Ik ben je een verklaring schuldig. Je bent nu vijftien maanden oud en je denkt misschien dat alle kindjes twee mama’s en papa’s hebben, en drie hele drukke broers en zusjes, maar ik kan je vertellen, heel normaal is dat niet, dat is alleen zo in onze mafketelwereld en misschien een handjevol andere mensen.

Je begint nu langzaam maar zeker de dingen te begrijpen die ik tegen je zeg, dus laat ik het maar even uitleggen. Ik ben je papa, maar dat had je wel door geloof ik. Mama woont ook in dit huis, daar zijn we blij mee, want als je het aan mij zou overlaten zat elke dag je luier omgekeerd en je schoentjes aan de verkeerde voeten. Papa is niet zo handig weet je. Waar ik wel heel goed in ben is dingetjes opschrijven. Artikelen, liedjes (daar is die gouden plaat van die je zo mooi vindt!), vertalingen, dat soort dingen. Dat doe ik vanuit huis, daarom zie je me hier altijd rondwandelen. Ook dat is niet overal zo hoor!

Allemaal samen
En die andere mensen? Dat zijn je oom en tante, M. en R. En D., I. en F. zijn je neefje en nichtjes. We wonen allemaal samen in één huis. Want het is crisis weet je, omdat de mensen die op ons geld moesten passen dat niet netjes hebben gedaan. Met z’n allen samenwonen is heel efficiënt en handig en zo kon oom M. ook aan zijn eigen bedrijf werken. Mama en tante R. hebben ook een bedrijf, die bakken koekjes (zo is papa aan z’n dikke buik gekomen). Allemaal thuis, vanuit een net iets te klein kantoortje.

Knettergek
Voor jou is het allemaal heel normaal vriendje, maar dat ziet niet iedereen zo. Sommige mensen verklaren ons voor gek dat we dit met z’n allen doen, en tja, misschien moet je er ook wel een beetje gek voor zijn om het te kunnen. Het leven is wat je ervan maakt kleine man, dat wil ik je heel graag meegeven. Daarom zal ik je vanaf nu blijven schrijven. Om je te vertellen hoe ik het leven zie, hoe ik hoop dat jij het leven zult zien, maar vooral ook om je wie weet, ooit, te laten zien en lezen hoe wij ons leven leven in het grote berenhuis, zoals we dat inmiddels noemen.

Een leven dat duizend keer zo bijzonder is sinds jij er deel van uitmaakt.

Slaap maar lekker vriendje,

x

Papa

Trouwen hopeloos ouderwets? 82% van de Nederlandse vrouw vindt van niet. 17% is al in het huwelijksbootje gestapt, 41% wil het graag en 40% staat er absoluut voor open. 12% vindt zo’n boterbriefje niet nodig en 6% vindt het zonde van het geld. Volgens 71% zijn relaties anno 2012 zijn te vrijblijvend en geven we te gemakkelijk op. De voornaamste redenen om een relatie te beëindigen zijn: als hij verliefd wordt op een ander (50%), als hij met iemand anders naar bed gaat (67%) of als hij mij geen eigen eigen leven gunt (62%). Als het even niet lekker gaat in de relatie, maakt 8% van onderzochten het meteen uit, 82% gelooft dat je je hele leven bij elkaar kunt blijven en 96% zegt zelfs een monogame relatie te hebben.

Liever romantiek dan sex
Opmerkelijk: de Nederlandse vrouw vindt sex niet het belangrijkste. In het rijtje ‘wat zoek je in een relatie?’ neemt sex met 66% de vierde plaats in. 91% van de vrouwen vindt emotionele steun het allerbelangrijkste. Daarna volgen passie (met 70% op de tweede plaats) en romantiek (met 69% op de derde plaats).

Rammelende eierstokken
Ook kinderen staan hoog op het verlanglijstje. Van de vrouwen zonder kinderen wil 70% graag moeder worden. Opvallend is dat 39% zó graag moeder wil worden dat het hebben van een man geen vereiste is. 18% twijfelt nog over kinderen en slechts 12% heeft geen rammelende eierstokken en ziet liever een toekomst zonder nageslacht. 18% zou nooit een relatie kunnen hebben met een partner die al kinderen heeft, 82% lijkt dit niet als sta-in-de-weg te zien.

