20 jaar oud, vierdejaars student: Media, Informatie en Communicatie
* Motto: doe wat je leuk vindt en vind leuk wat je doet
* Kelly in vijf woorden: praatgraag, vloeker, levensgenieter, rommelkont en muziekliefhebber
“Mama waarom huil je?”, “Ik huil niet, mama heeft zere ogen”, “Maar papa, heb jij dan ook zere ogen?”.
Het zijn de witte tennissokken van de Nederlandse taal. Als iemand ‘doei doei’, ‘toppie’ of ‘okido’ zegt, lijkt het alsof diegene mijn beide tepels tussen zijn vingers klemt en ze genadeloos omdraait.
Afgelopen maandag stapte ik voor twintig minuten in de stacaravan van Ajax-fanaat Jacco (spreekt uit als sh-ak-ko). Gewoon vanaf de bank thuis, kijkend naar het tv-programma voetbalfans.
Kortgeleden liet ze zich nog bellyshotten op de bar van een Grieks eiland, schuurde ze alles met een lichaamstemperatuur vanaf 37 graden en had ze misschien zelfs wel een plekje op de bangalijst van Scheveningen veroverd.
Soms word ik helemaal ingepakt door een liedje. Het is dan alsof ik achter het harde, plastic van een cd-hoesje gevangen zit, de muziek laat me niet meer los.
Ik ben nu officieel volwassen en geheel onafhankelijk, want vorige maand ben ik 21 jaar geworden. Maar sinds mijn verjaardag mijmer ik over ‘vroegâh’, die ‘goede ouwe tijd’ en meer van dat Peter Pan geneuzel.
Blonde plukken haar liggen nog voor het café, de tandafdrukken staan in mijn hand en schouder gekerfd en mijn rechter bil is blauwpaars. Hoe dat gekomen is? Het was compleet zinloos.
Ik ben amper een maand in het bezit van een smartphone, maar mijn vinger zit nu al aan het beeldscherm vastgegroeid. Ik dacht dat Wordfeud verslavend was, maar Draw Something is pas écht het crackpijpje onder de applicaties.
VERS van deze week is geschreven en ingestuurd door: Susan. Een gedicht over de schaduwkant van de wereld…
VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Suzanne. Een gedicht over de liefde én Parijs.
Afgelopen zaterdag was ik met mijn huishoudmoeder naar de daarbij behorende beurs. ‘Je kunt daar gratis eten en drank proeven’, was de worst die mijn moeder me voorhield, ik hapte gretig toe…
VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Marlies. Een gedicht over de dag ná een avond feesten (in de huiskamer), met koffiekringen, lipstickranden en honderd sigarettenpeuken…
Hoewel er nog een dun vliesje ijs op de sloten ligt, beginnen bij mij al zomergevoelens op te komen. Met een koptelefoon op beluister ik de nummers die me doen denken aan het zomerseizoen. Ik zoek naar goedkope vliegtickets, met als bestemming het ‘geluksoord’. Een dagdroom volgt.
Deze week een emotioneel en ontroerend VERS, ingestuurd en geschreven door Anne.
Ik heb niets met Beckham, noch met witte onderbroeken, maar van de combinatie schiet mijn blijmetertje wel omhoog. Al denk ik wel dat zijn blijmetertje opgevuld is met een sokkenpropje…
Na verscheidene VERS-inzendingen, vond ik het leuk om voor deze week zelf eens een gedicht te schrijven…
Een paar maanden geleden schreef ik over mijn antipathie jegens de smartphone. Inmiddels heb ik er zelf ook een, maar écht alleen omdat ik dan gratis kon sms’en…
Voorheen, toen ik nog met (stief)pa en ma een dak deelde, kreeg ik gemiddeld vijf dagen per week aardappelen met groenten opgediend. Herman den Blijker zou er een rolberoerte van krijgen, maar het was wel makkelijk.
VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door ‘M.’, een gedicht over de dans der liefde.
Ik ben geen cupcakebakker, geen sushiroller en ook geen chardonnaynipper. Als iets hip is, vind ik het nog veel hipper om het niet hip te vinden.
