We staan donderdag vroeg op en rijden naar Dagoretti, een van de sloppenwijken in Nairobi. AMREF Flying Doctors steunt daar een bijzonder kinderproject.

Regenwoudtaferelen
Mijn kaki-safari look? Not happening. Als ik zeg; het regent hier als een malle, bedoel ook echt; het regent hier als een malle. En om de een of andere reden, heb ik het woord ‘regenseizoen’ (toch best cruciaal) met een korrel zout genomen toen ik Kenia googelde. Kun je je voorstellen dat ik dus wakker word, de gordijnen open gooi en bijna zou zweren dat ik in een jungle in Argentinië sta. Niet dat ik ooit in een Argentijnse jungle ben geweest, maar jullie snappen het beeld.

Nou haaaat ik regenpakken, maar ik zou er schaamteloos eentje aanschieten als ik er een had. Gelukkig is het wel warm buiten, dat scheelt. En als je ziet hoe ontzettend groen het is, vind je die regen eigenlijk ook wel tof.
Wanneer we door een van de sloppenwijken lopen, glijd ik letterlijk over modderpaden, van huisje naar huisje,  met maar 1 doel: niet onderuit gaan.

We zijn in Dagoretti omdat AMREF hier een kinderproject heeft opgezet dat ‘Child in Need’ heet. Een plek waar straatkinderen terecht kunnen, maar ook kinderen voor wie een nieuwe thuisbasis gevonden moet worden omdat hun thuissituatie slecht is. Er zitten veel meisjes tussen die op de een of andere manier met seksueel geweld te maken hebben gehad.

Er kunnen hier elke dag meer dan 40 kinderen terecht voor ontbijt, lunch, een wasbeurt, voorbereidingen voor de terugkeer naar school, theaterles, hulp bij hun individuele problemen: Het is eigenlijk revalideren wat ze hier doen.

Eh… wauw
Deze week zijn de meisjes apart op kamp. En even zo’n week weg is goed omdat de meisjes dan in een speciaal voor hun gereserveerde omgeving in het bos, intensief begeleid worden bij het verwerken van hun ervaringen met seksueel geweld.
Als ik aankom, zitten ze in een grote zaal. Aan de muren hangen grote vellen waar opdrachten en aandachtspunten op staan.
Mijn oog valt als eerste op een enorme tekening van een penis. Een penis met allemaal pijltjes erbij met wat waar zit en hoe het genoemd wordt. Ik verslik me bijna. Boven aan de tekening het woord ‘zaadproductie’: Het is een intrigerende tekening, zo op de donderdagmiddag.

De meisjes zijn tussen twintig meiden tussen de 14 en 17 jaar, allemaal met ervaringen achter de rug die hen misschien bespaard hadden kunnen blijven: Ik vind het een eer om met ze aan de slag te mogen. En mooi om te zien dat AMREF zich dus inzet voor gezondheid in de breedste zin van het woord.

Door seksuele voorlichting te geven proberen ze hiv besmetting te voorkomen maar dus ook tienerzwangerschappen. Als meisjes dan toch als tiener zwanger raken, wordt begeleiding geboden bij het veilig bevallen maar bijvoorbeeld ook bij ook eventueel weer terug naar school kunnen. Het draait allemaal om het weerbaarder maken van deze kwetsbare groep meiden, zodat ze bijvoorbeeld niet in de prostitutie geraken. Van het ene probleem kom je in het andere en die negatieve spiraal moet doorbroken worden.

Leuke dingen
Hoe heftig hun ervaringen ook zijn, voor me staat een groep meiden die kunnen lachen, dansen, zingen en acteren. Je zou denken dat dat me niet meer zou verbazen, maar ik blijf het elke keer toch heel opmerkelijk en ongelooflijk vinden. Ik kan dan ook niet wachten om de hele dag met ze aan het werk te gaan. Maar eerst gaan ze zwemmen. Hakuna Matata. Wat dus geen zelf door Disney bedacht nep-Afrikaans is, maar Kiswahili, de taal die ze hier spreken! Disney is trouwens ook waar ik aan denk als ik de meest bizarre vogels ever op straat zie waggelen. De foto daarvan komt er aan. Die moet ik echt laten zien.

© foto’s: Marieke van der Velden

Er hing een kaki-kleurige vibe, ook aan de Flying Doctors, door al dat opstuivende zand als hun helikopter landde. Ik maak grapjes, maar dat komt omdat ik natuurlijk stiekem heel stoer vind dat ik met de Flying Doctors op reis ga. Niks met die serie te maken natuurlijk.

Het echte leven
Ik ga jullie deze week vertellen over Kenia, het land, hoe de reis verloopt, natuurlijk ook iets meer over het doel dat we hebben en wat de Flying Doctors in het echte leven doen. Met Plan Nederland heb ik ook enkele reizen gemaakt met het doel om meisjes te ontmoeten, hun verhaal te horen en proberen te helpen/steunen/sponsoren waar kan. De mogelijkheden daartoe zijn in elk land, elk gebied anders en vormen elke keer weer een nieuwe uitdaging.

Met Plan Nederland focussen we ons primair op de ontplooiing van meisjes. AMREF richt zich op een betere gezondheid in Afrika en ik zal me voor hen vooral gaan inzetten voor de meisjesproblematiek op dit continent.

Kindsterfte is een van die problemen. Ik ben heel benieuwd wat ik ga zien en wat AMREF kan betekenen voor jonge meisjes in een land als Kenia.

Tas is gepakt, ben klaar om te gaan, mijn vliegtuig gaat letterlijk over twee uur.

Verwachtingen
Voorlopig kan ik zeggen dat ik heb gehoord dat Nairobi best een hectische stad is. Een mooie maar ook een heftige stad. Ik denk dat het praten en muziek maken met de jonge meiden daar heel bijzonder zal zijn. Ik hou jullie hier op viva.nl op de hoogte en neem 1 kaki outfit mee, jaaaa, gewoon doen.

Tot snel. Giovanca

© foto: Yamandu Roos

Treincoupés
De dingen die ik de afgelopen maanden heb meegemaakt, gebeurden sneller dan ik met mijn pen kon bijhouden. Het lukte me voorheen nog wel om in treincoupés, in kleedkamers of midden in een nacht een blog te schrijven, maar het werd steeds lastiger. Zinnetje hier, alineaatje daar, hoop afkortingen, zelfs als ik er voor ging zitten, ‘geen rust hebben’. Als er zoiets kon als mijn schrijfblok synchroniseren met mijn computer dan kwam er nu rook uit mijn arme MAC.

Maar wat ik heb een fantastische tijd hier op Viva.nl gehad. Ik blogde daarvoor alleen op mijn hyves pagina voor fans. Daar willen mensen lezen waar je optreedt, wie je hebt ontmoet, wat je allemaal van plan bent. Dus toen ik hier in december 2008 begon – bloggen voor mensen die geen flauw benul hebben wie je bent – wist ik helemaal niet goed hoe ik dat moest aanpakken. Dat was echt zoeken hoor!

Delen
Maar ik kan niet anders zeggen dat ik ontzettend veel heb geleerd. Bloggen hier is een vorm van delen die ik zo nog niet kende. Dus lieve mensen, bedankt daarvoor. Voor jullie reacties, feedback, alles. Ook mijn collega bloggers die altijd begripvol zijn geweest als ik het weer eens niet redde om stukken in te leveren. Ik heb genoten van hun stukjes die mij soms he-le-maal uit mijn eigen wereld haalden, geweldig. Hoe vaak ik niet onder de tafel lag van Nynke’s blogjes en elke keer de baby van Elvan las groeien.

Ik neem afscheid maar zal zeker af en toe iets van me laten horen. Ik ga veel in het buitenland optreden, maar nu ben ik lekker op tournee in Nederland (Utrecht, Arnhem, Nijmegen, Groningen, Leiden, Hengelo, Breda, Drachten, Breda, Zwolle) en jullie zijn meer dan welkom.
Voor degenen die dat leuk vinden, ik zit gewoon op twitter (daar kom ik Elvan ook regelmatig tegen ) en ga vanaf juni op giovanca.nl (video) bloggen.

Ik wens jullie veel goeds, veel geluk en nog veel mooie verhalen hier op viva.nl.
Giovanca

CC foto: qisur

What evvurr!
Ja ik klink natuurlijk volstrekt belachelijk, want ik heb het over mijn cd. Als mijn zusje dit leest lacht ze me dan ook zeker uit. Schaterlach afgewisseld met een scala aan ‘belachelijk-maak geluiden’ (pffffff, tsssss) en natuurlijk een zooi ‘what evvur’s erachteraan.
Zij heeft namelijk twee kinderen gebaard en geloof haar nou maar, dat is niet hetzelfde! “Weeeet ik.” (zou ik dan roepen) Daarom noem ik het toch ook niet ‘de bevalling’? Ik zeg toch geboorte. Laat mij het nou lekker een geboorte noemen…

Zipfiles
Vrijdag 26 maart was het zover. Mijn 2e album While I’m awake lag overal in de winkels. Het is heel bizar, je bent er maanden mee bezig, weet hoe het klinkt, weet hoe de voorkant eruit gaat zien, weet welke lettertypes in het boekje komen. Je weet het allemaal. Je desktop is een hysterisch landschap geworden met mapjes die ‘fotoscdboekjefinal-final-zipfile’ en ‘schets-demo-ruweruweversies1 tot en met 14′ heten.

En toch. Al het beeld, alle tekst, alle liedjes uit zipfiles herrezen, alles is pas echt als je het in je handen hebt. Sterker nog, het is pas echt als je het met je eigen ogen in de winkel ziet liggen. -Dus net als twee jaar geleden sjeesde ik naar de platenzaak to see it all for myself en heb er symbolisch eentje gekocht. Dat vonden ze wel lollig.-

Doe mij die maar
Vervolgens eindigde ik natuurlijk ook nog met een hele stapel andere cd’s bij de toonbank. Want cd’s kopen is heerlijk. “Doe mij die maar en die… en die.” Ik moest en zou de nieuwe van Erykah Badu hebben, maar werd de dagen daarna toch ook heel benieuwd naar K’s Choice, Valerius & Hans Teeuwen. Allemaal geboortes waarvan ik heerlijk door de boekjes met teksten ga snuffelen. Ooit ook zipfiles op hun bureaublad

CC foto: stallio

Joep
Joep is een prachtige tamme uil. Hij woont op een roofvogelboerderij, een compleet onbekend fenomeen voor mij en Joep is opkomend model. “Hoe laat is die uil hier?” vroeg de fotograaf aan haar assistent. Alsof de uil zich in zijn eentje naar de studio aan het haasten was en ergens in een file stond. “Haahhaaahaa! Hoe laat is de uil hier?” schaterde ik ongecontroleerd. Pure zenuwen, maar ik ging echt niet hardop zeggen dat ik het stiekem best wel eng vond dat er een uil kwam…

Nachtdier
Waarom een uil? Nou dat zit zo: Viva interviewde mij over mijn nieuwe album. Voor het eerste album ‘Subway Silence’ krabbelde ik allerlei zinnen op papier tijdens metro- en treinritten. (Er is niets is leuker dan volk bespieden.) Maar omdat ik al maandenlang heel weinig slaap en veel van de nieuwe songteksten ‘s nachts zijn ontstaan of zijn uitgewerkt, haalde ik mijn inspiratie uit de ‘nacht’… dus Viva dacht: nacht…wakker…uil. Een échte uil. We bestellen een echte uil.

Piece of cake
Omdat ik eigenlijk niets over roofvogelboerderijen wist, vroeg ik gewoon maar van alles aan Joep’s trainer, een hele leuke jonge dame die hem gelijk uit de kooi haalde, hem rustig bij zich hield en voerde. Alsof het Pipi Langkous met haar papegaai was, alsof ze elkaar stiekem verstonden en samen geheimpjes deelden. Joep keek charmant om zich heen en fladderde af en toe met zijn vleugels. Dit deed hij vaker. Giovanca wie? (Joep  staat namelijk ook met minister Plassterk op de foto.)

Gerust
De liefde en vooral respect voor Joep straalde van zijn trainer af. Dat maakte het echt leuk om met hem op de foto te gaan. De roofvogels worden goed verzorgd en de boerderij organiseert zelfs speciale vogelprojecten om vogels en hun omgeving te beschermen. Ik vond het spannend en erg bijzonder. Het album heet ‘While I’m awake’ en als iemand me begrijpt, is Joep het wel.

(Bizar, ik schrijf deze blog, kijk de herhaling van DWDD en zie Joep met zijn trainer aan tafel zitten, krijg nou wat!!!)

Foto: Sheila, foto Giovanca: Julia de Boer

Giovanca is BOOMING!
Of het nou gaat om haar prachtige looks of om haar muzikale kwaliteiten, deze dame heeft het goed voor elkaar. Om het geheel compleet te maken ontving Giovanca gisteren tijdens de uitzending van De Wereld Draait Door een gouden plaat voor haar album Subway Silence. Totaal verrast en in tranen nam zij de plaat in ontvangst. Mooi televisiemoment…

Volgende week, op 26 maart, komt Giovanca’s nieuwe album uit. Het album ‘While I’m Awake’, wordt op woensdag 24 maart gepresenteerd in de Melkweg. Heb jij haar al ontdekt? En wil je bij de presentatie aanwezig zijn…?! Dat kan!

Win, win, win!
We mogen 2×2 kaarten voor de albumpresentatie weggeven, inclusief het album van Giovanca. Kans maken? Mail dan voor 22 maart je naam, adres en telefoonnummer naar info@doxrecords.com o.v.v. ‘Giovanca albumpresentatie’.

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

Voorproefje? Bekijke Giovanca’s nieuwe videoclip ‘DROP IT’

Bekijk ook het grote interview met Giovanca in Viva 11!

© Foto: Yamandu Roos

Het is maar een zoen… toch?
Ik kan nergens heen, geen kant op. En je knijpt er niet tussen uit op de opnames van je eigen videoclip. Nee, dat doe je niet. Je bent een prof. Dit kun je. Het is maar een zoen. Toch? Ik hoef toch niet…? Moet ik…? Nee, ik wil echt niet tongen hoor!

Er wordt gelachen. De crew, die er inmiddels lékker voor is gaan zitten, vindt het geweldig. Wrijvende handjes, zo geweldig. Van een stukje gratis porno zijn ze niet vies van hè? Oké, oké, ik doe het. Eén kus en niet meer. En geen tong, dan mogen ze hem zelf maar zoenen, de viespeuken.

Natuurlijk valt het allemaal hartstikke mee. Mijn tegenspeler pakt me lief vast en lijkt dit al vaker te hebben gedaan. We vertellen het verhaal van twee mensen die elke keer weer dezelfde ruzies hebben, -nergens over. Hoe het een patroon is geworden, in de aanval gaan, lijnrecht tegenover elkaar en dan het bloed bij elkaar onder de nagels vandaan halen, woest, gefrustreerd. (Kijk, dat zijn nou leuke scènes om te doen).

Drop the gun!
De clou is dat sommige ruzies geen clou hebben. Die maken meer kapot dan er eigenlijk aan de hand is en je houdt potverdorie van elkaar… So wait a minute, just drop it. Drop the gun, drop the gun!
(Ja dat vind ik namelijk altijd een cool moment in films, het ‘drop the gun’ moment.)

En tuurlijk, ruzies zijn soms goed -met de hulp van dr Phill kun je zelfs leren om ‘eerlijk’ ruzie te maken, met he-le nuttige tips als; ‘Keep it relevant’ en Remain task-oriented (?)-, maar soms moet je je kop houden en elkaar gewoon vasthouden…

Ruziemaak- en knuffelscènes
“Daaaaar zit ze dan, vind je haar niet een joeweeeel?” Mijn visagist en zijn assistent zitten tijdens de volgende knuffelscène als twee giechelende pubers op de grond en zingen met getuite lippen en hoge stemmetjes het ‘kus haar dan’ lied uit de kleine zeemeermin. Ik kan mijn lach bijna niet inhouden. Sta ik daar serieus te acteren, maken zij er een ‘Disney momentje’ van. Maar als ik voor de ruziescènes met spullen smijt, ha, dan zijn ze stil.

“Jaaaahaa, ziet er echt uit hè?” roep ik stoer. Ik kan zo in GTST of niet?” Er wordt hevig geknikt.

