Dit zijn de mannen:
- Jeroen Spitzenberger, acteur
- Michael Boogerd, oud-wielrenner
- Ramses Jedeloo, bootcamptrainer
- Charly Luske, zanger
- Paul Turner, ‘The voice’-fenomeen
- Robert Doornbos, Formule 1- en Indycar-coureur
- Marcus van Teijlingen, stijldanser

Hoe haal je bekende mannen over om naakt te gaan voor een goed doel? Door ze te vertellen dat de fotografie in handen is van niemand minder dan Carli Hermès! Carli heeft een tovenaarsoog voor het mooiste in mensen. In no time heeft hij de perfecte blik en de beste pose te pakken. En dat is bij een naaktreportage wel zo fijn, want niemand vindt het echt makkelijk om in z’n nakie voor een cameraploeg te staan. Maar de belangrijkste reden voor het zevental om mee te doen, was onmiskenbaar Stichting Blue Ribbon – een gloednieuwe organisatie die zich bezighoudt met bewustwording rondom prostaatkanker.

Download Viva’s Naked Issue voor €1,59

© Beeld: Viva

Taboe
Blue Ribbon wil in Nederland de bespreekbaarheid van prostaatkanker op de kaart zetten. Want dat is nog een tamelijk taboe. Mannen blijven er vrij lang mee door sukkelen en wachten te lang voor een controlebezoek. Ik heb van heel dichtbij meegemaakt hoe het wel goed kan gaan. Mijn schoonvader was er gelukkig vrij op tijd bij. En dankzij snelle opsporing en de juiste medicatie leeft de lieverd nog steeds. En hoe! Viva bereikt miljoenen vrouwen, en als wij er over durven te praten en onze man, vader of opa naar de huisarts schoppen, dan komt het met die snelle opsporing wel goed.

Geld opleveren
Maar hoe kan Viva de aandacht trekken bij een heel groot publiek om de deze mannenzaak aan de orde te stellen? Door bekende mannen te strikken voor een spraakmakende reportage. En dat die mannen dan ook nog eens heel mooi poseren. En dan óók nog eens naakt.
Dat hebben we allemaal gedaan! Zeven mannen hebben het aangedurfd om poedelnaakt voor de lens van Carli Hermes te gaan staan. Dapper vind ik het. En nee, ik heb ze geen zakken met geld geboden, want deze Viva moet juist geld gaan opleveren.

Smaakvol en sexy
Wat mij betreft een staande ovatie voor Charly Luske, Michael Boogerd, Robert Doornbos, Jeroen Spitzenberger, Marcus van Teijlingen, Ramses Jedeloo en Paul Turner. Want het is een prachtige serie geworden: smaakvol en sexy. We maakten een flimpje op de set!

Vanaf woensdag in de winkels, met een feestelijke blauwe strik eromheen! Een mooi pakketje voor onder de boom.:-)

Foto: privébezit
Filmpje: WendyR

Zelf downloadde ik de Birds & Babies app, waarmee ik zwangere vrouwen met hiv in Afrika steunde. Terwijl wij hier Sinterklaas en kerst vieren, gebeuren er dingen waar wij ons niets bij voor kunnen stellen.

Eerder noemden we al de Snooze app, die geld oplevert voor het goede doel door uit te slapen, maar er is meer. Laat deze apps jou inspireren om tijdens onze warme feestdagen iets te doen voor de rest van de wereld:

Birds & Babies
Met dit spel laat jij de ooievaar pasgeboren baby’s op de juiste plek bezorgen. Hoe sneller en hoe gezonder je de baby’s op plaats van bestemming aflevert, hoe beter je scoort. Het is zeker geen weggegooid geld, want de opbrengst van deze app gaat naar het goede doel.
Geschikt voor iPad en iPhone | €0,79 | Download hier

Goed cadeau
Via de Goede Doel Bedels app bekijk je nu alle bedels voor jouw armband die iets opleveren voor het goede doel. Ben jij nog op zoek naar een mooi geschenk voor de feestdagen of wil jij via deze weg iets doen voor anderen? Dan kun je met deze app inspiratie op doen.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

Lopen voor het goede doel
Van 5 tot en met 24 december loopt men voor moeders die geraakt zijn door oorlog. Met de Meters voor mama’s app leg je gemakkelijk al jouw gesponsorde kilometers vast.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl.

© Foto: Orange Babies.

Tientallen mensen hebben hun foto ingestuurd, uiteenlopend van Pink Ribbon Uggs tot een stap op de Chinese muur. Met dit filmpje zetten wij:

• Een stap in de goede richting voor beweging
• Een stap in de goede richting voor genezing
• Een stap in de goede richting voor Pink Ribbon!

Borstkankermaand is bijna ten einde, maar wij zetten het nog even voort door middel van dit filmpje. Iedereen bedankt voor de deelname aan deze actie!

Foto: Ingestuurd voor Pink Ribbon actie

CarolienD: “Ja. Jaren geleden, toen ik nog op de middelbare school zat, heb ik eens een donorcodicil aangevraagd. Alles mochten ze hebben na mijn dood, behalve mijn ogen en huid. Dat vond mijn familie teveel van het goede. Inmiddels vraag ik me af of ik nog ingeschreven sta als donor. Het codicil is vele portemonnees geleden al ergens kwijtgeraakt. Deze week is een goed moment om het eens na te gaan. En eventueel opnieuw donor te worden.”

DaniëlleB: “Ja. Ze mogen alles van me hebben. Alles. Perfecte organen, waar duizenden mensen om zitten te springen, worden verbrand en begraven. Waarom zou je dat doen?”

FemkeN: “Ja. al sinds je die rode papiertjes in je portemonnee kon frommelen. Een paar jaar geleden kwam ik erachter dat ik echter nooit mijn keuze officieel had laten registeren. Gemakzucht. Toen ik een vader interviewde die ten einde raad was over zijn zoontje van drie die op de wachtlijst stond voor een levertranspatie heb ik meteen actie ondernomen. Ik ga voor the whole package. Iedereen mag alles van me hebben als ik doodga. Wat moet ik dan nog met nieren, longen en een hart? Achter die keus sta ik zo bewust, dat ik graag over mijn graf heen regeer en het niet wil overlaten aan mijn nabestaanden.”  

JettekeH: “Ja. Ongeveer vijftien jaar geleden heb ik besloten dat mijn nabestaanden mogen beslissen of mijn organen gedoneerd worden of niet. Niet omdat ik zelf geen keuze kon of wil maken, maar omdat ik het belangrijk vind dat zij hier ook enige zeggenschap in hebben. Ze weten in ieder geval wel dat ik mijn organen graag af wil staan aan iemand anders, dus ik ga ervan uit dat ze in mijn geest zullen handelen. Tenzij bijvoorbeeld mijn kinderen hier zeer onoverkomelijke bezwaren tegen zouden hebben. Zij moeten immers verder met hun leven zonder mij en ik wil dat ze daar, voorzover dat kan, een goed gevoel aan overhouden.”

Nynke: “Ja. Ik kan mijn organen wel meenemen naar het hiernamaals, maar ik ga er maar vanuit dat die daar toch nutteloos zijn geworden. En als je na je dood nog mensen van een wisse dood kunt redden door ze een nier of een lever te geven, dan is dat toch schitterend? Ik heb in mijn omgeving recentelijk een orgaandonatie meegemaakt, en als ik zie hoe ontzettend blij die familie is dat hun nichtje gered is, dan kan ik me niet meer voorstellen dat er nog mensen zijn die geen donor zijn.”

PetraK: “Ja. Een paar maanden geleden interviewde ik twee transplantatieverpleegkundigen. Zij vertelden zo meeslepend over de dingen die mensen met donorlongen konden doen – van grote dingen als een wereldreis maken tot kleine dingen als onbezorgd slapen – dat ik me met de minuut schuldiger voelde over mijn laffe donorcodicil, waarop ik had aangegeven dat ik de keuze overlaat aan mijn naasten. Toen ik een nieuw DigiD had aangevraagd voor belastingzaken, heb ik daarom meteen mijn registratie aangepast. Nu ben ik volledig donor. Ik moet er nog steeds niet aan denken dat het ooit gebeurt, maar als mij iets overkomt, zijn er tenminste mensen die dankzij mij een mooier leven krijgen.”

Sam:  Ja. Het voelt logisch om na je dood (als het kan, want dat hangt van nogal wat dingen af) iets voor een ander te kunnen betekenen. Misschien erg rationeel benaderd, maar mijn lichaam is op dat moment niets meer dan een omhulsel van wat ik ooit was. Als iemand anders met mijn organen nog een mooi leven voor zich heeft, toekomstplannen kan maken of kan dromen over morgen, dan is de keuze voor mij snel gemaakt.

Wereldfotobloggers (Andrea): “Ja. Samen met vele anderen kreeg ik rond mijn 18de een folder over het donorcodicil in de bus. Voor mij was het vanzelfsprekendheid om overal ‘ja’ in te vullen. Hoe durf je anders ooit zelf een orgaan of iets anders, van een ander, aan te nemen? Of zou je dan nee zeggen? Niet toch? Omdat in mijn familie behoorlijk wat erfelijke ziektes voorkomen, ben ik ook bloed en bloedplasma gaan doneren, want misschien heb ik dat in de toekomst zelf nodig. Alleen door ons zelf als donor in te schrijven, kunnen zieke vrienden, familieleden maar ook onbekenden worden genezen. Dat wil iedereen toch?”

WendyR:  “Nee. Als je recent chemotherapie hebt gehad kun je geen orgaandonor zijn. Alleen je hoornvliezen kunnen ze gebruiken. Ik hoop dat ik me over een paar jaar weer voor orgaandonatie kan opgeven, maar of dat realistisch is weet ik niet. Overigens was ik voor dat ik ziek werd een “verstopte” donor. Ik heb gewoon altijd tegen mijn ouders gezegd dat ik donor wilde zijn. Mijn moeder is ook donor, als klein meisje was ik altijd zwaar onder de indruk van het codicil in haar portemonnee. We wisten van elkaar hoe we erover dachten en dat vond ik genoeg.”

Werner: “Ja. Althans, dat zegt een rafelig papiertje in mijn portemonnee dat uit 1998 stamt. Vorig jaar vroeg ik mij af of ik eigenlijk wel donor was. Waren mijn gegevens wel overgenomen in het nieuwe donor registratiesysteem? Daar schreef ik een blog over. Een behulpzame volger op Twitter reageerde dat haar oude registratie nog altijd geldig is.”

Het antwoord is JA! Alle bloggers van Viva zijn donor of willen donor zijn. Vorig jaar heeft de publiciteit tijdens en rond de Donorweek ertoe geleid dat 60.000 mensen hun keuze over orgaandonatie vast hebben gelegd, de meesten van hen zeiden ja. Wil je ook je keuze vastleggen?

Vul dan het formulier in: https://vivanl.jaofnee.nl/

Foto: jaofnee.nl

Ik vind collecteren best leuk. Bejaarden die even een praatje maken, kleuters die glunderend een euro in de bus mogen stoppen en vragen of ik even wil rammelen. Toch snap ik dat niet iedereen even blij is met een collectant aan de deur. Soms prik je juist je vork in een dampende gehaktbal, is er op tv net een soft-erotische scene met je favoriete acteur bezig, of heb je gewoon even geen kleingeld. Daar heb ik begrip voor want het gebeurt mij ook soms.

Toneelspelen voor het goede doel
Waar ik een stuk minder begrip voor heb zijn de mensen die net doen alsof je er niet bent, alsof je niet bestaat. Gisteravond was ik getuige van een prachtig schouwspel.

In de schemering loop ik het tuinpad van nummer 159 op. Onder een schemerlamp zie ik een vrouw op de bank zitten. Ze leest met opgetrokken benen een boek, ik zie hoe ze een pagina omslaat. Ik druk de bel in en hoor gerinkel aan de andere kant van de voordeur. Na een tiental seconden besluit ik een paar stappen achteruit te doen zodat ik de woonkamer in kan kijken. Ik zie de benen van de vrouw nog steeds op de bank rusten. Misschien heeft ze me niet gehoord. Ik ben de beroerdste niet, ik zal wel even op het raam kloppen.

Ik schuifel het smalle paadje voor het raam op. Aan de andere kant van het glas zie ik olifantenbeeldjes en orchideeën die met haarspeldjes tegen een stokje geklemd staan in de vensterbank. Een natte struik drukt tegen de achterkant van mijn spijkerbroek. Ik hef mijn knokkel om zachtjes tegen het raam te roffelen, als ik opeens zie hoe de vrouw erbij zit.

