Maak ruimte voor plezier
Mijn tweede huiswerkopdracht: spit uit die kledingkast! Ik mag alleen bewaren waar ik me geweldig in voel. Dus weg stapels verwassen H&M shirts, weg overtollige joggingbroeken, weg afzakpanty’s en weg miskopen, kleding die ooit weer in de mode moet komen, of dat wat misschien nog past nadat ik een paar kilo afval.

Minimalisme is het nieuwe zwart
In totaal breng ik drie (!!) volle vuilniszakken weg. Als ik de volgende ochtend mijn kast open doe, ziet het er schrikbarend leeg uit. Maar wat er hangt, is geweldig. Ik hervind een heel nieuwe, minimalistische stijl en dat zonder een cent uit te geven!

Klaar met conventies
Oppervlakkig? Wellicht. Maar ik voel me wel herboren met mijn laag uitgesneden sensuele jurk aan (plus dikke panty en wollen vest tegen de kou). Normaal gesproken zou ik dat eerste bewaren voor een feestje, maar who cares? Conventies zijn bedacht door anderen, maar het is mijn leven. Niet dat van mijn ouders, mijn collega’s of de buurvrouw drie huizen verder.

De flirt
Nu ik eruit zie alsof ik naar een feestje ga, krijg ik gelijk meer zin in de dag. Ik loop anders en durf zelfs te knipogen naar een bouwvakker als hij joviaal “schoonheid!” naar me roept. Wow, deze opruimactie brengt de flirt in me naar boven. Nooit gedacht dat zij nog eens om de hoek zou komen kijken. Die lege kast zorgt voor een spannende, nieuwe Janneke waarmee ik vast heel veel plezier kan beleven!

Welke vrouw ontdek jij in jouw uitgeruimde kast?

In Viva19 staat een artikel van Janneke over haar trip naar ‘The Big Apple’ en de workshop die ze daar heeft gevolgd. Beter bekend als ‘pleasure bootcamp’. Deze week verschijnen er drie blogs van Janneke waarin ze terugblikt op haar trip en je meer vertelt over het huiswerk dat ze meekreeg van Mama Gena. Dit was de derde en laatste blog, de eerste blog lees je hier en de tweede hier.

© foto: Jeroen Messer

Saaie push-ups?
Tijdens mijn New Yorkse “cursus in plezier” hadden we regelmatig een danspauze. Op commando vijf minuten uit je dak gaan is bizar. Maar de krachtige teksten van Madonna en Tina Turner werkten enthousiasmerend. En van het bewegen ging mijn bloed weer stromen. Die voortdurende gedachtentrein stopte, de aandacht zakte van mijn hoofd naar mijn buik en ik had weer contact met mijn gevoel. Dansen, dat hebben wij vrouwen nodig! Geen schreeuwende sportinstructeur met zijn saaie push-ups.

Stromend bloed
Dus voor mijn derde huiswerkopdracht -vind uit waar je bloed sneller van gaat stromen- zoek ik naar iets swingends, iets hartslag verhogends. Iets waarbij ik onder sensuele vrouwen ben, want mijn nieuw hervonden flirt (zie blog 2: De flirt is terug!) wil ik nog even de ruimte geven.

Swingend rond een paal
‘Striptease’ is op tv. Een super jonge Demi Moore speelt een gespierde, sensuele, bloedmooie stripper/ paaldanser. Het is film. Het is fake, maar zo wil ik ook wel sporten. Nog geen drie dagen later cirkel ik in de rondte. Ik draai, hang, zweef en kronkel. Eindelijk mag de natuurlijke S van mijn vrouwenlichaam zich laten zien. Ik weet niet precies wat het is, maar hierdoor voel ik me sexy, zelfverzekerd en krachtig. Precies wat ik van een work-out wil. Demi is mijn nieuwe sportgoeroe!

Nog tien extra!
Als ik na een uurtje oefenen naar huis fiets, pompt mijn hart en voel ik de zweetdruppels in mijn nek. De volgende dag heb ik overal spierpijn. En dat zonder de gebruikelijke “Nog tien extra!” push-ups. Ik heb een nieuwe verslaving gevonden!

Wat doet jouw vrouwenbloed harder stromen?

In Viva19 staat een artikel van Janneke over haar trip naar ‘The Big Apple’ en de workshop die ze daar heeft gevolgd. Beter bekend als ‘pleasure bootcamp’. Deze week verschijnen er drie blogs van Janneke waarin ze terugblikt op haar trip en je meer vertelt over het huiswerk dat ze meekreeg van Mama Gena. Dit was de tweede blog, de eerste blog lees je hier.

© foto: Chalans Dance Professionals / Hoensbroek

Terugval
De eerste opdracht of eigenlijk stelregel is “Genot vergt discipline”. Dat klinkt me tegenstrijdig in de oren. Maar nu ik terug in Nederland ben, merk ik dat Mama Gena gelijk heeft. Mijn Amerikaanse uitstapje heeft een onplezierig groot gat in mijn portemonnee achtergelaten. Voor ik er erg in heb, maak ik weer lange dagen en val terug in mijn oude routine: werken, werken, werken. Dat kan anders!

Genotsmakers
Dus deze week herschrijf ik mijn wensenlijstje; een lijst dingen die ik wil doen of krijgen enkel omdat ze me genot bezorgen en mijn leven vervrolijken. Dagelijks zet ik er vijf nieuwe dingen op. Naar de sauna, rode amaryllissen krijgen, een Indische rijsttafel koken met vrienden, een romantische film huren en snotteren op de bank, oliebollen eten ook al is Nieuwjaar al geweest (waar haal je die nu nog vandaan?), een schapenvelletje in mijn bureaustoel, geen administratie meer hoeven doen en een uurtje per dag mijn telefoon en email uit, gewoon voor de stilte. Steeds sneller komen mijn genotsmakers bovendrijven.

Vakmatige planning
Nu ik weet wat ik zou willen, lijkt het gemakkelijk dat ook daadwerkelijk te doen. Maar dat is lastiger dan ik dacht. Telkens is er wel iets dat (schijnbaar) voorrang heeft. Een boekhouder is duur, dus doe ik mijn administratie toch maar zelf. Een vriendin krijgt de bons. Natuurlijk geef ik haar met alle liefde een schouder om op uit te huilen. De sauna kan wel een dagje wachten. Mama Gena heeft gelijk. Plezier vergt discipline, maar vooral: vakmatige planning. Morgen eerst maar eens een nieuwe agenda kopen. Misschien wordt ik dan wel de ‘Queen of Planning’ in plaats van de ‘Queen of Pleasure’!

Wat staat er deze week op jouw wensenlijstje?

In Viva19 staat een artikel van Janneke over haar trip naar ‘The Big Apple’ en de workshop die ze daar heeft gevolgd. Beter bekend als ‘pleasure bootcamp’. Deze week verschijnen er drie blogs van Janneke waarin ze terugblikt op haar trip en je meer vertelt over het huiswerk dat ze meekreeg van Mama Gena. Dit was de eerste blog.

CC foto: DoctorWho

Zijn speelse woorden zorgen dat ik zijn foto wil zien. Zijn profiel bevalt me. Hij woont op een uurtje afstand en hij geeft aan op zoek te zijn naar een leuke date, net als ik. Zijn foto laat me zeker niet koud. Zijn groene ogen kijken me ondeugend aan.

Ik wil hem zien
Terwijl ik mijn auto zijn oprijlaan op stuur schiet er van alles door mijn hoofd. Wat als hij in het echt tegenvalt? Deze actie is helemaal niks voor mij! Maar vooral: wat is dit ongelofelijk spannend! Ik stap uit de auto en neem het prachtige huis verscholen in het bos in me op. Ik schrik van de klik waarmee de voordeur open gaat. In de opening staat hij. Hij is een stuk langer dan ik had verwacht. En nog knapper dan op zijn foto. Ik voel meteen een kriebel in mijn onderbuik.

Belofte maakt schuld
Ik neem plaats op zijn grote leren bank en hij komt aanlopen met een fles wijn. “Wil je dat ik mijn belofte meteen inlos?” Gisteravond beloofde hij mij net zo lang te zullen masseren als mijn autorit zou duren. Ik knik. Hij staat op en pakt mijn hand. Hij leidt me naar zijn slaapkamer. “Neem je tijd, roep maar als je er klaar voor bent.” Ik neem een slokje van mijn wijn en kleed me uit, op mijn string na. Op mijn buik ga ik op het fris geurende witte beddengoed liggen. Mijn hart klopt in mijn keel.

Krakend gaat de slaapkamerdeur open. “Sluit je ogen.” Ik doe wat hij zegt en hoor zijn voetstappen dichterbij komen. “Ik ga je blinddoeken” zegt hij, en tegelijkertijd voel ik een zijden shawltje over mijn ogen schuiven. Ik voel het gewicht van zijn knieën aan weerszijden van mijn heupen in het matras drukken. Ik ruik de geurige olie en voel zijn handen op mijn onderrug. Hete spanning giert door mijn lijf.

Als hij klaar is met mijn rug voel ik dat hij gaat verzitten. Hij schuift naar beneden en ik voel hoe hij mijn benen begint te masseren. Van beneden naar boven, naar beneden en steeds hoger… Het tintelt tussen mijn benen als de toppen van zijn vingers zachtjes plagerig mijn schaamlippen raken. Zijn vingers haken in de zijkant van mijn string en langzaam trekt hij het dunne kant tussen mijn billen vandaan.

Spijt
Hij draait me om en verwijdert mijn blinddoek. Over mij heen gebogen zie ik zijn naakte gespierde lichaam. Ik leg mijn hand op zijn borst en geef hem een tongzoen. Met mijn andere hand omsluit ik zijn erectie. Zijn warme lichaam zinkt op het mijne en ik klem mijn benen om zijn heupen. Er overvalt me een gevoel van spijt. Spijt dat ik dit niet veel eerder heb gedaan.

Viva’s porna-maand zit er helaas alweer op. Bedankt voor het inzenden van jullie heerlijke verhalen!

CC foto: Rachel Kramer Bussel

Met grote stappen komt hij vanaf de andere kant van de lege coupé naar me toe gelopen. Zenuwachtig trek ik mijn tas op schoot. Hij houdt halt naast het bankje waar ik op zit. Alsof hij dwars door mijn lange jas heen kan kijken laat hij zijn ogen over me heen glijden terwijl hij “Vervoersbewijs alstublieft” zegt. Met klamme handjes diep ik mijn treinkaartje op uit mijn portemonnee. Na het knippen verdwijnt de conducteur door de schuifdeur.

Verboden voor slipjes
Niet alleen mijn handen zijn klam, tussen mijn benen begint het ook steeds vochtiger te worden. Toen ik een paar uur geleden zijn sms’je kreeg begon de voorpret al. “Om 5 uur pik ik je op bij station Zuid. Verboden voor slipjes.” Niet alleen draag ik nu geen slipje, vanmiddag heb ik in de stad een mooi zwart kanten korset met jarretelles en kousen gekocht. Onder mijn zwarte trenchcoat draag ik niets dan dat. Ik laat mijn hand over mijn knie glijden, naar de rand van mijn kous. Ik voel hoe het gladde nylon overgaat in kant en daarna in de warme huid van mijn dij. Zal ik..? Dan hoor ik de schuifdeur achter me openklappen.

Als door de bliksem getroffen schiet ik overeind en trek mijn hand terug. Een jongen van een jaar of twintig loopt zonder op of om te kijken langs me heen. De ruis die uit zijn mp3-speler komt sterft weg, en ik zie dat hij helemaal aan het einde van het treinstel plaatsneemt. De spanning klopt in mijn keel, de opwinding klopt tussen mijn benen.

Ik zet één voet tegen het bankje tegenover me en laat mijn hand verdwijnen onder mijn jas. Mijn tepels zetten op tegen de strakke stof om mijn borsten, als ik voel hoe nat ik ben. Wat zal hij straks doen als ik in de auto mijn jas open laat vallen en mijn jarretelles onthul? Als ik mijn benen langzaam spreid en zijn hand op mijn bovenbeen leg..?

“Dames en heren, het volgende station is Amsterdam-Zuid.”

Jouw verhaal op Viva?
Wil jij je seksfantasie ook als blog op Viva.nl, zodat anderen kunnen meegenieten? Mail je heimelijke fantasieën en heetste herinneringen naar actie@viva.nl, dan maakt Nachtvlinder er een lekker verhaal van.

CC Foto: Emery Co Photo

Het leek me leuk om mijn oude vriendinnenclubje weer terug te zien. Ik ga naar de reünie om bij te praten met oude vriendinnen, hield ik mezelf voor. Maar diep vanbinnen was ik eigenlijk maar benieuwd naar één persoon: Robert.

Robert
Op de laatste schoolreünie, zeven jaar geleden, ging het er nogal heet aan toe tussen Robert en mij. Mijn hele middelbare schoolperiode heb ik een oogje op hem gehad. Tijdens een leuk gesprek de vorige keer biechtte ik dat lacherig aan hem op. Die avond hebben we een paar keer gezoend. Hij wilde meer, ik ook, maar ik had een vriend. Robert heb ik niet meer gezien of gesproken.

Oude bekenden
Ik stuur mijn auto de parkeerplaats op. Door de vrieskou loop ik snel richting de grote deuren. Binnen geef ik mijn jas af en pak ik een welkomstdrankje van een tafel af. Meteen zie ik Marion staan. Ik begroet degene met wie ik bijna vier jaar een tafeltje deelde enthousiast en de gesprekken komen los. Langzaam druppelt de zaal vol en steeds meer oude bekenden voegen zich bij Marion en mij. Opeens gaat er een schok door mij heen. Ik kijk recht in het gezicht van Robert. Hij ritst zijn jas los en loopt uit het zicht. De rest van het gesprek volg ik niet, mijn ogen zoeken hem.

Het komende uur is er geen spoor te bekennen van Robert. Totdat ik naar het toilet ga. Hij is me gevolgd en pakt mijn pols. Bij de aanblik van zijn gebruinde huid en witte tanden smelt ik. Hij geeft me drie zoenen, waarbij de laatste half op mijn mond landt. Hij peilt mijn reactie. “Leuk om je weer eens te zien. Je ziet er goed uit” zegt hij goedkeurend knikkend. “Jij ook” stamel ik. Als ik uit de wc komt staat hij op me te wachten. “Zin om te dansen?”

