* Haar motto: liever goed luisteren naar anderen dan praten over jezelf
* Jetteke in vijf woorden: eerlijk, onzeker, temperamentvol, direct en trouw
Dit is mijn laatste blog voor viva.nl. Begin maart dit jaar schreef ik mijn eerste blog en nu, negen maanden later, heb ik het gevoel dat het tijd is voor een ander om het stokje over te nemen. Ik heb gezegd wat ik te zeggen had.
Misschien mosterd na de maaltijd, aangezien de discussie alweer een tijdje geleden op zijn hoogtepunt was, maar ik heb eindelijk het boek ‘Battle hymn of a Tiger Mom’ gelezen. En ik moet zeggen, ik vond het verdomde interessant.
Ik realiseerde mij gisteren dat wij afgelopen zaterdag alweer een jaar in Singapore zitten. Een erg bewogen jaar, met zowel hoogte- als dieptepunten.
Ik sla het laatste restje van mijn wijntje achterover, bekijk mezelf nog even haastig in de spiegel, doe mijn ogen dicht en haal diep adem. De muziek start en ik loop het podium op, honderdtwintig paar ogen kijken me verwachtingsvol aan.
Gisteravond was ik verdrietig. Ik dacht aan mijn vader, en dan met name aan hoe graag ik erbij had willen zijn om zijn hand vast te houden toen hij stierf.
Ik kom het wachtkamertje binnen waar sinds de jaren zeventig niets meer aan is gedaan. Het is lang geleden dat ik voor het laatst bruine schrootjes zag.
Tussen de bedrijven door heb ik deze week een en ander mee gekregen van Prinsjesdag in de tweede kamer. En ik werd er, eerlijk gezegd, niet vrolijk van.
Sinds tijden had ik weer eens last van ochtendstress. Was dit in Nederland de regel, hier is het een uitzondering.
Al een paar maanden nadat we in Singapore kwamen wonen begon het te kriebelen. Ik moest en zou ‘iets’ doen.
Na een tijdje afwezig te zijn geweest, was het er gisteren opeens weer. Ik herkende het meteen. Uit het niets. Een intens geluksgevoel.
Gistermiddag hadden mijn man en ik een meningsverschil dat uiteindelijk ontaardde in een ruzie. Dat laatste was mijn schuld.
Op de een of andere manier heb ik altijd al een hekel aan het woord visite gehad. Het klinkt zo afstandelijk, oubollig en verplicht.
Op de middelbare school had ik een geweldig geschiedenisleraar. Compleet met snor, velours broek en dito jasje.
Het is een zeldzaam warme Hollandse zomerdag tijdens onze vakantie in Nederland. In het kantoortje is het gelukkig koel.
Nora’s favoriete zin op dit moment is: ‘ik kan het zelf’. En alhoewel ze dit de helft van de tijd waar maakt, geldt dat niet voor de andere helft.
‘Komt het ooit nog goed met Afrika?’, vroeg ik me vanochtend af toen ik weer een uitgemergeld kindje met holle ogen en een lege blik in de krant zag staan.
In de nieuwe Viva van deze week staat een artikel over de babykloof. Het zogenaamde ‘gat’ dat zou ontstaan in vriendschappen als er kinderen komen. En dat in sommige gevallen zelfs het einde van een vriendschap betekent.
Vanochtend las ik dat een Nederlands stel, op wereldreis met hun zeiljacht, hun drie jonge kinderen alleen hadden achtergelaten op dit jacht. Ze gingen bij vrienden eten, die met hun boot driehonderd meter verderop lagen.
Op de een of andere manier voel ik de sterke behoefte om te schrijven over het drama dat zich afgelopen vrijdag in Noorwegen afspeelde. Maar wat schrijf je over zoiets afschuwelijks?
De koffers zijn al een week zo goed als gepakt en de paspoorten liggen klaar.