Onbetaalbaar
Het boek ligt omgedraaid op een kussen en het hoofd van de vrouw leunt tegen de armleuning. Haar armen liggen slap langs haar lichaam en haar mond staat een beetje open. Een glimlachje speelt om mijn lippen. Ik laat mijn gebalde vuist zakken en besluit te wachten. Een half minuutje gaat voorbij, dan opent ze haar ogen en gaat met een zelfvoldaan gezicht rechtop zitten. Ze bukt voorover om haar boek te pakken en staart dan recht in mijn gezicht. Hikkend van de lach zwaai ik even met mijn rode collectebus, ik zie haar iets mompelen. Met ogen die vuurspuwen gaat ze tegen de andere armleuning van de bank zitten, mij de rug toekerend. Dit was veel meer waard dan een handje kleingeld.

Liever een middelvinger door de brievenbus
Ik ben tijdens mijn ronde nog wel twintig andere gevallen van creatief negeren tegengekomen. Ik heb dan liever dat iemand “Ga weg!” uit het zolderraam schreeuwt of een middelvinger door de brievenbus steekt. Even het gordijn opendoen en nee-schudden volstaat, vind ik helemaal niet erg. Maar een mens negeren dat zijn of haar vrije avond beschikbaar stelt voor een goed doel, vind ik asociaal. Ja mevrouw van nummer 159, u hoort het goed: asociaal.

Voor dit jaar heb ik mijn goede daad weer gedaan. Volgend jaar loop ik met plezier weer mijn ronde. Ik weet al bij welk huis ik begin…

Foto: Gettyimages.com

Meerdere onderzoeken laten namelijk zien dat een gezonde levensstijl het risico op borstkanker verkleint. Zo vermindert meer lichaamsbeweging de kans op borstkanker met maar liefst 25-30%. Dus kom in beweging op Viva.nl.

Viva zet eerste stap
Viva draagt Pink Ribbon een warm hart toe door het magazine onder de aandacht te brengen. Dit met behulp van een foto actie waarmee we op symbolische wijze een stap in de goede richting gaan zetten. Viva heeft de eerste stap al gezet, zet jij die stap?

Maak een foto waarop jij een stap zet, upload deze en steun zo het Pink Ribbon Magazine. Alle foto’s worden uiteindelijk samengevoegd in een filmpje, in dit filmpje is te zien hoe we met z’n allen die ‘stap in de goede richting’ zetten. Zo willen we een stap in de goede richting van beweging zetten, en een in de goede richting van de genezing van borstkanker.

Het Pink Ribbon Magazine is ook online te bestellen.

* Je kunt de foto niet via mobiel uploaden, maar wel mailen naar webredactie@viva.nl onder vermelding van Pink Ribbon.

** Pink Ribbon Magazine werd in 2011 alweer voor de achtste keer uitgegeven door Sanoma Media. De gehele opbrengst (advertentie-inkomsten en de totale opbrengst van de verkoop van het blad) wordt gedoneerd aan Stichting Pink Ribbon, die het geld inzet voor de strijd tegen borstkanker.

Foto: Pink Ribbon Magazine

Maatje olifant
Geloof me, als er iets kan uitlopen in een melodramatische shopsessie is het wel shoppen met iemand met maat 45. Laat ik nou net maat 45 hebben. Sneakers zijn blijkbaar niet gemaakt voor mensen met Yeti-poten. Vaak stopt het al bij 43. Ik snap dat mijn voeten redelijk large zijn maar mijn maat is toch gewoon aan de grote kant van normaal??? Na al die jaren te hebben volgehouden dat ik een gewone maat heb, kwam ik gisteren van de ijskoude kermis thuis. I am Big Foot.

Strategie
Shoppen met één doel is eigenlijk vrij prettig. Je loopt een winkel in, kijkt een keer goed rond en constateert, in mijn geval, dat ze ook hier niet staan. Na twee en een half uur kwam ik mijn babies eindelijk tegen. Of eigenlijk, dezelfde schoen maar in een mooiere kleurencombo. Mijn mede-shoppers keken opgelucht en ploften neer op de passtoeltjes in afwachting van de verkoper die de juiste maat ging zoeken. Het duurde niet lang. Met lege handen kwam hij de trap afgelopen. Onze reactie in slowmotion: Nooooooooooh! ‘Sorry ik heb alleen maat 43 of kleiner.’

Beteuterd droop ik af. Het was bijna sluitingstijd. De missie was mislukt. Een beetje vermoeid en teleurgesteld liep ik met de rest naar een restaurant aan de Zeedijk. Chinese thee, Pekingeend en krabbetjes maakten die avond weer goed. Op de weg naar centraal keek ik naar mijn oude vertrapte Allstars. Hun leven was weer met een week verlengd.

© foto: Getty Images

AED alert
Op weg naar het toilet schrik ik van Charlot. In mijn beleving lag zij nog op bed. Ze gaat de kamer van Myrthe in en geeft een beker met water aan onze dochter. Ik doe mijn ding en vijf minuten later liggen mijn vrouw en ik weer naast elkaar in bed. Het is tien over half drie, terwijl ik afdwaal naar een duister niets hoor ik geluid. Ik ontvang een bericht op mijn mobiele telefoon. Even zoek ik naar een logische verklaring voor een SMS bericht in de nacht. Dan besluit ik te kijken.

AED Alert. Ik krijg de opdracht om de AED, een apparaat dat een schok kan geven aan mensen bij wie het hart fibrilleert, te halen. Er staan twee adressen in het bericht en ik moet op weg naar het eerste. Daar hangt het apparaat. Ik stap uit bed, trek een joggingbroek aan, loop naar beneden en haal mijn fiets uit de schuur. Ik haast me naar de straat toe. Er hangen op diverse plekken in ons dorp AED’s aan gevels van huizen, ze zijn niet altijd goed zichtbaar en in verband met privacy zijn de adressen niet bekendgemaakt.

Straatnaam
In het donker is het moeilijk om de huisnummers te zien. Ik bevind me in de langste straat van ons dorp, de hoofdader die bekend staat onder drie verschillende namen. Waar beginnen de huisnummers van de straatnaam die ik door heb gekregen in het bericht. Ik vind het huisnummer, maar er hangt geen AED. Twee adressen verderop hangt er wel één, maar daar zit een pincode op. Ik moet er één hebben met een kastje ernaast, waarin een sleutel hangt achter een raampje dat je in moet tikken, want ik heb geen pincode. Het voelt stom om naast een AED te staan waar ik niet bij kan.

Na vijf minuten tijd te hebben verloren met zoeken, besluit ik naar het adres te fietsen waar ik de AED naar toe zou moeten brengen. Meer mensen hebben een bericht gekregen op hun telefoon, ik gok dat iemand anders een AED bij zich heeft. Ik fiets door een slapend dorp en raas op het asfalt een rotonde over. Dan zie ik de ambulance staan. Bij de deur van het gebouw, een appartementencomplex waar veel senioren wonen, zie ik een drietal mensen staan.

Dood
Iemand met een reflecterend jasje vraagt of ik familie ben. Ik schud mijn hoofd. ‘Je hebt via AED alert een bericht ontvangen?’ Ik knik. Dan hoor ik dat het voorbij is. De persoon met hartfalen wilde niet worden gereanimeerd en had daar een verklaring voor opgesteld. De man met het oranje hesje is goed op de hoogte. Ik vraag hem waar ergens de AED hangt die ik had moeten halen. En dan rijd ik weg.

Voordat ik naar huis ga bezoek ik nog even het juiste adres. Vanaf de straatkant is de kast waarin de AED hoort te zitten niet te zien. Ik fiets het erf op en zie de groene kast hangen. Het apparaat is eruit, dat is door iemand anders opgehaald, één van de mensen die ik bij het appartementencomplex zag staan. Ik zie dat er licht brandt achter de ramen van het huis. Het is drie uur ’s nachts, iemand is gestorven en ik sta op het erf van een huis waarvan ik de bewoner niet ken.

Wanneer ik weer in bed lig is het iets na drie uur. Ik lig op mijn linkerzij en kijk naar de knipperende stippen op de wekkerradio. Dit had een droom kunnen zijn, maar dat was het niet. Ik ben wakker.

CC foto: urbanfeel

Stampen door de modder
Nu het officieel zomer is, is het festivalseizoen weer aangebroken! En ik kan niet wachten. Volgende week vindt Pinkpop alweer plaats en daarna volgen er nog veel meer. Mijn favorieten zijn De Zwarte Cross en Appelpop. Vooral de Zwarte Cross vond ik fantastisch. De cross zelf, de muziek, het ongegeneerd stampen in de modder en alle grappige details op het festival maakte het voor mij een onvergetelijke dag.

Fijne line-up
Aankomende donderdag staat er ook een leuk concert in de planning, namelijk het Girls First concert van Plan Nederland. Het concert vindt plaats op het Jave-eiland in Amsterdam. Er is een erg fijne line-up. Waylon, Racoon, Glennis Grace, Jacqueline Govaert en Xander de Buisonjé zullen er optreden.

Feesten voor een goed doel
Ook fijn aan dit concert is dat je je bezoek kunt rechtvaardigen tegenover jezelf. Door een kaartje te kopen steun je meisjes in ontwikkelingslanden. Plan Nederland wil door middel van dit concert aandacht vragen voor de rechten van meisjes over de hele wereld. En wie wil er nu niet een goed doel steunen en tegelijk een leuke avond beleven?

© Foto: Helene Wiesenhaan

Het aangrijpende leven van Mamouna
Inyourfaceboek.nl is de nieuwe actiesite van kinderrechtenorganisatie Plan. Via die site krijg je een kijkje in het aangrijpende leven van Mamouna. Miljoenen meisjes als Mamouna worden in ontwikkelingslanden structureel achtergesteld ten opzichte van jongens. Ze krijgen minder vaak te eten, zijn vaker ziek en gaan minder naar school dan hun broertjes. Dat blijkt uit onderzoek dat internationale kinderrechtenorganisatie Plan doet naar de situatie van meisjes wereldwijd.

Maar het verhaal heeft ook een positieve kant. Als meisjes in ontwikkelingslanden dezelfde kansen zouden krijgen als jongens, dan kunnen ze gezamenlijk zorgen voor een extra economische groei van 92 miljard dollar per jaar.

De oorzaak van armoede
“De achterstelling van meisjes is de belangrijkste oorzaak van het niet oplossen van de wereldwijde armoede”, zegt Plan-directeur Monique van ‘t Hek. Meisjes als Mamouna uit Ghana kunnen het verschil maken als ze de kans krijgen. Met een jaar langer onderwijs groeit het toekomstige inkomen van Mamouna met 10 tot 25 procent. Een inkomen dat ze later hoofdzakelijk besteedt aan haar gezin en de lokale gemeenschap. Mannen investeren daaraan minder dan de helft van hun inkomen.

Kinderrechtenorganisatie Plan heeft het realiseren van gelijke rechten en kansen voor meisjes daarom centraal gezet in de projecten die ze uitvoert in 48 ontwikkelingslanden.
Van ’t Hek: “Als we een schooltje bouwen of leraren opleiden, zorgen we dat meisjes in gelijke mate als jongens van het onderwijs profiteren. Daarvoor is het soms nodig om ouders ervan bewust te maken dat het belangrijk is om hun dochters naar school te laten gaan. En soms gaat het om het realiseren van randvoorwaarden voor meisjes, zoals een veilige leeromgeving of een meisjestoilet op school.”

Kijk wat jij kunt doen. Ga nu naar inyourfaceboek.nl en neem een kijkje in het aangrijpende leven van Mamouna.

© Beeld: Plan

Er hing een kaki-kleurige vibe, ook aan de Flying Doctors, door al dat opstuivende zand als hun helikopter landde. Ik maak grapjes, maar dat komt omdat ik natuurlijk stiekem heel stoer vind dat ik met de Flying Doctors op reis ga. Niks met die serie te maken natuurlijk.

Het echte leven
Ik ga jullie deze week vertellen over Kenia, het land, hoe de reis verloopt, natuurlijk ook iets meer over het doel dat we hebben en wat de Flying Doctors in het echte leven doen. Met Plan Nederland heb ik ook enkele reizen gemaakt met het doel om meisjes te ontmoeten, hun verhaal te horen en proberen te helpen/steunen/sponsoren waar kan. De mogelijkheden daartoe zijn in elk land, elk gebied anders en vormen elke keer weer een nieuwe uitdaging.

Met Plan Nederland focussen we ons primair op de ontplooiing van meisjes. AMREF richt zich op een betere gezondheid in Afrika en ik zal me voor hen vooral gaan inzetten voor de meisjesproblematiek op dit continent.

Kindsterfte is een van die problemen. Ik ben heel benieuwd wat ik ga zien en wat AMREF kan betekenen voor jonge meisjes in een land als Kenia.

Tas is gepakt, ben klaar om te gaan, mijn vliegtuig gaat letterlijk over twee uur.

Verwachtingen
Voorlopig kan ik zeggen dat ik heb gehoord dat Nairobi best een hectische stad is. Een mooie maar ook een heftige stad. Ik denk dat het praten en muziek maken met de jonge meiden daar heel bijzonder zal zijn. Ik hou jullie hier op viva.nl op de hoogte en neem 1 kaki outfit mee, jaaaa, gewoon doen.