We gaan tot in de kleine uurtjes door en vallen thuis uitgeteld in slaap, flitsen van scènes kleuren de nacht zwart-wit. Met trots deel ik met jullie, mijn nieuwe videoclip DROP IT…

© Foto: Giovanca

Zwart-wit
De studio waar ik aan het opnemen was ligt in een beetje in the middle of nowhere, dus het duurde even voordat ik doorhad dat ik daar werd verrast met een zilveren harp. Frank Boeijen reikte me de prijs uit en alsof het niks was, sloot hij af met de zin ‘We kunnen wel even wat zingen?’

Help. Hij moet die uitzending bij Pauw en Witteman hebben gezien waar ik zwart-wit zong. Geen tijd om na te denken, zingen. Na afloop signeerde hij zijn nieuwste album voor me en Frank Boeijen met de camera en alle snoeren vertrokken weer. Wauw…

De uitzending
En ineens was het woensdag avond, 3 maart. De live uitzending van het Buma Harpengala. Ik blogde vorig jaar hier op viva.nl nog dat ik er te gast was. Oh wat had ik toen genoten van onder andere Gerard van Maasakkers, Ilse de Lange. Nu stond ik er zelf, bizar.

Even een impressie van achter de schermen? Nou, tegenover ons had je de kleedkamer van Paul de Leeuw en Erik van Tijn. Vlak naast ons de kleedkamer van Volendam. Ik moet zeggen, die Nick is dus heel gezellig. Hij bleek ook aan de Universiteit van Amsterdam te hebben gestudeerd. Een of andere economische studie, maar toen kwam er een hit en de rest is geschiedenis.

Je bent daar een hele dag dus je gaat vanzelf wel met mensen kletsen. George Baker daarentegen zat rustig in zijn ruimte een boekie te lezen. Iedereen was lekker aan het rommelen. Roel van Velzen, Xander de Buisonjé, Candy. Iedereen heeft dit al honderd keer gedaan dacht ik ineens. De zenuwen gierden door mijn lijf, mijn hoofd begon te bonzen en mijn mond werd kurkdroog.

Wondermiddeltjes
“Gaat het?”… “Gaat het?” Bezorgde stemmen, geritsel in toilettassen, van alle kanten werden paracetamolletjes en wondermiddelen aangereikt. Door de hoofdpijn veranderden mijn ogen in een soort visjes en ik dacht alleen maar, ‘verdorie, even doorzetten, je staat niet iedere dag met het Metropole Orkest op toneel, kom op, gaan!’

Na afloop stroomde de menigte naar de foyer. Mijn vader omhelsde me. Hij had de vissenogen op het podium herkend. Hij knipoogde alleen maar en hief zijn glas met bubbels.
Op mijn wandmeubel, staat nu een zilver harpje. Ik ben er blij mee en stof hem de hele tijd af.

CC foto: Éamonn

Schuifelen
Jaaaa, ineens was daar Sade! Niet in de levende lijve natuurlijk, maar in mijn cd speler. Toen de geruchten over haar comeback de ronde deden, sprong ik een gat in de lucht. Ik hield alle sites in de gaten en yes, tien jaar na ‘Loversrock‘, met die prachtige nummers als ‘King of sorrow’ en ‘By your side’, -helemaal grijs gezongen-, is Sade terug.

God, ik heb zelfs nog een keer romantisch met mijn vriendje staan schuifelen op ‘By your side‘. Ik weet het nog goed want dat had ik heel suave aangepakt, al zeg ik het zelf. Schuifelen kán namelijk iets lulligs hebben. (Ik ‘flashback’ even naar meerdere ongemakkelijke, houterige momenten op schoolfeesten).

Het probleem met ‘schuifelen’ is, dat het op zich zelf al zó suf klinkt, dat het bijna gedoemd is om suf uit te pakken. Maar niet met mij! Oh nee. Ik had de woonkamer omgetoverd tot een warme, romantische ruimte met kaarsjes en wierook. Geloof me, Char zou er de ene boodschap na de ander hebben doorgekregen. Ik wachtte mijn vriendje in flikkerend kaarslicht op en startte de muziek.

Alles gezegd en gezongen
“You think I’ll leave your side baby, you know me better than thaaat.” Ik weet niet wat mijn vriendje ervan vond, maar ik werd emotioneel van haar muziek, tien jaar geleden, lang daarvoor en nu weer.
En ik heb vaak aan haar gedacht, me afgevraagd wat ze deed. Had ze misschien niet gewoon alles gezegd en gezongen wat ze wilde? Misschien was ze leeg. En moet je leegte delen? Kun je leegte delen?

Gelukkig klinkt Sade nog steeds als hoe ik mij haar herinner, sereen, melancholisch, sterk, geleefd, volwassen, kwetsbaar, ietwat duister en toch licht, alles behalve leeg. Je moet er van houden, maar als je benieuwd bent… het nieuwe album heet ‘Soldier of love’. Google ‘m, ga ‘m halen, draai ‘m terwijl je op de bank een boek leest, schuifel erop met je vriendje (of met je echtgenoot, echtgenote, wie je dan ook zo gek krijgt). Het is de moeite waard.

Ik hoop dat ze ooit nog een keer naar Nederland komt voor een concert. Maar tot die tijd blader ik gewoon in het cd boekje en kijk ik met een zweem van nostalgie naar oude beelden op youtube.

CC foto: ruben i

Miss H?
Miss H. is Amerikaanse zangeres die jarenlang op Broadway schitterde. Ze zat in de originele cast van Dreamgirls, ja dat vertel ik altijd als eerste! Maar nog cooler, ze opende voor Bill Cosby, Harry Belafonte en deed achtergrond voor zangeressen als Roberta ‘killing me softly’ Flack.

Na best een imposante carrière, werd ze in de jaren negentig naar Nederland gehaald om in musicals als Josephine & Mahalia Jackson te spelen. Mooie tijden waren dat. Zo heb ik haar ontmoet.

Miss H. vond Amsterdam eigenlijk wel een verademing en besloot gewoon ergens midden in de stad te gaan wonen. Ze inspireerde mij elke dag, bijna 15 jaar lang om te doen wat ik nu doe. Ik kon uren naar haar verhalen luisteren, in haar foto’s wroeten, door haar kast snuffelen in dat huis vol interessante spulletjes waar ik als een soort Tommy en Annika, hele middagen kon slijten. Ze was mijn Pipi Langkous. Ik was verslaafd aan dat vintage gevoel, het idee dat ik iets mee kreeg van haar verleden.

Gaffa tape
Op een dag was het voorbij. Miss H. ging terug naar Amerika. En ineens stond ik met rollen gaffa tape, in haar huis, om samen met een vriendin van haar zo’n beetje alles wat mij tussen mijn 18e en 32e had geïnspireerd, in dozen in te pakken. Alsof ze al mijn herinneringen mee terug nam. Foto’s, platen, boeken, doeken, affiches, brieven, beeldjes, haar hele hebben en houden werd verscheept.

Het huis bleef akelig leeg achter, maar miss H. had groot gelijk, op je oude dag moet je zijn waar je wortels liggen. Ik onderdrukte mijn verdriet en riep heel ambitieus dat ik haar binnen een paar maanden toch wel naar Nederland zou halen om op mijn plaat te zingen. Ja, ik riep maar wat.

Vereeuwigd
Maar Haa! Ik heb het gewoon gedaan! Mijn platenmaatschappij vond het goed en we haalden miss H. in januari naar Nederland om koortjes te zingen op mijn album. Heerlijk vond ze het. Oh en ik al helemaal; mijn grote voorbeeld stond mijn liedjes te zingen en vond ze allemaal prachtig.

Haar stem staat vereeuwigd op mijn albums en ik ben daar echt trots op. En al is Miss H. nu weer terug in Dallas, ze zit behalve in mijn hart ook nog in mijn koptelefoon! Ik kan niet wachten om haar de cd op te sturen. En terwijl ik dit tik denk ik: weet je wat? Ik ga er gewoon heen. Het is volgens mij aaaaasociaal duur maar hee, ik heb maar één miss H…

CC foto: Soul Portrait

Koopzucht
Lappen stof, kralen, kommen, er hoeft maar iets met een felle kleur in mijn ooghoek te schitteren of ik koprol de auto uit om het aan te schaffen. Terwijl de chauffeur geschiedkundige feiten over Kaapstad opsomde, verbloemde ik mijn koopzucht met geïnteresseerde knikjes. Ondertussen telde ik mijn Zuid Afrikaanse Rands en zag mezelf al met volle tassen naar huis gaan.

Dat ik van alles wilde kopen snapte hij. Maar waarom ik mijn centen nou aan ‘dingen van de straat’ wilde uitgeven…? “Ik breng je wel naar een écht winkelcentrum.” zei de beste man. Dus jawel, even later stond ik voor een hypermoderne Westerse shoppingmall met champagnekleurige puien. Het hele gebouw glom. “Dit moet je zien!” zei hij trots en trok me een gigantische healthstore in.

Vitamine aura
Ik moet zeggen, het zag er indrukwekkend uit, die healthstore. Niet te klinisch en ook niet te ‘geitenwollensokkerig’. Een beetje de Sissy Boy onder de natuurwinkels. En ze hadden alles. Kleurrijke schappen met biologische sokken, beddengoed en verantwoorde baby draagzakken. Maar ook wanden vol dingen in een naturel teint. Zie je het voor je? Buiten lonken waardevolle schatten, maar nee, wij lopen in de wondere wereld van gepelde nootjes, ayurvedische theeën, gezonde sappen en humus!

Amazing
Iedereen keek ook heel “low fat, earth friendly and organic” uit hun ogen. Vooral het personeel, dat ons zó vriendelijk begroette dat ik spontaan een flesje wortelsap en iets waar ‘glutenvrij’ op stond uit de schappen greep. Ik deed maar alsof ik de kralenwalhalla’s daarbuiten vergeten was en gooide snel nog wat zakjes amandelen in mijn mand. “Amazing!” zei ik nog (oh, erg!). We sloten aan in een lange rij bij de kassa waar onze aankopen in biologisch afbreekbare zakken werden ingepakt.

Marktfreak
Ik zag vanmorgen dat ik nog wat van die zakjes amandelen in mijn keukenkast had liggen. Beelden van Kaapstad flitsten even voorbij. Het zijn lekkere nootjes hoor, maar ik ben gewoon niet zo’n healthfreak. Ik ben wel een markt-freak. En al zijn onze Hollandse markten niet per se exotisch, ze leven! Ze ademen en je gulden is er een daalder waard. Dus ik hartje de markt, waar ik ook ben. Over een paar weken zit ik in Marokko, drie keer raden wat ik zééééker ga doen !

CC foto: a little tune

Ik sta net douchegels uit te zoeken. Ik heb namelijk in een blad gelezen dat douchen met spul waar iets van limoen in zit een enerverende werking heeft. “Ja sorry hoor”, zegt de stem. “Ik wil je er niet mee overvallen, maar ik zag je staan en…”

Joh! Er is geen betere plek voor een vrouwengesprek dan in een drogist. “Ik vind het een leuke vraag!” zeg ik grappend. -Ik voel me trouwens wel even een loser omdat ik maar twee maanden in mijn hele leven op een sportschool heb gezeten en dat is al twee jaar geleden. Als zij daar nog wèl sport, weet ze dat natuurlijk.-

Het nut van ergernissen?
Ik kijk zo sportief mogelijk uit mijn ogen en vertel haar dat ik natuurlijk een tapijt aan ergernissen kan uitrollen, maar daar niet altijd het nut van in zie. Mijn naaste kring kent die ergernissen natuurlijk. Maar om elke week in een blog schrijven waar ik me nou weer aan heb geërgerd, dat is gewoon niet aan mij besteed. Het heeft voor mij in elk geval niet het effect van: “Zo! Lekker, dat is er uit.”

“Máár”, zei ik, “ik ga als experiment in mijn volgende blog een erger-lijstje maken”, lijkt me wel lachen. “En als het nou oplucht, dan trakteer ik je op zo’n eh.. wonder-shake bij de sportschool. Heb ik tenminste een stok achter de deur om dat ook weer op te pakken.”

Dus daar komt ie, ‘mijn Jan Mulder momentje’
Ik erger mij aan:

• Boter in de pindakaaspot. (Iew!) Ik lust al geen boter en als je met je ‘boterige’ mes in mijn pindakaaspot zit, word ik wel een beetje panisch.

• Een afdruk van lippenstift op een ‘schoon glas’. (Die niet van jou is! En dat je het dan niet doorhebt en iets geks proeft…)

• Mensen die met zo’n afkeurende blik naar anderen zitten te kijken in een restaurant of in de tram of trein. Oew, dat haat ik.

• Mensen die niezen of hoesten zonder hand voor hun mond (en dat had ik ook al voor de Mexicaanse griep uitbrak).

• Mensen die zeggen dat ze twitteren stom vinden maar wel precies weten wie er twitteren en wat er getwitterd wordt!

• Mensen die te koop lopen met het gegeven dat ze heel erg spiritueel zijn. (Ik vind mensen die het uitstralen zonder het steeds over zichzelf te zeggen een stuk interessanter!)

• Mensen die kleren terugbrengen vol kattenharen en dan heel verbaasd kijken en volhouden dat ze geen idee hebben hoe dat nou kan. (Ik werkte vroeger in een kledingzaak, dus dit is oud zeer.)

• Mensen die de ene keer wel groeten en de ander keer niet. (Make up your mind.)

• En mensen die liegen. Als ik weet dat iemand liegt, pendel ik tussen ‘het zielig vinden’, ‘er boos van worden’ en ‘me er aan ergeren.’

Enthousiaste genen
Zo! Nou… het lucht niet per se op, maar het kan voor de afwisseling ook geen kwaad. Ik ben denk ik gewoon opgevoed door het vrolijkste, meest giechelende en positieve mens dat ik ken, mijn moeder. En volgens mij hebben haar kinderen het enthousiasme voor dingen gewoon in het genenpakketje meegekregen. Ik ga die dame van de drogist natuurlijk wel op zo’n shake trakteren, want dat wordt mijn comeback op de sportschool

CC foto: Matt Biddulph

Terecht natuurlijk. Giovanca ziet er altijd op en top uit… zelfs met een joggingbroek weet ze er een bijzonder outfit van te maken. Dat doe ik haar dus niet na.

Tijd voor een interviewtje met deze Viva-duizendpoot:

Giovanca: ” Vorig jaar trad ik op als zangeres tijdens de ELLE Style Awards. Nu heb ik de ELLE personal Style Award gewonnen, terwijl ik al zo blij was met de nominatie. Ontzettend leuk dat mijn stijl zo goed in de smaak is gevallen!”

“Ik hou van verschillende stijlen. Kleur speelt daarbij een belangrijke rol. Ik combineer street/chique met een etnisch randje. Denk bijvoorbeeld aan een arm vol met Afrikaanse armbanden, een sportieve top, maar dan wel met een strakke kokerrok. Het mooie van deze tijd is dat je overal mee weg komt.”

“Ik steek niet veel tijd in mijn stijl. Het gaat een beetje vanzelf, omdat ik er altijd al veel mee bezig ben geweest. Als klein meisje, terwijl andere meisjes met barbies aan het spelen waren, was ik tekeningen aan het maken of was ik bezig met het knippen en plakken van plaatjes uit tijdschriften.”

“Als ik naar mezelf kijk, naar mijn tijd op middelbare school, toen was mijn stijl eigenlijk al hetzelfde. Ik had altijd iets op mijn hoofd en droeg veel laagjes. Ik denk dat ik heel erg trouw gebleven ben aan mijn stijl.”

“De ELLE Style Award was een mooi evenement. Het thema was folklore, ik heb mijn ogen uitgekeken. Maar als ik over de rode loper loop, sta ik wel even stil bij de verschillen in de wereld. Bij mij speelt die gedachte zeker een rol. Helemaal in tijden als deze, met een verschrikkelijke ramp in Haïti. Een beetje relativeren is belangrijk.”

CC foto: Haags Uitburo

Het mooiste van de wereld
Het is warm, je winterjas kan worden weggestopt. De chauffeur is een gezellige vijftiger en hij zal tot aan het hotel vertellen waarom dit het mooiste land van de hele wereld is. Ken je wat van de geschiedenis van het land? Maar voor je geknikt hebt, steekt hij van wal.

Je zult morgenochtend pas goed zien waar je bent, want het is nu natuurlijk pikdonker. Oh en de fotoshoot is verschoven dus je bent twee dagen vrij, kan de chauffeur je te vertellen. Hij werkt namelijk voor het productiebureau, maar hij doet óók toeristische guides, hier is zijn kaartje, je kunt altijd bellen. Welterusten.

