Pauze
Een vriendinnetje van school stond naast mij. We hadden pauze en waren naar het water gelopen. Ik trapte met de hak van mijn voet op het ijs, maar schoof weg met mijn voet. Daarom stapte ik op het ijs. Als ik het niet kapot kon trappen was het zeker sterk genoeg om erop te kunnen staan.

‘Wat doe je?’ vroeg het vriendinnetje.

‘Ik ga het ijs op,’ zei ik.

‘Ga er nou vanaf,’ zei het vriendinnetje bezorgd. ‘Zo dik is dat ijs niet. Het heeft nog helemaal niet zo hard gevroren.’

Krak
‘Het is wel stevig,’ zei ik en om dat te illustreren stampte ik een keer. Krak. Het ijs brak en ik zakte weg. Met mijn voeten gleed ik van de schuin aflopende waterkant af, totdat ik vast bleef zitten in de modder. Ik stond tot aan mijn middel in het water.

Het vriendinnetje gilde van schrik, maar begon meteen daarna te lachen. Ik stak mijn handen naar haar uit en vroeg of ze me wilde helpen. Met haar hulp wist ik mijzelf op het droge te krijgen. De spijkerbroek kleefde aan mijn benen. Mijn voeten sopten in mijn schoenen. Druipend liep ik terug naar school.

Regenpak
Ik moest nog twee blokuren van vijftig minuten uitzitten, maar ik voelde er weinig voor om dat te doen met een ijskoude, natte broek. Maar zo naar huis fietsen zag ik ook niet zitten, dus ik besloot te blijven. Ik had mijn regenpak bij me en besloot dan maar de broek daarvan aan te trekken. De doorweekte spijkerbroek legde ik bovenop een verwarming.

Tijdens de les hoorde ik rechts van mij meisjes gniffelen. Ze keken naar mijn broek. Ik keek omlaag en zag de broekzak een beetje open staan. Dat gebeurt wel eens als je zit. Alleen is de zak van een regenbroek gewoon een spleet die toegang geeft tot de zak van je echte broek. Ik droeg geen echte broek. Ik droeg zelfs geen onderbroek.

Pinguïn
Ik duwde snel de spleet dicht met mijn hand en bleef de hele les zo zitten. Tussen de blokuren door liep ik als een pinguïn door de gang, niet omdat ik het koud had, maar omdat ik mijn armen strak langs mijn lijf liet hangen, om zo die broekzakken dicht te kunnen drukken. Ik weet alleen bijna zeker dat niemand iets heeft gezien van want ik probeerde te verbergen. Daar was het veel te koud voor. Want mijn wangen voelden wel warm, van schaamte. Maar onder mijn middel had ik het nog steeds hartstikke koud.

CC foto: Mickey van der Stap

Nattevingerwerk
Het is heus wel handig dat we het altijd en overal kunnen, maar je moet er wel je verstand bij gebruiken. Ben je buiten, dan moet je weten hoe je de windrichting kunt bepalen. Dat is nattevingerwerk. Je moet er ook rekening mee houden in wat voor positie je gaat staan tegenover het object waar je tegenaan plast, zodat de kans dat iemand je ziet zo klein mogelijk is. Daarnaast is er de kans dat je een boete oploopt voor wildplassen. Overal loert gevaar.

Gezellig tijdverdrijf
Ook in het toilet sta je als man voor allerlei keuzes. Voordat je de rits kunt openen moet je al beslist hebben of je naar de hokjes gaat of naar de urinoirs. Plassen bij een hangpot is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen ziet in urineren een gezellig tijdverdrijf onder soortgenoten. Als je voorzien bent van een sluitspier die erg gevoelig reageert op invloeden van buitenaf, dan heb je een probleem. Als iemand naast mij staat te fluiten, dan kan ik het niet meer. Dan moet ik wachten totdat hij weg is. En als die fluitende man niet kan omdat ik vanwege zijn aanwezigheid geërgerd sta te zuchten, dan kan het zijn dat we daar allebei heel lang staan.

Loeren
Elkaar kunnen zien tijdens het plassen is ook funest voor de aandrang. Als ik iemand heel moeilijk zie kijken tijdens het plassen, schiet het bij mij op slot. Gelukkig staat er een verbod op het kijken tijdens het plassen. Loeren naar het apparaat van een ander is per definitie fout. Zie je iemand kijken, dan mag je die ander ongestraft over zijn schoenen heen plassen. Echt waar, zo zijn de regels.

Wiskunde
Gelukkig hangen er bijna overal van die schaamschotten. Maar die zien er altijd uit alsof je er gemakkelijk overheen kan kijken. Voordat ik er een gerust gevoel bij heb, ben ik toch eerst bezig met wiskunde in mijn hoofd. Zo heb ik toch nog wat aan mijn kennis over hoekberekeningen met tangens, sinus en cosinus, waarmee je uit kunt rekenen hoe lang de buurman moet zijn om zicht te kunnen hebben op je plasapparaat.

Slurf in de kreukels
Dan is het tijd voor de volgende uitdaging: zorgen dat je jezelf niet raak plast. Het is geen zuivere wetenschap waar de plas heen zal gaan. Soms heeft de slurf in de kreukels gezeten en schiet de straal ineens in een onverwachte richting. Dan ga je af, want ook mannen hechten veel belang aan het goed kunnen richten. Ze hangen briefjes op om elkaar te waarschuwen voor het maken van spetters. Onlangs kwam ik in een toilet waar briefjes waren opgehangen op de deuren met: ‘beginner’, ‘intermediate’ en ‘professional’.

Pisvlieg
Om te helpen bij het richten zijn er in een aantal urinoirs nepvliegen aangebracht. Wij mannen vinden het blijkbaar leuk om op die vlieg te mikken. Zelf haat ik de pisvlieg. Zie ik mijzelf geconfronteerd met de afdruk van een vlieg, dan hoeft het van mij niet meer. Ik heb dan toch het idee dat die vlieg met zijn triljoen minuscule oogjes naar mijn apparaat zit te kijken, zo van: ‘What’s that? You gotta be kiddin’ me!? No one pisses of Superfly!’

Soms ga ik uit pure frustratie over al die zaken een hokje in om voor de afwisseling eens zittend te plassen. Dat is zo lekker zorgeloos. Daar kan ik dan echt van genieten. Echt, vrouwen hebben het zo slecht nog niet.

CC foto: quinet

Linksaf
Het was iets over half één en wij waren op weg naar mijn lunch. ‘Moet jij niet linksaf hier?’ vroeg ik, want hij had gezegd naar welke kledingzaak hij ging en rechtdoor lopen was om voor hem.

‘Nee, ik loop wel met jou mee.’

Samen zondigen
‘Neem je dan toch een broodje?’ vroeg ik hoopvol, want ik wilde liever samen zo’n smerig, vet broodje eten dan alleen. Het is niet alsof je met zijn tweeën de calorieën eerlijk deelt, dus eigenlijk slaat het nergens op. Maar toch voelt het beter om samen te zondigen, dan alleen.

Helaas liet hij zich niet overreden. Hij hield zich sterk. Dat kwam waarschijnlijk door die broek die hij ging kopen. Zijn broekmaat confronteerde hem met wie hij was, want mijn pauzepartner loopt een aantal kilo op mij voor. We hebben dezelfde lengtemaat, maar die andere maat is bij hem wat ruimer. ‘Vijfendertig,’ zei hij. ‘Maar dat verkopen ze niet, dus zesendertig.’ Ineens voelde ik mijzelf met mijn maatje vierendertig heel gelukkig. Ik nam tevreden een hap van mijn broodje vlees.

Tikkeltje homo
Omdat hij zo sterk was, besloot ik dat ook te zijn. Ik ging met hem mee om een broek voor hem te zoeken, ook al was het een tikkeltje homo. Eigenlijk vond ik dat we tijdens het uitzoeken van een prima passende broek, het best naar ons zin mochten hebben. Als het normaal wordt gevonden dat vrouwen met elkaar de stad aflopen, mogen mannen dat ook zonder dat er meteen van ze wordt gedacht dat ze homo zijn. Een prima standpunt, vonden wij, alleen vonden wij het veel leuker om er ontzettend homo bij te doen.

‘Wat vind je van deze?’ vroeg hij. ‘Béééééldig, vind je niet?’

Passen
‘Je moet hem toch even aantrekken. Als je er een lekker kontje in hebt mag je hem daarna weer heel snel uittrekken,’ zei ik.

‘Ik pas hier nooit broeken,’ zei hij, waarbij hij even uit zijn rol viel. ‘Deze maat past me, dat weet ik, want alles wat ik hier koop in deze maat, dat past, dat hoef ik niet uit te proberen.’ Hij zei het heel erg stellig, maar ik hoefde alleen maar op die ene speciale manier naar hem te kijken, om hem aan het twijfelen te krijgen. ‘Verdomme,’ zei hij en hij liep naar de pashokjes. Niet veel later kwam hij naar buiten. Hoe de broek hem stond had ik niet gezien, want hij hield hem alweer in zijn handen. ‘Ik zei het toch,’ zei hij. ‘Deze past prima.’

‘Afrekenen dan,’ zei ik.

Kassajuffrouw
We stonden zij aan zij bij de kassa. De kassajuffrouw keek ons één voor één aan. Ze was een erg strenge juffrouw, zo één die over haar brilletje heen keek. Mijn mond ging al open. Ik wilde het donders graag zeggen: ‘Wij zijn geen stelletje hoor, we deden alsof.’

‘Precies,’ zei mijn collega, want in mijn verwarring had ik het toch hardop gezegd.

‘Jammer,’ zei de dame. ‘Ik vond jullie juist zo leuk bij elkaar passen.’

Foto: Gettyimages.nl

Even een mantra hummen
De verstandige Nynke zou op dat moment op de grond gaan zitten, haar benen in een moeilijke yogapositie wurmen en een geruststellende mantra hummen, om zo die donderwolk boven mijn hoofd vredig over te laten drijven.

Maar ik was labiel, moe en kon al vlechtjes maken van al het haar op mijn tanden, dus ik ging er met gestrekt been in.

Zure boertjes
Want de opmerking ‘Vrouwen hebben geen humor’ vind ik de grootste dooddoener aller tijden. Ten eerste omdat het niet waar is. Ik heb heel veel grappige vriendinnen; en dat zijn stuk voor stuk vrouwen die ook grappig gevonden worden door mannen.

Ten tweede: hoe kun je een complete sekse afrekenen op het feit dat jij niet van Tineke Schouten of Karin Bloemen houdt? Humor is toch een kwestie van smaak? Humor is toch subjectief? Ik zeg toch ook niet dat mannen geen humor hebben omdat ik toevallig zure boertjes krijg wanneer ik Guido Weijers hoor praten?

Ik ben alleen verantwoordelijk voor mezelf he
Omdat een man toevallig één vrouw niet grappig vindt, scheert hij meteen een complete sexe over een kam. Terwijl ik helemaal niet verantwoordelijk ben voor Tineke Schouten en Karin Bloemen! Ik ben Nynke de Jong, verantwoordelijk voor haar eigen gevoel voor humor, en dagelijks genietend van al haar hysterisch grappige vriendinnen.

Lekker schuddebuiken
Dat denk ik dan, wanneer zo’n jongen achteloos iets zegt over vrouwen en moppen. En dan wil ik zo graag zen en in balans zijn, en tot tien tellen. Maar dat lukt dan nooit. Want ik voel me toch aangesproken. Ik wil toch op de barricaden klimmen om zo’n jongen te laten zien dat er genoeg vrouwen zijn die je doen schuddebuiken.

Terwijl ik gewoon niet moet reageren. Laat zo’n knakker maar. Wat weet hij nou? De volgende keer ga ik dus wel met gevlochten benen in een zenhouding zitten. En tel ik tot tien. Om daarna met zestien goede grappen zo’n jongen volledig af te fikken.

CC Foto: privébezit

Klont
‘Hij wil sushi,’ stond er in de mail die ik daarna ontving. Dus het werd Sushi in Breda. Daarom liepen mijn vrouw en ik twee dagen later naar restaurant Ume, waar we werden opgewacht door onze vrienden. We kwamen ietwat te laat, omdat we eerst nog moesten worden bedaard door onze oppas van zestien jaar oud, die ons ervan verzekerde dat alles heus wel goed zou komen als wij op stap zouden gaan. ‘Hebben jullie al een ronde gehad,’ vroeg ik en ik wees op de klont wasabi, waar al flink wat van weg was.

‘We hebben alleen van het voorgerecht gesnoept,’ zei onze vriendin. ‘Dat is pittig spul joh.’

Ik wees naar het schaaltje waarop gember lag en een halve dot wasabi. ‘Dat is geen voorgerecht hoor. Dat hoor je bij de sushi te eten.’

Heerlijkheden
We namen één voor één de kaart ter hand en bestelden wat we wilden eten. Heerlijk vind ik dat, kiezen uit allemaal kleine hapjes. Zodra de kaart is ingevuld, komen ze steeds weer schaaltjes brengen met allerlei heerlijkheden erop. Zo houd je het wel een hele avond vol. Lekker keuvelen en onderwijl hapjes eten.

‘Wat heb je daar bij je hand gedaan,’ vroeg onze vriendin.

‘Van mijn fiets gevallen,’ verklaarde ik. ‘Dat stuur van mij is verstelbaar. Als je een klepje openmaakt kan het hele mechaniek bewegen. Dat hoort alleen niet te gebeuren als ik aan het fietsen ben en zeker niet wanneer ik van een schuine helling afrijd. Maar dat gebeurde dus wel. Dus ik dook over mijn stuur heen, verloor mijn evenwicht en wist daarbij nog net de reling vast te pakken.’

Schade
De schade liep ik vooral op aan mijn linkerhand, aan twee vingers waarvan de knokkels nu open liggen. Het doet alleen pijn als ik de letters x, s, w, c, d, e en de getallen 2 en 3 typ. Gelukkig zitten die allemaal maar 680 keer in deze blog.

‘En ik heb een flinke kras op mijn been,’ zei ik en ik illustreerde hoe groot, door mijn been op te tillen en er met duim en vinger op aan te geven hoe groot de schade daar was.

‘Pfoe. Je overdrijft,’ zei mijn vrouw vrij hard, want ze was zeker van haar zaak. ‘Zo groot is ‘ie niet hoor.’