Tot snel. Giovanca

© foto: Yamandu Roos

De gekstuh!
Op de Markt in Eindhoven is het Glazen Huis van 3FM Serious Request neergedaald. Giel Beelen, Gerard Ekdom en Coen Swijnenberg zitten tot vrijdag opgesloten en mogen alleen bieten- en bonensapjes drinken. Ze willen zoveel mogelijk geld inzamelen voor kinderen die één of beide ouders aan aids verloren hebben. Een goeie zaak, heren!

Koud neusje
Ik ben fan vanaf de eerste keer dat de deur op slot ging. Het liefst sta ik de hele week lang met mijn neus platgedrukt tegen de Glazen Huis-ruiten en stop ik euro’s één voor één door die brievenbus. Alleen de plicht roept en met de trein reizen is nu ook geen pretje. Dan maar ouderwets naar de radio luisteren. 

Duur kusje
De meest vreemde dingen zijn opeens heel veel geld waard. Ik noem een tongzoen-momentje tussen Katja Schuurman en Ellen ten Damme voor… € 300,-. Waar komt die magie van het Glazen Huis toch vandaan? Want irritante straatverkopers die willen dat we ‘NU METEEN’ lid worden van een goed doel, ontwijken we met een hele grote boog. Maar deze week is de krentigere Nederlander verdwenen en geeft opeens gul, heel erg gul.

Geef aan het goede doel: de NS!
Vorig jaar hebben ze 7 miljoen euro opgehaald voor het Rode Kruis, maar ik ben bang dat ze dat bedrag dit jaar niet gaan ophalen. Want het Kabinet heeft afgehaakt. Hopelijk stoppen ze dat bedrag dan in de spoorwegen, want dan kunnen we met z’n allen afreizen naar Eindhoven. Zonder er drie dagen over te doen…

CC beeld: still uit filmpje www.youtube.com/watch?v=mVM-Qr9y3LU

Facebook vervuilt!
Een tijdje terug zag ik hierover een illustrerend filmpje op YouTube. Het filmpje laat op een hele kinderlijke manier zien hoe Facebook is ontstaan, hoe het steeds groter wordt en waar het energie vandaan haalt: uit kolen. En dat vindt Greenpeace, de maker van het filmpje, op z’n zachts gezegd niet zo’n goed idee. De milieuorganisatie maakte verschillende Facebook-pagina’s aan om te protesteren tegen de vervuiling door Facebook.

Milieu verbeteraar
Dit filmpje en de andere acties van Greenpeace zorgden onder andere voor de geboorte van “Green on Facebook”. Op deze pagina kun je zien wat Facebook zelf doet voor een beter milieu. Zo meldt Facebook dat het al gelukt is om het eigen servergebruik met 50 procent te reduceren. Ook is het energieverbruik van de opslagserver van foto’s met 20 procent afgenomen.

Groene  nieuwtjes
Verder lees je hoe Facebook zijn ecologische voetafdruk klein houdt. Van elektrische auto’s en ecologisch verantwoorde wijn, tot composteren met wormen. Alles komt aan bod. Wil je ook op de hoogte blijven van de laatste groene nieuwtjes op Facebook? Bezoek dan Facebook.com/Green en word lid!

Naast eigen initiatieven komt Facebook ook met tips om beter om te gaan met het milieu door afval te recyclen, terugdringen van watergebruik en investeren in licht en groen vervoer. Milieutips tussen de updates van je vrienden dus. Wat denk jij ervan?

CC foto: still uit filmpje

Idioot beleid
In het kader van ‘Nederland Schreeuwt om Cultuur’ waren er 4500 mensen op het plein in Utrecht samengekomen om te schreeuwen tegen de bezuinigingen in de culturele sector. Ik moest erbij zijn, omdat ik me de laatste weken minstens één keer per dag wel echt, oprecht kwaad maak over dit kabinet en haar idiote beleid.

Natuurlijk is het logisch dat de culturele sector ook moet bezuinigen. Als overal de broekriem moet worden aangehaald, dan ook bij de kunsten. Maar de bezuinigingen die dit kabinet wil doorvoeren zijn ronduit bespottelijk. En nu vrijdag ook nog bekend werd dat de BTW op concert-, theater- en festivalkaartjes wordt verhoogd van 6 naar 19 procent, is de maat vol.

De Linkse Hobbyisten
Over het programma op De Neude was wel het een en ander aan te merken. Met alle klassieke musici en dabiedoebida-jazz was het wel een ontzettende Linkse Hobby-middag. Spreker Vincent Bijlo merkte terecht op dat de bezuinigingen op kunst en cultuur niet alleen de Linkse Hobbyisten raakten, maar ook de mensen die naar andere kunstuitingen willen. Ook Frans Bauer en de theatershow van Kabouter Plop worden duurder. Ook de musicalkaartjes worden duurder (is musical nou een linkse of een rechtse hobby? I don’t know). Het was leuk geweest als er ook vertegenwoordigers van die kunstuitingen acte de présence hadden gegeven. Zodat je een prachtige mix had kunnen zien van alles wat wij kunst noemen.

Niet zonder lawaai
Maar goed. Er moest iets gebeuren, dus dan ga ik niet lopen zeuren over de invulling. Nu helpt schreeuwen niet veel, en zal dit kabinet ook de schouders ophalen bij dit protest, maar niks doen en het allemaal maar laten gebeuren is helemaal slecht.

Vandaar dat ik stond te schreeuwen. En met mijn schud-ei stond te schudden. En de protesttekst op ‘Alle Menschen werden Brüder’ mee te zingen. Omdat dit kabinet op het punt staat om heel veel mooie kunstprojecten de nek om te draaien. En je dat niet zonder lawaai kunt laten gebeuren.

CC Foto: http://www.youtube.com/watch?v=BXLozSd9QYQ

Thuis doet mijn vrouw de administratie. Om de aantal dagen ploft ze neer op de bank om zich door een stapel post heen te werken. Alles wat van belang is wordt afgehandeld waarna het in een dikke map verdwijnt. Dat is een prima systeem, daar hoef ik niet aan bij te dragen. Ik ben namelijk enorm administratief lui. Als je aan mij vraagt wat ik verdien dan heb ik daar geen antwoord op. Ik weet niet eens hoeveel geld, herstel: of we geld op de bank hebben staan. Als ik iets wil hebben dan vraag ik aan vrouwlief of we er geld voor hebben.

Bent u al donor?
Heel soms komt er dus een vraag op mijn pad waar ik niet het antwoord op weet, omdat ik daarvoor diep in allerlei mappen met formulieren moet duiken. De vraag van deze week was: ‘Bent u al donor?’ Die vraag wordt om de paar jaar weer in aller hevigheid gesteld. De media maakt er een hele heisa van, want iedereen heeft er een mening over. Ons systeem zou helemaal fout zijn. Dan vraag ik me af: dit systeem, of het vorige, want hadden ze het niet al een keer op de schop gegooid?

Bent u al donor? Of ik wil dat er na mijn dood stukjes van mij gebruikt mogen worden om het lijden van een ander te verlichten, die vraag kan ik met volledige overtuiging beantwoorden: ja, daar ben ik wel voor. Maar vanwege de heisa rondom de registratie ben ik er niet zeker van dat ik een geregistreerd donor ben. Daarom toog ik naar de website, waarop ik werd geconfronteerd met twee grote buttons. Heel simpel: Ja of Nee. Ja dus. Daarna kwam de button die het helemaal voor mij verpestte. Ik moest met mijn DigiD gaan inloggen.

DigiD
Weet ik veel wat mijn DigiD is. Mijn vrouw doet dat. Helaas is mijn vrouw niet altijd in de buurt om mij te ondersteunen bij plotseling opkomende administratieve moeheid. Dus ik klikte de site weg en pakte mijn portemonnee erbij, omdat ik mij dacht te herinneren dat ik mij ooit al had geregistreerd. Ergens tussen alle plastic pasjes vond ik een oud stukje geplastificeerd papier. Het is mijn bewijs van inschrijving in het donorregister en het dateert van 7 september 1998. Maar, vroeg ik mij meteen af, is het nog geldig? Sta ik nog ergens in een computer of zijn al die gegevens ooit vernietigd vanwege het invoeren van een nieuw donorregistratiesysteem?

Dus begon ik toch maar op de website www.jaofnee.nl te klikken. Het gevolg is dat nu mijn DigiD is gereset, waarvoor ik over vijf dagen een activatiecode moet gaan ontvangen, waardoor waarschijnlijk de administratie van mijn vrouw in de soep gaat lopen. Gelukkig was het tevens mogelijk om je te registreren zonder DigiD, maar na het klikken op alle schermen rolde er geen formulier uit de printer. Wel kreeg ik een kopie via de mail, maar daarop stond: ‘kopie voor eigen registratie’ dus dat zal niet rechtsgeldig zijn.

Alle organen die ik graag een tweede leven had gegund zijn er inmiddels ontzettend moedeloos van geworden.

CC foto: feltbug

Het magazine is een initiatief van KWF Kankerbestrijding. KWF werft fondsen voor wetenschappelijk onderzoek, voorlichting en patiëntenondersteuning en creëert bewustzijn over kanker onder jongvolwassenen. Het motto: ‘Love life. Fight cancer.’

Feiten en fabels
Kan één keer onder de zonnebank kwaad? Zijn de beugels van je beha slecht voor je borsten? Verkleint het slikken van vitaminepillen de kans op kanker? In Fight staan de belangrijkste feiten en fabels op een rij. Zo krijgen mannen van masturberen geen prostaatkanker, van mobiel bellen krijg je geen hersentumor en ook tattoo’s en deo zijn niet schadelijk voor de gezondheid. In het magazine lees je meer.

De cijfers
Sinds 2008 is kanker doodsoorzaak nummer één in Nederland
Dertig procent van alle sterfte aan kanker wordt veroorzaakt door roken.
Eén op de acht vrouwen krijgt borstkanker.
Fight cancer besteedt tachtig procent van alle inkomsten aan wetenschappelijk onderzoek en opleiding, en twintig procent aan voorlichting en patiëntenondersteuning.
Afgelopen jaar doneerden 800.000 mensen aan KWF.

Doneer en win
Door te doneren kan je leuke prijzen winnen, denk aan een gave Beach Cruiser, een Smartphone of een jaar lang gratis naar de sportschool. Bekijk in Fight alle prijzen en wat je ervoor moet doen.

Zes leefstijlregels
Zes BN’ers vertellen hoe zij hun lichaam gezond houden en het risico op kanker verlagen. Zo vertelt X Factor winnaar Jaap hoe hij 35 kilo afviel, cabaretier Javier Guzman over het afkicken van zijn alcoholverslaving en dj Giel Beelen over zijn strijd met sigaretten.

Voor meer tips om gezond te leven en om te lezen wat jij kunt doen in de strijd tegen kanker: Fight. Deze week gratis bij de Viva.

CC foto: benyupp

Stoere actie
Negen die-hards hebben in totaal 24 uur in de achtbaan Troy in het attractiepark Toverland in Sevenum gezeten.  “Waarom doe je dat?”, dacht ik vanochtend toen ik het in de krant las. Dit kan toch niet goed voor je zijn. Zo vaak op je kop hangen…

Maar ze deden het met een hele goede reden. Hun stoere actie heeft 5645 euro opgebracht voor Stichting Doe Een Wens. Deze stichting vervult de liefste wens van kinderen tussen de 3 en 18 jaar met een levensbedreigende ziekte.

Ze begonnen de achtbaan marathon met twaalf mensen, maar niet iedereen wist de missie te volbrengen. Drie haakten er af vanwege misselijkheid.

CC foto: gaelenh

Of ik nog iets over heb voor Jantje Beton? Tuurlijk. Jantje Beton doet toch iets met kinderen? Alstublieft, succes verder. Interessant toch, als er iemand bij de voordeur staat met een goed doel ‘waar je iets mee hebt’ geef je meer. Althans, dat doe ik. M’n vader heeft reuma, dus het reumafonds krijgt van mij altijd meer. Als het om dieren gaat, ben ik ook een sucker. En dan de KWF Kankerbestrijding. Tja, die hadden altijd al een streepje voor.

Dichtbij
Iedereen kent mensen met kanker. Zo heb ik ook een aantal bekenden zien worstelen met deze ziekte. En helaas ook een aantal de strijd zien verliezen. Klasgenootje Klaas ging ten onder aan leukemie. Een nicht van mijn moeder aan darmkanker. Een vriend van Timo aan longkanker. Ga zo maar door. Mijn zus kreeg vorig jaar de diagnose darmkanker. Dan komt het opeens wel héél dichtbij.

