Een felblauw schijnsel verlichtte een groot vierkant dakraam midden in het huizenblok waar ik met knisperende stappen op af liep. Ondanks het gesloten rolgordijn was het overduidelijk te zien: daar ligt iemand onder de zonnebank. Ik stond even stil en probeerde me voor te stellen hoe dat ook al weer voelt, de warme zon op je naakte lichaam. Het lukte niet. Het enige wat ik voelde was een tochtende kier tussen mijn sjaal.

Koele cocktails en hete zonnestralen
Die nacht droomde ik over Griekse naaktstranden, koele cocktails en hete zonnestralen die mijn lichaam strelen. De volgende ochtend stond ik aan de balie bij de dichtstbijzijnde sportschool.

“Ik wil graag gebruik maken van de zonnebank” zeg ik met mijn portemonnee in mijn hand. “Dat kan.” Het sportschoolmeisje tegenover me lacht vriendelijk en graait in een laatje. Ze legt een goudkleurig muntje op de balie en schuift het met één vinger naar me toe. “Hij is vrij” zegt ze, terwijl ze haar hoofd licht naar rechts knikt en wegloopt.

Een zonnebank testritje
Ik pak het zonnebankmuntje voorzichtig op. Terwijl ik mijn geld terugstop in mijn tas kijk ik om me heen. Rechts, helemaal in de hoek naast een grote palmachtige plant ontdek ik een rond huisje, een soort houten zwembadhokje. Ik loop er zo onopvallend mogelijk op af en open het deurtje. Binnen in het ronde hokje zie ik een spiegeltje met kledinghaakjes ernaast en een grote zwarte cabine, die bijna de hele ruimte inneemt. Dat moet de zonnebank zijn. Een sta-cabine. Ik stap naar binnen en draai de deur op slot. Zie het als een testritje.

Geen gleuf te bekennen
Eerst open ik met een plop de cabine. Ik zie tientallen verticale lichtbalken met in het midden een bedieningspaneel met ‘start’, ‘stop’, ‘plus’ en ‘min’ knopjes. Ziet er simpel uit, dit kan ik wel. Ik sluit de zonnebank weer en kleed me uit. Mijn kleren hang ik aan de haakjes. Ik pak mijn muntje en stap de cabine in. Ik sluit de deur en zie mijn witte naakte lijf weerspiegelen in het glas. Tijd voor wat surrogaatzon! Ik breng mijn muntje naar het paneel, op zoek naar een gleuf. Geen gleuf te bekennen. Ik druk op ‘start’, er gebeurt niks. Waar moet dat verrekte muntje in? Ik stap uit de cabine. Misschien moet het muntje in de deur? Weer geen gleuf. Ik speur het hokje rond.

De gleuf voor het muntje moet zich ergens buiten dit hok bevinden. Misschien wel vlak naast het deurtje op de houten wand. Dan hoef ik alleen mijn hand maar door een kier van de deur te steken om de munt er in te kunnen gooien. Ik heb geen zin om me weer helemaal aan te kleden, dus ik trek voor het effect alleen mijn trui aan. Ik open de deur naar de sportschool en gluur om het hoekje. Ik zie geen muntenkastje zitten. Ik steek mijn arm naar buiten en voel. Langzaam reist mijn tastende hand het oppervlak over, op zoek naar de gleuf voor mijn muntje. Als mijn arm zo ver is uitgestrekt dat mijn linkerbeen van de grond komt en ik met mijn bovenlichaam half uit het hokje hang, besef ik dat ik ook hier behalve een paar schroefgaten niets ga vinden.

Toch nog winterzon
Ik laat mijn arm slap hangen en zucht. “Zoek je soms iets?” Vlak naast me klinkt een mannenstem. Met een blauwe handdoek veegt hij het zweet uit de lachrimpeltjes naast zijn ogen. “Ik…” weet niks uit te brengen en sta in mijn blote kont te ijlen alsof ik een zonnesteek heb opgelopen. “Geef maar.” Ik overhandig mijn muntje en zie hoe de man een paar meter naar de hoek loopt. Met zijn ene hand schuift hij een groot palmblad aan de kant, met de andere werpt hij de munt in een klein metalen kastje.

Ik hoor een klik en achter mij beginnen ventilators te draaien. Een felblauw licht springt aan en een warm briesje steekt op. Een minuut later sta ik toch nog op dat Griekse naaktstrand, te genieten van de winterzon.

Foto: Gettyimages.nl

Iets wat we niet kunnen voorkomen, is spierpijn. Ja, ik weet wel dat alle sporten zeer doen, in den beginne. Leuk is anders, maar het hoort erbij. Maar toch willen we zoveel mogelijk spierpijn en blessures voorkomen. Gelukkig heeft Optimel een aantal hardlooptips voor San en mij. Zodat het sporten leuk – maar vooral pijnvrij – blijft…

Basisuitrusting
De eerste tip is dat je een goede basisuitrusting moet hebben. Dat is fijn, die heb ik al! Een goede basisuitrusting is essentieel als je begint met hardlopen. Je kunt er eenvoudigweg niet zonder. Van groot belang zijn goede schoenen. Ze moeten steun geven, zorgen voor een goede voetafwikkeling en voldoende demping geven. Veel sportzaken maken met een camera eerst een loopanalyse voor ze de juiste schoen voor jou selecteren. Geen zin om bakken met geld uit te geven? Met Optimel Eurosparen kun je sparen voor hoge kortingen op mooie sportartikelen.

Warming-up
Om blessures te voorkomen en de bloedsomloop te stimuleren, is het belangrijk om altijd een warming-up te doen. Ook wordt het lichaam zo voorbereid op het sporten. Een goede warming-up sessie duurt ongeveer tien minuten. Je begint met heel rustig hardlopen of wandelen. Na twee, drie minuten doe je oefeningen om de doorbloeding en soepelheid van de spieren te verbeteren. Daarna ga je hardlopen, dat je afwisselt met wat versnellingen. Als de spieren voldoende zijn opgewarmd, kun je nog een serie rekoefeningen doen.

Hardlopen
Op het internet zijn er diverse websites die hardloopschema’s aanbieden. Zo kunnen we zelf kiezen wat het beste werkt. Ook zijn er diverse apps voor de iPhone verkrijgbaar (ook gratis!) die ons op weg helpen.

Cooling-down
Een cooling-down is belangrijk om zoveel mogelijk spierpijn te voorkomen. Daarnaast zakt de lichaamstemperatuur en worden afvalstoffen beter afgevoerd. Een cooling-down is eigenlijk een omgedraaide warming-up. Dus ga rustig hardlopen, met af en toe wat versnellingen. Loop of wandel vervolgens uit en sluit af met rek- en strekoefeningen.

Ik kijk weg en probeer mezelf te vermannen, mijn tranen weg te slikken. Maar het lukt niet. Natuurlijk lukt het niet. Ik kan alleen nog maar mijn lippen op elkaar persen en om me heen kijken. Op zoek naar een uitvlucht.

“Ben je bang?”

Ze had nog zo geprobeerd om iedereen te laten zeggen dat het geen pijn deed. Ze wilde zich groot houden om mij te beschermen. “Als ik je zou zeggen dat ik niet bang was, zou je me dan geloven?”. We kijken elkaar lang aan.

Diep van binnen wisten we dat voorlopig maar één van ons deze operatie ging doen, omdat de ander erna te schijterig zou zijn. Voor mijn zusje was de dubbele amputatie en directe reconstructie van haar beide borsten preventief, voor mij zou deze ingreep vooral herstellend moeten zijn.

In de wacht

Omdat de bestralingsarts het idee dat een jong vrouw met één borst zou moeten leven maar niets vindt, heeft ze me direct na de bestralingen op de wachtlijst geslingerd. Inmiddels ben ik zelfs al twee keer opgeroepen, maar er is elke keer iets wat me tegenhoudt.

Als ik heel eerlijk ben is het niet de angst voor de pijn. Het is de confrontatie met het ziek zijn. Urenlang staren naar het plafond, het eindeloze wachten op de volgende dag, op de momenten waarop je je hopelijk iets beter voelt. Het leven staat voor de zoveelste keer on hold.

Voorlopig niet

Ik heb er nu gewoon geen trek in. Wat heb ik aan nieuwe borsten als ik binnen een paar jaar toch uitzaaiingen blijk te hebben? Heb ik dan niet te veel ingeleverd? Kostbare tijd die ik niet meer terug krijg om gewoon te leven en te beleven.

Ik kijk naar mijn zusje en vraag mezelf af, is dit dan de prijs die ik moet betalen voor een borst? Is dit dan de prijs die ik wíl betalen. Diep van binnen weet ik het antwoord: Er komt voorlopig geen nieuwe borst.
CC foto: morrissey

Goed poetsen
Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen.

‘Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,’ zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind.

Flapje
We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste.

Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. ‘Zie je dit hier,’ zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. ‘Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,’ zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. ‘Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.’

Tandsteen
Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? ‘Kijk,’ zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. ‘Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.’ Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid.

Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies.

CC foto: Shermeee

Dom
‘Mooie fietstas,’ zei de huisarts over de tas die ik naast de stoel had gezet. ‘Dus je gaat zo dadelijk naar jouw werk fietsen. Iemand met longontsteking doet dat niet meer hoor.’

Daar had ze gelijk in. Dat had ik ook zelf kunnen bedenken. Ik denk niet dat ze het zei om me het gevoel te geven dat ik dom ben, maar die uitwerking had het wel op mij. Het was ook niet de eerste keer dat ik daar zat met klachten die terug zijn te brengen tot vrijwel niets. Zoals die keer dat ik een paar spatjes bloed ophoestte. Je kent dat beeld uit films: als een acteur bloed ophoest dan ligt hij in de volgende scène in een ziekenhuisbed. In mijn geval was mijn keel geïrriteerd geraakt na een week bacillen te hebben opgehoest.

Moedervlek
Of die keer dat ik een raar, trekkend gevoel had op mijn rug. Ik wees mijn huisarts op een moedervlek die op mijn rug zit, een eigenaardig model waarvan ik dacht dat het rare fratsen begon uit te halen. ‘Het is een spiertje,’ zei ze. ‘Heb je onlangs iets gedaan waarmee je de spieren in je rug hebt overbelast?’ Na even peinzen bedacht ik dat ik dat weekend een flinke afstand had gelopen, terwijl mijn zoon op mijn nek zat. Ik had zelfs nog gemopperd dat hij er eigenlijk te zwaar voor werd.

Doemscenario’s
Ik maak me te snel ongerust. Soms word ik gewoon bang van de doemscenario’s die ik bedenk. Bijvoorbeeld die keer dat ik bultjes voelde. Ze zaten vlak onder mijn huid. ‘Waarschijnlijk zijn het vetbultjes,’ zei mijn huisarts, maar ze verwees me door, omdat ik mij er toch zorgen over maakte. In het ziekenhuis keken ze met een echo apparaat wat er zat. Het bleken inderdaad vetbultjes te zijn. ‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei de man die het apparaat bediende. ‘Neem begin volgende week even contact op met je huisarts, dan heeft ze de definitieve uitslag.’

Rood balkje
Ik heb haar niet gebeld. Ik was ineens bang geworden voor een heel andere diagnose. Dat ze bij het opvragen van mijn dossier een rood balkje zou zien met een waarschuwing: ‘Deze persoon heeft de limiet voor loze klachten ruimschoots overschreden. Stuur direct door naar een psychiater!’

Vanmorgen dacht ik heel even om het haar toch maar te vragen: ‘Ben ik een hypochonder?’ Maar ik deed het niet, omdat ik bang was met die vraag meteen de diagnose te bevestigen.

CC foto: heipei

And the Loden lifetime achievement Leeuw goes to
Maandverbandreclames ontstijgen het begrip irritant. Deze reclames zorgen er vaak voor dat ik me een beetje ga schamen voor het feit dat ik een vrouw ben. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar zodra die zelfklevende inlegzolen met bloemetjesmotief aangeprezen worden, gaan mijn nekharen opstaan en wil ik het liefst de ruimte verlaten.

Mannen die zich inleven in bloedende vrouwen
Reclamemakers maken zich drukker om wat er zich in mijn onderbroekje afspeelt dan ikzelf. De mannen –het moéten wel mannen zijn- die de maandverbandreclames bedenken, doen verschrikkelijk hun best om zich in te leven in bloedende vrouwen. Ik geloof dat alle reclamemannen die op het product maandverband gezet worden, thuis druk in de weer gaan met corrigerende slipjes, harsstrips en mascara, net als Mel Gibson in What Women Want. Schijnbaar zijn er ook een paar over een panty gestruikeld en met een föhn in bad gevallen, want opeens riepen er twee: “We moeten iets doen met botsautootjes! En bodyguards!” Een derde gilde met overslaande stem: “En we moeten vooral niet vergeten ze een fijne menstruatie te wensen!” En zo geschiedde.

Watskeburt met de mannenlijke maandverbandvleugels?!
Zouden die twee stoere mannen van middelbare leeftijd, vorig jaar eigenlijk geweten hebben dat ze gecast waren als linker en rechter maandverbandvleugel? Ik denk dat ze erin geluisd zijn, gewoon van de straat gepikt met een lulverhaal. “Hé psst! Willen jullie snel honderd euro verdienen?” Dat wilden André en Marco wel. Het enige wat ze voor hun rol hoefden te doen was hun bakkebaarden laten staan en een paar keer heen en weer lopen aan de zijde van een lekker wijf. Alleen toen de regisseur bij de laatste take vroeg of ze even absorberend in de camera wilden kijken, voelden André en Marco wat nattigheid. Wisten zij veel dat ze een paar maanden later op televisie, in zestien talen nagesynchroniseerd, te zien waren als maandverbandvleugels! Van André en Marco heeft niemand meer iets vernomen.

Maak jullie niet zo druk
Zoals ik al zei, ik geloof heus dat er diep over maandverbandreclames nagedacht wordt. Dat die mannen het beste met ons voorhebben zal ook best. Er kleeft alleen een kleine maar aan: HET SLAAT NERGENS OP! Maandverband-reclamemannen: maak jullie niet zo druk om mijn menstruatie, dat doe ik namelijk ook niet. Stop met die stomme reclames. Zo kan ik jullie producten nooit serieus nemen. Stop ermee! Misschien dat André en Marco dan ooit nog eens uit hun onderduikadres tevoorschijn kunnen komen.