Van de dansvloer naar de parkeerplaats
Op de dansvloer is het al aardig druk. Tijdens het dansen laat hij zijn handen vluchtig langs mijn lichaam gaan. We komen steeds dichter bij elkaar. Ik neem het initiatief tot een kus en hij duwt zijn lichaam tegen het mijne. Op het ritme van de muziek draai ik rondjes met mijn heupen en ik voel dat hij opgewonden wordt. Het gevoel van zijn strakke lijf onder mijn handen maakt me geil. “Ik wacht op je op de parkeerplaats” fluistert hij in mijn oor. En weg is hij.

Zenuwen maken zich van mij meester, maar een brandend gevoel in mijn onderbuik overheerst. Ik haal mijn jas op en stap de kou in. Haal een paar keer diep adem en loop de parkeerplaats op. Langzaam slalom ik tussen de parkeervakken door tot ik hem een stukje verderop uit een auto zie stappen.

Alle remmen los
Mijn blote bovenbenen drukken tegen het ijskoude metaal van de achterklep, met mijn adem laat ik het achterraam beslaan. Met mijn broek op mijn knieën en omhoog gestroopte jas sta ik daar tegen een grote auto aan de donkere rand van het parkeerterrein. Het warme lijf van Robert drukt tegen mijn billen. Met zijn ene hand omvat hij mijn borst en met zijn andere hand vingert hij me hard. “Neem me” hijg ik. Hij zet zijn penis tegen mijn lippen en dringt langzaam in me binnen. Ik sta te trillen op mijn benen, wat voelt dit goed. Ik duw mijn billen verder naar achteren en zijn hand verdwijnt weer tussen mijn benen. Steeds sneller begint bij te stoten en met zijn vingers bespeelt hij me. Ik voel dat mijn hoogtepunt nadert. “Ik kom” fluister ik. Dan pakt hij me stevig vast en gooit alle remmen los. Een warme golf ontstaat in mijn buik en rolt mijn hele lijf door. Schokkend klem ik me aan hem vast. Ik zie hoe zijn gezicht verkrampt, ook hij bereikt zijn hoogtepunt.

Onze lichamen koelen snel af in de koude lucht. Hij vouwt mijn jas om me heen en doet een stap naar achteren. “Je bent nog steeds een moordwijf.” Hij kust me. “Binnenkort weer een reünie?” Ik lach en kus hem terug. “Graag”

Jouw verhaal op Viva?
Wil jij je seksfantasie ook als blog op Viva.nl, zodat anderen kunnen meegenieten? Mail je heimelijke fantasieën en heetste herinneringen naar actie@viva.nl, dan maakt Nachtvlinder er een lekker verhaal van.

CC foto: balinto

Iedere date bouwt de spanning zich op. Ik strijk over zijn arm, hij legt even zijn hand op mijn knie. Soms fluistert hij iets in mijn oor, dan voel ik zijn stoppels licht langs mijn wang schuren en ik snuif zijn geur op. Hij geniet ervan om mij te plagen, dat zie ik aan de twinkeling in zijn grijze ogen. Bij iedere aanraking en elke blik voel ik seks, zo ook vanavond.

Vanavond is het menens
Ik stap het restaurant binnen en al bij de eerste blik weet ik dat het vanavond menens is. Hij staat al op me te wachten aan de bar. Terwijl ik op hem af loop knoop ik mijn jas open, hij kijkt me strak aan. Ik kus hem op zijn wang, maar eigenlijk wil ik meteen voor zijn oorlel gaan. “Goed dat je er bent” zegt hij terwijl zijn rechtermondhoek opkrult. Hij knikt naar het tafeltje in de hoek. Zijn vingers lopen via mijn zij naar mijn onderrug, zachtjes duwt hij mij voor zich uit richting het tafeltje.

Hij leidt me naar een tafeltje met hoekbank, grenzend aan een afscheiding. Ik schuif door over de zachte bekleding. Hij schuift aan en sluit me in. Zijn grijze ogen kijken me indringend aan. Met zijn grote hand omsluit hij mijn nek, zijn vingers graven zich in mijn haar en hij trekt me zachtjes naar zich toe. Hij drukt zijn lippen op de mijne, zachtjes likt zijn tong mijn onderlip. Ineens laat hij mij los en pakt de wijnkaart. Hij weet wat ik drink, dus hij bestelt voor ons beiden.

Ik neem kleine slokjes van mijn rode wijn. Ik kan me moeilijk concentreren op wat hij zegt, word afgeleid door zijn bewegende lippen en zijn warme hand op mijn bovenbeen die langzaam noordwaarts trekt. Als vanzelf wijken mijn benen uit elkaar. Hij merkt het en glimlacht. “Ik wil je proeven” fluistert hij. Ik buig naar hem toe en geef hem een tongzoen. “Dat bedoel ik niet.” Hij schuift zijn hand onder mijn rok, kippenvel kruipt via mijn dijen omhoog. Het duizelt me, al na een half glas wijn. Terwijl ik hem veelbetekenend aankijk stroop ik mijn rok iets omhoog. Met twee vingers strijkt hij vederlicht over de stof van mijn string. “Je bent nat”, ik knik en voel het bloed naar mijn hoofd stijgen. Met zijn middelvinger haakt hij mijn slipje opzij, dan voel ik zijn wijsvinger bij me binnen komen. Ik schrik van de kreun die over mijn lippen komt en kijk om mij heen. De enige tafel die ons kan zien heeft gelukkig alleen maar aandacht voor de menukaart. “Damestoilet” gromt hij, en opeens staat hij op.

Ik kijk hem na, trek mijn rok naar beneden en sla de laatste wijn uit mijn glas achterover. Licht wankelend op mijn hoge hakken sta ik op, met een bonzend hart begeef ik me naar de toiletten.

In het damestoilet
Behoedzaam open ik de deur. Het licht is uit. Als ik met mijn hand langs de muur voel op zoek naar het lichtknopje wordt mijn pols gegrepen. Ik word naar binnen getrokken en tegen de koude tegeltjesmuur gezet. Zijn hete mond kust me hard en dwaalt af naar mijn nek. Met één hand sjort hij mijn string naar beneden en mijn rok onhoog. Ik trek zijn overhemd uit zijn broek en kras mijn nagels over zijn rug terwijl ik mijn bekken tegen zijn erectie druk. Ik voel twee handen naar mijn billen gaan en dat hij door zijn knieën zakt. De stoppels op zijn kin prikken tegen mijn bovenbenen. Dan voel ik zijn tong. Ik hijg hard en grijp zijn haren vast. Ik open mijn benen en hij likt me daar waar ik in brand sta. Hij zuigt en hij kust, zijn vingers dringen bij me binnen en ik verlies mezelf.

Tot de volgende keer…
Abrupt stopt hij en komt omhoog. Duizelig van geilheid grijp ik hem vast. “Niet stoppen” hijg ik terwijl ik zijn gulp zoek. Langzaam trekt hij mijn string omhoog en mijn rok weer omlaag. “Tot de volgende keer” fluistert hij in mijn oor. Hij drukt een laatste zoete kus op mijn trillende lippen en glipt de deur uit, mij in het donker achterlatend. Ik kan niet wachten tot de volgende keer.

Jouw verhaal op Viva?
Wil jij je seksfantasie ook als blog op Viva.nl, zodat anderen kunnen meegenieten? Mail je heimelijke fantasieën en heetste herinneringen naar actie@viva.nl, dan maakt Nachtvlinder er een lekker verhaal van.

CC foto: NeoGaboX

Niet zo romantisch
Wat heb ik geleerd deze maand? Dat ik rastamannen niet zo leuk vind. Andere Ghanese mannen trouwens ook niet. Heeft niks met hun Ghanees zijn te maken, of misschien ook wel. Want ze komen uit Ghana, en daardoor groeiden ze op met Ghanese normen. Ze checken meteen of een vrouw een potentiële huwelijkspartner is (en dat ben ik als rijke blanke altijd). Babbelen enkel met me om me in bed te krijgen – want een jonger meisje is geen gelijkwaardige gesprekspartner. Nou klink ik cynisch, maar zo kijken de mannen ook naar mij: ik stel hen vragen die een meisje eigenlijk niet hoort te stellen. Het opschrijven van de antwoorden noem ik ‘werk’. Vergelijken zij mijn schrijf-job met hun beachboy-job, dan zien ze dat ik mijn kansen op een goede man vergooi, terwijl zij afstevenen op welvaart en een degelijk huwelijk.

Doorzetters
No way dat mijn vriend en ik, in een hotel zonder airco en zonder douche (met emmertje water), de gemiddelde 2,25 keer per week van bil gaan. Maar in het huisje naast het hotel (omvang: één kamer) woont een stel met vijf kinderen. Om 4 uur ’s ochtends haalt de vrouw water. Ze wast zich in een hoekje achter het huis, waar niemand haar in het donker ziet. Voor ze ’s avonds met haar echtgenoot in bed kruipt herhaalt ze het ritueel. Tussen hun mat en die van de kinderen hangt een laken. ’s Nachts, als de koters diep in slaap zijn, verwekken ze nummer zes.

De wijze waarop Ghanezen hun partner kiezen, mag dan eerder praktisch dan romantisch zijn. Als ze eenmaal in het huwelijksbootje zijn gestapt, gaan ze er 100 procent voor. Geen gebakkelei over sokken naast de wasmand en afwassen voor of na Studio Sport. De vrouw kent haar taken, de man de zijne. Geen Ghanese vent die het kerstcadeautje vergeet. Geen vrouw die in joggingpak op de bank hangt. Het vergt wat oefening, zeker op de onverharde weg, maar ook in een strakke rok en op hoge hakken kun je met een baby op je rug en een mand op je hoofd naar de markt lopen.
Naast zo’n Ghanees koppel steken Arnold en ik (ongetrouwd, in korte broek en op slippers, kibbelend of we rijst of pizza eten) toch wat mager af.

En dan met dikke buik
Stel je dan voor dat je zwanger bent, op het punt staat te bevallen. Achterop diezelfde brommer, want de dichtstbijzijnde kliniek is tien kilometer verderop en je hebt geen auto. Maar wacht, die kliniek heeft geen water, de elektriciteit is uitgevallen. Er zijn geen ambulances en je baby ligt dwars. Dan moet je zeker dertig kilometer verder reizen.

The lights have gone out
Nog altijd eindigen 7 van de 1000 zwangerschappen in Ghana met de dood van de moeder. Tegelijk moderniseert het land: er is een filmbureau opgestaan. En hoewel de voice over bij de docu ‘the lights have gone out again’ klinkt als een stewardess die zegt dat je eerst zelf je zuurstofmasker op moet zetten, en daarna pas je kind moet helpen, is Creative Storm Ghana erin geslaagd om moedersterfte in beeld te brengen en op YouTube te zetten.

Nog liever wilden de makers een blogje op Viva. Bij deze.

CC Foto: Still uit filmpje

Wijze man
Samuel is óf heel geleerd, of een grote leugenaar. Volgens de achterflap van zijn boek is hij Master in de ecologie, kruidenkunde, milieuwetenschappen en filosofie. Hij behaalde een doktersgraad in de biologie, certificaten vanwege zijn kennis van DNA technologie en van Parent Empowerment Leadership (wat houdt dat in hemelsnaam in?) Ook is hij oprichter van een evangelische organisatie, docent biologie aan een Amerikaanse universiteit, huwelijksraadgever, zanger, Bijbelleraar en conferentiespreker.

Leren communiceren
“Je mag je niet beter voordoen dan je bent”, schrijft Samuel in Choosing a spouse. “Het is niet goed om je cv te pimpen voor een vrouw.” Geloof je de schrijver, dan kun je maar één conclusie trekken: als een man met zoveel specialisaties tijd vrijmaakt om Ghanezen te leren hoe ze met elkaar moeten communiceren, dan zijn de juiste omgangsvormen doorslaggevend voor het welslagen van een Ghanees huwelijk.

Drie bijzondere wijsheden van Samuel
1.    Vaders weten minder van hun kinderen, ze weten alleen wat ze voor hen gekocht hebben.
2.    God maakte vrouwen meer emotioneel dan intellectueel. (Tegenovergestelde is het geval bij de man.) Dat is een van de redenen waarom vrouwen zoveel huilen.
3.    Niet alleen de huilbui is een exces van de vrouwelijke emotie. Denk ook aan wanhoop, overreageren, piekeren, angstaanvallen, ongeduld, woede-uitbarstingen en het vasthouden aan ongewenste gewoonten. Sla een arm om je vrouw heen als je commentaar levert, dan voelt ze zich begrepen.

Spaghetti met een gehaktbal
Eigenlijk komen al Samuels denkbeelden samen in een wijsheid: een vrouw is als spaghetti, met allemaal ingewikkelde verbindingen. Klaagt ze dat haar wederhelft veel van huis is, dan is haar probleem niet opgelost als hij twee keer zijn vrienden-bier-avond overslaat. De vrouw wil ook dat haar man tijdens andere bier-avonden water bestelt, en dat hij lieve woordjes fluistert als hij thuis is. De man is, in tegenstelling tot de vrouw, discreet en makkelijk in de omgang. Hij is de gehaktbal bij de spaghetti.

Ik leg deze diepgaande beschouwing voor aan mijn relatie-expert Opeele. “Een Ghanese vrouw moet fufu (een bal van mais-, yam- of cassavemeel) koken, geen spaghetti”, reageert hij. “Of bedoelt Samuel dat een goede vrouw voor haar echtgenoot kookt? In dat geval heeft hij gelijk. Al moet hij niet vergeten dat de vrouw ook de kleren van haar man hoort te wassen. En ze moet het huis poetsen.”

CC Foto: Privébezit

Bijzondere ontwikkelingshulp
Maak van de vriendin van Catherine een vriend, van de minnaar een meisje, en de genietende toeriste is ineens een ordinaire hoerenloper. Toch heet sekstoerisme door vrouwen romance tourism. Een vriendin van Catherine noemt het “een bijzondere vorm van ontwikkelingshulp”. Vooraf wordt niet onderhandeld over de prijs. Wel moet de Afrikaanse verovering voor de wip de plaatselijke waterval bezichtigen en een sjiek dinertje bij kaarslicht uitzitten. Een Afrikaanse beachboy krijgt minder betaald voor meer uren. Hij mag wel in een echt bed slapen.

Boze lezers
Op Catherine’s website stroomden de boze reacties binnen. Van: “Win-win? Die vrouwen gaan na hun vakantie terug naar een huis dat van alles is voorzien. Die jongens verdienen misschien net genoeg om hun gezin een seizoen te onderhouden.” Tot: “Zou het erg zijn als een blanke vriendin van Catherine het met mijn 14-jarige zoontje zou doen?” Ook het Ghana Verkeersbureau reageerde woedend op de column van de presentatrice, zij het om een andere reden.  Catherine verwarde Ghana namelijk met een ander Afrikaans land: Gambia. Volgens mij is dat juist goed nieuws. Als de presentatrice zelf een Afrikaans slaapfeestje had georganiseerd, had ze vast de naam van de locatie onthouden.