‘Echt wel,’ zei ik verontwaardigd en daardoor ook iets te hard. Ineens leken we wel zo’n stel dat hardop ruzie maakt in een restaurant. ‘Jij weet heus wel hoe groot hij is,’ zei ik.

Mijn vrouw stak haar hand voor zich uit. Met duim en wijsvinger beeldde zij de grootte uit, zo’n drie tot vier centimeter. ‘Echt, hij is maar zo groot.’

Pas daarna kregen we door dat er mensen naar ons zaten te kijken.

CC foto: ZoeShuttleworth

Versleten
Elke maand was er wel iets waar het geld aan op ging. Die schoenen raakten nog meer versleten. En er kwam een gat in mijn broek. ‘Wordt het niet eens tijd dat jij een fatsoenlijke broek koopt en een paar nieuwe schoenen,’ zei mijn vrouw.

‘Ja, ik ben het helemaal met je eens. Zal ik morgen naar de winkel gaan?’

‘Misschien kun je toch beter nog twee weekjes wachten,’ klonk het dan even later. ‘Er is al genoeg geld opgegaan aan kleren deze maand.’ Dat waren dan broeken voor de kinderen, of dat leuke nieuwe truitje van mijn vrouw.

Uitverkoop
Maar het is eindelijk januari, de maand van de grote uitverkoop! Op mijn versleten zolen en met een gat in mijn broek waar de punt van mijn sleutel telkens doorheen kwam piepen, liep ik de schoenenwinkel binnen. Bij de mannenschoenen trof ik allemaal laarsjes aan. Ik was ze eigenlijk al beu. Ik zocht een paar uit dat goed paste en rekende af. ‘Zo, kan ik weer een jaar vooruit,’ zei ik. De kassajuffrouw en twee vrouwen die achter me stonden, schoten in de lach. Ik was serieus, maar voor vrouwen is zo’n uitspraak blijkbaar erg grappig.

Korte beentjes
Daarna ging ik op jacht naar nieuwe spijkerbroeken. Dat was een hele onderneming, want vind maar eens broeken in mijn maat. Of er zijn heel veel mannen met dezelfde maat als ik die steeds eerder bij de broeken zijn dan ik, of ik heb gewoonweg een uniek lichaam. Ik heb maat 34 / 32 (beetje buik, beetje been). Ik moet altijd stapels broeken doorspitten voordat ik er één vind die past. Hingen broeken maar gesorteerd op maat. Dan hoefde je niet lang te zoeken naar broeken die passen. Nu zoek ik een leuke broek uit om daarna te ontdekken dat er geen enkele tussen hangt die mij past.

Supermarkt
‘Dat ziet eruit als een nieuwe broek,’ zei de man die gisteren achter mij stond in de rij bij de supermarkt. Ik knikte en zag dat zijn vrouw hem een stoot gaf met haar elleboog. ‘Staat je leuk hoor,’ zei ze, waarna ze naar me glimlachte.

‘Dank je.’

‘Maat vierendertig, tweeëndertig zeker,’ zei de man.

‘Ja. Korte beentjes hè,’ zei ik, terwijl ik probeerde mijn buik in te houden. ‘Knap dat je dat ziet.’

‘Ik kan het lezen.’

Kort daarna liep ik de supermarkt uit met een zak broodjes, een blik knakworsten en een plakkerig strookje doorzichtig plastic met daarop een rij getallen, dat ik even daarvoor van mijn broek had afgetrokken.

CC foto: Derek Gavey

‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.

‘Ik ook,’ riep Myrthe.

‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.

Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.

‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’

Er lag nog één worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.

Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’

Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’

‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’

‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’

‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’

‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.

Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Maar niet te vaak,’ zei ik.

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’

‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.

CC foto: roolrool

Recalcitrant
Het probleem met al die eigenwijze kinderen is dat ze niet zo eenvoudig van hun standpunt zijn af te brengen. Ze verwachten dat ik altijd met een grap kom, daardoor voel ik soms de druk om te presteren. Daar word ik een tikkeltje recalcitrant van. Het stomme is dat kinderen dat nou net leuk vinden. Ik kan wel heel hard ‘Ik ben geen grapjespapa,’ roepen, of ‘Je mag niet lachen,’ maar dan gaan ze alleen nog maar harder lachen. Er zit niets anders op dan dat ik erin meega.

Soms heb ik echt geen zin in heel dat grapjesgedoe, als ik chagrijnig ben, of wanneer er van me verwacht wordt dat ik serieus ben. Zoals die keer dat ik had aangeboden om te rijden. De kinderen moesten naar een museum worden vervoerd. Ik kreeg een groepje mee dat bestond uit mijn dochter met twee van haar schoolvriendinnen. ‘Dit is mijn papa en hij maakt altijd grapjes,’ zei mijn dochter trots. Haar vriendinnetjes begonnen al te grinniken.

Krachttermen
‘Nee hoor, vandaag maak ik geen grapjes,’ zei ik, want wanneer ik in een auto rijd ben ik echt niet grappig. Dan ben ik bezig met het verkeer en heb ik voortdurend de behoefte om erg vervelende opmerkingen te maken over andere automobilisten, een behoefte waar ik meestal aan toegeef. In het bijzijn van het stel kleuters moest ik uitkijken met het uiten van krachttermen. Dus werd het geen ‘oetlul’ of ‘stomme zak’, maar ‘vierkante pannenkoek’ of ‘piranha zonder zwemdiploma’. En lol dat ze hadden.

Grapjespapa, hoe komen ze erop? Het is niet zo dat mijn kinderen die term zelf hebben bedacht. Ze zijn het van mij gewend dat ik me gedraag zoals ik mij gedraag. Zo heel bijzonder vinden ze het niet. Nu ze zien hoe klasgenootjes erop reageren, is het opeens een gimmick geworden. Toch zijn er heel soms kinderen die nauwelijks reageren, wat ik ook doe, die stuurs blijven kijken ondanks dat andere kinderen lachen. De allereerste keer dat ik er zo één ontmoette, dacht ik te maken te hebben met een humorloos kind. Maar ik had het mis.

Immuun
Het meisje reageerde precies op mij zoals mijn eigen kinderen doen als ik me thuis gedraag als een pias. ‘Papa, doe nou eens normaal.’ Waarom was ze immuun voor een grapjespapa? Het antwoord kreeg ik toen ik haar moeder ontmoette: een vrouw met een prachtige stralenkrans van lachrimpeltjes rondom haar fonkelende ogen, een grapjesmama. ‘Erg hè,’ zei ze tegen me, toen we het erover hadden dat onze eigen kinderen onze humor maar aanstellerij vonden. ‘Misschien moeten we ophouden met het maken van grapjes.’

‘Goed idee,’ zei haar dochter.

‘Ik maakte maar een grapje,’ zei de vrouw aarzelend en ze keek me aan met een zweem van triestheid in haar ogen.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Ik wil méér!
Nederlandse hits zijn hip. Vooral die van het tenenkrommende, oprisping opwekkende, gehoor beschadigende soort. Sinds Zanger Rinus een wereldwijde internethit werd met zijn videoclip Met Romana op de scooter, is het hek van de dam. Collega’s stuurden het filmpje naar elkaar door en vrienden plaatsten de link op Facebook. “Moet je kijken!” En kijken deed ik. Een passie was geboren, want ik verlangde naar meer. Lang leve de videosuggesties van Youtube, want méér kreeg ik!

Connaisseur du toondove, ritmisch gehandicapte Nederlanders
Ik ontdekte een verborgen schat, diep in de kelders van Youtube: de toondove, ritmisch gehandicapte Nederlander. Een heel archief vol! Ik heb inmiddels honderden filmpjes bekeken, dus ik denk dat ik mijzelf met recht een connaisseur mag noemen.

Zo lekker gewoon gebleven
Wat meteen in het oog springt zijn alle zorgvuldig gekozen artiestennamen. Iedereen is zo lekker gewoon gebleven. Geen pretentieuze aliassen, maar: Gewoon Rutger! Gewoon Jeroen! Bij vocalisten die zichzelf iets serieuzer nemen, hoort natuurlijk ook een serieuze naam. Dan volstaat het begrip ‘Gewoon’ gewoon niet meer. Deze mensen ridderen zichzelf tot ‘Zanger’. Slimme zet, Zanger Lorenzo en Zanger Petro! Op sommige video’s is het namelijk niet helemaal duidelijk wat de persoon in kwestie nu precies aan het doen is. Zingen dus.

Location, location, location!
Maar waar mijn hart nu echt sneller van gaat kloppen, zijn de prachtige locaties waar de professionele muziekvideo’s veelal zijn opgenomen. Er zijn talloze hits geschreven over zonnige oorden en tropische vakanties, maar het raakt me pas écht wanneer de zangeres met haar veterlaarzen staat weg te zakken in de eendenstront, naar een blauwalg-poel wijst en “Naar de blauwe zéée en het witte strand” zingt.

Sommige zangers huren voor hun videoclips hele villa’s af, omringen zich met bitches ‘n ho’s en zwaaien met dure flessen champagne. Maar de sfeer komt er bij mij pas goed in als ik een hele familie op plastic tuinstoelen in een speciaal afgehuurde snackbar zie zitten. Het vuur waarmee ze met vleeskroketten naar de camera zwaaien, en oma die  “Je hebt meer lol met een shoarmarol” playbackt in de camera… Dat doet wat met me. Dan sta ik dus op de banken. 
 
Bedankt mensen!
Ik geniet ervan. Van de diepgaande songteksten tot de special effects in de videoclips. Beste mensen uit de krochten van Youtube, lieve Gewoon Zangers: ik ben fan van jullie. Jullie maken me blij en inspireren me. Bedankt daarvoor en ga zo door! Dan ga ik nu iemand zoeken die mijn camera wil vasthouden.

Foto: still uit filmpje

Beste Tygo,

Je weet de goede oude Sint,
is een goedheiligman.
Vandaar dat hij met pikante zaken,
bijzonder weinig kan.

Alles wat hij in de krant leest,
over grotemensenzaken.
Negeert hij dan ook meestal,
dat heeft met Sint echt niets te maken.

Maar vandaag las hij iets in de krant,
dat kon hij niet verkroppen.
Jij blijkt veel meer dan liefde,
in je trouwe fans te stoppen.

‘Want’ zo zeg jij olijk,
‘daarmee is toch niets mis?’
‘Ik weet best dat het sterrendom
en geen echte liefde is’.

Jij voelt je goed als wegwerpvent,
‘want tja, dat moet toch kunnen?’.
Wel fijn dat collega Zeegers jou,
afdankertjes blijft gunnen.

Nu weet Sint best dat zijn moraal,
iets ouderwets mag wezen.
Maar heb jij nu echt je image nodig,
om een avondje te kezen?

Kijk, dat jij graag je fans naait,
dat mag geen verrassing heten.
Dat zal na je rol in Oorlogswinter,
nu iedereen wel weten.

Trekt Sint nu echt zo fel van leer?
jazeker doet hij dat!
Maar dat komt vooral omdat hij zelf,
die kans nooit heeft gehad.

Want zeg nu zelf, denk je nu echt,
dat er iemand is die vindt,
dat er ook maar iets erotisch is,
aan een afspraakje met Sint?

Nee, precies, dat dacht Sint al,
inderdaad, Sint is jaloers.
Dus als jij iets in je schoen wilt,
doe het dan niet zo platvloers.

Ga dan voor de liefde man,
of doe in elk geval alsof.
Dan kan dit gedicht van Sinterklaas,
volgend jaar veel minder grof.

Tot slot nog wel een vraag,
dat meisje, je weet wel toch?
Die ene van Chris Zeegers,
heb je misschien haar nummer nog?

Want stiekem heeft Sint stille hoop,
dat hij daarmee wel iets kan.
Want in haar lijst met sterren,
past vast een goedheiligman!

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat iets met je doet en wil je dit delen op Viva.nl? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Privébezit

Fysieke arbeid
Als de kinderen op vrijdag naar school zijn, wil ik mijn vrije ochtend nog wel eens inzetten voor het huishouden. Fysieke arbeid is goed voor me, zeker na vier dagen computeren. Als ik eenmaal bezig ben, ben ik niet meer te stoppen. Overal waar ik loop pak ik dingen op en die leg ik dan ergens anders weer neer. Dat noemt men opruimen: spullen verplaatsen naar plekken waar ze logischer liggen. Als ik daarmee klaar ben zien het aanrecht en de vensterbank er weer keurig uit. Het is dan wel een troep geworden in allerlei kasten, maar die kunnen dicht dus dat zie je niet.

Volume
Stofzuigen vind ik niet vervelend om te doen. Ik sleep dat ding de trap op naar boven en begin op zolder. Dan zet ik muziek op die goed past bij stofzuigen. Muziek om op te bewegen, iets met een stevige beat eronder. Het volume draai ik helemaal open, zodat de muziek het geluid van de stofzuiger overstemt. Het is voorgekomen dat ik al een kwartier bezig was met stofzuigen en dat ik toen pas merkte dat ik de aan-knop niet goed had ingedrukt en dat het apparaat helemaal niet aan stond.

Vachtje
Stoffen is nog zoiets wat ik meestal doe. Ik ben er niet goed in, maar het is volgens mij ook schier onmogelijk daarin uit te blinken. Het is alsof je wapperend met een Swiffer een geest achterna zit. Eigenlijk moet je alleen stoffen als de zon in huis schijnt, dan zie je alles liggen. Ik plan dat nooit goed. Bij mij gaat de zon altijd schijnen wanneer ik al klaar ben met stoffen. Dan zie ik precies waar ik gewerkt heb, want daar zitten strepen in het zachte vachtje van stof.

Stofnesten
Als mijn taken in het huishouden heb afgewerkt blijf ik zitten met het gevoel dat het in huis nog altijd vies is. Ik heb wat stukjes schoongemaakt, maar veel meer dan voordat ik ging werken ben ik mij ervan bewust dat er plekjes zijn waar we te weinig komen en waar de muf ruikende stofnesten nog op ons liggen te wachten. Hoekjes en gaten waar je geen stofdoek in durft te steken, omdat je bang bent dat er iets dood ligt te gaan, of dat er een wezentje woont dat in je vingers zal bijten.