Twee dagen cadeau
De volgende ochtend zie je inderdaad pas echt goed waar je bent. Je springt uit bed, gooit de gordijnen open en daar is ie… De Tafelberg. De zon schijnt al fel en volgens de chauffeur wordt het 34 graden. Je gaat even op het puntje van je bed zitten…

Twee dagen cadeau. Twee hele dagen cadeau, even weg van huis, even weg van de plaat en van de winter. Geen laptop, geen agenda, maar zon en een berg. Oké, waar is dat kaartje van gisteravond? Want Kaapstad, hier ben je. Nu ga je het er van nemen ook!

Oh de chauffeur maakt er werk van, hij en zijn vrouw runnen het tour bedrijfje en hoe! Je moet zijn dochters leren kennen, vanavond nog. Je eet bij hen en he won’t take no for an answer. Maar eerst, Kaapstad verkennen.

Voeren is gevaarlijk
De volgende 48 uur zul je nooit meer vergeten. Kilometers aan prachtige gebergten en een adembenemende kustlijn, woest water en dappere suffers. Spierwitte huizen, grote auto’s en verderop arme townships. Robbeneiland, kralen in felle kleuren, grote rotsen en hee, een aap! Een aap?? Je weet niet waar je moet kijken en flitst je cameraatje alle kanten op.

Een groen bordje zegt: Feeding the baboons is dangerous. Nou, dat was je ook echt niet van plan. Je gilt als je wilde struisvogels ziet en bent weer stil als je pinguïns ziet. Het zijn er zo veel. En die wonen daar gewoon, in Zuid Afrika, niks geen sneeuw.

Ze mogen zeggen wat ze willen, maar Kaapstad is geweldig. En twee dagen is veel te kort!

CC foto: Geoftheref

Ik zal bij het begin beginnen. Elk jaar organiseert literair productiehuis Wintertuin een poëzie festival in Nijmegen. Daar hoort altijd één avond bij waarop een grote Nederlandse schrijver of dichter geëerd wordt. Aan verschillende popartiesten wordt gevraagd om een stuk tekst of een gedicht van één van die grootmeesters op muziek te zetten.

Rappers, rockers, singer/songwriters, iedereen doet het op zijn eigen manier en is daar ook helemaal vrij in.
In een stampvolle popzaal – Doornroosje in Nijmegen stonden eerder al Torre Florim (de Staat), Roosbeef en Voicst om hún specifieke geluid aan poëzie te geven. Voor de afgelopen editie hadden onder andere Claw Boys Claw, Leine en ikzelf die eer. En onze inspiratiebron was Remco Campert.

Titel van het gedicht: ‘Jongeling (2)’ en de heer Campert was erbij. Sterker nog, hij zat heel relaxed met ons in de kleedkamer, dronk rode wijn, rookte de ene sigaret na de andere en zat tijdens onze optredens óp het podium. Hoe bedoel je dichtbij?

Ik probeerde mijn zenuwen weg te eten met wat borrelnootjes maar mijn hart bleef in mijn keel kloppen. Als ik nu maar geen black-out kreeg. Dat zou zó gênant zijn. Het was ‘zijn’ gedicht. Campert kende natuurlijk ieder woord. Of inmiddels niet meer? Hij heeft het in 1953 geschreven. Ach natuurlijk kent hij ieder woord. Oh God, ik was aan de beurt…
Hij stak nog even zijn duim op en daar ging ik.

Die duim moet geholpen hebben want het ging zowaar goed. Toen de laatste noot klonk, draaide ik me om op voor een blik van goedkeuring. De heer Campert was al opgestaan. Hij klapte in zijn handen. ‘Giovanca!’ zei hij met een trillende stem. We omhelsden elkaar even, een warme golf ging door mijn lijf. Voor ik het wist stonden we samen voor het publiek, dat luidkeels de belangrijkste zin uit zijn gedicht met ons meezong. ”Met het meisje dat meeeee moet, met het meisje dat meeeee moet” Prachtig!

Oh ja… hoe kwam ik nou in die auto terecht?
Alle artiesten maakten er zó iets bijzonders van, dat de avond was uitgelopen. Zodanig dat mijn gitarist en ik de laatste trein vanuit Nijmegen hadden gemist. Paniek, gehol, gedoe. Maar daar zat Campert met zijn rode wijn in een rookwolkje. Inmiddels weer in de kleedkamer, omringd met ‘jongelingen’ die hem bewonderden.

De organisatie wendde zich voorzichtig tot hem. “Giovanca en haar gitarist wonen in Amsterdam en de trein…” Maar natuuuuurlijk mochten we meerijden, zei de heer Campert. Ik moest maar laten weten wanneer ik weg wilde dan alarmeerde hij de chauffeur.
Wauw…

Zo gezegd, zo gedaan. Rond middernacht begon de reis naar huis. En ik verwachtte stilte. Zo’n stilte die mag, die hoort en past. Maar we spraken over muziek, over jazz, over grootheden waar Campert vroeger mee op pad ging. Hij vertelde met passie over zijn moeder die actrice was geweest, ook ten tijde van de oorlog. Dat hij zoveel mogelijk van haar bewaard had en dat zijn vader ook schrijver was. En ik zag het allemaal voor me terwijl hij sprak. Alsof hij ons bij ieder woord ook van beelden voorzag.

Vanwege ‘werk aan de weg’ (waar ik me normaliter kapot aan erger midden in de nacht!) duurde de reis wat langer dan normaal en ik genoot van elke extra minuut. Aan alles komt echter een eind en ineens stonden we voor zijn voordeur. Een statige deur die past bij een grote schrijver. “Wat ben ik blij dat ik je ontmoet heb”, zei de tachtigjarige man die ik eigenlijk niet los wilde laten. “Kom eens koffie drinken als je in de buurt bent.”

Sleutels, de laatste paar passen tot die vorstelijke deur, lampje aan.
De chauffeur en ik wachtten en zwaaiden. Zwaaiden net zolang tot hij binnen was en het licht in de hal weer uitging. We zuchtten… Wat een rit. Wat een man. Wat een geweldige man.

CC foto: Alex @ Faraway

De surprisetruck
Kan iemand zich nog herinneren dat ik vorig jaar op de ‘Surprisetruck’ optrad? Een rood gevaarte wat onder leiding van 3FM-dj Michiel Veenstra voor Serious Request door het land heen trekt met daarin een mystery BN-er en verschillende artiesten die op de wagen staan om geld in te zamelen.

Nou ik stond vorig jaar bibberend op die truck, in Almere. En koud dat het was! Mijn achtergrondzangeressen bliezen rookwolkjes en mijn bandleden waren een soort Ciske de ratjes met pluizige handschoenen en wollen sjaals. Ze hadden het zwaar.
Maar als je weet waar je het voor doet gaat het een stukje makkelijker, dus ook dit jaar had ik zoiets van: ‘Kom maar op, waar moeten we heen!?’

Omdat het dit keer om een huiskamerconcert ging, kon ik ‘een koude neus’ alvast afvinken.
Op ebay.nl kon je bieden op ‘Giovanca in je huiskamer’ en net voordat de veiling sloot stond het bod op € 1120. Naar wat ik heb begrepen heeft iemand in de laatste minuut nog € 1140 geboden en ging er op de valreep met de prijs vandoor.

Scrooge?
De winnaar woonde in Hoogkarspel, een dorp in de gemeente Drechterland. Dus wij daar naar toe, geen idee wie hij was en vooral hoe hij woonde. We fantaseerden dat het soort Scrooge was zonder vrienden, die uit schuldgevoel maar geboden had en ons in beschonken toestand in zijn donkere huis zou ontvangen. Zo’n huis vol schilderijen van andere vrekken en met van die opgezette zwijnenkoppen aan de muur. (Ieww!)

Maar het bleek een kleine ondernemer te zijn die voor zijn personeel (ongeveer 40 man) heel lief dit feestje had bekokstoofd in het kapelletje aan zijn huis. Iedereen was feestelijk gekleed en er hing nergens wild aan de muur. 3FM-camera’s volgden het hele gebeuren en schakelden af en toe over naar Giel in het huis. De stemming zat er meteen goed in.

De marktkoopman
Ik had wat cd’s bij me en riep natuurlijk iedereen op om een exemplaar te kopen voor zoveel centen als ze konden missen. Er kwam even een plat Amsterdamse marktkoopman in mij naar boven en zo we haalden nog ruim 1000 euro extra op! Live bij Giel in de uitzending vertelden we helemaal trots wat de buit was.

Alle beetjes, kleine en grote, zijn in een week tijd, met de aanvulling van minister Koenders toch opgelopen tot ruim € 7.000.000. Ongelofelijk.

Nou, om af te sluiten: er is dus ook een filmpje van het huiskamerconcert samengesteld. Tijdens het optreden hebben we een minuut lang enorm kabaal voor het Glazen Huis gemaakt. Iedereen joelen en klappen als een malle. En ik als een soort American football-mascotte de boel op-hypen zodat ze ons -helemaal in Groningen- zouden horen. Nou, nét dat shot zit in een van de liedjes gemonteerd. Dus nu het lijkt in het filmpje alsof ik een springende gek ben die zomaar door haar eigen liedjes heen stuitert! We hebben er wel erg om moeten lachen bij het terugzien.

Aaah, het was leuk. En ik vind Nederland zo cool als het om dit soort acties gaat!! Nu al zin in volgend jaar.

CC foto: The Wolf

Zoals sommigen van jullie weten ben ik al een paar maanden bezig met het maken van mijn tweede album. Een dergelijk ‘traject’ (ineens toch een stom woord geworden na het betoog van Paulien Cornelisse bij DWDD), maar goed een dergelijk ‘proces’ kan acht maanden tot een jaar duren.

Kane bijvoorbeeld, deed een jaar over hun nieuwste album (Ja dat vertelde Dinand bij Pauw en Witteman en dat stelde me een enorm potje gerust). Een jaar is normaal. Maar er zijn ook mensen die er jaaaaren over doen. Zoals Sade, die in februari 2010 na tien jaar eindelijk weer een album uitbrengt! *Juicht want is zwaar fan van*

En toch gok ik dat ze negen jaar lang andere dingen heeft gedaan hoor. Beetje moederen, pottenbakken, schilderen, yoga, een pilatesklasje hier en daar en dat ze pas vorig jaar aan het album is begonnen.

Afijn, zo’n traaaaject duurt best lang en daar horen de nodige focus en isolement bij. Op wat optredens, bezoekjes aan mijn ouderlijk huis en de plaatselijke buurtsuper na, ga ik elke dag naar de studio. Daar moet je je een gezellige doch raamloze, goed geïsoleerde ruimte met duizelingwekkend veel knopjes en snoeren bij voorstellen. Als je geen roker bent en het gebrek aan nicotine je dus niet om het half uur obsessief naar de voordeur lokt, moet je zelf goed opletten dat je niet de nodige zuurstof gaat ontberen.

Je bent in ieder geval afgesloten en alleen maar op die plaat gefocust. De buitenwereld zit thuis in je afstandbediening.
En natuurlijk op twitter (die mega radar die we gecreëerd hebben en waar we ons met z’n allen als rode stipjes over bewegen.)
Terwijl ik stond te zingen kon ik met één druk op de knop lezen wat er zich in het Glazen Huis afspeelde, waar het wel eens héél glad kon worden en dat Stella, de baby van SanneW een hele nacht had doorgeslapen! 

Voor kranten heb ik nu helaas niet zoveel geduld, maar dit zijn de laatste loodjes. Ik zit tot 31 december in de studio en als het goed is wordt alles vanaf dan weer normaal. Het is mooi om mee te maken, de stress op het eind schijnt erbij te horen.
Lieve allemaal, om het jaar af te sluiten post ik deze week nog twee logjes en wens jullie alvast een gelukkig nieuw jaar.
Warme groet van Giovanca

CC foto: cjc4454

Giovanca helpt 3FM’s Serious Request een handje mee en laat een huiskamerconcert veilen. Op aanstaande woensdag (23 december) geeft zij ergens in Nederland een intiem privéconcert. Bijvoorbeeld in een studentenhuis, bij een vereniging of andere club.

Wie het meeste geld biedt, krijgt Giovanca op bezoek. En er wordt ook nog eens verslag gedaan van haar optreden op radio 3FM.

Mij lijkt het cool, zo’n concert van Giovanca bij mij thuis. Helaas woon ik alleen, dus veel geld zal ik op die manier niet inzamelen. Ik hoop dat er een grote vereniging of woongemeenschap geld gaat inzamelen om Giovanca op aan huis te krijgen!

Wil jij een privéconcert van Giovanca bij jou in de woonkamer? Bied dan nu! Je kunt nog maar een dik half uur mee doen aan de veiling, dus ga snel naar E-Bay!

*Update: de veiling is afgelopen; er is €1.140,00 geboden op het privéconcert!

© foto: Diana Waardijk

Julius Leeft!
Een keer per jaar in december regisseert Tweede Kamerlid John Leerdam met zijn stichting ‘Julius Leeft’ een politiek geladen theatrale reading over een actueel maatschappelijk vraagstuk. Het klinkt echt verschrikkelijk, dat ben ik met je eens. Toch gebeurt er elk jaar iets magisch. Die voorstellingen zijn elk jaar onbegrijpelijk mooi!

Een gemêleerd gezelschap
Leerdam is politicus, maar ooit was hij regisseur en directeur van een theater en die rol bevalt hem nog goed. Hij kiest een onderwerp en krijgt ieder jaar mensen van verschillende pluimage zo gek om belangeloos mee te doen. Van trommelaars tot acteurs, van jazz-zangeressen tot burgemeesters. Vorig jaar schreef ik op Viva.nl over de voorstelling van toen, met Gerda Havertong en Thom Hoffman. Ik bedoel, sta je daar ineens met Gerda van Sesamstraat!

Een bizarre cast
Nu was de cast nog bizarder. Ja, ik zeg bizar omdat ik het podium deelde met Bert Koenders (van de ontwikkelingssamenwerking), Jorgen Raymann (onze tante Es), Job Cohen (de burgemeester van Amsterdam!?), Maartje Van Weegen (de televisie stem bij alle plechtige gebeurtenissen), Philip Freriks (de nieuwslezer!?) maar ook een Jetti Mathurin (die, zij het al 15 jaar geleden, voor mij nog altijd Smorrie uit de vrouwenvleugel is).

Thom Hoffman
We waren met z’n allen onderdeel van een hommage aan wijlen Prins Claus. Thom Hoffman zette hem prachtig neer (die vent kan alles, speelde hij vorig jaar een Zuid Afrikaan, nu kwam er moeiteloos het Duitse accent van Prins Claus uit!)

We zongen naar haar
En de Koningin was erbij, met Prins Constantijn en Prinses Laurentien. Op een paar meter afstand. Ze was ontroerd. Ik kon het zien. Ik kon háár zien en zong naar haar. We stonden voor haar en zongen over haar man. Prins Claus, die de hele wereld had gezien en van Afrika hield, met heel zijn hart. Die het verschil tussen de armsten en de rijkste van de wereld niet kon verdragen. Die de das, een slang om de adamsappel noemde en Mandela een voorbeeld voor hoe een man zich goed moest kleden.

Speciaal
Hij was speciaal, waarom wist ik dat niet? Ik ‘leerde hem pas kennen’ tijdens het lezen van het script. Ik heb me sinds een lullig werkstuk op de lagere school ook echt niet meer het Koninklijk Huis bezig gehouden. Met beelden van hun leven op een groot scherm, na een prachtige, ontroerende scene waarin de Prins weet dat hij gaat sterven en afscheid neemt, zingen we Hare Majesteit toe en daar is de brok. Ze houdt Laurentien vast en veegt met een zakdoek haar mascara onder haar ogen vandaan.

Applaus. Na afloop mochten we haar allen ontmoeten en gingen met haar op de foto, maar niets daarvan kon tippen aan dat ene beeld, dat ene moment… waarop alles even stilstond en we een traan van de Koningin zagen.

‘CC foto: Peter J. Bury

Wie lijkt op wie?
Het zijn vaak net die dingen die je eigenlijk niet zo ‘leuk’ aan je ouders vindt. Eigenschappen, tics, woordjes, maniertjes van doen die er in sluipen en vanaf een bepaald moment benoemd worden door familieleden. Die vinden het natuurlijk prachtig! Zet ze bij elkaar op een feestje, in zo’n ‘vroeger was alles anders-kring’ en binnen de kortste keren begint het constateren wie er op wie lijkt.