Al is Ghana geen Gambia, ook hier slaan oude blanke vrouwen jonge knapen aan de haak. Zo ook Ineke uit Ermelo, maar daarover gaat de volgende blog.

CC foto: privébezit

Ik ben geboren in een klein dorpje net buiten het Gooi, dol op paddenstoelen, rode curry, musicals, Tori Amos, Tracy Chapman, Pearl Jam, Jack Nicholson, Helen Hunt (liefst samen met Jack in As Good as it gets), Kevin Spacey, alle leesbare boeken, hoge hakken, korte jurkjes en boskater Raaf. Al mijn exen behoren tot het type ‘nuchtere Hollander’. Toch ga ik deze maand voor jullie bloggen over de liefde in Ghana. De enige aanwijzing uit mijn jeugd ligt achterin de boekenkast in mijn ouderlijk huis: een voetbalstickerboek, seizoen 1995/1996.

Negers sparen
Spaarden de meisjes in mijn klas “mijn kleine dierenvriendjes” of Barbie-stickers. Ik spaarde voetballers. En dan niet de voetballers die voor Ajax speelden, zoals de jongens dat deden. Nee, ik spaarde negers. Regi Blinker, Edgard Davids, Nordin Wooter en Kiki Musampa.

Eenmaal op de middelbare school vergat ik Kiki. Na mijn eindexamen vierde ik vakantie in Thailand. Azië trok me meer dan Afrika, Zuid-Amerika trouwens ook. Dat is nooit veranderd, maar na de universiteit wilde ik schrijven vanuit een ontwikkelingsland. Ik spreek geen Thais, Chinees, Portugees of Spaans. Wel Engels, dus ging ik naar Oeganda.

Ballen in Afrika
Ik was erbij toen de nieuwe coach van het Oegandese voetbalteam werd binnengehaald. Ik bewonderde nieuwe trainingstactieken van voetballers in Tanzania. En toen ik tijdens een lange tussenstop op het vliegveld  van Dubai in slaap viel, werd ik wakker tussen de spelers van jong-Nigera. Ineens was ik Afrikaans-voetbal-journalist. Ik blogde voor de KNVB en voor Roadto2010. Tijdens het WK in Zuid-Afrika trapte ik een balletje met minister Bert Koenders.

Rent-a-Rasta
Inmiddels kan ik geen bal meer zien. Verliefd op Afrika ben ik niet, wel op de combinatie van schrijven en reizen. En op Arnold, een antropoloog die promoveert op voetbal in Afrika (ja, daar kun je op promoveren). Daarom gaat mijn schrijfreis ook dit keer naar een Afrikaans land, Ghana.

Ik heb mijn voetbalboek er nog eens bij gepakt. Geen speler uit Ghana om op te sporen. Wel de ontdekking dat al mijn lievelingetjes lange haren hadden. (Ook de sticker van Henrik Larsson is in mijn bezit.) In Ghana dragen alleen kunstenaars en beachboys dreads. “Omdat blanke meisjes dat hot vinden”, vertelde een gladgeschoren Ghanese bankmedewerker me. “Ghanese vrouwen vallen op kaal.”

De keus was snel gemaakt: ik ga in een strandstoel mijn oude liefde, de rastaboys, bestuderen.
De volgende blogs gaan niet meer over mij (tja, verplichte voorstelblog) maar over hen. En over hun concurrenten, de geschoren mannen-in-pak. Over Nederlandse vrijwilligers met vlechtjes die de rastamannen aanbidden. Over Ghanese studentes met twee vriendjes en veeleisende schoonmoeders. Wat is liefde in Ghana?

CC foto: privébezit

Seks in Ghana
Sanne heeft twee passies: reizen en schrijven. Toen ze ons benaderde met het idee om te schrijven over het begrip liefde in Afrika, en dan met name Ghana, werden we op de redactie allemaal enthousiast. Deze maand zal ze als gastblogger een boekje, of beter gezegd blogs, open doen over sekstoerisme in Ghana.

Je bent 50 en je wilt wat
Iedereen heeft wel een beeld bij oudere vrijgezellen mannen die in steden als Bangkok en Manilla op zoek gaan naar jonge Aziatische meisjes. Zij zien in deze mannen hoop op een betere toekomst. In Ghana zijn het blanke vrouwen van middelbare leeftijd die de stranden van de Ghanese kust bevolken. Hun hoop: een 18-jarige beachboy aan de haak slaan.

Met humor en een kritisch en onderzoekend oog schets Sanne een beeld van de liefde. Ze ontmoet de beachboys, observeert de vrouwen, spreekt met de werkende klasse en bezoekt vrienden.

Heel veel succes Sanne!

CC foto: privé

Samengevat
Als privédetective werk je aan verschillende soorten zaken. Een aantal voorbeelden van onderzoeken: vreemdgaan, partneralimentatie, fraude bij ziekteverzuim van een medewerker, diefstal binnen een onderneming, internationale kinderontvoering, vermissingen, bedreiging/chantage en infiltratie/spionage.

De werkzaamheden zijn zeer divers zoals: het urenlang observeren van een huis/pand, het volgen van auto’s of personen, rapportages schrijven, buurtonderzoeken doen, confronterende interviews houden, intake gesprekken met klanten, digitaal onderzoek verrichten en vaak ook veel reizen.

Ik denk dat mensen ons beroep pas echt zullen begrijpen en waarderen wanneer ze zelf oog in een situatie komen waarbij ze onze hulp nodig hebben. Vele mensen slapen een stuk beter nadat we hun probleem hebben opgelost.

Bedankt
Bij dezen wil ik jullie lezers bedanken voor het lezen en reageren. Ook bedank ik de directe chef van Strongwood international voor het toestaan dat ik voor Viva.nl mocht bloggen.

En als laatste wil ik toch nog even mijn dank uiten naar de redactie van Viva.nl voor het plaatsen van mijn blogs. Ik heb het met plezier gedaan. Bedankt allemaal en wie weet tot ooit…

CC foto: we are the joneses

Vroeg op pad
Om niets te missen begin ik vroeg. Het is vijf uur als mijn wekker gaat. Veel te vroeg, maar duty calls. Ik kleed me warm aan en maak een flinke kan met koffie, want er staat voor vandaag  tien uur observeren inclusief reistijd op de planning.

Na ongeveer een uurtje rijden kom ik aan in een leuke woonwijk met gelukkig genoeg plekken om niet op te vallen en toch goed zicht te hebben op het huis van de werknemer. Het is inmiddels even voor zes uur. Het ziet er nog erg donker uit daar binnen, ze liggen vast nog allemaal te slapen. Oh wat ben ik jaloers zeg. Het lijkt me heerlijk om ook nog in een lekker warm bedje te liggen. Helaas! Ik neem nog maar een bak koffie om de tijd te vullen. Om half acht gaat het licht in de badkamer aan en twintig minuten later stapt er een man, welke voldoet aan de omschrijving die we hebben gekregen, naar buiten en gaat op pad.

Ik volg hem en zijn auto en we komen na ongeveer een kwartier bij een kantoorpand aan. Hij stopt en stapt uit. Wanneer hij binnen is kijk ik snel op de naambordjes waar hij mogelijk kan zijn. ‘Arbodienst’ is wat er op staat. Blijkbaar heeft de bedrijfsarts hem telefonisch verzocht naar de praktijk te komen en komt hij zijn afspraak keurig na. Ik noteer dit in mijn notitieblok om later in mijn observatieverslag te vermelden. Wanneer hij weer naar buiten komt volgt onze route weer naar zijn huis.

Geen nieuws, goed nieuws!
Inmiddels is het half tien en drink mijn laatste kopje lauwe koffie op. Veel saaie uren breken aan zonder enige activiteit en om half vier besluit ik om terug te gaan naar kantoor. Ik maak mijn observatieverslag, voeg de gemaakte foto’s toe en stuur het naar de COO (Chief Operations Officer, lees: de baas) voor het rapportage gebeuren. De klant heeft besloten het eerst bij één onderzoek te houden en dit onderzoek bij een volgende ziektemelding van deze medewerker nog een keer te herhalen. Een saaie en lange dag dus voor mij, maar wel met goed nieuws.

CC foto: Casey Serin

Marjan ging uiteraard voornamelijk overdag op bezoek bij diverse resorts en bleek ook geen onbekende te zijn in het resort waar we zaten. Omdat je ook niet te veel op wil vallen hadden mijn collega H. en ik besproken dat we als verhaal naar de buitenwereld vertelden dat we medewerkers waren van het Rode Kruis en een aantal welverdiende rustdagen hadden gekregen. Want als je daar nu eenmaal bent dan ontmoet je ook wel eens andere Nederlanders en je ontkomt er niet aan dat je elkaar aanspreekt of tijdens het buffet tegenkomt. Zo leerden we een ouder stel kennen dat er op vakantie was en een jonger stel op doorreis naar Zuid Afrika. Dat ging allemaal prima, al vonden ze het maar vreemd dat we nooit meegingen op de georganiseerde excursies.

Wel opletten hè
Inmiddels, twee dagen verder en nog niet echt veel geconstateerd, was ik vroeg in de ochtend op om snel even naar huis te bellen om te vragen hoe het daar gaat. Mijn collega was even wat spullen aan het halen bij de receptie en ik zat op mijn kamerbalkon een boekje te lezen, in het gezelschap van twee lieve kleine aapjes die op mijn balkon zaten (gebeurd de hele dag door!). Ineens zie ik Marjan voorbij wandelen richting de uitgang, samen met twee plaatselijke, net geklede heren. Ships!

Snel rennen we naar beneden en hop er achteraan. Buiten aangekomen was het weer bingo. Terwijl Marjan en de beide heren rustig door de hoofdstraat lopen word ik al weer benaderd door vier kleine kinderen, twee vrouwen met fruit en een man met horloges en petjes. Wat nu? Verderop zie ik een man staan die qua uitstraling wel wat overwicht heeft op de mensen in de straat. Ik roep hem en vraag of hij kan regelen dat ik ongestoord rond kan lopen. Zo gezegd zo gedaan: hij liep de hele weg naast mij en stuurde keurig iedereen weg met een gebaar of bepaalde blik en ik werd niet meer lastig gevallen. Helaas was ik door het hele gedoe en geregel Marjan al weer kwijt.

Mission accomplised
Dezelfde avond nog ging Marjan ook weer de hort op. Ditmaal was ze alleen en we konden er beiden achteraan. Om 04:00 uur in de nacht ging ik met een brede glimlach slapen, we hadden haar namelijk vol betrapt met een jonge donkere rasta man die ze ook nog eens meenam naar haar kamer. De volgende ochtend zaten ze lief met elkaar aan het ontbijt en later die middag werd afscheid genomen terwijl Marjan in een auto stapte die haar naar de luchthaven bracht. Voordeel was wel dat we nog anderhalve dag voor ons zelf hadden dus dan toch maar een excursie, uitslapen en van de omgeving genieten

CC foto: xavi talleda

Is ze te vertrouwen?
Een tijd geleden werden we benaderd door een klant (we noemen deze maar even Richard) eigenaar van een reisbureau. Er bestond enige wantrouwen tegenover zijn vrouw Marjan (ook zaakeigenaar) in het kader van vreemdgaan. Ditmaal niet in de gewone privésfeer maar voornamelijk wanneer zij voor het bedrijf in het buitenland dingen moest regelen. Een zeer gevoelige kwestie uiteraard die zowel privé als zakelijk vervelende gevolgen kon hebben.

Zijn vrouw had een trip naar Gambia gepland staan om daar drie dagen diverse resorts te gaan bekijken en wij werden gevraagd daar onderzoek te doen.. Superleuk denk je nu natuurlijk!

Snel vertrekken moet kunnen toch?
Maar probeer maar eens een trip van drie dagen naar Gambia te regelen… Forget it. Het was alleen mogelijk om minimaal vijf dagen te gaan, dus dat deden we dan maar. Twee dagen later moesten we vertrekken en dat leverde nogal wat problemen op. Het bleek namelijk dat je een aantal noodzakelijke inentingen moet hebben die niet echt gebruikelijk zijn. Samen met mijn collega H. was het dus op de dag van vertrek rennen op Schiphol om bij de ‘KLM piloten helpdesk’ snel nog even de nodige shots te halen. Blijkt ook nog eens dat je malariatabletten nodig hebt die je eigenlijk al een week verplicht voor vertrek in moet nemen. Ach meteen maar beginnen dan en flink wat muggenspray inslaan bij de drogist op Schiphol. Op het nippertje nog even inchecken en off we go!

Een andere wereld
Aangekomen in Gambia krijg je meteen een hele nieuwe belevenis, aangezien het daar nu eenmaal anders werkt dan hier in Nederland. Na heel veel fooi te hebben gegeven en losgerukt te zijn van allerlei verkopers, gingen we naar het (gelukkig luxe) resort waar we (en ‘het subject’) verbleven. Gelukkig waren we een aantal uur eerder vertrokken dus konden we mooi in het resort de aankomst van Marjan in de gaten houden.

Daar staat Gambia bekend om
Over Gambia is een hoop bekend maar het voornaamste is toch wel dat het schijnt dat veel (vooral oudere) dames hierheen gaan om gezelschap te zoeken bij leuke (vooral jonge) plaatselijke mannen. Het is bijna niet te geloven, maar het is absoluut waar. Als je ‘s avonds in een restaurant zit moet je niet raar opkijken dat 70% van de bezetting bestaat uit een blanke vrouw met een jonge plaatselijke man.

Lastig, soms vervelend maar het hoort erbij
Normaal gesproken doe ik dan een verkenning van de omgeving om te weten hoe alles daar in elkaar steekt. In het resort is dat geen probleem, je kan er heerlijk rustig rondwandelen. Maar toen we nog geen twee stappen buiten de poort waren, kwamen we terecht in een hele andere wereld. Er was slechts één lange hoofdstraat met een paar restaurants en kroegen. Aan beide kanten van de hoofdstraat stonden om de tien meter beveiligingsmensen (alleen in de avond). Je werd direct lastig gevallen door allerlei mensen die van alles van je wilde hebben en aan je wilde verkopen. Ik kan je vertellen dat het in de avond best oké was om er te lopen, maar overdag was het een heel ander verhaal. Je werd dan  langdurig ‘lastig gevallen’ en dat bevordert de observatie niet echt.