Huiverig
Toen ik in de lokale krant een oproep las om collectant voor de KWF te worden, hoefde ik niet lang na te denken. Dat ga ik doen. Voor m’n zus en voor al die andere (toekomstige) kankerpatiënten. Ik was wel een beetje huiverig hoor. Straks gaat iedereen zijn/haar ervaringen met kanker vertellen. Of mensen gaan aan mij vragen waarom ik voor de KWF loop. Voor de zekerheid ging er een tissue mee in m’n broekzak. Wat bleek: niets van dat alles gebeurde.

Niet zeuren, gewoon geven
Mijn vaste openingszin was ‘Goedenavond, ik collecteer voor de KWF Kankerbestrijding.’ Leek me wat minder vrijblijvend dan ‘Heeft u geld over voor…’ Niet zeuren, gewoon geld geven. Op één dame na gaf iedereen. Deze mevrouw zei dat ze al geld had overgemaakt. Ik had moeite om dat te geloven. Ook ik maak geld over aan goede doelen, maar als iemand aan de deur komt krijgen ze altijd iets. Maar goed, altijd blijven lachen.

Nepperd
Eén meneer was zo scherp om te vragen naar mijn ID. Het voelde een beetje lullig, maar het is natuurlijk zijn goed recht. Ik dacht nog bij mezelf: wie doet dat nou? Je gaat je toch niet voordoen als collectant en het geld in eigen zak steken? Blijkbaar wel dus; een man in Heerhugowaard. Gadverdamme.

Trots mens
Aan het einde van mijn ronde was ik een trots mens. Een volle collectebus voor het KWF, mede mogelijk gemaakt door Leonie. Het voelt goed om zoiets te kunnen doen. Bedankt iedereen. Voor het opstaan van de bank terwijl je daar misschien helemaal geen zin in had en belangrijker: voor jullie gulle giften!

CC foto: privébezit

Wereld Alfabetiseringsdag
Ruim een kwart miljoen Nederlanders zijn analfabeet. Deze mensen kunnen niet lezen of schrijven. Daarnaast zijn er nog anderhalf miljoen volwassenen laaggeletterd, zij hebben (grote) moeite met lezen en schrijven. Morgen is het Wereld Alfabetiseringsdag.

Wat als ik niet kon lezen?
Hoe zou mijn dag eruit zien als ik niet kon lezen en schrijven? Het eerste halfuur van mijn dag is al gevuld met letters. Ik lees mijn post, controleer of de melk nog wel houdbaar is, check mijn mail en zoek op hoe laat mijn trein gaat. Onderweg lees ik twee krantjes en ik sms een vriendin. Ik moet twee keer overstappen en lees wegwijzers en informatieborden.

Mijn werk ís lezen en schrijven: de hele dag door persberichten, websites en e-mails lezen en blogs en artikelen schrijven. Na mijn werk schrijf ik een boodschappenlijstje en struin de supermarktschappen af naar het etiket met ‘extra vergine’ erop, of ik speur gevels af op zoek naar het bordje ‘Tapasbar El Mundo’. Thuis gaat de televisie aan en kijk ik slappe Amerikaanse series.

“Mag ik u iets vragen?”
Ik denk dat ik, als ik analfabeet zou zijn, de hele dag aan jasjes zou staan trekken: “Pardon meneer de conducteur, van welk spoor gaat mijn trein en waar moet ik overstappen?” “Hallo vakkenvuller, in welke van deze pakken zit snelkookrijst?” Ik word al moe als ik eraan denk. In plaats van informatie te lezen moet je constant om informatie vragen. Hoe kom je de dag door? En ik vraag me vooral af: waarom kunnen ze niet lezen en schrijven?

Week van de alfabetisering
Voor een beetje meer begrip van mensen zoals ik organiseert Stichting Lezen & Schrijven deze hele week activiteiten. Maandag drukten vijf dagbladen, waaronder de Spits en de Volkskrant, één aangepaste pagina met vereenvoudigd taalgebruik en vergrote letters. Donderdag vindt een nationale recordpoging simultaan voorlezen plaats. Minimaal 15.000 kinderen in het hele land lezen gelijktijdig voor uit één boek, prinses Laurentien doet ook mee.

Deze Wereld Alfabetiseringsdag is nodig om het probleem uit de taboesfeer te halen. Veel analfabeten en laaggeletterden raken in een isolement. Ik kan me voorstellen dat je onzeker wordt doordat niet iedereen het begrip en geduld kan opbrengen om je te helpen.

Lieve briefjes van je geliefde, de boeken van je lievelingsschrijver, gedichten op pakjesavond. Wat zou jij het meest missen als je opeens niet meer kon lezen en schrijven?

CC foto: moriza

Moslims vasten én geven geld aan minder bedeelde medemensen. Dit is een van de verplichtingen die de meeste mensen met het Suikerfeest vervullen. Ik heb mijn goede daad tijdens het Bruisendpark festival verricht.

Mijn goede daad
Samen met een aantal jonge vrouwen met grote harten en nog grotere idealen hebben we afgelopen zondag weer en wind doorstaan, wel in een overdekte tent, om geld in te zamelen voor Pakistan. Manu kookt stond heerlijke broodjes, pasteitjes en pastasalades te verkopen, de initiatiefneemsters van Paint the World verkochten kleding en schoenen, Sor van Gogh schminkte kinderen en veilde zelfgemaakte kunstwerkjes en ik? Ik bracht mijn MeLoveCupcakes aan de man.

De dag begon somber en grijs, het was nog afwachten of het festival door mocht gaan van de gemeente. Weeralarmen en code negens vlogen ons om de oren maar uiteindelijk gingen de deuren open en druppelden de festivalgangers en de regen naar binnen. Met een hongergevoel drie dagen lang in de cupcakestress kon ik nog aan, maar urenlang naast Manu’s heerlijke gerechten staan was een helse marteling. Mijn cupcakes konden me gestolen worden, ook al werd niemand op cupcakediefstal betrapt, ik wilde alleen maar garnalenpasteitjes proeven en een stokbroodje met zalm naar binnen werken.

Cupcakes voor Pakistan
De uren verstreken, de harde regenbuien kwamen en gingen en kwamen en bleven uiteindelijk weg. Er was goede muziek, de sfeer was geweldig en de pasteitjes, schilderijtjes, kleding en cupcakes begonnen steeds beter te lopen. Helaas was de opkomst door het slechte weer veel lager dan verwacht maar desondanks hebben we toch een aardig bedrag binnengehaald voor de slachtoffers in Pakistan.

Om acht uur kon ik mijn spullen inpakken, de laatste cupcakes opbergen voor collega’s en vrienden van bijna jarige liefde en naar huis met een voldaan gevoel. Om precies 20:41 at ik het pasteitje waar ik de hele dag al naar verlangde. Iets doen voor anderen voelt niet alleen goed, het smaakt nog beter.

CC foto: privébezit

Waarom zo weinig?
Eigenlijk had ik deze blog willen gebruiken om na te gaan waarom er zo weinig animo voor de actie was; waarom we zo beduidend minder geld gaven dan in januari. Maar ik merkte, toen ik begon te schrijven, dat dat me helemaal niet bezig houdt nu. Het is gek, want ik heb de beelden gezien, en de cijfers gelezen. Miljoenen mensen zijn getroffen, en een vijfde van Pakistan staat blank. Dat is heftig, heel heftig.

Een andere plek
Toch was ik in gedachten op een andere plek. Op een veld dat je hooguit een beetje modderig kon noemen en waarop gisteren een paar honderd mensen paraplu’s hadden om zich te beschermen tegen de regen. Ze bezochten er een festival dat, in alle eerlijkheid, waarschijnlijk alleen nieuwswaarde had in de bollenstreek en omgeving. Geen reden om niet aan Pakistan te denken, zou je zeggen.

Persoonlijke ramp
Voor mijn familie en ik was dat het wel. Want wat de festivalgangers niet konden zien, hing voor ons als een groot verdriet over het veld. Een groot gemis eigenlijk, want we zochten tevergeefs naar de man van mijn zusje; onze zwager en schoonzoon. Hij was een sturende kracht achter het festival, en rende er jaar in jaar uit bezweet over het veld. Dit jaar had hij voor het eerst zijn zoon kunnen meenemen, ware het niet dat hij in februari plotseling is overleden en nu niet zo ver van het terrein begraven ligt.

Toch weer waarom
Misschien brengt dit verhaal me dan toch weer bij de oorspronkelijke opzet van deze blog. Want je kunt natuurlijk nooit weten wat mensen raakt en hoe het ze raakt. En of je nu bent getroffen door de regenval in Enschede of door het verlies van je man; je wilt andermans leed er soms gewoon niet bij hebben. Kúnt het er soms gewoon niet bij hebben.

Moet je je daarvoor dan schamen of verontschuldigen? Ik vind van niet. Het is denk ik heel menselijk. Je kunt niet al(tijd) het leed van de wereld op je schouders nemen. Anders kun je wel leven, maar heb je geen leven.

CC foto: privébezit

Soms lijkt het alsof ik nog student ben, maar ik ben toch echt een working girl. Dat zie je aan de dure piramidetheezakjes die ik minstens twee keer gebruik, in plaats van Aldi-rooibos. Dat is toch wel een upgrade.

Erfelijk belast
Ik geef niet zo vaak geld aan zwervers. “Ze kopen er toch maar drugs van”, zei mijn moeder tijdens een dagje uit toen er eentje naar ons toe kwam. Zij verblijdde de man met een droge, kromgetrokken boterham met kleffe komijnekaas van de vorige avond, maar die nam ‘ie niet echt likkebaardend aan.
Mijn moeder bewaart half afgebrande lucifers in een oude mok naast het gasstel. Die gebruikt ze dan een tweede keer om het gas aan te steken. Ze heeft vlammetjes-eelt op haar vingers, maar op deze manier hoeft ze minder vaak nieuwe lucifers te kopen. Dat scheelt toch al gauw zo’n ehm…weet je nog dat er van die 1 eurocent-muntjes waren? Ik denk dat mijn moeder model heeft gestaan voor het Zeeuws Meisje-logo. Belachelijk, dat zuinige gedoe.

De envelop
Nu ligt er een Rode Kruis-envelop op mijn tafel. NOODOPROEP, staat er op. Help slachtoffers Pakistan!

Nooit eerder is de aarzeling zo groot geweest. De kranten stonden er bol van. Wel of geen giro 555? Pakistan. Daar komt al het geld toch in handen van corrupte ambtenaren?
Misschien wel.
Misschien ook niet.

Zeven euro voor een koeienkont
Ik laat de envelop dicht en ga naar de Parade. Heel gezellig, hoewel één voorstelling een tegenvaller is. Zitten we de hele tijd tegen de kont van een koe aan te kijken. Dat is het verrassende aan de Parade. In de ene tent zie je een hilarische dansvoorstelling of een geniale band, in de andere tent zie je een koeienkont. Na die voorstelling slaan we snel onze drankjes achterover om naar de trein te rennen.

Die voorstelling kostte zeven euro. Een drankje drie. We hebben een uur naar een koeiereet gekeken en drankjes naar binnen gegoten zonder te proeven. Treinkaartjes, entreekaartjes, pizza, drankjes, ijsjes.. onze pinpasjes zijn er nog warm van en wij hebben geen moment gedacht: is dit het geld wel waard?

Geven of niet?
Dan ga ik zitten twijfelen of ik tien euro moet geven voor een hulpactie die misschien helemaal geen effect heeft. Hoe vaak heb ik geen haarmasker van tien euro gekocht, dat niets veranderde aan mijn pluizige, blonde Bob Ross-kroeskop? Hoe vaak heb ik geen schoenen gekocht die pas lekker zouden zitten na amputatie van mijn kleine teen? Wie heeft er nou geen miskoop achterin de kast hangen, zo’n wow-jurkje dat nog steeds wacht op het wow-moment dat je het aantrekt?

Ik ga die envelop openmaken. En dan gaat er sowieso een tientje naar Pakistan. Dat kan ik toch echt wel missen. Misschien willen ze mijn wow-jurkje ook nog wel hebben.

CC foto: mrsraggle.

‘Live Pink to inspire’
Pink Ribbon Magazine 2010 staat helemaal in het teken van inspiratie. Het thema is ‘Live Pink to Inspire’. Het nieuwe magazine ligt vanaf 1 oktober, het begin van de borstkankermaand, in de winkel. De gehele opbrengst wordt gedoneerd aan de Pink Ribbon Stichting.

Schrijf & inspireer
Heb jij, of heeft iemand in je directe omgeving ooit te maken gehad met borstkanker? Deel je ervaring en laat een inspirerende boodschap achter voor alle anderen die er op dit moment tegen vechten. Een selectie van de achtergelaten boodschappen wordt gebruikt in de nieuwe campagne voor Pink Ribbon Magazine met als thema Live Pink to inspire.
Klik hier om jouw quote direct achter te laten.

© Beeld: Pink Ribbon Magazine

Sinds twee weken is het KRO-programma Blootgewoon weer op de buis. Vorig jaar was ik absoluut fan van dit programma. Vanavond om 21:30 is op Nederland 1 de derde aflevering te zien van seizoen twee.