(Ik ben een beetje afgedwaald, maar wie er nog geïnteresseerd is in de nominaties en winnaar van de Loden Leeuw: trosradar.nl/lodenleeuw)

Foto: Gettyimages.com

Zelfs toen ik veelvuldig naar de wc was gegaan en mij zo licht mogelijk staande hield boven op het witte vlak, kwam er nog steeds een getal te staan dat ik niet kon geloven. Toegegeven: het was niet helemaal onverwachts.

Op knappen staan
Vanaf het moment dat die venters met baarden het land binnen wandelen en de schappen met zoetigheden zijn gevuld, is het gedaan. Dan gaat de handrem (lees: knoop) van mijn broek en wordt de zwemband rond mijn navel opgeblazen. In december houd ik mezelf voor dat het allemaal wel meevalt, dat de naden van mijn colbert op knappen staan, negeer ik.

Blubber Maag Index
Te heet gewassen kleding, een trage schildklier, veel spieren of zware botten: het zijn alle vier prachtige excuses. Toch ben ikzelf uiteindelijk degene die met een Boeddhabuik door het leven gaat. Een Boeddhabuik die totaal niet zen is, want in januari komt de dip. De dip waarin mijn leven draait om BMI: de body mass index. De baal meer index, boos maak index, blubber maag index. Of iets in die trant.

Zweet tussen je bilspleet
Ik heb meer beweging nodig, dat zie ik zelf ook wel in. Ik groei zo ongeveer vast aan mijn bureaustoel  hier. Maar een sporter ben je of dat ben je niet. Ik heb er, in tegenstelling tot dik worden, geen aanleg voor. Sporten noem ik ‘t leed dat zweet tussen je bilspleet heet. Gevalletje liever lui dan moe.

Aartsrivalen
Op rantsoen is de enige mogelijkheid die overblijft. Iets waar ik net zo zwak in ben. Ik maakte eerder al liters proteïneshakes soldaat, echter kan ik die niet meer luchten of zien. Tevens spuug ik inmiddels op mijn aartsrivalen Sonja en Frank. Ik word chagrijnig van al dat bleekselderij kauwen, wat resulteert in ruzie met iedereen die maar een beetje in de buurt komt van mijn aura.

Haas
Er is maar een manier om mijn dip weer een paar maanden vooruit te schoppen. Vertel me dat die haas met die lange oren het land is binnengewandeld, dan laat ik de rem er nog even af en trek ik een sprintje naar de dichtstbijzijnde supermarkt. En haal ik bovendien gelijk een nieuwe weegschaal.

Foto: GettyImages.nl + Photoshop

Het probleem is echter dat vaak de motivatie na een paar dagen, weken of maanden ver te zoeken is. Deze apps helpen je om door te blijven zetten en je voorgenomen doelen te behalen!

De afvallers
De Fatsecret-app is handig voor zij die wat kilo’s kwijt willen of gezonder willen leven. Met deze app kun je een voedingslogboek bijhouden. Voeg toe wat je hebt gegeten en kijk hoeveel procent van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid calorieën je naar binnen werkt. Bovendien kun je een dieetkalender invullen en je gewichtspatroon bijhouden.
Voor Android en iPhone | Gratis | Download voor Android of iPhone

De sporters
Een goede applicatie om meer te bewegen is RunKeeper. Hiermee kun je je dagelijkse activiteiten rond hardlopen, fietsen en wandelen vastleggen. Runkeeper houdt de tijd bij, de afstand, snelheid en het aantal verbruikte calorieën. Bovendien kun je je resultaten delen met vrienden via Facebook en Twitter!
Voor Android en iPhone | Gratis | Download voor Android of iPhone

De rokers
Met My Stop Buddy is het de bedoeling dat jouw rookgedrag in 21 dagen veranderd wordt. Uit onderzoek blijkt dat een moeilijk moment waarin je hunkert naar een peuk ongeveer 5 tot 10 minuten duurt. My Stop Buddy draagt drie keer per dag een alternatieve activiteit aan. Ook biedt de app nuttige feitjes over gezondheid en het geld dat je vanaf het stoppen bespaart.
Geschikt voor iPhone en iPad | €2,99 | Download hier

De spaarders
Als je aan het einde van de maand eens wat geld wil overhouden in plaats van tekortkomen is Mint een handige app. Mint dient als een soort kasboek op je telefoon. Je krijgt inzicht in hoeveel geld er binnenkomt en hoeveel geld uit de portemonnee verdwijnt.
Voor Android en iPhone | Gratis | Download voor Android of iPhone

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, Wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app!

© Foto: App Store

MOH-sweater
Totdat ik laatst werd geconfronteerd met een verslaafde. Ik stond wat te ouwehoeren tot ik abrupt onderbroken werd. Het was een jonge jongen, van een jaar of zestien. Zijn gezicht was nog witter dan een lijkenlaken. Ranke vingers verschenen uit de zwarte mouw van een morsige MastersofHarcore-sweater. Twee wanhopig, rooddoorlopen puppy-ogen staarden me onder een pet vandaan aan: ‘Mevrouw heeft u wiet voor me te koop?’. 

Lachen
De koffieshops in de stad waren al dicht. Wiet had ik niet, dus de jongen verdween. Onderweg naar huis kwam ik hem nogmaals tegen. Hij stelde dezelfde vraag aan iedere voorbijganger. Mijn oogkleppen vielen rap van mijn slapen, mijn hoofd kwam uit dat meters diepe zandgat: wiet is helemaal niet om te lachen. 

Vermaak
De blower denkt daar waarschijnlijk anders over. Hij blijft het struisvogel gedrag houden, zijn oogkleppen zullen niet verdwijnen. Hij is onlosmakelijk verbonden met de wiet. Hij blijft deze drug trouw, ik vermoed tot de dood hun scheidt. Ik wil niet eindigen als een lijkenlaken in een hardcoretrui. Zodoende voor mij geen mariuhana, geen stuff, geen joint, geen stickie en ook geen zakken chips.

Ik zag wiet als vermaak, echter de keerzijde van vermaak is vernietiging.

Foto: IstockPhoto.com

Waterlanders
Dat zit zo: ik kan niet zo goed tegen terugblikken. Vooruitkijken, daar ben ik dol op. Alles ligt nog open, alles kan en mag. Maar terugblikken, evalueren, zorgt bij mij voor waterlanders waar ik zelf ook helemaaal niet op zit te wachten.

Alles hartstikke mooi
Het was namelijk een fantastisch jaar. Echt, fantastisch. Iedereen is gezond, niemand ging er dood. Ik schreef een boek en kreeg allemaal toffe schrijfklussen. Ik zat een paar maanden op de redactie van Viva, en dat was fantastisch. Ik leerde nieuwe mensen kennen waar ik ontzettend blij mee ben. En met mijn vrienden beleefde ik alleen maar mooie dingen.

Verdrietig en sippig
Een gezegend mens dus, aan alle kanten. En dus riep ik aan iedereen die het aan me vroeg dat het heel goed ging. Echt heel goed. Maar dit jaar merkte ik dat het zo nu en dan helemaal niet zo goed gaat.

Dat ik ook wel eens een beetje verdrietig of sippig ben. Maar dat ik dat eigenlijk niet van mezelf mag zijn. Mensen vinden je ook wel leuk wanneer je niet altijd een eenmanspolonaise bent. Maar dat was ik door gebeurtenissen in het verleden een beetje vergeten. Het is ook makkelijker om te zeggen dat het goed gaat. Dan krijg je veel minder moeilijke vragen dan wanneer je zegt dat je een beetje in mineur bent.

Een beetje leunen
Pas toen een vriend zei dat ik heus wel eens mocht leunen, durfde ik dat een beetje. Ik leerde dat ik ook wel eens niet sterk hoef te zijn. En dat is een fijne constatering. Alleen een beetje sloom dat je er een nieuwe vriend voor nodig hebt om je in te laten zien dat je niet altijd mooi weer hoeft te spelen.

Maar daardoor liep ik gisteren dus wel een beetje te grienen. Geeft niks. Hoort erbij. Dat hoort bij terugblikken. Dat is soms een beetje bitterzoet.

Fijne kerst allemaal!

CC Foto privébezit

Even acclimatiseren
Ik had niet gedacht dat ik ooit met vijf onbekende mensen onder een douche zou belanden, maar het gebeurde. Om van de schrik te bekomen en om even te kunnen acclimatiseren, schuifel ik langs de muur naar een bubbelbad. Ik laat me tot mijn kin in het warme water zakken. Ik spied over de rand van de grote ton, op zoek naar geruststellende putjesbillen en hangballen.

Na een korte observatie begin ik me iets meer op mijn gemak te voelen. Mijn aandacht wordt getrokken door twee mensen die het trappetje van mijn bubbelbad beklimmen. Een vrouw met gezellige borsten en een man met grijs borsthaar laten zich tegenover mij zakken. “Hallo.” We zitten een minuutje zwijgend tegenover elkaar. Ik ben eigenlijk wel toe aan een sauna, maar daarvoor moet ik eerst een tweede obstakel overwinnen: naakt een trappetje op klimmen terwijl er twee mensen schuin onder je zitten. Met mijn kiezen op elkaar hijs ik mezelf omhoog. Dit zal vast niet de laatste keer zijn vandaag.

Dampend als sigaren
Met een plop sluit de glazen deur van de saunakabine achter mij. Ik vouw mijn handdoek dubbel op de lange houten bank en neem plaats. De droge warmte dringt door mijn huid en ontspant mijn spieren. Ik kijk door de deur naar buiten. Het buitenbad maakt metershoge stoomwolken die tot de kale boomtoppen stijgen. Over de binnenplaats zie ik mensen gehuld in handdoeken lopen, hun lichamen dampend als sigaren.

De man in de rok
Na de sauna, koude douche, kruidenbad en stoomcabine ben ik zo in mijn sas, dat ik besluit buiten een kijkje te nemen. De frisse lucht tintelt op mijn gezicht en kuiten. Ik merk in de hoek een rij mensen op. Ik ben benieuwd wat die daar allemaal staan te doen, dus ik ga er maar bij staan. Dan komt er een man in een rok met een emmertje in zijn hand aangelopen. “Welkom bij de opgieting, komt u binnen.” De kou prikt door mijn badjas, dus ik besluit achter de mensen aan een warme ruimte in te lopen. Even later zit ik met twintig mede-bloteriken in een kringetje om een grote bak gloeiende stenen. De man met de rok gooit er kruiden, geparfumeerd water en ijs op, wat een enorm gesis veroorzaakt. Hij pakt een grote handdoek en gaat midden in de ruimte staan.

Opgieting
Wat er dan gebeurt, is het zaligste wat ik ooit heb meegemaakt. De man draait de handdoek rond boven zijn hoofd, het begint heerlijk te ruiken. Dan slaat hij de warmte die hoog in de ruimte hangt op ons neer. Hete lucht slaat neer op mijn schouders, duizend koude speldjes prikken in mijn huid en hete kippenvel verspreidt zich over mijn hele lijf.

Goed te doen
Een half uur later plof ik blozend en blakend neer op een waterbed. Ik neem een slokje van mijn fruitshake. De sauna valt nog reuze mee. Het is goed te doen. Of eigenlijk is het best lekker. Erg lekker. Ik zou hier wel aan kunnen wennen.

CC foto: Stefan Heinisch

Waar ik toen een speelgoed exemplaar kreeg heb ik nu eindelijk een heuse naaimasjien. Ik wist niet eens echt dat ik er een wilde, totdat het filmpje me eraan herinnerde. Ik ben een volwassen vrouw met een huis en een bijna baan, daar hoort toch zeker een naaimachine bij. Een beetje vrouw weet hoe je zoiets doet, kleding maken en repareren.

Faalhaas
Ik heb een paar vriendinnen die de meest jaloersmakende kledingstukken uit het wonder der vooruitgang weten te pompen. Ik niet helaas. Ik kan net mijn draad inrijgen en een halve zoom zetten alvorens mijn proeflapje onder het voetje vastgeketend zit. Het is hopeloos. Naast schoonmaken, opruimen, de was en koken faal ik ook al keihard voor het examen broek omzomen.

Waar leer je zoiets eigenlijk? Mijn moeder is ook geen ster in deze dingen, maar zij bakt er tenminste nog iets van. Ze heeft ook vast wel een poging gedaan om het op mij over te dragen, maar er is schrikbarend weinig van blijven hangen.

Emancipatie
Was ze te geëmancipeerd? Handigheidjes die van moeder op dochter werden overgebracht, zijn ze verloren gegaan? We hebben fantastische opleidingen en mooie carrières in het vooruitzicht, maar we kunnen nog geen sok stoppen. Op de middelbare school heb ik een stekker leren aarden, circuitjes gesoldeerd en verschillende boormachines gehanteerd, maar een was draaien of kookles dat was er niet bij. Dat was allemaal niet meer van de moderne geëmancipeerde tijd. Bij verzorging leerden we hooguit dat je af en toe wat deo moest gebruiken en dat je niet eerst je billen moet wassen. “Van voor naar achter dames, van voor naar achter.”

Misschien wordt het tijd voor een hernieuwde emancipatie der huishoudkunde. Gewoon weer naailes in plaats van dat eeuwige geleuter over het wassen van je doos.

CC foto: cauzinha

 Ze verzwijgt het
“Qua karakter lijken mijn zusje en helemaal niet op elkaar. Ik ben extravert en zij is juist heel introvert. En daar lopen we een beetje tegenaan in de manier waarop we met haar borstkanker omgaan. Ze heeft het namelijk verzwegen voor onze moeder. Ze zegt dat ze genoeg heeft aan de steun van haar vriend en mij, en een enkele goede vriendin. Onze moeder wil ze er niet mee belasten. Die woont ver weg en zou alleen maar wakker liggen van de zorgen. Onze vader leeft niet meer, dus mijn moeder staat er alleen voor met haar verdriet. Bovendien is mijn vader jaren geleden overleden aan kanker, dus dat zou mijn moeder misschien extra schrik aanjagen.”

Onherkenbare pruik
“Ik begrijp de mening van mijn zusje enigszins en heb het gerespecteerd. Aanvankelijk dacht ik: ze houdt dit een paar weken voor zich, maar als ze een pruik draagt en wat verder in het behandeltraject is, zal ze het toch een keer moeten vertellen. Maar we zijn nu een paar maanden verder en mijn moeder heeft toen we laatst bij haar langs gingen niet eens gezien dat mijn zusje een pruik draagt – dat ding is haast niet van echt te onderscheiden. Verder leek ze niks door te hebben en kon mijn zus haar vermoeidheid afdoen met ‘een virusje onder de leden’.”