“E…e wak e! Mes kos ku su mama!” (Dat is Papiamento voor “Kijk nou! Precies haar moeder!” )
Ik duik weg achter een pasteitje, probeer de aandacht te verschuiven naar vechtende neefjes. Te laat…
De hele familie draait zich met drankje en al om: het moet wel collectief beaamt worden. En natuurlijk is dat schattig, maar het is ook zorgwekkend. Want ben ik wel kláár om zo op mijn moeder te lijken? Moet ik niet nog minimaal 15 jaar heel ‘eigen’ zijn?

Het lijstje
Even taxeren: in het lijstje ‘onbewust van mijn moeder overgenomen’ hebben we: haar gegiechel, haar overactieve handgebaren bij het praten (ohw, die is erg), haar ietwat paniekerige houding in auto’s, het te pas en te onpas maken van zalmsalades en het mondje dat ze trekt als ze het hare er van denkt, maar er niks van zegt.

Oh ja en als ze je iets wil laten horen of laten zien, een liedje of een film, dan mag je er beslist niet doorheen praten anders spoelt ze gewoon weer terug naar het begin. Dat doe ik ook, tot ergernis van velen.

Toch is het ook mooi. Het idee dat zij vroeger een beetje moet zijn geweest zoals ik nu ben. Dat geeft me een warm gevoel, alsof ik haar voor mijn geboorte gekend heb. In mijn gedachten plak ik mezelf even naast mijn moeder in een oude foto, zo eentje met een rode jaren zeventig gloed. Ja, we zouden vriendinnen kunnen zijn geweest…

Ik geef me over
Misschien moet ik die ‘Oh jee ik ben mijn moeder’ momenten maar gewoon omarmen. En meer dan omarmen, want ik zou toch echt op niemand anders willen lijken… En ik ben blij dat ik haar heb. Dus, ik geef me over, klaar voor of niet, kom maar op met die genetische en culturele en opvoedkundige ‘overdraagbaarheden’.

© Foto: Pascal van Beek

Het is 29 juli 1999 als mijn moeder mij om vier uur ‘s nachts wakker belt met de zin; “Je zus heeft weeën”. Mijn zusje woont op dat moment nog thuis en als ik een oerbrul op de achtergrond hoor, sta ik in één klap naast mijn bed. In neurotische staat sommeer ik de taxichauffeur om me precies voor de ingang van het ziekenhuis af te zetten. Ik wacht niet op het wisselgeld en hol als een bezetene de verloskamer in.

Tien jaar later is er weer een kleine van haar op komst. En al is het nu stoere jonge vrouw van dertig met een dochtertje van tien dat op hockey zit, drie kwispelende Chi Tsu’s, een ring om haar vinger en een leuke echtgenoot die de andere ring draagt; het is mijn zusje! En als het je zusje is, sta je tien jaar later gewoon weer in één klap naast je bed!

Het is zaterdagnacht als de telefoon gaat. Ik logeer bij mijn ouders die tien minuten bij mijn zusje vandaan wonen. Wij (allang in staat van paraatheid) transformeren tot een soort Ghostbusters in pyjama’s en racen naar haar woning. “We komen er nu aan!” zegt mijn moeder. Die kan dat dan zo heel rustig zeggen, terwijl ik alle kanten op zou stuiteren.

Even later staan we bij mijn zusje in de woonkamer. Ze kijkt woest uit haar ogen. Ik moet er stiekem om lachen. Ze zwaait met haar handen en roept belachelijke dingen. Het is ontzettend vermakelijk. Rugweeën en dan nog humor hebben, jaaaaa respect! Ik bespaar jullie de fysieke details, maar rond zeven uur ligt Giannino in haar armen. Een klein kerngezond knulletje.

De wereld is mooi en al vallen mijn ogen bijna dicht die zondag, ik ben tante en tante zijn is mooi. Als ik ‘s avonds thuis kom en op bed ga liggen tuur ik lang naar het fotootje dat ik die ochtend met mijn mobiel van kleine Giannino heb gemaakt. Als ik al zoveel liefde voor de kinderen van mijn zusje voel… hoe moet dat dan als ik ze zelf krijg…?

CC foto: Jon Ovington

“Toch zou je eigenlijk stiekem willen horen dat de buítenwereld de grote boosdoener is. Dat je het zelf níet in de hand hebt.” Ik zit in de trein als ik deze zin opvang en gluur over de rand van mijn mobiel om te zien wie er zo eerlijk durft te zijn. Wie het ook is, ik snap haar gedachtegang.

Want het overkomt je, die drukte. Het is de tijdgeest! We worden potverdorie geleefd. Marionetten zijn we! Marionetten met stress. En de Volkskrant wist die stress tien jaar geleden al te benoemen. We hadden ontbijtstress, eurostress, millenniumstress en afsprakenstress.

Afsprakenstress, briljant! En geheel waar. De wereld propt zich ongevraagd in onze agenda’s. Al die taken en afspraken op onze ‘To Do List‘ zijn verraderlijke kakkerlakken die zich razendsnel vermenig- vuldigen en zich meedogenloos nestelen in de witte regels van onze agenda’s. Je kunt er helemaal niets tegen doen.

Toch? Can I get a witness?

Anyone? (Kan iemand alsjeblieft even opspringen om ‘Amen sister’ te roepen, of moet ik nou echt dat stemmetje in mijn hoofd dat keihard “ach quatsch” roept gelijk geven?)

Oké, oké. De dichtgemetselde agenda’s zijn optelsommen van onze eigen keuzes, zo goed? En bij mij is uitkomst al van dien aard dat ik mijn vrienden te weinig zie terwijl ik ze ontzettend mis, dat ik niet op vakantie ga maar er wel naar snak en met mijn moeder wil gaan winkelen maar het slechts beloof. Dat ik niet naar de sportschool ga maar wel er wel voor betaal, dat ik koffie wil gaan drinken maar vergeet met wie en naar de film wil gaan maar uiteindelijk alleen de recensies lees.

*Grom.* De waarheid doet pijn. Ik ben er zelf verantwoordelijk voor (getsie). Het gaat om prioriteiten stellen. Ik hoor elke dag wel mensen om me heen zeggen dat ze nergens aan toe komen en ik herken mezelf daarin. In dat ‘verstrikt raken in het moeten doen van dingen’.

En als we dan een keer vrije tijd hebben, voelen we soms onbewust een druk omdat het dan ook leuk en ontspannend ‘moet’ zijn. Ondertussen zweven we met onze gedachten al weer over het volgende agendapunt.

Of het ‘druk-druk-druk patroon’ nou wel of niet aan ons opgedrongen wordt (we móeten succesvol zijn, bereikbaar zijn, op de hoogte zijn, op tijd zijn, verzorger zijn, partner zijn), you are in charge of your own life! Dus…

Ik zeg: “Hulde aan degenen die de juiste balans voor zichzelf hebben gevonden!” Want daar gaat het natuurlijk om. Als jij daar één van bent zeg ik: “Top! Hoe doe je dat? Dat wil ook.”

En ben je net als ik onbewust een hele hoop ‘Could have-Would have-Should haves’ aan het opbouwen, dan zeg ik: “Hup! Tjakka, of iets in die geest. Laten we vanaf vandaag tijd gaan maken! Ja, zo simpel als dat!”

We gaan gewoon allemaal massages pakken, weekendjes weg, koffie verkeerd drinken bij oma’s en tantes, we gaan kasten uitruimen, naar bikram yoga, midgetgolf, whatever it is, we gaan het gewoon doen! Al is het één keer per week!

Nee, ik heb geen Oprah zitten kijken . Ik ben heel benieuwd hoe jullie met je tijd omgaan. Waar komen jullie bijvoorbeeld niet aan toe en waar maken jullie echt tijd voor? Share with me! 

CC foto: Thomas Wanhoff

Ruim een jaar na de release van Giovanca’s debuutalbum ‘Subway Silence’ is er een CD/DVD samengesteld met remixen, een nieuwe nummer, exclusieve backstage beelden en ander beeldmateriaal.

Het afgelopen jaar heeft Giovanca enorm veel bereikt. Haar debuutalbum kreeg lovende recensies, ze tourde door Europa en Japan, stond onder andere op het North Sea Jazz Festival en was te zien in het programma ‘Because I’m a girl’, een samenwerking tussen MTV en Plan Nederland.

De zangeres raakt met haar muziek zowel pop- als jazzliefhebbers, in binnen- en buitenland, met haar prachtige stem én uitstraling.

Nu ik dit schrijf heb ik ook muziek van Giovanca op (helaas nog niet het nieuwe album!). Het is zulke heerlijke muziek! Ik kan niet wachten tot morgen;) .

En ik ben ook onwijs benieuwd naar haar nieuwe album dat begin 2010 uitkomt. Allemaal nieuwe nummers, waar Giovanca op dit moment voor in de studio is.

Maar nu eerst het album dat morgen in de winkel ligt! En we mogen al een tipje van de sluier oplichten:

Preview CD

Trailer DVD

Klinkt vet, toch? En helemaal gaaf is dat we vijf exemplaren mogen weggeven!

Win, win, win!
We mogen 5 exemplaren van ‘Subway Silence- Limited edition’ weggeven. Kans maken? Mail dan voor 28 oktober je naam, adres en telefoonnummer naar win@viva.nl o.v.v. ‘subwaysilence’.

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

*Mail alle gevraagde gegevens om kans te maken op deze prijs. De winnaars krijgen na afloop van de actie bericht van ons. Lees voor meer info over de privacy-richtlijnen van Sanoma Uitgevers het privacy statement.

© foto: Yamandu Roos

Nu is het jammer dat we op deze site geen YouTube filmpjes meer mogen plaatsen, anders had ik er nu tien hele leuke achter elkaar geplakt! In plaats daarvan heb ik vijf cd’s gekozen die ik deze maand ‘Oktober’s favorieten’ noem omdat ik ze helemaal grijs draai. Oud, nieuw, alles door elkaar. Komen ze:

Op 1: Mayer Hawthorne – A Strange Arrangement

Kennen jullie Mayer Hawthorne? Hij ziet er uit als een enorme geek die op zijn kamer een laboratorium heeft, maar stiekem is hij heel hip. Ik vind zulke antihelden vaak spannende mensen. Zijn sound is des te verrassend, heerlijk ouderwetse Motown. Je wordt er echt vrolijk van. Het doet denken aan the Supremes, Marvin Gaye en Curtis Mayfield. Het gevaar van dit soort platen is dat het zo’n stijloefening wordt, maar Mayer heeft er vooral door zijn stemkleur een eigen twist aangegeven en knalt op elk gegeven tijdstip door mijn huiskamer in Amsterdam West.
Mijn favoriete oktober nummer is het prachtige ‘Maybe so, Maybe no‘.

Op 2: Alice Russell -Under the munka moon

Ik kende haar stem al heel lang van allerlei underground projecten waar ze bij betrokken was, maar vorige week zag ik haar album bij een vriend liggen en dacht: Ahaaah! Nu ga ik eens even goed luisteren. En wat een chick! Niks geen maat 36, geen catsuits met studs, het is gewoon een maffe Britse dame met een dijk van een stem. Er komt al een nieuw album aan in november, maar tot die tijd is ‘Under te munka moon’ een heerlijke warmhouder.
Mijn oktober favoriet is haar nieuwe singel ‘Let us be loving‘.

Op 3: Maxwell -BlackSummers’night

Ja we blijven even in de soul hoek. Ergens in 1996/97 stond ik al in de Paradiso te genieten van deze in velours gehulde,  zoetgevooisde mooie man. Hij was te sexy voor woorden. Zijn debuut ‘Urban hang suite’ is een klassieker. Hij heeft nog meer albums uitgebracht maar nu, meer dan 10 jaar later, pakt ie me weer. Op 4 november ga ik lekker zwijmelen in de Heineken Music Hall en lekker vooraan ongegeneerd naar hem fluiten.
Mijn oktober favoriet is het nummer ‘Love you‘.

Op 4: The Whitest Boy Alive -Rules

Die naam alleen al! The whitest boy alive. Ik kende hun muziek tot voor kort niet maar ze schijnen al lang in the game te zijn. Ooit begonnen met elektronische muziek, maken ze nu dancemuziek met een melancholische twist. Ze hadden een paar jaar geleden een clipje dat ik echt geweldig vond! Het nummer heet ‘Golden cage‘. Briljant.
Mijn oktober favoriet is hun nieuwe nummer ‘1517 ‘ wat ze voor het Fifa 2010 hebben geschreven.

op 5; Zhané – Pronounced Jah-Nay

Heel wat anders! Ik was zo’n 14, 15 jaar geleden ongelooflijk fan van twee kort gewiekte dames die samen Zhanè vormden. Ze zongen prachtig samen, het klonk zo ècht en zo simpel. Een van hen volg ik nog, Renee Neufville. Ik ben namelijk dol op charismatische vrouwen met een eerlijke stem, die achter een piano tussen heavy jazzcats op trompetten hun ding doen. Nu trok ik het album van Zhanè na lange tijd uit de kast en herinnerde me meteen wat er zo bijzonder aan was.
Mijn oktober favoriet is het nummer ‘Sending my love‘. En kennen jullie ‘Hey mr Dj‘ nog?

CC foto: rawheadrex

Niet qua drank of drugs. Remember? Ik ben die muts die niet drinkt en zelfs onder schot nog geen joint zou kunnen draaien.

De telefoon gaat. Gedesoriënteerd zoekt mijn hand de hoorn. “Je zusje heeft weeën”. Ik twijfel of ik het wel goed heb verstaan. Mijn moeder spreekt met een vrij kalme stem, maar de spanning klinkt tussen haar woorden door. Het is vier uur ‘s nachts, 29 juli 1999.

Met halfdichte ogen probeer ik te peilen hoe serieus het is. Ik bedoel, het zou vanaf dit moment toch nog zo 24 uur kunnen duren? Hoe zat het ook alweer? Maar dan hoor ik mijn zusje op de achtergrond schreeuwen zoals ik haar nog nooit heb horen schreeuwen; ‘MAMAAAA!!’ Ik sta in één keer naast mijn bed. Shit!!! … De baby komt.

Taxi! Ehm.. Ik moet een taxi bellen! Ik tril helemaal, trek twee verschillende schoenen aan en verlaat mijn studentenkamer in pyjama en een scheve knot waar mijn vlechten haastig zijn in gepropt.

Een paar uur later sta ik in de verloskamer en heb ik een klein meisje in mijn handen. Ze heet Destiny Azaria en ik kan niet geloven dat ze ook een beetje van mij is. Mijn zusje is vanaf dat moment mijn grootste heldin en niet meer het iets jongere zusje dat altijd mijn kleding en hipste laarsjes stal.

Over die knot met vlechten gesproken… Tien jaar geleden gooide ik er zomaar van de één op de andere dag een ‘Britney’ tegenaan. Ik scheerde mijn kop kaal. Oké, ik overdrijf. Ik was geen Sugar Lee Hooper, maar het zat tussen Sylvana en Halle Berry in. Ook rigoreus hoor! En waarom? Ik had er gewoon zin in. Het was geen post puberale stuiptrekking en ook geen reactie op een relatiebreuk.

Ik en mijn nieuwe coupe zaten in een heel tof bandje dat ’the Juize’ heette, ik stond voor het eerst in Paradiso, deed allerlei Amerikaanse commercials, liep net de shows van Mart Visser en schreef liedjes voor meidengroepen. (Hysterisch!). Ik was helemaal fan van Erykah Badu, Jill Scott, D’Angelo, Maxwell, Lauryn Hill en Meshell Ndegeocello. Dit was de nieuwe lichting soul artiesten en mijn vrienden en ik stonden bij al hun concerten vooraan.

Aah, die goede oude tijd. Toen stond ik er niet bij stil hoe gelukkig ik mezelf mocht prijzen met zoveel energie en kansen. Stom he? Je leeft gewoon. Nu ben ik ouder. *Mag er even wat vioolmuziek bij?* En nu moet ik vaak doen waar ik vroeger tegen rebelleerde, namelijk mijn energie verdelen, prioriteiten stellen en ’nee’ zeggen. -Dat lukt overigens best aardig-

Over tien jaar hoop ik zeker 3 albums verder en ‘moeder’ te zijn. Toen ik laatst met Destiny (die erg op mij lijkt en inmiddels 10 is) naar High School Musical ging, dachten mensen dat het mijn dochtertje was en stiekem vond ik dat toch wel heel leuk. Best wel heel erg leuk…

CC foto: Elisfanclub

Wil je horen waarom Paul de Munnik, Janne Schra (Room Eleven), Tjeerd Bomhof (Voicst), Edsilia Rombley, Ricky Koole en vele anderen zijn gaan doen wat ze nu doen? Dat kan… We geven nu kaarten weg voor ‘De Muzikale Helden’!!