Naakt dus
Voor diegenen die het programma niet kennen: twee groepen zetten zich in voor een zelf gekozen goed doel. Elke groep krijgt een eigen thema toegewezen en een fotograaf gaat hen in een bijpassende setting fotograferen. Naakt dus. Aan het einde kiest een vakjury, met daar in Viva’s hoofdredactrice Corinne van Duin, de beste foto van iedere groep. Deze foto wordt in een naaktkalender gepubliceerd.

Lef
De deelnemende groepen bestaan meestal uit vrienden of collega’s met bijzondere verhalen. Ik verbaas me er elke keer weer over hoe veel lef sommige mensen tonen en hoe mooi de foto’s uiteindelijk worden. Vorige week moest ik erg lachen om de shoot van zes bandleden. Ze deden mee voor stichting hulphond. Het idee van de fotograaf was de jongens vast te leggen als losgeslagen rockers die een hotelkamer hadden vernield. Ook de nette koordames uit aflevering één vond ik prachtig in hun netpanty’s en leren korsetten.

Bijzonder
Smaken verschillen, maar ik vind Blootgewoon een bijzonder programma. De manier waarop de mensen gefotografeerd worden vind ik smaak- en sfeervol. Goede doelen worden weer onder de aandacht gebracht op een originele manier en ondanks de soms wrange achtergronden word ik blij van het kijken naar deze sterke mensen.

Vanavond zijn er twee vriendengroepen aan de beurt. Ik ben benieuwd met wat voor leuke ideeën de fotografen dit keer komen.

CC foto: heather buckley

Om het jaar wordt dit congres gehouden, in een steeds wisselende wereldstad. De deelnemers zijn zowel activisten (al jaren erg actief of juist geïnteresseerd om hard aan de slag te gaan en meer te leren over het ‘hoe en waarom’), jonge ondernemers, journalisten, artiesten (dansers, acteurs, muzikanten, schilders; you name it, en ze zijn er) of specialisten met betrekking tot jongeren en ontwikkelingslanden.

Millenniumdoelen
De bedoeling van deze bijeenkomst, een van de grootste jeugd-ontmoetingen in de wereld, is jongeren te leren hoe onze generatie het mogelijk kan maken om op de meest duurzame manier zorg te dragen voor onze zo snel veranderende wereld. Er ligt veel nadruk op zaken als solidariteit, banen voor jongeren, leiderschap, communicatie en mensenrechten. Ook gaat er veel aandacht uit naar de 8 millenniumdoelen (http://www.millenniumdoelen.nl/), welke 189 landen ın 2015 bereikt willen hebben.

Tijdens dit congres kijken we onder andere welke doelen door onze landen al bereikt zijn – vanuit ons perspectief – en aan welke doelen wij nog erg hard dienen te werken. Daarnaast spreken we over mogelijkheden om bij te dragen aan het bereiken van deze doelen in andere landen; er zijn veel organisaties aanwezig dıe zich inzetten voor ontwikkelıngslanden, waar je je direct bij zou kunnen aansluiten. Al onze adviezen en ideeën worden samengevoegd ın het Istanbul Action Plan, dat gepresenteerd zal worden tijdens de World Youth Conference in Mexico eind augustus.

Woorden omzetten tot daden
Het congres bestaat niet enkel uit workshops of random chit-chatting, bijzonder zijn de zogenaamde actie projecten. Tijdens deze projecten mengen de deelnemers zich, in kleine groepjes en door heel het land, met de lokale bevolking. We zetten onze woorden om tot daden en gaan actief aan de slag, bijvoorbeeld door oude scholen op te knappen.

Een van de belangrijkste dingen is het feit dat deelnemers na afloop van een WYC zo enthousiast zijn dat ze zich nog sterker inzetten voor de onderwerpen waar ze zich betrokken bij voelen. Dit is duidelijk merkbaar bij de mensen die meerdere congressen hebben bijgewoond.

Genoeg achtergrondinformatie voor nu
In mijn volgende blogs zal ik wat meer persoonlijke verhalen uitlichten van deelnemers, waar zij zich zoal voor inzetten en hoe indrukwekkend dit – tenminste, voor mij – is. Ook zal ik vertellen over de verschillende workshops waar ik aan deelneem, de fantastische mensen die ik ontmoet, slapeloze nachten, waterpijpen, straathonden en de ongeorganiseerde bende waar ik terecht ben gekomen. Maar eerst is het tijd voor een douche met ijswater, want poeh: wat een hitte!

CC foto: Argenberg

Nagekomen belofte
Op het moment telt Sara’s ‘follow-teller’ ruim 14900 volgers. Binnenkort verwelkomt ze dus de 15.000e ‘follower’ op haar Twitter-profiel. Een tijdje terug twitterde Sara dat ze een groot feest zou geven wanneer ze die vijftienduizend volgers heeft – en die belofte is ze nagekomen!

Daarom op 16 juni in Bloemendaal: het #KROOSFEEST. Een feest met een goed doel bovendien, want de opbrengst van de kaartjes gaat naar KIKA.

Met vele anderen
Uiteraard zal Sara, samen met haar band, de avond spetterend begeleiden, maar ze wordt hierbij ook vergezeld door een hoop collega-artiesten en – cabaretiers.

Onder andere Ali B., Karin Bloemen, Veldhuis & Kemper en Miss Montreal maken ook hun opwachting op het #KROOSFEEST. DJ Jeroen Nieuwenhuize sluit het tot in de vroege uurtjes af met wat stampende beats.

Kijk hier voor meer info en om kaartjes te bestellen!

CC foto: KroosFeest.nl

Women in Control Fund
Crystal Clear gelooft in de kracht van alle vrouwen. Daarom hebben zij samen met Plan Nederland het ‘Women in Control Fund‘ opgericht. Dit fonds helpt vrouwen in ontwikkelingslanden een zelfstandig bestaan op te bouwen door het verstrekken van microkredieten.

Workshops
Naast het doneren van een deel van de opbrengst, wil Crystal Clear zoveel mogelijk geld ophalen door het organiseren van workshops. Inspirerende Nederlandse vrouwen geven van 30 maart tot eind juni 2010 workshops in het hele land waaruit hun kracht of passie blijkt.

Wijnproeverij met Thérèse Boer
Zo is er op 18 mei aanstaande een wijnproeverij georganiseerd met Thérèse Boer, echtgenote van Jonnie Boer. Zéér exclusief, want het is voor maximaal vijftien dames toegankelijk. Thérèse is sommelier en zal haar passie en kennis van wijnen delen met de deelnemers van de workshop.

Fijn om te weten: de nadruk van de workshop ligt niet op kennis opdoen, maar op zelf ervaren. Al proevend vind je de combinaties tussen wijn en spijs. Inschrijven voor deze workshop kan nog, maar wees er wel snel bij!

Andere workshops
Verder zijn er de komende weken nog vele andere bijzondere workshops te volgen, waaronder een kleurenworkshop, een cursus timemanagement, een spoedcursus levens- en liefdeslessen van Sophie van der Stap en Blanca van den Brand en nog véél meer!

Het inschrijfgeld van de workshops gaat voor 100% naar het Women in Control Fund.

Kortom:
Jij een inspirerende workshop,
zij een kans op een toekomst!

Geef je op en steun dit goede doel!

Betalen voor je act
Het was een vermakelijke uitzending, de vorige bingo. Voor degenen die het programma gemist hebben nog even een korte uitleg…

Iedereen van het publiek krijgt een nummer. Marc-Marie draait steeds een balletje met nummer uit het bingo-molentje. Degene met het genoemde nummer mag naar voren komen om iets te laten zien. Dit kan een stukje zang zijn, maar ook iets héél anders.

De gasten betalen elk minimaal honderd euro om erbij te zijn en wanneer hun nummer aan bod komt krijgen ze 30 seconden om hun act te laten zien.

De opbrengsten gaan naar…
Vorige keer ging de opbrengst van de bingo naar de slachtoffers van Haïti. Dit keer gaat de opbrengst naar Sam Galesloot. Sam heeft een progressieve spierziekte waardoor hij blind en doof is en continu beademd moet worden. Hij kan hierdoor alleen nog maar communiceren met behulp van het hand-wang alfabet.

Misschien heb je Sam al gezien in een eerdere aflevering van ‘De Wereld Draait Door’ of in de documentaire ‘Sam’ van Ria Bremer.  Deze was 26 april te zien op Nederland 1. Sam wil graag een boek schrijven over zijn bijzondere gebarentaal met het hand-wang alfabet zodat ook anderen de gebarentaal kunnen leren. Hopelijk gaat dat lukken met de opbrengsten van de bingo.

Kwaliteit of geen kwaliteit
Wat het programma zo vermakelijk maakt is de diversiteit aan acts. Ook zit er een groot verschil in de kwaliteit van de acts. Sommige gasten willen graag geld geven en gaan zingen terwijl ze er niets van bakken. Anderen zien die 30 seconden als een kans om verder te komen. Allemaal hartstikke leuk, zolang Sam maar de kans krijgt om een boek te kunnen schrijven voor zijn lotgenoten!

PS: Je kan je nog aanmelden!

CC foto: iagoarchangel

Linda de Mol maakte zoals altijd weer een hoop mensen blij met een behoorlijk bedrag. De koffertjesjager van afgelopen avond nam ruim honderdduizend euro mee naar huis. De regel is dat ditzelfde bedrag ook wordt gewonnen door een deelnemer van de loterij die meespeelt met hetzelfde koffertje.

Nooit eens een flat
Leuk idee natuurlijk, maar het valt wel me wel op dat dit wel érg vaak gebeurt bij families die het al redelijk goed lijken te hebben. Ze bellen nooit eens aan bij een flat of een huis gelegen in een achterbuurt: negen van de tien keer wordt de deur open gedaan door een bewoner van een eengezinswoning.

En dat was gister dus ook het geval. Ik wist al genoeg toen Winston Gerschtanowitz (de prijzenuitdeler) vertelde langs een aantal paardenstallen te zijn gelopen. Iemand uit de bijstand kan natuurlijk geen paarden onderhouden. Maar iedereen heeft gelijke kansen, en wie weet heeft dit gezin wel een heel goede bestemming voor het grote geldbedrag.

Maar nee… toen Winston vroeg wat ze met de ruime ton gingen doen, antwoordde het vrouwelijke gezinshoofd: “Ik denk dat ik een nieuw veulen ga kopen.”

Beetje scheef
Natuurlijk mag iedereen weten wat hij of zij met z’n eigen geld doet, maar ineens besefte ik me dat deze loterij ook geld doneert aan een hoop goede doelen. Aan bijvoorbeeld natuurbehoud in eigen land, maar ook aan organisaties als Unicef.

En toen vroeg ik me ineens af: waarom moeten die gewonnen bedragen altijd zo hoog zijn? Natuurlijk doe je met zo’n loterij mee om iets groots te kunnen winnen, want een prijs van 100 euro is het meespelen niet waard. Maar terwijl Linda om de haverklap tienduizenden euro’s uitdeelt alsof het om een schaaltje bitterballen gaat, komen ze in Afrika nog een hoop tekort.

De verhoudingen liggen scheef. Maar iets teveel, vind ik. Ik denk dat die gigantische winbedragen wel een tikje minder kunnen. En het goede doel mag best iets meer krijgen. Wat is jullie mening hierover?

CC foto: wfabry

Van Parijs tot Moskou
‘Earth Hour’ ontstond in 2007 toen de stad Sydney een symbolische actie begon tegen klimaatverandering. Vanuit de gedachte dat kleine handelingen een groot effect kunnen hebben, deden 2,2 miljoen inwoners van Syndey dat jaar hun lichten een uur uit.

Het jaar erop besloten andere steden ter wereld mee te doen: in 400 steden wereldwijd doofden toen 50 miljoen mensen hun lichten. Vorig jaar deden er al 4000 steden mee, van Parijs tot Rio de Janeiro en van Bangkok tot Moskou. Overal lagen gebouwen er een uur lang donker bij. Ook enkele pyramides in Egypte.

Wijn bij kaarslicht
Steeds meer mensen weten van het bestaan van Earth Hour en steeds meer mensen doen eraan mee. Want het zijn natuurlijk niet alleen grote gebouwen zoals de Eiffeltoren waarvan het licht uitgaat, iedereen kan zijn licht tussen half 9 en half 10 vanavond uitdoen.

Je zou er zelfs een heel ritueeltje van kunnen maken, door vrienden uit te nodigen en een uurtje bij kaarslicht wijntjes te drinken bijvoorbeeld. Of door een uur met je lief in een bad te dobberen, in een met waxinelichtjes verlichte badkamer. Verzin het maar.