Professionals
Het liefste zou ik het allemaal uit handen geven aan professionals. Gewoon de rond slingerende troep opruimen en het poetsen overlaten aan mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Je haalt wel vreemden in je huis en ze doen het niet voor niets, het kost een paar centen. Dat zijn de argumenten waar mijn vrouw altijd mee komt, wanneer ik voorstel om een hulp in de huishouding te nemen. Toch stelde ik het onlangs weer eens voor: ‘Is het geen idee om een hulp te nemen?’

‘Hoezo?’ antwoordde ze. ‘Dat is toch niet nodig? Jij doet het hartstikke goed.’

CC foto: monkeysox

Reserveslip
Ik zag nooit hele verrassende dingen voorbij komen in de handtassenrubriek, zelfs geen onderfuik. Maar misschien heeft dat iets te maken met de doelgroep van de tijdschriften die ik toen las, want vanmorgen stond in de Sp!ts dat een kwart van de vrouwen altijd een reserveslipje bij zich draagt.

Helaas stond er niet bij waarom vrouwen deze bij zich dragen. Dat houdt mij persoonlijk namelijk meer bezig dan het feit dat 80% van de vrouwen - heel verrassend – sleutels, een borstel, een spiegel, een paraplu en pijnstillers bij zich dragen. Het feit dat dan weer wel stond vermeld in het nieuwsbericht.

Stinkslip
Gelukkig laat mijn fantasie mij nooit in de steek en wordt die eerder gestimuleerd dan afgeremd op deze momenten. Dit betekende of dat een kwart van de vrouwen altijd op haar hoede was voor een logeerpartijtje, uiteraard bij de ideale gespierde minnaar. Of dit was een teken dat een kwart van de vrouwen wel eens een vies slipje heeft.

Nattigheid
Dat laatste doet me denken aan een grap die ooit een waar gebeurd verhaal moet zijn geweest. Mijn tante kwam er mee: ‘Wat me nou toch is overkomen…’

Ik hing aan haar lippen. In geuren en kleuren vertelde mijn tante dat ze samen met mijn oom op een verjaardag was, maar dat mijn oom die dag last had van protesterende darmen. Toen hij een voorzichtig scheetje liet, voelde hij nattigheid en in het toilet besloot hij zijn onderbroek uit te trekken. Liever geen broek dan een vieze broek, dacht hij. De vieze onderbroek stopte hij vervolgens in mijn tantes handtas. Eenmaal thuis vroeg hij mijn tante naar haar tas en mijn tante antwoordde: ‘tas? Ik had helemaal geen tas bij me!’

Het zal je maar gebeuren. Een kwart van de vrouwen heeft dan in ieder geval wel een schoon slipje én een tas bij zich.

© Foto: iStockphoto

Mijter
De Sint die ons op vrijdagavond bezoekt is een kleine man. Dat hij kleiner is dan zijn pieten zien alleen wij. De kinderen zijn zelf nog te klein om dat te kunnen merken. We kennen deze Sint goed, we zien hem elk jaar. Hij is helemaal verslaafd aan het feest van Sinterklaas en richt zelfs zijn huis in als het huis van de Sint. Aan het begin van zijn bezoek houdt hij een betoog van wel vijf minuten over zijn mijter, want die stond tijdens de intocht in Dordrecht verkeerd om op zijn hoofd, althans: op het hoofd van onze nieuwe nationale Sinterklaas. Fanatiekelingen spraken er schande van!

Pyjama
Wanneer Wessel bij de Sint mag komen zingt hij het liedje van de Zwarte Piet die ging fietsen, maar hij plakt er een heel eigen einde aan vast, dat hij zelf heel vermakelijk vindt. In zijn versie besluit de Piet op de fiets naar Spanje af te reizen, waarbij hij de stoomboot inmaakt. Hetzelfde lied brengt Wessel opnieuw op zaterdagochtend, wanneer we aan mogen treden bij de Sint van het werk van mijn vrouw. Deze Sint gooit er wat mij betreft met de mijter naar, wanneer hij besluit zijn mantel uit te doen. Daar staat ineens een iele man in een witte pyjama. Het lijkt de kinderen niet te deren, maar het is geen porem. De Sint hoort gewoon zijn rode cape te dragen.

Dat weet je toch nog wel?
‘s Middags komt de Sint langs bij de buurtvereniging. Wanneer de goedheiligman vraagt of er een kindje wat wil zingen, springt Wessel op van de vloer. De Sint vraagt wat Wessel gaat zingen. ‘Het liedje van de Piet die ging fietsen, maar dan met het andere einde dat veel grappiger is.’ Sinterklaas reageert verbaasd. ‘Een veel grappiger einde?’ Waarop Wessel zegt: ‘Ja, precies zoals gisteren en vanochtend. Dat weet je toch nog wel?’ Wanneer de Sint de microfoon onder zijn neus duwt, begint hij te zingen. Naar het eind toe steeds haastiger. En dan komt bijna onverstaanbaar die riedel over de Piet die de boot inmaakt. Applaus. Onze zoon gaat weer zitten.

Wolk
De Sint zien we voor de vierde keer op mijn werk. Het is zondagochtend en deze goedheiligman waagt het zijn mijter af te zetten. Sinterklaas zonder mijter, dat ziet er niet uit, zeker omdat de Sint zijn haar niet heeft geborsteld. Het is alsof iemand een wolk op zijn gezicht heeft geplakt. Samen met tweehonderd anderen zien we dan ineens hoe Wessel het podium bestormt. Hij wil een liedje zingen. Alweer het liedje van de Zwarte Piet die ging fietsen, de grappige variant. Als hij klaar is krijgt hij een applaus van tweehonderd mensen. ‘Geweldig,’ zegt mijn collega die naast mij staat. ‘Die jongen van jou is echt niet verlegen hè? Dat zie ik mijn kinderen nog niet zo snel doen.’

Twijfel
Wanneer ik ‘s avonds Wessel naar bed breng, vraagt hij aan mij of we dit weekend wel de echte Sinterklaas hebben gezien. ‘Kindjes op school zeggen dat hij helemaal niet bestaat.’ Ik denk terug aan die man in zijn witte pyjama, die zonder zijn cape eigenlijk niet echt meer leek op de goedheiligman. Dan denk ik terug aan de Sint die heel voorzichtig zijn mijter afdeed, waarna hij vol in zicht controleerde of die wolk nog recht op zijn hoofd zat geplakt. Het verbaast mij niet dat mijn zoon dat is opgevallen. ‘Wat denk je zelf?’ vraag ik dan maar.

Lied
‘Ik vind het wel gek dat hij steeds maar weer vergeet dat ik een grappige versie ken van het liedje van de Piet die gaat fietsen. Ik heb het al vier keer gezongen en vandaag kende hij het nog steeds niet,’ zegt Wessel en ik kan op dat moment alleen maar lachen om de bijzondere manier die hij heeft bedacht om te onderzoeken of de Sint wel daadwerkelijk echt is. Als ik weer beneden ben, schrijf ik op de computer een brief die ik wat later in zijn schoen stop: ‘Wat een prachtig lied zong je voor mij, over die Piet die de stoomboot inmaakt. Ik deed net alsof ik het nog niet kende, zodat je het nog een keer zou zingen. Goed gedaan hoor Wessel! Liefs, de Sint.’

CC foto: Radio Nederland Wereldomroep

Boodschap
Jammer dat door al die domme reclames voor drankjes, sms abonnementen, energieleveranciers en allerhande huishoudelijke meuk de echte juweeltjes vaak ondersneeuwen. En dan heb ik het niet over leuk bedoelde koddige supermarkt managers of een setje domme mutsen PLUS een vent in een jurk.

Ik heb het over de reclames die meer met je doen dan alleen irritatie opwekken. Een lach, een traan, of soms zelfs een klap in je gezicht. De boodschap kan zoveel meer zijn dan: koop mij.

Grappig
Naast de serieuze boodschap, ben ik ook altijd wel in voor de succesvolle gniffelreclame. Urenlang kan ik YouTube afstruinen, vooral wanneer ik weer eens de slechte huisvrouw uithang en eigenlijk honderd andere ‘moetjes’ op het program heb staan.

Opvallend
De ontmoeting van Adam en Eva, natuurlijk uit Apeldoorn, werd maar verboden omdat de Here het zo niet bedoeld heeft.

Schattige kindjes doen het bij mij ook altijd goed en de serie van de Young Director Award zijn stuk voor stuk juweeltjes.

Speciaal voor de donkere dagen voor kerst laat ik jullie achter met een reclame waarbij ik toch echt wel een traantje moest wegpinken.

© Foto: still uit filmpje

Even schakelen, is dit een mens?

Een klassieker van abnormaal goede imitaties!

Foto: Still uit filmpje

Denk ook eens aan de kijkers
Want zeg nou zelf: hoe hebben we het al die jaren kunnen stellen zonder klusprogramma zonder Martijn? Ik snap dat je als presentator niet de hele tijd hetzelfde trucje wilt doen, en jezelf op gezette tijden een beetje wilt vernieuwen, maar: denk ook eens aan de kijkers.

Kerststal of hoerenkast
Ikzelf heb namelijk een paar van mijn gelukkigste tv-momenten beleefd bij het kijken van ‘In Holland Staat Een Huis’. Dat er na zes seizoenen van dat programma nog buren waren die zich op wilden geven voor deze show, waarbij hun huis door een zwakzinnige stylist werd omgetoverd tot een kerststal, een grot of een hoerenkast, mag een wonder genoemd worden.

Is dat een opgezette kameel?
En dat de buren, wanneer ze het resultaat van de verbouwing zagen, nog zo lief reageerden. ‘Oooh, apart zeg, dit, is dit een echte opgezette kameel? Goh, wat apart! Ik moet wel even wennen, maar ik geloof dat ik het heel mooi vind hoor! Wat een werk moeten jullie hiervan gehad hebben! Zijn die stalagtieten van papiermaché? Jeetje, wat een klus zeg!’

Lekker barok, daar houd ik van
Niet zelden moest ik na het kijken van ‘In Holland Staat Een Huis’ aan de beademing. Omdat ik zo hard had gelachen. En dat kwam niet alleen door de opgezette kamelen en de spiegelkamers. Dat kwam door de voice-overs van Martijn Krabbé. Er is niemand op de Nederlandse TV die zo briljant voice-overs in kan spreken als Martijn K. Hij is de enige die in de voetsporen mag treden van Gert Jan Dröge. Die onderkoelde humor, het barokke taalgebruik, ik hou ervan met elke vezel in mijn lijf.

Twee kleurdove stylisten
En daarom zat ik gisteravond voor de tv om ‘Krabbé staat op Straat‘ te kijken. Het format luidt als volgt: de huizen van drie gezinnen uit dezelfde straat worden verbouwd door twee kleurdove stylisten, genaamd Rudy en Pascal. Kortom: In Holland Staat Een Huis With A Vengeance.

De buren kregen een compleet oranje, paarse of blauwe kamer, weelderig gedecoreerd met welig tierende planten, waaruit we konden opmaken dat het geheel gesponsord werd door een of andere Vingerplantengigant. De buren riepen bij bezichtiging weer dingen als ‘heel apart zeg’ en ‘leuk zo, met die banken met de ruggen tegen elkaar’.

Turkoois begoniaparadijs
Niks nieuws. Maar gelukkig ging Martijn weer compleet los op de voice-overs, en zei hij dingen als ‘Ottomaans-Overijssels bankstel’ en noemde hij de boel meteen alweer ‘een veldslag’.

Nou, dan heb je mij. De praatjes van Martijn gecombineerd met de gezichten van mannen die net hebben gezien dat hun woonkamer veranderd is in een turkoois begoniaparadijs, maakt ook dit programma tot een parel van de Nederlandse tv.

Maar als mijn buren het in hun hoofd halen om onze straat hiervoor op te geven, schop ik ze allemaal in hun noten.

CC Foto: still uit filmpje

Hoehaha ik zit op het balkon
Zaterdag woonde ik een cabaretvoorstelling bij in de schouwburg van Haarlem. De zaal zat vol, de lichten doofden en het achtergrondmuziekje verstomde. Opeens schijnt er een felle spotlight op een kruk en waterflesje midden op het podium. Het blijft even stil, totdat De Vrouw Die Het Laatst Lacht met een giecheltje alvast even duidelijk maakt dat ze op het balkon zit. De show is nog niet eens begonnen, maar ze vindt het nu al grappig. Dat belooft wat.

Ik heb inmiddels een paar keer met De Vrouw in een zaal gezeten, maar zij Die Het Laatst Lacht zit nooit dicht bij mij in de buurt. Als ik voor in de zaal zit, bevindt zij zich achterin en vice versa. Sommige mensen ergeren zich aan haar en spieden met samengeknepen ogen door de zaal om te zien wie er zo schaamteloos zit te bulderen. Ik vind het wel gezellig. Ik zou zelfs willen dat ik me zo lekker kon laten gaan. Verder dan wat halfbakken geproest kom ik meestal niet.

“Rustig nu maar Irma…”
Ik stel me haar voor als een grote vrouw, met enorme borsten die bij iedere gierende uithaal wild op en neer deinen. Haar kapsel piekt woest alle kanten op en ze draagt rode lippenstift, een beetje uitgesmeerd. Naast haar zit een kalende man die een kop kleiner is. “Ja ja, heel leuk. Rustig nu maar Irma…” prevelt hij op haar rug kloppend, terwijl hij zijn buurman verontschuldigend aankijkt.

Als de voorstelling is afgelopen en iedereen de foyer in schuifelt voor een drankje vraag ik me af wie nu D.V.D.H.L.L. is. Is het die vrouw bij de tafel met wijn? Na het produceren van zo veel decibellen zul je wel snakken naar een wijntje. Of is het de mevrouw die onder lichte dwang door een schuchter kijkende man linea recta naar de garderobe geleid wordt?

T.V.D.H.L.L.
Na de show houdt De Vrouw zich altijd gedeisd. Of misschien is ze haar stem wel kwijt, kan ook. Ik vind het jammer dat ik haar zaterdag niet uit de menigte heb kunnen pikken. Dan had ik haar uitgenodigd voor nog een avondje cabaret. Natuurlijk nemen we twee stoelen naast elkaar, dan zit ik sowieso eerste rang. Dan zitten er die avond Twee Vrouwen Die Het Laatst Lachen in de zaal. Dat belooft wat.

