Schoen zetten
Neem nu vandaag. Mijn kinderen mochten gisteravond hun schoen zetten. Na drie Sinterklaasliedjes was het tijd voor bed. Ingestopt, kus. Ik ging de deur uit, kwam even na middernacht thuis. Maakte het brood klaar voor de volgende werk- en schooldag, en dacht geen moment meer aan de schoenen van mijn bloedjes van kinderen.

Schrik!
Om 7 uur gaat de wekker. Alsof er een zwarte Piet naast me in mijn oor staat te fluisteren, schiet ik overeind, denkend aan de schoenen-met-appels beneden. Ik sluip op blote voeten naar de slaapkamerdeur. Helaas. De deuren van de slaapkamers van mijn kinderen staan al open, en als ik beneden kom, kijken twee beteuterde gezichtjes me aan. ‘Zwarte Piet is niet geweest, mam’. Op zo’n moment voel ik me – en terecht – een ontaarde moeder.

Strakke actie
Auw. Dit moet opgelost worden. Ik denk terug aan een schoenmoment van vorig jaar, toen ik met mijn duffe hoofd twee meisjeskadootjes had gepakt in plaats van een jongens- en een meisjeskado. Dat loste ik op door de kinderen naar boven te sturen en in de spiegelbeeldschoenen in de gang twee jongenskado’s te stoppen.  Nu stond ad hoc een soortgelijke actie gepland.

Naar boven!
‘Jongens, snel aankleden want jullie moeten straks naar school!’ Gelukkig zijn ze nog op de leeftijd dat ze redelijk goed luisteren, en als ze naar boven stommelen, doe ik een greep in een keukenkastje. Ik trek snel twee netjes met chocolade munten uit een Kruidvat-zakje. Voorzichtig sluip ik de gang in en stop ze weg, heel diep, in een schoen en een laars. Mission accomplished. Phew.

Stout?
Ik loop weer naar boven en stap mijn bed nog even in om wat relaxter verder wakker te worden. Twee treurige snoetjes, ik wilde dat niet op mijn geweten hebben. Mijn partner ligt naast me stiekem te schudden van het lachen. ‘Binnen de tijd!’ hoor ik. Yeah, right. Heb er hartkloppingen van. Ondertussen zijn de kinderen aangekleed en bij ons op bed beland. ‘Mamma, waarom zou zwarte Piet niet geweest zijn? We zijn toch niet stout geweest?’ Ik suggereer dat de grappenpiet van vorig jaar weer langs geweest is. ‘Nee he. Vast niet. Dat kan niet.’ Maar na enig aansporen gaan ze toch naar beneden, en een bescheiden gebrul toont aan dat de oogst binnen is. Bingo. Ze kopen het nog steeds.

Volgend jaar geloven ze niet meer. Vast niet.

CC foto: Patrick Goossens

Ik met big hair, een getoupeerde kuif en schoudervullingen. Met Grease als allereerste ‘echte’ film (maar toen was ik nog wel heel jong), en daarna Fame en Flashdance. En Beverly Hills 90210 in mijn studententijd.

Beroemdheden
Op de pijler Entertainment kwam ik een aantal sterren uit mijn jeugd tegen. Erg amusant om te zien hoe sommige sterren zich, als het verval begint (dat denken ze althans), kunnen laten toetakelen, zoals Christopher Lambert. Vond ik hem in Highlander niet te versmaden, zoals hij er nu uitziet vermijd ik hem liever. En LaToya Jackson ziet eruit of haar breekbare gezicht uiteenvalt in stukjes als ze een vriendelijk tikje tegen haar wang krijgt. Brooke Shields daarentegen, de mooie naïeve brunette uit The Blue Lagoon is naar mijn mening zelfs mooier dan vroeger. Ik kan me herinneren dat iedereen jaloers op haar was omdat ze het mocht doen met die mooie blonde krullenbol Christopher Atkins – die zijn permanentje heeft laten uitgroeien – is naar mijn mening zelfs mooier dan vroeger.

