over boeken op te zoeken. Op de iPad kun je nu gratis de Literaire Thriller Magazine app van Ambo Anthos downloaden. In deze app bekijk je trailers van boeken, je leest interviews met schrijvers en de eerste bladzijden van thrillers en je vindt meer informatie over de boeken. Je kunt je zelfs laten voorlezen!

Aantrekkelijk en informatief
Het leuke aan de app is dat het de boeken daadwerkelijk aantrekkelijker maakt. Je krijgt veel informatie en omdat je trailers kunt bekijken weet je meteen welk boek iets voor jou is. Zo vertelt Lieneke Dijkzeul in de trailer van het boek ‘Verloren zoon’ wie de personages in haar boek zijn, wat ze denken en waarom ze bepaalde keuzes maken.

Aanrader
Het enige nadeel aan de app vind ik dat je niet kunt zien waar je bent. Gebruik van Breadcrumbs zou de app een stuk overzichtelijker maken. Hier staat tegenover dat de vormgeving van de app super is en alles snel en makkelijk werkt. Als je van literaire thrillers houdt, ben je zeker een tijdje zoet met deze app. Een aanrader dus!

Schrijf een review en win
Heb jij een aanvulling of een totaal andere mening? Schrijf dan snel een review over het Literaire Thriller Magazine op de iPad. De eerste 100 reviews krijgen namelijk een boek thuisgestuurd!

Hoe gaat het in zijn werk?
Stap 1: Geef hier je eerlijke mening over het Literaire Thriller magazine voor de iPad.

Stap 2: Laat direct weten dat je een review hebt geschreven, door een mailtje te sturen naar: mailenwin@amboanthos.nl (vergeet niet je adresgegevens te vermelden) en geef daarin aan welk boek je wilt ontvangen. (Op volgorde van ontvangst van de mailtjes.)

Je kunt kiezen uit de volgende boeken
1.     S.J Watson – Voor ik ga slapen ( 5 sterren in de D&T Gids)
2.     Simone van der Vlugt – Op klaarlichte dag
3.     Nicci French – Blauw maandag

Dus heb jij ook zin in een spannend boek? Geef dan snel jouw mening!

**Helaas, deze actie is afgelopen**
De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

© Beeld: Ambo Anthos

Maar eerst even over dat keurmerk
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Is het Waldemar gelukt om door de strenge keuring heen te komen?

Over Waldemar
Je kent deze 37-jarige acteur van zijn rollen in verschillende films. In 2002 speelde hij Gerrit in ‘Ja zuster, nee zuster’. Daarna volgden nog film als ‘Zomerhitte’, ‘Bride Flight’ en ‘De gelukkige huisvrouw’. De aankomende weken presenteert hij het tv-programma ‘Ze is van mij’ waarin er openhartig over vrouwen wordt gepraat. Waldemar is het liefje van Sophie Hilbrands, samen hebben zij een dochter (Robin Madelief).

Plussen
+ Hoewel Waldemar een beetje flaporen en een blij gezicht heeft, vinden wij hem wel een ontzettend mooie man. Hij heeft een stoere, James Dean-achtige uitstraling en een mooie bos haar.
+ Hij heeft een relatie met Sophie Hilbrand, en Sophie Hilbrand dat is gewoon de leukste en stoerste vrouw van Nederland. Dan moet Waldemar in het echt toch ook heel leuk zijn?
+ Wij snappen niet wat er erg is aan de komkommertijd. Want tijdens de komkommertijd zie je Waldemar veel vaker op televisie. In voorgaande jaren zagen we hem al als presentator van ‘De zomer draait door’. Deze zomer presenteert hij het programma ‘Ze is van mij’. Zijn verlegen blik en zijn mooie kop maken hem om op te vreten. Wij zitten in ieder geval de hele zomer kwijlend voor de televisie. Lang leve de komkommertijd.

Minnen
- Hij sloeg ooit een vrouw met de vlakke hand. Hij beweerde dat ‘zijn hand uitschoot’ toen zijn toenmalige vriendin irritant gedrag vertoonde. Zelf zegt hij er het volgende over in een interview met de Nieuwe Revu: “Ik had de ballen om mijn verhaal in de groep te gooien met het risico dat ik opeens een vrouwenbasher ben. Maar ja, dat moet dan maar”. Tja Waldemar, ten eerste bén je een vrouwenbasher en ten tweede is het behoorlijk dom om je verhaal in de groep te gooien. Had gewoon wijselijk je mond gehouden en ga je alsjeblieft heel snel schamen in een hoekje.
- Wat had hij een irritante rol als Gerrit in Ja zuster, nee zuster! Vooral de scene waarin hij met opgetrokken sokken, witte HEMA-slip en bijpassend hemd over het dak heen banjert terwijl hij zingt over zeventien duivies. Hoewel we Waldemar erg aantrekkelijk vinden, zorgde dit wel even voor een grote frons op ons gezicht.
- Hij gelooft niet in monogamie. (Of is dit -voor ons- juist goed nieuws?) Hoe lief hij er ook uitziet, toch lijkt het er een beetje op dat hij een bad boy is.

Het eindoordeel
Waldemar is de koning van het Mannen Keurmerk! 65% van de Viva-vrouwen vindt Waldemar namelijk een echte man. Hiermee stoot hij Guus Meeuwis van de troon, gefeliciteerd Waldemar!

© Beeld: Still uit filmpje

Kijk en huiver
Isabelle is een verfilming van het gelijknamige boek van Tessa de Loo en wordt geregisseerd door Ben Sombogaart. Hij regisseerde ook De Storm, De Tweeling en Bride Flight. Je kunt de thriller vanaf 21 september in de bioscoop zien.

Hieronder kun je alvast de trailer van Isabelle zien. Ik vind hem al behoorlijk spannend. Kijk en huiver.

© Beeld: Still uit filmpje

Deze voorpremière is al geweest.

Trailer van Something Borrowed

Zo doe je mee
Je kunt nog t/m 26 mei bellen naar 0909-5050391 (€0,80 per minuut, beltijd ca. 2 minuten + €0,35 voor een bevestigings-sms) en kies de code van de bioscoop waar je de film wilt zien. Je krijgt twee toegangskaarten van ons en als de bioscoop van je keuze vol is, kun je voor een andere locatie kiezen. Let op: je bevestigings-sms is je entreebewijs, zorg dus voor voldoende saldo als je prepaid belt. Als je gewonnen hebt, kun je een half uur van tevoren de zaal in en zodra de kaarten op zijn sluit de bellijn, dus wees er snel bij!

Waar & wanneer
De voorpremière van ‘Something Borrowed’ vindt plaats op zondag 29 mei 2011 in de volgende theaters:

CC foto: ScypaxPictures

Striptent
Voor haar rol als paaldansende stripper, heeft Kristen inspiratie opgedaan in een striptent. “Ik ging voor het eerst naar een stripclub met Jake (de regisseur red.) toen we binnenkwamen zei de portier: ‘Je moet later terugkomen als je een baan wilt.’ Ze dachten waarschijnlijk dat Jake m’n pooier was.”

Blauwe plekken
Kristen bezocht verschillende striptenten en waagde ze zich ook aan een cursus paaldansen. Gevolg: haar benen zaten onder de blauwe plekken en ze had overal pijn. Helaas voor alle mannelijke filmfans zal ze de striptease en paaldanskunsten alleen voor liefje Robert Patterson uitvoeren, de meeste scènes zijn uit de film geknipt.

Win een cursus ‘pole fun’
Maar we lieten ons niet afschrikken om toch iets met paaldansen te doen. Viva mag in samenwerking met Wild Bunch een cursus ‘Pole fun’ t.w.v. van €400,- weggeven! Wil jij kans maken op deze twaalf weken durende fitness work-out paaldansen voor twee personen bij dansschool Chalans in Amsterdam? Mail dan voor vrijdag 27 mei je adresgegevens en een motivatie naar ipad@viva.nl, onder vermelding van ‘pole fun’ en wie weet hang jij binnenkort ondersteboven aan een paal.

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

© Foto: Still uit film

Eigen verhaal
Woensdag heb ik naar ‘Oorlogswinter’ gekeken. Ik had de film nog nooit gezien. Een vrij indrukwekkende film. Een film waarin je de nazi’s gaat haten en vurig hoopt dat oom Ben, de vader van Michiel, uit de handen van de moffen krijgt. Het zou zomaar een verhaal kunnen zijn van iemand. Eén van de vele verhalen uit die tijd. Mijn oma en opa hebben ook de oorlog meegemaakt. Allebei woonden ze in een klein dorpje in Twente. En mijn moeder vertelde mij wel eens hoe dat er aan toe ging in die tijd.

De vlucht
Ze vertelde hoe mijn oom op zijn zolder een geheime verstopplek had. Een plek die de Duitsers tijdens de razzia niet hadden gevonden. Ze vertelde hoe mijn opa via de dakgoot naar het huis van de buurvrouw sloop en bij haar in bed kroop. Bij haar thuis waren de Duitsers al geweest. Het waren toen nog jonge jongens. Ze hadden zich moeten verstoppen voor een gestoorde vijand. Ik zie mijn oom zijn adem al inhouden van schrik of mijn opa bibberend door de dakgoot kruipen waarna de bezorgde buurvrouw hem in haar bed verstopte.

Leer
Alle verhalen uit de oorlog zijn op zichzelf uniek en indrukwekkend. Ik kan ze eeuwig door mijn hoofd laten malen. Ze maken een oorlog echt. Ze laten je beseffen waarom we twee minuten stil zijn, waarom we onze vrijheid vieren en waarom we fascisme, haat en onderdrukking voor altijd moeten verbannen uit onze samenleving.

De films
In de aankomende weken en maanden zullen er nog meer oorlogsfilms te zien zijn. De oorlog woedde na 5 mei nog hevig voort in en rond de wateren van Japan. Ook daar zijn enkele indrukwekkende films en series over gemaakt. Op Wikipedia staat een lijst met heel veel films over WO II. Enkele films die je zeker gezien moet hebben zijn, in willekeurige volgorde:

1. Schindler’s List
2. Der Untergang
3. Oorlogswinter
4. Saving private Ryan
5. Das Boot
6. La vita è bella
7. A bridge too far
8. The longest day
9. Band of brothers (serie)
10. The Pacific (serie)

CC foto: tuppus

Rabbit Hole
Het echtpaar Becca en Howie Corbett (Nicole Kidman en Aaron Eckhart) proberen de draad van het dagelijkse leven weer op te pakken na het tragische, plotselinge verlies van hun zoontje Danny. In plaats van troost te zoeken bij Howie, doet Becca dat bij haar moeder. Bovendien gaat ze op zoek naar de achttienjarige jongen die bij het ongeluk betrokken was. Howie hoopt troost te vinden bij iemand uit de praatgroep waar Becca eerder uit is gestapt. Komt het stel hier ooit nog bovenop of raken ze ook elkaar kwijt?