Financieel afhankelijk
Het liefst gaan vrouwen een relatie aan met een oudere man (42%). Het gemiddelde leeftijdsverschil is 5,7 jaar. Slechts 8% heeft een jongere partner. Opvallend: een derde van de vrouwen vindt het niet erg financieel afhankelijk te zijn van haar man of vriend. Sterker nog, één op de vijf ís zelfs financieel afhankelijk van hem, al zeggen de meesten dat dit tijdelijk is.

Voor de vrijgezellen geldt dat 34% het prima vindt om alleen te zijn. 66% wil graag een relatie en 59% van de singles is bang om alleen achter te blijven.

De nieuwe Viva met Het Grote Relatieonderzoek ligt woensdag 16 mei in de winkel.

Foto: Thinkstock

Even ben ik opgelucht (gelukkig, hij kan nog huilen) tot ik met een toiletpapiertje het bloed heb weg gedept heb en ik écht goed naar de wond kan kijken. Het is een behoorlijk gapend gat. Dat gaat ‘m niet worden met een Nijntjepleister, hier moet een arts naar kijken.

First things first: eerst die sirene maar eens uitzetten. Ik zet Ziggy voor de spiegel zodat hij kan zien waarom het zo zeer doet. Ik ken de kleine bikkel; hij vindt het zo interessant dat hij meteen ophoudt met huilen. Ondertussen heb ik zijn grote broer onder de douche vandaan geplukt en afgedroogd. Hij kan zichzelf wel aankleden, terwijl ik Ziggy in de kleren hijs. Dat gaat soepel, hij houdt zich groot, maar inmiddels zie ik ook zijn jukbeen aardig opzwellen. Ik gris nog snel zijn verzekeringspasje mee en prop de jongens – die er uit zien alsof ze door een blinde zijn aangekleed- in mijn Canta. Normaal vind ik het niet zo erg dat dat ding maar 35 kilometer per uur rijdt, maar vandaag had ik toch echt liever een Ferrari onder mijn kont gehad.

Ik verwacht wel een uurtje zoet te zijn bij de Eerste Hulp – ik heb zelf een keer vier uur liggen verkommeren met een open beenwond- en heb er zelfs nog aan gedacht om een boterhammetje te smeren voor grote broer, die net van een feestje komt en nog geen avondeten op heeft. Jemig, het lijkt zowaar wel alsof ik de zaak onder controle heb! De goden zijn met ons, we worden lekker snel geholpen en binnen een half uur zijn we, met een keurig in elkaar gelijmde peuter, weer thuis.

Kinderen liggen nu op bed en ik kan eindelijk aan mijn Viva-blog beginnen. En daar houdt de controle dus op. Want wat ik ook wil schrijven, mijn gedachten leiden steeds weer terug naar Ziggy en zijn gapende gat. Dus schrijf ik maar over dit bloedbad, da’s ook een manier om te verwerken. Morgen staat hutten bouwen op het programma, ik heb de EHBO-doos maar vast ingepakt. Je bent gewaarschuwd: als Bink in een roestige spijker gaat staan of zijn vinger en af zaagt dan heet mijn volgende blog The Return of Bloedig Blogje.

Foto: privébezit

Koortsig MTV kijken
Als tiener vond ik het ook geen enkel probleem om een paar dagen school te missen vanwege een griepje. De hele dag MTV kijken was geen straf als alternatief voor wiskundeles. En als student journalistiek bracht ik überhaupt al zo veel tijd in bed door, dat het er eigenlijk niet zo veel toe deed of ik daar lag met een kater of met bronchitis.