We hebben allemaal wel muzikale helden. Platen die we helemaal grijs hebben gedraaid. Hoofden die boven onze bedden hingen of die we uit muziektijdschriften scheurden voor in onze agenda’s. Songteksten die helemaal op ons sloegen en hier en daar een crush (al was dat soms op mensen met rare kuiven en schoudervullingen…).

De Kleine Komedie had een bijzondere vraag: “Ga eens ver terug in het verleden. Verder dan gewoon de liedjes die je te gek vond, verder dan liedjes die je keihard meebrulde. Ga eens terug naar die nummers waar het allemaal mee begon. Die echt iets bij je losmaken, je terug nemen in de tijd.” En dat hebben we gedaan.

Ik krijg kippenvel als ik naar Janne luister, lig in een deuk als Edsilia vertelt, word stil van Paul en ontroerd door Tjeerd.

We staan er tot zaterdag 3 oktober. Komt allen!

De eerste tien mensen die vanaf 16.00 uur vanmiddag naar de kassa van De Kleine Komedie bellen met de codenaam ‘Viva Muzikale Helden’ mogen vanavond gratis naar binnen! Bel naar: 020-6240534.

Heel veel liefs en hopelijk tot in De Kleine Komedie!

CC foto: allyaubry

Wat doe ik op de cover van Pink Ribbon magazine?

Het begint met een telefoontje. Of ik belangeloos een modereportage wil doen voor Pink Ribbon. Ja, daar hoef ik niet lang over na te denken. Je praat er het liefst niet over, maar borstkanker komt steeds vaker voor. (Eén op de acht vrouwen krijgt een keer borstkanker in haar leven.) Pink Ribbon werkt ieder jaar alleen met vrijwilligers kan ik me herinneren, dus: “Het antwoord is ja. Zeg maar waar en wanneer.”

Nou, met wie is misschien een interessantere vraag. “De fotoshoot is samen met een vrouw van jouw leeftijd die borstkanker heeft gehad.”

Stilte.

Een korte. En ik dacht iets, maar weet niet meer wat. Misschien probeerde ik me een voorstelling van haar te maken, een profielschets. Jeetje… een fotoshoot met iemand die kanker heeft gehad.

Een paar weken later is het zover. Ik ‘google map‘ mezelf naar de fotostudio van Carin Verbrugge (topfotografe trouwens, een eer om met haar te mogen werken!) en net als ik een slokje van mijn thee neem, komt er een blonde jonge vrouw binnen. Ze heeft iets engelachtigs, sereen. Ze is lang, heeft heldere ogen en stelt zich voor als Josephine.

Ik schud haar de hand. Er gaat van alles door me heen. Ze is prachtig, ze ziet er niet ziek uit, ze is niet kaal, heeft haar. Ohw… Mag ik dat hardop denken? En zou ze zich durven omkleden waar ik bij ben? Hoe… Hoe ziet ‘het’ eruit? Hoe zou ze zich voelen?

Josephine voelt zich prima. Oké, ze is nerveus maar de klik is er meteen en we hebben een geweldige middag. Ze transformeert tot een ster op de set en ik voel me eigenlijk alleen maar heel rustig en dankbaar. Na drie foto’s vergeet ik dat ze borstkanker heeft gehad en van mijn vragen is maar weinig overgebleven.

Enkele weken na de shoot worden we samen geïnterviewd en hoor ik voor het eerst haar hele verhaal. Ze straalt en ik word overspoeld door een gevoel van dankbaarheid. Voor mijn gezondheid, voor haar gezondheid, voor deze ontmoeting en de confrontatie. Naast me zit Josephine: geen ex-borstkankerpatient, maar een vrouw met een verhaal.

Pink Ribbon Magazine ligt vanaf vandaag in de winkel en de volledige opbrengst gaat naar stichting Pink Ribbon.
Er staan prachtige artikelen en verhalen in; het heeft mij in elk geval geraakt en een andere kijk op vrouwelijkheid gegeven.

CC foto: ~Merete

Overal ter wereld zindert het nu in modeland. Fotografen, mode editors, stylisten, inkopers, (pop)sterren en fashionista’s reizen van metropool naar metropool, van modeshow naar modeshow. Het is een heel spektakel met camera’s, zonnebrillen, luipaardenprintjes, Chanel nr. 05, little black dresses en open blouses waar borsthaar uit piept.

Terwijl modeontwerpers de laatste hand aan hun wintercollecties leggen, naaien en spelden hun coupeuses zich het rambam. Catwalks worden razendsnel uit de grond gestampt – daar moet ook de perfecte muziek bij. Echt, het is een hele productie!!

In New York en in Amsterdam is het allemaal al volop aan de gang. De kick off was vorige week en ik was er hier en daar bij. Het begon met de show van RAAK. (Heb je meteen een shoppingtip!) Leidsestraat, Amsterdam, goeie jeans, leren jasjes, elegante jurkjes… Ben je de ‘basic type of girl’, slaag je. Ben je ‘miss glitter’, slaag je ook.

Maandagavond werden werden we in leren broeken en lange parelkettingen gestoken en it was showtime!

Peter Rommers gaf in dezelfde week een intieme show in zijn salon en Mart Visser… Tja, dat is een klasse apart. Haute couture. Een avond vol hoeden, prachtige handgemaakte creaties, de gepijnigde stem van Nina Simone en dat alles in een superstrak decor. De spanning achter de coulissen was er één van het lekkere soort. Adrenaline die je echt nodig hebt, anders is het doodeng! Zoveel licht, zoveel lenzen, zoveel ogen, die gladde plankier en jij op 10 cm hoge hakken en een hoofdtooi die beslist niet af mag vallen!

(Meer onder het Mart Visser-filmpje.)

Sommige mensen vinden het maar een hoop poeha, een oppervlakkige ver-van-mijn-bedshow. Dat kan ik me dat ook wel voorstellen. Maar hee… poeha heb je overal! Er is poeha in de sportwereld, in de reclame, zelfs in het supermarktwezen! Gerechten in de Allerhande worden ook gestyleerd en gefotoshopt!

Als alle opgedirkte mensen naar huis gaan en het licht gaat uit, gaan de meeste ontwerpers gewoon naar huis, naar hun gezin of naar Fifi de hond. Hun collecties, of het nou C&A, WE of Mart Visser is, gaan de winkels in en worden gekocht door mensen die kleding voor hun werk of voor recepties nodig hebben. De foto’s die ‘ellebogende’ fotografen tijdens de shows hebben geschoten, bekijken wij weer bij de kapper of in de trein als we een blad openslaan.

Moderedactrices die bij allerlei shows aantekeningen hebben zitten maken, vertalen hun krabbels naar informatieve zinnetjes zodat wij (al was het maar om tijd te doden) precies kunnen lezen wat de nieuwe kleuren voor aankomende winter zijn. En natuurlijk ook waar we voor hoeveel euro’s die little black dress, die zipp legging of dat enkellaarsje kunnen kopen.
Al-les wat we aanhebben is ergens op een catwalk getoond, zelfs positiekleding en bedrijfskleding! (Heb ik ook nog op een blauwe maandag gedaan! Ghighi…)

*Denkt nu: verdikkie wat een lange blog! Ik ga stoppen!!*

Mijn vriendinnen die fulltime model zijn, reizen verder naar de shows in Parijs en Milaan. En ik? Ik fiets zo weer de studio om liedjes te schrijven. Het is namelijk al… september!

Foto: Jeroen Snijders

Op Vrijdag..
haast ik me naar onze studio. Het is namelijk ‘knopen-doorhak-dag’. Hoog tijd om van onze schetsen échte nummers te gaan maken. Mijn hart klopt in mijn keel. Zo’n tweede plaat maken is spannend… Maar we zijn er klaar voor, een rare kriebel in mijn buik bevestigt dat.
Ik storm de studio weer uit. (Ik storm graag ergens in en uit.) ” Heb ik alles? Yes!”

Op naar Brielle, waar ik optreed met de ‘New Generation Big Band’. Het is hondenweer, maar hé, je staat niet elke dag met een bigband op het podium. En ik geniet, want mijn nummers klinken vol en het warme geluid van trompetten en trombones doet me teruggaan naar mijn jeugd…

Zaterdag
Vandaag is de uitreiking van de Laren Jazz Award. Ik merk dat ik zenuwachtig ben. Gelukkig heb ik nog een mooie ‘Mart Visser’ hangen, dus die stress kan ik alvast afvinken.
Ik ‘iene-miene-mut’ er een paar pumps bij en probeer iets charmants met mijn haar te doen. (This is not the time to panic, oehw.. te laat!)
Ik ga nu pa en ma bellen want je weet het maar nooit met die twee! Straks zijn ze het ineens vergeten en staat m’n moeder taarten te bakken voor iemands heilige communie en legt mijn vader plinten bij één of andere neef.

Zaterdagavond
Brok in mijn keel. Cees Schrama roept me op het podium. Een bomvolle zaal kijkt me aan. De pumps en ik lopen voorzichtig op. “Unanieme beslissing… glasheldere stem, haar dictie, haar uitstraling…

Dames en heren: Giovanca.” Paps en Mams knipogen. Het beeldje, het ingelijste juryrapport en een ‘enveloppe’ trillen in mijn hand. (En nu komt het mooie.) Ik loop af… en Dionne Warwick loopt op. Dionne Warwick! Van alles gaat er door me heen. Ik denk aan vroeger, haar gezicht op de elpees van mijn vader, haar muziek op mijn koptelefoon, haar brieven aan miss H.’

Als ze haar eerste noten inzet biggelen de tranen over mijn wangen. Na afloop feliciteert ze mij en knikt alle zenuwen bij me weg. (Ik moet namelijk nog zingen!)

Zondag: Ik speel ik in Helmond. Het zonnetje schijnt en de mensen genieten op z’n Brabants van de show. Maandag: Het nieuwe mode-seizoen is begonnen! Vanavond mijn eerste modeshow. Snel naar de kapper, dan kan ik onder de droogkap bloggen

© Foto: Pascal van Beek

Giovanca krijgt de Laren Jazz Award 2009.

Misschien dat Giovanca er zelf ook nog over zal schrijven, maar ik
wilde jullie dit nieuwtje niet onthouden: ‘Jazz award voor Giovanca‘.
In dit bericht staat onder andere over onze blogger:

“”Zij gaat geheel onorthodox te werk in het vinden en gebruiken van allerlei elementen uit de hedendaagse maatschappij”, aldus de jury,
die vooral te spreken is over haar mix van allerlei muzieksoorten en flitsende performance.”

Go, Giovanca!

Als je haar ‘Subway Silence’ nog niet hebt, hou de site dan in de gaten; grote kans dat we in de week dat Viva.nl tien jaar bestaat, ook weer ‘iets’ met Giovanca regelen – klinkt dat vaag, hè? Is het ook nog

Morgenavond krijgt Giovanca de award. Veel plezier alvast, Miss Gio. En nog ‘ns gefeliciteerd!

© foto: Yamandu Roos

En ik? Ik zie het allemaal gebeuren. Hier voor het raam, achter mijn laptop waar ik al uren iets uit mijn spreekwoordelijke pen probeer te krijgen. Ik tuur wat voor me uit met glaasje cola nummer vier om wakker te blijven.

“Inspiratie… Inspiratie,” fluister ik zachtjes. “Voor een liedje, voor een blog, maakt niet uit. Ik moet ook gewoon goed om me heen kijken, gewoon beter kijken en wachten…”

Maar er komt niks. *Zucht* Ja, twee moeders in regenponcho’s op bakfietsen beplakt met Jip en Janneke stickers. Ze leuken het straatbeeld wel op, maar… Nee. Weinig effect.

Misschien die dappere hardloper in wielrenbroekje? Nope. Een rits natgeregende brugklassers op van die degelijke fietsen (nog net niet apk-gekeurd)? Ook niet… Niks, ik voel niks.

Dan krijg ik een flashback. Suriname, een paar jaar geleden. Het is warm en mijn buik zit vol met watermeloen en kokosdrank. Na een repetitie in een broeierig, oud schoolgebouw loop ik terug naar mijn hotelkamer. Ik plof op mijn bed en op dat moment klettert de regen werkelijk met bakken uit de hemel. Ik spring op! Wauw, dat geluid! Ik moet mijn moeder bellen, zij kent deze tropische buien op Curaçao. Ja, dit moet ik met haar delen!

Naar buiten, ik wil naar buiten rennen en regen happen. Nee, dat is gek… Oke, ik kijk wel.

En een half uur lang staar ik naar de lucht, naar die enorme druppels die alle planten en bomen er van langs geven!
Als het opgehouden is, loop ik naar buiten. Het ruikt naar natte bladeren en vochtige aarde. Hemels.

In de weerspiegeling van het beeldscherm zie ik nu mijn eigen glimlach. Regen kan ook leuk zijn, ja… En gezellig. Deze gedachte vasthouden, Gio… Deze gedachte vasthouden.

Aah, misschien ben ik gewoon nog niet klaar om afscheid van ‘de zomer’ te nemen. Ik ben benieuwd naar jullie! Wat doen jullie als (het buiten somber is en) je geen inspiratie hebt?

CC foto: oranguchang

Je hoorde altijd van die verhalen, ook van je eigen vrinden die compleet uitgewoond terugkeerden na een weekendje Lowlands. Hoeveel tienduizenden mensen leefden hier wel niet naar toe?! Een weekend waarin de gemeenschappelijke euforie van dien aard was dat iedereen als een soort sektarische reactie die polsbandjes nooit meer afdeed. Als echte Lowlands-liefhebber herkende je elkaar ook aan die collectie verkleurde, inmiddels bijna zwart geworden polsbandjes.

Ik was er wel eens geweest, snel hup, achtergrond zingen en ‘voeps’, weer van het terrein af, zo snel als maar kon. Maar dit jaar liep het anders. Ik was vrij en er stonden zoveel vrienden en bekenden van mij geprogrammeerd dat ik de stoute meest afgetrapte schoenen maar heb aangetrokken.

En mensen, what can I say? The magic hit me. Ik… ‘miss ontsmettingsdoekjes,’ ben voor Lowlands gevallen. De zon scheen, iedereen was vrolijk en er was overal eten en muziek. Braziliaanse fruitcocktails, wereldsoepen, wokmaaltijden, Ola ijsjes, Vlaamse friet; het was er allemaal! ‘Chillen’ of zelfs slapen in het gras, spelletjes doen, workshops volgen of gewoon wat hangen voor het glazen huis van 3fm; het kon allemaal.

De één begeeft zich in een dampende tent waar een indringend ‘doink doink doink’ uit klinkt, de ander ‘gooit z’n handen in de lucht’ bij een hiphop-concert. Een stukkie verderop headbangen ze er op los, maar er is ook jazz, pop, reggae, komedie en theater. Als je niet drinkt is het oké, als je wel drinkt ook oké. Als je in een tent blijft slapen, tof. Ga je naar huis, ook goed. Je mag naar de klote gaan, maar het ‘moet‘ niet. Ieder trekt gewoon z’n eigen plan en lijkt toch met de stroom mee te gaan. Dat vond ik misschien nog wel het mooiste.

Dus ik keek mijn ogen uit, werd door de gekste types herkend, zwaaide naar Marike en Eric, at een super grote pannenkoek met stroop, zag Snoop ‘Doggy’ Dogg, Grace Jones en Arctic Monkeys op 1 dag. Het was feest. En al ben ik er maar twee van de drie dagen geweest en heb ik de camping natuurlijk overgeslagen (Ja, hallo! One step at the time!!), ik vond Lowlands een heerlijke ervaring! Op mijn nachtkastje ligt nu een gekleurd polsbandje…

CC foto: ruben van eijk

Wat heb ik gedaan:
Ik heb de tabs (zie die balk hierboven) van de webredacteuren/-freelancers en angels onder één noemer geschaard: webredactie. En de blogs van de gastbloggers onder – nu ja, dat moge duidelijk zijn – onder: gastbloggers. Onder die tab vind je zowel de Viva 400-bloggers, als de ‘maand van’-bloggers, als de ad hoc-blogs.

De tabs die overblijven:
* Elvan, Giovanca, Marijn, Marjolein, Nynke, Robin (ieder een eigen tab)
* Gastbloggers (met nu Debby, Linda, Roger, Marike, Marije)
* Webredactie
* Viva Mama (alle kinderen-gerelateerde blogs)
* Viva 400 (de tweede lijst komt eraan, vandaar een eigen plek)
* Winnen! (de winacties dus)
* Het archief (oud-gastbloggers/stagiaires, filmpjes, vlogs,…)

Oud:

Nieuw:


Grote vraag is nu: is dit duidelijk? Feedback is welkom!