Zo doe je mee
Bel tussen 11 maart en 1 april 0909- 2027036 (€0,80 per minuut, beltijd ca. 2 minuten en €0,35 voor een bevestigings-sms) en kies de code van de bioscoop waar je de film wilt zien. Je krijgt twee toegangskaarten van ons en als de bioscoop van je keuze vol is, kun je voor een andere locatie kiezen. Let op: Je bevestings-sms is je entreebewijs. Als je gewonnen hebt, kun je een half uur van te voren de zaal in en zodra de kaarten op zijn sluit de bellijn, dus wees er snel bij!

Waar en wanneer
De voorpremière van ‘Rabbit Hole’ vindt plaats op zondag 3 april 2011 in de volgende theaters:

‘Rabbit Hole’ draait vanaf 7 april in de bioscoop.

Helaas, de voorpremière is reeds geweest.

I Eventueel Want To Break Free
Godzijdank is het lente. De zon van zondag maakte bij mij meteen een ‘I Want to Break Free’ achtig gevoel los, ware het niet dat ik de avond ervoor iets te lang in de kroeg had gestaan, en dus zondag eerst een beetje moest revalideren met een kliekje oude pasta en iets rustigs op tv waarbij ik een beetje in slaap zou kunnen vallen. ‘I Want To Break Free Maar Eerst Graag Een Klein Dutje En Iets Vets Om Te Eten En Daarna Moeten We Maar Even Kijken’ dus.

Een prinses en een journalist
Vandaar dat ik Roman Holiday maar weer eens in de dvd-speler schoof. Roman Holiday is mijn lievelingsfilm. Maar volgens mij heb ik ‘Superbad’ en ‘Juno‘ ook al eens mijn lievelingsfilms genoemd, dus laten we het erop houden dat ‘Roman Holiday’ in mijn Top Vijf zit.

Voor zij die het verhaal niet kennen: Roman Holiday (1953) gaat over prinses Ann (Audrey Hepburn, je weet wel, die vrouw die in al die Ikea-interieurs boven de bank hangt) die op staatsbezoek is in Rome, maar uit baldadigheid de stad in vlucht. Daar ontmoet ze journalist Joe (Gregory Peck), die haar een dag meneemt door Rome. In eerste instantie zodat hij dan een mooi verhaal heeft voor in de krant (zij weet niet dat hij een journalist is, hij doet net alsof hij niet weet dat zij de prinses is), maar dan begint hij Ann wel héél leuk te vinden…

De verschillende kick-ass aspecten van deze film
Er zijn vele dingen kick ass aan deze film. 1. het verhaal speelt zich af in Rome. Als er één stad in de wereld is waarmee ik zonder aarzelen in het huwelijk zou willen treden, dan is het Rome. Het is zelfs zo erg dat ik dit weekend zat te mokken dat ik naar Rome wilde, terwijl ik eind volgende maand naar New York ga en dus gewoon mijn klep moet houden.

En Rome komt er goed vanaf hoor, in Roman Holiday. Een feest aan de voet van Castel Sant’Angelo, een ijsje eten op de Spaanse trappen en een woeste scooterrit door allerhande straatjes. Echt Rome zoals het hoort.

Punt 2: Gregory Peck speelt mee. Ja Audrey Hepburn is natuurlijk een magnaknappe schoonheid (en won een Oscar met deze rol), maar vlak Gregory ook niet uit. Gregory is lang, donker, charmant en een echte gentleman.

Punt 3: Er zit tenminste echte romantiek in deze film. Romantiek zoals romantiek ooit bedoeld was. Waarbij er geen ketsende lijven te zien zijn, maar alle passie geuit wordt door een innige omhelzing en een zoen op de lippen. Zonder tong. En dat is allemaal minstens zo seksie als seks.

Is je leven een treurwilgenparade
Dus, waarde dames. Mocht je leven een beetje een treurwilgenparade zijn, omdat je nog lang niet op vakantie gaat en je leven sowieso een aaneenschakeling is van diepvriespizza’s, kantoortuinen en mislukte internetdates: kijk Roman Holiday. Je komt er als herboren uit.

CC Foto: Still uit filmpje

Nog één keer en dan hou ik er echt over op hoor: bij deze editie van Viva zit eindelijk de langverwachte porna-dvd. Onze klantenservice wordt al wekenlang platgebeld met de vraag wanneer het zover is. We hebben blijkbaar een gevoelige snaar geraakt, want er wordt massaal geïnformeerd.

En overal waar ik kom, moet ik het uitleggen waarom we deze hete dvd bij de Viva stoppen. Natuurlijk, eerlijk is eerlijk, omdat we altijd méér Viva’s willen verkopen. Maar ook als een soort stout extraatje dat geen enkel ander blad erbij zou durven doen. Viva dus wel.
Columniste Hadjar, die de films recenseerde en de uiteindelijke selectie heeft gemaakt, babbelde honderduit over de sexfilms bij Jeroen van Inkel op Q-music. De arme man klonk hoorbaar ongemakkelijk door de radio.

Zelf had ik de eer onze actie toe te lichten bij ‘PowNews’. Wat kijken daar veel mensen naar! Sinds ik daar tussen de hijgende clips van de dvd mijn mening over vrouwvriendelijke porna heb verkondigd, beginnen mensen in mijn dorp naar me te knipogen en zeggen dat ze ‘het’ gezien hebben. Alsof ik een of ander vies vrouwtje ben. Meer dan tachtig procent van de Nederlandse vrouwen kijkt naar porno hoor! Maar toch: gelukkig kijkt mijn moeder nooit naar ‘PowNews’.

© Beeld: JessicaV

Beter Brits
In alle eerlijkheid, er waren het afgelopen jaar (2010) best wel een aantal goede films met daarin  redelijk acteerwerk. Sommige spelers zijn consistent in acteerniveau en de meeste films waar ze in spelen zijn daardoor ook ”goud”. Persoonlijk vind ik acteurs en actrices met een dik Brits accent erg prettig. Ik vond de laatste Harry Potter film bijvoorbeeld goed, vooral omdat al die vorige ‘drie keer nothing’ waren. Maar dat ben ik. Genoeg positiviteit.

Ashton Kut-cher
Naast het sterrengeneuzel en het smijten van gouden mannetjes op een sokkel is er ook een heerlijke tegenhanger. En dat moet ook. Er zijn namelijk, naast een aantal ‘goede’ films, ook een enorme berg über-slechte ‘B’ films. De inmiddels bekende RAZZIE Awards zijn dit jaar uitgereikt aan de slechtste films, acteurs en actrices en aan alles wat verder slecht was. En er zaten een paar slechte tussen hoor, sjonge jonge jonge..
Om maar is te beginnen met de slechtste acteur. Ashton Kutcher. Een acteur kun je het eigenlijk niet noemen. Kutcher’s goofy karakter en boyish looks worden in elke productie uitgemolken. Als je vijfduizend keer hetzelfde speelt, namelijk jezelf, word je een karikatuur van je eigen persoon. Geen geloofwaardig acteur dus.

Disney is er niets bij
De RAZZIE Award voor het slechtste vervolg ging naar ‘Sex and the city 2’. Daarnaast sleepten ze ook nog de award binnen voor slechtste filmkwartet. Volgens het stempubliek van RAZZIE waren Sarah Jessica Parker, Kim Cattrall, Cynthia Nixon and Kristen Davis allemaal ook nog eens slechte actrices. Is er dan niets goeds over deze film te vertellen? Nee. Ik moet opbiechten dat ik beide delen van ‘SATC’ heb gezien en heb dan ook geconstateerd dat het tweede deel een dramatische verslechtering met zich meebracht. Niet alleen leek de hele film gesponsord door de Sjeik van Abu Dhabi (de filmlocatie), ook was het alsof je vast zat in een slechte liefdesscène uit Sinbad de zeeman. Zo’n film waarin niets gebeurt en die aan het eind precies in dezelfde situatie eindigt als waarin ie begonnen was. Gaaap. En dan te bedenken dat Parker 15 miljoen kreeg voor een film die 95 miljoen dollar heeft gekost.

Over de balk
Of een film nou reten goed is of gewoon butt, beiden mogen in mijn ogen ‘gevierd’ worden. Als een gala zoals de Oscars zo groots is, waarom dan niet dezelfde grandeur bij de RAZZIES? Is deze vorm van kritiek niet heel goed voor de filmwereld en haar klasse? Kunnen ze is gaan nadenken of die 15 mil van Jessica niet beter aan de film zelf had kunnen worden besteed in plaats van aan haar garderobe gevuld met misplaatste Oscarjurken.

CC foto: liknes

In Viva 5 van deze week vind je tips om je seksleven in een lange afstandsrelatie op peil te houden. Allerlei manieren passeren de revue; van simultaan soloseksen via Skype tot het vastleggen van jullie laatste pot stomende seks op video.

Rode oortjes
Het artikel in Viva bezorgde me rode oortjes. Wist u dat er een Clone-a-Willy kit bestaat?! Pakketten waarmee je de penis van je vriend/ man/ grootgeschapen overbuurman die altijd naakt het gras maait kunt klonen en vereeuwigen. Kies een fraaie piemel naar keuze, zorg voor een aangename kamertemperatuur en breng hem in de mood. In de klei met die handel, en anderhalve minuut later kun je genieten van je homemade gipsen penisstandbeeld, penischocoladeafgietsel, peniskaars of gewoon een niet van het echte exemplaar te onderscheiden vibrator.

Wat een mogelijkheden
Of wat dacht je van een op afstand bestuurbare vibrator? Je bevestigt een hulpstuk aan je Wii controller en via internet kun je de controller van een ander bedienen en laten trillen. Dit biedt toch mogelijkheden! Buiten deze technische snufjes is er natuurlijk ook niks mis met good old telefoonseks.