CC Foto: Elena Lagaria

Ik dank de meisjes die dansen en strippen voor de webcam. Ik word natuurlijk niet opgewonden van de act, maar lach wel de tranen uit mijn ogen bij het zien hoe het mis kan gaan. Sta je dan met je a-cupje voor de computer erotische capriolen uit te halen terwijl je nieuwsgierige vader om de hoek staat toe te kijken. Of probeer je je beste danspasjes te laten zien, sloop je de gehele inboedel van je slaapkamer!  Deze niet echt gebruikelijke acties zijn met de webcam vastgelegd, opgenomen, en online gezet. En nu kan de hele wereld mee genieten van tiener tieten en kapotte kroonluchters!

•Een treedje hoger, twee treedjes lager.

•Hoi pap!

•Met zo’n vriendin heb je geen sloophamer meer nodig.

Foto: Istockphoto.com

Ik moet plassen!
Hij houdt me goed vast, zijn handjes knijpen in mijn jas. Dan weer kijkt hij links, dan weer rechts, waardoor de scooter voortdurend heen en weer zwiept. Het heeft niet mijn voorkeur, zo’n kind achterop, maar we zagen even geen andere mogelijkheid. Om het veilig te houden rijd ik niet harder dan twintig. Wanneer we op de helft zijn en rijden over een fietspad naast een weg die een bos door tweeën deelt hoor ik achterop: ‘Ik moet plassen.’

‘Dat zeg je zeker omdat je bomen ziet,’ roep ik, omdat ik niet van plan ben om te gaan stoppen. Wessel is een echte jongen: zodra hij een boom ziet wil hij er tegenaan plassen. Een hele tijd geleden hoorde ik hem op het toilet mopperen, vlak nadat we waren teruggekeerd van het bos: ‘Oh nee hè, ben ik vergeten tegen een boom te plassen.’ Dus ik vermoed geen hoge nood.

Blote billen
‘Maar ik moet echt heel nodig,’ zegt hij. Ik besluit te stoppen. Rechts kan hij niet plassen, want daar is een afrastering die de bosdieren moet beschermen voor het voortrazende verkeer. Tussen ons en de weg in staan wel een aantal bomen. Hij stapt af, loopt naar een boom en trekt zijn broek in zijn totaliteit naar beneden. Dat doet hij altijd, ook bij de urinoirs. Van mij mag hij, op zijn leeftijd is dat nog schattig.

‘Niet zo dichtbij joh, dan spettert het terug,’ zeg ik, want hij duwt zijn piemeltje zowat tegen de bast aan. Hij neemt een stap terug en valt bijna om. Rondom elke boom die ik zie is een heuveltje ontstaan. Je kunt beter niet plassen op hellende grond. Het is nog een heel gedoe hoor, plassen in de natuur. Je moet overal rekening mee houden. Windrichting, windkracht, hoe je jezelf het beste kunt verbergen voor toeschouwers.

Onhandig
‘Probeer het niet over je broek heen te doen,’ zeg ik, maar dan glijdt hij weer zowat onderuit. Hij pakt de boom vast om zichzelf rechtop te houden, precies met zijn hand op de plek waar hij tegenaan stond te plassen. Ik kijk naar de grond en schud mijn hoofd. Wanneer ik weer kijk lukt het hem eindelijk om er een straal uit te krijgen. Hij weet zijn balans lang genoeg te bewaren om uit te plassen. Dan draait hij zich om en valt met zijn blote kont in de bladeren, precies in zijn eigen plasje.

Wanneer we onze rit weer hervatten zegt Wessel tegen mij: ‘Wat een geluk dat ik een jongen ben. Jongens kunnen tenminste tegen een boom plassen.’

CC foto: soursob

Je wifiverbinding als bijnaam of scheldwoord
Als ik door de straat loop met de hond en de buurman groet me, denk ik dus steevast: ‘Zou jij dat gezwollen levertje zijn? Je bent in ieder geval geen dikke poepzak.’ Ik ga dat natuurlijk niet vragen en zeker niet tegen de wat corpulentere dame verderop zeggen ‘Hey poepzak’, met zo’n amicale schouderklop en een samenzweerderige knipoog om te laten weten dat ik haar wel doorheb.

Wie o wie heeft dan toch die wifinaam?
Dat kan ik niet doen, want stel je voor dat zij niets met draadloze netwerken heeft en haar graatmagere echtgenoot heeft het ingesteld op het moment dat zij een bak Ben & Jerry’s naar binnen zat te lepelen. Brand ik mijn vingers niet aan. Over brand gesproken, er zit ook een ‘brandhut’ in mijn straat. En daardoor brand ik weer van nieuwsgierigheid, want waarom noem je je wifiverbinding brandhut? Ben je dan een exhibitionistische pyromaan 2.0 of hou je gewoon van bier, net als gezwollen levertje.

Wat als er staat: ‘i can hear you having sex’
Een paar straten verderop zit een wifinetwerk dat luistert naar de naam nttokkie. Van de buurttokkie, volgens een vriend. Dat ‘nt’, waar slaat dat op, wilde ik weten. Op het woord ‘niet’, volgens de vriend in kwestie. Als je dan toch een statement maakt met je router, wees dan duidelijk. Gezwollen levertje en dikke poepzak doen dat veel beter. Dan zijn er nog netwerken die ‘vieze enge buurman’ heten. Of: ‘I can hear you having sex’.

Koddige koosnaampjes moet je binnenshuis houden
Dat brengt me op het idee om mijn eigen netwerkverbinding te veranderen in in “Hey, jij daar op nummer 134, hou eens op met die klopboor!’ Mijn eigen wifiverbinding draagt nu een koddig koosnaampje. Het is voor de grap veranderd. Een gebaar van liefde, in plaats van een serenade onder m’n raam, getokkel op een gitaar en een roos tussen zijn tanden. Love by wifi dus, helemaal bij de tijd. Ik zou graag willen zeggen wat het is, maar koddige koosnaampjes moet je vooral binnenshuis houden. Beter voor iedereen. Bovendien is dan het mysterie verdwenen, laat de buren maar lekker gissen.

CC foto: 4braham.

Breakdancen
Weg met de stoffige manier van schoonmaken. Ik zie hier een nieuwe rage opkomen. Niet meer planken tussen aanrecht en tafelblad, maar headspinnen op je Dyson! Bind die theedoek om je hoofd, stop Queen – I want to break free in je platenspeler, haal je beste danspasjes én de stofzuiger van stal en ga aan de slag. Klinkt als een doorsnee poetspartij, maar dat is het niet. Ik noem het ‘i want to breakdance free’. Het behoeft wat oefening om zo goed te worden als onderstaande poetspro’s, maar je houdt tegelijkertijd wel je huis schoon!

Foto: Gettyimages.nl

Er midden in
Dit alles was altijd mijn mening, als professionele zure zeurkous, wanneer ik weer zo’n persbericht voorbij zag komen. Stom eigenlijk dat vooroordeel. Want als je door het uitgekauwde imago heen kan kijken zijn er zoveel super toffe, goed uitgedachte en met zorg georganiseerde acties. Waarvan je niet alleen achteraf zegt : ‘daar had je bij moeten zijn’, maar die gewoon leuk blijven doordat ze goed zijn vastgelegd.

Op YouTube rondstruinen langs alle verschillende filmpjes is leuk, maar het is toch heel anders wanneer je er zelf plotseling midden in staat.

© Foto: Still uit filmpje

Vleeskeurmerk? Nee, mannenkeurmerk!
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Javier voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
Javier Guzman is geboren in Spanje, maar woont sinds zijn zevende levensjaar in Nederland. We kennen hem natuurlijk als de succesvolle stand-upcomedian en cabaretier. 

Plussen
+ Hij maakt van zijn zwakte zijn kracht door in zijn shows open over zijn verslaving te praten en er grappen over te maken.
+ Als je het voor elkaar krijgt om een avond lang een volle zaal te laten proesten en schuddebuiken van het lachen dan heb je humor en daar scoor je pluspunten mee!
+ Hij is Spaans! Dus mocht je hem aan de haak slaan, weet hij de mooiste plekjes in Spanje, maakt hij na zijn siësta een heerlijke Paella voor je, danst hij met jou de Flamenco en daarna kijken jullie samen naar de zonsondergang met een zelfgemaakte Sangria (hij zelf neemt dan natuurlijk een sapje).

Minnen
-  Op de bühne vermaakt hij iedereen, maar wanneer hij van de planken afstapt, leeft hij naar eigen zeggen een somber bestaan.
- Achter de grappenmaker, gaat een bewogen verleden schuil. En daardoor is hij geen makkelijke. Op zijn zestiende werd hij uit huis geplaatst vanwege zijn gedrag. Hij is verslaafd geweest aan alcohol, is gescheiden en sindsdien mag hij niet meer alleen zijn met zijn dochtertje.
- Vorige week gooide hij voor de tweede keer de handdoek in de ring en cancelde al zijn theatershows, omdat hij te veel hooi op zijn vork heeft genomen. Doe maar even rustig aan Guzman: tranquilo.

Eindoordeel
Het was een nek-aan-nekrace, maar met 51% van de stemmen is Javier een echte Viva man bevonden! En dat betekent  dat hij het mannen keurmerk heeft weten te bemachtigen. En nu uit rusten Javier.  Een paar maanden op vakantie naar Spanje bijvoorbeeld;)?

Foto: still uit filmpje

Telefoonnummer
De computer heeft een stem waarbij iedere man ’s ochtends zou willen ontwaken. Ze vraagt meteen naar mijn telefoonnummer. Ik wil al bijna mijn privénummer geven, maar besef net op tijd dat ik op kantoor ben. Elk nummer moet ik los van elkaar uitspreken en dat doe ik. Als ik tien getallen heb opgenoemd begint de computer ze te herhalen. Daarna vraagt ze of ze het goed heeft verstaan. ‘Ja,’ zeg ik zo vriendelijk mogelijk.

Ik vraag me af waarom ik indruk probeer te maken op een computer. Of ik nu bot reageer of aardig, dat maakt voor haar niet uit. Het blijf lang stil. Misschien doorloopt ze wat stappen in haar programma. Het zou mooier en realistischer zijn wanneer ze dan zou blijven ademen. Of zuchten, wanneer de gegevens niet kloppen. Maar ja, we leven natuurlijk niet in een perfecte wereld.

Syntax Error
‘Ik begrijp het niet,’ zegt ze plots. Wat een geweldige vooruitgang hebben we toch geboekt met computers. Eerst moesten we het doen met een piep, of de melding: ‘Syntax Error’. Nu zegt een zwoele vrouwenstem in mijn eigen taal dat ze me niet snapt. Meteen herhaalt ze het telefoonnummer. Ze vraagt of ze het goed heeft onthouden. ‘Ja,’ zeg ik iets luider dan eerst. En omdat ik misschien te snel na de vraag begon met praten, knal ik er nog driemaal een ‘Ja’ achteraan. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik zit ineens drie menu opties verderop in het gesprek.

Nu heb ik geen idee waarop ik allemaal bevestigend heb geantwoord. Misschien sta ik nu in de computer geregistreerd als vrouw en heeft ze mijn achternaam verstaan als ‘Ja’. Straks komen ze mijn pakje ophalen en vragen ze beneden bij de receptie van het kantoor naar ‘Mevrouw Ja’. Een echt mens zou opmerken dat het toch raar is dat ik al antwoord gaf, voordat ze kans kreeg de vraag helemaal uit te spreken. Deze digitale vrouw is geprogrammeerd om al mijn antwoorden te accepteren, hoe raar ze ook zijn. Zoiets kan alleen maar door een man zijn geprogrammeerd.

Herhaal
‘Ik begrijp het niet,’ zegt ze dan weer. Ik wil al antwoorden dat ik het ook niet meer begrijp. Maar dan zegt ze ineens precies wat ik wil horen. ‘Uw pakje wordt morgen opgehaald tijdens kantooruren.’ Ze noemt een referentienummer op en zegt dan dat ik mag ophangen. Als ik het nog een keer wil horen moet ik ‘Herhaal’ zeggen. En dat zei ik daarnet niet, daarom snapte ze het natuurlijk niet. Ik kan nu alles tegen haar zeggen, als ze het niet begrijpt herhaalt ze zichzelf gewoon. Er kan zomaar een geheim level zijn dat ik kan hacken door nu een bepaald woord uit te spreken.

Het gesprek is klaar, alleen lukt het me niet om de hoorn weg te leggen. Ik voel zwaar de behoefte om ‘dankjewel’ te zeggen en ‘dag’. Het zal die computer aan haar harddisk roesten. Zij is klaar met mij. Jammer dat er niet eens een zwoel uitgesproken ‘Game Over‘ vanaf kan.

CC foto: Epiclectic

Iets Tibetaans
Dat was dus niet het geval. Mijn vrouw en haar vriendinnen gingen mandala tekenen: een tekening met een geometrisch patroon dat metafysisch of symbolisch de kosmos uitbeeldt. Iets Tibetaans. En waarmee kwam ze thuis? Met een tekening van een boom.

Het was een geslaagde boom, vond ik. Een groene boom met een stevige stam. Zo zie ik ze graag. Ik houd niet van kale bomen en zeker niet wanneer ze een iele stam hebben met van die nikserige takjes eraan. En hij had een gezonde kleur. Ze had niet van tevoren een omlijning getekend om hem daarna in te kleuren. De kleuren gingen vloeiend in elkaar over. ‘Mooi,’ zei ik.

Symboliek
Maar met Mandala tekenen gaat het niet om het mooie. In het getekende zit een diepere symboliek. Ze beginnen de eerste les met een boom, maar over een tijdje mag ik mijn vrouw thuis verwachten met heel wat abstractere vormen, een vrije mozaïek binnen de grenzen van de cirkel.

Omdat het een symbolische tekening betrof, probeerde ik iets uit de tekening te lezen. ‘Je gebruikt vrolijke kleuren, dus je staat positief in het leven. En de boom heeft een dikke stam dus je houdt van structuur en balans in het leven. Maar hier in de stam zit een opening, een litteken. Dat is de pijn die je nog voelt van het verlies van een geliefde.’

Structuur
Zo heel ver bleek ik er niet vanaf te zitten. De vele takken waren goed gestructureerd, dus mijn vrouw houdt ervan dat haar leven geordend is. De kruin was goed gevuld en dat betekende dat ze meer een denker was dan een voeler. Links stond voor het verleden en rechts voor de toekomst en vanuit rechtsboven brak er een gelige gloed door, dus ze zag de toekomst lekker zonnig in. En inderdaad: de scheur in de bast was er vanwege verdriet in het verleden.