Ik wil haar niet buitensluiten
“Ik vind het zelf steeds moeilijker om mijn moeder zo buiten te sluiten. Als ik haar bel, praten we over koetjes en kalfjes en ligt het onderwerp als een blok op mijn maag, terwijl ik juist de behoefte heb om er met haar over te praten en mijn angsten met haar te delen. Maar mijn zus wil daar niets van weten. Ze wil het eventueel wel met mijn moeder bespreken, maar pas als alles achter de rug is. Het zit me helemaal niet lekker. Eigenlijk vind ik dat ik het mijn moeder niet kan aandoen om zoiets heftigs te verzwijgen. Moet ik haar buiten mijn zus om in vertrouwen nemen?”

Foto: Istockphoto.com

Vaktaal
Deze app legt alle moeilijke medische termen uit. Doktoren strooien regelmatig met termen waarvan ik het bestaan niet wist, maar het medisch woordenboek verklaart uitgebreid alle ingewikkelde kwalen.
Geschikt voor iPad en iPhone | €1,59 | Download hier

Voorkomen is beter dan genezen
MedAlert herinnert jou aan je medicijnen en houdt de voorraad bij. Een geheugensteuntje om te onthouden wanneer je welk medicijn moet innemen en hebt ingenomen. Android gebruikers kunnen de Medicatie Wekker (€1,22) downloaden.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

Kinderen eerst
Wat doe je als je kind iets heeft ingeslikt? Binkie helpt je uit de brand. Deze app verleent eerste hulp als je kind ziek of gewond is.
Geschikt voor iPad en iPhone | €2,39 | Download hier

Ziek, zwak en misselijk
De Symptom Checker gebruik je als je ergens last van hebt, maar niet weet wat het is. Je kunt op allerlei termen zoeken, zoals duizeligheid, diarree en pijn. Apple gebruikers kunnen de Adult Symptom Checker (€2,39) downloaden.
Geschikt voor Android | Gratis | Download hier

© Beeld: iStockphoto

Ik loog dat het gedrukt stond
Ik kocht een weegschaal. Die had ik tot op heden succesvol uit mijn huishouden geweerd. Want het gaat natuurlijk helemaal niet om je gewicht, maar om hoe je in je vel zit. Zo hield ik mezelf voor. Maar eigenlijk hield ik mezelf gewoon voor de gek. Ik wilde niet weten hoeveel ik écht woog. Als er op een formulier om mijn gewicht werd gevraagd, vulde ik gewoon in hoeveel ik anderhalf jaar geleden woog. En dan loog ik er nog vijf kilo af. Knappe jongen die me kwam controleren, há!

Pil van Drion, anyone?
Maar goed. In het kader van het schone schip dat ik aan het maken was, kocht ik een weegschaal. En, zoals ik mijn vrienden op Facebook meldde, daar hadden ze beter meteen een Pil van Drion bij kunnen leveren. Want mijn gewicht zat dus helemaal niet meer in de buurt van het getal dat ik op formulieren invulde. Verre van. En voordat jullie zeggen ‘het zal allemaal wel meevallen’: mijn BMI is thans dus echt te hoog. Blegh. Dus enfin, ik zag mijn eigen gewicht, viel flauw, en toen ik bijkwam woog ik nog altijd evenveel.

Lekker weightwatcherig
Dus moest er meer gebeuren. Nu had ik op de onvolprezen website Recensiekoning.nl al gelezen over Foodzy. Een app waarmee je je voedselinname bij kunt houden. Je krijgt punten voor alles wat je eet (lekker weightwatcherig) en zo lang je elke dag onder de 100 punten blijft zit je goed.

Yes, een wedstrijdje
Ik denk niet dat het een waterdicht afvalconcept is, maar ik kan in ieder geval in de gaten houden wat ik eet. Plus: ik kan er een wedstrijdje van maken. Een wedstrijd met mezelf. En ik  HOU van wedstrijden. Ik hou van alle soorten wedstrijden. Pubquizwedstrijden, scrabblewedstrijden, man, zelfs een goede dancebattle zou ik niet afslaan.

Damn you gourmetschotels!!
Plus: ik hou van dingen die eruit zien als een videospel voor kinderen. Dus vul ik braaf mijn pindasoep en nespresso in op Foodzy. En mijn gewicht ook, hoe genânt ik dat ook vind.

En ga ik de donkere dagen voor Kerst, met al zijn banketstaven en gourmetschotels, te lijf met een App. En een wedstrijdje met mezelf.

CC Foto: privébezit

Stress. Geen liefde. Tsja.
Het zat namelijk zo: ik had heel veel stress. Vanwege Boek Twee, dat in februari af moet, maar waar ik nog ontzettend veel voor moet doen. Tel daarbij op dat ik geen noemenswaardige liefde in mijn leven heb (terwijl ik, wanneer ik verliefd ben, stop met eten) en je kunt je voorstellen dat ik hele Milka-repen naar binnen schrokte en ook al in september full speed aan de pepernoten zat.

Perpetuum mobilurgh
Ondertussen dijde ik maar uit, en dijde ik maar uit, omdat ik ook geen tijd had om te sporten. Zo dacht ik. Want ik moest natuurlijk heel hard met mijn boek aan de slag. En kon ik niet in de sportschool omhangen. En zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht. Een perpetuum mobile van chocola eten, andere schrijfklussen doen, romantische comedy’s kijken, chocolade eten en supermegavet worden.

Denk je dat ik overdrijf? Ik dacht dat het ook wel meeviel, totdat ik een filmpje van mezelf zag, en dacht: wie is dat grietje met die dikke kop?

Lekker knabbelen
Blijkbaar ben ik nogal een jojo’ er. Dus ik ging met vriendin S. mee naar haar lesje Fatattack. Wat ik een redelijk angstaanjagende naam vond voor een sportles. Ik zag meteen allemaal kleine mannetjes voor me, die op me af zouden stormen om aan mijn vetrolletjes te knabbelen.

Maar dat viel reuze mee. Het was een leuk lesje. Er werd met gewichten gezwaaid, er werd op een stepje gehupst. Precies zoals bij alle andere sportschoollesjes. Ik vond het zwaar, maar niet ondoenlijk. Kortom: prima sportuurtje.

Een welgemeende wtf
Tot ik de volgende ochtend uit bed wilde stappen. Ik zette mijn voeten naast mijn sponde, en toen ik omhoog wilde komen, zakte ik door mijn benen. Mijn kuiten leken eraf te vallen. Maar echt.

Een welgemeende ‘what the fuck’ ontsnapte er aan mijn lippen. Mijn conditie is prima, ik had het niet ontzettend zwaar gehad tijdens de les. Hoe kon het dan dat het leek alsof iemand met een roestig broodmes in mijn kuiten stond te zagen?

Damn you, hupserijtjes!
Dat stepje was mij fataal geworden. Al die kleine hupserijtjes hadden het uiterste van mijn kuiten gevraagd. En daardoor had ik de hele donderdag moeite met lopen. En de vrijdag. En de zaterdag. Pas zondag ging het weer een beetje.

Wat supertreurig zeg. Ik voelde me echt een mietje. Ik kon het hele weekend niet op hakken lopen! Door een lullig lesje Fat Attack! En het vet zit helegaar niet in mijn kuiten dus wat wás dit nou?!?

Maar goed. Nu wil ik wel revanche. En ga ik vanmiddag weer. Om gewoon weer drie dagen spierpijn te houden. En om mijn kuiten eens een poepie te laten ruiken.

(Mocht ik morgen wederom omvallen, dan hoort u dat natuurlijk als eerste. Enfin. Dit is een begin. Ik sport weer. Dat is ook wat waard.)

CC foto: puulklbeach

Zelf downloadde ik de Birds & Babies app, waarmee ik zwangere vrouwen met hiv in Afrika steunde. Terwijl wij hier Sinterklaas en kerst vieren, gebeuren er dingen waar wij ons niets bij voor kunnen stellen.

Eerder noemden we al de Snooze app, die geld oplevert voor het goede doel door uit te slapen, maar er is meer. Laat deze apps jou inspireren om tijdens onze warme feestdagen iets te doen voor de rest van de wereld:

Birds & Babies
Met dit spel laat jij de ooievaar pasgeboren baby’s op de juiste plek bezorgen. Hoe sneller en hoe gezonder je de baby’s op plaats van bestemming aflevert, hoe beter je scoort. Het is zeker geen weggegooid geld, want de opbrengst van deze app gaat naar het goede doel.
Geschikt voor iPad en iPhone | €0,79 | Download hier

Goed cadeau
Via de Goede Doel Bedels app bekijk je nu alle bedels voor jouw armband die iets opleveren voor het goede doel. Ben jij nog op zoek naar een mooi geschenk voor de feestdagen of wil jij via deze weg iets doen voor anderen? Dan kun je met deze app inspiratie op doen.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

Lopen voor het goede doel
Van 5 tot en met 24 december loopt men voor moeders die geraakt zijn door oorlog. Met de Meters voor mama’s app leg je gemakkelijk al jouw gesponsorde kilometers vast.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl.

© Foto: Orange Babies.

Lallende gevallen
Amerikaanse docenten merkten dat veel van hun leerlingen de alcoholhoudende winegums tijdens de les nuttigden. Nederlandse brugpubers snoepen verstandig, er zijn namelijk nog geen lallende gevallen gesignaleerd, voor hoelang het duurt.

Alcoholbommetjes
De snoepjes zuigen alle alcohol op en veranderen in alcoholbommetjes. In Florida deed de politie onderzoek en was na het eten ervan te dronken om nog auto te rijden. Zodra ik thuiskom, zet ik gelijk wat winegums in de week. Niet om vervolgens zakken in te slaan als het werkt, maar ik wil wel weten wat het effect van deze borrelsnoeperij precies is.

Geniet..
Ik  vind de naam winegums wel heel toepasselijk. Mocht je de winegums niet in huis hebben, dan is de gummy beer een goede vervanger, ook wel rummy bear genoemd. Al is de naam gummy beer net zo treffend. Voor 18-plussers en zij die net zo nieuwsgierig zijn als ik:  geniet, maar snoep met mate!

Foto: istockphoto.com

Bruggetje
Gisteren bevond ik mij tussen de mensen die de ontvangende kant vormen van het alarmnummer voor de regio waar ik woon. Dat was in het gebouw van de regionale politie in Tilburg. Na een informatief praatje van een uur waarin de werkzaamheden van de meldkamer werden uitgelegd, verzamelden we ons bij de ingang van de ruimte waar de mensen werken die de telefoon opnemen als het aan de andere kant van de lijn goed mis is. Wanneer elke seconde telt, zitten die mensen voor ons klaar.

Het gebouw van de politie bleek hol te zijn van binnen: de kantoren vormen de buitenste wand rondom een atrium. Het bruggetje verbindt de kantoren van de vierde verdieping met een ronde wand van glas waarachter zich de meldkamer bevindt. We verzamelden ons op dat bruggetje. De man die de rondleiding gaf zei dat we dicht bij elkaar moesten blijven en dat we vooral niet te veel mochten zeggen. Hij hield zijn beveiligingspas tegen een sensor en opende de deur.

Centralist
We betraden de ruimte en liepen langs het gedeelte dat wordt gebruikt door de brandweer. Verderop zaten politieagenten in uniform achter tientallen beeldschermen. De meeste oproepen die binnenkomen op 112 zijn voor de politie. We liepen om een opstelling van bureaus heen en kwamen zo bij het gedeelte van de ruimte waar de medewerkers van de ambulancedienst werken. Daar zaten drie dames. Ze waren alle drie in gesprek. Wij bleven achter ze staan en keken toe.

Ik weet van de keren dat ik belde dat de regie meteen werd overgenomen door de centralist. Voordat je kans krijgt om te zeggen wat er gaande is, breken zij je af om de vragen te stellen die voor hun werk het belangrijkste zijn. Het zijn heldere vragen: ‘Wie bent u? Waar belt u vandaan? Wat is er aan de hand?’ De antwoorden worden ingeklopt. De computer herkent automatisch wat er wordt ingetikt. Een postcode wordt door het systeem aangevuld met plaats en straatnaam. Als iemand belt via een vaste lijn staat het adres zelfs meteen op het scherm. Bij GSM toestellen werkt dat nog niet.

Intens
Het lijkt mij heel intens om telkens opnieuw noodlijdende mensen te woord te moeten staan, maar de dames zaten er gisteren eigenlijk heel ontspannen hun werk te doen. Een gebroken heup, een beklemming of een hartstilstand, het behoort allemaal tot hun dagelijkse werkzaamheden. We hoorden ze kalm de standaardvragen stellen. Met de informatie die de beller geeft, moeten ze beslissen of het nodig is om een ambulance te sturen. Soms wordt daarna de verbinding verbroken, soms assisteren ze iemand via de telefoon, bijvoorbeeld bij een poging tot reanimatie. Zo gaat dat door: acht uur per dag.

Het geeft een fijn gevoel dat ze er altijd voor ons zullen zitten. Klaar om de telefoon op te nemen wanneer wij met trillende vingers dat nummer toetsen dat eigenlijk niemand wil bellen: 112.

CC foto: Lars P.

Gezellig bij elkaar
Dit komt vooral door het feit dat mijn vriendinnen en ik het regelmatig hebben over onze eigen bejaardendromen. Jaren geleden hebben wij al afgesproken dat, zouden wij dan uiteindelijk toch naar een bejaardentehuis moeten, we dan in ieder geval bij elkaar in zo’n huis willen. Wij hebben namelijk allemaal bij hetzelfde bejaardentehuis gewerkt, en weten hoe belangrijk is om aldaar een leuk groepje om je heen te hebben.

Kaste-systeem
Zo had je in ‘ons’ bejaardentehuis een strikte tafelschikking bij het koffiedrinken. Elke bejaarde met een stel schimmige hersens die dat was vergeten, kreeg uitzonderlijk hard op zijn of haar lazer.

Je had de Wijk C-tafel (dat is een oude volksbuurt van Utrecht), waar de mannen en de vrouwen zaten die vroeger hard werkten, die met viskarren op de markt stonden, of op de grote vaart zaten. Dat waren ook de mensen die na hun kopje koffie met zijn allen de rollator kropen om in de rookruimte nog een sjekkie te roken.