Wordt vervolgd…

CC foto: derekskey

Mevrouw Kiespijn kwam even gezellig bij mij op bezoek en ze vroeg mij of ik haar even naar de tandarts kon brengen. Ik had al een tijdje wat last van mijn kies, maar stelde het steeds maar uit. Nu wordt de pijn me teveel en heb ik toch maar een spoedafspraak bij de tandarts geboekt. Met als gevolg een langdurige wortelkanaalbehandeling. Ik kan me toch wel iets leukers bedenken…
 
Drukke agenda
Verder is het tot nu toe iets minder studeren geworden dan ik had moeten doen, maar mijn tijd heb ik evengoed benut. Gewoon even gezellig eten bij mijn oom en tante. Ze vroegen me nog net niet of ik nog leefde. Gisteren toch maar als gezinnetje iets aan mijn zoontjes eerste verjaardag gedaan. Het is en blijft toch zijn geboortedag. Dus we zijn lekker even uit eten geweest. Dan nog de stad in om cadeaus te halen voor zaterdag. De vraag wat ik in hemelsnaam moest kopen stond boven aan mijn lijstje. Maar uiteindelijk is het toch nog gelukt. 

Antwoord op de vragen
Door de gezellige privé drukte heb ik alleen nog niet de kans gehad om te reageren op mijn vorige blog en daarom bij deze mijn reactie op de gestelde vragen. 

@Caesarion, je had een vraag over het salaris. Dat verschilt een beetje per bureau normaliter ligt het salaris tussen de 1832 en 2166 bruto per 4 weken. Bij ons werken er ook collega’s op basis van associate en dan kan je 35 euro bruto per uur verdienen en nog een bonus ook. Kortom: veel dus. Nadeel is wel dat je ook zelf eigen klanten moet binnenhalen. Geïnteresseerden: kom vooral solliciteren voor associate!

@Haarklover, jouw vraag was wat de rechten waren van een privé detective. In Nederland hebben we geen speciale rechten anders dan die van een burger, wel hebben we meer toegang tot bepaalde gegevens en geldt ons rapport en woord als wettig bewijsmateriaal.

@Liselotte4, je wilde weten welke vakbladen er waren en welke ik dus lees. Behalve een vakblad voor beveiliging is er niets voor onze branche. In het buitenland heb je PI magazine. Er zijn voor mijn beroep niet echt vakbladen. En als ze er zijn moet ik je eerlijk bekennen; dan ben ik ze nog nooit tegen gekomen. Ik haal mijn kennis meer van het internet af, vooral bij juridische websites.

CC foto: kara allyson

Voor jullie lezers is dit wat minder interessant, want ik heb eigenlijk geen (werk) verhalen te schrijven. Voor mij betekent dit natuurlijk drukte in privé sferen en andere noodzakelijkheden zoals:  grote schoonmaak (gatver, echt prioriteit 0), vrienden en familie bezoeken (dat schiet er nog wel eens bij in) en gewoon lekker thuis extra aandacht geven aan mijn kinderen.  Nu klinkt het alsof ik nooit thuis ben en altijd maar met mijn werk bezig ben, maar dat valt best mee.

Up to date blijven
Helaas ontkom ik er ook niet aan de komende vrije dagen weer eens met mijn neus in de boeken te gaan. Geen enkele klus is hetzelfde en zo heeft elke klus zijn eigen wetten en regels. Om up to date te blijven zal ik dus moeten blijven studeren. Naast stilzitten in een auto bij een observatie waar niets gebeurt is dit toch wel het saaiste deel van mijn beroep. Daar komt nog eens bij dat met mijn neus in de boeken zitten nooit echt een hobby van mij is geweest, maar tsja, voor wie wel? Geef mij maar gewoon de praktijk, veel leuker!

Verzoeken?
Het past dan wel niet in een blog, maar ik kan mij zo voorstellen dat jullie vragen hebben of iets specifieks willen weten. Mocht dat zo zijn: stel ze gerust. Ik probeer zo goed mogelijk te antwoorden door een reactie of door er juist een blog item van te maken. Ik ben trouwens ook best nieuwsgierig naar wat jullie lezers nu eigenlijk voor beeld hebben/hadden van een privédetective?

CC foto: olarte.ollie

Binnen ons bureau werken we met partners en associates (een beetje zoals een Amerikaans advocatenkantoor) en dat betekent dat je ook je ‘eigen’ klanten bedient. Afgelopen week werd ik gebeld door een klant die hulp nodig had: hij wilde graag een onderzoek laten starten. De klant is een vaste klant en heeft een multinationaal bedrijf.

Of ik op de tweeëntwintigste  even voor vijf dagen naar Amerika wil? Tuurlijk! Hij vermoedt dat er fraude gepleegd wordt binnen zijn bedrijf. De baas is weg die periode en hij wil dat ik zijn medewerkers controleer: of ze zich wel keurig aan de regels houden en niet stiekem in de baas zijn tijd  dingen doen om hun eigen zak te spekken. Een hele leuke klus, want naar Amerika wil iedereen toch wel? Een leuke bijkomstigheid is dat ik verplicht een duikcursus moet doen. Wie zou daar nou nee op zeggen?!

Ik dus
Uitgerekend dat weekend staat er een groot feest gepland, en niet zomaar een feest. Allebei mijn zoontjes zijn in die periode jarig: ze worden één en vijf jaar. Hoewel ik het heel jammer vind is mijn keuze in dit geval snel gemaakt. Een hele grote dikke vette NEE. Ik vind mijn werk heel belangrijk, maar mijn kindjes zijn het allerbelangrijkst.

Bye, bye Amerika
Dus gaat dit reisje  dit keer aan mijn neus voorbij en mag ik  mijn collega P.vast blij gaan maken met deze fantastische klus.  Ik kan je  één ding zeggen: die zegt zonder twijfel JA (hoe meer hij van huis is hoe vrolijker zijn vrouw wordt haha. Sorry P. ik weet dat je stiekem ook deze blog leest)!  Bye, bye Amerika mijn tripje gaat niet door. Volgende keer beter dan maar.

CC foto: katerha

De Omslag
De gedachte dat heel Nederland hetzelfde doormaakt, verzacht de pijn een beetje. Maar, ik heb een Plan nodig om me zetten tot De Omslag. Stap één is dat ik voortaan een boodschappenlijstje ga maken met voor elke dag een idee voor het avondeten. Pasta, rijst, aardappelen, salade of wokken? Het liefst met alle details erop en eraan: vlees, vis, dressing en saus. Als het kan doe ik stap twee er ook nog even bij: economisch inkopen en natuurlijk met oog voor goed voornemen Gezond(er) Eten. Door mijn lijstje en de bijbehorende boodschappen in mijn koelkast, is er minder ruimte voor last-minute snelle hap-ideeën. Daarna is het een kwestie van discipline, niet echt mijn beste kwaliteit maar ik ga ervoor!

Doe je voordeel met klassiekers
Als de inspiratie even beneden peil is, grijp ik terug op altijd werkende klassiekers. Hoezo pasta met zelfgemaakte pesto, gegrilde courgette en gepofte tomaatjes (zomers recept, volgt later dit jaar!) als je ook een basissaus van tomaten kunt maken? Daar heb je namelijk geen speciale kaas voor nodig, of basilicum en pijnboompitten. Vooral veel tomaten en die zijn – mits je slim inkoopt – goedkoop en lekker! Vries de basissaus in porties in en je hebt altijd een homemade pareltje achter de hand waardoor je snel iets gezonds op tafel kunt zetten.

Nu ben ik een fervent tomaten-eter en in staat om best wat neer te leggen voor een lekkere tomaat. Maar voor een pastasaus ga ik voor de ingeblikte en tevens goedkope variant. De tomaten worden ingeblikt als ze op hun best zijn, ze zijn al ontveld en worden ingeblikt zonder toevoegingen (alleen een beetje zout). Makkelijk én goed dus.

Tomaten-basissaus voor pasta of soep
voor een portie van ruim een liter

Voor grotere porties kun je dit recept aanpassen door meer bliktomaten te gebruiken, maar pas op met het zomaar vermenigvuldigen van bijvoorbeeld knoflook en zout! Die mogen in mindere mate toenemen dan de rest van de ingrediënten.

Nodig

• 3 blikken gepelde tomaten
• 2 tenen knoflook
• 2 sjalotten of 1 kleine ui
• gedroogde (theelepel van elk) of verse (2 takjes per kruid) kruiden zoals rozemarijn, tijm en oregano
• balsamico-azijn
• peper
• zout
• staafmixer

Maken

1. Snijd de ui fijn en fruit deze op laag vuur in een beetje olie. Als de ui glazig is, voeg je de knoflook toe en fruit je deze.
2. Voeg de tomaten toe en druk ze met een vork kapot, zodat de sappen vrijkomen en de tomaten kapot zijn.
3. Voeg kruiden toe, vers of gedroogd. Wanneer je verse kruiden gebruikt, zorg er dan voor dat je ze fijn snijdt. Niets zo vervelend als een hap saus nemen en hele takjes rozemarijn tussen je tanden krijgen (veel te hard!).
4. Breng op smaak met een scheutje balsamico-azijn, versgemalen peper en een beetje zout. Meng goed door elkaar.
5. Nu mag de saus een half uur op laag vuur op smaak en temperatuur komen (ondertussen af en toe roeren).
6. Schep de saus dan in een mengkom (hoog en groot) en pureer met een staafmixer tot een gladde saus. Gebruik meteen of laat afkoelen en vries in.
7. Pureren hoeft natuurlijk niet, maar als je meerdere porties maakt om bijvoorbeeld in te vriezen, dan is het wel handig. Daarnaast is de gepureerde variant voor een soep het fijnst. En voor pastasaus is de saus onverdund gebruiksklaar.
8. De basissaus is ideaal om mee te variëren. Voeg bijvoorbeeld gehaktballetjes of verschillende groenten toe om er jouw favoriete saus van te maken. Voor soep verdun je de basissaus met gekookt water tot je de gewenste dikte hebt bereikt en voeg je wat extra zout toe. Je kunt ook groentebouillon gebruiken om de saus mee te verdunnen.

   

CC beeld: privébezit Sam

In Nederland, en overigens ook in andere landen, is het echter niet zo eenvoudig om dit beroep uit te oefenen. Je mág deze werkzaamheden zelfs niet zomaar uitvoeren. Ik zal proberen het vanaf de basis uit te leggen.

Vanaf de basis
Je kunt natuurlijk bij een bureau gaan solliciteren/werken. Maar je kunt ook zelf een bureau beginnen of als zelfstandige aan de gang gaan. Als je een bureau wilt beginnen zal je net als ieder ander bedrijf je moeten inschrijven bij de Kamer van Koophandel en bij de Belastingdienst. Daarna moet je een flink aantal formulieren opvragen bij het Ministerie van Justitie en opsturen met een verklaring van goed gedrag en een betaling voor de aanvraag voldoen.

Alles in orde? OK!
Het Ministerie van Justitie vraagt vervolgens advies aan de plaatselijke politie korpschef. Vervolgens word je doorgelicht en de korpschef komt op bezoek om te kijken of het pand waar je gaat zitten veilig is, of je alle klantendossiers wel veilig genoeg opbergt, of je wel betrouwbaar bent en weet waar je aan begint. Als alles in orde is dan geeft hij zijn advies aan het Ministerie van Justitie die vervolgens wel of geen vergunning toekent voor vijf jaar. Dit duurt gemiddeld een paar maanden tot half jaar en dan krijg je een zogenoemd POB (Particulier Onderzoeksbureau) nummer.

Dan dien je een leidinggevende toe te kennen. Die moet ook worden doorgelicht en krijgt van de politie een speciale toestemming om voor jouw bureau als leidinggevende op te treden.

Was je er dan maar… Helaas heb je dan alleen nog maar een bureau en nog geen rechercheurs die aan de slag mogen, want ook hier zit weer een politie controle aan vast. Is alles in orde dan krijg je een zogenaamde gele pas en mag je werkzaamheden als privédetective gaan uitvoeren.

In de schoolbanken
Om door een dergelijke politie controle te komen en een gele pas te krijgen, dien je geen antecedenten (strafblad) te hebben en moet je het diploma Particulier Onderzoeker halen bij de stichting SVPB. Dit zijn drie examens: twee niet zo makkelijke multiple choice en een open werk examen. Na dit alles heb je alleen nog maar het officiële deel en nog niet de ervaring. Dit komt nog!

CC foto: john althouse cohen

Het liefst geef ik een gedetailleerd smakelijk verhaal om zo jullie op het puntje van je stoel te laten zitten en alle vooroordelen over mijn beroep uit de wereld te helpen. Maar dat kan niet in één blog. Ik zou dan beter een boek kunnen gaan schrijven. En tsja, daar ga ik me maar niet aan wagen. Ieder zijn vak!

Waarheid of niet?
Maar goed, mijn collega’s en ik hebben natuurlijk te maken met niet alledaagse zaken en heel veel zaken die wij krijgen lijken soms wel een horrorverhaal of roman. Ook staan wij soms te klapperen met onze oren en vragen ons af of het waarheid is of niet.

Helaas voor de personen, bedrijven en instellingen die ons inhuren zijn de verhalen heel echt. Sommige mensen herinneren zich vast namen als Rattengate (de foto’s die gemaakt zijn in het huis van de ex van Rob de Nijs), Madeleine McCann (het Engels meisje dat vermist werd in Portugal, waarvan de ouders verdacht werden), of Trafigura (het schip dat gif uit Amsterdam in Nigeria loste en meer dan 10.000 mensen in gevaar bracht). Dit zijn voorbeelden van bizarre zaken en verhalen die we hebben mogen onderzoeken.

Klanttevredenheid
Wat voor onderzoek we ook doen, of je het nu wel of niet goed vind wat ik als particulier rechercheur doe, in een rechtszaak staat iedereen sterker met de bewijzen die worden verkregen door de onderzoeken die wij doen. Dat de klant tevreden is met het eindresultaat, dat is waar het uiteindelijk om draait!

CC foto: Alpha Victor

Vervolg onderzoek van Sylvia
In mijn vorige blog eindigde ik met het telefoongesprek tussen Sylvia, die haar man verdenkt van vreemdgaan, en haar zus. Nadat ik haar vertelde dat haar man in een hotel verblijft met een jonge blonde dame wilde ze dat haar zus langs zou komen om haar te steunen. Helaas had haar zus het te druk.

Ik stond op de gang om de deur van de hotelkamer in de gaten te houden. Opeens stapt Sylvia’s man de kamer uit en kijkt verwilderd om zich heen. Ik klop snel aan bij een andere kamer. In de deuropening verschijnt een oud vrouwtje. Ik lach vriendelijk naar haar en zeg zacht: “Sorry, verkeerde kamer”.  De man loopt de gang op en sluit de deur achter zich. Hij loop op een drafje naar buiten. Ik volg hem en zie hoe hij geïrriteerd in zijn auto stapt en wegrijdt.