CC foto: ingridtaylar

Ik weet niet wat de aanleiding is geweest hoor. Ik zie wel eens een boerderij in de verte, vanuit een trein of zo, maar voorbij flitsende koeien kun je nauwelijks ‘een boerderij ervaring’ noemen. Nope, ik kan niet zeggen dat ik onlangs op het platteland ben geweest of een herhaling van Boer zoekt vrouw heb zitten kijken.

Toch droomde ik dat ik de grachten en de frappucino’s to-go had ingeruild voor uiers en een kukelende haan. In mijn droom wapperde de was aan een oneindig lang koord dat over een zee van weilanden was gespannen. En dan was er dat geluid. Hetzelfde geluid dat je hoort wanneer je langs een speeltuin loopt. Een mix van hoge kinderstemmetjes die er van die ongecontroleerde vrolijke kreten uit gooien, om vervolgens in (kortdurend) troosteloos huilen uit te barsten omdat ze hun hoofd hebben gestoten.

Ik volg het speelse geluid door de wapperende lakens aan de waslijn. Op een open veld zie ik vier kinderen in een ton met regenwater spelen. En dat is het. Dan word ik wakker.

Nou ja zeg! Wat a-relaxed! Geen clou, geen climax, niks. Dus nu weet ik ook niet of het MIJN kinderen waren of die van de buren. En was het echt een ton met regenwater of gewoon kraanwater? Ik bedoel, voor de romantiek of it all maakt dat namelijk wel uit! En welke sadist heeft mij in Godsnaam die foeilelijke Crocs verkocht!?

Rustig! Misschien vind ik wat antwoorden in de dromen-encyclopedie die ik in 2001 ‘met liefs van A.’ heb gehad. Een joekel van een ding, maar er staat natuurlijk niks in over het ineens hebben van een man met klompen en een stro-fetisj. Dit is duidelijk een klus voor mijn goede vriend Google.
Ahaah!!! Dromenweb.nl. De letter B… dromen over een banaan, nee. Een banjo, nee. Bierbuik, bloemkool, boekenkast, boerderij, yes!! *Klikt…*

‘Dromen dat u op een boerderij woont voorspelt dat u bij alles wat u onderneemt succes zult hebben!’ *Onderdrukt de scepsis nog even* “Jeeee!! Succes! Tof! Andere betekenissen? Hoef ik niet te weten! Succes is pri-ma!”

Of ik nou een boerin word of niet, succesvol It will be!  Ik ga er gelijk een glas melk op drinken!

CC foto: *jP

Het is dé dag na het concertgebouw. Ik heb maar een paar uur geslapen. Als ik mijn ogen open doe, denk ik: Whoehoe! Ik hoef nergens heen! Ik ben vandaag vrij! Yes! *balt vuist* Vrij,  he-le-maal vrij, libre, free, frei!

De drukte voorbij
Ik kijk naar buiten. Het zijn drukke weken geweest; repetities, festivals, interviews, summerschool, radio, dan in Zierikzee optreden, dan op het Solarfestival in Roermond. Hoe te gek dat allemaal ook is, soms moet je gewoon lekker, hups, prestatieloze dingen doen.

Dus: aan het einde van de middag heb ik een ‘sunday-ijs-afspraak’ met mijn nichtje. Zij is hartstikke tien jaar, dus dat is lachen! En daarvoor ga ik lunchen met een goede vriend van me.

Maar waar?! We hebben zin in iets lekkers, maar ook in iets gezonds. Terwijl we over de Nieuwezijds Voorburgwal in Amsterdam fietsen, knippert er ineens -PING!- een lampje boven mijn hoofd. “Het houten huisje!!”

We knallen snel onze fietsen tegen zo’n hek dat ‘niet hier, niet hier’ schreeuwt en haasten ons naar binnen. Het is ienimienie, superknus. Moeder Dea en haar twee dochters runnen de toko, die trouwens Morning Star blijkt te heten. Nooooit geweten. Maar de dames stellen me gerust: “Veel mensen noemen het gewoon ‘het houten huisje’ hoor!”

Wat is er dan zo speciaal aan dit houten huissie:
Ze serveren er, let op: homemade organic food en het is heerlijk! Nee, het is geen clubhuis voor zweverige vega’s (die bestaan namelijk wel!) en ook geen get-together-spot voor geitenwollensok-types; het is gewoon een super leuk tentje, midden in het centrum, dat vers biologisch eten heeft.

We’re talking bio-frietjes, bio-burgers, goeie broodjes, goeie soepies en heerlijke sapjes. Vandaag gaan we helemaal voor de spinazie-kaaskroket op een sneetje brood en een grote mango-shake. We zijn er stil van joh… dit zijn broodjes genot!

… in de smikkel-stilte dwalen mijn gedachten af naar het moment dat ik van de rood beklede trap in het concertgebouw afkwam en al die namen van historische componisten op de balkons zag staan. Een brok in mijn keel. Het applaus zweeft nog steeds ergens in mijn maagstreek.

Halleluja!
De jurk? Jaa, dat was een prachtig zwart cocktailjurkje met een zoom van maraboe veertjes. Ik kwam er maar niet uit met die jurken en ting! Mart Visser sms’t of ik iets moois wil lenen! Daarmee verloste hij me echt van een haastige zoektocht naar ‘de perfecte jurk’. Dit was ‘m gewoon!

“Smaakt het?” hoor ik een vriendelijk stem vragen. Ik kijk wat betrapt op. De spinazie-kaaskroket is allang niet meer… “Ja”, knik ik en veeg de kruimels van mijn wang. “Heerlijk”. Ik neem snel hun kaartje mee, het houten huisje is een blog waard!

© Beeld: Morning Star

Het concertgebouw
Ik fiets er een paar keer per week langs. Het is een prachtig gebouw dat statig over het Museumplein in Amsterdam kijkt. Het 19e eeuwse geluid van paardenhoeven voor grote houten koetswielen heeft plaatsgemaakt voor het geluid van rinkelende trams en roekeloze fietsers.

Bij het concertgebouw denk ik altijd aan operazangeressen met een diep decolleté of aan Wibi Soerjadi. Maar het is allang niet meer zo dat er alleen maar klassieke muziek ten gehore wordt gebracht. Het concertgebouw is eigenlijk heel hip!

Nostalgie en roots
Vooral de Robeco zomerconcerten zorgen voor jazz, samba en zelfs een vleugje soul in het concertgebouw ;-) (Waarom denk ik bij ‘Robeco’ nou aan een wielerploeg?)

Afijn, op maandag 10 augustus is het zover! Ik vind het een enorme eer. Niet alleen vanwege die magistrale zaal met al die geschiedenis en al die noten die daar hebben geklonken, maar ook omdat het een dubbelconcert is met Lilian Vieira. Zij zal de avond openen in een kleine bezetting met nostalgische Braziliaanse sambaliedjes. Lilian ademt echt haar roots uit en die komen in één nummer samen met de mijne. Ik ben een sucker voor duetten!

Kom je ook?
Aan mij het tweede gedeelte van de avond en oow! Ik kan niet wachten, dat moet toch wel bijzonder zijn. Er staat een prachtige vleugel en mijn favoriete dwarsfluittist speelt mee… Ik moet zeggen, ik heb nog nooit over een optreden in het concertgebouw gedroomd, maar nu ik er sta, komt er toch wel een droom uit.

En hoezee! Er zijn nog genoeg kaarten

Dus, als je aanstaande maandag, 10 augustus, rond 20:15 uur nog geen plannen hebt en je denkt: ‘Heeeeeeej… Interessant…’ Of sterker nog: ‘Yes! We gaan in rood beklede stoelen heerlijk achterover zitten en lekker van muziek genieten’…

Je bent meer dan welkom!

PS En nu moet ik snel een jurk vinden… Eén waarin je nog wel kunt ademen en waarin je óók een beetje gracieus van die steile trap af kunt schrijden, zonder naar beneden te rollen – om vervolgens uit het orkestbak gevist te moeten worden! Iemand tips??

CC foto: Valerie Everett

Leuk he! Dit filmpje is gemaakt door de media studenten. Ze maken elke dag een reportage, een radio uitzending of iets anders waar beeld en/of geluid bij komt kijken. Ze doen interviewtjes en lopen de hele dag rond met apparatuur om hun nek.

Het bovenstaande filmpje is een experimentje. De techniek heet stop-motion. Ze maken eerst foto’s en als je die achter elkaar monteert, heb je een filmpje! Vandaar die schokkerige beelden. Zo is trouwens ook mijn eerste videoclip ‘On My Way’ gemaakt! (Dat waren meer dan 2000 foto’s van een wandelende Giovanca door Parijs !)

Maar back to Summerschool. Iedereen hier die aan muziek doet krijgt met elkaar te maken. Maar het is ook heel interessant wanneer de verschillende disciplines dans, muziek en media elkáár opzoeken.

Soms krijg ik echt wel even kippenvel. Het is heel inspirerend om jongeren te zien die nu al zo veel potentie hebben. Ik geniet, schud ze af en toe door elkaar, ik ben streng, maar geef ook knuffels, ik high five ze en corrigeer ze even later weer.

Ik luister naar al hun smoesjes en excuses voor het te laat komen of teksten niet af te hebben en grinnik om hun grootse toekomstplannen. Ambitieuze jongeren zijn leuk. Nou, genoeg gepraat, terug naar de lokalen!

Dit was Giovanca vanuit ‘Summer’school, – de regen komt met ellendige bakken uit de lucht – en ik zeg; Fijn weekend!

x

Rotterdam, tien uur ‘s ochtends. In de grote hal van het WMDC-gebouw druppelen ruim vijftig kleurrijke figuren binnen. Het zijn dansers, rappers, zangeressen, drummers, gitaristen, filmmakers… Je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er tussen. Ze zijn op uitnodiging van Roots & Routes naar Nederland gehaald; een internationale organisatie die jongeren een platform biedt om zich te ontwikkelen op het gebied van muziek, dans en media.

Hier in Rotterdam gaan ze tweeënhalve week lang, van tien tot zes, met elkaar musiceren, choreografieën maken, dingen creëren, maar bovenal ‘samenwerken’. Met heel leuke coaches – zoals ikzelf – werken ze samen naar een groot optreden toe, ter afsluiting van Summerschool.

De eerste dag vind ik het leukst. Ik ben er al vroeg en met een kopje koffie bespied ik de binnendruppelende piercings, de tatoeages, de flitsende gympies, maar ook Birkenstocks met strassteentjes en tientallen ‘french manicured’ teennageltjes die onder een paar skinny jeans vandaan steken. Afgetrapte kisten en hier en daar de Berlijnse krakers-look. Heeeeeerlijk!

Je moet je voorstellen… Jongeren die overal vandaan komen, met ieder hun eigen identiteit (lees: handleiding), een ego en een boel creativiteit, worden pardoes in een groep ingedeeld. Binnen no time – zeg gerust één middag – hebben de ‘leiders’ hun stempel al ergens opgedrukt. De timide typetjes delven het onderspit, de flamboyantjes eisen alle aandacht op, de verongelijkten komen klagen en de lastpakken willen na één dag al stoppen.

Maar tadatataaa… Daar zijn de coaches! Aan ons de taak om deze jonge talenten uit Nederland, Spanje of zelfs Griekenland te begeleiden, aan te moedigen, te sturen en te inspireren. Aan ons om het uiterste van ze te vragen, het vuur in ze op te wekken. En… Brandjes te blussen. Want brandjes komen er geheid! Gooi wat mensen bij elkaar en er ontstaan de mooiste dingen, maar je krijgt ook ‘discussies’. Discussies in gebroken Engels met allerlei funky accenten. (Je kunt me af en toe echt wegdragen!)

Gelukkig is er afwisseling. Inspirerende artiesten komen zomaar een middagje langs om een masterclass te geven. Dit jaar komen zelfs George Clinton en Leelah James langs!! Het is echt een soort campus.

Ik ben soms gewoon bijna jaloers! Wááááár was Summerschool toen IK jong was?! Ik had dan met pen, papier en opnameapparatuur, bungelend aan de lippen van die ‘masters‘ gehangen. Ik had als een hinderlijke mug al hun tips en ervaringen opgeslurpt, oew… Ik had me er echt als een teek in vast gebeten!! Hierrrrr met die kennis, hierrrrr!

Maar wacht even… Ik had dan weer een miss H. – die trouwens veilig is aangekomen in Dallas! Over aan iemands lippen bungelen gesproken! Ik mag helemaal niet klagen.

Iemand nog talentvolle tieners en twintigers als neven, nichten of (peet)kinderen? Roots & Routes doet het hele jaar door van alles voor jong talent. En elk jaar… Summerschool!

© Foto: Roots & Routes

Miss H. is een Amerikaanse Motown-zangeres die in de originele cast van ‘Dreamgirls’ zat. Ze reisde de hele wereld rond en werkte met talloze artiesten als Ike & Tina Turner, Harry Belafonte en Bill Cosby (zie de foto links!).

Miss H. woonde de afgelopen 15 jaar in Amsterdam. Ik begreep eerst totaal niet waarom waarom, maar na grote rollen in ‘zwarte musicals’  waarvoor ze naar Nederland was gehaald, trok ze zich terug in een grachtenpand in het centrum. Enjoying life, noemde ze het, in een huis vol Afrikaanse maskers, Nag Shampa-wierook en een ontzaglijke verzameling aan foto’s, grammofoonplaten, boeken en verhalen.

Die verhalen waren fantastisch. Ik kom al sinds mijn 18e bij haar over de vloer, drink er kruidentheetjes en hang keer op keer weer aan haar lippen. Ik ga altijd geïnspireerd naar huis – en vaak ook een beetje aangedaan. Miss H. heeft zoveel gezien en gedaan, dat als je bij haar in de buurt bent, je er bijna wat van meekrijgt…

Miss H. kan ook goed ‘duwtjes in de rug geven’. Zo kocht ze mijn eerste portofoliomap voor me en een chique make-uptas omdat ze vond dat ik als model representatief op castings moest verschijnen. Ze gaf me cd’s van jazzzangeressen van wie ik veel zou kunnen leren en recepten van gerechten die makkelijk klaar te maken zijn voor als je veel onderweg bent. Ze stopte spirituele boekjes in mijn tas die niet te zweverig waren, want daar hielden we niet van. En ze werd boos als ik riep dat ik iets niet kon.

“Er is niets wat je niet kunt!!” zei ze dan pinnig. “Hoor je me?”

“What’s wrong Miss H.,” vraag ik zacht, terwijl mijn hart tekeer gaat. Ik hoor haar zuchten aan de andere kant van de hoorn. “What is it you wanna tell me?” vraag ik.

Stilte.

“I sold the house.”

“I’m moving back to the States,” gaat ze verder. “It’s better this way, I need to do this. I’m getting old… I belong over there. Now don’t start crying, please don’t. You’ll be fine, we will email and there is Skype…”

De rest hoor ik al niet eens meer. Tranen lopen door m’n mascara over mijn wangen langzaam naar mijn kin. Ik zoek naar woorden, naar begrip, naar iets van onbaatzuchtigheid in mij dat begrijpt dat miss H. ouder wordt en terug wil. Maar ik ben troosteloos. Miss H. verhuist deze week nog naar Dallas, Texas.

Mannen in overalls pakken as we speak alle maskers, schilderijen, oude platen, de doka en alle dozen met krantenknipsels en foto’s in. Alles wordt verscheept.

Of ik haar droger wil hebben, haar sapcentrifuge en een elektrisch verwarminkje omdat ik het altijd zo koud heb…

“Nee!!! Eh… Ja… Ja, natuurlijk, maar nee! Blijf!! U heeft hier geen familie, maar ik zorg wel voor u,” wil ik roepen. Maar ik zwijg. Ze laat met een lichte glinstering in haar ogen de foto’s van haar nieuwe huis in the States zien.

Ik slik mijn woorden weg en neem morgen ‘afscheid’ van mijn miss H…

Je moet je voorstellen: een negenkoppige band met allerlei zware instrumenten en trolleys met kabels en snoeren landt ‘s avonds laat in Dar es Salaam, de hoofdstad van Tanzania. Een warme wind heeft zich vermengd met de geur van kerosine, indringend zweet en een nevel van muggenspray.

Het vliegveld is klein en broeierig. Ik heb van mijn visumformulier maar een waaier gevouwen, want de rammelende propellers aan het plafond lijken geen enkele verkoeling voort te brengen.