Win de film ‘Going The Distance’ op Facebook
Als we het hebben over lange afstandsrelaties moet ik ook meteen denken aan de film ‘Going The Distance’. Ik zag deze film afgelopen herfst in de bioscoop en hierin komt ook heel wat inspiratie voor LAT-seks voorbij. Op 2 februari komt ‘Going The Distance’ uit op Blu-ray en DVD. Op Facebook mogen we vijf exemplaren weggeven!

CC foto: still uit filmpje

Een geplette hond onder een skaileren bankstel
Anderhalf uur lang boerende en blurpende Brabanders in een Opel Manta die heel hard kunnen vloeken met een zachte g. Trainingspakken die hun zwangere vriendin staan te vingeren in de deuropening, hun hond pletten onder een skaileren bankstel en daarna met bommen en granaten Maaskantje terroriseren. New Kids Turbo. Ze mogen van mij meteen een Oscar ophalen voor de uitdossing en het acteerwerk en natuurlijk al die jaren negentig gabberriedeltjes die tot mijn standaard stofzuigrepertoire behoren. Maar die film gaat echt he-le-maal nergens over. En met nergens bedoel ik: There is no point… at all.

Voor New Kids moet je een lolstaaf hebben
Meer dan een miljoen bezoekers heeft de film al getrokken. ‘Echt lachen’, heb ik nu al heel veel mannen horen zeggen ‘Maar het gaat helemaal nergens over’, protesteer ik dan. ‘Ja, daarom is het juist leuk!’ Ook medeblogger Werner toonde zich meteen openlijk en enthousiast fan. Maar ja Werner, die komt uit het keileuke zuiden en heeft niet te vergeten die onmisbare lolstaaf!
I rest my case…
Tijdens de film heb ik hier en daar onbedaarlijk zitten gniffelen, maar me vooral verbaasd. Om mensen die met hun emmer popcorn en blik bier dubbelklapten in hun loveseat als de 27ste figurant snoeihard op z’n smoel geslagen werd of zonder halve maatregelen een kogel door z’n hoofd kreeg. Kan iemand – met of zonder lolstaaf – mij uitleggen hoe dit zo’n groot succes heeft kunnen worden? 

De VVV van Maaskantje promoot eekhoorns
Bij de VVV moet ik in ieder geval niet zijn. Ik weet zeker dat ze daar slapeloze nachten hebben gehad van New Kids Turbo. Al jaren poetsen ze daar hun rustieke Noord-Brabantse imago op. Lees even mee op de website van de VVV van de Meierij, de regio waarin het roemruchte Maaskantje is gesitueerd: 

…Beleef de gastvrijheid van de Meierij. De prachtige natuurgebieden nodigen u uit voor een lange fietstocht of een stevige wandeling. Van zand happen op de Loonse en Drunense Duinen, eekhoorns kijken in de Geelders tot pootje baden in de Dommel: het kan allemaal! En op de vele terrasjes in de gezellige dorpjes kunt u onder het genot van een hapje en een drankje heerlijk uitrusten, om vervolgens richting een authentieke bedstee te gaan…

Ik zie sixpacks Schultenbrau in de duinen
Zand happen (?!), eekhoorns kijken, pootje baden. Juist. Ik hoor DJ Paul Elstak en zie een gifgroene Manta voorbij razen met daarin vier in polyester gestoken kanslozen die hun sixpack Schultenbrau in de Drunense Duinen mikken, vervolgens een eekhoorn om zeep willen helpen, maar per ongeluk twee vitale vijftigers overhoop schieten die aan het Nordic walken zijn, de lijken in de Dommel dumpen en roepen: ‘Je krijgt de groeten uit Brabant, kut!’

Leuk, Manta-toertochten in Maaskantje!
Wat moet je nu met zo’n kut-oneliner? Op een ansichtkaart drukken misschien? Wat moet je nu met zo’n publiek? De VVV heeft namelijk besloten een officieel toeristisch trekpleister te maken van Maaskantje. Leuk, dacht ik. Manta-toertochten, het grote Schultenbraubierblikgooitoernooi, de workshop hakken en zagen of hoe kweek ik een matje? Zou je je toch spontaan voor in je luipaardlegging hijsen?  Niets van dat alles. Een fietstocht van vier uur! Voor 16,95 mag je keilang fietsen naar een frietje met knoepert en turbosaus bij cafetaria ’t Pleintje in Maaskantje. Best wel een kutstreek eigenlijk. Want met zo iets humorloos doe je zelfs een film die nergens over gaat geweld aan.

CC beeld: still youtubefilmpje

Zou die maillot mij houden?
Zo nu en dan vang ik tijdens het zappen een glimp op van Ushi. Het blijft bij glimpen, aangezien ik standaard binnen twee minuten overweldigd word door zo’n groot gevoel van plaatsvervangende schaamte dat ik mezelf zou willen wurgen met een witte maillot.

Zapzapzapzapzap
Iedere uitzending is een aaneenschakeling van dodelijk gênante momenten. Ushi die uit het toilet komt met haar rok omhoog gestroopt: zap! Ushi die met haar O-beentjes alle meubels aan de kant schuift om een hiphopdansje te gaan doen voor een of andere Amerikaanse choreograaf: ZAP! Ushi ondersteboven wijdbeens over de armleuning van een stoel, graaiend naar haar gevallen pen, een of andere Bold and the Beautiful acteur uitzicht gevend op een wit pantykruis: in naam van God ZAP!

Waar is John Williams als je hem nodig hebt?
Ik vind het tenenkrommende televisie, maar het kan nog tenenkrommender. Vorig jaar sloeg Wendy door. Laat iemand John Williams erbij halen, want Help! Wendy van Dijk heeft een hobby. Het jarenlang spelen van een zwakbegaafde Japanner smaakte naar meer. Wendy vond blijkbaar dat ze het Nederlandse publiek tekort deed met slechts één flauw typetje op de buis: drie is beter! Wendy dook de verkleedkist in en verblijdde ons met Dushi, de vrouwelijke, obese, negroïde variant van irritante journalist Rutger Casticum, en met Loesie, de autistische stalker.

Ushi the movie: vol met velly funny jokes
Maar het kan nog véél tenenkrommender. Wendy van Dijk vindt Ushi filmwaardig. Een half uur durend scala aan poep en pies grappen en B-acteurs die ongemakkelijk zoeken naar de nooduitgang is al erg, hoe groot moet de kwelling van anderhalf uur lang “Yessh, I made velly funny joke!” dan wel niet zijn?! Het Ushi-team  schrijft hard aan het script, in de zomer beginnen de opnames en in december verwacht Wendy het cinematografische wonder in uitverkochte bioscopen door de ganse natie. Ik houd mijn hart vast.

CC foto: still uit filmpje

Heb je behoefte aan een flinke portie zon, zee en strand? Dan zit je hier goed, want wij geven een exclusieve reis weg voor twee personen aan de kust van Zuid Frankrijk. De plek waar de film ‘Les Petits Mouchoirs’ zich afspeelt. Deze nieuwe Franse film is vanaf morgen in de bioscoop en is een echte aanrader.

Les Petits Mouchoirs
De film gaat over de rijke restauranthouder Max en zijn vrouw Véro die ieder jaar hun vriendengroep uitnodigen om in hun prachtige strandhuis het begin van de vakantie te vieren. Maar voordat ze vanuit Parijs vertrekken, raakt hun vriend Ludo gewond bij een ongeluk. Dit brengt een kettingreactie aan emotionele uitbarstingen teweeg. Het masker gaat af en de vrienden laten voor het eerst zien wie ze echt zijn. Vriendschappen, liefdes en zekerheden worden op de proef gesteld en hun leven komt op losse schroeven te staan.

Wat houdt de reis in?
De reis brengt je naar Lège-Cap-Ferret, een schiereiland dat tussen de Atlantische Oceaan en de rustige wateren van de Bassin d’Arcachon. Je bevindt je te midden van grote oceanen, verborgen stranden en schattige vissersdorpjes. Wie wil dat nou niet?

- Het departement Gironde biedt, in samenwerking met het VVV-kantoor van Lège-Cap-Ferret een verblijf van 5 nachten voor 2 personen in een Bed & Breakfast in Cap Ferret (inclusief ontbijt) aan.

- Je verblijft in ‘Le Petit Cabanon’ in Lège-Cap Ferret bij de Bassin d’Arcachon in een kamer op slechts 200 meter van het strand.

- Het verblijf is geldig van 1 april tot en met 30 oktober 2011 (niet in juli en augustus en de week van 20 t/m 27 april).

- De reis is exclusief transport van Nederland naar Cap Ferret. Maar je ontvangt van Cinéart een vergoeding van € 250,-.

Wil je kans maken op deze reis?
Mail dan je naam, telefoonnummer en e-mailadres naar win@viva.nl met als onderwerp ‘Les Petits Mouchoirs’. Doe dit vóór 26 januari 2011! Wij zullen telefonisch contact opnemen met de winnaar.

Succes en de winnaar wensen we alvast een hele fijne vakantie toe!

Helaas, deze winactie is inmiddels afgelopen.

CC beeld: Cinéart

Dat is het probleem waar de hoofdrolspelers in ‘Baciami ancora’ mee worstelen. Carlo en zijn vrienden Paolo, Adriano en Alberto, tien jaar geleden nog wilde vrijgezellen, zijn ieder voor zich op een punt beland waarop ze de balans opmaken en knopen moeten doorhakken. Hoe willen ze de rest van hun leven invullen?

Blast from the past
De mannen zou je nog kunnen kennen uit L’ultimo bacio’ (‘The last kiss’ 2001), maar kunnen ook zonder eerdere kennismaking bekeken worden. Ze zijn nu weer in voltallige formatie terug in ‘Baciami ancora’. Tien jaar ouder dan in de vorige film, niet langer vrij en onbezonnen, maar nog steeds leuk! Bovendien blijft te midden van dit alles hun vriendschap nog steeds overeind. Een lekkere (vriendinnen)film voor op een koude zondagmiddag! Al enthousiast geworden? Als je nu belt, krijg je van ons twee kaartjes voor de speciale Viva-voorpremière op zondag 16 januari! Er zijn nog ongeveer 500 kaartjes beschikbaar.