Ik stap snel in bij mijn collega, die nog in de auto zit te wachten, en we rijden achter hem aan. De rit brengt ons naar zijn huis. Ondertussen heb ik natuurlijk Sylvia gebeld, die zich naar huis spoedde en deed of haar neus bloede.

What the hell?!
De volgende dag sta ik extra vroeg voor hun huis, omdat niet precies bekend was wanneer hij zou vertrekken. Na een uur schrok ik me rot. Stapt daar die blonde dame van gisteren de woning uit! Terwijl ik in de veronderstelling was dat Sylvia en haar man alleen thuis zouden zijn… Na tien minuten vertrekt ook hij en bel ik Sylvia. Ik vraag haar wie de blonde dame was: “O, dat was mijn zus, ze kwam even een bakkie doen.” Het zal toch niet..? Voorzichtig vraag ik Sylvia of ze tijd heeft om een en ander te bespreken

De confrontatie
Een half uur later zit ik bij haar binnen en laat ik haar de foto’s zien die ik tijdens het onderzoek heb gemaakt zien. De ontmoeting, de innige omhelzing, het gefriemel tijdens het diner en natuurlijk het samenzijn in de hotelkamer. Sylvia loopt rood aan en valt stil. Ik bied haar aan om bij de confrontatie aanwezig te zijn tussen haar en haar man.

Helaas kan ik jullie niet laten weten hoe dit afloopt. Sylvia heeft er voor gekozen het vanaf hier zelf op te lossen. Mij rest nu alleen het maken van mijn rapportage over dit onderzoek.

De naam Sylvia is verzonnen
CC foto: zenera

Het nieuwe jaar is voor mij alweer snel begonnen. Sylvia, een nieuwe klant, komt bij mij op kantoor voor een gesprek. Ze legt een beetje beschaamd uit dat ze het vermoeden heeft dat haar man vreemd gaat. Ik stel een paar basic vragen om haar gerust te stellen en om te checken of er echt signalen zijn die op overspel duiden. Die waren er genoeg. Ik vertel haar dat ze beter niemand iets over ons gesprek kan vertellen. Dat is altijd beter en verkleint de kans op ontdekking dat er een onderzoek loopt.

In het hotel
Sylvia verwacht dat er snel iets gaat gebeuren, dus we moeten meteen aan de slag. Samen met mijn collega ga ik op pad en begint de eerste observatiedag van het nieuwe jaar. Eenmaal bij het huis van de man aangekomen hoefden we niet lang te wachten. De man, overigens best een lekker ding, vertrok met zijn auto en na een rit van een half uur stapte hij een wel bekend restaurant in Akersloot binnen. Bij de ingang sprong een jongere blonde dame hem zo hard om zijn nek dat hij bijna omviel.

Een twee uur durend diner was de volgende stap, overigens niet vervelend hoor, als je er een tafel vlakbij ook lekker kunt eten (de slibtongetjes zijn er erg lekker). Ze zaten heerlijk knus aan elkaar te friemelen en na het eten verdwenen ze samen in een hotelkamer.

Tijd om Sylvia maar eens te bellen en haar op de hoogte te brengen. Zo gezegd zo gedaan. “Ik ga meteen mijn zus bellen en kom eraan!” zei ze resoluut.

Wordt vervolgd
Helaas voor jullie is dit onderzoek nog lopend en zullen jullie nog even moeten wachten hoe dit afloopt. In mijn blog van zaterdag lees je meer.

De naam Sylvia is verzonnen
CC foto: mikemol

Tsja, soms kan ik er wel over door blijven praten, zo spannend is het, maar er zijn ook vele momenten dat het een vervelende baan is. Ik moet toch soms, als het druk is, echt vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week paraat staan en dat is niet altijd even gemakkelijk met een gezin thuis. En in deze periode van feestdagen? Geloof me, het was echt mega druk! Op sommige momenten voel ik me die vrouw die zondags het vlees komt snijden. Gelukkig wordt het binnen het gezin heel goed opgevangen. Omdat mijn man in hetzelfde vak zit begrijpt hij me als de beste. Stiekem is hij mijn voorbeeld, de reden waarom ik ook in het vak ben gegaan.

Wat ik als detective zoal doe
Ik heb de schone taak om onderzoeken te mogen bepalen op juistheid van gegevens en te helpen bij observaties. Vooral dat laatste is natuurlijk heel erg leuk en wat de spanning geeft in mijn baan. Al met al is mijn werk tijdrovend, saai en spannend tegelijk, want je weet nooit wat er gaat gebeuren en wanneer.

Leuke en minder leuke kanten
De klanten die ik help hebben allemaal een probleem. Dit kan variëren van een partner die vreemdgaat, onterechte partneralimentatie of zelfs kinderontvoering en natuurlijk nog veel meer. In veel gevallen begint een zaak met uitzoekwerk op kantoor. Maar daarnaast moet er ook op locatie geobserveerd worden. Beeldmateriaal is zeer belangrijk in veel zaken. Dit betekent dat ik in de winter in de auto zit met drie truien aan, twee paar sokken, thermo ondergoed en een dikke jas, om het een beetje warm te krijgen. Dit is dus een van de minder leuke kanten van het werk. Gelukkig maken we heel wat klanten blij en maakt dat alles weer een stuk leuker.

Nu heb ik de afgelopen weken de mazzel gehad om gezellig met mijn twee kinderen te kunnen genieten van twee weekjes vakantie en heb ik al het koude werk even overgelaten aan mijn mannelijke collega’s.

Deze januarimaand zal ik er ook weer gewoon aan moeten geloven.

CC foto: the Italian voice

De hele maand januari gaat Cindy (34) voor ons bloggen over alles wat op haar pad komt bij de uitoefening van dit niet-alledaagse beroep. Cindy is getrouwd en moeder van twee jonge kinderen. Door haar man is Cindy tien jaar geleden in het detective-wereldje gerold. Twee privédetectives in één gezin dus (het lijken the Incredibles wel! Wie weet hebben de kinderen ook detective-skills?).

Een privédetective, wat doet die nu eigenlijk? Zou Cindy hele nachten op haar buik in de bosjes liggen met een verrekijker? Vinden er wilde achtervolgingen plaats met gierende autobanden en walkietalkies? Bij dit geheimzinnige beroep slaat mijn fantasie op hol. Ik ben benieuwd hoe het er nu echt aan toe gaat, in dit tot de verbeelding sprekende wereldje.

Komende vier weken vertelt Cindy over hoe ze het hectische leven van een privédetective combineert met haar privéleven. Maandagochtend kun je haar eerste blog lezen.

CC foto: grahamc99

Liefde voor de platenbaas
Na twee jaar bij mijn platenmaatschappij rond te hebben gelopen heb ik dan eindelijk gezegd wat ik wilde met mijn carrière. En met succes, we gaan er weer keihard tegenaan met z’n allen. Lekker schrijven aan die nummer één hit. Het mag dan toch eindelijk wel een keer gebeuren.

Angst
Toch ben ik na het winnen van het Gouden Kalf bang. Bang dat mensen denken dat ik die prijs niet waard ben. Nu moet ik gaan bewijzen dat ik ook echt goed ben. Maar hoe moet dat als mijn volgende filmrol nog niet echt in het verschiet ligt. Moet ik blijven wachten bij de telefoon? Wachten totdat iemand me belt? Wachten totdat het volgende script op de deurmat valt?

De eerste keer casten na het winnen van het Gouden Kalf was een ware hel. Dat kwam voornamelijk door mijzelf. Ik maakte me zo zenuwachtig omdat ik dacht dat ik nu toch eens een keer door de mand moest gaan vallen. Het was voor een toneelstuk en er werd mij gevraagd of ik ook een lied kon zingen. Geen probleem zou je denken, maar niks was minder waar. Ik maakte me meer zorgen dan ooit. En dat terwijl ik in 2009 succesvol van de Popacademie ben afgestudeerd.

Vechten
Ik kwam de auditieruimte binnen en zag allemaal soapies zitten. Hoorde ik hier wel thuis? Ineens begon de twijfel weer toe te slaan. Die twijfel die ze me twee jaar geleden hadden aangepraat op de toneelschool. “Meisje, jij bent geen actrice, laat die droom varen.” En daar stond ik dan op 1 oktober met een Kalf in mijn hand. Ik weet het zeker. Mijn goede voornemen is om dit jaar te laten zien wat ik waard ben. Te vechten voor mijn passie. En laten zien dat ik WEL een actrice ben.

CC foto: Laura Oldenbroek

Eenzame champagne
Dit is het eerste jaar, sinds mijn veertiende, dat ik met oud&nieuw alleen ben. Het eerste jaar zonder geliefde bij de kerstboom. Dit is helemaal niet erg hoor. Dit jaar ga ik lekker feesten met mijn beste vriendinnetje, lekker de beest uithangen.  Maar toch vraag ik me af wie me als eerste zal kussen om 00.00 uur. Een zoen van mijn vriendinnen? Of gaat er snel nog iets opbloeien? Want ja, ik ben verliefd.

Rood hoofd
Ik heb mezelf maanden voor de gek gehouden. Steeds gezegd dat ik echt niks voor hem voelde en dat we gewoon vrienden waren.  En die rode kop die ik steeds kreeg als zijn naam genoemd werd nam ik maar voor lief. Maar ik ben er dan toch echt achter gekomen. Er is meer. Toen ik zag dat er een ander meisje gek op hem werd deed dat pijn, ik werd er verdrietig van. Misschien is dit ook de reden waarom mijn ‘relatie’ met Willem nooit tot stand is gekomen.

Honderd waxinelichtjes
De manier hoe hij mijn hand vasthoudt, er zachtjes in knijpt en me een knipoog geeft. Zo een van, ‘alles komt goed’. De manier hoe hij mij introduceert bij mensen die ik niet ken. Hoe hij opschept. Alles wijst erop dat hij mij ook fijn vindt. Maar daar stopt het niet. Die keer dat hij me bijna kuste en ik snel naar huis ging. Die keer dat ie vroeg of ie me mocht kussen en ik er ongemakkelijk van werd. De honderd waxinelichtjes voor mij aangestoken. Moet ik blijven hopen totdat we allebei uitgescharreld zijn en over zes jaar met elkaar trouwen? Of is hij degene die me kust om 00.00 uur? Dat zou wel een mooi sprookje zijn.

CC foto: Lin Pernille Photography

De drie wijzen uit het Oosten
Rembrandt in de kribbe, papa als os? Er zou dus zomaar een levende kerststal kunnen ontstaan. Met een familie die grotendeels uit de Achterhoek komt moeten die drie wijzen uit het Oosten ook wel goed komen. Maar is dat wel zo?
Ik ben misschien een beetje verpest, maar ik heb een hekel aan Achterhoekers. Ik vind het zelfs jammer dat mijn familie mijn familie is. En dat ze allemaal zo’n verschrikkelijk accent hebben, bekrompen zijn en anderen niks gunnen.

Dik en lelijk
Mijn jeugd in de Achterhoek was geen pretje. Ik kleedde mij nogal excentriek en was met mijn skateboard en mannelijke vrienden niet bepaald een stereotype meisje. Dit werd me dan ook niet in dank afgenomen, er werd elke dag tegen me gezegd dat ik een heks, dik en lelijk was. Dit was de hel, die hel heette de Driemark te Winterswijk. Mijn middelbare school. Zelfs de leraren lieten mij geloven dat ik een raar kind was en de enige die wel in mij geloofde was mijn geliefde muzieklerares. Zij spoorde mij aan om me met muziek bezig te houden en merkte al snel dat ik daarin kon vluchten, me af kon sluiten van al die nare blikken die ik op het schoolplein kreeg.

Rare stadse meisjes
Door al die nare herinneringen ga ik niet graag terug naar Winterswijk, al woont een vriendinnetje van mij er nog steeds. Gelukkig heeft ze nu een relatie met een meisje uit Amsterdam dus zie ik haar vaker. Erg fijn. Ook zij heeft het er daar niet makkelijk gehad. We werden vriendinnen op de eerste dag van de middelbare school. Zij kwam uit Den Haag en bij de pasfoto’s stond ze achter me omdat haar achternaam ook met een S begint. Dit schepte natuurlijk een band. Dit maakte niet alleen mij dat rare meisje uit de stad, we stonden er nu met z’n tweeen voor. Op haar zestiende kwam ze uit de kast en kreeg al snel een relatie met een meisje. Dit zorgde ook voor rare blikken vanuit dit bekrompen dorp. Zij kan er wel boven staan en daar heb ik diep respect voor. Het interesseert haar simpelweg niet wat die boeren van haar denken. Nu ik nog.

CC foto: Timo_Beil

Ouderlijke liefde
Ik belde gelijk mijn moeder om te vertellen hoe beroerd ik me voelde. Ze twijfelde geen moment en haalde me op. Huilend lag ik op de bank, ik heb me in tijden niet zo slecht gevoeld. Nu staan mijn ouders sapjes voor me te persen en soepjes te maken. Maar hoe moet dat nou met die cadeaus? En net nu er overal uitverkoop is en ik zo’n zin had in de feestdagen. Lekker met mijn vrienden en familie feest vieren in een mooi nieuw jurkje.

Antibiotica
Mijn arts heeft me een kuur voorgeschreven. Tien dagen aan de antibiotica waardoor er natuurlijk ook niet van de wijn gesnoept mag worden. Oud&Nieuw zonder champagne? Geen Oslo?
Een half jaar geleden verloor ik mijn hart aan Oslo en toen mijn Noorse vrienden vroegen of we oud&nieuw daar zouden willen vieren twijfelden Kaat en ik geen moment. Hoe moet dit nou!? Ik word er spontaan verdrietig van, bah!

CC foto: Bop Mulder

Groot genieten
Hoe sterk klinkt dat toch dan ook door in het Hollandse levenslied ofwel de smartlap. Als ik eens wat treurigs heb meegemaakt dan zing je zo’n melancholische smartlap toch net met wat meer schwung. Dan komt die snik als de beste duidelijk naar voren. En echt waar, soms zit de halve bar met me mee te grienen als ik ‘Laat me alleen’ van Rita Hovink zing. Zo’n zielig nummer en zo recht uit het leven gegrepen! Dat maakt mijn vak zo mooi, dat je de liedjes vertaalt naar het moment. Dat je er met z’n allen van geniet, hoe treurig een tekst of melodie soms ook kan zijn.