Met miljoenen in het donker
Grappig is dat je met al die andere miljoenen Earth Hour’ders (geen woord, weet ik) ter wereld kunt delen hoe jij je lichtloze uur spendeert. Zet je foto’s op de Earth Hour Flickr pagina, plaats er een filmpje van op de speciale YouTube pagina of twitter erover door de tag #earthhour te gebruiken.

 Je foto, filmpje of tweet verschijnt dan op de homepage van de Earth Hour site tussen die van alle deelnemers wereldwijd. Of als je geen zin hebt om zelf foto’s te uploaden, dan kun je op die site wel kijken hoe mensen overal ter wereld in het donker zitten.

Best knus toch, en nog voor een goed doel ook

CC foto: Pinkiwinkitinki

Borstkanker
De mailschrijfster vervolgt: “Dit hele ziekenhuispersoneel ‘danst’ voor de strijd tegen borstkanker. Als het lukt dit filmpje één miljoen keer te laten lopen dan krijgt het ziekenhuis van de fabrikant van de roze handschoenen een grote donatie voor de behandeling van borstkanker! Dus… aan alle vrouwen die we kennen -:)) doorsturen!”

Ik bekijk het filmpje op Youtube. Het filmpje, afkomstig uit de V.S., blijkt al 7,8 miljoen keer bekeken te zijn. Miljoenen vrouwen (en mannen) hebben gezien hoe het ziekenhuispersoneel van een ziekenhuis in Oregon met roze handschoenen het ziekenhuis ‘onveilig’ maken.

Marketing
Wat een slimme manier om marketing te voeren voor een leverancier van handschoenen, denk ik. Je verzint een grappige actie, verbindt het aan een goed doel en de vrouwen doen de rest. Het doorsturen gaat vanzelf, want iedereen wil wel gratis een bijdrage leveren aan het goede doel. Sterker nog, je voelt je bijna schuldig als je het filmpje niet doorstuurt.

Exposure
De exposure voor de fabrikant van de handschoenen is enorm; vele malen groter dan het bereik van een advertentie. De donatie aan het ziekenhuis is natuurlijk een schijntje vergeleken met de kosten van een uitgebreide advertentiecampagne.

Ik zeg: laat meer bedrijven zulke acties uithalen. Dat betekent voor de bedrijven een besparing op het marketingbudget, een groter budget voor goede doelen organisaties en leidt hopelijk tot minder collectanten. Want zeg nou zelf? Een grappig filmpje doorsturen is toch honderd keer leuker dan collecteren?

NB: Alleen door op de Youtube link te klikken, krijgen de verpleegsters er weer een tellende ‘view’ bij!

CC foto: rubberglovelover

Bij baarmoederhalskanker is dat het geval. Meisjes tussen de 12 en 17 jaar hebben de mogelijkheid te voorkomen dat ze deze ziekte oplopen. Daarom krijgen zij deze maand een uitnodiging voor een vaccinatie.

Risico HPV-infectie
Ongeveer 600 vrouwen krijgen jaarlijks baarmoederhalskanker, gemiddeld overlijden er 200 vrouwen per jaar aan de ziekte. 80% van de mensen die seksueel actief zijn, krijgen ooit een HPV-infectie. Twee soorten van het HPV-virus die deze infectie veroorzaken zijn verantwoordelijk voor 70% van alle gevallen van baarmoederhalskanker.

Vaccinatie
Het vaccin beschermt tegen de twee varianten die de 70% van de ziekte veroorzaken. Het is dus niet zo dat de vaccinatie 100% bescherming biedt. De kans op de ziekte wordt wel vele malen kleiner, maar een uitstrijkje vanaf dertigjarige leeftijd blijft belangrijk.

Bijwerkingen
De vaccinatie kan enkele bijwerkingen hebben: spierpijn, moeheid, misselijkheid bijvoorbeeld, maar is volgens het RIVM helemaal veilig. Toch kan het soms een lastige overweging zijn: wel doen/niet doen. Wat kunnen mogelijke gevolgen zijn?

Beter voorkomen dan genezen, toch?! Of niet?

© Foto: RIVM

Mooie muts!
Voor de achtste keer is 1 maart Nationale Complimentendag. Omdat wij Nederlanders best wat vaker tegen elkaar kunnen zeggen dat we iets goed doen, vinden de initiatiefnemers. Het schijnt niet in onze volksaard te zitten, wij zijn meer van het “Je wéét toch dat ik je goed/lief/aardig vind?”

Maar zelfs dan is het af en toe leuk om het te hóren. Of om te horen dat iemand je haar leuk vindt zitten, of je muts mooi. Waardering en erkenning krijgen is zelfs één van de basisbehoeften. We kunnen niet zonder! Als je het zo bekijkt, is het best raar dat er een dag in het leven geroepen moet worden om elkaar complimentjes te geven. Dat dat kennelijk geen natuurlijk gegeven is dus.

“Hij was niet duur hoor”
Een compliment geven is trouwens niet eens zo makkelijk. Ik hoor net iemand “Je ziet er een stuk beter uit!” tegen een collega zeggen, maar dat kun je ook opvatten als ”Wat zag jij er beroerd uit gisteren zeg!”? Leer hoe je iemand wel een goede pluim geeft op de site van de Nationale Complimentendag.  

Ook een vak apart trouwens is complimenten ontvángen. Hoe vaak moffel je een “Leuk jurkje heb je aan!” niet weg met “Oh, hij was niet duur hoor”. Maar daarmee haal je de complimenteerder eigenlijk onderuit. Of nog erger: “Heb je die dan nog nooit gezien?!” antwoorden. Nu is de complimentgever ook nog eens onopmerkzaam

Twee keer per dag?
Ik hoorde of las ooit ergens dat je 2 keer per dag iemand zou moeten complimenteren, maar ik weet dat ik dat niet haal. 1 keer per dag hooguit maar ik denk nog minder…

Hoe vaak geef jij complimenten? En eerlijk hè, niet op de gok.

Thanx voor het lezen, tof dat tot het eind hebt doorgelezen!

CC foto: Kreg.Steppe

Gewoonte
Waar een roker zijn nicotinebehoefte bevredigt kan ik me geen beloningskick voorstellen die met rommelmaken verbonden is. Waarom is stoppen dan zo’n probleem? De kick die je krijgt bij de aanblik van een schoon, opgeruimd huis is wel een lekkere, maar om daar speciaal rommel voor te gaan maken…

Geheelonthouder of afbouwer?
Er zijn ex-rokers die nooit die ene laatste sigaret gerookt hebben. Gewoon gestopt, omdat ze dat nu eenmaal wilden en konden. Ik heb mezelf al zoveel jaar getraind in het verzamelen van spullen en het laten slingeren ervan dat het wat langer zal duren voor ik die training teniet heb gedaan. Het kan wel, daar ben ik zeker van.
Voorlopig houd ik de doelen laag en de beloningen hoog. Een kwartiertje mariokart op de supernintendo in ruil voor een afwas, een glas cola in ruil voor een geschrobde plee.

Vast ritueel
Sinds mijn kennismakingsblog is er veel veranderd. Naast het schrijven van 3 blogs per week zijn er nog meer leuke dingen op de agenda gefrommeld die al behoorlijk vol was. Je zou denken dat opruimen een van de eerste dingen is die van de toedoelist afkukelt. Niets is minder waar. Een tip die voor mij goed werkt is die van de landingsbaan. Ik heb een plek ingericht waar ik bij thuiskomst al dingen klaar kan leggen voor de volgende dag. Mijn telefoon gaat daar ook op de lader om direct al te onthaasten.
In een minuut of twintig wervel ik langs de plekken in huis waar ik het meest kom. Zijn die plekken schoon en rommelvrij, dan verleg ik de aandacht naar een andere kamer. De laatste tien minuten voor het koken gebruik ik voor het volproppen en aanzetten van de wasmachine. Met 30 minuten per dag heb ik de boel aardig op orde. Het zorgt er in ieder geval voor dat de schuif-maar-door-naar-vrij-dag aan leukere dingen besteed kan worden dan de was.

Gebruiken, verdelen of weggooien
Na de laatste mega-afwas heb ik de helft van mijn servies in een doos op zolder gezet. Ik was nu vaker, maar wel minder af! De 70 balpennen waren in een mum van tijd verspreid door het bedrijf en die tweede en derde kookwekker die ik in de kast had staan heb ik meegenomen naar de kringloopwinkel en zonder dat zij het weten aan hun voorraad toegevoegd.

Voorjaar
Mijn kledingkast kan ook wel een opfrisactie gebruiken. Vorige week donderdag heb ik opgezocht waar voor mij het dichtstbijzijnde inzamelpunt is voor kleding. Op tien minuten fietsafstand is er een Leger des Heils waar ik met mijn oude kleding terecht kan. De volgende dag lag er een concurrerende plastic zak op de deurmat die het mij nog makkelijker maakt. Morgen staat de zak volgestouwd met oude kleding aan de stoeprand om opgehaald te worden. Eenvoud siert de opruimende mens.

Ik ben erg benieuwd naar jullie schoonmaak- en opruimtips.

CC foto: Chris.Corwin

Deze week kreeg ik weer eens papieren post en dan niet in de vorm van belasting of verkeerd geadresseerden Postcodeloterijbrieven. Maar een brief van de WSPA. WSPA is de stichting waar ik maandelijks een bedrag aan geef. Ik schreef er al eens eerder over. Ik dacht zelf dus bij het zien van die brief aan een bedankbrief met zoiets als: ‘Lieve, lieve Robin. Bedankt voor al je geld voor de zielige dieren. Het geld wordt goed besteed en als dank krijg je een lieve golden retrieverpuppy.’

Golden retrieverpuppie m’n r**t
Dit stond er natuurlijk niet in. En dat geeft niks want ik vind het leuk en goed om geld aan hen te geven. Vooral omdat mijn ogen altijd volschieten bij het zien van de WSPA-reclames. Ze laten verwaarloosde ezels zien, zestien puppies in een doosje, circusolifanten… Ja floep, nu weer, traantjes.

Enfin. Deze week kreeg ik dus deze brief binnen. Met foto’s. Afbeeldingen op echt fotopapier. Dat staat ook op de achterkant van de foto: ‘Quality photopaper’  Wat ook op de achterkant van de foto staat is dit: ‘Hier ziet u een foto van de wrede beer-hondengevechten’ etc. etc. Met als afsluiting: ‘Helpt u ons deze wreedheden te stoppen?’

Wat ik eerst dacht was: ‘Maar natuurlijk! Hier heb je al mijn geld en dvd’s van Grey’s Anatomy en Sex and the City! Hier!’

Maar toen dacht ik: ‘Ja maar wacht eens even. Ik geef toch al iedere maand geld aan jullie? Wat is er dan met dat geld gedaan? En waarom hebben jullie dat geld niet voor die beren gebruikt?’

Welja, laat ik het salaris van die dierenarts betalen
In de brief staat het plan voor een heel nieuw berenopvangplan, met bouwtekeningen en een lijst met alle kosten. Die kosten zijn bijvoorbeeld: waarschuwingsborden voor langs de weg, een kliniek, watertanks… In een andere brief wordt dan op je gevoel ingespeeld. ‘Beren worden nog elke dag op afschuwelijke wijze gemarteld’ of ‘We voelen ons hulpeloos!’

Ik voel me ook een beetje hulpeloos als ik de acceptgiro zie en zelf mag bepalen hoeveel geld ik geef. Vijf euro voor de omheining van het reservaat, twaalf euro voor de bouw van het buitenbedrijf, 25 euro voor de bouw van de kliniek en 50 euro voor het salaris van een dierenarts.

Hoewel ik dus in mijn achterhoofd steeds een stemmetje hoor met ‘Je stort al iedere maand!’ hangt mijn pen toch boven die acceptgiro, klaar om in te vullen.

Zulke post, dat raakt mij dus, hoe naïef misschien ook.

cc foto: privébezit

Evelien en Mark (o.a. producer voor Kyteman) maakten onlangs een reis door Oeganda voor het online NCRV videoplatform Mambapoint. Ze bezochten diverse projecten, waaronder het project van de Nederlandse stichting Music Mayday.

Music Mayday helpt jongeren in Afrika om hun creatieve en artistieke talenten te ontwikkelen en te gebruiken. Ze hebben in Oeganda een hiphop-project lopen, waar Evelien en Mark langs zijn geweest.

Samen hebben ze een week lang hiphop-workshops gegeven aan jongeren in Kampala in Oeganda. Deze jongeren houden zich veel bezig met rappen; in het Engels, maar ook in hun moedertaal Luganda of Swahili.

Wat ik voornamelijk heel vet vind is dat ze in vijf dagen (gedurende de workshops) een hiphop-nummer hebben geschreven, opgenomen én er een clip bij hebben gemaakt.

Het nummer heet ‘Life’ en gaat over het leven van de jongeren, dat over het algemeen hard is: opgegroeid in een getto, vaak zonder ouders omdat die zijn overleden aan aids of vermoord door rebellen.

