Suzanne heeft geblogd van 01-12-2009 t/m 04-01-2010.
Meer van Suzanne lezen? Suzannes weblog
Zaterdagavond. Buiten valt de sneeuw in dikke vlokken neer. Ik zit lekker warm binnen, bij een vriendin. Ik heb me genesteld in een comfortabele stoel, een goed glas wijn binnen handbereik. Haar man is de heerlijkste dingen voor ons aan het koken.
2009 ligt achter ons, 2010 is nog niet begonnen. We blikken terug, we kijken vooruit. Wie wordt er niet melancholisch van? Ik denk aan de dingen die gebeurd zijn, de kansen die ik gepakt heb, de mogelijkheden die ik heb laten liggen. Wat zal het komende jaar brengen?
Ik houd van muziek, ik houd van lekker eten, ik houd van hardlopen langs de Amstel, maar het meest van alles houd ik van op de bank met een boek.
Zoals ik ieder jaar weer opzie tegen Kerst, zo geniet ik er uiteindelijk toch altijd weer van. De nachtmis was prachtig, mijn vader had heerlijk gekookt, mijn zusje had maffe spelletje bedacht voor tussen de gangen door, ik had mij in mijn lievelingsjurk gestoken. Kortom, – ik geef het toe – ik heb genoten.
Het is bijna Kerstmis. Niet alleen in de kerk, maar overal waar ik om me heen kijk, word ik eraan herinnerd. Het geeft me een onbehaaglijk gevoel. Waarom? Ik noem mezelf dan wel gelovig, maar ik heb een hekel aan Kerst.
Op vrijdag werd bij ons in het klooster altijd sober gegeten. Soep, brood en kaas was wat er op het menu stond, meer niet. Op die manier werd herdacht dat Jezus op een vrijdag stierf.
Wanneer mij door het lezen van een boek, het volgen van een cursus of deelnemen aan een workshop gouden bergen worden beloofd, krijg ik jeuk op rare plekken.
Zoals de meesten onder ons wel zullen weten, is het momenteel advent. Het zijn de weken voor Kerstmis waarin wij ‘de komst van Gods Zoon verwachten’. Dat is in ieder geval zoals de kerk deze tijd omschrijft. Maar ik? Tja…
Het probleem met het geloof voor een rationeel iemand als ik is dat de Bijbel vol staat met volstrekt ongeloofwaardige verhalen. Wie gelooft het verhaal dat God in iets meer dan een gemiddelde werkweek de wereld geschapen heeft?
Ik heb geen tv. Als ik dat bericht in de klas wel eens laat vallen, kijken twintig paar ongelovige ogen mij aan. (Had ik al verteld dat ik in het dagelijks leven voor de klas sta?
Niemand vraagt zich ooit af wat het nut van een liefdevolle relatie is, of van mooie muziek of van een zonovergoten dag. Zonder liefde of schoonheid zou de wereld ook wel doordraaien, maar we twijfelen er niet aan dat het juist die dingen zijn die het leven waard maken om geleefd te worden.
Dat is wat mijn ouders en een groot deel van mijn vrienden dachten toen ik me meer en meer in het geloof ging verdiepen. “Neem toch een goeie baan, een leuke auto, een eigen huisje, een vriend,” zei mijn vader me keer op keer.
Suzanne heet ik, en ik mag deze laatste maand van het jaar met jullie, lezers, mijn gedachten delen. Voor mij is het een maand vol tegenstellingen:
In december lijkt het wel feest online: we hebben speciaal voor deze maand dríe gastbloggers. En… best toepasselijk zo in december… ‘de nieuwe’ is iemand die gelóóft. Zelfs maandenlang in een klooster heeft gewoond.