Naast de Wijk C-tafel had je ook de Mevrouwentafel. Vol met vrouwen uit de betere kringen. Vrouwen die getrouwd waren met mannen met goede banen. Die vroeger etentjes organiseerden en de kinderen opvoedden terwijl hun mannen zich bezighielden met het besturen van het land of het besturen van grote bedrijven.

Deze twee werelden mixten nooit. Een te groot verschil in achtergrond, cultuur, opvoeding. Een bejaardentehuis heeft zo zijn eigen kaste-systeem .

Lekker, een trap na
Daar moest ik vanochtend weer aan denken, toen ik via Twitter de volgende rouwadvertentie onder ogen kreeg. Na de herdenkingsdienst is er geen koffietafel, omdat de overledene vindt dat men lang genoeg de tijd heeft gekregen om samen met haar koffie te drinken.

Wat een meesterlijke zin. Wat een heerlijke trap na vanuit het hiernamaals. Wie weet zat deze vrouw wel dag in, dag uit in haar bejaardentehuis te wachten op haar familie. Die amper langskwam, maar nu ze dood is ineens de laatste eer wil bewijzen.

Stik maar in je plakje cake
Stik er maar in. Stik maar in je plakje kleffe cake. Schitterend. Het is dat ik hopelijk over zestig jaar al mijn Bejaardentehuisvriendinnen in mijn rouwadvertentie wil bedanken voor alle kopjes koffie, maar anders had ik dit er zéker in willen hebben.

CC Foto: dyobmit

En toen ontmoette hij mij. Toegegeven, ik ben geen vegetariër, maar ik kies er wel bewust voor dat ik meerdere keren per week geen vlees eet. Ik doe dit omdat is gebleken dat elke vegetarische maaltijd onze wereld al een stukje beter maakt. In onze eerste maand samen at ik zelfs volledig veganistisch, in het kader van een klein onderzoek voor mijn werk. Ondanks mijn vegetarische inslag, vindt hij mij nog steeds sexy. En inmiddels is hij er aan gewend dat ik niet zoveel vlees eet. Hij neemt nu zelf ook minder vlees!

Vlees eten ouderwets
Vroeger werd er nog wel eens een wenkbrauw opgetrokken als je zei dat je vegetariër was, want dat was toch iets voor alternatieve types die geitenwollen sokken dragen? Tegenwoordig is er niets geitenwollensokkerigs meer aan. Je wordt zelfs met respect behandeld: het is tenslotte een bewuste en gezonde keus om af en toe geen vlees te eten, of zelfs om vlees helemaal te laten staan. Het eten van veel vlees is juist ouderwets geworden.

Vegetarisch eten is sexy
Of je er nu voor kiest uit principieel oogpunt of omdat je een paar kilo wilt afvallen: het is absoluut sexy om je bordje vlees eens te laten staan. Dat vindt ook Stichting Wakker Dier. En daarom hebben zij de verkiezing van de ‘Meest Sexy Vegetariër’ georganiseerd. Ze hebben twintig Bekende Nederlanders genomineerd, waaronder schrijfster Susan Smit, actrice Georgina Verbaan en voetballer Evgeniy Levchenko. Deze BN’ers kiezen er om verschillende redenen voor om vlees te laten staan. Zo vindt Georgina Verbaan dat je met respect dient om te gaan met andere wezens en hoopt Susan Smit dat we over honderd jaar de bio-industrie net zo zullen veroordelen zoals we dat tegenwoordig doen met de slavernij.

Stem ook en win!
Wil je weten wie de andere genomineerden zijn en weten waarom zij vegetariër geworden zijn? Kijk dan op de website van Wakker Dier. Je kunt ook direct jouw stem uitbrengen op de vegetariër die volgens jou het meest sexy is. Als je hebt gestemd, maak je kans op een vegetarisch diner voor twee in driesterrenrestaurant De Librije. Dat is nog eens sexy vegetarisch eten!

© Beeld: Wakker Dier

Tijdens de warming-up en het inschieten zag ik haar: mijn schoolvoetbalteamgenootje. Ze was een opvallende verschijning met haar getinte huid en lange zwarte haar. Ze kon het best voetballen van allemaal, zat zelfs bij de meisjesselectie van de KNVB. Het compliment dat ze me later gaf over mijn traptechniek, ben ik dan ook nooit vergeten. Het gaf mijn zelfvertrouwen een enorme boost, want zij kon het weten. Als zij het zei, dan was het waar. Ik glom van trots.

Forever friends
Toen ik op de eerste dag van mijn tweede schooljaar mijn nieuwe klas in liep, zag ik haar zitten. In no time waren we onafscheidelijk. Ze was zo grappig en had zo veel lef. Ik verveelde me bij haar geen minuut. Bovendien bleek ze stiekem gevoelig en heel lief te zijn. Begripvol en geïnteresseerd ook. In dat jaar werd zij mijn beste vriendin. En het mooie: dat is ze nu, 15 jaar later, nog steeds.

Lief en leed hebben we de afgelopen jaren gedeeld. We hebben elkaars vriendjes zien komen en gaan, elkaar gesteund tijdens het vallen en opstaan wat betreft studie en werk, elkaar geholpen bij familieperikelen. Vaak verwatert vriendschap na de middelbare school, omdat je ieder je eigen weg gaat en qua persoonlijkheid een verandering/ontwikkeling doormaakt. Vaak groeien vrienden in die periode uit elkaar. Wij niet. Wij zijn nog steeds steady as a rock.

I do!
Dat zij dat ook zo voelt, bleek drie jaar geleden. Vanuit het buitenland belde ze me, tijdens haar vakantie: ze was ten huwelijk gevraagd. Samen huilden we aan de telefoon. Hoe vaak hadden wij, een stelletje romantische mutsen, niet over dat moment gefantaseerd: dat de man van je dromen voor jou op de knieën gaat. Ik wist hoe veel het voor haar betekende en was blijer dan blij.

Ik mocht meehelpen bij het uitzoeken van dé jurk. Toen we ‘m gevonden hadden en vervolgens uitgeblust op een terrasje neerstreken, haalde ze een envelop uit haar tas en zei me iets te willen vragen. Ze las een zelfgeschreven gedicht voor, waardoor de tranen al over mijn wangen rolden. Ook omdat ik wist waar ze naartoe wilde. Uiteindelijk kwam daar die vraag: “Wil je mijn getuige zijn?” Met een volmondig ‘ja’ vielen we elkaar in de armen. Wat een eer. De eerste ‘I do’ was een feit!

En nu jij!
Er zijn ontelbare verhalen te vertellen waarbij een zakdoek geen overbodige luxe is ; zo heeft elke zakdoek eigenlijk zijn eigen verhaal! Wanneer heb jij voor het laatst een zakdoek nodig gehad? Deel je verhaal met ons via watisjouwverhaal.nu en inspireer andere vrouwen ermee. En wie weet wordt jouw verhaal gepubliceerd in het Tempo-boekje dat verschijnt bij Flair, Margriet, Ouders van Nu en Viva.

Wat je zegt ben je zelf
Vanmorgen dacht ik nog heel even aan gisteravond. Wat was het alweer koud. De handschoenen mogen weer aan, denk ik terwijl ik op de fiets spring.

Afijn, de kou heeft ook zo zijn voordelen. Ik race de afgelopen dagen namelijk door de straten alsof mijn leven er vanaf hangt, waardoor mijn gedachten alweer afdwalen van de winter.

Gister reed ik hier ook, maar dan met een dak boven mijn hoofd en een stralende kachel op mijn snoet. Zonder na te denken steek ik over bij de rotonde. TUUT! Ik kijk naar links. Ik heb toch voorrang? Achter het stuur vraagt een vrouw zich met wilde bewegingen af of ik soms gek ben.

Dit voorval ligt de hele week al op de loer. Elke dag waan ik mij ’s morgens door de schemering, of nog erger: mist, zonder licht. Tegen de tijd dat ik terugkeer is het zelfs al donker, waardoor ik extra gacamoufleerd richting huis trap. Ondertussen zit ik met geknepen billetjes op het zadel in de hoop niet gesnapt te worden.

1001 excuses
In een razend tempo vliegen er allerlei smoesjes door mijn hoofd om meneer de agent te slim af te zijn. Ze worden met de dag creatiever. Het begon met: ‘vanmorgen deed hij het nog heer agent, ik kan er niets aan doen.’ Nu is het al: ‘ik ben van mijn fiets gevallen, kijk maar hoe scheef mijn koplamp staat’ of ‘ze hebben mijn fiets gesloopt, ik zag die etterbakken nog wegrennen.’

Gelukkig ben ik nog niet tegen de lamp gelopen. Maar misschien kan ik me beter zorgen maken om mijn ‘mooie koppie’. Wat is een boete nou waard vergeleken met een mensenleven…

© Foto: iStockphoto

Soms is het gewoon mooi geweest!
In de maanden daarna  blijf ik maar naar het raam staren op de vierde verdieping als ik langsrijd. Ik zie niets. Zou ze nog leven? Is ze aan bed gekluisterd? Zou ze vredig in haar slaap gestorven zijn? Tien jaar later denk ik nog vaak aan die bijzondere ontmoeting die me aan het denken zette. Is het ondankbaar om op zo’n hoge leeftijd genoeg te hebben van het leven? Ik vind van niet. Als je dertig jaar lang afscheid aan het nemen bent van alles wat je dierbaar is, vanuit je bed in een stoel wordt gezet om de rest van de dag uit het raam te kijken. Ik kan me voorstellen dat je dan zegt: ik vind het mooi geweest.

Waar is de regie over het eind van je leven?
Vandaag denk ik weer aan haar, de honderdjarige en haar wens om te sterven. Ze had wat de NVVE  (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde) noemt een voltooid leven. Met nog maar één toekomstdroom: sterven. Maar van alle keuzes die je hebt in een mensenleven valt er maar bitter weinig te kiezen aan het einde. Wachten. En ik weet niet hoe het bij jullie is, maar wachten op een vertraagde trein is al vervelend, laat staan dat je zit te wachten tot je mag sterven.

De NVVE wil nu mobiele teams voor euthanasie oprichten. Omdat veel ouderen en zieken niet serieus genomen worden door artsen in hun stervenswens. De groep verwacht zeker duizend verzoeken voor euthanasie aan huis. Ik had nooit verwacht dat ik zou toejuichen dat je in plaats van een pizza de dood krijgt thuisbezorgd. Maar dat was voor ik op een feestje was van een honderdjarige.

CC foto: 50779843@N03.

Zenuwen
Chauffeur R. reed het parkeerterrein op tegen de rijrichting in. ‘Geeft niets, dat komt door de spanning,’ zei ik en ik vroeg me af hoeveel mensen hier al eerder brokken maakten met hun auto, omdat ze nerveus waren voor een bezoek aan een doodziek persoon. Zelf was ik ook gespannen. Wat moet je zeggen tegen een jongen die in een gevecht is verwikkeld met de dood? Opnieuw zuchtte ik de spanning van me af, wetende dat het toch niet ging helpen. De dor geworden herfstbladeren kraakten kapot onder mijn schoenen. We liepen de helling op naar de ingang van het ziekenhuis. Het kostte me zowel mentaal als fysiek moeite om boven te komen.

Gevaarsymbool
Martijns zus wist al waar zijn kamer was. Zij liep aan kop. Ik keek in een kamer waarvan de deur openstond en zag twee verpleegsters bezig met het opruimen van beddengoed. Ze droegen beschermende kleding en stopten het gebruikte op het plastic van de zakken stond een geel gevaarsymbool. Hier kregen mensen chemotherapie, vloeibare troep. Het zweet van de patiënten kroop als een gif in de bedden. Ik wilde niets meer aanraken. Alles hier was besmet met die vreselijke, mensonterende ziekte.

Stafhok
We liepen de kamer van Martijn binnen en ineens was elke gedachte aan de dood weg. Hij zag er niet ziek uit. Het was alsof zijn ziekte maar een tijdelijke grap was, die hij zelf ook niet serieus kon nemen. We hadden lol en maakten grappen. Om de andere patiënt in zijn kamer wat rust te gunnen, namen we Martijn mee naar de koffiekamer, die we omdoopten tot ons nieuwe stafhok. Ik probeerde de boekenkast die vol stond met kinderboeken over kanker te negeren, alsook de rijdende paal met het infuus. In een hoek stond een hometrainer en daar focuste ik mij op. Nooit gedacht dat ik een hometrainer ooit nog zou zien als symbool van de overwinning van het leven op de dood.

Paracetamol
Nauwelijks twee maanden daarvoor zaten we ook zo bij elkaar, in de huiskamer van vriendin R. We zaten te vergaderen voor onze speltak bij Scouting. Martijn zei die avond dat hij zich al een tijdje niet lekker voelde. Hij had last van pijn op de borst. Een verkoudheid? Een griepje dat niet door wilde zetten? Het was vast en zeker iets dat je kon oplossen met het innemen van een paracetamol. De huisarts had ook niets ernstigs vermoed bij het horen van zijn klachten. Een jongen van die leeftijd met pijn op zijn borst. Ik had er een vervelend gevoel bij, maar hoe erg kon het zijn?

Botkanker
De pijn bleek afkomstig te zijn van zijn botten. Botkanker, het had zijn skelet op diverse plekken broos en breekbaar gemaakt. Zijn lijf was al zo kapot dat herstel niet meer mogelijk was. Daarover hoorde je niemand praten. Martijn ging het gevecht aan, een oneerlijke strijd die hij onmogelijk kon winnen. Drie dagen voordat hij twintig zou worden, kwam er een eind aan zijn leven. Wanneer ik aan hem denk, zie ik hem zoals hij was toen we voor het laatst zaten te vergaderen. Niemand van ons kon op dat moment vermoeden dat hij zo ziek kon worden als dat hij op dat moment al was.

CC foto: Steve-h

Maar een paar weken geleden belde Angela mij op, bijna in tranen. De ruzies waren niet meer om te lachen: ze hoorde regelmatig dat haar buurman zijn vrouw sloeg en ze wist niet meer wat ze moest doen.

Huiselijk geweld
In Nederland komt huiselijk geweld vaak voor: het is één van de grootste geweldsvormen in onze samenleving. Circa 200.000 Nederlandse vrouwen hebben jaarlijks te maken met huiselijk geweld: dat is 1 op de 8 vrouwen. Het komt voor in alle lagen van de bevolking en binnen alle culturen en is vanwege de omvang en aard een groot maatschappelijk probleem.