Zo doe je mee
Bel tot 12 januari 0909-5050 391 (€ 0,80 per minuut, beltijd circa 2 minuten en € 0,35 voor een bevestigings-sms) en kies de code van de bioscoop waar je de film wilt zien. Je krijgt van ons twee toegangskaarten. Als de bioscoop van je keuze vol is, kun je een andere locatie kiezen. Let op: je bevestigings-sms is je entreebewijs. Als je kaarten gewonnen hebt, kun je een half uur van tevoren de zaal binnen. Zodra de kaarten voor deze voorpremière op zijn, sluit de weggeeflijn, dus wees er snel bij!

Waar en wanneer
De voorpremière van ‘Baciami ancora’ vindt plaats op zondag 16 januari 2011 in de volgende theaters:

-Amsterdam, The Movies
Tijdstip: 10.30 uur, code 01

-Utrecht, LHC
Tijdstip: 10.30 uur, code 02

-Den Bosch, Verkadefabriek
Tijdstip: 12.00 uur, code 03

-Den Haag, Buitenhof
Tijdstip: 10.30 uur, code 04

-Nijmegen, Lux
Tijdstip: 12.00 uur, code 05

‘Baciami ancora’ draait vanaf 20 januari 2011 in de bioscoop. Voor meer info: wildbunch.nl

Voor de last minute beslissers zijn wij op zoek gegaan naar tips om je kerstdagen op een andere manier te vullen. Gewoon een beetje anders dan anders.

Heb je dit jaar geen zin om twee dagen lang binnen te zitten naast de kerstboom en je misselijk te eten aan kerstkransjes?

To-Do-Top 5
1. Verwissel de kerstkransjes voor popcorn en M&M’s en pak een bioscoopje. Er draaien topfilms die je eigenlijk wel gezien moet hebben. We noemen LOFT, Harry Potter én Dik Trom (klinkt kinderachtig, maar die is écht leuk!).
2. Het cadeau-dobbelspel met vrienden of familie. Iedereen neemt een aantal cadeaus mee waaronder gekke, dure, leuk vieze en lelijke. Het levert hilarische momenten op en is bovendien erg gezellig.
3. Bij het spoorwegmuseum in Utrecht is een schaatsbaan met van alles te doen!
4. Tot 2 januari kun je op de prachtige kerstmarkt in Antwerpen terecht voor gezelligheid, glühwein en vele kraampjes.
5. Schaatsen! Overal in het land zijn ijsbanen waar je heerlijk met het hele gezin een frisse neus kunt halen.

Ben je geen keukenprinses of heb je zin om je met kerst even te laten verwennen? Wij hebben onze favorieten ter inspiratie op een rijtje gezet.

To-Eat-Top 5
1. Eet je buik rond aan pannenkoeken terwijl je rond wordt gevaren door de havens van Rotterdam. Sla je twee kerstvliegen in één klap!
2. Asia de Cuba (Domplein in Utrecht). Je kunt er gerechten krijgen van over de hele wereld. Je betaalt een vast bedrag en je hebt drie verschillende rondes waar je kan kiezen uit de heerlijkste gerechten. Goed betaalbaar en een goede sfeer!
3. De Afhaalchinees om de hoek. Niet heel erg sfeervol, maar wel heel erg lekkellekkel.
4. In Wijk aan Zee kun je terecht voor een kerstdiner of -brunch aan het strand. Eerst een frisse neus halen in het duin, en dan heerlijk eten bij het Strandhuis. Na afloop kun je je meteen inschrijven voor de nieuwjaarsduik!
5. Warung Adinda in Hilversum: écht het lekkerste Indonesische eten dat je ooit hebt geproefd!

Elk jaar komen ze weer voorbij… Love Actually, Home Alone en Santa Claus. Onderhand kunnen we ze wel dromen. Hieronder vind je de favorieten van de viva.nl redactie!

To-Watch-Top 5
1. The Christmas Shoes. Houd de zakdoeken gereed, want dit is echt een tranentrekker! De kleine Nathan probeert geld bij elkaar te krijgen voor een paar schoenen, als kerstcadeau voor zijn stervende moeder.
2. Home Alone blijft mijn favoriet. Als ik echt op zoek ben naar het kerstgevoel, ga ik zeker deze film kijken!
3. New Kids Turbo. Voor een knallend harde kerst!
4. The Holiday, over twee vrouwen die van woning ruilen en zo op een aparte manier de liefde vinden.
5. Gremlins: ondanks de moordzuchtige wezentjes in deze film wordt de kerstsfeer aandoenlijk overgebracht.

Maar gewoon lekker binnen zitten, kletsen met familie die je veel te weinig ziet en genieten van allerlei lekkere hapjes is ook zo gek nog niet!

Fijne kerstdagen (hoe je het ook viert)!

CC foto: oddharmonic

Egyptische bureaucratie
Vrijdagavond trokken we onze mooiste outfits aan en vertrokken op onze killerheels naar de eerste verdieping van ons hotel. Deze verdieping is helemaal ingericht voor het Filmfestival met allemaal kamertjes waar mensen van het festival zitten. Iedereen denkt ergens iets over te zeggen te hebben, dus we werden al veelvuldig van het ene kamertje naar het andere kamertje gestuurd, om uiteindelijk toch in kamertje één te moeten zijn. Daar stond Amar, een tweeëntwintigjarige fysiotherapeut die een enorme voorliefde voor cinema heeft. Hij zou ons begeleiden naar de screening van ‘Joy’ waar ook een heuse persconferentie zou zijn. Amar werd al snel de man omdat hij die drie mooie Amsterdamse meisje mocht begeleiden.

Rode oortjes
We kwamen aan bij het Operahuis waar ‘Joy’ vertoond wordt. We stapten in een smalle lift om uiteindelijk in een achterkamertje terecht te komen waar ze een projectiescherm hadden opgehangen. De zaal was redelijk gevuld met voornamelijk islamitische mannen en vrouwen, maar mijn oog viel gelijk op de mooie blonde jongen die aan de andere kant van het gangpad zat. Dit liet ik dan ook duidelijk merken aan Sam en Eer en sprak de magische woorden dat ik hem prima te doen vond.

De film werd ingestart en toen de eerste blote borst in beeld kwam zag ik de meisjes achter me rood worden en hun handen voor hun ogen houden. Niet veel later vertrokken de eerste mensen uit de zaal. Toen ik even later rokend in beeld kwam met mijn zwangere buik stonden er nog meer mensen op en begonnen er wat mannen doorheen te praten.

Gkoesjie Sgmift
Toen de film eindelijk ten einde was werden we naar voren geroepen. “Here are Samira Mjaas and Gkoesjie Sgmift” riep de trotse festivalmanager waarop ik in lachen uitbarstte. De zeven overgebleven journalisten konden wat vragen stellen. Zo ook de vriend van de knappe man die aan Sam vroeg of ze depressief was. Hij was namelijk dokter en zag aan het spel de symptomen van een heftige depressie. Heerlijk dit, we hebben dan ook genoten van het moment en probeerden er niet te serieus op in te gaan.

Niet veel later, na de persconferentie, sprak de knappe man me aan. Dat hij de film zo mooi vond en wat we de rest van de dagen nog gingen doen. Hij vertelde dat hij Arabisch studeerde hier en dat hij uit Brussel kwam. Een Belg dus. Shit. Hij vertelde ook dat hij redelijk goed Nederlands kon verstaan. Waarschijnlijk had hij dus gehoord dat ik hem zo lekker vond dat ik bijna van mijn stoel afgleed. Ohoh. Doordat ik verdronk in de ogen van de knappe Belg ben ik niet eens op zijn hint ingegaan. Heb zelfs niet gevraagd hoe hij heet of wat zijn telefoonnummer is. Nu kan ik alleen nog dromen over mijn Oosterse naaa-haaa-haa-acht met mijn knappe Belg.

CC foto: privébezit

Gouden Kalveren Gala
Vrijdag 1 oktober 2010. Het was eindelijk zover, de uitreiking van de gouden kalveren. Bloedzenuwachtig vertrok ik in mijn nieuwe jurk naar Utrecht. Na het ‘Genomineerden Diner’ achter de rug te hebben stapte ik de auto in, op naar de schouwburg. Daar stond mijn date gelukkig al op me te wachten die me heel charmant uit de auto hielp. In de eerste plaats was ik zenuwachtig voor dit moment, dat ik er echt bij hoorde, dat mensen mij waardeerden om wat ik gepresteerd had. Eindelijk iets, voor de buitenwereld, op eigen kracht. Niemand had dan ook  kunnen verwachten dat mijn vader Ernst Daniel is. En dat voelde heerlijk: geen vooroordelen.

Knappe man, ander meisje
In de tweede plaats was ik ook zenuwachtig voor wat de mensen van mijn date gingen vinden. We hadden van te voren geoefend wat we zouden zeggen als mensen lastige vragen gingen stelen. Iets in de trant van, bel ons management maar. Waar we beiden de nacht ervoor hartelijk om hadden kunnen lachen.

And the winner is…
Toen het eindelijk zover was en ik merkte dat ik stiekem steeds zenuwachtiger werd begon het eigenlijk pas voor het eerst tot me door te dringen. Ging ik dat Kalfje dan toch mee naar huis nemen? Onwerkelijk en onmogelijk. Maar daar kwam het… Het was toch echt mijn naam die genoemd werd. ‘Coosje Smid, voor haar rol in Joy.’ Dit was een enorme shock. Maar het werd nog heftiger toen we als klap op de vuurpijl het Gouden Kalf voor de beste lange speelfilm mee mochten nemen. Ik sprong op en schreeuwde zo hard dat ik sinds dien hees ben.

De vloek van het Gouden Kalf
Dit is nu al 7 weken geleden en ik heb mijn stem niet meer terug gekregen. Ik was zelfs in staat om de schouwburg op te bellen of mijn stem misschien nog bij de gevonden voorwerpen lag. Mijn vader, die zich nogal zorgen maakt over mijn stem, maakte vorige week een afspraak voor me bij de KNO arts. Ik hoopte op een virusje maar het bleek iets heftiger. Ik heb een zware beschadiging op mijn rechter stemband waardoor er een verdikking is opgetreden. Mijn stembanden sluiten niet meer, en daardoor hoor je constant een hees geluid. Ik heb weken medicatie en een vernevelaar voor de boeg, eind december moet ik op controle komen en bestaat er de kans dat ik onder het mes moet. Het goede nieuws is gelukkig dat het helemaal verholpen kan worden. Maar op welke manier? Daar kom je over 3 weken achter. Stay Tuned!