“Er is echter één gemene deler: muziek! Hiphop geeft hun leven zin: ze uiten zich door de teksten en komen dichter tot elkaar door samen muziek te maken.” aldus Evelien Bosch.

De clip van ‘Life’!

De reportage kun je bekijken op Mambapoint.

© foto: Mambapoint.tv – still uit clip

De cijfers
Ik ben niet goed met cijfers. Wat ik wel weet: in Nederland wonen ongeveer 17 miljoen mensen. Het zouden er inmiddels ook al 18 kunnen zijn, maar goed. Dan zit ik in de buurt. Hoeveel mensen er in de Verenigde Staten wonen? Mijn debiele ik zou zeggen: honderdmiljoenmiljard. Even googelen en ik weet: het zijn er 307 miljoen (en16,5 miljoen in Nederland). Er wonen dus plusminus 19 keer zoveel mensen in de Verenigde Staten als in Nederland. En toch halen ze evenveel op bij een inzamelingsactie.

Geen schrale bedoening
En om nou te zeggen dat de inzamelingsactie in de Verenigde Staten een schrale bedoening was: nou nee. Optredens in drie verschillende steden van onder andere Beyoncé, Madonna en U2. George Clooney die zijn hele adressenboekje bij elkaar had gebeld en zodoende beschikte over een belteam met al het goede dat de Amerikaanse showbizz te bieden heeft: Julia Roberts, Leonardo diCaprio en Ellen Degeneres.

Met alle respect voor de Bekende Nederlanders, maar dat is natuurlijk wel even wat anders dan Rob Geus, Dries Roelvink en de acteurs uit SpangaS. Je zou toch moeten zeggen dat George zijn schreeuw om hulp minstens honderd miljoen op zou moeten leveren.

Nu is die 40 miljoen slechts een tussenstand, en moet het geld dat men ophaalt door het downloaden van liedjes er nog bijgeteld worden. Maar dat is hier in Nederland ook zo. Ik ben een van die 185.000 mensen die donderdag gebeld heeft maar pas op vrijdag teruggebeld is. Als je de donaties van die 185.000 er nog bij optelt zullen ook wij hoger uitkomen.

Vraag blijft: waarom dan?
Hoe komt dit? Waarom geeft Amerika zo weinig? Er wonen toch veel Haïtianen in de Verenigde Staten? Waarom blijkt de geefbereidheid (een woord dat ik de afgelopen weken heb geleerd en wat ik nu het liefst integreer in elke zin die ik uitspreek) onder de Amerikanen een beetje laag? En natuurlijk: het is geen wedstrijd. Al het geld is welkom. Maar toch: hoe kan dit?

Terwijl ik de actie van Clooney een stuk indrukwekkender vond dan die in Nederland. Ik kreeg namelijk een beetje de slappe lach van Guus Meeuwis en Jörgen Raymann. Sorry.

Weet iemand waarom er zo ‘weinig’ opgehaald is?

CC Foto: nicogenin

Wie treden er op?
Sara Kroos, Karin Bloemen, Dolf Jansen en Claudia de Breij zullen van de ene zaal naar de andere zaal rennen voor korte optredens. In de Stadszaal zullen onder meer Kasper van Kooten & band, Leon van der Zanden, Daniël Arends en Dames voor na vieren op het podium staan. De presentatie is in handen van Peter Heerschop.

Waar & wanneer?
Op dinsdag 2 februari om 22.30 uur in de Stadszaal in Theater De Flint, Amersfoort.

Kost dat?
De entree is maar € 15. Alle artiesten en betrokkenen werken belangeloos mee, dus de volledige opbrengst gaat naar giro 555. Kaarten voor de Stadszaal kun je reserveren via www.deflint.nl. Meer informatie over de benefietavond vind je op Sara’s twitterpagina: twitter.com/KroosSara.

© Foto: Rogier Veldman

Gemene rotziekte
Niet dat bovengenoemde punten ook maar íets met elkaar te maken hebben, maar ze zijn geen van allen vrolijkmakend. Als je het had gemist van Vivacolumnisten die overlijden: columnist en blogger Sandra heeft haar strijd onlangs opgegeven. Ze had borstkanker.

Begin november overleed ook Vivacolumnist Emmy aan die afgrijselijke ziekte. In de afscheidsblog voor Sandra zei onze Sheila heel treffend: “Deze ziekte gaat zijn gemene gang. Je kunt vechten wat je wilt: het is niet aan jou of je het redt. Niks overwinnaars, niks verliezers.”

Maar nu…leef!
Zucht. Maar nu genoeg treurnis hoor! Aangezien wij wel leven, kunnen we daar maar beter het leukste van maken toch? Door te feesten bijvoorbeeld En wat is mooier dan een dansfeest waarvan de opbrengst volledig naar het goede doel gaat?

‘Beats for Boobs‘ is zo’n feest! De Stichting Amazones organiseert dat om te vieren dat ze vijf jaar bestaan. De volledige opbrengst van de kaartverkoop van Beats for Boobs gaat dan ook naar de Stichting Amazones.

Shake that booty
Dat is een stichting waar jonge vrouwen met borstkanker steun kunnen vinden. De stichting organiseert onder andere activiteiten voor lotgenoten en ze verspreiden informatie over de rotziekte in de media.

Beats for Boobs is zaterdag 6 februari in Discotheek Sisters in Zoetermeer. Die discotheek stelt de locatie heel lief helemaal gratis beschikbaar. Kaartjes kosten € 10,- en zijn verkrijgbaar via bfb2010@live.nl.

Weg tranen
Wil je meer informatie, kijk dan op de site van Stichting Amazones of op de speciale hyvespagina van Beats voor Boobs.  Lekker booty shaken dus en weg (voor even althans) met alle tranen en ellende

Foto: Stichting Amazones

En de komende tijd zal er nog veel meer geld bijkomen op giro 555.

Want de inzamelingsacties zijn nog niet voorbij. Zo komt er morgen een grote gezamenlijke actie van de Publieke Omroep, RTL en SBS6. Deze zenders zullen gelijktijdig op prime time een speciaal inzamelings- programma uitzenden.

Ook radio wordt volop ingezet. Maar liefst zeven zenders, waaronder Q-music, Radio538 en 3fm, zullen morgen tussen zes uur ‘s ochtends en negen uur ‘s avonds met verschillende bekende dj’s en artiesten uitzenden vanuit Studio 24. Elke zender zendt dus hetzelfde programma uit; Radio 555.

Na de tsunami in 2005 zond Radio 555 ook een hele dag uit, toen werd er meer dan vijf miljoen euro ingezameld. Ik weet zeker dat het morgen minstens zo’n succes wordt!

Er worden ook kleinschalige inzamelingsacties gehouden door het hele land. Veel mensen willen hun steentje bijdragen. Zo was er de iPhone-veiling, winkels en bedrijven die een deel van hun opbrengst doneren en inzamelingen van dorpshuizen. En heb je een eigen site? Leen dan je homepage uit aan de actie van de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO)!

Vergeet niet: alle kleine beetjes helpen! En minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking heeft toegezegd het eindbedrag op Giro 555 te verdubbelen, dus je geld is in ieder geval het dubbele waard.

Ik ben wel benieuwd. Doe jij iets voor Haïti?

© foto: YouTube- Still uit filmpje

In eerste instantie denk je, hoe hypocriet ook: ‘Hè, wat vervelend zeg. Alweer een aardbeving. Wat sneu voor die mensen.’ Of iets in die trant. De ernst van de situatie dringt in ieder geval niet tot je door. Het is op dat moment nog een ver-van-je-bed-show.

Tot je een paar uur later weer het nieuws aan zet. En er nog steeds beelden voorbij vliegen. Van enorme ingestorte gebouwen, waaronder ziekenhuizen, het presidentiële paleis en het hoofdkwartier van de VN-vredesmissie in de hoofdstad Port-au-Prince. Straten bezaaid met doden en gewonden, en huilende mensen in paniek op zoek naar hun geliefden.

Dit armste land van het westelijk halfrond is zwaar getroffen. Aan een natuurramp als een aardbeving zit altijd nog een staartje. Een flinke, zelfs. Want de bevolking is in paniek en hongerig (dat waren ze voor de ramp al) en bestormen winkels en woningen voor eten.

De medische voorzieningen zijn verwoest. Slachtoffers kunnen niet vervoerd worden naar ziekenhuizen omdat de wegen onbegaanbaar zijn, en als het wel lukt is er nog weinig kans omdat er geen stroom meer is.

Een catastrofe waar we de komende dagen nog veel over zullen horen. Bij rampen van deze omvang wil ik zo graag wat doen. M’n rugzak pakken en vertrekken, helpen. Ik kan niet rustig naar de beelden kijken en m’n schouders ophalen.

Waarschijnlijk wordt er wel een gironummer geopend. Maar of het geld dan goed terecht komt…?

Als je iets wil doen, steun dan het Rode Kruis of Artsen zonder Grenzen. Dan weet je zeker dat er iets gebeurt. Op dit moment biedt het Rode Kruis in Haïti al noodhulp, en vanmiddag arriveren er twee extra noodhulpteams van het Internationale Rode Kruis om extra ondersteuning te bieden.

Het Trinité ziekenhuis van Artsen zonder Grenzen is zwaar beschadigd door de aardbeving. Ook zijn er veel medewerkers gewond geraakt. AzG stuurt met spoed extra hulpverleners om in de groeiende behoefte aan medische hulp te kunnen voorzien.

Vlak na de ramp werd gevreesd voor honderden doden. Inmiddels is dit veranderd in duizenden… en het aantal blijft groeien.

© foto: YouTube- still uit filmpje

Dat komt door mijn scriptie
Mijn scriptie gaat, om van een lang verhaal een héél kort verhaal te maken, over kunstenaars en hun houding ten opzichte van het socialisme tijdens het fin de siècle. Daar is een discussie over geweest in het tijdschrift De kroniek, over of de kunst zich moest wijden aan het socialisme en zich dus in moest zetten voor een betere samenleving, of dat de kunst zich gewoon lekker afzijdig kon houden; veel kunstenaars waren ook bang dat er binnen het socialisme geen plaats zou zijn voor de kunsten.

Anyway, één van de bijdragen in het gevoerde debat is een artikel van J.D. Bierens de Haan, een ex-predikant en Spinoza- aanhanger. En in zijn bijdrage zit één zin die al de hele maand door mijn hoofd spookt:

“Naastenliefde is eigenliefde”

Hij vond dat je beter individualist kon zijn dan socialist, omdat hij van mening was dat als je het zelf goed had, je pas het voor anderen goed kon maken.

Een flut-goededoelenmens
Dus bij álles wat ik op de Doe-goed-in-december-actie-lijst zag staan, zei het stemmetje in mijn hoofd: naastenliefde is eigenliefde. Als ik iets deed van de lijst, zoals mijn oude Viva’s aan de moeder van mijn huisgenote geven, dacht ik: naastenliefde is eigenliefde. Stond ik op voor iemand in de trein? Eigenliefde.Want deed ik dat ook niet een beetje zodat ik een lange neus naar de andere mensen in de coupé kon maken en kon tonen: hallo asocialen, sta eens op voor iemand ja! Heeft je moeder je dat niet geleerd ofzo?

De lijst confronteerde mij met mijn gebrekkige goededoelenleven. Tuurlijk, ik steun goede doelen. Maar toen mijn ouders zo oud waren als ik waren ze vrijwilliger in de Wereldwinkel en waren ze actief lid van Amnesty International. En wat doe ik? Ik stort geld.

En het is echt niet zo dat mijn generatie geen actiegeneratie is. Ik ken ook mensen van mijn leeftijd die in Kopenhagen zijn geweest om daar te vechten voor een beter klimaat. Maar ík sta daar niet. Het komt niet eens in mij op dat ik daar had kunnen staan.

Ik vind mezelf een flut-goededoelenvrouw. Iets wat wel kan veranderen in 2010. En dan bedoel ik niet dat ik vanaf nu trouw het stoepje van de buren ga vegen of een kip ga kopen. Terwijl alle kleine beetjes natuurlijk heus helpen. Maar iets meer commitment van mijn kant zou niet gek zijn.

Harde actie hebben we nodig. Zonder eigenliefde. Al is dat wellicht onmogelijk.

CC Foto: Nynke

Op het stadhuis op de Grote Markt in Groningen wordt een film geprojecteerd. De film laat zien waarom het zo belangrijk is we de strijd tegen malaria moeten aangaan. Een indrukwekkend verhaal, een indrukwekkende projectie. Het bedrag met de zeven nullen wordt later op dezelfde wijze in beeld gebracht.

Collega Nicole tipte mij over een ander bijzonder filmpje waarbij gebruik gemaakt wordt van projectie. Kunstig!

© Foto: Zie.nl

Willekeurig adres
Veel punten op de actielijst waren al gecoverd door de andere Viva’s. Of ik had die dingen net gedaan of ik doe ze sowieso regelmatig, zoals ‘Verras iemand met een door jou samengestelde cd’ of ‘Maak een praatje met een onbekende’ .