Nucleaire bacteriegroei
Maar als je eenmaal kinderen hebt, is ziek worden helemaal niet meer grappig. Moeders kunnen niet ziek worden, omdat het thuis dan in de soep loopt. Het is niet lekker om je te realiseren dat het het hele haal-en-breng-schema door jouw buikgriep danig in de war wordt geschopt. Het is ronduit frustrerend om kotsend in bed te liggen terwijl je wéét dat de wasmand inmiddels explodeert van de was en je vermoedt dat de bacteriegroei in het toilet nucleaire vormen begint aan te nemen. Als je zindert van de koorts maar niet lekker kan rusten omdat er iedere vijf minuten een man of kind echt iets héél belangrijks aan je komt vragen. Of dat je kinderen komen klagen dat ze voor de derde dag soep-uit-zak moeten eten.

Handje paracetamol
Ik woon alleen met mijn kinderen, en dat maakt het ronduit onmogelijk om ziek te worden. Wat nou haal-en-breng-schema. Ik haal en ik breng altijd. En natuurlijk steekt zo’n gruwelijke bronchitis nét de kop op als mijn ex twee weken op vakantie is. Ik besluit de kop-in-het-zand-tactiek toe te passen. Ik negeer mijn reutelende hoestje en het bijbehorende slijm en doe alsof ik het warm heb van de inspanning en niet van de koorts. Ik gooi om de paar uur een handje paracetamol naar binnen en maskeer mijn veenlijkkleur met bronzing powder.

Eens per jaar ziek
En weet je wat nou zo mooi is? Het wérkt! Je bent blijkbaar zo ziek als je wilt zijn. Waar ik als kind zeker een paar keer per jaar op apegapen lag, ben ik nu hoogstens één keer per jaar ziek. Misschien bén ik niet echt beter, ik doe wel beter. En als de kinderen weer bij hun papa zijn en niemand kijkt, ga ik wel een paar dagen koortsig op de bank hangen met een stripboek.

Foto: privébezit. © Bink Oomes (5)

De legende van de bolus en het tapijt
Zo moet het ongeveer gegaan zijn, op de beruchte dag die te boek staat als de dag dat Daniëlle bijna op het tapijt poepte. Mijn vader had het net op tijd in de smiezen, maakte een snoekduik waar Van der Sar jaloers op zou zijn, en kon op het nippertje voorkomen dat een dampende bruine bolus op de crèmekleurige vloerbedekking landde. Het is een legende. Zo’n verhaal dat om dat zoveel tijd weer een keer boven komt drijven, als een keutel die maar niet door wil spoelen. Allemaal door die éne foto. Toen ik gisteren door een oud fotoalbum bladerde kwam ik hem weer tegen.

“Haal een doekje!”
Op het kiekje is de tweejarige versie van ondergetekende te aanschouwen. Ik sta in de woonkamer van ons oude huis. De knieën lichtjes gebogen, wangen rood van inspanning. Met één hand houd ik de armleuning van de bank vast, in de andere hand klem ik een grote geel-roze spek. Achter mij ligt mijn vader op zijn buik op de grond. Zijn arm uitgestrekt. Op zijn hand een drol die -gezien het formaat- geproduceerd lijkt te zijn door een bouwvakker na een all you can eat buffet. Mijn moeder verstond hem vast verkeerd toen hij “Haal een doekje” kreunde, want ze kwam aan met het fototoestel.

Meest beschamende foto’s uit de familiegeschiedenis
Ik durf te wedden dat iedereen er minstens één heeft: zo’n foto die zo gênant is dat je hem het liefst stiekem zou verbranden zodat niemand het beschamende tafereel ooit nog onder ogen kan krijgen. Het gaat hier meestal om oude foto’s, uit het tijdperk dat rolletjes ontwikkeld werden zonder voorselectie of tussenkomst van photoshop. De fotoalbums in huize Bakker bestaan bijna geheel uit dit soort kiekjes. Mijn poepfoto staat met stip op nummer één in de top tien van meest beschamende foto’s uit de familiegeschiedenis. Ik steek met kop en schouders uit boven onder andere shots waarop te zien is hoe mijn vader in zijn nek gekotst wordt door een baby, mijn moeder haar bikinibroekje verliest in de branding en mijn broertjes iets te vrolijk knuffelen in bad.