Series
In mijn studietijd begon ik Goede Tijden, Slechte Tijden te volgen, een serie die op 1 oktober 2010 alweer haar twintigste verjaardag vierde. Ik weet nog wel hoe ik in mijn kamertje met mijn bord op schoot naar het wel en wee van Arnie, Peter, Suzanne en Mirjam keek. Personages die alweer sinds lange tijd verdwenen zijn uit de cast. Tegenwoordig volg ik het niet meer. Als er toevallig eens 5 minuten van voorbij flitsen, dan herken ik wellicht een of twee gezichten, maar de rest is me vreemd.
Nog eerder begonnen dan GTST, in 1987, en niet door mij gevolgd, maar wel veel besproken buiten de collegebanken, was The Bold and The Beautiful. Eerlijk gezegd heb ik niet zoveel met dat soort series. Er gebeuren dingen die gewoon te onwaarschijnlijk zijn. Iemand die eigenlijk dood gaat, maar later blijkt te leven en en zich passant maar even een nieuw uiterlijk heeft aangemeten. Dat komt er bij mij niet in.

Eten
Een heel andere trip down memory lane is de pijler Eten. Naar beneden scrollend kom ik ook weer allerlei topics tegen die me doen denken aan ‘vroeger’. Vroeger, toen ik nog bij mijn ouders woonde, kookte mijn moeder zes van de zeven dagen Hollandse pot. Eén keer in de week kookte mijn vader; kleffe bami van de Chinees. Maar toch, mijn moeders gehaktballen zijn tot op heden onovertroffen, evenals haar draadjesvlees. Heerlijke bijna uit elkaar vallende runderlappen, ik maak ze zelf eigenlijk nooit. Ik maak er liever stoofpotten van.

Handwerken
Op de pijler Thuis kwam ik iets tegen dat ik echt al jaaaaaren niet meer heb gedaan. Haken. Ik had er eigenlijk geen idee van dat het nog bestond. Voor mij is dat iets uit de jaren ’70, toen ik het op de basisschool (toen nog lagere school) leerde, samen met macramé. Breien is altijd meer mijn ding geweest. Ik heb er tegenwoordig te weinig tijd voor, maar ‘ooit’ heb ik aardig wat zelfgebreide truien en vesten in de kast gehad. Op dit moment zou ik niet weten waar ik mijn breipennen heb gelaten. Maar toch, een stoere kabeltrui zou best leuk zijn voor komende winter.

Ik zou nog eindeloos door kunnen gaan met topics die me terug brengen in de tijd. Van die topics die je jeugd of je studententijd weer op je netvlies brengen, net als een bepaald nummer of een bijzondere geur.

CC foto: Hugo90

Verslaving
Wikipedia leert ons het volgende over de term ‘verslaving’: Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon.

Moeilijk loslaten
De eerste zin baart me zorgen. Ik kan het forum inderdaad maar moeilijk loslaten. Ik sta er nog net niet mee op. Maar als er bijzondere topics zijn op het forum, of als er een topic is dat me raakt, springt het desbetreffende topic op allerlei gewenste en ongewenste momenten in mijn gedachten. Om er vervolgens de eerste tijd niet meer uit te verdwijnen. Onderweg naar mijn werk dwalen mijn gedachten dan toch ongemerkt steeds weer richting forum.

Andere activiteiten
De tweede zin is gelukkig wat minder toepasbaar. Alhoewel… op mijn werk wil ik ook nog wel eens op een onbewaakt moment een browser openen om even op het forum te kijken. Of er nog postings zijn bijgekomen in een topic dat ik volg, of in een topic dat ik grappig vind of om de stand van zaken in mijn moderatortopics te lezen. En wellicht zijn er nog interessante nieuwe topics bij gekomen. Ten koste van andere activiteiten, hm, dat is misschien toch wel het geval. Ten koste van mijn werk, heel af en toe dus. Hopelijk leest mijn leidinggevende niet mee hier. En nu ik er toch over nadenk, ik forum ook wel eens op mijn vrije dag en in het weekend. Wat ten koste van het huishouden gaat. Oeps. Misschien wordt het toch tijd voor een goede hulp in de huishouding.