‘Maar voordat ik begon met tekenen had ik een heel andere boom in gedachten, een waaiboom met zo’n slanke stam die krom staat van de wind, met een kruin die naar opzij groeit. Nu staat er een dikke stam in het midden en dat wil zeggen dat ik toch wel wat op mijzelf ben gericht. Maar je moet het intuïtief tekenen hè, vanuit het gevoel.’

Melancholische inborst
‘Gelukkig maar,’ zei ik. ‘Ik zou niet getrouwd willen zijn met een waaiboom.’ Of was het dat ze in eerste instantie mij wilde tekenen als boom en dat ik een waaiboom ben, met een kluwen van takken die naar de linkse kant van de mandala zijn verwaaid, vanwege mijn melancholische inborst? Een boom met weinig ruimte aan de rechterzijde, omdat ik zelden goed nadenk over de toekomst.

‘Ik moest een boom tekenen over mijzelf. Ik dacht niet aan jou,’ zei mijn vrouw nadat ik haar vertelde over mijn theorie dat ik dan misschien de waaiboom was.

En ik dan?
‘Maar ik ben toch de liefde van je leven,’ zei ik. ‘Misschien dacht je ergens een klein beetje onbewust nog aan mij. Een tikkeltje. Misschien in de vorm van een bonsai boompje?’

‘Nee,’ zei mijn vrouw beslist.

En ik wilde iets vervelends zeggen over haar boom, dat hij een erg massieve, volle en vooral ontzettend dikke stam had. Maar ik hield mij in, zoals waaibomen dat doen. Ondanks de destructieve kracht van de wind blijven ze fier rechtop.

CC Foto: Privébezit

De Dijk
Op de plaats van bestemming stond mij heel wat te wachten. Ze waren er allemaal bij: Jan Smit achter een bril met opzichtig rood montuur, Kees Tol bijna niet te herkennen met snor en regenjas en Simon Keizer gewoon zoals altijd. Vergeleken met Buurman en Buurman, de theeleuten (dames gehuld in een koffietafel en met een lampenkap op hun hoofd) en the Flintstones zag Kees Tol er nog normaal uit.

Deze kermis heeft historie merk je als er een polonaise van oma’s met rollators langs de menigte paradeert om oude herinneringen op te halen.

Bezienswaardigheid
Toch blijft Volendam een toeristische trekpleister, en dus ook met de kermis. De hordes toeristen maken foto’s van kermisgangers en filmen hossende meutes, terwijl wij op onze beurt de neiging hebben om foto’s te maken van de Chinezen en Pakistanen die niet weten waar ze moeten kijken.

De grootste of de gezelligste?
Je hebt stadse kermissen, waarbij het echt om de attracties gaat. Daar krijgt de hoogste, meest misselijkmakende of snelste attractie het meeste aanzien en tref je vooral veel gezinnen en zuurstokken.
En je hebt kermissen waar alles om gezelligheid draait, meestal in een klein plaatsje. Daar staat naast de dorpskroeg een zweefmolen, een feesttent en een patatkraam en kan één weekend en honderden liters bier later niemand meer op zijn benen staan.

De Dijk
Maar kermis Volendam zou ik niet in een hokje willen plaatsen. De sfeer was goed, het weer iets minder. Toch dacht niemand er ook maar een seconde over na thuis te blijven, ook ik had het niet willen missen. Jong en oud, verkleed of niet, iedereen was welkom. Een mooie afsluiter van het kermisseizoen.
Welke kermis is jouw favoriet? Of aan welke kermis heb jij mooie herinneringen?

© Foto: Getty Images

Weerpraatje
Maar ik kom er niet onderuit. Eigenlijk heb ik gewoon veel te veel collega’s. En ze zijn ook allemaal zo sociaal. Bah. Dat vakantieriedeltje komt telkens weer terug. Ook de verslagen van andere collega’s heb ik diverse malen moeten aanhoren. Het begint altijd hetzelfde, met een praatje over het weer. Waarom moet het hier in Nederland nou altijd over het weer gaan? Alsof dat ertoe doet? Kinderen trekken zich geen ene moer aan van de regen. Maar paps en mams schieten in de stress, want wat moeten we straks zeggen wanneer we die vervelende vraag gesteld krijgen? ‘Onze vakantie. Die was verschrikkelijk. Er viel nota bene regen!’

Aardrijkskunde
Vervolgens krijgt het praatje een topografisch karakter. Er wordt een plaatsnaam uitgesproken die geen mens herkent, alleen de lui die daar ooit hun tentje hebben opgezet. Maar dat weet de vakantieganger, dus die noemt vervolgens de naam van een stad van middelgroot formaat die in de nabije omgeving is te vinden. En wat doen we dan allemaal? Knikken. En wat zeggen we dan: ‘Oh ja, heb ik wel eens van gehoord.’ Helemaal niet. Al die namen bij die stippen van die landkaarten van aardrijkskunde, die zitten ergens onvindbaar weggestopt in je hersenen. En als je het al niet in je brein kunt vinden, dan kun je het in de werkelijke wereld al helemaal niet vinden.

Vrijheid blijheid
En dan komt het moment waar het allemaal om draait, de derde akte: een zinderend verslag van drie weken ‘vrijheid blijheid’. Ik krijg het gevoel dat ik mijn eigen vakantie moet verkopen, als ware ik medewerker van een reisbureau. Dus vertel ik maar wat. Niet telkens hetzelfde. Ik heb er een hekel aan om iedere keer hetzelfde verhaal op te rakelen. Daarom belicht ik telkens een ander aspect van de vakantie. Het kan best gebeuren dat de ene collega te horen krijgt dat het een geweldige vakantie was, maar dat een ander die later komt te horen krijgt dat ik het helemaal niets vond. Dat ligt aan mijn stemming op dat moment, of aan hoe snel ik van die collega af wil zijn.

Tweedimensionale bergen
De meeste collega’s die veinzen interesse te hebben in mijn vakantie, komen eigenlijk vooral om zelf te vertellen over wat ze hebben meegemaakt. Zodra ze een bruggetje kunnen slaan tussen wat ik vertel en wat ze zelf hebben meegemaakt, dan zullen ze het niet laten om de rol van verteller van mij over te nemen. Ze slingeren hun achterwerk bovenop mijn bureau, trekken het toetsenbord van mijn computer naar zich toe en tikken het adres van hun website in. Want alle foto’s van de vakantie staan natuurlijk op het wereldwijde web. En dan zit ik vervolgens een halfuur te loeren naar de vakantiefoto’s van een ander met daarop tweedimensionale bergen, of kinderen die met een verveelde blik naar een boom staan te staren.

Berg, weer een berg
En dan kan ik het niet laten om rot te gaan doen. Dan benoem ik alles wat op die foto’s te zien valt: ‘Berg, weer een berg. Bomen, nog meer bomen. Hé, weer een berg. En die berg lijkt een beetje op een blote vrouw. Heb je dat gezien joh? Ga nog eens terug. Ja echt, zie je dat daar, dat zijn de..’ En dan gaan ze meestal weg, omdat ze nog wat werk hebben liggen dat met spoed moet worden opgepakt. Maar binnen het uur staat er alweer een ander aan mijn bureau: ‘En? Hoe was je vakantie?’

CC foto: mandolin davis

Gefrituurde vlechten
Ik begaf me tussen de westerlingen die zich een hippiehouding hadden aangemeten. Ik was mede fanatiek boomknuffelaar met wijs- en middelvinger de lucht in gestoken.
Een midweek douchte ik niet of nauwelijks, het Frans douchen en het in zweet baden daargelaten. Dreadlocks, nee, gefrituurde vlechten is de beste benaming voor het klitterige lichaamshaar dat uit gaten en plooien van mijn lichaam tevoorschijn kwam. Een kaas-achtige substantie vormde een laag op mijn gebit. Ik zag rouwranden vormen, nagellak afbladderen en prut onder mijn nagels ophopen.

Materialistische welvaartsbuiken
Aan het festival kwam een einde, en ik ben inmiddels terug in de westerse wereld.  Een maatschappij waarin ik me weer zorgen maak om de kleur nagellak, de geur potpourri, kale oksels en cupmaat. Waarin ik vrede en liefde deel met materialistische welvaartsbuiken. Terug naar de realiteit evenals de andere kant van mijn tweezijdige, ironische persoonlijkheid. Peace.

Foto: Gettyimages

Isolerend matglas
Seksen in een caravan is onbegonnen werk. Allereerst omdat je er zelden alleen ligt. De meeste vakantiegangers die hun caravan op een camping neerzetten maken deel uit van een gezin met jonge kinderen. En niet iedereen heeft een dure sleurhut waar een schuifscherm in zit van isolerend matglas dat het slaapvertrek van de kinderen scheidt van dat van de ouders. En kinderen slapen weliswaar erg vast na een dag ravotten in de zandbak, maar soms snurken ze: niet het ideale geluid wanneer je wil gaan seksen. En je moet er niet aan denken dat er eentje wakker wordt terwijl je bezig bent. ‘Papa, wat doe jij nou met mama?’

Seksgeluiden
Voor iedereen die niet geluidloos sekst is zo’n caravan echt een dooddoener voor het seksleven. Je kunt wel proberen om het geluid te dempen door een kussen op het hoofd te duwen van degene die zijn hoogtepuntje beleeft, maar dat doet toch afbreuk aan het genot. Maak je wel geluid dan kan een heel veld ervan meegenieten. Wanneer je de volgende ochtend aan het ontbijt zit op het grasveldje voor de voortent en je ziet het slapeloze, ongewassen gezicht van de buurman die zelf niet mag seksen omdat zijn vrouw de camping niet wil wakker houden, terwijl hij zelf wordt wakker gehouden door de buren, dan zit dat niet lekker.

Dansende gordijnen
En caravanseks is niet comfortabel. Je hebt weinig beweegruimte en steekt al snel een voet in een elektrische radiator of een arm tegen het rolgordijn dat dan met een zwiep omhoog gaat. Het ligt ook niet lekker op een ondergrond dat uit de kussens van de zithoek bestaat. Je knie zakt weg tussen de kussens in. Er steekt een knoop in je onderrug. En alles rondom je maakt lawaai, want gedreven door je passie breng je de gehele caravan in beweging. Het bestek rammelt in de kastjes. De plastic bordjes schuiven en de gordijnen dansen.

Waterpas
Je moet niet willen dat er mensen nog wakker zijn wanneer je losgaat, want die zien heus wel beweging in jouw caravan. En de caravan zit vast aan de voortent, dus dat zeil begint te fladderen en die palen gaan zwiepen. Mocht je zo iemand zijn die de scheerlijnen versiert met vlaggetjes dan seinen die het veld in wat er in jouw caravan aan de hand is. En wanneer je eenmaal beweging hebt gebracht in de constructie duwen de poten zich verder de modder in. Tijdens de wisseldag ben je anderhalf uur bezig geweest met het waterpas krijgen van de caravan, maar het hele ding staat na de daad uit het lood. Dat is het lot van de campingsekser, die mag na het krikken meteen nog eens gaan krikken.

CC foto: rachelkramerbussel.com

Tentstokkentrekwedstrijd
Allereerst moet je het grootste zeil in een gleuf duwen die langs de randen van de caravan loopt. Leuk. De caravan werd voorheen gebruikt door mijn schoonouders. We gingen een keer proefkamperen en mijn schoonvader ging mee om het één en ander uit te leggen. Bleek dat hij de voortent zelf nog nooit had opgezet. Die ruimte hadden hij en mijn schoonmoeder niet nodig. Wij wel. Het ging al snel mis. Schoonvader bleek de voortent ondersteboven te hebben ingeregen. Vervolgens verloor hij een tentstokkentrekwedstrijd van mijn zwager, die er ook bij was, en die vond dat hij veel beter wist hoe de voortent moest worden opgetuigd. Ik hield mij afzijdig en verlangde heel erg naar dat biertje waarover mijn collega had gesproken.

Minitent
Een jaar later wist ik de voortent in recordtempo op te bouwen, helemaal alleen. De koning van de voortent, dat was ik. Laat ik maar meteen spijt betuigen dat ik hier mijzelf neerzet als de meest geweldige voortentenbouwer aller tijden, houd vol: de zelfspot komt zo meteen. Bovendien is onze voortent belachelijk klein. Wanneer er een wasmand, een droogrek en een chemisch toilet in staan, houden we nog net een smal padje over waarlangs we bij de caravan kunnen komen. Zo’n minitent kun je prima alleen opzetten. En toch ging het dit jaar faliekant mis. Het inrijgen ging nog wel goed. En alle tentstokken lagen op de juiste plek. Maar zodra de stellage op zijn poten kwam te staan trok het gehele zeil scheef.

LVBAG
Ik stond er enigszins verbaasd naar te kijken. Had het zeil nat gelegen en was het op gaan rekken op bepaalde plaatsen? Of had ik iets met de stokken gedaan wat helemaal fout was? Ik keek op de stokken en zag er één met L voor links en één met R voor rechts. Maar wat was links en wat was rechts? Zet er dan LVBAG bij of zo (Links Van Buiten Af Gezien). Mijn vrouw meteen heel bijdehand: dat kan evengoed staan voor ‘Links Van Binnen Af Gezien’. Ik gooide één stok alweer plat. Kwam de overbuurvrouw, hoogzwanger, tonnetje rond, naar mij toe gewaggeld: ‘Het gaat niet goed hè.’

Leedvermaak
Dat is zó erg hè, dat juist wanneer het helemaal verkeerd gaat, je op zo’n manier krijgt te horen dat het wordt gezien. En dan kun je wel liegen dat het zo hoort en dat er een bedoeling achter zit, maar echt geloofwaardig is dat niet. Dus gaf ik maar toe: ‘Inderdaad, valt het op?’ Haar man bleek mij al een half uurtje te volgen vanaf de overkant. De overbuurvrouw kon het niet langer aanzien dat haar man zijn longen vacuüm zoog, lachend van leedvermaak, zonder ook maar één helpende hand uit te steken. Daarom greep zij maar in. Ze gaf mij de volgende hint: ‘Die flap die je daar links in hebt geritst, dat is eigenlijk de flap die rechts hoort te zitten.’