CC foto: Bop Mulder

Volle bak
Dick Maas, de regisseur, was een beetje klaar met alle kritiek die hij over zich heen kreeg. Maar misschien was het stiekem wel zijn doel: hoe enger de poster, hoe meer relletjes, hoe voller de bioscoop. Hij heeft ’t dan best goed gedaan, want zaterdagavond was het weer eens ouderwets druk in de bioscoop.

Verboden voor jonkies
Ik heb een bijbaan in de bioscoop waar ik kaartjes scheur, verdwaalde mensen de goede zaal in loods en kilo’s popcorn en M&M’s van de grond raap. Zaterdag draaide ‘Sint’ voor het eerst en na al de heisa rondom deze film holde de hele stad naar de bioscoop. Maar alleen als je 16 jaar of ouder was, had de Kijkwijzer bepaald. Niet dus.

Woeste moeder
Ik controleer streng op leeftijd, want ik wil geen boete van € 25.000 op mijn geweten hebben. Ook zaterdag vroeg ik om de ID’s van twijfelgevallen (zo gênant als ze dan met hun rijbewijs wapperen). En daar waren ze: viertienjarige stoere ‘mannen’ die met hun moeder ‘Sint’ wilden zien. Na een woedende moeder, teleurgestelde kinderen en een enorme discussie met de kassadames mochten ze toch naar binnen. Huh?

Kijkwijzer de kluts kwijt
Mijn mond hing ook op de grond toen ik dit hoorde. Kijkwijzer lijkt ook niet zo goed meer te weten wat ze met deze film aanmoeten. Er zijn op die 16+ regel natuurlijk uitzonderingen, want stel je voor dat een regel een keiharde regel is. Een veertienjarige mag ook gewoon naar binnen onder begeleiding van een ouder. Tsja, heel fijn allemaal, maar wat verstaan ze in hemelsnaam onder een ouder? Mag dat ook de buurman zijn? Ja, is het antwoord. De kinderen kunnen dus net zo goed een man van straat plukken, hem een gratis kaartje en een grote bak popcorn aanbieden en hem meenemen als ‘ouder’. 

‘Stoer Genoeg’  logo
Het zou wel fijn zijn als Kijkwijzer iets duidelijker wordt. Scheelt mij als kaartjesscheurster een hoop gezeur, gedoe en geschreeuw. Laat die kinderen anders gewoon naar ’Sint’ gaan. Als ze denken dat ze er stoer genoeg voor zijn, wat maakt de leeftijd dan nog uit? Misschien is het een idee om een ’Alleen geschikt voor stoere kinderen’ logo te maken…

CC foto: BlackpitShooting

Niet helemaal eerlijk van je, Mark
Voor zij die ‘m nog niet hebben gezien: The Social Network vertelt het verhaal van Mark Zuckerberg, de jongen die Facebook ‘bedacht’ en er de jongste miljardair van de wereld mee werd.

Mark heeft Facebook echter niet helemaal in zijn eentje bedacht. In de film zie je de twee rechtszaken die er tegen hem worden gevoerd; de ene door zijn ex-zakenpartner en de andere door twee broers die het idee van een netwerksite aan Zuckerberg vertelden, waarna hij er mee aan de haal ging.

Wahoe, wat een leuke bedenker van Napster is dat zeg
In flashbacks zien we hoe de mythe tot stand gekomen is. Zuckerberg, de nerd der nerds, die, nadat zijn hart is gebroken, het grootste social network ter wereld opzet. En al gauw geïmponeerd wordt door de glitter en de glamour die horen bij leven in the fastlane. Helemaal wanneer de bedenker van Napster (een rol van Justin Timberlake) zich ermee gaat bemoeien.

De Mark Zuckerberg uit de film is eigenlijk helemaal geen aardig mannetje. Eerst, als nerd, kun je nog wel sympathie voor hem opbrengen. Maar als hij later van het succes heeft geproefd, wordt hij tamelijk meedogenloos. En naar.

Als een bezetene
En toch wilde ik hem zijn. Misschien komt het doordat hij zeer regelmatig als een bezetene op een toetsenbord loopt te rammen, iets wat bij mij altijd tot de verbeelding spreekt (daarom ben ik tekstschrijver geworden, dan kun je ook de hele dag als een bezetene op een toetsenbord rammen en doen alsof je er de samenleving een dienst mee bewijst.) Misschien komt het wel doordat hij dus een soort van beste vrienden wordt met Justin Timberlake. Die spreekt bij mij ook erg tot de verbeelding, helemaal sinds zijn hiphopmedly bij Jimmy Fallon.

Maar ik denk dat het komt doordat de Mark Zuckerberg in de film laat zien dat, wanneer je een goed idee hebt, je ineens heel veel kunt bereiken. En dat hij dat idee nou niet helemaal in zijn eentje heeft bedacht is een detail. (Ok, een vrij groot detail, maar daar gaat het me nu niet om.) Het is inspirerend om een jongen, die nog geen eens een jaar ouder is dan jij, iets op te zien bouwen waar je nu dagelijks gebruik van maakt. En er nog godsnakende rijk mee wordt ook.

Was ik maar een nerd. Met een goed idee. En maar rammen op dat toetsenbord.

CC Foto: Robert Scoble

Even een kleine introductie van de mensch Dion
Dion Graus is Tweede Kamerlid voor de PVV. Dion komt oorspronkelijk uit Limburg. Dion is dol op dieren. Zei ik dol? Ik bedoel insane-in-the-membrane verliefd op beesten. Maar, alleen beesten die een beetje aaibaar zijn. Zo doet Dion niks aan de bio-industrie. Want zo lang mensen dat vlees eten, is er blijkbaar geen probleem.

Dat hele dierenredplan
Dion richt zich dus met name op de aaibare dieren. Honden, katten, paarden, etcetera. Dion wil de hoogst mogelijke straffen voor diegenen die hun huisdier verwaarlozen of mishandelen. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het ook abject en infaam hoe sommige mensen met hun dieren omgaan, of met andermans dieren. Maar voor Dion is het hele dierenredplan, waar ook het telefoonnummer 1-1-4 red een dier bij gaat horen, een levensinvulling geworden.

En, ik moet toegeven: Dion bereikt dus wel ‘t een en ander. Door Dion hebben wij binnenkort Animalcops. Door Dion hebben wij dus binnenkort dat telefoonnummer. En Dion voelt dat succes.

Een boek èn een stripboek?!?!
En gelukkig filmt Joyce, de vriendin van Dion, zo ongeveer alles wat haar vriend doet. En nu heeft Dion dus bedacht dat hij, De Laatste Limburgse Ridder (zo noemt hij zichzelf), een film wil gaan maken over zijn jaren in de Tweede Kamer. En daar blijft het niet bij: er moet te zijner tijd ook een boek verschijnen over de heldendaden van ons’ Dion. En een stripboek.

Spandex, altijd lastig
Als ik dit soort berichten lees, kan ik alleen nog maar denken aan Dion Graus. Dion Graus, staande voor de spiegel, in zijn slaapkamer. Hij zit met zijn been vast in de pijp van zijn supermanpak. Dion worstelt en worstelt, en valt daarna op de grond. Dion krabbelt op, en doet nog een poging om zich in het spandex pak te hijsen. Het lukt. Daar staat hij, Dion. Of, moeten we nu zeggen: SUPERGRAUS?

Dion zet een bronstig stemmetje op. “Overdag zit hij in de Tweede Kamer, en vecht daar voor de rechten van onschuldige dieren…. maar ‘s avonds vliegt hij door de stad, op zoek naar onrecht!”

Een glitterende herdershond
Dion trekt de muts van zijn pak over zijn hoofd. Hij zingt uit volle borst: “When there’s something strange, in your neighbourhood… who you’re gonna call?” Vol overtuiging zingt hij zelf het antwoord ook maar. “SUPERGRAUS”!

Joyce komt binnen met de camera. Daar staat hij, haar Dion, in een zelfgenaaid pak, gemaakt van thermo-ondergoed en een badmuts. De afbeelding van een grote glitterende herdershond op zijn borst. De hond lacht. Dion lacht zo mogelijk nog harder. De Laatste Ridder van Limburg.

Och toch.

CC foto: xurble

Ik met big hair, een getoupeerde kuif en schoudervullingen. Met Grease als allereerste ‘echte’ film (maar toen was ik nog wel heel jong), en daarna Fame en Flashdance. En Beverly Hills 90210 in mijn studententijd.

Beroemdheden
Op de pijler Entertainment kwam ik een aantal sterren uit mijn jeugd tegen. Erg amusant om te zien hoe sommige sterren zich, als het verval begint (dat denken ze althans), kunnen laten toetakelen, zoals Christopher Lambert. Vond ik hem in Highlander niet te versmaden, zoals hij er nu uitziet vermijd ik hem liever. En LaToya Jackson ziet eruit of haar breekbare gezicht uiteenvalt in stukjes als ze een vriendelijk tikje tegen haar wang krijgt. Brooke Shields daarentegen, de mooie naïeve brunette uit The Blue Lagoon is naar mijn mening zelfs mooier dan vroeger. Ik kan me herinneren dat iedereen jaloers op haar was omdat ze het mocht doen met die mooie blonde krullenbol Christopher Atkins – die zijn permanentje heeft laten uitgroeien – is naar mijn mening zelfs mooier dan vroeger.

Series
In mijn studietijd begon ik Goede Tijden, Slechte Tijden te volgen, een serie die op 1 oktober 2010 alweer haar twintigste verjaardag vierde. Ik weet nog wel hoe ik in mijn kamertje met mijn bord op schoot naar het wel en wee van Arnie, Peter, Suzanne en Mirjam keek. Personages die alweer sinds lange tijd verdwenen zijn uit de cast. Tegenwoordig volg ik het niet meer. Als er toevallig eens 5 minuten van voorbij flitsen, dan herken ik wellicht een of twee gezichten, maar de rest is me vreemd.
Nog eerder begonnen dan GTST, in 1987, en niet door mij gevolgd, maar wel veel besproken buiten de collegebanken, was The Bold and The Beautiful. Eerlijk gezegd heb ik niet zoveel met dat soort series. Er gebeuren dingen die gewoon te onwaarschijnlijk zijn. Iemand die eigenlijk dood gaat, maar later blijkt te leven en en zich passant maar even een nieuw uiterlijk heeft aangemeten. Dat komt er bij mij niet in.