Ontwenningsverschijnselen
Nu eens even heel kritisch naar mezelf kijken in het kader van de derde zin. Ik vraag me af of ik ernstige ontwenningsverschijnselen zal krijgen als ik het forummen moet loslaten. Zouden drie weken te kort zijn om dit te kunnen beoordelen? Tijdens mijn vakantie in Italië heb ik volgens mij geen ontwenningsverschijnselen gehad. Ik kreeg geen vlekken voor mijn ogen als ik aan het forum dacht, ik heb niet naar de drank gegrepen en ik heb ook geen last gekregen van hyperventilatie bij de gedachte aan mijn pc. Toegegeven, ik heb via mijn mobiel wel een keer op het forum gekeken. Correctie, twee keer. En een keer mijn Angelmail opgehaald.

Not an addict
Toch durf ik, aan de hand van de bovenstaande criteria, voorzichtig de conclusie te trekken dat ik niet forumverslaafd ben. Tevens moet ik mezelf toegeven dat het op het randje zit. Maar nee, niet forumverslaafd. Toch?

En jij, ben jij forumverslaafd?

CC foto: Kevin

Let op: mail de nickname van jouw winnaar naar win@viva.nl. Doe dit vóór morgenmiddag 13.00 uur! Vervolgens houden we jullie dan nog even in spanning wie de winnaar wordt: op Koninginnedag maken we bekend wie de meest populaire avatar heeft gemaakt.

De moeite waard dus om tussen het feestgedruis door een bezoekje te brengen aan Viva.nl!

CC foto: Radio Nederland Wereldomroep

“Het is moeilijk, he?” vraagt Geliefde, die vaak precies weet hoe ik me voel.

“Dat is het, best wel, moeilijker dan ik had gedacht,” antwoord ik.

“Maar wat maakt het dan moeilijk? Je weet toch zeker dat je dit wil?”

Ik knik.

“Maar ik zal ze missen. Naomi met haar altijd opbeurende woorden, Three met haar wijsheid, de humor van Four, Five en haar tomeloze inzet. Het was eigenlijk een heel leuke tijd.”

“En dat niet alleen,” vult Geliefde voor me aan, “maar je hebt het zo vaak over het forum en over wat er mis gaat. Ik kan merken dat je het echt leuk vindt om te doen.”

Deze keer knik ik omdat praten even niet meer gaat. De tranen stromen over mijn wangen.

“Maar dat is niet voorbij,” fluistersnik ik, “ik blijf gewoon forummen!”

“Dat had je gedacht,” zegt Geliefde en trekt een raar hoofd, “je krijgt nu eindelijk eens tijd voor mij, blijf maar lekker bij dat forum vandaan.”

Ik lach door mijn tranen heen. Geliefde weet altijd de juiste woorden te vinden om mij weer op te beuren. Dat wij elkaar tegen zijn gekomen is het grootste geluk in mijn leven.

“En ach,” voegt geliefde toe, “wat maakt het eigenlijk uit, nietwaar, het is tenslotte maar internet.”

Een ijzige stilte daalt neer over huize ex-Two.

©Foto; Privébezit Angel 5

Levendig
Geef er je mening over in het topic ‘Leuk meisje op de achtergrond‘ op het forum. Op dat topic woedt wekelijks een levendige discussie over het meisje.

De kleding van de achtergrondmeisjes is vaak nogal uitgesproken. Deze week heeft ze bijvoorbeeld een gouden jasje en gouden laarsjes aan. Met zo’n jasje zie je niet héél vaak iemand over de markt lopen.

Styling
Logisch dus dat veel mensen ook een uitgesproken mening over de outfits hebben. Uitgesproken dingen (of mensen) worden vaak óf heel leuk óf heel lelijk gevonden. Dat mag allemaal hoor, alle meningen zijn welkom in het topic.