Hoge drempel
Mijn vriendin Angela wist niet hoe ze haar buurvrouw kon helpen. Je stapt tenslotte niet zomaar op iemand af met de vraag of zij mishandeld wordt. Helaas heerst er een groot taboe op huiselijk geweld. Niemand praat graag over mishandeling door een partner en probeert er eerst samen uit te komen. Vaak is er ook nog sprake van liefde: je bent toch niet voor niets al zo lang met elkaar samen? De drempel om hulp te zoeken, wordt steeds hoger. Sterker nog: vaak wordt er pas na zes jaar (!) hulp gezocht. Online hulp kan de drempel voor een hulpvraag verlagen.

Veiligsamen.nl is zo’n website die stellen die er samen niet meer uitkomen, kan helpen. Het is een interactieve website die online hulp door maatschappelijk werkers biedt bij huiselijk geweld. Het prettige aan deze website is dat het niet alleen voor (vrouwelijke) slachtoffers is, maar ook gepaste hulp biedt aan vrouwelijke en mannelijke plegers, mannelijke slachtoffers en mensen in een homoseksuele relatie.

Hoe zit het met jouw relatie?
Als jij het gevoel hebt dat er iets niet goed zit in jouw relatie, dat er sprake is van spanningen of er harde woorden of klappen vallen, dan is het misschien tijd om er iets aan te doen. Veiligsamen.nl biedt een platform waar je veilig en anoniem hulp kunt zoeken of antwoorden krijgt op vragen die je wellicht hebt.

Misschien twijfel je wel of je in een gewelddadige relatie zit en denk je dat het bij jou niet zo erg is. Als je de zelftest op Veiligsamen.nl doet, krijg je een beter beeld of er sprake is van geweld in jullie relatie. Ook krijg je direct te horen op welke manier er hulp te vinden is voor jou en jouw partner.

Praten over huiselijk geweld is moeilijk, Veiligsamen.nl hoopt het op deze manier iets makkelijker te maken.

© Beeld: Veiligsamen.nl

Een periode van vragen en onduidelijkheid volgde. Want hoe wist ik wat het beste ziekenhuis was? En hoe erg was de borstkanker? En, nog belangrijker, was de voorgeschreven behandeling wel de allerbeste die ik zou kunnen krijgen? Of zou er nog een alternatief zijn? Ik zag door al die bomen het welbekende bos niet meer.

Niet veilig in eigen lichaam
Daarnaast werd ik heel onzeker over mijn toekomst. En, veel kankerpatiënten zullen dit herkennen, ik voelde me niet meer veilig in mijn eigen lichaam. Helaas kon ik daar met mijn partner maar moeilijk over praten. Ik merkte dat ik erg veel behoefte had aan meer begeleiding.

Nadat bij mij borstkanker was geconstateerd, moest ik erg lang wachten op een behandeling. Dat vond ik erg vervelend. Een vriendin adviseerde mij om de Menzis Zorgadviseur te bellen. Daar kon ik al snel terecht. De Zorgadviseur regelde dat ik sneller terecht kon bij een ziekenhuis bij mij in de buurt. Menzis heeft namelijk speciale afspraken gemaakt met bepaalde ziekenhuizen voor de behandeling van onder andere borstkanker. Dit zijn ziekenhuizen met een Menzis TopZorg-keurmerk. Gelukkig kon ik daar dezelfde week nog terecht, ik wilde namelijk zo snel mogelijk weten waar ik aan toe was.

Wat ik vooral heel prettig vond, was dat er tijdens de behandeling en de nazorg regelmatig bij mij werd gecheckt of ik ook behoefte had aan extra hulp. Toen ik op een gegeven moment aangaf dit ik toch nodig had, hielp het ziekenhuis me verder. Ik werd doorverwezen naar deskundige mensen die mij konden helpen met mijn emotionele problemen. Het is zo fijn dat je er in zo’n moeilijke fase niet alleen voor staat.

Ook hulp en advies nodig?
Het kan zomaar zijn dat jij op dit moment met hetzelfde kampt als ik. Heb je ook borstkanker en ben je onzeker over de toekomst? Neem dan ook contact op met de Menzis Zorgadviseur. Wie weet kan zij je helpen bij het zoeken naar snelle en zeer goede zorg. Alle informatie over wat Menzis heeft geregeld rondom borstkanker, kun je vinden op www.menzis.nl/borstkanker. 

© Beeld: Menzis

Hoe vaak hebben mijn vriendinnen en andere leeftijdgenoten hun eigen borsten bekeken, echt bekeken? Hoe vaak hebben ze hun borsten bevoeld? Zouden ze het merken als er iets veranderd was?

Vervreemding
Ik dacht vroeger heel naïef dat als er iets mis was met mijn borsten mijn vriendje het heus wel zou voelen, een knobbel valt toch zeker op. En je zit toch alleen aan je eigen borsten als je seksueel gefrustreerd bent en niet aan je trekken komt?

Er zijn nog zoveel vooroordelen die jonge vrouwen hebben met betrekking van hun eigen lichaam. Ik verbaas me er oprecht over. Hoe zijn we zo bevreemd geraakt van ons eigen lichaam?

Vaak is er geen duidelijke knobbel. Jonge borsten zijn altijd hobbelig en bobbelig en wat is nou het verschil tussen die ene bobbel en een tumor? Je weet het pas als je je eigen borsten kent.

Neem af en toe de tijd voor je borsten
Als ik mezelf vaker gecontroleerd had was ik misschien zekerder van mijn zaak geweest en had ik me geen hypochonder gevoeld en was ik direct naar de huisarts gestapt. Maar dat is als en voor als koop je niets. Of het wat had opgeleverd weet ik ook niet. Gelukkig kwam er die dag dat ik mezelf wel controleerde.

Steek je kop niet in het zand. Ook jij kan borstkanker krijgen.

Na de zoveelste keer ben ik eens goed bij mezelf te rade gegaan. Ben ik aandachtsgeil? Heb ik het zo vaak over kanker, omdat ik bang ben anders niet interessant genoeg te zijn? Ga ik niet uit van mijn eigen kwaliteiten en probeer ik er voordeeltjes uit te slaan? Misschien is het ongemerkt wel zo?

Toen dacht ik terug aan het moment dat ik nog onderzocht moest worden en er behalve een ingetrokken tepel nog niets aan de hand was. “Misschien moet ik een camera meenemen om alles vast te leggen”. Ik was toen al bang dat het gezien zou worden als aandachtsgeil en lastig, dus heb ik het niet doorgezet.  Dat is iets waar ik best spijt van heb.

Allesbepalend
Ja ik heb het vaak over kanker, maar op dit moment is de kanker ook allesbepalend in mijn leven. Er is weinig wat er niet direct of indirect mee gerelateerd is. Mijn uiterlijk, mijn gevoel, mijn kunnen, mijn hoop, mijn frustratie, mijn toekomst, de toekomst van de mensen die ik lief heb.

Mensen vinden altijd iets van mijn “omgang” met de ziekte. Bewonderenswaardig, sterk, overdreven, moeilijk, abnormaal, ongeloofwaardig. Als je huilt dan moet je positief denken en als je niet huilt steek je je kop in het zand en ben je naïef. “Ze doet nu wel zo stoer maar ondertussen”. Eigenlijk is het nooit goed.

Afspraak
Ik vind het moeilijk om open te blijven over het leven met kanker, omdat ik niet ongevoelig ben voor die meningen. Maar die openheid is wat ik ooit met mezelf afgesproken heb. Dit is hoe en wie ik wil zijn. Leven met kanker en zonder geheimen en stiltes. Natuurlijk zijn er nog zat details die privé zijn en dat ook zullen blijven. En natuurlijk is er een hoop wat ik ook voor mezelf verborgen hou. 

Ik begrijp dat niet iedereen er behoefte aan heeft. Maar door het onderwerp niet uit de weg te gaan, maar het gewoon ter sprake laten komen hoop ik, vooral ook voor mezelf, een spanningsveld weg te nemen. Het is heus niet zo dat het nooit ergens anders over gaat, maar als mensen iets vragen over wie je bent, wat je doet en hoe je dag eruit ziet, dan vind ik het moeilijk te omzeilen. En eerlijk gezegd doe ik daar ook geen moeite voor.

Vrijbrief
Als je open bent is dat soms een vrijbrief voor mensen om ook maar “open” over hun mening over jou te zijn. En als dat de prijs is die ik betaal voor die openheid betaal ik hem met liefde.  Ik ben niet open omdat ik zo nodig veren in mijn reet wil om een ziekte die je overkomt. Er is geen “juiste” manier om met kanker om te gaan, maar dit is mijn manier.

CC foto: bagsgroove

Sinds rtl4 om het kwartier de promo van het programma ‘Dit is mijn lijf’ uitzendt, ben ik totaal in de ban van de vaginale lel van Kimberly. Wekenlang heeft ze ieder reclameblok verteld hoe schokkend haar vagina eruitziet, hoeveel last ze ervan heeft en hoe vreselijk ze zich ervoor schaamt.

Ik wil die vreemde vagina wel eens zien!
Met de dag groeide mijn nieuwsgierigheid naar de vreemdsoortige vagina van Kimberly. Ook mijn fascinatie groeide, voor de beweegredenen van al die mensen die komende weken met hun benen wijd gaan voor de camera.

Gisteravond was dan eindelijk de eerste uitzending op tv. Twee huisartsen en een tandarts reizen met een bus door Nederland. Ze onderzoeken naar eigen zeggen “patiënten met klachten waarmee ze niet naar hun eigen dokter of tandarts durven gaan”. Aha. Dus Kimberly durft niet met haar abnormale vagina naar haar huisarts, maar bij een vreemde arts, twee cameramannen, geluidstechnicus, opnameleider en touringcar-chauffeur (die achter een blauw gordijntje een saucijzenbroodje eet) voelt zij zich stukken meer op haar gemak.

Misvormde penissen
Als ik op straat door een arts aangesproken zou worden wil ik best even laten kijken naar een schimmelnageltje of eczeemplekje. No biggie. Maar wat doen al die mensen met lekkende anussen, afstervende tepels en misvormde penissen daar in dokter Bernhards naam?

Full HD lellen in close-up
Ik vind het heel knap hoe Kimberly en de andere deelnemers met ‘gênante’ kwalen zich bloot durven te geven, maar soms nemen ze het wel heel letterlijk. Ik deed onbewust een setje kegeloefeningen toen ik het kleine schaartje flinke happen zag nemen uit de schaamlip van Kimberly. Even een hete pook ertegen, draadje erdoor en klaar is dokter Kees. Ik zou nooit met mijn lellen close-up in full HD bij twee miljoen Nederlandse huishoudens in de woonkamer willen verschijnen.

Actie!
Als ik ooit, waar dan ook op mijn lichaam, opeens wildgroei van uithangende lellen krijg, dan leg ik die tien keer liever op de behandeltafel bij mijn huisarts dan onder de lens van een camera. “Even in de camera lachen. Nee, je mag niet de groetjes doen aan je familie, collega’s en buren. Benen ietsje verder uit elkaar graag, zo zien we niets. Actie!” I’m not ready for my close-up…

CC foto: zio Hack

Tientallen mensen hebben hun foto ingestuurd, uiteenlopend van Pink Ribbon Uggs tot een stap op de Chinese muur. Met dit filmpje zetten wij:

• Een stap in de goede richting voor beweging
• Een stap in de goede richting voor genezing
• Een stap in de goede richting voor Pink Ribbon!

Borstkankermaand is bijna ten einde, maar wij zetten het nog even voort door middel van dit filmpje. Iedereen bedankt voor de deelname aan deze actie!

Foto: Ingestuurd voor Pink Ribbon actie

Toen ik eenmaal had ingezien dat je studentenkamer niet de ideale plek is om kwijlend van de chemo uit te brakken, verhuisde ik terug naar mijn ouderlijk huis. Mijn eigen kamer was er niet meer, maar de oude meisjeskamer van mijn zusje was vrij. Kwaad deelde ik mijn ouders mee dat ze vooral niet moesten denken dat ik ging liggen verkankeren in een kinderbedje.  Toen ik na een paar dagen thuis kwam stapte ik binnen in een compleet verbouwde kamer. Iedereen had meegeholpen om een plek te maken waar ik vele dagen in een fijn bed kon doorbrengen. Ik was sprakeloos. Waarom deden mensen zoiets moois voor mij? Het enige wat ik had gepresteerd was ziek worden en verdriet en ellende meenemen.

Doodsbang

Het gaat vaak niet om de grote dingen, maar om de kleine gebaren. Zo was er mijn favoriete verpleegkundige met wie ik altijd schunnige grapjes maakte. Hij behandelde me niet als een kind maar toen ik doodsbang was omdat ze met een soort uit de kluiten gewassen breinaald in mijn borst wilde porren kreeg ik een aai over mijn kale hoofd. Ik keek hem in zijn ogen en ondanks dat ik nog steeds bang was, voelde ik me niet langer verloren.

Lieve brieven van de kinderen uit de klas waar ik mijn onderzoek deed, mooie kaarten van mensen die ik niet eens zo goed kende. Allemaal gaven ze me steun.

Ook nu

Maar ook nu zijn het de kleine dingen die me helpen. Mensen die een boodschappentas dragen of mijn tent meenemen, zodat ik toch kan komen kamperen. Mijn moeder die vaak op de stoep staat om schoon te maken. Vriendinnen die langskomen en dan gelijk helpen mijn beddengoed te verschonen of een afwas te doen. Alle mensen die hielpen om mij te verhuizen. De stagebegeleider die ziet hoe hard je werkt, maar het ook ziet wanneer het teveel wordt. Alles zonder dat ik er extra om hoef te vragen of me bezwaard hoef te voelen dat ik mensen belast met mijn problemen.

Soms heb ik het gevoel alsof ik meer moet dan ze bedanken. Want zonder hen is mijn “gewone” leven helemaal niet zo gewoon.

Een klein deel

Van 18 oktober tot en met 18 november roept Pink Ribbon op om een klein deel van je kunnen te doneren. 1/8^e deel op precies te zijn. Wat dat deel inhoudt mag je zelf weten. Het kan gaan om geld, tijd of vaardigheden. Met dat kleine deel kun je een groot verschil maken, direct of indirect.