Het actiepunt ‘Stuur een kaartje naar een willekeurig adres’ leek mij wel een goede, helemaal omdat ik voor dat ene kaartje geen speciale bestemming had. Maar naar een willekeurig adres wilde ik het niet sturen. Dan zou het misschien bij mensen terecht komen die al kaartjes zat kregen deze feestdagen.

Wat schrijf je een vreemde?
Nee, mijn nieuwjaarskaart moest naar iemand gaan die een hart onder de riem en wat aandacht kon gebruiken. Ik belde mijn vader die als fysiotherapeut vast een eenzame patiënt wist te noemen. Hij wist er inderdaad direct een: een lieve Kaapverdische mevrouw die hier geen familie heeft en allerlei vervelende kwalen en pijnen heeft.

Maar wat schrijf je in een kaart aan een wildvreemde mevrouw? Ik wilde het anoniem houden, dat de kaart van mij kwam maakt niet uit. Op de rechterpagina zette ik in acht talen ‘Gelukkig Nieuwjaar’. Op de linkerpagina wilde ik iets tekenen.

Tekeningetje erbij
Ik googlede ‘prosperity’ (voorspoed), van ’Prosperos años’ (Gelukkig Nieuwjaar) en zocht naar afbeeldingen. Er stond een plaatje van een mandala tussen die zou moeten inspireren tot voorspoedige gedachten. Met een pen tekende ik het plaatje ongeveer na. Lang geleden dat ik iets tekende!

Alles bij elkaar was ik zo zeker een half uur bezig met een mevrouw die ik helemaal niet ken. Heel grappige ervaring, ik werd er zelf ook een beetje blijer van Deze kaartjes-actie doe ik nog eens! Of de mevrouw blij was met de kaart, hoor ik ooit misschien nog via m’n vader.

CC foto: Riptheskull

De hele maand december stond Viva.nl in het teken van de ‘Doe goed in December!-actie’. Op de site kon je een koelkastposter downloaden, de bedoeling was om deze uit te printen, op te hangen en de punten van de lijst zoveel mogelijk uit te voeren. Net als wij op de redactie, zijn een aantal van jullie hier druk mee bezig geweest.

Om jullie daarvoor te bedanken, maar ook om het mooie jaar  en de goede decemberactie af te sluiten hebben wij iets leuks bedacht! Je kunt vanaf nu, hieronder bieden op de mega-grote Arie-poster (130/160 cm).

Degene die het hoogste bod uitbrengt, mag de poster boven zijn/haar bed hangen! En wij? Wij schenken het binnengekomen bedrag aan de Nederlandse Brandwonden Stichting.

Wacht dus niet langer en breng je bod uit!

(Degene met het hoogste bod wordt door ons via de mail op de hoogte gebracht.)

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

© Beeld: Viva (cover 51)

De surprisetruck
Kan iemand zich nog herinneren dat ik vorig jaar op de ‘Surprisetruck’ optrad? Een rood gevaarte wat onder leiding van 3FM-dj Michiel Veenstra voor Serious Request door het land heen trekt met daarin een mystery BN-er en verschillende artiesten die op de wagen staan om geld in te zamelen.

Nou ik stond vorig jaar bibberend op die truck, in Almere. En koud dat het was! Mijn achtergrondzangeressen bliezen rookwolkjes en mijn bandleden waren een soort Ciske de ratjes met pluizige handschoenen en wollen sjaals. Ze hadden het zwaar.
Maar als je weet waar je het voor doet gaat het een stukje makkelijker, dus ook dit jaar had ik zoiets van: ‘Kom maar op, waar moeten we heen!?’

Omdat het dit keer om een huiskamerconcert ging, kon ik ‘een koude neus’ alvast afvinken.
Op ebay.nl kon je bieden op ‘Giovanca in je huiskamer’ en net voordat de veiling sloot stond het bod op € 1120. Naar wat ik heb begrepen heeft iemand in de laatste minuut nog € 1140 geboden en ging er op de valreep met de prijs vandoor.

Scrooge?
De winnaar woonde in Hoogkarspel, een dorp in de gemeente Drechterland. Dus wij daar naar toe, geen idee wie hij was en vooral hoe hij woonde. We fantaseerden dat het soort Scrooge was zonder vrienden, die uit schuldgevoel maar geboden had en ons in beschonken toestand in zijn donkere huis zou ontvangen. Zo’n huis vol schilderijen van andere vrekken en met van die opgezette zwijnenkoppen aan de muur. (Ieww!)

Maar het bleek een kleine ondernemer te zijn die voor zijn personeel (ongeveer 40 man) heel lief dit feestje had bekokstoofd in het kapelletje aan zijn huis. Iedereen was feestelijk gekleed en er hing nergens wild aan de muur. 3FM-camera’s volgden het hele gebeuren en schakelden af en toe over naar Giel in het huis. De stemming zat er meteen goed in.

De marktkoopman
Ik had wat cd’s bij me en riep natuurlijk iedereen op om een exemplaar te kopen voor zoveel centen als ze konden missen. Er kwam even een plat Amsterdamse marktkoopman in mij naar boven en zo we haalden nog ruim 1000 euro extra op! Live bij Giel in de uitzending vertelden we helemaal trots wat de buit was.

Alle beetjes, kleine en grote, zijn in een week tijd, met de aanvulling van minister Koenders toch opgelopen tot ruim € 7.000.000. Ongelofelijk.

Nou, om af te sluiten: er is dus ook een filmpje van het huiskamerconcert samengesteld. Tijdens het optreden hebben we een minuut lang enorm kabaal voor het Glazen Huis gemaakt. Iedereen joelen en klappen als een malle. En ik als een soort American football-mascotte de boel op-hypen zodat ze ons -helemaal in Groningen- zouden horen. Nou, nét dat shot zit in een van de liedjes gemonteerd. Dus nu het lijkt in het filmpje alsof ik een springende gek ben die zomaar door haar eigen liedjes heen stuitert! We hebben er wel erg om moeten lachen bij het terugzien.

Aaah, het was leuk. En ik vind Nederland zo cool als het om dit soort acties gaat!! Nu al zin in volgend jaar.

CC foto: The Wolf

Een dag lang ‘Ja’ zeggen valt niet mee. We worden altijd wel gebeld of gemaild met vragen, verzoeken en uitnodigingen, waar we eigenlijk geen tijd voor willen vrijmaken. Soms doe je liever je eigen ding dan opgescheept te zitten met andermans klusjes, zorgen of wat voor zaken dan ook. Soms heb je gewoon even geen zin. Maar niet dit keer!

Excuusjes
’s Ochtend belde mijn moeder al. Of ik op de koffie kwam. Het was buiten glad, ik zat lekker in mijn kloffie op de bank met de krant, mijn kind was zeurderig en ik moest nog tanken. Genoeg redenen om niet te gaan. Maar ik moest wel. Eerst maar even tanken! “Pomp zes,” zei ik bij het afrekenen tegen de medewerker. “Wilt u misschien kauwgom. We hebben nu twee stuks voor één euro,” reageerde ze en wees daarbij naar een bak voor de balie. “Welja,” antwoordde ik en schoof zuchtend mijn pas door het apparaat.

Inmiddels was het middag. De Ja-dag leek wel voorbij te vliegen, maar ik had nog tijd voor boodschappen en toog naar de supermarkt. Voor de deur kocht ik een daklozenkrant en in de supermarkt liet ik iemand in de rij van de kassa voorgaan. Goddank dat niemand tijdens deze kerstdrukte op de hoogte was van mijn voornemen, want dan had ik daar waarschijnlijk nog uren gestaan.

Twee daklozenkranten
Toen ik eindelijk de kar met kind en al naar buiten duwde, keek ik de verkoper van de daklozenkrant indringend aan. “Hallo, ik heb er al één gekocht he!”, wilde mijn blik zeggen. Maar jullie begrijpen dat dit voor de beste man juist een teken moet zijn geweest om mij wederom te vragen een krant te kopen. Met twee kranten onder mijn arm liep ik de draaideur uit.

Terwijl ik de boodschappen in de auto kieperde werd ik door een wildvreemde vrouw op mijn schouder getikt. “Wilt u misschien helpen duwen, onze auto start niet,” zei de vrouw. Van alle honderden mensen hier op de parkeerplek, koos deze vrouw de minst geschikte persoon uit om een auto te duwen. Ik keek naar de boodschappen in mijn hand, naar mijn slapende kind in de maxi cosi en naar mijn zwarte suede laarzen met spekgladde zolen. “Ja, natuurlijk wil ik duwen,” zei ik. In mijn verbeelding zag ik mezelf in slow motion met mijn voortanden op het asfalt landen.

Gewoon doen ja!
Haar man hielp met mijn boodschappen en net toen ik de klep dicht wilde gooien riep hij “Hey, je hebt hier startkabels liggen! Waarom zeg je dat niet?!” Ik schudde even met mijn hoofd en overwoog de man uitleggen waarom ik ‘Ja’ zei, maar laten we eerlijk zijn, dat zou alleen maar oneerbare voorstellen opleveren. En ik had al overal spierpijn.

Opvallend aan deze Ja-dag is dat je bewust antwoord geeft op zaken waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt of tijd voor wilt vrijmaken. Maar een ‘Ja’ behoeft verder geen uitleg. Een ‘Nee’ daarentegen gaat meestal gepaard met uitwegen of excuusjes. Doe eens anders. Doe eens ‘ Ja’. Probeer het zelf maar eens. Of kies wat anders uit de Viva Doe Goed lijst. Zover ik weet is er nog geen kip geadopteerd…

CC foto: It’s Greg

Toen ‘Koop een daklozenkrant‘ op Viva’s doe goed in december-actielijst kwam te staan, had ik blijkbaar een stok achter de deur. Want nu is hij in mijn bezit: de daklozenkrant van deze week, Z magazine.

Het kostte mij even de krant te bemachtigen. Want terwijl ik dacht dat de daklozenkrantverkoper er ‘altijd’ stond… was er een paar dagen niemand te vinden voor de ingang van de Appie.

Maar dan is het raak. En hoe. Terwijl ik mijn fiets op slot zet zie ik de daklozenkrantverkoper al staan. Hij staart een beetje voor zich uit. Aan de andere kant van de ingang zie ik een jongen en een meisje. Ze staan een internationale stichting te promoten en hebben het duidelijk op mij gemunt.

Terwijl ik naar de daklozenkrantverkoper loop, springt de jongen tussen de verkoper en mij in. Ondanks de ‘aankondiging’ ben ik een beetje in shock. De jongen doet goed werk, desondanks vind ik dat hij de daklozenkrantverkoper niet zomaar in de weg mag staan.

Lang verhaal kort. Ik heb een gesprekje met de jongen. Toch geef ik mijn geld aan de daklozen verkoper en neem zijn krantje mee. De jongen staat met open mond te kijken.

Ik zou alle doelen willen steunen, maar dat kan gewoon niet. Daarom wissel ik het liever een beetje af. Gedurende het hele jaar. Niet specifiek met kerst. Maar nu voor de Viva actie, wel andere acties dan waar ik normaal mijn geld en aandacht aan schenk.

Al met al, Viva’s doe goed in december-actie, is zeker effectief. Want eerlijk is eerlijk, anders zou ik de daklozenkrant nog niet gekocht hebben.

Het mooiste zou zijn als we de taken van de lijst gedurende het jaar wat vaker uitvoeren. Ik ga de daklozenkrant in ieder geval meer dan één keer kopen. Maar wissel het dan wel af met andere goede doelen.

© Foto: Z magazine

Dit schreef Angel 2 een poos geleden in een blog over de stemwedstrijd voor Energy4All. Deze stichting zet zich in voor kinderen met een energiestofwisselingsziekte. Ze doen dit door veel aandacht te vragen om de oorzaak en de ernst van de ziekte bekender te maken. Daarnaast is het erg belangrijk veel geld op te halen.

De opbrengsten van de stichting komen ten goede aan het onderzoek naar een medicijn van Prof. Smeitink en zijn team. Dit onderzoek is van levensbelang om de simpele reden dat er op dit moment werkelijk niks voor deze zieke kinderen kan worden gedaan.

De stemwedstrijd was voor een uitkering van 50.000 euro ten behoeve van een goed doel (in dit geval dus voor Energy4All). Na afloop van de periode waarin je kon stemmen maakte Maleficent al bekend dat Energy4All bovenaan stond. Nadat de jury een keuze had gemaakt uit de finalisten, werd bekend dat de stichting inderdaad heeft gewonnen en dus 50.000 euro krijgt uitgekeerd voor onderzoek!

Op de meeting die recentelijk werd georganiseerd vanuit het forum, werd ook nog eens extra geld ingezameld voor Energy4All. De stichting heeft de forummers op hun website bedankt.

Vivaforummers; goed gedaan!

CC Foto; Thetruthabout…