Buiten is het pikdonker. We zien enkel wat koplampen en knipperend oogwit van diepdonkere mannen die toeristen in hun taxibusjes proberen te lokken. Ze schreeuwen en zwaaien met hun armen; er is immers een vliegtuig geland, er moeten shillingen verdiend worden! “Yes please, you come, I have mini van!!”

Het is zo donker op straat dat we vanuit ons busje bijna niks kunnen zien. We overnachten de eerste nacht in de hoofdstad. Pas de volgende ochtend ervaar je echt waar je bent. De zon onthult een zanderige stad vol bedrijvige mensen. Bedrijvige mensen waar we ons een weg doorheen moeten banen op weg naar de haven. Daar stappen we met koffers en al op de boot naar Zanzibar.

Mijn God, wat een onderneming! Rijen mensen duwen, trekken en hijsen zich met kinderen, manden, tassen en zelfs hele kasten aan boord. Hier wordt nog veel harder geschreeuwd. Het heeft iets dreigends. Alsof we honderden vluchtelingen zijn.

Ik houd mijn tas stevig vast en laat me in de kolkende menigte meevoeren. Ik ben blij als ik zit.

Aan boord worden er gelijk ‘kotszakjes’ uitgedeeld. Owjee… dat is niet echt bemoedigend. Neemt iedereen de zakjes aan? Ook de ‘gewone bevolking’ die deze boot trip gewend is? Ja, dus. Shit. Binnen twee tellen ben ik zo misselijk als maar kan. Psychologisch misselijk.

En ja hoor, op links van mij gaat het mis. Kotsgeluid is misschien wel een van de meest walgelijke geluiden die er bestaan. (Ik haaaaat het!) Met mijn handen op mijn oren vlucht ik naar het buitendek. Daar staat de helft van de band. Stoere jongens met ronddraaiende magen en waterige ogen. Blazend, zuchtend en maar naar voren kijken in de hoop dat ze niet over hun nek gaan. “Hoe lang nog!?”

Als de golven gaan liggen is de diepblauwe oceaan innemend, absoluut, maar eh… De volgende keer gaan we gewoon vliegen, jongens.

Eenmaal aan land zijn we de misère vergeten. Je kunt er niet omheen; Zanzibar is een droomeiland. Het is ronduit prachtig. De kleur van de zee doet bijna pijn aan je ogen. Het beeld van dobberende bootjes, witte stranden, lachende kinderen, half betegelde steegjes, marktjes, versgebakken vis, fruit in schitterende koperen schalen: ik weet niet waar ik kijken moet.

Ik zing twee avonden op het filmfestival en doe ook een dag workshops met jongeren. In het vliegtuig terug droom ik van hun geweldige stemmen die in onverstaanbaar Swahili de hoop, de dag van morgen en de liefde bezingen.

Ja… Zanzibar was magisch.

*Mijn vrienden worden helemaal gek van mij, ‘t is nu ‘Zanzibar zus, Zanzibar zo’, ik lijk wel een reisbureau!

CC foto: Seamus Murray

(Bij)geloof
Als ik ga vliegen, doe ik altijd mijn lievelingskettinkje om. Er hangen twee kleine kruisjes aan, van zilver. Ik heb ze al jaren. Mensen blijven er soms naar staren, merk ik. En sommige mensen vragen zelfs of ze van m’n grootmoeder zijn geweest. Dat zou dat wel een mooi verhaal zijn, maar ik heb ze zelf gekocht in mijn tienertijd. In dezelfde juwelierswinkel waar ik tegen mijn moeders wil in, het derde en vierde gaatje in mijn oren liet piercen. (Dat is weer een ander verhaal!) Af en toe poets ik de kruisjes op en als ik ga vliegen, doe ik ze om m’n nek.

Nu ik er over nadenk… Als het even kan, bel ik ook altijd nog eventjes met mijn moeder voordat ik het vliegtuig instap. Ik moet dan wel zes keer zuchtend roepen dat ik volwassen ben en heus niet iets van iemand anders in mijn koffer zal stoppen, maar die allerlaatste: “Pas goed op jezelf, hè?”… die is fijn.

-Ik heb ook wel eens tegen mijn moeder gezegd dat ik niet weet hoe ze het doet, maar dat zinnetjes als ‘ Pas goed op jezelf’ of ‘Het komt allemaal goed’ en ‘Ach, trek je er maar niks van aan’, toch wel écht het beste klinken als ze uit haar mond komen…-

‘t Blijft spannend
Om terug te komen op het vliegen… Ik heb geen vliegangst hoor. Ben reuze trots op de talloze exotische douanestempeltjes en rare groene visa-plakkaatjes die in mijn paspoort huizen. Maar vliegen blijft toch wel spannend. Bij elke opstijging of landing pak ik even mijn kettinkje vast, op hoop van zegen.

Als jullie dit lezen, ben ik al in Tanzania en pak ik de boot naar Zanzibar waar ik op het Internationale filmfestival sta. Heel spannend allemaal!

Terwijl ik dit schrijf kijk ik echter naar mijn uitpuilende koffer die midden in de kamer staat. Eromheen liggen stapeltjes kleding die ‘optioneel’ zijn. Ik ga maar een paar dagen weg en prop toch die hele koffer vol. (Is dat af te leren??)

Anyway, als het lukt blog ik nog kort vanuit Zanzibar. In de tussentijd… geniet van het warme weer en tot over een paar dagen.

Giovanca

————————————-
Toevoeging van Sheila:
Na wat storingen bij Bol (tot hun en onze frustratie), hebben we met Giovanca’s label besloten de kortingsactie een week te verlengen. Dus, wil je haar cd ‘Subway Silence’ met korting kopen: het kan nog t/m 9 juli!

Enne, succes op het Zanzibar International Film Festival, Giovanca!

CC foto: Br0m

Ik kies hier ook zelf voor, I know. Ik ben een bedrijvig typetje dat net iets te veel doet, maar die reizend in gedachten wel enigszins tot rust komt. (Heb ik net even verzonnen!) Weet je wat wel heel leuk is? Dat je tijdens het rennen en vliegen allemaal andere rennende en vliegende mensen tegenkomt. (Lees: Meestal bots je in het voorbij gaan frontaal tegen elkaar op en roep je vluchtig wat dingen heen en weer.) Maar het lucht wel op! Ja dat klinkt vast raar, maar het lucht op als je ziet dat je niet de enige bent die de Speedy Gonzales doet.

Tijdens zo’n ‘typisch ren en vlieg-bijna het podium op moment’ ontmoette ik *tromgeroffel*… onze Marike Jager! Zij zat overigens heel rustig op een stoel ergens backstage, drankje erbij en was in gesprek. Ook zij stond die avond op het ‘Because I’m a girl’-concert maar had al opgetreden, dus zij was lekker ‘zen’.

-Ik moest nog op en fladderde wat achter het podium heen en weer. Harriet ging namelijk een speech houden tijdens één van mijn nummers. Maar wist ze nog wel wanneer ze op moest komen? En zou ze niet dichtklappen voor een paar duizend man!?-

“Jeuj! Marike!!!” Iets in die trant moet ik hebben geroepen. Een grote vriendelijke glimlach onder een asymmetrische coupe antwoordde: “Hee ,wat leuk! Nou, dat voelt dan toch wel vertrouwd.” Haar spreekstem past bij de glimlach. Ik snap precies wat ze bedoelt. Door de Viva-blogs is het net of je elkaar al een beetje kent.

We staan vaak op dezelfde festivals Marike en ik, onze namen vlak achter elkaar op posters en flyers en in andere aankondigingen, maar live and direct was het er nog niet van gekomen. Je zingt je laatste noot, rolt de snoertjes en kabels weer op en scheurt weg in je tourbusje.

Maar…surprise, surprise. Een paar dagen later sta ik gewoon met dezelfde Marike ergens op een dak, in Amsterdam, een fotoshoot te doen in roze kleding! Bizar. We zien eruit als zoete snoepjes en de wind spart met een tros ballonnen waarvan het eigenlijk de bedoeling is dat we ze vasthouden.

Elize van o.a het tv-programma ‘So you think you can dance’ is er ook bij. En terwijl er kiekjes voor in de Telegraaf worden gemaakt en we met z’n drieën bijna van het dak afwaaien, probeer ik Elize met handen en voeten uit te leggen waar ik precíes woon. Marike vertelt dat ze heerlijk aan de Waal woont in de buurt van Nijmegen!

Drie totaal verschillende zangeressen op één foto. Drie jonge vrouwen met elk zo’n andere stijl en zo’n ander verhaal. De make-up gaat er weer af en we rennen en vliegen elk weer onze eigen kant op…

PS van Nicole: je kunt Giovanca vanavond live zien, om 22:10 op MTV

Ssssst… hier moet je zacht praten
Voor degenen die mijn vorige blog hebben gelezen; de 20-jarige Harriet Tucker was negen dagen in Nederland, helemaal uit Sierra Leone, speciaal voor het ‘Beacuse I’m a girl’-concert. En in negen dagen kun je veel doen!

Zoals, ik noem maar wat, naar de Tweede Kamer gaan. Een enorm gebouw. We stonden nog maar net een paar tellen onwennig te doen in de glimmende aankomsthal en Wouter Bos liep ons voorbij, bellend… (Hij ziet er veeeeel ouder uit dan op tv!!!). Tassen door een poortje, even serieus kijken. We waren immers hier om met twee politica te praten; CDA Tweede Kamerlid Sabine Uitslag en PVDA Tweede Kamerlid Chantal Gill’ard. (Mooie vrouwen trouwens! Vond ik wel heel stoer!)

In een chique vergaderkamer met mineraalwatertjes vroegen ze Harriet wat Nederland voor Harriets project kon betekenen. Harriet zat daar als een ware ambassadrice, vertelde over de situatie en benodigdheden in haar land en we gingen met een goed gevoel weg.

Tenminste… bijna weg, want we kregen ineens een rondleiding door het hele Tweede Kamergebouw. We hobbelden langs wat cameraploegen. Hee!! Dit is die gáng!! Hier filmen ze altijd de reacties van kamerleden! Wat grappig!

Of we even écht in de Tweede Kamer willen zitten? Bovenaan, heel stilletjes? Ze zijn aan het stemmen…  Oké, ja, spannend.

Nou werkelijk, we zagen zo’n beetje iedereen zitten!! “That’s Femke Halsema and that’s Mark Rutte!” fluisterde ik enthousiast. “This is verdorie exáctly what we see on tv!” Harriet probeerde héél geïnteresseerd te kijken, maar haar geeuw was groter dan haar handjes konden verbergen. Oh nee, dat arme kind valt nog in slaap. Ze zat echter gelijk rechtop toen ik naar een opvallende figuur wees… “Do you see that very, very  eh… blond man over there?” 

Douglas bestormen
Een volgende missie was een Douglas bestormen. ‘Waarom zou je dat willen doen?’ hoor ik sommigen denken. Om de volgende reden. De meisjes die ik in Sierra Leone heb ontmoet, vertelden dat ze zich niet mooi of vrouwelijk voelde, mede door hun amputatie tijdens de oorlog. Amputatie klinkt nog klinisch verantwoord, maar we hebben het hier over afgekapte ledematen door rebellen tijdens de burgeroorlog. Ik weet dat ik hun verlies en hun littekens nooit kan wegnemen, maar ik kan wel een Douglas inlopen potverdorie!!

*Meer onder het filmpje!*

*-*

Verder zaten we nog bij TMF, waren we te gast in verschillende radioprogramma’s, NOS Headlines maakte ook nog een verslag van onze winkelactie,  Harriet sprak op het festival Mundial én stond met mij op het podium tijdens het ‘Because I’m a girl’-concert in Tilburg. Plan Nederland trakteerde haar op ‘Hollandsche uitjes’ en haring!!

Mijn moeder kon haar bijna niet loslaten. Het was heel bijzonder en er is ook veel bereikt. En toch…toen ze eergisteren vertrok, vloeiden er tranen. Zij vloog terug naar haar wereld en ik dacht: ‘Wat als we elkaar nooit meer zien..?’

Het ‘Because I’m a girl’-concert met o.a Ilse de Lange, Maria Mena, Gabrielle Cilmi, Room Eleven, Harriet & ik, wordt morgen (zaterdag 26 juni) om 22.10 uur op MTV uitgezonden en zondagochtend om 9.45 uur herhaald.

Sheila schreef er al een heel lief blogje over. Ik dacht namelijk een poosje terug: ‘Hoe leuk is het als jullie het album goedkoper én vooral makkelijk kunnen krijgen?!’ In de winkel zijn ze 19,99 euro en alleen bij optredens zijn ze goedkoper. Maar stel dat één van jullie vanachter je computer denkt: ‘Hmmm.. ik heb ‘m eigenlijk nog niet…’  Tadaaaaa. Bij deze de tegemoetkoming!

Het had organisatorisch natuurlijk weer heel wat voeten in aarde. Codes dit, dat… Maar nu is het duidelijker! Komt ie!

1. Leg het artikel in uw winkelwagentje (SUBWAY SILENCE!
2. Klik op ‘Ga verder met bestellen’
3. Doorloop de stappen ‘Adresgegevens’, ‘Verzendwijze’ en ‘Cadeauservice’
4. Selecteer bij Betaalmethode, je gewenste betaalmethode en selecteer ‘Coupons’. Vul vervolgens de couponcode in door deze te kopieren en te plakken en klik op ‘Ga verder met bestellen’.
5. Rond de bestelling af door op Bestelling te drukken

De code is GIOVANCA 1499 en dan heb je ‘m dus voor 15 euro en ligt ie binnen no time bij je op de deurmat.

Nog even een nieuwtje delen *bloost achter de ogen*: In de Telegraaf stond dat een zomers album aan 3 dingen moest voldoen

1. Het moet heerlijk zijn om naar te luisteren met je ogen dicht
2. De muziek moet ook leuk zijn voor op de achtergrond, wanneer je gezellig in de tuin zit met je vrienden en een glas rosé
3. De liedjes moeten je meteen in zomerse sferen brengen.

…en dat mijn album aan alle drie de punten voldeed! Hoezeeee!!!

Jullie snappen natuurlijk wel dat ik het artikeltje uitknip en heel hard ga duimen, tot de kramp aan toe duimen voor belachelijk veel, overvloedige, allesverwarmende, wekenlang aanhoudende, heerlijke zomerse zonneschijn!

Liefs, Giovanca

–Update van Sheila: de kortingsactie geldt nog t/m 9 juli!–

foto: Danielle Lankhaar

Schiphol
Onrustig drukken we onze neuzen tegen het glas aan bij de ‘arrivals’. “Hier zouden we haar toch moeten zien aankomen?” Lydia van Plan Nederland maakt zich druk. “Waar blijft ze nou?”

Ik dubbelcheck de informatie op het bord. “Volgens het bord staan we goed hoor,” zeg ik, terwijl ik met branderige ogen naar het scherm staar. Ik geloof altijd alle borden. Dus we wachten… maar zien geen enkele beweging. Na dik een half uur krijgen we een telefoontje… Iemand van de beveiliging! Hij escorteert haar wel even naar ons toe.

“Harriet!” Onze stemmen slaan bijna over. Ze is al vijf dagen onderweg met een koffer die nog zwaarder is dan zijzelf! Het was verdorie aankomsthal 3, niet 2! Rotbord! We springen haar om de hals, ons duizendmaal excuserend.

Harriet
19 was ze toen we haar vorig jaar met het MTV-programma ‘Because I’m a Girl‘ ontmoetten. Een pittige dingetje! Donkerbruine pretoogjes in een serieus gezicht. Een echte leider, nu al… Geboren in Sierra Leone, West Afrika. Een land waar tot een paar jaar geleden nog een vreselijke burgeroorlog woedde.

Harriet liet haar ouders achter in het stadje Moyamba (waar ze is geboren) en trok in bij haar oude tante en oom in Freetown, de hoofdstad. Daar kon ze studeren. En daarmee is zij één van de weinigen. Veel van haar vriendinnen, veel van haar leeftijdsgenootjes, heel veel meisjes, krijgen die kans niet.

Omdat het meisjes zijn.

Waarom?!
Het begon allemaal toen de directrice van Plan Duitsland door de straten van Nepal liep. Haar ogen vielen op een meisje met vuile kleren aan. Het meisje zag er zó onverzorgd uit, verwaarloosd zelfs, dat de directrice besloot het meisje te volgen. Naar huis, gewoon om te zien hoe of wat en vooral… waarom.