Eten
Een heel andere trip down memory lane is de pijler Eten. Naar beneden scrollend kom ik ook weer allerlei topics tegen die me doen denken aan ‘vroeger’. Vroeger, toen ik nog bij mijn ouders woonde, kookte mijn moeder zes van de zeven dagen Hollandse pot. Eén keer in de week kookte mijn vader; kleffe bami van de Chinees. Maar toch, mijn moeders gehaktballen zijn tot op heden onovertroffen, evenals haar draadjesvlees. Heerlijke bijna uit elkaar vallende runderlappen, ik maak ze zelf eigenlijk nooit. Ik maak er liever stoofpotten van.

Handwerken
Op de pijler Thuis kwam ik iets tegen dat ik echt al jaaaaaren niet meer heb gedaan. Haken. Ik had er eigenlijk geen idee van dat het nog bestond. Voor mij is dat iets uit de jaren ’70, toen ik het op de basisschool (toen nog lagere school) leerde, samen met macramé. Breien is altijd meer mijn ding geweest. Ik heb er tegenwoordig te weinig tijd voor, maar ‘ooit’ heb ik aardig wat zelfgebreide truien en vesten in de kast gehad. Op dit moment zou ik niet weten waar ik mijn breipennen heb gelaten. Maar toch, een stoere kabeltrui zou best leuk zijn voor komende winter.

Ik zou nog eindeloos door kunnen gaan met topics die me terug brengen in de tijd. Van die topics die je jeugd of je studententijd weer op je netvlies brengen, net als een bepaald nummer of een bijzondere geur.

CC foto: Hugo90

Bakvisserig katzwijm
Jeroen Willems is mijn favoriete acteur. Sowieso sinds de film ‘Nynke’, waarin hij de rol van Pieter Jelles Troelstra vertolkte. Sindsdien val ik in een soort bakvisserig katzwijm als ik Jeroen Willems zie. Niet omdat ik hem zo’n lekker hapje vind en hem graag eens tegenkom in een donker steegje ofzo. Omdat ik hem zo’n goede acteur vind. (Bovendien is hij meer van de mannetjes dan van de vrouwtjes, geloof ik.)

Dat vond ik ook al toen ik hem een aantal jaar geleden tegenkwam op een boekpresentatie. ‘Het is Jeroen Willems! Omg! Jeroen! Willems! Ik vind hem zo… zo…oh!” wauwelde ik tegen mijn gesprekspartners. De rest van de avond stond ik vanachter een pilaar Jeroen Willems te begluren. Als hij ging dansen, danste ik casuaal in de buurt.

Ik dorst niet
En telkens dacht ik: ik spreek hem aan. En dan zeg ik hem hoe fantastisch ik hem vind. Dat ik hem mateloos bewonder om zijn fantastische spel waarmee hij mij altijd kan ontroeren. Dat ik hem bewonder om de grote verscheidenheid aan rollen, die hij allemaal zonder moeite neer lijkt te zetten.

Dat wilde ik allemaal zeggen, maar ik dorst niet. Ook niet na drie wijntjes. Toen mijn gezelschap en ik onze trein wilden gaan halen, zag ik Jeroen bij de uitgang staan.

Wat ik toen zei:
Nu of nooit, dacht ik.
Ik raapte al mijn moed bij elkaar.

“Jeroen!”
Ik schraapte mijn keel.

“Jeroen, ik wil alleen maar even tegen je zeggen”
Jeroen keek me verwachtingsvol aan.

“Mocht je ooit een kind willen, Jeroen, dan baar ik er eentje voor je.”

Jeroen moest lachen.

“Nee echt!” zei ik, “ik meen het hoor!”
Mijn stem sloeg een beetje over.
“Als je een kind wilt, dan bied ik bij deze mijn baarmoeder aan!”

“Hoe heet je?” vroeg Jeroen.
“Nynke, net zoals die film die je vast wel kent haahahahaaaaa!!”

“Ik zal het onthouden, Nynke.” zei Jeroen.

Dinsdag zag ik hem in de film Majesteit, waarin hij de rol van Prins Claus vertolkt en waar hij dus dat kalf voor heeft gekregen. Jeroen was weer fenomenaal. En ik dacht: de aanbieding staat nog altijd, Jeroen.

Anneke Blok-parafernalia
Het grote publiek kent Anneke nog maar een paar jaar, sinds ze Simone Coelman speelde in de film ‘Alles is Liefde’. Nu zou ik graag willen zeggen dat ik al een Anneke-fan ben van het eerste uur, en als klein meisje al een vitrinekast vol Anneke Blok-parafernalia had. Maar dat is niet zo.

Ik ken Anneke ook pas sinds ‘Alles is Liefde’. Maar Anneke is de ster van die film. Niet Carice van Houten, niet Paul de Leeuw of Wendy van Dijk. Wanneer Simone in de trapkast zit te janken omdat ze denkt dat haar man vreemdgaat, kun je mij ook opvegen.

Na ‘Alles is Liefde’ is Anneke bijna non-stop in de bios te zien geweest, in onder andere Alles Stroomt en Het Paard Van Sinterklaas En nu is ze dus hoofdgast op het Filmfestival. Maandag ging ik naar ‘Tiramisu’, een film van Paula van der Oest met een hoofdrol die speciaal voor haar is geschreven.

Schuilen en uithuilen
En weer was het een prachtige rol van Anneke. En toen bedacht ik, onderuitgezakt in mijn bioscoopstoel: later als ik groot ben, wil ik Anneke Blok worden. Dan wil ik ook zo’n hese, geruststellende stem. Dan wil ik ook zo’n uitstraling waardoor iedereen waarschijnlijk dolgraag bij jou wil schuilen en uithuilen.

Maar bovenal: dan wil ik ook zo’n groot talent, zo’n humor. Dat talent waarmee ze zoveel verschillende personages neer kan zetten, waardoor ze zich altijd rechtstreeks je hart in acteert.

Later als ik groot ben word ik Anneke Blok. En tot die tijd kijk ik gewoon wel naar de echte.

We gaan het niet over Linda de Mol hebben
De Thriller die ik keek was de verfilming van Saskia Noorts ‘Terug naar de Kust’, met in de hoofdrol niemand minder dan Linda de Mol. Ik kan hier nu van alles zeggen over de visioenen van gouden koffertjes die ik had bij het zien van Linda. Of het feit dat ik meteen ‘Love is a wonderful thing’ wilde zingen toen ze in beeld kwam. Maar dat doe ik niet. Ik wil het gewoon even over Nederlandse detectives hebben.

Nederlandse detectives hebben namelijk een hele herkenbare structuur. Ik wil niet alle Nederlandse detectives voor jullie verprutsen, dus als je dit goedbewaarde geheim niet wilt weten zou ik deze pagina nu weg klikken en gewoon even op Youtube kijken naar de aap met de handgranaat van Animal Crackers.

Kom er maar in met je theorie
Bij Nederlandse detectives is het namelijk altijd zo dat het aller aardigste personage de uiteindelijke dader blijkt te zijn. Dus bijvoorbeeld in het geval van een dode René Froger die een sympathieke duivenmelker speelt, kun je er de donder op zeggen dat de in het begin hysterisch verdrietige Nada van Nie a.k.a. de vrouw van de duivenmelker, de dader is.

De Cock met cee oo cee kaa had vervolgens nog drie kwarter, drie reclameblokken en een borrel van Lowietje nodig om dit uit te dokteren. Terwijl het dus zo simpel is.

Hierin verschilt de Nederlandse detective nogal van bijvoorbeeld Jessica Fletcher, waar de dader altijd degene is die zes keer per aflevering met een bebloede bijl door het beeld loopt. En bij Scooby Doo is de dader altijd de man van het amusementspark, die al die tijd een masker op bleek te hebben.

Even een boodschappenlijstje maken
Bij Terug naar de Kust wist ik dus ook na een half uur al wie de dader was, en dat kwam niet doordat ik het boek heb gelezen (want die boeken van Saskia gaan me het ene oor in, en hollen daarna zo snel mogelijk het andere oor weer uit.) Ik wist het door mijn waterdichte theorie.

Ik heb tijdens het kijken van Terug naar de Kust een boodschappenlijstje gemaakt, mijn liefdesleven tot op de draad geanalyseerd en de vakantiefoto’s ingeplakt.

Het lijkt me beter de Nederlandse detective voortaan links te laten liggen.

CC Foto: Chuck ‘Caveman’ Cooker

(Even tussendoor, op mijn perskaart staat per abuis dat ik voor FIFA.nl werk. Hihihi.)

Over de film
Sterke Verhalen is de debuutfilm van de vrienden Teddy Cherim en Kees van Nieuwkerk. Toen zij aan de filmacademie in Londen studeerden, misten ze hun geliefde Amsterdam nogal. En wat doe je bij heimwee: melancholisch mijmeren en alle sterke verhalen uit je Amsterdam-tijd nog eens vertellen, aandikken en er daarna dikke tranen om janken.

Teddy en Kees besloten een film te maken over die sterke verhalen. Gelukkig hebben ze veel vrienden die aan de toneelschool in Maastricht studeren, en sowieso veel vrienden hebben die belachelijk creatief zijn. Maar naast die hulp van vrienden waren er steeds meer mensen die hielpen bij het tot stand komen van de film. Bekende acteurs zoals Pierre Bokma en Hans Kesting boden belangeloos hun medewerking aan.

Het verhaal gaat over Dennis van der Molen, een boerenpummel van Marokkaanse afkomst, die in Amsterdam gaat wonen. Hij wil graag nieuwe vrienden maken, en om dat te bereiken steelt hij samen met de populaire jongens Marlon en Mario, een pinguïn uit Artis.

Niks doorwrochts hoor
En toen was de film gewoon in de bioscoop te zien. Zelfs op het NFF. En het is een heerlijk vermakelijke film geworden. Geen zwaar coming-of-age drama ofzo hoor. Verwacht geen doorwrocht verhaal met de problemen van de hedendaagse jeugd of iets dergelijks. Het is gewoon een heerlijke, luchtige, niets-aan-de-hand-film.

Dit is een verschrikkelijke clichématige omschrijving van de film, waaraan jullie ook weer kunnen zien dat ik geen professioneel recensent ben. Daarom kan ik eigenlijk het beste het volgende zeggen:

Het verhaal van de film beleeft de climax in een heel groot, besloten feest. Met mensen in galapakken en -jurken en met mysterieuze maskers op. De DJ draait fijne, smerige elektro. Ik keek ernaar, en dacht: hier had ik wel bij willen zijn.