Samen zijn is samen lachen, samen huilen
De saamhorigheid die je dan hebt is ongelofeloos. Ik probeer in mijn optredens altijd zo snel mogelijk een band te creëren tussen mijn publiek onderling. Zo geven we een bosje witte roosjes door op de maat van de muziek en als de muziek stopt dan mag je naar voren komen om wat geinigs te doen. Een moppie vertellen of een liedje zingen ofzo, dat kan haast iedereen waarderen én er komen ongekende talenten in mensen naar boven! Ook geven we op plenaire momenten gezamenlijk complimentjes en schouderklopjes aan mekaar en zo probeer ik de groepscohesie in korte tijd tot een hoogtepunt te bewerkstelligen.

Schaam je niet!
Want ik vind het heel belangrijk dat als je met mekaar liedjes vol vreugde maar ook vol van verdriet zingt en beluistert, dat je dan je gevoel daarbij mag laten tonen. Dat je je niet schaamt om die ene snik of een traan die opwelt in je ogen of dat je hinnikt van het lachen om een goeie mop. Dat mag niet raar gevonden worden.

Ik vind het belangrijk dat iedereen mekaar waardeert zoals  dat hij of zij is en tijdens mijn optredens al helemaal! Vandaar dus dat ik al die saamhorigheidsvaardigheden erin betrek, in de shows die ik geef.  Want een gevoelige smartlap in je eentje moeten verwerken, is als een kind dat zijn moeder kwijt is op de Albert Cuyp. En dat gun je helemaal niemand… 

Vind je het leuk om bij te houden wat ik allemaal doe? Je bent van harte welkom in mijn woonwagentje op www.carolakraai.nl of volg me op Twitter of op de Facebook Fanpagina, gezellig!

De bezorgde papa
Samen met mijn vader stapte ik vol goede moed de auto in. Op naar de KNO arts voor controle. Na een maand aan de vernevelaar, antibiotica en de maagzuurremmers te hebben gezeten was ik erg benieuwd of er verbetering te zien zou zijn. Op de heenweg was mijn vader opmerkelijk gespannen, misschien omdat hij al zo’n vreemd voorgevoel had.

Stemspreekuur
De Stemdokter plaatste de camera in mijn strot en vroeg me om wat eenvoudige stemoefeningen te doen. Ik keek mijn vader aan en zag dat hij een beetje bezorgd keek. “Niet goed?” vroeg ik. “Dat wordt een operatie Coosje, het ziet er wel iets rustiger uit maar weg gaat hij niet.” De dokter doelde op de cyste die vier weken geleden ontdekt was en blijkbaar mijn rechter stemband erg gezellig vond om nog even op te blijven zitten.

Audities
De dokter liet mij een filmpje zien van hoe ze zo’n cyste verwijderen, iets wat hij beter niet had kunnen doen. Ik vind het gewoon heel eng dat er iemand in de buurt van mijn stembanden komt, zeker als er een soort schaar in het spel is. De operatie is op 4 januari, dan mag ik een week niks zeggen en in de drie weken daarna moet ik langzaam mijn spraak en zang weer opbouwen. Twee keer per week logopedie. “Dan ben je weer zo goed als nieuw.” Net nu ik besloten had toch weer te willen gaan studeren en in februari de nodige audities heb staan. Bah!

Second Opinion
Toch besloot mijn vader een afspraak te maken bij zijn eigen KNO arts om een second opinion te laten doen. Een operatie is toch vrij heftig en we hoopten dan ook op een andere conclusie. Daar ben ik net van terug, en wat denk je? Ik heb waarschijnlijk ook nog eens pfeiffer. Pfeiffer ja. Daardoor kan mijn operatie niet doorgaan en ben ik nog verder van huis. Yes, daar houden we van.

CC foto: privebezit

Kino? Kino? Ik was nog niet helemaal ‘up to date’, maar die avond maakt ik kennis met the game, volgens veel heren dè handleiding om ‘chickies te scoren’. Toen ik het globaal uitgelegd kreeg dacht ik dat er geen vrouw zo gek zou zijn om hiervoor te vallen, maar helaas dames we pikken het en masse.

Alles voor de aandacht
Één van mijn vrienden heeft als favo uitgaansoutfit een bontmuts. Het is een walgelijk ding. Als je hem ziet dan denk je de geur van mottenballen er vanzelf bij. Die bontmuts is, in tegenstelling van wat ik naïef genoeg altijd dacht, geen fashion statement, maar een zogenaamd ‘Lock-in prop’. Een item dat enkel en alleen bedoeld is om de aandacht te trekken zodat je een aanknopingspunt hebt om een gesprek te beginnen.

De foute openingszin 2.0
Meiden vinden het bizar, maar onthouden wèl dat hij die jongen met die bontmuts was. Elke keer als hij voorbij loopt valt hij op en na zo’n vijf keer langslopen kunnen veel dames zich niet meer inhouden en maken een opmerking over zijn slechte smaak. Het ijs is gebroken en hij kan verder met stap 2. Groene Crocs, rare brillen, vage t-shirts, als je erop gaat letten zie je ineens heel veel van die geëvalueerde foute openingszinnen voorbij komen.

Foute mannentaal
Nieuwe openingzinnen, nieuwe methodes, nieuwe slang. In VIVA 51 van deze week kom je alles te weten over deze ‘foute’ mannentaal of ‘foute mannen’ taal. Het is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt.

Ergens vraag ik me af desbetreffende dames er ook echt ‘intrappen’ of dat ze de heren in de waan laten dat het werkt. Want als het echt een leuke vent is, maakt het toch niet uit hoe fout z’n openingszin is.

CC foto: Gray Monk

Op het lijf geschreven
Dit fantastische nummer van Renée de Haan dat eind jaren ’80 geschreven werd door Aad Klaris is mij op het lijf geschreven. Renée is een vrouw die recht uit het hart zingt en escapades, vreemdgangers, verdriet en bedrog zijn deze vrouw volgens mij niet vreemd. Deze rasechte Amsterdamse volkszangeres grijpt je aan.

Dag grote liefde
En sinds een week of twee kan ik het nummer met nog meer gevoel zingen dan voorheen. Je raadt het al; mijn grote liefde (of nou ja, zo leek het althans) heeft mij verlaten. Gewoon, op een dag zei hij: ‘Carool, ik heb eens na zitten denken en dit wordt ‘m niet’. Ik was natuurlijk totaal flebbergested en overdonderd door dit onverwachte en verschrikkelijke nieuws.

De ontdekking
De echte exacte reden wilde meneer niet vertellen, meer dan een ‘Ik zie het niet meer zo zitten’ en  ‘Het ligt niet aan jou maar aan mij’ kwam er niet uit. Nou, dat laatste had ik blijkbaar wat letterlijker mogen opvatten want wat blijkt gisteren toen ik ‘m tegen kwam in de Dirk?

Wekenlang heb ik me zitten afvragen over hoe of wat ik fout heb gezegd, heb ik zitten twijfelen of dat ik me niet verkeerd had gedragen of dat ik er wel alles aan heb gedaan om de relatie te laten slagen. Ik ben drie kilo afgevallen en bijna, bijna weer aan de Marlboro mint gegaan, ik kwam de deur haast niet meer uit.

Nou? Wat blijkt daar dus gisteren in de Dirk? Staat meneer bij afdeling zuivel zo met een meisje van amper, ik herhaal amper 20 lentes jong een beetje te zoenen. Gatverdamme, daar zakt je legging toch van af? En wat blijkt als klap op de vuurpijl ik dit schokkende nieuws aan mijn lieve vriendin Rooie Nel aan de bar bij Nol zit te vertellen? Zegt Nol doodleuk: ‘Ohh, da’s Annie, daar heb ik ‘m al vaker mee zien lopen. Die ken je toch wel? O nee, die kwam altijd pas als jij naar huis was. Sorry Carool, ik had je dat misschien wel kunnen vertellen’.

Leugenaar!
Je kan je voorstellen dat ik stijl achterover sloeg van dit nieuws. Meneertje heb mij gewoon de gehele tijd zitten bedriegen! Inderdaad, het lag niet aan mij, de vuile huichelaar. Ga alsjeblieft naar haar en vergeet niet mij de sleutel terug te geven…

Bakkerij
Gluhwein, warme kersen, slagroom en cake in de oven. Als twee ware keukenprinsessen waren Kaat en ik aan het bakken geslagen. Al snoepend van het beslag werd er bijgepraat over de zoveelste lompe boer die we tegen het lijf waren gelopen. Heerlijk, nergens heen kunnen en moeten, rare verhalen aanhoren van mijn vriendinnetje.

Make-up+sneeuw=kut
Mooi satijnen pak aan, make-up op, haar in de krul, op naar het afstuderen van Sam. Eenmaal op de fiets begon het te sneeuwen en dat kittige pakje, dat van te voren o zo handig was, bleek niet bestendig tegen de sneeuw. Ook mijn jaren vijftig look was bij aankomst niet helemaal meer zoals ik van huis weg was gegaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik nam plaats in de warme collegezaal en zag mijn zenuwachtige vriendinnetje het podium op stappen. Wat deed ze het goed! Mijke, de regisseur van Joy, en ik zaten beretrots naar Sam te kijken toen ze te horen kreeg dat ze met minimaal een acht af zou gaan studeren.

File
Nu sta ik snoeihard met mijn moeders auto in de file. Amsterdam ziet er prachtig uit onder die witte deken, maar erg praktisch is het niet. Auto’s die van bruggen glijden, oma’s die niet naar buiten kunnen om hun dagelijkse boodschapjes doen, bussen die niet rijden, bah, ik ben er klaar mee. Behalve met kerst natuurlijk.

CC foto: privebezit

Positief tiepje
Ik ben een rasechte optimist en ik sta lekker met twee benen én met veel plezier in het leven. Ik ben spontaan, ga met een glimlach door de dag en ik hoop dat ik mijn geluk op de mensen om mij heen over kan brengen. Voor mij geldt: ‘Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’. Mijn levensdoelen zijn: lol hebben in het zingen, mensen gelukkig maken én het Hollandse levenslied dichter bij de mensen brengen!

Op de planken met mijn neefies
Smartlappenfestivals, zomerfestivals, braderieën, bruiloften, verjaardagen en bedrijfsfeesten; ik word overal voor benaderd. De ene keer kom ik drie kwartier met een orkestband liedjes voor de mensen zingen en de andere keer speel ik met mijn neefies het dak van het café eraf met ‘Carola Kraai en de Sunshineband’. Samen met mijn lieve neefies optreden is steeds weer één groot feest!

Presentatrice Carola
Wat ik ook heel erg leuk vind om te doen is presenteren. Ik heb een super leuke ‘Hollandse Hitquiz’ gemaakt en ik begeleid ook karaoke-avonden en playbackshows op bijvoorbeeld de plaatselijke voetbalvereniging. Met neef Theo Lambrusco beleef ik de meest hilarische avonden als wij met onze ‘Oergezellige Bingoshow’ aantreden. Op http://www.carolakraai.nl/ kun je mijn neefjes bewonderen en meer over mij te weten komen.

Drukke boel
De afgelopen periode was erg druk. Van het optreden op de Bossche kermis in augustus met de feestband ‘Trane met Tuite’ tot en met de ‘Oergezellige Bingoshow’ in Utrecht van vorige week; niets was mij te dol. Ik reed maar rond over het Hollandse wegennet in mijn rooie Ford Fiësta en overal waar ik kwam was het één groot feest.

Effe rust
En nu het einde van het jaar in zicht is, wordt het tijd om de balans eens op te maken. Om eens lekker tot rust te komen en een goed gesprek aan te gaan met mijn goeie vriendin Rooie Nel. Om de neefies weer eens op te bellen en gezellig te eten vragen. Om te kijken hoe het in Artis is met Trudy de vogelspin. Om de boom op te tuigen en alle daarbij behorende tradities (lees: Vieux drinken met Rooie Nel) uit te voeren. Ik zeg: ‘Laat de kerst maar komen!’

CC beeld: privébezit

Dat is in ieder geval hoe het is voor de excentrieke Amsterdamse smartlapzangeres Carola Kraai. Zij reist heel Nederland door om mensen te laten lachen met haar vertolkingen van smartlappen van diverse zangers en zangeressen. Natuurlijk zingt ze ook veel tranentrekkers, want dat is de oorsprong van de smartlap.

Een kijkje in het leven van Carola
Hoe haar turbulente leventje eruit ziet? Dat vertelt zij de komende week op Viva.nl! Vanaf morgen zullen er drie blogs verschijnen waarin Carola ons een kijkje laat nemen in haar bestaan als smartlapzangeres. Dat wordt zeker spannend, want haar leven lijkt soms ook rechtstreeks vanuit een smartlap te komen.

Viva 51- Smartlappenspecial
In Viva die vrijdag verschijnt staan de verhalen van zes vrouwen wiens levens ook zo in een smartlap bezongen kunnen worden. Bijvoorbeeld Marjolein (21), wiens vader al jaren lang veel te veel drinkt. Het lijkt alsof het liedje ‘Ach vaderlief, toe drink niet meer’ van Zangeres Zonder Naam op haar leven gebaseerd is. En de smartlap ‘Eenzame kerst’ van André Hazes? Die zou zo over Bianca (43) kunnen gaan, wiens man haar en hun twee kinderen een paar dagen voor kerst plotseling in de steek liet voor zijn minnares.

Deze hartverscheurende verhalen zijn te lezen in Viva 51, die morgen in de winkels ligt. 

En wil je weten hoe het is om smartlapzangeres te zijn? Volg dan de komende week de blogs (drie in totaal) van Carola!

CC foto: still uit filmpje

Lijstjes
December is de maand van de lijstjes: muziek, politiek en nieuws. Het komt allemaal voorbij. Mijn lijstjes zijn culinaire lijstjes. Dat varieert van lijstjes met boodschappen, menu’s en dinergezelschappen tot must-haves voor in de keuken (hebben hebben hebben!). Vervolgens kom ik in de week voor kerst in de ‘orden-fase’. Alle lijstjes moeten op de een of andere manier één worden. Menugangen moeten bij elkaar passen en het benodigde werk moet haalbaar zijn.

Wat maakt jouw kerst compleet?
Mijn lijstjes voor dit jaar zijn gemaakt, maar voor je het weet is er weer een jaar voorbij. Daarom mijn vraag aan jou: wat eet jij met kerst? Wat is jouw favoriete (familie)recept? Zonder welk ingrediënt is jouw kerst niet compleet? Wie weet komt jouw recept volgend jaar wel op mijn lijstje terecht!

En op nummer één staat…
…één van mijn favorieten: gemarineerde rosbief uit de oven. Klassiek, dat wel. Maar een goede combinatie van smaken en mijn gasten zijn er altijd erg blij mee. Belangrijk detail: je hebt je handen vrij voor andere dingen omdat het hoofdgerecht in dit geval gewoon de oven in kan.

