Al zo lang ik me kan herinneren, ben ik geregistreerd als orgaandonor. Ik behoor tot de gulle gevers: alles mag eruit na mijn dood. Maar naarmate ik ouder word, luidt de vraag: heb ik nog wel iets nuttigs bij te dragen?
Ik geloof dat ik een stokpaardje heb. Het heeft te maken met gewichtszaken. Vandaar dat er bij vier superslanke vrouwen die over hun gewicht praten (deze week in Viva) alarmbellen afgaan in mijn hoofd.
Ik ben al een maand verkouden, en heel Nederland met mij. Een busreis op de vroege morgen klinkt als een niesorkest op wielen. Altijd vallen mij weer die niezers op die luidkeels een solo opeisen. “HUAAATSJOEEEEAAAH!”
Het is op, klaar, over en uit. Gaat dit nou wéér over die kanker? Ja het gaat weer over die kanker, want helaas is het geen rugzak die je zomaar af kunt doen.
Cupcakes zijn de nieuwe tompouces. Bij iedere gelegenheid wordt er weer zo’n schaal met van die kleurige over de top versierde traktaties onder je neus geduwd. Allemaal even lekker, maar ook boordevol calorieën.
Mijn beeld van yoga is nogal stereotiep. Kaarsjes, etherische olie, zwoel zweverig getokkel en als het even tegenzit ook nog het nodige gezwam over ondefinieerbare zonnevlechten.
Er is niets zo fijn als op vakantie zijn in je eigen huis. Een weekje niksen, lummelen, me-time zoals dat tegenwoordig heet. Ik krijg bijna de behoefte om ansichtkaarten te versturen.
Sinds kort ben ik geïnfiltreerd in een onzichtbaar netwerk dat zich uitspreidt over het hele land. Iedere stad, elk dorp, iedere straat (ook de jouwe) wordt nauw-lettend in de gaten gehouden. Nee, het is niet de geheime dienst. De thuiszorg.
Ik durf mezelf een sportief type te noemen. Ik loop graag hard, ben regelmatig in de sportschool te vinden en de meeste balsporten vind ik ook leuk om te doen.
Ik open de deur en loop de kamer in. Vriendin R. komt achter mij aan. Ik zie een man, hij zit op een krukje en staart voor zich uit.
Myrthe ligt op haar ziekenhuisbed. Ze mag nog even spelen met haar DS. Het grote avontuur is nog maar net begonnen.
“Danielle Bakker?” Ik legde het oude tijdschrift weg en stond op. Zenuwachtig liep ik naar de openstaande deur. De kaakchirurg wachtte me op en schudde mijn hand. “Jurgen, hai. Ga zitten.” Zou hij zich altijd voorstellen met zijn voornaam?
De weken na carnaval heerst er griep in Brabant. Tijd voor het after-carnavalsdieet met veel groenten, granen en vitaminen.
Morgen worden de neusamandelen van Myrthe verwijderd. Ze vindt het erg spannend. ‘Na de operatie krijg je van ons een mooi cadeau,’ zeg ik
Iris (34): “Sinds een paar maanden is er een nieuwe stagiaire bij ons bedrijf: Carolien. Een aardig, bescheiden en vooral dun meisje.
Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: nooit versleten onderbroekjes dragen en nooit bh’s en slipjes die niet bij elkaar horen.
Ik heb vaak hoofdpijn. Kloppende slapen, druk achter mijn ogen en een zere nek zijn zaken die dagelijks de revue passeren. Dan slik ik een pijnstiller en ga gewoon door met waar ik mee bezig was. Maar soms kom ik er niet zo makkelijk vanaf.
Mijn voeten slippen van de pedalen, ik voel hoe ik mijn evenwicht verlies en in slow motion stort ik voorover met mijn gezicht tegen de straatstenen. Mijn neus heeft de klap opgevangen en het bloed druipt van mijn kin.
We zijn bij de KNO arts. We zitten tegenover de grote, bonkige man. Onze kleine meid zit bij mij op schoot. We zijn daar in het ziekenhuis voor haar.
Renske (30): “Ik ben al zeven jaar samen met mijn vriend en we zijn al jaren bezig met het plannen van onze wereldreis. En eindelijk gaat het ervan komen: ons vliegtuig vertrekt eind maart richting Nepal.
Deze week een emotioneel en ontroerend VERS, ingestuurd en geschreven door Anne.