Terwijl de personages niet per se erg aardig zijn (niet allemaal in ieder geval) en over de hele film een zweem van kijk-ons-nou-toch-te-gek-gaaf-zijn-met-zijn-allen hangt. Toch wilde ik erbij zijn.

Nog even een aanbeveling
Tijdens de film liepen er een paar mensen weg, voornamelijk mensen die door Van Kooten en De Bie ‘oudere jongeren’ genoemd zouden worden. Hadden zij Die Leiden der jungen Werthers verwacht? Geloof mij: als je dat verwacht moet je gewoon niet gaan. Heb je zin in een vermakelijke film waar je lekker niet bij na hoeft te denken? Gewoon kijken dan.

cc foto: g_witzel_lucky

“En hoe voel je je nu?”
De Engelse psycholoog Geoffrey Beattie heeft onderzoek gedaan naar de positieve invloed van films. Uit de heerlijke feelgood-films Bridget Jones’ diary, Love actually, Grease, Dirty Dancing en Mamma mia kozen ze telkens de leukste momenten. Dertig toeschouwers kregen een aantal fragmenten te zien, waarbij de hoeveelheid lachsalvo’s werd geteld. Ook werd er na afloop gevraagd hoe ze ze zich voelden.

Bedolven onder geluk
Bij Bridget Jonges’ diary werd er het meest gelachen. Maar de grootste gelukmaker is Mamma mia. Filmkijkers voelden zich meer ontspannen, kalmer en prettiger. Maar wat wil je met een zingende Pierce! De liedjes Honey Honey en Our Last Summer zing  ik die week erop nog steeds. Vrolijkheid is besmettelijk als de pest en een film zoals Mamma Mia stort dat gelukkige gevoel in grote bakken over je uit.

Film = therapie
Maar kan het kijken van een vrolijke film ons ook echt langdurig gelukkig maken? Ik heb hier sterk mijn twijfels over. Als de aftiteling begint te lopen borrelt dat verliefde gevoel door je hele lijf, maar als het beeld zwart wordt moet je toch weer op je eigen kracht verder. Je kan het dus zien als een tijdelijke therapie.

Bij Cinematherapy vind je een lange lijst met helende films. Dus kijk een filmpje, in plaats van urenlang te kletsen met je therapeut!

Van welke film word jij gelukkig?

Ps: Filmliefhebbers opgelet! Afgelopen woensdagavond is het Nederlands Film Festival weer van start gegaan!

CC foto: superiphi

In het theater was ‘Lang & Gelukkig’ al een enorme hit, nu is het hilarische stuk – waarin klassieke sprookjes een bizarre nieuwe wending krijgen– dus ook verfilmd. En jij kunt er vóór de officiële première al gratis naartoe!

Zo kom je aan gratis kaarten
Bel 0909 -5050391 (€ 0,80 per minuut, beltijd ca. 2 minuten en € 0,35 voor een bevestigings-sms) en kies de code van de bioscoop waar je de film wilt zien. Je krijgt twee kaarten. Als de bioscoop van je keuze vol is, kun je een andere kiezen.

Let op: je bevestigings-sms is je entreebewijs. Winnaars kunnen een half uur van tevoren de zaal binnen. Deze actie loopt tot uiterlijk 12 september, maar zodra de kaarten voor deze voorpremière op zijn, sluit de Weggeeflijn, dus wees er snel bij!

Deze voorpremières zullen plaatsvinden op zondag 19 september.

Helaas, de lijnen zijn inmiddels gesloten!

Belcodes
Amsterdam- Pathé de Munt- 10.30 uur- code 01

Ede- Cinemec- 15.30 uur- code 02

Groningen- Pathé- 10.30 uur- code 03

Tilburg- Euroscoop- 13.30 uur- code 04

CC foto: Lang & Gelukkig

Heel leuk hoor, dat Pantheon
Eerst waren er natuurlijk de boeken. Die heb ik verslonden. De laatste las ik toen ik een midweek in Rome was met vriendin Dirts. Overdag liep ik braaf me te vergapen aan de prachtige stad, maar ‘s avonds stortte ik me maniakaal op de avonturen van Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Dat ging dus zo: Heel leuk hoor, dat Pantheon maar heeft Lisbeth die moorden gepleegd of niet vertel het me!!!

Donkere wolken pakken samen
Daarna kwamen de Zweedse films. Daarvan heb ik alleen de eerste gezien. Die andere twee staan op mij te wachten om gekeken te worden, bij voorkeur op een druilerige zondagmiddag, waarbij de wind onheilspellend om het huis waait en donkere wolken samenpakken boven Hoograven. Ik vind de hoofdrolspelers in de film briljant gecast. Michael Nyqvist is Blomkvist, en voor Lisbeth Salander hadden ze niet een betere actrice kunnen vinden dan Noomi Rapace.

Daniel Craig. Serieus?
Maar nu dus de Hollywoodvariant. En daar moeten we even een hartig woordje over spreken. Want allereerst: Daniel Craig gaat de rol van Mikael Blomkvist spelen. Daniel Craig. De man met de bovenarmen als boomstammen. Die gespierde dwerg, die altijd kijkt alsof hij een scheet ruikt. Als James Bond vind ik hem prima ok hoor. Al kan hij natuurlijk never nooit niet tippen aan Sean Connery. Maar dan rijst de vraag: wie wel? En die kan ik dan mooi weer eens beantwoorden in een ander logje.

Maar enniewee: Daniel Craig is natuurlijk geen Blomkvist. Liam Neeson is een Blomkvist. Toen ik hoorde van de Hollywoodversie moest ik miraculeus meteen aan Liam Neeson denken. Terwijl ik in het dagelijks leven eigenlijk zélden aan Liam Neeson denk. Ik denk namelijk altijd eerst aan eten, en als ik niet aan eten denk, denk ik aan wat ik nou toch uiteindelijk de gaafste videoclip van ABBA vind. En dat de hele dag door. Ik lijk wel een goudvis. Eten, Abba. Eten, Abba. Eten. Abba.

Emma Watson. Sereneus?
Voor de vrouwelijke rol zijn nog een aantal actrices in de running, waaronder Nathalie Portman (ok,ok, zij is heel gaaf), Ellen Paige (heldin) of Emma Watson. Emma Wat? Son? (Sorry, dit is de stomste grap sinds iemand drie drollen in een envelop stopte.) Die van Harry Potter? Zijn ze helemaal insane in the membrane? Hoe kan zij nou ooit een totaal verknipte, totaal briljante, totaal onvoorspelbare Lisbeth Salander neerzetten?

Ik zie het gewoon niet gebeuren, maar misschien denk ik wel niet genoeg uit de box of wat dan ook. Ze maken er maar iets moois van, daar in Hollywood, want anders kijk ik ze dus never nooit meer aan.

Maar laat ik eerlijk zijn…het verhaal boeit me verder niet zo. De eerste Step Up vond ik leuk om te zien, de tweede was al een stuk minder interessant. Zo’n standaard verhaal. Een jongen en een meisje worden verliefd, maar van alles zit hun in de weg. Altijd wordt er gezeurd door familie of vrienden en altijd gebeurt er iets met één van die familieleden of vrienden vlak voor het einde van de film. Dit is het moment waarin de hoofdrolspelers zich verbeteren en alles weer goed komt.

Toch wil ik Step Up 3D graag zien in de bioscoop. In de bios heb je vaak goed geluid, een stuk beter dan bij mij thuis in ieder geval. In een film als deze komt veel muziek voor en dat maakt het voor mij al leuk genoeg om voor naar de bios te gaan. De hoofdreden om de film te zien in de bios is toch wel omdat de film in 3D gemaakt is. Zullen de danspassen en battles er in 3D nog mooier uitzien?

Hoofdrolspelers Rick Malambri en Sharni Vinson vinden het apart, maar cool om zichzelf driedimensionaal terug te zien “Het is voor het eerst dat een dansfilm in 3D is gemaakt. We brengen dans er tot een hoger niveau mee. Het is bijna zoals een live dansoptreden, wat altijd het beste is”, vertelt Sharni.

Nou, ik ben benieuwd! Hier een link naar de trailer.

Ga jij hem kijken in de bioscoop?

CC foto: Ko_An

Wie zijn ‘The Joneses’?
Een luxe villawijk staat op zijn kop als de familie Jones er komt wonen. Steve en Kate hebben beeldschone kinderen, de mooiste spullen van de buurt en ze dragen alleen maar designerkleding. Wat op het eerste gezicht een normaal gezin lijkt, blijkt in werkelijkheid een goed geoliede marketingmachine te zijn. De familie Jones gaat undercover met maar één doel: hun buren zo veel mogelijk producten aansmeren. En dat lukt ze nog aardig ook.

Zo doe je mee
Bel tussen 16 juli en 5 augustus 0909-5050 391 (€ 0,80 per minuut, beltijd circa 2 minuten en € 0,35 voor een bevestigings-sms) en kies de code van de bioscoop waar je de film wilt zien. Je krijgt van ons twee toegangskaarten. Als de bioscoop van je keuze vol is, kun je een andere locatie kiezen. Let op: je bevestigings-sms is je entreebewijs. Als je kaarten gewonnen hebt, kun je een half uur van tevoren de zaal binnen. Zodra de kaarten voor deze voorpremière op zijn, sluit de weggeeflijn, dus wees er snel bij!

Waar en wanneer
De voorpremière van ‘The Joneses’ vindt plaats op zondag 8 augustus 2010 in de volgende theaters:

-Amsterdam, Pathé Arena
Tijdstip: 10.00 uur, code 01

-Utrecht, Pathé Rembrandt
Tijdstip: 10.30 uur, code 02

-Tilburg, MustSee
Tijdstip: 10.30 uur, code 03

-Arnhem, Rembrandt
Tijdstip: 10.30 uur, code 04

-Den Haag, Pathé Spuimarkt
Tijdstip: 11.30 uur, code 05

‘The Joneses’ draait vanaf 12 augustus in de bioscoop. Meer info: www.thejonesesmovie.com

Bekijk hier de trailer!

Rectificatie
In Viva 29 is helaas een foutje geslopen. Daar staat dat de voorpremière van ‘The Joneses’ plaatsvindt op zondag 9 augustus, maar dit is dus zondag 8 augustus 2010.