Gemarineerde rosbief uit de oven (voor 4 personen)
met saus van rode wijn, tijm, rozemarijn en knoflook

Nodig voor het vlees
·    150-175 gram rosbief per persoon
·    Haal de rosbief bij de slager, aan één groot stuk

Nodig voor marinade
·    Verse tijm
·    Verse rozemarijn
·    3 tenen knoflook, een paar grote tenen (geperst)
·    Olijfolie

Nodig voor de saus
·    2 bakjes kastanjechampignons
·    Extra scheut rode wijn
·    Scheut water
·    Bakje room
·    Maïzena om de saus te binden als deze iets te dun is

Marineren
1.    Een dag voordat je de rosbief klaarmaakt, marineer je ‘m in olijfolie, 2 tenen geperste knoflook, verse tijm en verse rozemarijn. Wrijf alles goed in en wikkel in aluminiumfolie. Zet in de koelkast (in of op een schaal).
2.    Ongeveer 3 uur voordat de rosbief de oven in gaat, haal je het vlees uit de koelkast om op kamertemperatuur te laten komen.

Bakken
3.    De braadtijd in de oven ligt een beetje aan de dikte van de rosbief. Ik vraag bij de slager altijd hoe lang het stuk in de oven moet bij een tempratuur van 100 graden.  Mijn eigen slager adviseert op 100 graden te bakken, omdat het vlees dan mooi egaal rosé wordt (en dat werkt perfect!). De rosbief zal voor deze portie ongeveer ‘een uur en een beetje’ in de oven moeten. Op 100 graden, in een op 100 graden voorverwarmde oven. Zet de oventemperatuur niet hoger, dan gaat het aan de buitenkant harder maar is de binnenkant nog rauw als de braadtijd verstreken is.
4.    Bestrooi de rosbief rondom met peper en zout voordat ie de oven in gaat en leg in een ingevette ovenschaal die genoeg ruimte biedt nog wijn en kruiden toe te voegen.
5.    Schenk 1,5 dl rode wijn in de ovenschaal en voeg daar nog één teen geperste knoflook aan toe en een paar takjes verse tijm en rozemarijn. Zet in de voorverwarmde oven.
6.    Wanneer de rosbief in de oven staat ‘bedruip’ je het vlees om de 10 minuten. Dat wil zeggen: met een juslepel de rode wijn over het vlees heen gieten.
7.    Wanneer de rosbief nog 10 minuten in de oven moet, begin je aan de saus.

Saus en afwerking
8.    Voor de saus snijd je 2 bakjes kastanjechampignons in kwarten (goed schoonborstelen) en bak je ze in een koekenpan aan. Breng op smaak met peper en zout. Na 5 minuten zijn de champignons gaar (genoeg). Zet ze even apart in een schaaltje.
9.    Is de rosbief klaar? Zet de oven dan uit en wikkel het vlees in twee lagen aluminiumfolie. Leg de rosbief op een schone schaal in de oven die uit staat.
10.    Zeef de rode wijn met kruiden uit de ovenschaal boven een braadpan, juspan of andere pan met voldoende inhoud.
11.    Voeg een scheut water en een flinke scheut extra rode wijn toe aan de saus. Roer en laat even aan de kook komen.
12.    De saus bind je door er een bekertje room aan toe te voegen. Laat aan de kook komen en roer tot de saus iets dikker wordt. Vind je de saus te dun, gebruik dan Maïzena om de saus iets meer te binden.
Een andere manier is monteren met boter (laat de room of Maïzena dan buiten beschouwing). Monteren wil zeggen dat je ijskoude boter met een garde door de saus klopt. Als je dit doet, zorg er dan voor dat je ruim van tevoren een paar blokjes (totaal ongeveer 25-50 gram) boter in de vriezer legt. Hoe kouder, hoe beter! Voeg aan de saus toe, roer en als het goed is zie je de saus dan binden.
13.    Saus gebonden? Voeg dan de kastanjechampignons toe en laat de saus even doorwarmen. Proef als laatste test nog even of de saus nog peper en zout nodig heeft.
14.    Saus en bijgerechten klaar? Haal dan de rosbief uit de oven en folie en snijd in dunne plakken.

Fijne en smakelijke feestdagen gewenst!

CC foto: Minimalist Photograpy

Kerstmis = Kersthit?
Samen met Ruben, mijn gitarist, besloten we een kersthit te schrijven. Terwijl iedereen zijn spullen pakte om naar het strand te gaan, droomden wij van sneeuwvlokken en kerstverlichting. De titel lag al snel vast: ‘A Cosy Christmas’ zou het worden. Ruben schreef de muziek en ik boog me over de tekst. Alles af, maar toen kreeg ik die vervelende stemproblemen. Inzingen moest maar even wachten totdat ik groenlicht kreeg van de Stemdokter.

Jarenplan
Toen we apentrots het liedje naar de platenbaas stuurden kregen we helaas niet het enthousiaste antwoord waar we op gehoopt hadden. Hij vond de productie zwak, kon mij niet verstaan en vond dat hese stemgeluid maar niks. Alsof ik daar iets aan veranderen kon? “Nee, we gaan het toch niet uitbrengen. Je zal er maar een jarenplan van moeten maken, Coos”. “Dan pleur ik het zelf wel online, of je nou wilt of niet” zei ik en zo geschiedde.

De magie van Youtube
Boos zette ik een slecht filmpje in elkaar en gooide het op Youtube. Ruben heeft het al naar 3fm gestuurd in de hoop dat onze vrienden van de radio het gaan draaien. Misschien is het toch niet zo verstandig om je baas tegen je in het harnas te jagen en is het toch verstandiger om ‘mijn plas nog even op te houden’. Maar ik maak mijn muziek met liefde en niet om er zelf huilend op mijn bed naar te luisteren. Ik wil dat iedereen er van genieten kan, mensen zich herkennen in mijn verhalen. Die kerstsingle is misschien ook geen hit maar ik droom er al jaren van dat mensen, terwijl ze aan het kerstdiner zitten, mijn plaatje op zetten.

CC foto: Laura Oldenbroek

Stop de tijd
De geboorte van mijn neefje maakt me een beetje melancholiek. Ik moet ineens denken aan alles wat er het afgelopen jaar is gebeurd. Soms leef ik zoveel in wat er nog gedaan moet worden, dat ik me niet bewust ben van wat er allemaal gebeurt. Dit vind ik zo jammer, ik wou echt dat ik de tijd stil kon zetten om er in te verdrinken. Ik heb een heerlijk leven, fijne vrienden om me heen en een ontzettend warm gezin. Maar wat mis ik?

Dan toch die man? Iemand om tegen aan te janken als ik het even niet meer zie zitten, als ik niet meer weet wat me overkomt? Er is het afgelopen jaar zoveel moois gebeurd dat er wel iets slecht moet gaan. Ik verloor al meer dan eens mijn hart aan de zoveelste mooie man. Maar de laatste keer was denk ik het ergst. Ik droom elke nacht over deze man, laten we hem voor het gemak Willem noemen.

Kussen onder een paraplu
Op de avond dat we elkaar ontmoetten had hij me gelijk te pakken, we raakten aan de praat en al snel vergat ik alles om me heen. De avond ging zo snel voorbij en toen hij me heel ongemakkelijk om mijn nummer vroeg kon het niet anders dan dat mijn hart een vreugde sprongetje maakte.

De twee weken die we samen doorbrachten waren geweldig, hij kwam dagelijks bij me over de vloer en maakte zelfs de laatste dingetjes in mijn huis af. Samen boodschappen doen, wandelen door de regen en kussen onder zijn paraplu. Als hij dan weer naar zijn werk moest voelde het altijd als een groot gemis en smste hij me gelijk dat hij heimwee naar me had. Waarom dit in ene gestopt is weet niemand. Leven we dan toch echt in die twee andere werelden? Had ik te hoge verwachtingen of gingen we teveel in elkaar op en probeert hij me nu los te laten? Wat ik wel weet is dat het pijn doet. Auw.

CC foto: foxtongue

Haast, haast, haast.
Het is dan eindelijk gebeurd, om 2 uur smste mijn grote zus dat haar vliezen waren gebroken. Om half 8 vertrok zij samen met haar vriend Thijs naar het ziekenhuis en niet veel later om half 10 was daar mijn neefje: Rembrandt.
Mijn zus belde me vrij snel zelf op om me te vertellen dat ik tante was geworden. Ik wist niet waar ik het zoeken moest, liet de boel de boel en bestelde een taxi. Snel naar het huis van mijn ouders, daar weer de auto in en op naar de Achterhoek.

Tranen van geluk
Daar lag hij dan, in het vrolijke huis van mijn zus. Toen ik hem zag probeerde ik me sterk te houden, liep zachtjes de kamer uit en begon te huilen. Zo’n groot gevoel van trots had ik nog nooit gevoeld. Trots op mijn zus, trots op Thijs, trots op dat hoopje liefde dat daar lag. Thijs zag me huilen, liep naar me toe en sloeg zijn armen om mij heen. “Mooi he” fluisterde hij in mijn oor. Jezus, wat voelde die knuffel van mijn zwager op dat moment goed. Intens gevoel van geluk, dat we echt een familie zijn. Niet kapot te krijgen.

Mijn zus maakte grapjes en had het over de enorme maandverbanden die ze moest gebruiken. Dit klaarde de lucht een beetje en we gingen gelijk aan de sushi, iets waar mijn zus haar hele zwangerschap naar had verlangd. Toen mijn vader Rembrandt in zijn armen kreeg hoorde ik dat bekende geluid in zijn stem. “Wat ben jij mooi” zei hij met tranen in zijn ogen en begon gelijk tegen hem te neuriën…

Zusterliefde
Mijn zus is mijn hele leven lang een enorm voorbeeld voor me geweest. Als kind was dit heel extreem. Had zij een naveltruitje, dan moest ik ook een naveltruitje, zij ging op paardrijden, dat werd ook mijn lievelingssport. Ik bewonder haar nog steeds enorm en na vandaag misschien wel nog meer dan ooit. Lien, ik hou van jou.

CC foto: privébezit

Egyptische bureaucratie
Vrijdagavond trokken we onze mooiste outfits aan en vertrokken op onze killerheels naar de eerste verdieping van ons hotel. Deze verdieping is helemaal ingericht voor het Filmfestival met allemaal kamertjes waar mensen van het festival zitten. Iedereen denkt ergens iets over te zeggen te hebben, dus we werden al veelvuldig van het ene kamertje naar het andere kamertje gestuurd, om uiteindelijk toch in kamertje één te moeten zijn. Daar stond Amar, een tweeëntwintigjarige fysiotherapeut die een enorme voorliefde voor cinema heeft. Hij zou ons begeleiden naar de screening van ‘Joy’ waar ook een heuse persconferentie zou zijn. Amar werd al snel de man omdat hij die drie mooie Amsterdamse meisje mocht begeleiden.

Rode oortjes
We kwamen aan bij het Operahuis waar ‘Joy’ vertoond wordt. We stapten in een smalle lift om uiteindelijk in een achterkamertje terecht te komen waar ze een projectiescherm hadden opgehangen. De zaal was redelijk gevuld met voornamelijk islamitische mannen en vrouwen, maar mijn oog viel gelijk op de mooie blonde jongen die aan de andere kant van het gangpad zat. Dit liet ik dan ook duidelijk merken aan Sam en Eer en sprak de magische woorden dat ik hem prima te doen vond.

De film werd ingestart en toen de eerste blote borst in beeld kwam zag ik de meisjes achter me rood worden en hun handen voor hun ogen houden. Niet veel later vertrokken de eerste mensen uit de zaal. Toen ik even later rokend in beeld kwam met mijn zwangere buik stonden er nog meer mensen op en begonnen er wat mannen doorheen te praten.

Gkoesjie Sgmift
Toen de film eindelijk ten einde was werden we naar voren geroepen. “Here are Samira Mjaas and Gkoesjie Sgmift” riep de trotse festivalmanager waarop ik in lachen uitbarstte. De zeven overgebleven journalisten konden wat vragen stellen. Zo ook de vriend van de knappe man die aan Sam vroeg of ze depressief was. Hij was namelijk dokter en zag aan het spel de symptomen van een heftige depressie. Heerlijk dit, we hebben dan ook genoten van het moment en probeerden er niet te serieus op in te gaan.

Niet veel later, na de persconferentie, sprak de knappe man me aan. Dat hij de film zo mooi vond en wat we de rest van de dagen nog gingen doen. Hij vertelde dat hij Arabisch studeerde hier en dat hij uit Brussel kwam. Een Belg dus. Shit. Hij vertelde ook dat hij redelijk goed Nederlands kon verstaan. Waarschijnlijk had hij dus gehoord dat ik hem zo lekker vond dat ik bijna van mijn stoel afgleed. Ohoh. Doordat ik verdronk in de ogen van de knappe Belg ben ik niet eens op zijn hint ingegaan. Heb zelfs niet gevraagd hoe hij heet of wat zijn telefoonnummer is. Nu kan ik alleen nog dromen over mijn Oosterse naaa-haaa-haa-acht met mijn knappe Belg.

CC foto: privébezit

Walk like an Egyptian
Even later kwamen we bij de Sfinx en maakte Lauran foto’s van ons. Ja, ook de kus met de sfinx, heerlijk, waande me bijna een Japannertje. Elke stap die we deden zong Lauran een ander liedje voor ons, waarschijnlijk omdat ie alvast dacht aan de tip die hij aan het eind van de dag hoopte te krijgen.

Gelijk door naar het parfummuseum, of iets wat daarvoor door moest gaan. De jongen die daar werkte begon gelijk met zijn spreekbeurt. De helft was niet te verstaan maar hij deed erg zijn best. We kregen allerlei lekker extracten te ruiken. Lotusbloem, papyrus en zelfs iets wat Christmas Night heette. Die moest ik natuurlijk hebben! De werktitel van mijn nieuwe kerstsingle is Christmas Night, misschien dat ik dan toch nu eens een nummer 1 hit ga scoren!

Vanavond doet Villa Hysterica haar eerste werkbezoek aan. Een heuze persconferentie, erg spannend! Hoe dat gaat vertel ik jullie maandag!