Vraag je je af wie de foto gemaakt heeft, wie de styling van het meisje gedaan heeft of van welke merken de kleding is (en waar je het dus zou kunnen kopen)? Dat vermelden we op het topic over het achtergrond meisje ook. Het gouden jasje is trouwens van Patrizia Pepe.

Foto: Dana van Leeuwen

Gevoel in woorden
Het klinkt wanstaltig. Als een hol cliché. Toch zeg ik het. Keer op keer. Niet om Geliefde er van te overtuigen, niet om te vertellen dat het zo is, maar omdat ik zo graag mijn gevoel over wil brengen. Ik wil niet dat zinnetje communiceren, het gaat me niet om die woorden, ik wil dat gevoel overbrengen. Laten voelen wat ik voel. Maar daar hebben we geen manier voor. Ik kan geen hand leggen op het hoofd van Geliefde en zo het gevoel delen.Alles wat ik heb, zijn die woorden. En steeds als ik het probeer in die woorden uit te drukken, merk ik dat het toch niet is wat ik bedoel. Omdat het slechts woorden zijn en niet dat gevoel.  Als ik niet zo gelukkig was, zou ik er wanhopig van kunnen worden.

Zoeken naar cliche’s
Als een echte verliefde dwaas zoek ik daarom verder naar clichés. Want dat is het punt met clichés, als je er in zit voelt het echt zo. Ineens weet ik dat ik tot nu toe alleen maar de woorden overnam. Iedereen zei dingen als ‘jij maakt mijn dromen waar’, dus zei ik dat ook. Maar als het dan raak is en iemand echt mijn dromen waar maakt, dan besef ik ineens hoe anders het is. Als zo’n cliché werkelijkheid wordt, krijgen de woorden ineens de correcte betekenis.

Gevonden clichés
Ik struin de relatiepijler af maar zie tot mijn grote schrik dat die vooral over verbroken relaties gaat. Dat wil ik niet, ik zoek blijdschap. Dat vind ik op Overig. En op Entertainment. Filmpjes en foto’s die misschien wel beter weergeven wat ik voel dan die woorden. En genoeg materiaal om de eerstekomende weken rijkelijk voorzien van hartjes, zoenen en lieve woorden naar Geliefde te sturen.

©Foto; Privébezit Angel5

Machteloos
Soms weet ik wat er speelt. Dan hoor ik de ouders schreeuwen, of ik zie de tekenen van verwaarlozing. Natuurlijk kan ik de politie of de kinderbescherming bellen, maar er moet wel heel veel aantoonbaar aan de hand zien willen die daadwerkelijk iets kunnen doen. Die kinderen breken mijn hart. Ze maken dat ik boos word en me machteloos voel. Ik zou ze maar wat graag in huis willen nemen en een leuke jeugd willen geven, maar dat kan natuurlijk niet. In plaats daarvan moet ik toekijken hoe het mis gaat.

Tuchtigen
Ook op het Vivaforum zie je het soms al mis gaan. Zo vertellen sommige mensen dat ze in naam van het geloof hun kinderen ‘tuchtigen’. Alleen dat woord voorspelt al weinig goeds. Straffen, berispen, corrigeren, dat klinkt zoveel minder eng als tuchtigen. Beelden uit de middeleeuwen doemen op, waar ook veel mensen geleden hebben onder de tucht van religie.

Moderatormacht
In zo’n geval hoef ik de kinderbescherming niet te bellen. Als moderator kan ik namelijk gewoon zelf ingrijpen. Ik kan zo iemand een waarschuwing sturen of zelfs bannen. Maar toch sta ik weer machteloos. Want ik mag zoiets niet doen vanwege een mening. Hoe fout ik die mening ook vind, het is niet verboden om die mening te hebben. Alleen de manier waarop die mening wordt gebracht mag ik beoordelen en zolang die op de grens is sta ik weer machteloos toe te kijken.

Koesteren
Maar als blogger is het weer helemaal anders. In een blog mag ik wel mijn mening geven. Godzijdank. Dus bij dezen: kinderen moet je niet tuchtigen, die moet je koesteren.

