Elke dag word je als ouder gebombardeerd met keuzemomenten. ‘Mogen we een snoepje? Mogen we fruit? Mogen we een koekje? Mogen we computeren? Mogen we in de tuin spelen?’
Tweemaal per dag worden de tanden van onze kinderen gepoetst. Dat gebeurt met een elektrische tandenborstel en met tandpasta die naar menthol smaakt.
‘Papa, mag ik nog even naar de sterren kijken, voordat we naar binnen gaan,’ vraagt mijn zoon. Ik ben nog in de schuur bezig met het wegzetten van de fietsen. Als ze op hun plek staan ga ik naar buiten en ik kijk naar de lucht, die opvallend helder is en veel van haar schoonheid laat zien.
Sinds een paar dagen ontvang ik Veronica op mijn tv. Nee, ik heb afgelopen eeuw niet onder een steen geleefd, twee jaar geleden ben ik op mijn afstandsbediening in slaap gevallen en sindsdien mis ik een paar zenders.
Leonie (30): “Mijn vriend en ik zijn nu acht jaar bij elkaar. In de loop der tijd hebben we het weleens over kinderen krijgen gehad, om steeds tot de conclusie te komen dat we daar absoluut nog niet klaar voor waren.”
Er stond boerenkoolstamppot met worst op het menu. We gingen aan tafel zitten. De magnetron piepte en daar kwam een bord uit met daarop twee dampende rookworsten.
Op de school van mijn kinderen sta ik bekend als de grapjespapa. Dat is niet iets waar ik over wil opscheppen. Veel liever was ik ‘die lieve papa’ of ‘die leuke papa’, maar op één of andere manier mocht het niet zo zijn.
Ik heb nog geen kinderwens, maar mijn ouders hebben wel een kleinkinderwens.
De laatste judoles van het jaar was het kerstjudo. Alle kinderen mochten een vriendje of een vader of moeder meenemen naar de dojo. De keuze van Wessel viel op Myrthe. Ze kreeg een judopak aan en mocht een kleur band uitzoeken. Het werd de bruine band.
Opblijven, je kunt onze kinderen niet blijer maken als wanneer ze voorbij hun bedtijd wakker mogen blijven. Ze houden het alleen niet lang vol. Een halfuur, hoogstens een uur, daarna gaan ze stuk. Kapot! Dan smeken ze om naar bed te mogen.
Zeven jaar terug en de periode daarvoor, die ik mij nog maar nauwelijks kan herinneren, woonden wij in een huis dat van ons was. Ons huis!
Gisteren stond ik na ruim twintig jaar weer in de dojo waar ik vroeger les in judo kreeg.
‘Nooit laten huilen’. ‘Gewoon voeden op verzoek’. En: ‘Niet vaker dan zes keer aanleggen’. Door de tegenstrijdige adviezen en belerende toon klagen we heel wat af over het consultatiebureau.
Waarom gebeuren dat soort dingen altijd wanneer ik niet veel kan hebben! Een beker omver! Wessel die even niet oplet en hups, met zijn elleboog, de ranja zo over de tafel uitstort.
Als ik van school naar huis wandelde, dacht ik maar aan één ding: zou hij er al staan?
Minister Marja van Bijsterveldt wil dat ouders meer betrokken zijn bij de school van hun kinderen. Ik las het, en moest meteen aan heel veel dingen denken.
Wanneer je een kind hebt van zeven is het misschien niet zo slim om Sinterklaas in drie dagen tijd vier keer te bezoeken. Maar wij deden het toch.
Bijna de helft van de ouders met sportende kinderen ergert zich aan vaders en moeders die zich iets te fanatiek gedragen langs de lijn.
Bijna dagelijks horen we dat deuntje door de boxen van onze computer schallen. ‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah!’ Wessel zoekt het op. Het is een filmpje op Youtube over het vogelbekdier Perry.
Het Sinterklaas feest daar komt altijd zoveel bij kijken; cadeaus, rijmen en van die praktijken. Deze blog helpt je misschien wat op weg,
Deze week een ingestuurde VERS: ”Een vriendin schreef deze woorden op een kaartje voor de geboorte van mijn jongste zoon”.