CC beeld: privébezit

Mannenverhalen op Schiphol
Daar sta je dan je koffer in te pakken met allerlei leuke zomerjurkjes terwijl het buiten -5 is. Shit, nog even snel naar de drogist. Sneeuwschoenen en wanten aan en op naar de stad. Toen alles was ingepakt vertrok ik vanuit mijn ouderlijk huis (ik moest nog even mijn hondjes knuffelen), naar Schiphol. Mijn 2 huisgenootjes vertrokken vanuit ‘Villa Hysterica’, ons schattige huisje in de Jordaan, naar het vliegveld. Heerlijk, vertraging, daar hadden we zin in. Gelukkig hadden we een hoop met elkaar te bespreken; wat welke man nou weer uitgespookt had.

De heks en de homo
Eindelijk stapten we het vliegtuig in. We hadden lastminute nog kunnen regelen dat we met z’n drietjes naast elkaar konden zitten, wel zo relaxed als je niet uitgepraat raakt. ‘Beef or chicken?’ vroeg de steward. “Beef, ehh, chicken, ehhh, no, I want beef.” zei huisgenootje 1. De steward raakte gelijk geïrriteerd en vroeg op een zeer onaardige toon wat ze nou wou. Bij dezen was onze steward afgeschreven, laat maar hoor, graag of niet. Hij werd zelfs boos toen we na 4 uur vliegen vroegen of we misschien een glaasje water mochten. Ik voel een carrièreswitch aan komen bij deze man.

1001 nacht
Eenmaal aangekomen waren we blij verrast. Er stonden aardige mensen van het Filmfestival op ons te wachten die ons hielpen met de koffers, sigaretjes aanboden en ons op een taxi naar het hotel zetten. We keken onze ogen uit, wauw, wat een sprookje dit, en god, wat is het lekker warm hier! En het sprookje ging alleen nog maar mooier worden, vergeet het prachtige uitzicht, prachtige hotel. Richard Gere is hier. Ja. Richard f*cking Gere.

Meer over het Caïro International Film Festival lees je zaterdag in mijn blog!

CC foto: privébezit

Gouden Kalveren Gala
Vrijdag 1 oktober 2010. Het was eindelijk zover, de uitreiking van de gouden kalveren. Bloedzenuwachtig vertrok ik in mijn nieuwe jurk naar Utrecht. Na het ‘Genomineerden Diner’ achter de rug te hebben stapte ik de auto in, op naar de schouwburg. Daar stond mijn date gelukkig al op me te wachten die me heel charmant uit de auto hielp. In de eerste plaats was ik zenuwachtig voor dit moment, dat ik er echt bij hoorde, dat mensen mij waardeerden om wat ik gepresteerd had. Eindelijk iets, voor de buitenwereld, op eigen kracht. Niemand had dan ook  kunnen verwachten dat mijn vader Ernst Daniel is. En dat voelde heerlijk: geen vooroordelen.

Knappe man, ander meisje
In de tweede plaats was ik ook zenuwachtig voor wat de mensen van mijn date gingen vinden. We hadden van te voren geoefend wat we zouden zeggen als mensen lastige vragen gingen stelen. Iets in de trant van, bel ons management maar. Waar we beiden de nacht ervoor hartelijk om hadden kunnen lachen.

And the winner is…
Toen het eindelijk zover was en ik merkte dat ik stiekem steeds zenuwachtiger werd begon het eigenlijk pas voor het eerst tot me door te dringen. Ging ik dat Kalfje dan toch mee naar huis nemen? Onwerkelijk en onmogelijk. Maar daar kwam het… Het was toch echt mijn naam die genoemd werd. ‘Coosje Smid, voor haar rol in Joy.’ Dit was een enorme shock. Maar het werd nog heftiger toen we als klap op de vuurpijl het Gouden Kalf voor de beste lange speelfilm mee mochten nemen. Ik sprong op en schreeuwde zo hard dat ik sinds dien hees ben.

De vloek van het Gouden Kalf
Dit is nu al 7 weken geleden en ik heb mijn stem niet meer terug gekregen. Ik was zelfs in staat om de schouwburg op te bellen of mijn stem misschien nog bij de gevonden voorwerpen lag. Mijn vader, die zich nogal zorgen maakt over mijn stem, maakte vorige week een afspraak voor me bij de KNO arts. Ik hoopte op een virusje maar het bleek iets heftiger. Ik heb een zware beschadiging op mijn rechter stemband waardoor er een verdikking is opgetreden. Mijn stembanden sluiten niet meer, en daardoor hoor je constant een hees geluid. Ik heb weken medicatie en een vernevelaar voor de boeg, eind december moet ik op controle komen en bestaat er de kans dat ik onder het mes moet. Het goede nieuws is gelukkig dat het helemaal verholpen kan worden. Maar op welke manier? Daar kom je over 3 weken achter. Stay Tuned!

CC foto: Bop Mulder

Ruzie met mijn bankrekening
De hapjes, de drankjes, de jurkjes, de pumps, de cadeautjes. Mijn hart zegt ja. Maar mijn bankrekening krijst en tiert heel hard: “NEE, Ellen! Je mag niets meer kopen.” Elk jaar zweef ik door de straten van onze hoofdstad die ik, na een dure verhuizing, weer mijn woonplaats mag noemen. Cadeautje voor die, jurkje voor Ellen. Er prijkt een lach op mijn gezicht die er met geen beitel af is te slaan. Tot ik mijn saldo check. Dit jaar moet het anders! (Zeker nu ik nog een huis in te richten heb).

Kortingscodes
Daarom shop ik dit jaar online met heel veel kortingscodes. En omdat ik wel zeker weet dat ik niet de enige ben met deze feestdagen-koopdrang, wil ik die graag met jullie delen. Onze eerste code is meteen van een grote favoriet onder de Fashionchicks op de redactie. Met de kortingscode: fashionchick002 shop je met 10% korting bij Zalando! Deze shop is booming! De collectie loopt van Vero Moda tot Tommy Hilfiger. Van cosmetica tot schoenen tot sieraden. Je kunt dus helemaal los gaan voor moeders, vaders, zusjes, broertjes, vrienden en vriendinnen en zelf opa en oma.

Twee andere favorieten shops waar wij een kortingscode van hebben weten te bemachtigen zijn Skikswomen en Asos. Bij Skikswomen shop je en feestoutfit van merken als Modstrom en Rare.  Nu krijg je 15% korting met de code: fashionchick15 Bij de beroemde shop Asos krijg je nu 20% korting op het eigen Asos merk met de code: ASOS20 Deze shop is dé plek om jurkjes en accessoires te kopen. De kans dat je een same-party-same-dress situatie krijgt is een stuk kleiner dan wanneer je voor een H&M’tje kiest.

Helaas was dit mijn laatste blog voor Viva. Bedankt voor jullie leestijd en jullie reactie. Hopelijk zien we jullie nog eens terug op Fashionchick.nl.  En onthoud: houd de kerstuitgaven dit jaar binnen de perken!

Vrienden voor het leven?
Na het afronden van de Popacademie in 2009 dacht ik dat de vrienden die ik daar had gemaakt vrienden voor het leven waren. Dit bleek een beetje anders. We hadden vaak gesprekken met elkaar over de toekomst en verzekerden elkaar dan dat we altijd vrienden zouden blijven. Nou, niet dus. Daar moest ik in het begin wel een beetje aan wennen. Gelukkig had ik tijdens mijn studententijd in Utrecht genoeg andere leuke vrienden gemaakt die wel voor het leven bleken.

Ys & Kaat
Zo ook Ys, een ietwat onzekere jongeman met een grote bek en een hart van goud. Dan hebben we ook nog Kaat, mijn allerbeste vriendin, die ik al vanaf de basisschool ken. Toen we een jaar of 14 waren fantaseerden we al van ons studentenleven. Wat we gingen doen wisten we nog niet. Het stond wel vast dat we naar Utrecht wilden, zodat we dat rare boerendorp voorgoed vaarwel konden zeggen. Dit zijn de twee vrienden waar ik het meest mee optrek en die jullie regelmatig tegen zullen komen in mijn verhalen. Het is geen feest als Kaat en Ys niet zijn geweest!

Zelfs zij begrijpen soms niks van waar ik allemaal mee bezig ben. Maar ze staan altijd weer met een flesje wijn voor de deur om me op te komen vrolijken. Zeker nu ik het zo hard nodig heb. Waarom? Dat lees je de volgende keer!

CC foto: Bop Mulder

In één van mijn vorige blogs schreef ik al over mijn eigen eetclub. Vandaag iets meer over hoe je een eetclub opzet en wat de basisprincipes zijn. Het viel me op dat de dames van ‘De Eetclub’ – de film – meer gericht zijn op drank dan op lekker eten. Tip 1 zal ik hierbij maar alvast weggeven: een drankje hoort erbij, maar zorg ervoor dat je aan het eind van de avond nog steeds vrienden bent. De film eindigt minder gezellig dan bij een eetclub gewoonlijk is!

Een goed begin is het halve werk (echt!)
Het begint natuurlijk met de eetclub zelf. Welke vrienden en/of goede kennissen houden van eten en van koken? Vraag of mail eens rond en probeer zo’n 6-8 personen bij elkaar te krijgen. Meer kan ook, het is maar net wat je zelf wilt. Maak een paar basisregels over wat het inhoudt als je ‘aan de beurt bent’. Wil je bijvoorbeeld een richtlijn voor kosten maken, zodat iedereen ongeveer hetzelfde kwijt is? Of misschien storten jullie liever maandelijks een bedrag  op een rekening, waar de boodschappen van gedaan worden.

If you can’t stand the heat…
Koken is druk. Het is plannen, nadenken, vooruit denken, inkopen, voorbereiden, afmaken, koelen, verwarmen en entertainen. Een hoop geregel, maar met goede voorbereiding komt dat allemaal wel goed. Niet stressbestendig? Begin dan geen eetclub of zorg dat je vooraf zoveel mogelijk geregeld hebt en je op het moment zelf alleen nog maar dingen hoeft ‘af te maken’. Er is ook zoiets als overdrijven. Je begint een eetclub omdat het gezellig is en je de passie voor eten en koken met elkaar wilt delen. Gestrest rondrennen omdat je Michelin-ster-waardige foefjes wilt uithalen is niet bevorderlijk voor de sfeer.

Fiets ‘m erin
Een ‘gewone’ eetclub resulteert meestal in etentjes bij eetclub-leden. Wil je een keer iets anders? Probeer dan eens een culinaire route langs de eetclubleden, waar ieder in zijn/haar eigen woning een gang serveert. Na de gang springen jullie weer op de fiets, op naar de volgende gang!  Het is dan wel handig als je op fietsafstand van elkaar woont. Gaat dat niet lukken? Vraag dan of ieder een gang maakt en dat meeneemt naar het adres waar het diner die avond gehouden wordt.

Inspiratie gezocht
Ben je nog op zoek naar een voorgerecht voor je eerstvolgende eetclubavond? Omdat ik er van het weekend zo van genoten heb en het perfect past bij het seizoen…Italiaanse pompoensoep.

Pompoensoep met kaascroutons, Italiaanse stijl
Voor ongeveer 6 diepe borden soep

Nodig
·    Een butternut- of flespompoen van ongeveer 500-700 gram
·    Ongeveer een liter bouillon (kip of groente), afhankelijk van de dikte die je wenst
·    Winterpeen, geschild en de kern verwijderd
·    3 tenen knoflook, in de schil
·    2 rode uien of 3 sjalotten, geschild en in kwarten
·    Verse takjes rozemarijn
·    Verse takjes tijm
·    Peper en zout

Maken
1.    Verwarm de oven voor op 200 graden.
2.    Doe alle ingrediënten in een ovenschaal of braadslee en zet een uur in de oven.
3.    Maak ondertussen een liter bouillon met een goede kippenbouillon of met een blokje, wat je zelf wil. Doe de bouillon in de soeppan.
4.    Haal de takjes rozemarijn en tijm uit de braadslee en gooi weg. Haal de gepofte knoflooktenen (in de schil) ook uit de braadslee en leg apart. Doe de geroosterde pompoen, winterpeen en ui nu in de pan met bouillon en laat een uur op laag vuur koken.
5.    Haal de schil van de gepofte knoflook en doe twee tenen in de soeppan.
6.    Pureer de soep totdat deze helemaal glad is (de schil van een butternut -of flespompoen kun je eten, dus deze kan gewoon worden gepureerd).
7.    Proef en breng op smaak met peper en zout en voeg eventueel extra water of bouillon toe wanneer de soep te dik is naar je smaak.
8.    Bind met kooktouw een paar nieuwe takjes verse tijm en rozemarijn aan elkaar en leg in de soep totdat je deze serveert.
9.    De soep kun je vooraf maken en opwarmen in de pan wanneer je het gerecht wilt serveren. Check even of er niet teveel rozemarijnblaadjes achterblijven in de soep, want die zijn hard en niet fijn om op te kauwen! Als je de soep zeeft, ben je van dit probleem af…

Voor de croutons
Bak een ciabatta af en laat afkoelen. Snijd in plakken van ongeveer 1-2 cm. Rasp wat Parmezaanse kaas of Grana Padano en strooi op elk plakje brood wat van de kaas, zodat je een mooi dun laagje krijgt. Even onder de grill van de oven leggen totdat de kaas begint te bubbelen.

Finishing touch: roer wat mascarpone soepel in een kommetje en voeg er peper en zout aan toe. Doe een beetje op een lepel en laat in de soep glijden voordat je deze serveert.

CC beeld: privébezit

Van de redactie
Iedere week bespreek ik met de redactie van Viva de onderwerpen in de komende edities van het tijdschrift. Dit om te kijken of wij hier op Viva.nl aandacht aan kunnen geven.  Een aantal weken geleden vertelde chef-reportage Margot over Coosje Smid. Coosje is de dochter van de Achterhoekse operalegende Ernst Daniël Smid (je weet wel, die met dat accent en die baard). In Viva verschijnt komende vrijdag een interview met haar. Toen ik het interview las, wilde ik meer van haar en haar leven weten.

Stoere meid
Coosje zingt en acteert. Ze is stoer en lief tegelijk en heeft een enorme dosis talent. Dit jaar is ontzettend veel gebeurd in het leven van Coosje. Ze maakte een studioalbum en in september won ze een Gouden Kalf voor haar bijrol in de Nederlandse film Joy. En in december komt ze zelfs met een heuse kerstsingle. Succes verzekerd denk je. Toch wordt Coosje niet platgebeld voor rollen in films en ondertussen vraagt ze zich af waar het met haar carrière heengaat.

Nuchtere humor
Deze komende maand zal Coosje onze website opluisteren met ervaringen uit haar leven. Ze blikt terug op het afgelopen jaar. De audities die ze bezoekt, haar leven in hartje Jordaan, de rode loper, optredens en natuurlijk de mannen in haar leven. Dit op een nuchtere toon met een lekkere dosis humor. Welkom Coosje, op Viva.nl!

CC foto: privébezit