In kleermakerszit op de vloer
Ik vind het heerlijk om door oude fotoalbums te bladeren. Als je eenmaal begint kun je niet meer stoppen. Voor je het weet zit je drie uur later nog steeds in kleermakerszit op de vloer. De meeste foto’s zijn stuk voor stuk verschrikkelijk. Maar dat maakt ze wel verschrikkelijk leuk.

De gekke momentopnames zijn eigenlijk het beste van allemaal. Ik ben blij dat ik mijn poepfoto niet verbrand heb. Inmiddels kan ik er smakelijk om lachen. Eén ding staat als een paal boven water: ik ga later bàkken beschamende foto’s van mijn kinderen maken. Ooit zullen ze me dankbaar zijn.

Foto: privébezit

Maximaal irritant
08.33 Kinderen in brommobiel proppen. Twee op een stoeltje, past best. 08.51 Bink op school afleveren, wegrijden en weer terug om zijn tasje na te brengen. 09.05 door ochtendspits worstelen terwijl we 28 keer Berendbotje zingen 09.30 Pff eindelijk thuis, tassen vol meuk de trap op slepen. Goddank wil Ziggy zelf de trap op klimmen. Duurt wel erg lang, iedere tree een nieuw verhaaltje. 10.00 Eindelijk boven. Vrij spelen voor Ziggy (lees: speelgoed door de hele kamer gooien, alles wat geluid maakt maximaal irritant indrukken, nog 16 keer Berendbotje zingen) 12.00 Ziggy in bed (ik hoor ‘m roepen maar laat hem lekker in zijn bed)

Radicaal boomhangen
13.00 Ik geef het op: Ziggy uit bed. Dan maar samen spelen. 14.45 Bink uit school halen; oh jee ik zie er nogal shabby uit tussen de andere mama’s  (niet vergeten: volgende keer nette jurk aantrekken!) 14.50 uur met hele spul in brommobiel naar Vondelpark 15.05 Appeltaart en appelsap (1 glas, twee rietjes) bij Blauwe Theehuis 15.07 Nieuwe appelsap bestellen omdat het glas is omgevallen 15.49 Klimboom annexeren en radicaal boomhangen 16.19 Plas- dan wel slootspringen (niet vergeten, hakken omwisselen voor sneakers) 17.04 Twee hyperactieve kinderen in brommobiel proppen 17.07 Vast in stadse avondspits, fietspad op zonder fietsers te rammen 17.20 Drie trappen op met Ziggy onder ene en Bink onder andere arm. 17.23 Weer naar beneden omdat sleutels nog in de voordeur zitten 17.24 Weer omhoog (gillen dat ze niks naar beneden mogen gooien in het trapgat) 17.28 Nasi goreng uit vriezer in magnetron en kids voor televisie planten, wijntje inschenken (heb ik nog wel wijn? even checken) 17.50 Eten met bord op schoot voor verschrikkelijke kindertelevisie (alleen op vrijdag, normaal braaf aan tafel natuurlijk)

Blauwe lipjes
18.03 Resten nasi uit vloerkleed pulken en Danoontjes serveren, mama nog een wijntje 18.15 Ruzie maken omdat de televisie uit moet 18.17 Eerst Bink op strafbankje 18.20 Dan Ziggy 18.22 Kusjes en weer goed maken 18.23 Badjes (nou ja, Curver boxen) vol laten lopen met water en Cars badschuim en kinderen er in planten (niet vergeten, eerst even uitkleden) 18.25 Nog maar een wijntje voor mama 18.40 Kinderen krijgen het koud (niet zeuren, mama zit net lekker) 18.41 Blauwe lipjes toch maar wat warm water erbij 19.00 Watersnoodrampje vloer dweilen 19.05 Afdrogen in pyjama wurmen tandenborstelworsteling 19.13 Allemaal in grote bed met ‘Hotze de botskabouter’ en ‘Mijn mama kan toveren’ (ja ik doe aan indoctrinatie, da’s goed voor opgroeiende kinderen) 19.31 Bij ze in bed kruipen, nieuw verhaaltje verzinnen met draak in de hoofdrol 21.05 Verward wakker worden met kwijlspoor op wang. Nou ja dan nog maar een wijntje 22.00 Kolerezooi opruimen, badjes leegscheppen met steelpannetje, was ophangen, afwas doen, keuken schoonmaken 23.30 Jaaah eindelijk naar bed (niet vergeten: ook mezelf even uitkleden) Gelukkig,  ik mag maandag weer gewoon werken.

