In New York heb ik tijdens Mama Gena’s ‘School of Womenly Arts’ een innerlijke schoonmaak actie gedaan. Nutteloos verdriet en beperkende overtuigingen gingen radicaal overboord. Nu is het tijd voor het letterlijke opruimwerk.
Ok. Mijn wensenlijstje is perfect, mijn agenda staat vol met genotsmomenten en met de kleding uit mijn opgeschoonde kast aan, straal ik feest uit. Wat moet ik nog meer doen voor een sprankelend leven? Bewegen!
Afgelopen maanden kreeg ik les van Mama Gena, de zelfgekroonde ‘Queen of Pleasure’. Deze New Yorkse leert vrouwen door middel van genot en plezier de wereld naar hun hand te zetten.
Sinds ik me vorige maand inschreef op een datingsite zit mijn inbox dagelijks vol met berichtjes van leuke mannen. Blijkbaar lig ik, ondanks dat ik een jaar single ben, nog goed in de markt. Het bericht van Sensual trekt mijn aandacht.
De baleinen van het korset prikken in mijn heupen. Mijn borsten worden omhooggeduwd en ik voel de jarretelles spannen om mijn billen. Dan komt de conducteur de coupé binnen.
Het is alweer zeven jaar geleden dat ik hem voor ‘t laatst zag. Toen ik vorige maand de uitnodiging voor de reünie van de mavo las, wist ik dat ik beter niet kon gaan. Toch overwon mijn nieuwsgierigheid.
Ik ken hem nu een paar weken. Eigenlijk weet ik weinig over hem, alleen dat ik hem wil. Vanavond. In dit volle restaurant.
Voor een buitenstaander is het zo romantisch: achterop de brommer bij een gespierde Afrikaan, hem stevig vastgrijpen bij een onverwachte kuil in de rode zandweg.
Boekenwurmen in Ghana moeten overleven op schoolboeken, zelfhulpboeken en geïmporteerde tweedehands romannetjes.
Niet alleen ík heb een zwak voor beachboys, ook de vriendinnen van Catherine Keyl zijn dol op zwarte jongeheren.
Zou mijn voorgangster, privédetective Cindy, mijn kindertijd onder de loep nemen, dan zou ze weinig sporen vinden die leiden naar Afrika.
Een zoektocht naar de liefde. Deze zoektocht gaat naar Ghana. Waar dreadlocks de garantie zijn voor het aan de haak slaan van een blanke vrouw.
Deze maand heb ik geprobeerd jullie een kijkje achter de schermen te geven van het leven als particulier rechercheur. Aan de ene kant informatief en aan de andere kant met een aantal zaken ter illustratie.
Vandaag doe ik onderzoek naar een werknemer die in de tijd van zijn baas zou bijklussen. Deze medewerker meldt zich regelmatig ziek en is dan onbereikbaar voor zijn werk.
In het resort was het goed vertoeven, maar daar buiten bleek het er toch wel een beetje anders aan toe te gaan
Omdat ik deze week vrij ben, heb ik niet veel te melden over actieve dingen. Daarom vandaag maar één uit de ‘oude doos’.
De feestdagen zijn weer achter de rug en dat zijn voor detectives altijd drukke dagen. Deze week heb ik dan ook (eindelijk) welverdiende rust gekregen en ben ik een paar dagen vrij.
Soms is het heel moeilijk om een gezin te hebben en daarnaast te werken. Zeker met een baan als de mijne, dan moet je keuzes maken.
Januari is de maand van de culinaire desillusie. Na een maand van totale onderdompeling in alles wat lekker, zoet, vet en veel is, is daar opeens de Realiteit.
In tv series zie je al snel vele soorten detectives voorbij schuiven. Van ex-politieagenten, suffe grijze slimmeriken tot Hawaï shirt dragende hotshots met snor. Hoe word je nu eigenlijk privédetective?