Foto: Istockphoto.com

Ik heb me nooit zo gevoeld, sterker nog sinds de hormonen hoogtij vieren heb ik me nog nooit zo vrouwelijk gevoeld. En de maandverband maffia die wil dat we allemaal vrolijk huppelend en naar bloemetjes ruikend onze vrouwelijkheid vieren mis ik ook geen moment.
Natuurlijk steekt het om te weten dat ik nooit zwanger zal worden. Dat ik nooit samen met mijn vriendinnen kan praten over hoe onze kinderen later samen in het huwelijksbootje zullen stappen. Maar ik geloof niet dat ik mezelf daarom minder vrouwelijk voel.

De eerste maanden
Ik weet wel dat er zat vrouwen zijn die het wel zo voelen. En de eerste maanden vroeg ik me heel erg af hoe anderen mij zagen, misschien was ik toch een tweederangs vrouw. Omdat ik zogenaamd een stuk vrouwelijkheid kwijt was.

En daarom ging ik op balletles. En waar ik de eerste paar maanden de gigantische spiegelmuur nog vermeed, probeer ik er nu goed in te kijken. Mezelf te zien. En me elke keer weer dezelfde vragen te stellen. Wie ben je, wat doe je, wat wil je. Is wat je ziet dan niet vrouwelijk?

Illusie
Dansen is toch voor iedereen? Niet alleen voor de sierlijke prima ballerina’s, maar ook voor de lompe propjes die het nog moeten leren. Bewust met je lichaam bezig zijn en je grenzen opnieuw leren kennen. Volgens mij bestaat er geen therapie die daar tegenop kan.

Overigens spat de illusie wel snel uit elkaar als er gesprongen moet worden. Want die ene borst vliegt zo hard in het rond dat hij me best eens knock-out zou kunnen slaan. En ook de rest gaat nog niet heel erg soepel. Een pirouette draaien is best lastig als je lichaam niet in balans is. Ik voel me vaak belachelijk, maar probeer het te negeren en gewoon door te gaan, beter te worden. Zo ga ik elke week de confrontatie met mezelf in de spiegel aan om de balans op te maken.

Foto: Still uit filmpje

Ik associeerde die vraag altijd met het beëindigen van de behandeling en dus, uiteindelijk dood gaan. Doordat de afgelopen twee jaar nooit heb stilgestaan bij de kwaliteit van leven ben ik mezelf voorbij gelopen. Ik ben vrijwel gelijk fulltime stage gaan lopen. Bang om later niet meer aan de bak te kunnen komen, om achter een balie weggezet te worden als lastige WA-jonger had ik een ontzettende bewijsdrang. Maar door die bewijsdrang hield ik geen leven over. Ik kwam thuis at een boterham en ging naar bed. Als de week voorbij was, moest ik het weekend gebruiken om bij te slapen. Ik was moe van de chemo’s, bestralingen en van de zware hormoon medicatie.

Meedoen
Ik vond voldoening in het werk, maar vooral omdat ik mezelf zo graag wilde bewijzen en weer mee wilde doen aan de maatschappij. Ik was toch die sterke persoon die gewoon weer verder ging. Ik vond dat ik niet mocht klagen over de behandelingen, ik kreeg immers de kans om weer te leven. Maar gelukkig was ik niet.

Ik heb nog steeds niet geaccepteerd dat vijf dagen per week werken gewoon nog te veel is. Dat het leven niet alleen om werk draait. Ook drong het niet tot me door dat ik waarschijnlijk een fijnere collega ben als ik uitgerust aan de dag begin en minder op mijn tenen hoef te lopen.

Eigen grenzen
Door de hormonen ben ik een ander persoon geworden en ik ken mijn eigen grenzen niet. Ik was ook niet bereid om die te leren kennen. Gewoon doorduwen, dat ging vroeger toch ook prima.

De laatste paar weken heb ik nagedacht over de kwaliteit van leven en ik moest tot de conclusie komen dat ik misschien teveel van mezelf geëist heb. Dat het tijd wordt om beter te luisteren naar mijn lichaam dan het stemmetje in mijn achterhoofd dat maar blijft roepen dat ik gewoon door moet gaan en niet moet zeuren.

Genieten
Daarom probeer ik nu elke week in ieder geval twee dingen te doen waar ik ontzettend van kan genieten. Die ervoor zorgen dat ik weer even vooruit kan. Het hoeft allemaal niet heel bijzonder te zijn, maar het moet wel iets zijn wat ik al lang wilde doen maar steeds niet deed. Nee zeggen tegen een afspraak, in mijn eentje naar de bioscoop, naar het strand gaan, alle afleveringen van een serie kijken, een cd kopen of naar boven klimmen in de fietsenflat en dan stiekem naar beneden rijden. Ik weet dat het nergens over gaat, maar het voelde heerlijk.

Foto: Illustir

CarolienD: “Ja. Jaren geleden, toen ik nog op de middelbare school zat, heb ik eens een donorcodicil aangevraagd. Alles mochten ze hebben na mijn dood, behalve mijn ogen en huid. Dat vond mijn familie teveel van het goede. Inmiddels vraag ik me af of ik nog ingeschreven sta als donor. Het codicil is vele portemonnees geleden al ergens kwijtgeraakt. Deze week is een goed moment om het eens na te gaan. En eventueel opnieuw donor te worden.”

DaniëlleB: “Ja. Ze mogen alles van me hebben. Alles. Perfecte organen, waar duizenden mensen om zitten te springen, worden verbrand en begraven. Waarom zou je dat doen?”

FemkeN: “Ja. al sinds je die rode papiertjes in je portemonnee kon frommelen. Een paar jaar geleden kwam ik erachter dat ik echter nooit mijn keuze officieel had laten registeren. Gemakzucht. Toen ik een vader interviewde die ten einde raad was over zijn zoontje van drie die op de wachtlijst stond voor een levertranspatie heb ik meteen actie ondernomen. Ik ga voor the whole package. Iedereen mag alles van me hebben als ik doodga. Wat moet ik dan nog met nieren, longen en een hart? Achter die keus sta ik zo bewust, dat ik graag over mijn graf heen regeer en het niet wil overlaten aan mijn nabestaanden.”  

JettekeH: “Ja. Ongeveer vijftien jaar geleden heb ik besloten dat mijn nabestaanden mogen beslissen of mijn organen gedoneerd worden of niet. Niet omdat ik zelf geen keuze kon of wil maken, maar omdat ik het belangrijk vind dat zij hier ook enige zeggenschap in hebben. Ze weten in ieder geval wel dat ik mijn organen graag af wil staan aan iemand anders, dus ik ga ervan uit dat ze in mijn geest zullen handelen. Tenzij bijvoorbeeld mijn kinderen hier zeer onoverkomelijke bezwaren tegen zouden hebben. Zij moeten immers verder met hun leven zonder mij en ik wil dat ze daar, voorzover dat kan, een goed gevoel aan overhouden.”

Nynke: “Ja. Ik kan mijn organen wel meenemen naar het hiernamaals, maar ik ga er maar vanuit dat die daar toch nutteloos zijn geworden. En als je na je dood nog mensen van een wisse dood kunt redden door ze een nier of een lever te geven, dan is dat toch schitterend? Ik heb in mijn omgeving recentelijk een orgaandonatie meegemaakt, en als ik zie hoe ontzettend blij die familie is dat hun nichtje gered is, dan kan ik me niet meer voorstellen dat er nog mensen zijn die geen donor zijn.”

PetraK: “Ja. Een paar maanden geleden interviewde ik twee transplantatieverpleegkundigen. Zij vertelden zo meeslepend over de dingen die mensen met donorlongen konden doen – van grote dingen als een wereldreis maken tot kleine dingen als onbezorgd slapen – dat ik me met de minuut schuldiger voelde over mijn laffe donorcodicil, waarop ik had aangegeven dat ik de keuze overlaat aan mijn naasten. Toen ik een nieuw DigiD had aangevraagd voor belastingzaken, heb ik daarom meteen mijn registratie aangepast. Nu ben ik volledig donor. Ik moet er nog steeds niet aan denken dat het ooit gebeurt, maar als mij iets overkomt, zijn er tenminste mensen die dankzij mij een mooier leven krijgen.”

Sam:  Ja. Het voelt logisch om na je dood (als het kan, want dat hangt van nogal wat dingen af) iets voor een ander te kunnen betekenen. Misschien erg rationeel benaderd, maar mijn lichaam is op dat moment niets meer dan een omhulsel van wat ik ooit was. Als iemand anders met mijn organen nog een mooi leven voor zich heeft, toekomstplannen kan maken of kan dromen over morgen, dan is de keuze voor mij snel gemaakt.

Wereldfotobloggers (Andrea): “Ja. Samen met vele anderen kreeg ik rond mijn 18de een folder over het donorcodicil in de bus. Voor mij was het vanzelfsprekendheid om overal ‘ja’ in te vullen. Hoe durf je anders ooit zelf een orgaan of iets anders, van een ander, aan te nemen? Of zou je dan nee zeggen? Niet toch? Omdat in mijn familie behoorlijk wat erfelijke ziektes voorkomen, ben ik ook bloed en bloedplasma gaan doneren, want misschien heb ik dat in de toekomst zelf nodig. Alleen door ons zelf als donor in te schrijven, kunnen zieke vrienden, familieleden maar ook onbekenden worden genezen. Dat wil iedereen toch?”

WendyR:  “Nee. Als je recent chemotherapie hebt gehad kun je geen orgaandonor zijn. Alleen je hoornvliezen kunnen ze gebruiken. Ik hoop dat ik me over een paar jaar weer voor orgaandonatie kan opgeven, maar of dat realistisch is weet ik niet. Overigens was ik voor dat ik ziek werd een “verstopte” donor. Ik heb gewoon altijd tegen mijn ouders gezegd dat ik donor wilde zijn. Mijn moeder is ook donor, als klein meisje was ik altijd zwaar onder de indruk van het codicil in haar portemonnee. We wisten van elkaar hoe we erover dachten en dat vond ik genoeg.”

Werner: “Ja. Althans, dat zegt een rafelig papiertje in mijn portemonnee dat uit 1998 stamt. Vorig jaar vroeg ik mij af of ik eigenlijk wel donor was. Waren mijn gegevens wel overgenomen in het nieuwe donor registratiesysteem? Daar schreef ik een blog over. Een behulpzame volger op Twitter reageerde dat haar oude registratie nog altijd geldig is.”

Het antwoord is JA! Alle bloggers van Viva zijn donor of willen donor zijn. Vorig jaar heeft de publiciteit tijdens en rond de Donorweek ertoe geleid dat 60.000 mensen hun keuze over orgaandonatie vast hebben gelegd, de meesten van hen zeiden ja. Wil je ook je keuze vastleggen?

Vul dan het formulier in: https://vivanl.jaofnee.nl/

Foto: jaofnee.nl

Afstand
Gelukkig is niets van dat alles gebeurd. Ze waren er echt voor me, stuk voor stuk, maar ik hield ze op afstand. Ik wilde niet dat mensen zagen hoe ziek ik was. Ik wilde niet dat mensen zagen hoe bang ik was. Ik wilde niet dat anderen verdriet hadden om mij. Tijdens mijn chemo heb ik bijna geen bezoek gehad, op de goede dagen stapte ik in de trein naar Amsterdam en zocht ik zelf de mensen wel op.

Nooit heb ik beseft dat het voor hen ook moeilijk was. Zij hadden een vriendin met kanker. Ik walste over hun gevoelens heen door ze buiten te sluiten.

Ik ben ze dankbaar, want door hen ben ik open over mijn ziekte en heb ik me nooit echt alleen hoeven voelen en me hoeven schamen.

Harde grappen
Er zijn zat harde grappen gemaakt en ondanks dat het in het begin een beetje ongemakkelijke situaties opleverde kunnen we er nu met zijn allen hard om lachen. Ze behandelen me niet als porselein en ze zijn niet bang om een blad voor de mond te nemen, omdat ze niet bij voorbaat al bang zijn om me te kwetsen.

Mijn prothese is af en toe een beetje een algemeen gebruiksvoorwerp en wisselt van persoon naar persoon. We prikken erin en lachen erom. Dit maakt het onbespreekbare bespreekbaar. Ik besef me dat dit best “vreemd” is, maar het heeft mij enorm geholpen. Wendy heeft een rubberen tiet nou en!

Soms probeer ik de kankerkaart nog wel eens te spelen maar ze trappen er niet meer in.

Meer dan alleen kanker
Ik heb veel aan ze te danken. Want als ik bij ze ben hoef ik me niet groot te houden, ik hoef me niet te schamen of te verstoppen. Zij hebben me gesteund, beschermd en geholpen, maar ook terecht gewezen, op mijn plaats gezet en met beide benen aan de grond gehouden. Door hen was en is er altijd meer dan alleen die kanker. Ze weten wie ik was voor de ziekte en ze weten wie ik ben met de ziekte. Gewoon mezelf.

Foto: privébezit

Topper
Deze mensen verdienen vaak nog meer respect dan de mensen die dit succes wel hebben. Juist omdat bij hen alles net even anders loopt. Een vriendin van mij is zo’n topper waar ik niets anders dan bewondering voor heb. Zij heeft nu al meer meegemaakt dan ik waarschijnlijk ooit in mijn leven mee zal maken.

Sinds een paar jaar staat zij er alleen voor met haar zusjes en ze zijn alle drie altijd even opgewekt en behulpzaam voor iedereen. Natuurlijk zullen zij ook wel eens boos zijn op de wereld, en teleurgesteld in de onvoorspelbaarheid van het leven. Maar deze meiden staan niet stil en zijn super sterk.

In ‘t zonnetje
Met mij zijn er nog veel meer mensen die bewondering hebben voor een vriend of familielid. Zij wilden dit allemaal laten weten aan de rest van Nederland. En hoogstwaarschijnlijk verdienen zij het allemaal om in het zonnetje gezet te worden. Nu wil ik geen promotiepraatje houden voor mijn vriendin over hoe goed ze is en waarom zij de prijs zou moeten winnen. Belangrijker is dat zij onder andere een geldbedrag krijgen dat de winnaar mag schenken aan een goed doel, en hier kunnen zij nou juist andere mensen mee helpen naar een fijn leven.

Deze mensen weten als geen ander hoe het is om machteloos te zijn, of hoe het is om anderen te helpen. Met de donatie kunnen zij iets doen voor anderen. Mijn vriendin heeft in ieder geval mijn stem!