©Foto; Privébezit Angel 5

Caramella2!

Gefeliciteerd!!!

Er zijn enorm veel en vooral lieve berichten binnengekomen voor deze populaire forummer.

Een greep uit de reacties:

• “Grappige, scherpe bijdragen. Open en vaak herkenbaar, gewoon een heel leuke forummer.”
• “Ze is er altijd met fris en fruitig commentaar.”
• “Omdat ze een ongelooflijk lief persoon is, dingen heerlijk kan verwoorden en altijd klaar staat voor een ander.”
• “Ze is grappig, adrem, en zit boordevol plannen.”
• “Ze schrijft gezellig, weet echt alles van eten en lekker koken af. Ze is gevat, aardig, misschien wel te lief.”
• “Het is echt een wereldwijf!”

Wat een mooie reacties… helemaal verdiend deze prijs.

Zeer binnenkort komt er een blog online met het interview!

CC foto: Bev (Sugarbloom Cupcakes)

Ook op het forum worden wel eens aparte topics geopend. Zo gebeurde ook afgelopen donderdag door een nieuwe forumster. Het topic gaat over het verdriet wat ze ervaarde toen Michael Jackson overleed op 25 juni.

De combinatie nieuwe forummer en een niet doorsnee onderwerp voor het topic zorgt vaak voor harde en zogenaamd grappige reacties van andere forummers. De laatste tijd lijkt het een trend om dit soort topics zo snel mogelijk om zeep te helpen. Persoonlijk vind ik dat erg jammer.

In de eerste plaats natuurlijk als moderator, omdat de kans dat nieuwe forummers zich welkom voelen, niet groot is als ze zo’n stortvloed aan cynische reacties krijgen. En in de tweede plaats als mens, omdat ik me zo kan voorstellen dat je al een flinke drempel over moet wanneer je zo’n topic wil openen. Als de reacties dan ook nog zo heel anders zijn dan je verwacht, kan ik me best indenken dat je even flink moet slikken.

Gelukkig kwam het bij dit topic weer goed en zijn er al meerdere reacties gepost waar topicopener wat aan kan hebben. Anderzijds heeft de nieuwe forummer zich ook niet zo snel uit het veld laten slaan.

Zoals de meeste forummers wel weten hou ik zelf ook wel van een geintje zoals de jacht op mijn bloemenjurk toen ik van avatar veranderde vorige week. Of van tentjes bouwen onder bureau’s. Dus begrijp me niet verkeerd; het hoeft niet overal en altijd serieus te zijn, maar elke nieuwe forummer hoeft ook niet gelijk onderuitgehaald te worden.

©Foto; Tudor

Echte vrouwen hebben haar. Bossen woest krullend donker schaamhaar wil ik hebben, zodat ik me niet meer zo hoef te schamen in de kleedkamer bij het sporten. Uiteindelijk is het er wel gekomen, hoewel, woest krullend en donker zal het wel nooit worden.

Gelukkig maar, want anders dan in de jaren 70 en 80 is schaamhaar niet meer een teken van vrouwelijkheid, wulpsheid en begeerlijkheid. Nee, het is vies, het zijn plukken, het moet getrimd of het liefst helemaal weg. Dat dat kan leiden tot stoppels, uitslag, ingegroeide haren en ontstekingen doet er niet toe. Kuthaar is smerig en moet met wortel en tak vernietigd worden.

Schaamde ik mij vroeger in de kleedkamer voor mijn gebrek aan vacht, tegenwoordig hoor je je te schamen als je met stoppels onder de sportschooldouche vandaan komt. Het is zelfs zo dat ik van het weekend verbaasd naar de Any Body zat te kijken. Deze dame had haar op haar vulva. Niet veel, het was maar een beetje. Maar toch, je ziet het niet vaak meer. Het had bijna iets nostalgisch gezelligs.

Zal ik het maar weer laten groeien? Gewoon uit heimwee naar vroeger, toen de drop nog naar drop smaakte, oranje nog afremmen betekende i.p.v. gas geven en vrouwen nog haar hadden.