Natte voortent
Ja, zo simpel was het. Ik voelde me onmiddellijk de campingsukkel van ons veldje. Het erge is dat wanneer zoiets is vastgesteld, ik mij er onmiddellijk naar ga gedragen. Zo sloeg ik het advies van de buurman in de wind (je kunt die partytent beter vastzetten met nog wat meer tentharingen), waardoor de wind een dag later met onze partytent ging vliegeren. En ik vergat om alle zijflappen van de tent dicht te ritsen voordat we gingen zwemmen in een overdekt zwembad (overdekt, vanwege de regen die was voorspeld voor die middag). Daar stond ik in een zeiknatte voortent en ik besloot dat ik voortaan elk advies zal opvolgen, met terugwerkende kracht, te beginnen met het advies van mijn collega. Daarom pakte ik geen dweil, maar trok ik de koelkast open: het was de hoogste tijd voor een koud biertje.

CC foto: Bill Ward

Mutsaerts
Ene Mutsaerts heeft mij afgelopen zondag een beurt gegeven. In zijn artikel op Geen Stijl laat hij weten niet te kunnen wennen aan de huidige verdeling tussen mannen en vrouwen. Zo schrijft hij:

“Schrijnende column vandaag op Viva.nl. Een zekere KellyvH (20, rommelkont) gooit alle anders zo rijkelijk aanwezige stijlmopjes en ludieke kwinkslagen overboord en publiceert een aards zuur, dieptreurig jankstuk met als thema: ik word nooit meer geneukt. En dat komt aan hoor. Want het is alweer even geleden dat een vrouw in deze tijden van powerfeminisme en ‘ik bepaal zelf wel wanneer ik de afwas doe’ zo onbeschaamd huilie huilie deed om… het televisiegedrag van haar mannie. Echt wel! De vriend van Kel kijkt namelijk al weken naar die lekker gekke kale tukker van Tour du Jour, en daardoor heeft hij nauwelijks nog tijd om zijn wijffie af en toe eens een veeg te geven.”

Aandachtsbom
Onder het artikel zijn inmiddels bijna 400 reacties geplaatst. Het heeft mij vijftig nieuwe Twitter-followers opgeleverd, tientallen vriendschapsverzoeken op Facebook en maar liefst vijf privéberichten op Hyves, waarin mij een plezierige nacht (met happy-ending) wordt aangeboden. Een aandachtsbom, waar ik spontaan opgewonden van word.

Bij deze bedank ik Geen Stijl en in het bijzonder Mutsaerts. De natte droom van een columniste is zojuist uitgekomen.

Lees hier de blog ‘Beeldbuisbelemmering’ waarover Mutsaerts heeft geschreven.

Foto: Getty Images

Kermishoofdstad
De stad waar ik werk is de zesde in grootte van Nederland. Tilburg, jèh. Maar wanneer de kermis bezit neemt van de stad is het de kermishoofdstad van de Benelux. Er staan ruim tweehonderddertig attracties. Er komen jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers op af. Al een week voordat de eerste draaimolen er staat is er bedrijvigheid op straat. Lichtmasten worden weggehaald. Overal verschijnen stroomkasten waar dikke kabels uit komen. Maar als de vrachtwagens komen begint het werk pas echt. Honderden mensen komen in beweging. Kermisattracties zo groot als huizen worden binnen drie dagen opgebouwd.

Alweerrrrr een winnaaarrrrrrr
Nog voordat de geluidsinstallaties beginnen te loeien en er “Tjoep, tjoep, tjoep, alweerrrr een winnaaaarrrrr!” klinkt in de stad, of “Attentioooooon, tuuuuuuut!”, lang voordat kinderen een rondje vliegen in de zweefmolen, verschijnen de kijkmannen. Ze dragen sandalen en witte sokken. Ze staan naast hun fietsje of zitten op een scootmobiel. Ik zie ze wel vaker in de stad, maar dan bij bouwputten. Ze komen elke dag kijken naar het werk en stellen zich in een rijtje op. Ze kijken nors, steken eens een sigaretje op. En af en toe wijzen ze naar een torenkraan, wanneer er een grote balk aan hangt en dan mompelen ze zoiets als: ‘Dè zèl wel woa weeguh.’

Motte kèèke
Wanneer de kermis wordt opgebouwd zie je de kijkmannen ineens overal. Zijn het er doorgaans maar een drie, hooguit vier. Nu blijken het er veel meer te zijn. In colonnes rijden ze in hun karretjes door de stad. Daar waar gesjouwd wordt blijven ze staan. Ze parkeren zichzelf aan de kant, leunen met hun onderarmen op het stuurtje en staren naar de werklui. Bijna allemaal hebben ze een petje op het hoofd. Bij een enkeling ligt er een klein hondje te luieren tussen de benen. Ze dragen een korte broek en de sportsokken eronder hebben ze hoog opgetrokken. Eigenlijk zie je alleen de blote knieën. Ze praten plat Tilburgs. ‘Motte kèèke. Dè gao nie.’

Hindernis
De mannetjes genieten nu van de kermis. Wanneer het druk is kunnen ze er met hun karretjes niet meer langs. En ze kunnen ook nergens in. Voor die mannen is dit de kermis: de opbouw. Maar ook dan zijn er hindernissen. Zo zag ik er eentje stranden bij een stroomkabel. Vanwege de vaart waarmee hij kwam aanrijden wilde zijn voorwiel er wel overheen. Maar zijn gewicht werd gedragen door de grote achterwielen en die kwamen niet over de kabel heen. Het karretje schokte en kwam tot stilstand. De man reed achteruit, maar door het gebrek aan snelheid wilde het voorwiel nu ook niet meer over de kabel heen. Stond hij daar, helemaal vast. En het ergste was: hij stond aan de achterkant van een hoge attractie, dus er was ook nog eens niets te zien.

Vanuit kantoor zagen we hem staan. Ik dacht nog: daar komt vast wel iemand op af, voordat wij bij hem zijn is hij alweer op weg naar de volgende attractie. Maar het duurde best een tijdje voordat er een vrijwilliger kwam helpen. Al die tijd stonden wij vanaf twee hoog naar hem te kijken, als echte kijkmannen.

CC Foto: Still uit filmpje

Als een stel speklappen
De eerste paar dagen zaten wij in een huisjes in het Noorden, maar daarna vertrokken wij richting de Oostkust. We zouden daar een nachtje in een resort slapen, vlakbij Orosei. In het dorpje aangekomen wilden we eerst een behoorlijke lunch regelen, voordat we als drie luie speklappen bij het zwembad zouden gaan liggen.

Even over mijn andere baantje
Staande in de plaatselijke supermarkt werd ik gebeld door een onbekend nummer. Ik nam op. Het was Leon van 3fm. Nu moet u weten dat ik elke vrijdag meewerk aan het radioprogramma van Claudia de Breij. Ik verzin een hashtag, waarmee getwitterd kan worden, zodat we ‘trending topic’ worden op Twitter.

Die hashtags hebben dikwijls een jolig vrijmibo-niveau. Gewoon een gebbetje om de Twitters mee te bestormen. Maar omdat ik er niet zou zijn, dacht ik dat het onderwerp deze vrijdag wel zou vervallen. Tot ik Leon aan de telefoon kreeg.

En daar was Claudia
‘Je bent NU in de uitzending’ gilde hij. ‘Haaaaai Nynke’ zei Claudia, ‘heb je internet?’ Ik antwoordde ontkennend, want ik stond in een soort van SRV-wagen in een Sardijns dorpje. ‘Het leek ons namelijk leuk om #injebroekje eens trending topic te maken’, vervolgde Claudia.

Even een korte uitleg in je broekje
Dat is namelijk nogal een dingetje van mij. Om overal ‘in je broekje’ achteraan te zeggen. Ontzettend flauw, ik weet het. Maar ben je er eenmaal mee begonnen, dan kom je er niet meer vanaf. Dan bestel je de hele tijd dubbele espresso’s in je broekje en heeft je telefoon een krakerig wifi-signaal in je broekje.

‘Maar’, zei Claudia, ‘toen bedachten we dat het nog leuker zou zijn wanneer we jou trending zouden maken. Of beter: jouw broekje. Dus als je nu op Twitter kijkt, dan zul je zien dat #innnynkesbroekje trending topic is in Nederland’.

Stelletje perverselingen
Aangekomen in ons resort bleek dat inderdaad zo te zijn. Mensen twitterden hun grapjes met #innynkesbroekje er achteraan. Wat natuurlijk al snel een pervers gedoetje was geworden. Ik kreeg een sms van een vriend. Hij vond het maar smerig. Hij had zich in moeten houden, met al die vulgaire grappen over mijn broekje.

Ik vond het wel lachen. Ik kreeg er toch amper wat van mee. Want ondertussen lag ik in mijn bikini aan de rand van ons zwembad. Nederland leek zo ver weg. En wat men daar op de radio allemaal deed, leek bij mij niet echt aan te komen. Ik en mijn bikinibroekje maakten nog maar eens een bommetje in het zwembad. Ik kon gewoon weer door met vakantievieren.

CC Foto: privébezit

Piekema
Sinds de Plus reclames ben ik fan van Esmée. Wat een leuk, lollig ding is dat. Nu doet ze het in de filmpjes nog samen met drie collega’s. Maar ik voorzie een toekomst die gelijk staat aan die van Harry Piekema, de filiaalmanager van Albert Heijn. Harry moest het eerst ook nog doen met een side-kick. Maar die is er uitgekickt. De gehele reclame draait rondom Harry. Er is gewoon één karakter dat uitstijgt boven alle anderen, dat elk ander element in de reclame overbodig maakt. En in de Plus reclame is dat Esmée. Het heeft nog even tijd nodig. Maar ze zullen één voor één afvallen. Behalve Esmée natuurlijk.

Nijlpaard
Esmée heeft een maatje meer. Ze is een plus size model. Maar zij is bij uitstek het type dat daar niet moeilijk over doet. Dat zie je in de reclame met de Troetels. Ze zegt het zelf tegen dat verwende kind dat graag Troetels wil: ‘Kijk, die lijkt wel een beetje op mij.’ En dat gaat dan over een nijlpaard. Nu neem ik aan dat Esmée dat niet zelf heeft verzonnen, maar dat het reclamebureau daarachter zit. Want ik vind het ietwat denigrerend naar de mollige actrice toe. Maar ze brengt het zo luchtig dat ik ga geloven dat ze er echt niet zo mee zit. En dat vind ik leuk. Want vrouwen met een maatje meer mogen er ook zijn en zeker wanneer ze niet bang zijn om hun rondingen te laten werken.

Krengetje en Piekhaar
Natuurlijk is er Daantje, de slanke blondine die vanwege haar slanke en knappe verschijning het lievelingetje is van veel mannelijke reclamekijkers. Maar Daantje, gespeeld door Karin Bos, is een krengetje. Ze pakt genadeloos troetels af van schattige meisjes. Ze komt wel heel schattig over met haar glimlach à la Chantal Janzen, maar ineens slaat dat om en doet ze vals, ook een beetje à la Chantal Janzen. En je hebt natuurlijk dat meisje met het korte piekhaar: Roos Smit, die alleen opvalt omdat ze allerlei punkerige kleurtjes in haar kapsel heeft. Wat doet ze verder nog? Geen idee. Voor de enige man in het gezelschap is een iets prominentere rol weggelegd: als dommige nitwit.

Knoopje los
Geef mij dan maar Esmée. Hoe zij heel olijk haar moves maakt in de reclame van de Disco’s: daar word ik nou helemaal vrolijk van. Ze draagt een vlecht, maar al het haar dat los zit zwiept heen en weer. Met veel zelfspot maakt ze haar dansbewegingen, die net dat beetje extra sjeu aan de reclame geven. Eén dot blijheid in een groen jasje, met dat ene knoopje los. Ondanks het maatje meer brengt zij het evenwicht wat de reclame nodig heeft. Esmée: je bent super. Lees nooit op het web wat ze over je zeggen. Zoek het niet op. Laat het links liggen. Het zijn allemaal smeerlappen en ze weten niet beter met hun mensonterende rotopmerkingen. Luister naar mij: je bent geweldig. Alleen dat plusgebaartje: niet meer doen, laat dat maar over aan die andere drie. Verder ben jij voor heel die reclame een dikke plus!

CC Foto: Still uit filmpje

Geen plaatjes graag
Uit onderzoek is gebleken dat lichamelijke versieringen zoals piercings en tatoeages nog steeds een afknapper zijn bij sollicitatiegesprekken. Men vindt dat deze versieringen ‘niet stroken met het professionele imago die een werknemer moet uitstralen.’ Werkgevers beoordelen dus niet alleen je leiderschapskwaliteiten of je competenties maar zeker ook je uiterlijk.

De top vijf
Naast de plaatjes op je lijf of het staal in je gezicht zijn er nog een aantal dingen die niet echt bevorderlijk zijn voor je promotie. Probeer niet met je ogen te rollen van: ‘Duh’! Hier komen ze:

Belemmeringen voor je promotie zijn onder andere:

1.    Piercings
2.    Een slechte adem
3.    Een zichtbare Tatoe
4.    Slordig haar
5.    Te casual gekleed

Voor veel van deze dingen zijn hele simpele oplossingen te verzinnen natuurlijk. Laat je in ieder geval nooit zo te grazen nemen als de sollicitant in dit filmpje:

© foto : Getty Images

Waggelen
Ik zag het helemaal voor me. De kinderen zouden mij roepen, dan kwam ik naar het geopende raam waggelen met een kussen in mijn handen. Met een krassige stem zou ik vragen of ze sneeuw wilden zien en dan ging ik even schudden met een kussen. Vrouw Holle. Prima te doen. Het kostuum is dat van een oud vrouwtje, die zijn er in onze buurt genoeg voorhanden. Ik hoefde enkel nog wat schmink op mijn gezicht en een wit kapje op mijn hoofd. Er was geen sneeuwvlokje aan de lucht totdat iemand zei: ‘Maar dan moet je het ook echt laten sneeuwen.’

‘Hoezo? Jij bent wolf, je gaat toch ook geen kleine meisjes met rode kapjes opeten?’ zei ik.

Kippenveren
En toch had hij een punt. Iedereen kan wapperen met een kussen. Het is natuurlijk pas echt leuk wanneer het ook gaat sneeuwen. ‘Ik heb kippenveren,’ zei de heks. ‘Die kun je naar de grond laten dwarrelen.’