De broertjes van het meisje zagen er beter uit. De directrice informeerde bij de ouders: waarom loopt ze er zo bij? “Because she’s a girl!” was het antwoord. Stilte… Die ‘logica’ moet bij de directrice hebben geleid tot verbijstering, verbazing, verwarring en onbegrip.

Ongelofelijk!
Plan International startte in ieder geval meteen een wereldwijd onderzoek. Wat bleek; miljoenen meisjes over de hele wereld zullen…
…nooit onderwijs volgen omdat het meisjes zijn
…worden uitgehuwelijkt omdat het meisjes zijn
…worden besneden, verminkt omdat het meisjes zijn
…hun leven lang in huis werken of op de markt, worden meegelokt of overgehaald tot prostitutie, nooit de persoon worden die ze hadden kúnnen worden, omdat het meisjes zijn…

-(meer ónder het filmpje!)-

-*-

Alle beetjes helpen
‘Because I’m a Girl‘ is inmiddels een grote campagne. En gelukkig maar, want we móeten wat doen, we kúnnen ook wat doen. En ja, daar ga ik weer. Maar kleine acties, grote acties, álles is goed. Alle beetjes helpen. De positie van meisjes in ontwikkelingslanden moet verbeterd worden, zo kunnen zij namelijk ook een bijdrage leveren aan de verbetering van de situatie in hun land. Die cirkel moet rond gemaakt worden.

Mede daarom is het concert. Aankomende vrijdag in het Leijpark in Tilburg. ‘t Wordt echt een feestje met o.a. Maria Mena, Ilse de Lange, Gabriella Cilmi, Room Eleven, onze Marike en ikzelf. Harriet is er speciaal voor overgekomen en ik ben door het dolle heen. Ik ga deze week van alles met haar ondernemen en kan niet wachten om jullie daar in de volgende dagen over te schrijven.

PS De MTV-uitzendingen van ‘Because i’m a Girl’ met Elize, Dennis en mij: elke vrijdagavond om 22.10 uur!

Foto: Giovanca veilt zanglessen voor ‘Because I’m a Girl’.

Dus voor wie ‘m nog niet heeft, maar ‘m wel zou willen hebben: ‘Subway Silence’ kost je via deze actie geen € 19,95, maar…
€ 15. En dan krijg je ‘m op z’n bols zonder bezorgkosten thuis afgeleverd. Handig!

Deze kortingsactie loopt t/m 3 9 juli. Wil je deze Giovanca graag in huis: ga naar bol.com, bestel Giovanca’s ‘Subway Silence’  en gebruik deze kortingscode: GIOVANCA-1499. UPDATE: “Als je bij Betaalmethode de gewenste betaalmethode kiest, selecteer dan  ‘Coupons’.”

* UPDATE 3: Alles werkt weer, bestellen dus! *
* UPDATE 3 4: De actie is verlengd! De kortingscode doet het
(ge luk kig) nu t/m 9 juli!

En waarom zou je ‘m kopen – naast dat je wellicht nieuwsgierig bent naar aanleiding van Giovanca’s blogs – welnu… Wat achtergrondinfo!

Onze eigenste blogzangeresbabe is in nog geen twee jaar uitgegroeid tot een rijzende ster – ook in het buitenland (‘Subway Silence’ is ook uitgekomen in landen als Japan en Taiwan). En ze heeft al twee hits op d’r naam: ‘On My Way’ en ‘Joyride’.

Intussen heeft ze óók nog de 3FM Serious Talent Award gewonnen. En ze was genomineerd voor een Edison Pop Award. Best heul stoer. Zie rechtsboven haar debuut-cd! Met invloeden uit pop, soul, jazz, motown en hip hop. En dat in zo’n mooie digipack

Nummers op deze plaat: On My Way; Joyride; Hypnotize You; A Matter of Facts; Melancholic You; Pure Bliss; Moving Me; You Can Do It; Free; To The Moon; Stay Together en U Again.

Giovanca heeft al verteld over haar nieuwe video ‘Hypnotize You’, maar ik hang ‘m er gewoon nog ‘n keer onder! Wel gezellig, niet dan?

PS Ook leuk: de ‘making of’-video.

© foto: Yamandu Roos

De opnames
Het duimen voor mooi weer heeft als een malle geholpen, want op de dag dat we gingen schieten, scheen de zon alsof we in Miami waren. Iedereen was goedgehumeurd. Op de verzamelplek werden even handjes geschud; wie is wie en wie doet wat. Vervolgens knalden nog even een paar lattes binnen en off we were!

Terwijl ik in ‘videoclip-modus ‘ probeer te komen (dat kan helemaal niet, maar je denkt toch even na over hoe je straks je ‘nep-geliefde’ gaat toezingen), komen er kabels, statieven, kledingtassen, poederdozen en föhns tevoorschijn. Iedereen kijkt daar heel ‘profi’ bij. Daar hou ik van.

Ik haaaaaaaat pony’s!
De regisseur en cameracrew duiken meteen in allerlei technische zaken als lichtposities, tegenlicht en zogenaamde wipe-outs. Intussen voer ik alweer hele discussies met de dames van haar en make-up. (Nee, geen rode lippenstift, hoor. Eh… groene nagellak? Owkee… Wel krullen, geen krullen: aaaaaaah! Allebei? Een pony? Die verstop ik altijd, want ik haaaaaaaat pony’s! Iew! Ohw… Misschien is het toch wel leuk…)

Dan komt de regisseur. Die vindt dat we genoeg gefrutseld hebben en ineens sta je midden op straat met een team om je heen een clip te schieten. Omstanders blijven staan; het is namelijk een heel circus. En het gaat supersnel, pats, boem, naar de volgende locatie. Ik trippel er op mijn hakjes achteraan.

Jeuj! Daar zijn de dansers. Een goede vriend van me is de choreograaf, echt een generaal! De dansers zweten. Af en toe hoor ik ‘au, oef, aaai!!’ “Eh… Het ziet er fantástisch uit, hoor jongens!” roep ik als troost.

Van de dansscène naar de dakscène. Het waait en de zon gaat onder. Het is een mooi moment. Ik kijk het team aan en het hele team kijkt mij weer aan met zo’n ‘de laatste loodjes’-blik. Ik lach. It’s a wrap.

Owjaa… En het liedje…
Zomers, vrolijk en ik zing natuurlijk weer iets in de trant van dat ik ‘hem’ het liefst in een doosje wil stoppen en altijd bij me wil hebben. Ja, ik heb iets met dingetjes, momentjes in doosjes willen bewaren, kleine tic, volkomen onschuldig hoor!

Achterliggende gedachte is: iedereen leeft er maar op los, verdorie, van agendapunt naar agendapunt. Ik moet ‘hem’ elke dag delen met de rest van de wereld.  Wat zou ik toch kunnen doen om hem helemaal voor mezelf te hebben….  (En er dan achterkomen dat als je op dat niveau gaat denken, je hem juist afstoot…)

Nou… Genoeg inleiding!!! Komt ie aan! ‘Hypnotize you!!’

Eigenlijk denk ik bij het woord ‘studententijd’ altijd aan groteske universiteitsgebouwen met lange rijen hysterisch tegen elkaar aan gepleurde fietsen. Ik denk aan propvolle kantines, dienbladen met tosti’s en broodjes kroket, lokalen met tl-licht en inklapbare collegestoeltjes. Aan leraren met eigen koffiebekers, ratelende kopieermachines, beamers, syllabi, tentamens en stressweken.

Dronkenschap en zoenen
Ik denk aan koorballen, huisgenootjes die ook bij dezelfde roeivereniging zitten en op de koelkast vastgemagneette-opruimbeurt-schema’s. Ik denk aan helpdesks en soosen, dampende studentencafés en rockmuziek. En natuurlijk dronkenschap. Dronkenschap en zoenen, kleffe natte ondoordachte zoenen onder een lantaarnpaal.

Maar zo romantisch als ik het voor me zie, zo herinner ik mijn studententijd helemaal niet! De faculteit der Maatschappij-en Gedragswetenschappen had door de hele stad afdelingen, maar natúúrlijk huisde de afdeling Pedagogische- en Onderwijskundige wetenschappen als enige in een onvoorstelbaar kil gebouw wat ooit het oude belastingkantoor was. Joepie!

Niks geen karakteristieke gebouwtjes midden in het centrum, niks geen standbeelden van oude filosofen of Latijnse opschriften over kennis en macht. De gangen in ons gebouw waren in limegroene verf gestoken en onze stemmen ketsten heen en weer tegen de muren.

Ik heb heel wat van de romantiek gemist
Aah.. ik zeur! Natuurlijk was het een bijzondere tijd. Ik heb niet alles even intens beleefd omdat ik met muziek bezig was. Als je je studie zo gefragmenteerd aanpakt als ik heb gedaan, mis je heel wat van die romantiek.

Ik weet nog goed dat ik er weer eens een half jaar tussen uit gepiept was. Toen ik terug kwam waren alle oude snoepautomaten vervangen door geautomatiseerde kasten waar je met een chipkaart een heel assortiment aan tussendoortjes uit kon toveren. Als je even niet oplette en de verkeerde code intoetste, plofte er zó in plaats van een snickers, een zakje versgesneden wortel-bolletjes in de gleuf…

Met woeste baard en dikke coltrui
Ik denk trouwens wel glimlachend terug aan hoe ik collegezalen uitsloop om op tijd bij de soundchecks van mijn optredens te zijn. En aan mijn statistiek docent die op een zeeman leek, met een woeste baard en een dikke blauwe coltrui. En wij gebruikten ooit nog floppies!! Oeijoejoei!

Ik pak een willekeurig studieboek uit de kast. Kijk, daar was ik goed in; hele lappen tekst, de één na de andere passage groen kleuren, zodat het dunne papier van het boek vol ingewikkelde termen als ‘bulbaire dysartrie’ bobbelde van de vochtige inkt van de markeerstift. Toch een beetje weemoed…

CC foto: cliff1066

Sassy bass
Nadat ik een heel leven gezongen heb, ben ik in mijn tweede leven bassist. Ja! Een vrouwelijke bassist. Ik zie het plaatje helemaal voor me! Ik verover de wereld en wordt door de gróótste bands gevraagd. Ik kijk daar heel stoer bij. Ze noemen me ook wel Sassy bass, oftewel… ‘kittig basje’. Soms vraag ik me af waar die liefde voor muziek vandaan komt… Hmm. Zou ik in mijn vorige leven zangeres zijn geweest?

In mijn derde leven ben ik jazztrompettist. Ik draag altijd een pak en ga de deur niet uit als mijn schoenen niet glimmen. Dit roze plekje op mijn lip? Let er maar niet op, het is een afdruk, van het blaas stuk, want ik speel teveel. Nachtenlang, zwetend onder hete lampen, club na club, in blauwe rook. Door de eelt op mijn vingers schroom ik om lief te kozen. Met mijn trio slaap ik in treinen, op weg naar onze volgende bestemming. Mijn contrabassist is mijn beste vriend, op de één of ander manier word ik altijd stil als hij bas speelt.. zo mooi…

Zwarte Nagels
In mijn vierde leven ben ik tuinman. Ik ken alle bloemen en planten bij naam. Ja, ook bij de Latijnse namen, thank you very much. Mijn nagels zijn altijd zwart en ik draag een overall. Geef mij maar de buitenlucht want op een kantoor zou ik verwelken. Eigenlijk wilde ik boswachter worden, maar moest accepteren dat ik daar te gevoelig voor was. Ik zou werkelijk geen oog dicht doen als er een hert aangereden zou worden. Nee, dit is goed zo, uren vertoeven in de zoete geur van groen en aarde. Naast me altijd een radiootje, ben namelijk dol op jazz…

Mijn vijfde leven
In mijn vijfde leven ben ik schrijver. Mijn beste vrind is een oude tikmachine, gitzwart, statig en volledig intact. Ooit het trotse bezit van mijn grootvader, schande dat ze niet meer in gebruik zijn. In mijn kelder bewaar ik een levenslange voorraad van inktlinten en in de hoek twee reserve schrijfmachines, voor het geval dat… Ik ben een einzelgänger, een kluizenaar, ik heb een duiventil en een schommelstoel. Ik zit soms uren op m’n veranda en bestudeer de lucht. Omdat ik de mens binnenste buiten keer in mijn verhalen hoef ik ze niet meer te zien. Ik ben niet verbitterd, ik ben gewoon mezelf. Mijn buitenwereld? Ik heb genoeg aan mijn tuin…

In mijn zesde leven ben ik kinderarts. Wonder boven wonder kan ik tegen bloed en pijn en slangetjes. Ik zet me dit hele leven in om hiv bij kinderen te bestrijden. De aarde onder mijn voeten is rood, ik zal dit continent nooit verlaten. Omdat ik ‘het geluk’ heb gehad om onderwijs te kunnen volgen, help ik in mijn dorp en in de aangelegen dorpen. Ik zit soms met mijn handen in het haar, maar hier hoor ik wel te zijn. In een oude koffer bewaar ik stapels dagboeken. Misschien schrijf ik ooit nog een boek… die wens sluimert al heel lang in mij.

Sister Act
In mijn zevende leven ben ik dominee, met súper interessante preken en zo’n Sister Act-achtig koor. God heeft mij uitgelegd hoe alles zit en ik nu snap waarom ik in mijn vorige leven niet iedereen heb kunnen redden…

In mijn achtste leven ben ik visser. Ik ben arm maar gelukkig. Omarmd door de stilte, turend over groot water, wegdromend over een glinsterend meer en soms vechtend in de stroming van een onrustige rivier. Mijn vingertoppen zijn geribbeld en ik ruik naar de zee. In mijn zak zit altijd een klein bijbeltje…

In mijn laatste leven ben ik treinconducteur… huh? Wat? Een blauw uniform vraagt nors naar mijn kaartje. Pff… Chagrijn!

CC foto: Steve Weaver

De geur van vers brood
Het kan van alles zijn. Goed nieuws, binnenpretjes, momentopnames, kleine dingen die de toon zetten voor een goeie dag. Denk aan een prachtige ochtend waarop de zonnestralen door het gordijn heen priemen en je eigenlijk net iets te vroeg wakker maken. De geur van vers brood of brood dat nog warm is. Dat ene fantastische nummer op de radio, je had het er laatst nog over maar toen kon je niet op de naam komen en nu draaien ze ‘m gewoon!

Je trekt een netje sinaasappels open en ze zijn… zoet! Je hebt namelijk het bijzondere talent om altijd zure sinaasappels te kopen, waarbij ieders gezicht bij de eerste hap in een plooi valt. Maar ‘viva la Spanja’! -of waar ze dan ook vandaan komen-, want deze zijn heeerlijk. Opgetogen pers je er een ‘sjuutje’ uit en achter je licht er een grote gele aura van vitamine C op.

Zonder er iets voor te doen
Of… Je kat ligt uitgebreid te zonnen in de vensterbak en knijpt met z’n oogjes alsof ie wel een zonnebril kan gebruiken. Iemand die je het heel erg gunt, is zwanger. Je ziet een prachtige film en leest een boek dat je leven verandert. Je vegetarische quiche is verdomd goed gelukt, je bent afgevallen en hebt er niet eens wat voor gedaan!

Je loopt op straat en er valt je ineens van alles op; een prachtige gevel, een paarse gloed in de lucht, de dorpsgek kan eigenlijk bést goed zingen en de zwerver heeft zich geschoren.

Je vader en moeder zitten samen te giechelen, je wordt door je vrienden verrast, koopt een cd en alle nummers zijn mooi. Niet alleen de eerste vijf! Je denkt ineens terug aan iets wat je oma ooit zei, ontmoet een oude vriendin, je loopt in je kloffie naar de Albert Heijn en iemand knipoogt naar je, sterker nog, hij kijkt je na en valt bijna van zijn fiets.

De timing
Kon je van die glimlach-momentjes maar in een doosje stoppen, ze opsparen voor sombere dagen. Maar ja, dan zou het spontane er vanaf zijn. Het zit ‘m juist in de specifieke momenten, de timing. Zoals een compliment krijgen net wanneer je aan jezelf twijfelt.

Bij mij verscheen er een grote glimlach toen ik mijn nichtje van negen op d’r knietjes gesprekken hoorde voeren met insecten in de tuin, toen Pieter van den Hoogenband me vertelde dat hij net mijn album had gekocht en het een heerlijke cd vond en toen mijn 83-jarige oma naar mijn optreden kwam kijken met lippenstift op!

Welke dingen toveren bij jullie een glimlach? Ik zie met smart uit naar jullie lijstjes!

CC foto: demi-brooke