© Foto: privébezit

Al jaren vraag ik mij af hoe dat nou toch zit. Zelf gaf ik ook altijd maar het bier de schuld. Deze week kreeg ik eindelijk een antwoord op mijn vraag toen het Kennisinstituut Bier met de ware oorzaak naar buiten kwam. De schuld ligt bij de alcohol. In eerste instantie kan je het nog prima ophouden, maar dan na het eerste toiletbezoek lijkt het alsof je minder controle hebt over je blaas. De oorzaak ligt bij het antidiuretisch hormoon, kortweg ADH. Normaal gesproken zorgt het ADH ervoor dat we niet al ons lichaamsvocht uitplassen.

Bier of wijn maakt niet uit
Alcohol remt de aanmaak van dit hormoon waardoor we opeens veel vaker naar het toilet moeten. Het maakt daarvoor dus niet uit of je bier of wijn drinkt. In de meeste gevallen nuttigen pilsdrinkers sneller meer alcohol dan wijndrinkers waardoor de negatieve bijeffecten eerder optreden als je bier drinkt. Afhankelijk van het drinktempo gaat de alcohol zijn werk doen en duurt het langer of korter voordat je naar het toilet moet. Je merkt het meestal al na een half uur tot een uur. Pas wanneer het lichaam de alcohol grotendeels heeft afgebroken, komt de aanmaak van het ADH weer op gang. Zolang je blijft drinken blijft de ADH-stop optreden. Een normaal glas bier of wijn wordt in één tot anderhalf uur afgebroken. Dus pas anderhalf uur na je laatste glas bier komt een continue gang naar het toilet ten einde.

Er is maar één remedie voor: gewoon genieten van bier zoals je dit ook met wijn zou doen en niet achterover kiepen. Drink daarnaast ook wat water om het vochtgehalte in je lichaam op peil te houden. Het is duidelijk dat de alcohol dit op meerdere manieren uit je lichaam onttrekt! Proost!
CC foto: danox

Suïcidegolf
West-friesland worstelt met een suïcidegolf die niet lijkt af te zwakken. Vorige week, een jongen uit mijn geboorteplaats Enkhuizen. Op een verlaten industrieterrein hing hij met een touw om zijn hals aan een oude lantaarnpaal. Al was het geen vriend, wist ik wel wie hij was. We woonden immers in dezelfde stad, hadden gemeenschappelijke vrienden, zaten bij elkaar op school en waren even oud. Het grijpt me aan, het komt dichtbij. Wetende dat hij niet de eerste en zeker niet de laatste is.

Eindbestemming
Geregeld lees ik berichten in de regionale krant over de zoveelste die voor de trein is gesprongen. Ik heb medelijden met de zelfmoordpleger en de machinist. De arme machinist heeft paniek gezien in de ontzielde ogen van de zelfmoordpleger. Hij had het stuur in handen, maar kon niet anders dan hem scheppen. Hij heeft iemand ongewild om het leven gebracht. Met die gedachten gaat hij naar bed en staat hij op. Om vervolgens weer naar zijn werk te moeten. Hij vervoert mensen naar hun eindbestemming, soms letterlijk.

Zelfmoordgedachten
Het is confronterend, het zijn mensen uit mijn omgeving en ook nog leeftijdsgenoten. Het zouden ook mijn vrienden kunnen zijn die kampen met zelfmoordgedachten. Of erger, die kiezen voor het verlaten industrieterrein of de treinrails.

Ik vraag me af, wat gaat er om in het hoofd van een zelfmoordpleger? Ligt het aan de West-Friese nuchterheid? Of de harde werkersmentaliteit? De polder? Het West-Friese alcoholgebruik? De drugs?

Vlieg niet weg
Levensmoede medemens, kon ik je maar geborgenheid bieden, mijn warme vleugel reiken, je zeggen: ‘ kom bij mij, vlieg niet weg’.

Foto: istockphoto.com

Het is zelfs zo dat de plastisch chirurg voor heeft gesteld om mijn andere borst preventief te amputeren en pas veel later een reconstructie te doen. Dit zou dus betekenen dat ik een hele lange tijd beide borsten kwijt zal zijn.

Overgewicht verhoogd het risico op borstkanker en dus is het naast  het zicht op een reconstructie gewoon belangrijk dat ik afval. Maar ik kan het niet.

De koe
Mijn hele leven lang ben ik al bezig met mijn gewicht. Op de basisschool was ik al “het tonnetje in de eeuwige legging” en mensen waarvan ik dacht dat het mijn vrienden waren noemden mij achter mijn rug om “de koe”.

Ik zocht de schuld al vaak bij mijzelf. Geen discipline en verkeerde keuzes. Ik haatte mijzelf en mijn lichaam, maar begrijpen deed ik het niet. Ik heb altijd gesport, er zijn periodes dat ik zelfs heel fanatiek sportte. Soms meer dan 10 uur per week. Ik viel niet af.

Ook heb ik altijd op mijn voeding gelet. Junkfood eet ik vrijwel nooit. Toch moeten die kilo’s ergens vandaan zijn gekomen. Ik ging naar verschillende diëtisten, maar ook zij wisten het niet. Ik at eerder structureel te weinig dan te veel. Ik wilde zo graag begrijpen waarom ik dik bleef, maar het is me nog nooit gelukt.

Mogelijke oplossing
Toen de plastisch chirurg me vertelde dat er niet geopereerd wordt voordat ik 35 kilo afval, zonk de moed me in de schoenen. Ik vertelde mijn verhaal en hij kwam met een mogelijke oplossing. Een doorverwijzing om te spreken over een maagoperatie.

“Nu ben je nog jong, je hebt al een hoop meegemaakt en het is zaak dat je zo snel mogelijk gewicht kwijt raakt”.

Ik weet wel dat hij gelijk heeft. Ik voel me verschrikkelijk. Het missen van een borst vond ik niet half zo erg als al die kilo’s die er tijdens de chemo bijkwamen. Ik ben moe van het vechten. Van het haten van mijn lichaam. Het krijgen van kanker heeft het er niet makkelijker op gemaakt. Hoe kun je nog vertrouwen hebben als je lichaam een soort vage zelfmoordmachine is geworden?

Keihard gefaald
Toch voelt het voorstel van de chirurg alsof ik keihard gefaald heb. Alsof ik niet zelf de kracht kan opbrengen om de kilo’s kwijt te raken. Het voelt als opgeven en dat is iets wat ik niet kan. Ik schaam me ervoor en ik wil het liefst dat niemand het ooit te weten komt. Ik ben bang om gezien te worden als zwakkeling.

Geen wondermiddel
Maar moet ik me tegen laten houden door de angst voor de mening van anderen? Heeft mijn lichaam niet genoeg strijd geleverd? Wordt het geen tijd om ervan te gaan houden in plaats van het te haten? Ik weet wel dat het geen wondermiddel is, maar een hulpmiddel. Maar met deze hulp zou ik wel binnen aanzienlijke tijd verder kunnen met mijn leven. Op gewicht, met nieuwe borsten. Een lichaam en een leven dat niet meer geregeerd wordt door de sporen van de kanker.

CC foto: puuikibeach

Concurrentiestrijd
Dit zet mijn verbeelding aan het werk. Ideeën voor een vergelijkingswebsite schieten door mijn hoofd. ‘Gevraagd: wie is er nog meer op zoek naar een witte vulling? Mijn tandarts geeft 10% korting bij een minimum van 5 personen.’
Een site waar je lotgenoten, die ook nodig iets aan hun gebit moeten laten doen, kunt ontmoeten en waar je een overzicht krijgt van de beste en goedkoopste tandartsen van Nederland.
Mijn tandarts geef ik vier van de vijf sterren voor kwaliteit en drie voor de prijs.

Bonuskaart
Helaas denk ik niet dat zijn folders met voordeelpakketten en spaarkaarten vanaf januari mijn brievenbus vullen, maar of er helemaal niet onderhandeld gaat worden met de tandenboer? In ruil voor bijles aan zijn dochter wil hij toch wel een vullinkje plaatsen in mijn (eerste) gaatje?

Nu kost een vulling al snel 80 euro, en deze behandeling valt nog in de categorie ‘goedkoop’. Van een drie-delige brug (1600 euro) of een tandvleesbehandeling (980 euro) word je helemaal niet vrolijk, dan kom je al snel boven je polis uit.

Tandarts hoppen
Toch zou ik niet zo snel tandartshoppen. Het voelt net als het uitzoeken van mijn rijinstructeur. Je kunt opzoeken welke er zijn en je kunt op hun website zien wat de prijzen zijn, maar toch liet ik me leiden door verhalen van vrienden en familie. Automatisch nam ik dezelfde rijinstructeur als mijn broer, ook al was er een goedkopere mogelijkheid.

Maar vrijblijvend koopjesjagen kan geen kwaad…

CC foto: Jakob Montrasio

Huilend schreeuwde ze het tegen me. Machteloos en kwaad op alles. Ik kon haar geen ongelijk geven. Wat doe je als 19-jarige wanneer je zus kanker heeft? Ineens komt ze weer thuis en alles lijkt om haar te draaien. Jij moet maar slikken en inschikken. Wie ziet jouw verdriet?

Terwijl ik dit schrijf knallen de tranen in mijn kop. Omdat ik weet dat het waar is, dat het zo gevoeld moet hebben. Ondanks dat mijn ouders er alles aan gedaan hebben om haar niet die indruk te geven, om ook haar verdriet een plek te geven, blijft het altijd het stille leed van de omstander.

Erfelijk
Toen bleek dat ik het BRCA2-gen en dus een erfelijke vorm van borstkanker had, heeft mijn zusje zich ook laten testen. Helaas bleek ze ook drager van dat gen. En dus staat ze nu op de wachtlijst voor een preventieve amputatie en reconstructie van beide borsten. 21-jaar.

Gelukkig heb je geen kanker, gelukkig hoef je geen chemo, het had allemaal zoveel erger gekund, kijk maar naar je zus.  Er zijn ongetwijfeld een hoop mensen die het zo zien. Die het niet los van elkaar kunnen zien. Daarnaast is ze ook nog eens een echte stoere meid en afgestudeerd verpleegkundige. Dus ach het zal allemaal wel loslopen toch?
Maar wat als ze geen zus had gehad? Wat als ze gewoon een meisje was geweest van 21 die gehoord had dat ze grote kans op borstkanker had en beide borsten preventief moest laten amputeren. Stort dan je wereld niet even in?

Stoer
Soms zegt ze heel stoer dat ze gezien heeft hoeveel pijn het heeft opgeleverd. Hoeveel verdriet het mijn ouders heeft gedaan. Dat wil ze ons nooit meer aandoen en dus moest ze wel kiezen voor een preventieve operatie. Ze vertelt het rustig en zo volwassen. Maar hoe volwassen ze ook is, ze blijft wel mijn kleine zusje.
Natuurlijk is ze bang. Soms moet ze zich heel alleen voelen. Net zo alleen als in de jaren dat het gezin leefde naar de grillen van de chemo.

Ouder en wijzer
Mijn zusje en ik haalden vroeger het slechtste in elkaar naar boven, maar de tijden zijn veranderd. Of het komt door alles wat er gebeurd is weet ik niet, of omdat we simpelweg allebei ouder en wijzer zijn geworden weet ik niet. Eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit, we kunnen op elkaar bouwen, dat weet ik nu.
Ik ben trots op haar, ik heb bewondering. Voor die vrouw die op 21-jarige leeftijd met opgeheven hoofd het besluit nam om zich preventief te laten opereren. Voor zichzelf en het gezin.

© Foto: privébezit

Niet alleen zorgt het drinken van maximaal 2 glazen bier per dag er juist voor dat het risico op hart en vaatziekten en diabetes wordt verlaagd. Ook botten en spieren hebben baat bij een kleine hoeveelheid hop per dag. Daarbij werkt hop medicinaal: het is rustgevend en slaapverwekkend. Mensen die met moeite in slaap komen kunnen in de avonduren gerust een glas bier drinken. Of vul je kussen met hop, je slaapt snel in. En daar roep ik maar weer extra bij, met mate. Want zodra die twee pintjes wordt overschreden holt het effect achteruit.

Goed voor de huid
Men heeft al lange tijd geleden uitgevonden dat bier en gerst heel goed voor de huid is. Misschien dat je niet gelijk denkt aan een Pale Ale pedicure of aan een honing en gerst gezichtsbehandeling. Of een heerlijke gerst lichaamswrap. Toch is het juist dát wat er voor zorgt dat we heerlijk ontspannen aan een oppepper werken. Steeds meer spa’s bieden behandelingen aan met bier en ingrediënten van bier. Ook steeds meer vrouwen stappen over de bierdrempel en gaan dit ongewone ingrediënt gebruiken.

Bah dat stinkt!
Nee, echt niet! Verschillende salons en spa’s in Nederland en het buitenland verzekeren iedereen dat het absoluut niet stinkt. Je zult zelfs niet naar bier ruiken! Het enige wat er gebeurt, is dat je een mooie glans krijgt en je huid lekker zacht aanvoelt.

In Tsjechische Welness centra zijn ze inmiddels zover dat bier ook in grote hoeveelheden wordt gebruikt. De grote attractie is het geheel onderdompelen in een bierbad. Voor mij toch echt een ultieme droom. Het is een enorm succes en het bier in de baden is een heilzaam recept van mineraalwater en speciaal donker badbier: een mix van hop, kruiden en biergist.

Ben je nog niet uitbehandeld met bier? Dan kan je altijd nog biershampoo gaan gebruiken. Dit is toch wel het meest bekende beauty trucje. Je haar met bier wassen zorgt voor meer glans. De gist en hop (die in bier zitten) geven de haarschacht meer volume. Glanzende lokken, minder haaruitval en een stevige bos haar is wat de beloftes zijn. Het leuke is dat zelfs heel veel celebrities de biertruc kennen en gebruiken. Catherine Zeta Jones bijvoorbeeld die haar beauty liefde voor het gebruik van biershampoo niet onder stoelen of banken steekt. Mocht je je haar wassen met bier, dan moet je wel rekening houden met een biergeur die je lokken een paar dagen vasthoudt.

Proost op innerlijke en uiterlijke verzorging!
CC foto: jonathan_hamner

Moeilijk
Hij overleed de dag nadat we weer in Singapore waren, expres als je het mij vraagt. Toch blijft het moeilijk om mijn vader, die mijn hele leven belangrijk voor mij is geweest, niet in zijn laatste momenten bij te hebben kunnen staan.