‘Dan is het niet alsof het sneeuwt, dan is het alsof ik een kip kaal sta te plukken,’ zei ik.

‘Wij hebben een bellenblaaspistool,’ zei Roodkapje. ‘Zeepsop erin, je drukt een knop in en dat ding produceert zeepbellen.’

Dat leek ons allemaal een prima oplossing. Dus stond ik zaterdag in de logeerkamer van een bestuurslid met een kussen in mijn handen te wachten op de kinderen. Wanneer er een clubje passeerde hobbelde ik naar het raam. ‘Zal ik het laten sneeuwen?’ Natuurlijk riepen ze ‘Ja!’! En dan ging ik dat kussen uitschudden. Bovenop hield ik het bellenblaaspistool en daar kwamen tientallen kleine belletjes uit. Ik was een prachtige vrouw Holle.

Zeepbellen
De meeste groepjes liepen weer door nadat ik mijn act had opgevoerd. Eén groepje riep nog eens ‘Vrouw Holle!’. Trots hobbelde ik weer naar het raam. Ik klopte tevreden mijn kussen uit en verdween weer in mijn kamertje. En toen kwam de laatste groep, toevallig met mijn eigen kinderen. Zij wisten niet dat ik daar stond. Ik waggelde naar het raam, hing de boel buiten en vroeg of ik het zou laten sneeuwen. Natuurlijk. Daar gingen de bellen. Mijn kindjes waren verrukt. Ze hadden echt plezier.

‘Vrouw Holle!’ klonk het kort nadat ik weer was verdwenen. Tevreden ging ik weer naar het raam. ‘Zal ik het laten sneeuwen?’ Ik begon al wat schor te worden, dus de stem klonk steeds authentieker. De kinderen renden beneden achter de bellen aan. Ik ging weer naar binnen en vond het eigenlijk welletjes. ‘Vrouw Holle!’ Daar ging ik weer. Ach. Je moet die kinderen ook een pleziertje gunnen. Ze kregen extra veel bellen, wellicht zou de zeepsop dan op zijn en dan had ik een excuus om niet meer te gaan.

Toegift
Zes keer riepen ze om een toegift. Zes keer! ‘Dus zo voelt vrouw Holle zich in de Efteling, geen wonder dat ze er zo oud uitziet,’ dacht ik nog, voordat ik mijn vrouw tegen de kinderen hoorde zeggen dat het welletjes was. De volgende stem die ik hoorde was die van mijn dochter, terwijl ze wegliep:  ’Dat was niet de echte Vrouw Holle hoor. Dat was helemaal geen mevrouw, maar een meneer. En het was geen sneeuw. Het was een bellenblaas.’

Geloof in sprookjes is zo fragiel als een zeepbel.

CC foto: Morgaine

Leuke combo’s
Graham heeft al vele gasten ontvangen, ook in vorige seizoenen. Op de site van Comedy Central kun je alle afleveringen terug zien nadat ze zijn uitgezonden. De eerste aflevering is met Ashton Kutcher. In de toekomst kun je o.a. ook Lady Gaga, Geoffrey Rush, Gwyneth Paltrow en Adele verwachten. Wil je alvast een voorproefje zien? Klik dan hier en hier.

De Graham Norton Show is iedere vrijdag- en zaterdagavond te zien om 22:00 op Comedy Central.

© foto: Still uit filmpje

Liefde en haat
De een doet het puur uit liefde voor zijn of haar idool. De ander wil gewoon laten zien dat hij of zij goed kan acteren. Het leukste zijn de filmpjes waarin iemand compleet in de zeik wordt genomen. Vaak zijn die filmpjes over de top en vreemd genoeg is het vaak een man die een vrouwelijke artiest nadoet of andersom.

Kaf van het koren
Als je een beetje in You Tube rommelt zijn er duizenden filmpjes met karikaturen van Justin Bieber, Madonna, Michael Jackson en noem maar op. De meeste zijn overigens echt mega slecht maar er zijn er een paar die toch wel grappig zijn. Een van de meest bekende impressionisten is denk ik wel Weird Al Yankovic. Weird Al maakt al jaren videoclips na van de meest bekende artiesten en liedjes.
Enkele video’s van Weird Al zijn:

1. Amish Paradise ( Parodie op Coolio – Gangsters Paradise)

2. White and Nerdy ( Parodie op Chamillionaire – Ridin Dirty)

3. Fat ( Parodie op Bad – Michael Jackson)

4. Eat it ( Parodie op Beat it – Michael Jackson)

5. Smells like Nirvana ( Parodie op Nirvana – Smells like Teen Spirit)

6. Like a Surgeon (Parodie op Madonna – Like a Virgin)

Op You Tube vind je nog veel meer van Weird Al. Ik geef toe dat niet alles even goed of grappig is. Zijn laatste werk vond ik echter wel weer hilarisch. Kijk maar naar dit volgende filmpje:

© foto: Getty Images

Corfu of Samos
De route lag op de stoel van de bijrijder, geprint op papier, want momenteel werkt mijn navigatie alleen wanneer mijn telefoon continu is verbonden met het wereldwijde web. Wanneer je in het buitenland bent, betaal je voor enkele minuten mobiel internet net zoveel als je moet neertellen voor een Grieks eiland. Volgens het papier met de routebeschrijving moest ik rechtsaf om daar dan de middelste baan op te rijden. Ik stopte bij de verkeerslichten en keek goed naar waar ik heen moest. Reden daar nou trams? Ja, daar lagen duidelijk rails. Ik besloot rechtdoor te rijden. Terwijl ik thuis mijn route uitstippelde had ik gezien dat het mogelijk was om ook zo te rijden, dus besloot ik het erop te wagen. Vanaf dat moment was ik mijn leven niet meer zeker.

Ik kwam terecht in het centrum van Antwerpen. Overal zag ik dure namen staan op de puien van winkels. Ik zocht naar straatnamen die ook op mijn papiertje stonden, maar tevergeefs. Na willekeurig links- of rechtsaf te zijn geslagen op knooppunten, moest ik concluderen dat ik volkomen verdwaald was, terwijl er nog vijf minuten resteerden om mijn bestemming te bereiken. Dan maar geen Grieks eiland, dacht ik en ik verbond mijn telefoon met het Belgische Internet. Dat was net zo traag als zijn Nederlandse variant. Ik had geluk: de route verscheen. Ik keerde de auto en gaf gas. Kale jongetjes met pijpenkrullen wisten zichzelf nog net in veiligheid te brengen.

Kabouter Plop
Nadat ik het restaurant had gevonden manoeuvreerde ik mijn auto naar de dichtstbijzijnde garage die ik kon vinden. Daarna vervoegde ik mij bij het gezelschap dat uit journalisten van dagbladen bestond: allemaal vrouw. En ik, afgevaardigde van Nederlands grootste vrouwensite: helemaal man. Het was gezellig en al veel te vroeg attendeerde onze gastvrouw ons erop dat we nog vijftien minuten hadden te gaan tot het begin van de voorstelling. Dat was precies op het moment waarop ik op de achterkant van mijn parkeerkaartje las dat de garage maar tot negen uur ‘s avonds open was. Alleen de voorstellingen van Kabouter Plop zijn dan afgelopen!

Ik had dus een kwartier om mijn auto te verplaatsen. Stress! Gelukkig was de parkeergarage van de schouwburg dichtbij, ik hoefde maar twee keer linksaf te slaan. Maar bij de uitgang van de garage zag ik dat het eenrichtingsverkeer was. Ik moest rechtsaf. Twee keer rechts en ik ben er ook, dacht ik, maar er was een straat omgeploegd, dus ik moest verderop weer linksaf. Opnieuw raakte ik de weg kwijt in hartje Antwerpen. In complete paniek reed ik een trambaan op, waarbij ik de auto over een hoge richel wist te manoeuvreren op zo’n manier dat ik mensen zag kijken van: ‘Hoe krijgt hij dat voor elkaar en jammer dat er geen herhaling van komt.’

Gazet van Antwerpen
Ik zag mijzelf al in de krant: ‘Een man uit Nederland stuurde afgelopen vrijdag zijn auto de trambaan op, om vervolgens de verkeerde afslag te nemen waardoor hij belandde in de grote winkelstraat van Antwerpen, waar winkelend België in geen jaren een auto heeft zien rijden. Daarna reed hij achteruit om te keren, waarbij hij een reclamezuil raakte.’ Dat laatste gebeurde echt en het gaf behoorlijk wat lawaai. Twee geschrokken Vlaamse senioren kwamen ten hulp gespoed. Zij wisten mij met hun zalvende woorden te kalmeren. Gelukkig zat er geen deuk in de auto, of in een onschuldige Vlaamse passant.

Daarna heb ik mijn telefoon gepakt en nog maar een Grieks eiland opgeofferd. Je moet toch wat. Nog voordat de lichten doofden zat ik in de zaal. Het doek ging open en de voorstelling begon. Het was Burn the Floor, waarover ik nog diezelfde nacht de blog zou schrijven die je afgelopen maandag hier op Viva.nl hebt kunnen lezen.

CC foto: VictoriaPics

Poooookpokpokpokpok
Ook zo een frappant iets is Twitter. We volgen elkaar massaal, tweeten en retweeten naar en met elkaar en lezen allemaal elkaars wissewasjes. In real life is dat vaak heel anders. In deze video zie je precies wat ik bedoel. De jongen in het filmpje test op straat, in real life, de functionaliteiten van onder andere Twitter en Facebook. Verbazing ten top:

© foto: Smith Collection

Poe Poe Pooh
Mij een beetje te hyper, maar sommigen halen er echt een kick uit. Kijk maar eens naar het volgende filmpje. Een tripje naar Disneyland neemt een bizarre wending als opeens de schattige figuurtjes van Winnie de Pooh totaal uit hun dak gaan. Het begint met een beetje licht hiphoppen. In het tweede deel barsten de troetelpopjes uit in een volledige ‘shuffelballade’. Ik lag krom. Daar kan ik dus om lachen. Ga ik nu ook shuffelen? Nee.

© foto: Still uit filmpje

Minnaar
Horace is een voorstander van orale seks, heeft een relatie met styliste en Playboybunny Sanne Kraaijkamp en is ooit uit de kleren gegaan voor een vrouwenblad. Maar is hij ook een beetje heldhaftig? Een schurk of een monnik? Lees het hele interview in Viva 24 (vanaf vandaag in de winkel). Hier kun je ook het oordeel van Zarayda over Horace lezen.

Een tipje van de sluier: Horace is in ieder geval een echte minnaar!

Met dank aan Filmtrailer.com

© Foto: Still uit filmpje

Stijf
Wat is nou planking? Ga zo stijf mogelijk (als een plank) ergens liggen. Het liefste op een rare, originele plek en laat je vervolgens fotograferen. Daarna moet je uiteraard alles delen op Facebook. Mensen die iets verder zijn kunnen balanceren op een klein deel van hun lichaam, terwijl ze de rest in de lucht houden. Ik vraag mij af hoelang deze rage blijft bestaan. Duidelijk is dat we aan de voet staan van een knettergekke trend die voorlopig dus nog niet voorbij is.

Wil jij zien hoe echte plankers te werk gaan? Kijk dan nu in Viva 23!

© foto: Still uit filmpje

Het type ‘modern family’, zoals bij opiniepeiler Maurice de hond, vormt een blauwdruk voor de hilarische hitserie Modern family. De Amerikaanse comedy over drie gezinnen die samen één grote familie vormen heeft al drie Emmy Awards gewonnen. Modern family is elke dinsdagavond te zien om 21:30 op RTL5. Hier een voorproefje:

© foto: Still uit filmpje

Marktplaats
Omdat ik bekend ben met het fenomeen dat sportartikelen niet zelden onder een bed verdwijnen vlak na aanschaf, speurde ik eerst op Marktplaats naar tweedehands Billy Blanks DVD’s. Ik vond ze niet. Het product was zo nieuw dat nog niemand het stadium had bereikt waarop hij met liefde afstand wilde doen van Billy met zijn hele Bootcamp. Maar hoezee: ik vond een illegale kopie op het Internet en ondanks dat het een kleine week duurde om de DVD te downloaden, haalde ik het gespierde lijf van Billy bitje voor bitje binnen.

Aan het eind van de week kon ik aan de slag met mijn Bootcamp. Dus ik ging naar de schuur, want sporten doe ik in de schuur. Ik wil namelijk een beetje alleen zijn wanneer ik allerlei rare bewegingen maak. En onze schuur is groot genoeg om in te kunnen sporten. Je moet je alleen niet storen aan alle rotzooi die er wordt opgeslagen.

Discodansje
Ik maakte een straatje vrij door een fiets te verplaatsen, positioneerde onze laptop op een kastje en startte de Bootcamp DVD. Billy en ik begonnen met een eenvoudig discodansje. Al snel moest ik dat uitbreiden met een trapbeweging. Trapte ik meteen die voetbal uit de weg – ha! Met het andere been moest ik ook trappen. Terwijl ik de bal nakeek om er zeker van te zijn dat hij geen pot vernis omstootte, schopte ik ongezien mijn voet tussen de spaken van een fietswiel.

Even later moesten we met snelle pasjes heen en weer lopen. Op de film maakten ze er lang niet zulke ingewikkelde bewegingen bij als ik, want ik moest langs allerlei uitstekende obstakels manoeuvreren. Daardoor kon ik het allemaal niet meer bijhouden. Ik besloot Billy het zwijgen op te leggen en haalde de DVD uit de laptop. Eerst moest die schuur worden opgeruimd. Nu ik er toch was begon ik maar meteen met het versjouwen van spullen.

Een uur later liep ik ons huis weer in. Mijn vrouw was danig onder de indruk van het zweet waar mijn hele lijf nat van was. ‘Zo, jij hebt flink gesport,’ zei ze. En eigenlijk had ze gewoon gelijk.

CC Foto: Still uit filmpje

Watikmeafvroeg
Twee keer per week zal zij op Viva.nl haar watikmeafvroeg-blogs plaatsen. Want vragen heeft ze genoeg, zo schrijft zij op haar website: “Tussen het werken door word ik geplaagd door terugkerende levensvragen die slechts gedeeld kunnen worden met a. de muur, of b. de wijde wereld, c. een vriend die met koptelefoon op en grote ogen opgaat in Japanse mangafilmpjes. Keuze is snel gemaakt dus.”