CC foto: still uit filmpje

Nog een voorbeeld: ik heb de scène al zeker een ziljoen keer gezien, maar als Johnny terug komt voor zijn Baby en haar the-time-of-her-life geeft, snik ik de hele boel bij elkaar en Bambi, die kan ik gewoonweg niet aan.

Mooie geste
Twaalf weken geleden is mijn dochter Maria geboren. Volgens mijn moeder moet een man dan een sieraad aan zijn vrouw geven. Of ze het nu zelf verzonnen heeft, of dat het echt iets traditioneels is, ik vind het wel een mooie geste.

Super romantisch
Eén van de dingen die op mijn bucket list (zie vorige blogs) staan, is een ontbijtje @ Tiffany’s. Ik weet het, het slaat nergens op, maar het zit nu eenmaal in mijn hoofd en ik vind het super romantisch. Toen Pieter en ik drie jaar geleden in New York waren, was daar mijn kans. Gewapend met een enorme jetlag hebben we ’s ochtends een Starbucks leeg gekocht en hebben we ons ontbijt bij een temperatuur van -5 graden voor de etalage van Tiffany’s genuttigd. Romantischer kon het niet!

Maar waarom staat deze wens dan nog steeds op mijn bucket list? Dat zal ik je vertellen. Ik wilde ook graag een klein sieraad kopen als herinnering, maar Tiffany’s was die dag toevallig dicht wegens verbouwing.

Plan
Dus toen is mijn romantische wens niet helemaal in vervulling gegaan. Maar drie jaar na dato heb ik ineens een plan: ik mag een sieraad uitzoeken voor de geboorte van onze dochter én er is net een Tiffany’s geopend in de PC Hoofdstraat. Dus als je binnenkort iemand verliefd door de etalage ziet turen, daarbij een bammetje met kaas ziet eten én even later naar buiten ziet lopen met een piepklein, turquoise doosje… dan ben ik het

And I said what about “Breakfast at Tiffany’s?
She said, “I think I remember the film,
And as I recall, I think, we both kinda liked it.”
And I said, “Well, that’s the one thing we’ve got.”

CC foto: privébezit

Neem nou ‘Komt een vrouw bij de dokter’, waarin naakt door het gras wordt gehuppeld en waarin ook aardig wat liefde wordt bedreven. Barry Atsma vertelt in Viva hoe hij denkt over deze blote beelden. In ieder geval wil hij niet dat zijn kinderen later hun seksende vader op dvd kunnen zien. En dan bedoelt hij niet een scène als in ‘Komt een vrouw bij de dokter’, maar een scène waar ook echt de penetratie wordt gefilmd. Sja, dat zou ik ook niet van m’n vader willen zien nee…

Sommige acteurs en actrices zijn al meerdere malen bloot gegaan in een film. Zo heeft Waldemar Torenstra zich al letterlijk bloot gegeven in ‘Zomerhitte’, ‘Bride flight’ en ‘De gelukkige huisvrouw’, wat ook helemaal niet vervelend is trouwens.

Maar er zijn nog veel meer films met blootscènes:

• ‘Turks fruit’
• ‘Oesters van Nam Kee’
• ‘Spetters’
• ‘De vierde man’
• ‘Zwartboek’
• ‘Keetje tippel’
• ‘Frank & Eva’
• ‘De onfatsoenlijke vrouw’
• ‘Flodder’
• ‘De gulle minnaar’
• ‘Wat zien ik’
• ‘Brandende liefde’
• ’06′
• ‘Ik ook van jou’
• ‘Volle maan’
• ‘Sextet’
• ‘Soldaat van Oranje’

Wat vind jij de meest zinderende, meest opwindende, kortom de meest sexy blootscène in een Nederlandse film? Of sla je die scènes liever allemaal over?

Beeld: Foto uit trailer ‘Ik ook van jou’

Ik ben een Miranda
Ik was de hele vrijdag al in opperbeste stemming. Omdat ik wist: hoe slecht de film ook is, ik zal nimmer teleurgesteld zijn. De voorpret was namelijk al voldoende. Ik ging, zoals het hoort, met drie vriendinnen. Meteen rijst dan de vraag: wie van de vier ben jij? Oftewel: wie van de SatC-dames ben jij? Ik zou logischerwijs een ontzettende Carrie moeten zijn, aangezien ik ook stukjes schrijf en daarom ook in pyjama achter mijn laptop kan zitten en ‘I couldn’t help but wonder’ kan mijmeren.

Maar als ik eerlijk ben, ben ik veel meer een Miranda. Lekker cynisch. Ik herinner me de aflevering met Miranda en de chocoladecake, en het was alsof ik naar de verfilming van mijn eigen treurige leven zat te kijken. En de scène waarin ze tegen Steve zegt dat ze van ‘em houdt, die is toch ook fantastisch?

Ik geef maar gewoon toe: ik ben zo’n SatC-liefhebber dat ik een film waarin de vier vrouwen elkaar drie uur lang alleen maar aan zitten te kijken, nog zou omarmen alsof het de vierde Godfatherfilm is.

Beter kan je film niet worden
Gelukkig werd mij voorpret niet bedorven door de film zelf. Want zonder teveel weg te geven: hij is weer heerlijk. Niet dat het ergens over gaat, nou nee, maar zeg nou eerlijk: dat hoeft toch ook niet? Bovendien was de film voor mij al snel geslaagd, aangezien Liza Minelli in de film zit.

Liza Minelli.

Hoe veel gaver kan je film worden? Liza, die ik weer helemaal had omarmd na het kijken van drie seizoenen Arrested Development, waarin ze Lucille Austero speelt, de vriendin van Buster. En het wordt alleen maar mooier, want in de SatC-film zingt ze.
Ze zingt ‘Single Ladies’.
Wrauw.

Ik zat dus echt als een dolle zeehond in mijn handen te klappen. Want hoe kun je een film succesvoller maken dan door de über Sex and the City-vrouw een rol te geven in je film? Wie is er nou meer SatC dan Liza Minelli? Okee, wellicht Elizabeth Taylor; maar als je Elizabeth heden ten dage ziet, zie je dat het dansje van ‘Single Ladies’ er voor haar niet meer in zit.

Een succesvolle spin-off
Het hele optreden van Liza heeft mij een nieuw idee gegeven. Laten we de SatC-dames laten voor wat ze zijn. Want goed, daar is alles wel over gezegd. Laten we een spin-off maken, met oma’s. Sex and the Oma’s lijkt me een goede werktitel. En dat het dan draait om Liza Minelli, Elizabeth Tayler, Shirley Bassey (mijn lievelings, check de link en je weet waarom) en een vierde show-oma naar keuze (wie heeft er tips? Ik kan er zo snel niet een vierde bedenken.)

Niet dat die Oma’s dan Sex moeten hebben, liever niet. Maar wel dat ze elke aflevering met elkaar gaan lunchen en elkaar vertellen over hun fantastische showbizzlevens.

Ik zeg: wie regelt dit voor mij? Dan hoef ik ook niet in een gat te vallen wanneer er geen derde SatC-film komt.

CC Foto: Philip Nelson

Gniffelkont
Die thriller bleek een actie-komedie. En daar kwam ik achter toen ik bij binnenkomst struikelde over een levensgrote kartonnen Ashton Kutcher, waarboven in knalroze letters Killers stond. Dat kan geen thriller zijn. Kutcher ken ik alleen als die gladde gniffelkont achter de knoppen bij Punk’d! En natuurlijk als de twitterende jonge god van Demi Moore. In Killers speelt Ashton Kutcher, Spencer, een soort Jason Bourne die voor de overheid slechterikken vermoordt. Terwijl Kutcher in het Franse Nice aan een opdracht werkt, ontmoet hij Katherine Heigl, ofwel Jen, die met haar ouders op vakantie is nadat ze door haar vriendje is gedumpt.

Het stel wordt verliefd, trouwt en koopt een gruwelijk lelijk huis in een burgelijk buurt. Inmiddels is Spencer gestopt met moorden en heeft een eigen zaak. Jen, die niets van zijn geschiedenis weet, is dolgelukkig en boekt op haar werk de ene promotie na de ander. Ondertussen onderhoudt ze een ongezonde kleffe relatie met haar ouders. Dat eeuwige ‘I love you too dad’ werd op een gegeven moment zo erg, dat ik stiekem een beetje in mijn mond moest kotsen. Uiteraard is die plakkerige relatie met haar ouders in de film functioneel. Catherine O’ Hara, die de moeder van Jen speelt en voor het ontbijt geregeld de  jus d’orange aanlengt met wodka, zet een fantastische bijrol neer. Al hadden ze daar Bonnie St Claire moeiteloos voor kunnen charteren.

Mr and Mrs Smith
In eerste instantie dacht ik dat de film een parodie was op Mr and Mrs Smith, maar gelukkig was dat niet het geval. Jen is namelijk niet echt een Mrs Smith. Ze houdt wapens vast zoals je een dode muis bij de staart vasthoudt. Daarbij verwachtte ik dat ze elk moment een witte jas zou aantrekken en haar handen gefrustreerd in de zakken zou steken. Het idyllische leventje wordt verstoord wanneer Spencer ineens het doelwit wordt van allemaal huurmoordenaars. En dat kan iedereen zijn. De krantenjongen, de buurvrouw, de loodgieter en soms dacht ik zelfs nog even dat het Jen zelf was. Terwijl de kogels, messen en betonblokken het stel om de oren vliegen, worden er grappige dialogen afgedraaid. Flauw, maar toch grappig.

Nu ben ik absoluut geen sucker voor dit soort films. Van die voorspelbare zoetsappige, semi-grappige films, maar toegegeven, hij is leuk. De film is absoluut niet bioscoopwaardig, maar de combinatie van Kutcher en Heigl werkt heel goed. De vader van Jen, wordt gespeeld door Tom Selleck. En als we aan Tom Selleck denken, dan denken we natuurlijk aan Magnum PI, maar vooral aan de scharrel van Monica uit Friends. En als we aan Friends denken, dan denken we aan Jennifer Aniston. En als we aan Jennifer Aniston denken, denken we aan Brad Pitt, ofwel Mr Smit, ofwel onze meester Killer. Zet twee goddelijke figuren in een film, giet er een huurmoordernaarssausje overheen en je hebt mij wederom aan het gniffelkonten.

CC foto: Love Always