Intuïtief
Ik heb altijd een vrij sterke intuïtief gehad en ik ben niet bang om deze in sommige gevallen ook te volgen. Veelal met positief resultaat. Maar in dit geval denk ik dat het sprankje hoop, hoe klein ook, mijn hele gevoel in de war heeft gegooid. En daar baal ik van. 

Wat als….
Gisteren maalde het door mijn hoofd. Wat als ik toch langer was gebleven? Wat als ik eerder had geweten hoe slecht het eigenlijk met hem ging? Wat als we hadden geweten wat we nu weten? En zelfs; wat als we niet naar Singapore waren verhuisd?

Afhankelijkheidsgevoel
Nog nooit heb ik me zo afhankelijk gevoeld van anderen, en dan met name de artsen, als toen mijn vader op de IC lag. Een vreselijk gevoel. Het niet weten, en compleet niet thuis zijn in de medische wereld. Geen antwoorden krijgen op vragen, blij zijn als een arts tien minuten tijd wil vrijmaken maar die dan vervolgens geen enkele uitspraak wil doen op overlevingskansen en kwaliteit van leven na de IC. Natuurlijk is het medische circuit een wetenschap en zijn uitspraken moeilijk te doen, maar iets meer richting en sturing had fijn geweest.

Mens van vlees en bloed
Ik vergeet nooit meer het moment waarop ik mijn vader voor het eerst op de IC zag liggen. Ik was net geland en zat nog geen vijf minuten aan zijn bed, hij sliep. Een groep artsen kwamen aangelopen en bespraken mijn vaders ziektebeeld. De patiënt werd besproken alsof mijn vader en ik er niet bij waren. Ik wilde dat ze weg gingen en ons met rust zouden laten. Mijn vader was geen patiënt, maar de liefste vader van de wereld, een moeilijk maar bijzonder mens en de beste opa JaJa van de wereld. Geen casus, maar een mens van vlees en bloed met een heel leven achter zich. Achteraf gezien had ik gewild dat ik op was gestaan en dat had gezegd. Niet dat het iets uit had gemaakt, maar toch.

Zinloos
Had ik maar geweten wat ik nu weet. Ook al is het een menselijke gedachte, eigenlijk is het zinloos. Want we weten het niet en zullen het nooit weten en dat is in heel veel gevallen misschien maar goed ook. Nu komt het er nog op aan om dat te accepteren.

CC foto: goulao

Dertig-plus met tienerleed?
Ook al hebben wij dertigers niet meer de leeftijd voor jeugdpuistjes, toch blijkt huidellende als pukkels en onzuiverheden vaak hardnekkig. Kortom: pukkelleed in je volwassen jaren. En alsof dat nog niet genoeg is dienen de eerste tekenen van rimpeltjes zich ook nog eens aan. Vaak kies ik voor het ene probleem het ene potje en voor het andere en totaal ander smeersel. Want: hoe kun je uitroeien en voeden tegelijk?

Alles-in-een
Dat kan dus wel. Geen gedoe dus meer met verschillende producten die mijn pukkel aanpakken, maar er verder geen rekening mee houden wat mijn huid op mijn dertig-plus leeftijd nodig heeft. Normaderm van Vichy heeft een range producten tegen onzuiverheden en met een anti-rimpel werking. Hoera! Vergeet dus de tienerproducten die je rimpels wellicht alleen maar erger maken.

Beautygeheim
Normaderm Anti-ageing is nieuw en does the job. Het is een lichte frisse gel en wordt snel opgenomen door mijn huid. Het maakt mijn huid lekker mat en verzorgt en hydrateert. Het laat geen vette waas achter en mijn huid voelt niet droog of trekkerig aan. Handig: het pakt je rimpels, pukkels, vlekjes en grote poriën allemaal aan. Mooi.

Ook fijn: er is nu een tijdelijke cadeau actie. Bij een Normaderm dag-nachtverzorging of de nieuwe Normaderm Anti-ageing krijg je nu tijdelijk een camouflage stick cadeau. Vichy producten zijn alleen bij de apotheek te verkrijgen. Voor juist huidadvies kun je daar altijd terecht.

Normaderm Anti-huidveroudering, consumentenadviesprijs € 18,95

Beeld: Vichy

Vorig jaar wilde ik oktober nog het liefst over slaan. Gewoon lekker in bed met de dekens over m’n hoofd, weg van al die kanker. Dit jaar gaat het een stuk beter. Misschien was ik gewoon nog een beetje jaloers op al die mooie borsten die voorbij kwamen paraderen op de catwalk en rode loper.

Nare bijsmaak
Voor veel mensen die in hun directe omgeving te maken hebben heeft zo’n “borstkankermaand” een beetje een nare bijsmaak. Op elke hoek van de straat staart de kanker je aan. Hatelijk lachend, het probeert je onverwacht een klap in je gezicht te verkopen en je te kleineren. Pink Ribbon is een instelling die zich inzet voor bewustwording, maar waarom dat stoere, sterke, glamour imago? Waarom een hele maand en waarom alleen borstkanker? Het zijn allemaal vragen waarbij ik negatieve gevoelens had.

Nu besef ik me dat het niet alleen om bewustwording gaat, maar ook om acceptatie. Toen Pink Ribbon begon was het allemaal nog niet zo bespreekbaar. Er waren weinig keuzes keiharde protheses werden in schimmige achteraf kamertjes aangemeten.

Schaamte
Maar ik besef me nu dat als Pink Ribbon niet zo’n sterk merk was geworden, ik waarschijnlijk niet zo “vrij” in het leven had kunnen staan als dat ik nu doe.  Borstkanker is iets wat er “helaas” is, maar waar je je niet langer voor hoeft te schamen. Pink Ribbon heeft daar voor een groot deel aan bijgedragen.

Ik ging naar de dokter omdat ik er tijdens de borstkankermaand tijdens een tv serie aan herinnerd werd dat het belangrijk is om je eigen borsten te onderzoeken, te leren kennen, hoe oud je ook bent. Ik heb verhalen van Amazones gelezen op een forum, mede mogelijk gemaakt door Pink Ribbon. Ik heb geleerd hoe je werk en ziekte kan combineren, door Pink Ribbon. Het zijn allemaal kleine dingen die voor mij een wereld van verschil hebben gemaakt.

Makkelijker
Soms voelt het nog steeds als gebakken lucht, geglazuurd met een roze laagje. Daar is niets aan veranderd. Maar ik ben blij dat iemand het initiatief heeft genomen. Want het heeft het leven met kanker voor mij wel makkelijker gemaakt.
Ik hoop dat er voor vele andere ziektes en aandoeningen ook mensen opstaan. Het bespreekbaar, maar vooral zichtbaar maken.

Deze maand zal ik naast een wekelijkse vlog ook elke week een blog plaatsen die, net als de afgelopen twee jaar, over leven met borstkanker.

CC foto: Sugar Daze (f/k/a LittleMissCupcakeParis)

Documentaire
Vanavond wordt op Net5 de borstkankermaand, oktober, ingeluid met een thema-avond. Om 22.30 uur kun je kijken naar de televisiepremière van de documentaire ‘Style exposed: Baring it all’.  De documentaire vertelt het verhaal van vier verschillende vrouwen met borstkanker. De vrouwen zitten allemaal in een ander stadium en worden op de voet gevolgd en gefotografeerd in hun strijd tegen borstkanker.
Je ziet niet alleen welke impact de ziekte op deze vrouwen heeft, maar ook wat het betekent voor hun man of vriend.

Award
Eerder op de avond krijg je live verslag van het Estée Lauder Pink Ribbon Award Gala. De gehele Beurs van Berlage, waar het gala plaatsvindt, zal vanavond roze kleuren en iedereen zal zijn steun betuigen aan vrouwen met borstkanker. Verschillende kunstenaars hebben de mooiste foto’s gemaakt om vrouwelijkheid tijdens en na borstkanker te verbeelden. De fotograaf met de mooiste foto’s binnen het thema ‘together’ gaat met de award naar huis.

Pink Ribbon Magazine
Een mooie avond waarop Nederland bewust wordt gemaakt van het feit dat er zoveel vrouwen te maken krijgen met de ziekte. Ook Viva vraagt aandacht voor borstkanker. In het thema van Pink Ribbon Magazine, ‘Moves’, zetten wij een stap in de goede richting.

© Beeld: Pink Ribbon Magazine

Kilimanjaro
De receptioniste lacht me vriendelijk toe en wijst naar het enige bankje in de ruimte. Mijn oog valt meteen op de enorme hoeveelheid foto’s die boven het bankje hangen. Een vrouw van rond de vijftig lacht me toe vanaf de Kilimanjaro. Het is een mooie vrouw en ze doet me denken aan Connie alias Vanessa van voor de diverse operaties. Alleen dan een Aziatische versie.

Blote buik
De vrouw is totaal niet gekleed op het beklimmen van een berg. En eerlijk gezegd ook niet naar haar leeftijd. Ze heeft een zuurstok roze topje aan dat haar buik ontbloot en een zeer kort bijpassend broekje. Haar lippen in dezelfde schreeuwerige kleur en blauwe oogschaduw.

Poseren
‘It’s the doctor’s wife’, verzucht de receptioniste. Ik kijk om en knik naar haar. Zonder uitzondering poseert de vrouw als volleerd model op alle foto’s. Staand, zittend op een rots, lachend en op sommigen zelfs een beetje zwoel. Op een foto draagt ze een roze poncho, in haar ogen zie ik dat ze zich daar ongemakkelijk in voelt.

Heilige tempel
Een deur gaat open. De dokter. Ik zie een man van in de zestig, met een keurige scheiding en beige schoenen met spekzolen. Hij heeft een zachtaardig gezicht en vriendelijke ogen. Ik heb het gevoel alsof ik een heilige tempel betreed, overal hangen foto’s van zijn vrouw. Een enkele met hem samen. Een kijkje in hun leven, vrij intiem, niet storend. Bijzonder.

Teder
‘You have a beautiful wife’, zeg ik. Zijn ogen beginnen te twinkelen, zijn blik wordt teder. Hij schraapt zijn keel en bedankt me. ‘She brings so much joy in my life’, zegt hij. En dat geloof ik. Deze man verafgoodt zijn vrouw. Hij vertelt me wat meer over zijn vrouw en zijn gezin.

Parijs
Diezelfde avond nog vliegen ze samen naar Parijs. ‘The city of love’, zegt hij. Zijn gedachten dwalen eventjes af. Ik weet dat hij denkt aan zijn vrouw en aan de fijne tijd die ze samen zullen gaan hebben. Dan vraagt hij waar ik voor kom en onderzoekt hij mij. Het is een goede dokter.

Gelukkig
Ondertussen dwalen nu mijn gedachten af. Ik zie de dokter en zijn vrouw wandelen langs de Seine. Ze is speels, vrolijk en lacht. Ze poseert op een brug in de avondzon. De dokter is gelukkig, net zo gelukkig als toen hij haar veertig jaar geleden voor het eerst zag. En ze is nog steeds even prachtig als toen.
De receptioniste glimlacht naar me als ik met een blij gevoel naar buiten loop. Ik verheug me nu al op de volgende keer, de foto’s uit Parijs wil ik voor geen goud missen.

CC Foto: Trostle

Meerdere onderzoeken laten namelijk zien dat een gezonde levensstijl het risico op borstkanker verkleint. Zo vermindert meer lichaamsbeweging de kans op borstkanker met maar liefst 25-30%. Dus kom in beweging op Viva.nl.

Viva zet eerste stap
Viva draagt Pink Ribbon een warm hart toe door het magazine onder de aandacht te brengen. Dit met behulp van een foto actie waarmee we op symbolische wijze een stap in de goede richting gaan zetten. Viva heeft de eerste stap al gezet, zet jij die stap?

Maak een foto waarop jij een stap zet, upload deze en steun zo het Pink Ribbon Magazine. Alle foto’s worden uiteindelijk samengevoegd in een filmpje, in dit filmpje is te zien hoe we met z’n allen die ‘stap in de goede richting’ zetten. Zo willen we een stap in de goede richting van beweging zetten, en een in de goede richting van de genezing van borstkanker.

Het Pink Ribbon Magazine is ook online te bestellen.

* Je kunt de foto niet via mobiel uploaden, maar wel mailen naar webredactie@viva.nl onder vermelding van Pink Ribbon.

** Pink Ribbon Magazine werd in 2011 alweer voor de achtste keer uitgegeven door Sanoma Media. De gehele opbrengst (advertentie-inkomsten en de totale opbrengst van de verkoop van het blad) wordt gedoneerd aan Stichting Pink Ribbon, die het geld inzet voor de strijd tegen borstkanker.

Foto: Pink Ribbon Magazine

Plaats delict
Gaaf, het voelt alsof ik met DNA van een slachtoffer, of zelfs dader over straat loop. Maar of je nou blij moet zijn met je eigen resten?

Ik krijg een sms van mijn vriend: ‘hoe is het gegaan?’ Ik kan nu twee dingen doen een foto sturen van mijn souvenirs of een berichtje terugsturen dat het goed met me gaat… Ik doe het eerste. Een kleine twijfel bij het versturen, maar helemaal in dezelfde sfeer krijg ik een foto terug van zijn zojuist geopereerde knie voorzien van roze ontsmettingsmiddel, hechtingen, blauwe plekken en bloedsporen.

Vlecht
Nu zit ik thuis met dat vrolijke doosje met twee gigantische kiezen. Maar wat moet ik ermee? Er staat helaas geen afvalbak voor kiezen naast de reviseerbak voor batterijen.
Een soortgelijk probleem ondervond ik op de lagere school. Die mooie lange lokken was ik beu. Dus mijn kapster maakte een vlecht en knipte hem helemaal af. Trots als ik was, nam ik hem in een appelmoespot mee naar school. Daarna verdween de vlecht in de kast, naast mijn melkgebit.

Grofvuil
Als ik al deze collector’s items bewaar, heb ik straks in mijn bejaardenflat een freaky collectie van mijn eigen overblijfselen. Waarschijnlijk zijn daar dan mijn galstenen en de rest van het gebit bijgekomen. Misschien leuk voor Halloween maar ik blijf het een prettiger idee vinden om mijn verstandskiezen met wortel en al bij het grofvuil te zetten.

Heb jij ook iets op sterk water staan?

© Foto: Getty Images