Het wordt de wijde wereld. En waar kun je dan beter beginnen dan op Viva.nl?

Morgen plaatst Carolien haar eerste blog. Ben je benieuwd, houdt de site dan goed in de gaten!

Vragen zijn welkom
Oh ja, grappige, stomme, domme, lieve, leuke vragen zijn altijd welkom! Plaats ze in een reactie onder deze blog en wie weet geeft Carolien er in één van haar volgende blogs antwoord op.

@Caroliendircken: Welkom!

Ergens in Amsterdam in een bar…
“So, you and your girlfriends come here often?” Ik knik en zeg dat het een leuke tent is. De barvrouw zet drie glazen wijn voor mij op de bar en ik rits mijn portemonnee open. Dan wordt er een hand op mijn arm gelegd. “It’s on me! It’s my birthday.” Ik werp een schuine blik op de Amerikaan die ik net nog van plan was te gaan afwimpelen. “Happy birthday. What’s your name?”

Nick en Dan uit Washington
Nick en zijn vriend Dan uit Washington komen bij ons aan het tafeltje staan. Ik zet de drie wijntjes op het ronde tafelblad, en Nick zet daar nog eens vijf tequila naast. Mijn vriendinnen kijken me aan met een wat-heb-jij-nu-weer-aan-je-fiets-hangen blik. Kort leg ik uit dat Nick claimt dat het zijn birthday is. Ofcourse willen we dat met hem vieren door alle gratis drankjes die hij ons aanbiedt aan te nemen.

Het zijn aardige gozers. We maken een dansje en hebben diepgravende gesprekken over van alles (“Hey Daan, hoe zeg ik ‘meervoudig gehandicapt’ in het Engels?”) en nog wat (“What does droogkloot mean?”). Ik ben dol op toeristen. Je kunt ze alles wijsmaken en het is een mooie gelegenheid om je Engels weer eens af te stoffen.

Are you talkin’ about me?!
Ik raak met de heren verwikkeld in een verhitte discussie over toiletjuffrouwen. Het aantal lege glazen op tafel stijgt en mijn Engelse vocabulaire slinkt. Met rode konen probeer ik woest gebarend uit mijn woorden te komen. Ondertussen word ik afgeleid door de lachsalvo’s aan de overkant van het tafeltje. Ik kijk in twee smalende gezichten die beweren dat er niets te lachen valt. Ik probeer mijn betoog weer op te pakken, maar al snel zie ik vanuit mijn ooghoek een roodgelakte wijsvinger mijn kant uit gaan, gevolgd door luid geproest.

Creatief met non-verbale communicatie
De maat is vol. Wat is er zo grappig? Ik ben helemaal van mijn à propos. Ik zoek een manier om mijn ongenoegen te uiten en ze de mond te snoeren, maar er schiet mij zo-even geen gevatte opmerking te binnen. Alcohol doet mijn spraakvermogen geen goed, maar het maakt mijn non-verbale communicatie des te creatiever.

“It’s called: de natte vinger!”
Met mijn boosaardigste blik steek ik mijn tong uit. Plaats mijn middelvinger gedecideerd in het midden en zuig mijn wangen vacuüm. Met een luide plop trek ik mijn vinger naar buiten. Zo. Daar hebben ze vast niet van terug. Aan weerszijden van mij breekt extatisch gejoel los. “What the hell was that?!” “It was the coolest thing I’ve ever seen!” Nick en Dan springen woest op en neer met een middelvinger in hun mond. “Is it typical Dutch?” “Ja! It’s called: de natte vinger.”

Bij het afscheid een klein uur later wensen we de mannen nog veel plezier tijdens hun laatste dagen in Holland. We bedanken ze voor de gezellige avond en zwaaien nog even. Luid ploppend en smakkend verdwijnen ze met opgeheven natte vingers in de nacht. “Bye!”

De natte vinger is so hot!
Inmiddels zijn Nick en Dan alweer back in America. Daar lopen ze vast de godganse dag te likken en te ploppen. Wie weet wordt de natte vinger wel wereldwijd opgepakt…

Als volgend jaar Ridge in The Bold and the Beautiful zijn aartsvijand Storm ‘de natte vinger’ geeft, of als 50 Cent in zijn nieuwste videoclip loopt te hosselen met een natte vinger in de lucht, dan weet u waar het vandaan komt! Ga maar vast oefenen.

CC foto: Luis Vieira

Schoolmelk
Als wederdienst leerden wij Bianca iets over kantoorhumor. Dat is van fundamenteel belang voor een stagiair, want in hun ogen is het allemaal ontzettend ernstig, dat werken op kantoor. Al die zielloos klikkende koppen achter rechthoekige schermen ogen ook saai, wanneer je nog niet weet dat ze privé mailtjes zitten te tikken. Sowieso wordt zo’n kind niet goed van al dat koffiedrinken wanneer ze gewend is alleen maar schoolmelk te drinken. En zo’n kantoor stinkt. Want het gaat heus niet lekkerder ruiken wanneer je mensen acht uur lang gevangen houdt in een kamer met vloerbedekking.

Terras
Op een van de eerste warme lentedagen besloten we Bianca mee te nemen naar het terras. Even weg van kantoor, dat hadden we wel verdiend na een winter lang korsten knagen van boterhammetjes met kaas. We hoefden niet ver te lopen, want ons kantoor was dichtbij het centrum van de stad. We wandelden naar het stadsplein en zochten een tafeltje uit waar we allemaal konden zitten. Bianca droeg een zonnebril. Dus zij mocht pal in de zon gaan zitten. Ik nam positie in tegenover haar.

Biertje
Ik leunde ontspannen achterover en zei: ‘Wat een weertje zeg. Nu nog een pilsje erbij en ik ben volmaakt gelukkig.’

‘Dat kan toch niet tijdens werktijd,’ zei Bianca ernstig.

‘Natuurlijk wel. Eentje mag wel. Het is immers pauze. We maken het niet te gek,’ zei ik.

De ober kwam om de bestelling op te nemen. Hij begon bij Bianca. Zij had wel trek gekregen in een pilsje. Dus zij bestelde een biertje. Daarna ging de ober het rijtje verder af. Allemaal bestelden we frisdrank. Ik ook.

Paniek
‘Maar nu heb ik alleen bier,’ zei Bianca ietwat in paniek. Ze wilde al opstaan om de ober achterna te lopen, maar we wapperden met onze handen, als signaal dat ze gewoon mocht blijven zitten. Dat biertje zagen wij heus wel door de vingers. Daar kreeg ze beslist geen aantekening voor op haar eindrapport, verzekerden we haar. Dus kreeg ze een pul bier. Ze dronk hem helemaal leeg. En ik keek toe, smachtend naar een eigen glas bier.

Bianca was die middag een tikkeltje aangeschoten. Daardoor werd het een vrolijke boel op kantoor. Er werden voortdurend drankgerelateerde grapjes gemaakt. ‘Zeker al bier op,’ grapten we wanneer ze iets fout deed. ‘Drie koffie, twee thee en zullen we voor jou maar een biertje doen, Bianca?’ klonk het zodra er koffie werd gehaald. Gedurende haar gehele stage bleven we erop terugkomen. En ze ging er altijd van blozen. Zo erg dat haar bloemkooloor er rood van kleurde.

CC foto: Tambako the Jaguar

Vlees, niet te weinig
Maar ik wilde dus barbecueën. Ik krijg altijd zin om te barbecueën zodra ik ruik dat onze buren het doen. En omdat alle buren uit de wijde omgeving dit weekend vlees op het rooster zouden gaan gooien, moest ik wel meedoen. Dus ik riep mijn vrouw bij me: ‘vrouw, koop vlees en niet te zuinig want wij gaan barbecueën.’

‘Oh,’ zei mijn vrouw met een toontje van dat-gaat-zomaar-niet. En vervolgens kwam er een betoog over de tuinset, dat die aan vervanging toe was. ‘Heb je gezien hoe dat tafelblad eruit ziet? Daar wil ik niet op eten hoor. We moeten hoognodig een andere tafel hebben.’ Daar hield het niet mee op, want ook het terras moest onkruidvrij worden gemaakt. En het grasveld moest worden gemaaid, geverticuteerd, bijgezaaid, besproeid en wat je allemaal nog meer kan doen met zo’n grasveld.

Gezellig tuintje
Ineens had ik niet meer zo’n behoefte om te gaan barbecueën. Maar in mijn vrouw was een vurig verlangen ontstaan om mij alle hoeken van de tuin te laten zien. Nu heb ik vanaf het begin dat wij hier woonden altijd gezegd: ‘Leuk dat jij een gezellig tuintje wil hebben in plaats van de bestrating die ons is nagelaten door de vorige eigenaar, maar zodra ik de tuin heb aangelegd mag jij hem gaan onderhouden.’ Daar ging mijn vrouw mee akkoord, maar in plaats van het tuintje te onderhouden geeft ze mij elk jaar de opdracht om het opnieuw aan te leggen.

Maar goed, ik moest toch nieuwe houtskool hebben en in dezelfde winkel verkopen ze ook tuinsets. Dus in plaats van te genieten van het zomerse weer, vervoerden we ons grut naar de tuincentrum. Daar stond de rest van Nederland ook. Want blijkbaar is de drang om te barbecueën vrij universeel bij mannen, evenals de behoefte bij vrouwen om de tuin grondig te verbouwen zodra hun mannen fijn een stukje koe willen roosteren. Er stonden massa’s mensen te wachten op een nieuwe tuinset.

Wachttijd van twee uur
‘Hadden we de barbecue maar meegenomen,’ mopperde ik. ‘Dan hadden we er een leuk feestje van kunnen maken.’ De mevrouw die voor me stond kon er wel om lachen. Daarna vertelde ze me dat ze al twee uur stond te wachten op een stel rotan stoelen. Mijn zoon hing inmiddels al aan mijn been en zijn zus lag op de grond, tussen allerlei ongeduldig trappelende sandalen in, een ruit te maken van platgetrapte peuken. Twee uur. Het zou een flauwe grap kunnen zijn, maar dat was het niet. En wat kregen we na twee uur wachten? Een stel dozen. Een bouwpakket. Die hele verdomde tuinset moest nog in elkaar worden gezet!

En ik wilde alleen maar barbecueën.

Muggen
Het is nu dus bijna tien uur ‘s avonds. De kinderen liggen al lang op bed. Ze hebben barbecueworst uit de koekenpan gegeten, samen met mijn vrouw, terwijl ik schroeven zat te draaien in die tuinset. Mijn vrouw zit nu binnen, want het koelt snel af ‘s avonds. En ik zit eindelijk naast mijn barbecue! Ik eet zwart vlees, want in het donker kun je niet goed zien wanneer het vlees gaar is. Maar ik ben niet alleen. Een zwerm muggen hangt om mij heen. Zij vinden het een prima barbecue, en dat kan ik begrijpen, want zij hebben beter vlees dan ik.

CC foto: schreiblockade

Nachtvorst
Maart is een toverbal van een maand. Het kan zomers zijn, er kan sneeuw liggen, maar het kan ook herfstachtig stormen. Ik herinner me een ijzig koude maart heel wat jaren terug, ik was tien jaar. Vanuit school hadden we een brief gekregen, waarin stond dat ze het eind van de winter wilden vieren door een schaatsbaan aan te leggen op het schoolplein. Ze wilden gebruik maken van de laatste nachtvorst en zouden met een aantal docenten het plein een nacht lang nat houden, om zo een laagje ijs te maken. Wij mochten dus met onze schaatsen naar school.

Schaatsen op het schoolplein
Ik was verrukt. Schaatsen op school. Daar had ik goede herinneringen aan. Ze hadden al eerder een ijsbaan gemaakt van ons plein. Dus moest ik mijn schaatsen hebben. ‘Die krijg jij mooi niet mee,’ zei mijn moeder. Ik wapperde met de brief voor haar gezicht. ‘Werner, wat voor datum is het morgen?’ Wist ik veel, wat heeft een kind nou aan een datum. ’1 april,’ zei ze. ‘Kikker in je bil. Grapjesdag. De school haalt een grapje met je uit. En daar trappen wij dus mooi niet in.’

Voor een grap vond ik het helemaal niet zo leuk. Vroeg in de ochtend van 1 april liep ik ietwat chagrijnig naar school. Wat als er nu wel een ijsbaan lag? Misschien was dat juist de grap: dat niemand kwam met schaatsen, maar dat er toch ijs lag. En inderdaad: er lag ijs, één hele grote klomp. De kinderen die schaatsen bij zich hadden stonden er beteuterd naar te kijken. En ik voelde opluchting: wat was ik blij dat ik daar niet stond te staan, met twee nutteloze schaatsen in mijn handen. Geen ijspret, maar 1-april-pret.

Saamhorigheid
‘Lees dit eens,’ zei een goede vriendin tegen me, vorige week. Ze duwde mij een brief in mijn handen en ik las iets over groepsvorming en dat er een onderzoek was gedaan naar hoe je het gevoel van saamhorigheid positief kan beïnvloeden wanneer kinderen in kostuum naar school komen. De school wilde dat graag uittesten, dus werd er in de brief gevraagd of de kinderen kleding wilden dragen in een bepaalde kleur. Elke klas had zijn eigen kleur en de klas waar haar dochter in zat moest op school verschijnen in de kleur blauw.

‘Wie verzint zoiets nou,’ wilde ik al bijna zeggen, maar ik legde het verband met de datum die in het verschiet lag. ‘Eén april,’ zei ik.

In het blauw naar school
‘Sssst,’ siste de vriendin. Ze keek over mijn schouder naar haar dochter, die nietsvermoedend zat te spelen met haar Nintendo DS. Daarna vertelde ze op fluistertoon dat haar dochter het niet doorhad. ‘Ze gaat helemaal in het blauw naar school,’ zei ze en ze grinnikte.

Toch heeft het ook wel iets, wanneer ouders hun kind niet in bescherming nemen. Ik grijnsde een beetje met haar mee, maar moest er toch aan denken hoe zielig ik de kinderen van mijn school vond toen de ijsbaan een grap bleek te zijn en hoe blij ik achteraf was dat mijn ouders mij niet met schaatsen naar school hadden laten wandelen.

Vrijdag is het weer zover. Ik hoop dat jullie er allemaal ongeschonden uitkomen. Wees op je hoede.

CC foto: marc kjerland