Foto: privébezit

Starterskit
Maar hun vader ziet minder beren op de weg. Hij rijdt monter op een doordeweekse dag om vijf uur ’s middags naar de supermarkt om een sushi ‘starterskit’ te kopen, waarop dertienjarige meisjes zich kunnen uitleven. Ik geef toe: het ziet er indrukwekkend uit. Behalve verbijsterd, ben ik ontroerd door de aanblik van zoveel creativiteit in mijn keuken. Daar staat een stel puberende, disharmoniërende zusjes eensgezind sushi te rollen. Als het me tien jaar geleden was voorspeld, had ik honend gelachen.

Geknoei
Maar ergens is het goed voor geweest. Al die jaren waarin ik morsige maaltijden doorstond met peuters, kleuters en ander grut. Al die jaren van soebatten, vleien en chanteren. Al dat onderhandelen over vis die geproefd moest worden, groente die gegeten diende te worden en het aantal rijstkorrels dat ik kwijt zou schelden, ten einde in vredesnaam aan het toetje te kunnen beginnen. Al die geleverde inspanning, het was het allemaal waard. Omdat ik op die ene dinsdag kan aanschuiven voor een bordje verse sushi. Klaargemaakt met vis, groente en rijst. Door mijn dochters. Ik herhaal: mijn dochters. Het enige dat aan vroeger herinnert, is het geknoei. De vloer is bezaaid met rijst. Die de rest van de week onder mijn schoenzolen zal plakken, tenzij ik het zelf opruim. Als vanouds.

Nu te koop: Viva Mama

Met daarin: Mama is boos. Kan het nou eens gewoon gezellig zijn aan tafel?

Blog geschreven door: Sunna Borghuis

Foto: Thinkstock.com

Vanwaar dit initiatief?
“Ik was zwanger van de eerste en keek ernaar uit om lekker met mijn baby naar de bioscoop te gaan. Dat kende ik uit Noorwegen, waar ik vandaan kom. Die mogelijkheid bleek hier niet te bestaan. Maar het is heerlijk om te kunnen blijven doen wat je ook deed voordat je moeder of vader was. Inmiddels kun je op elke vrijdag- en zaterdagochtend terecht bij The Movies in Amsterdam.”

Is het niet juist fijn om er even zónder baby uit te gaan?
“Dat kan natuurlijk altijd, maar voor een kleine baby regel je minder snel oppas. Bovendien: dat is dus gedoe en het kost geld. Bij Cinemum betaal je één kaartje en krijg je twee stoelen, dus ook een voor je baby. De meeste baby’s vallen snel in slaap of ze vermaken zich in hun stoeltje. Het licht is gedimd, het geluid staat zachter dan normaal, er is een buggyruimte en je kunt je baby verschonen. Ouders zijn razend enthousiast. Cinemum-ochtenden zijn gezellig, er hangt een saamhorige, positieve sfeer.”

Straks in heel Nederland?
“Waarschijnlijk wel. We zijn in gesprek met verschillende bioscopen. In Oslo kun je elke dag in elke bioscoop naar de film met je baby. Het is mijn droom dat dat straks ook in Nederland kan.”

Zin in?
Cinemum geeft 10 kaarten voor The Movies weg. Geef je hier op als je kans wilt maken op een van de baby-bioscoop kaarten. De actie loopt tot 11 mei.

Foto: Cinemum

Bij deze reis die op basis is van eigen vervoer, bieden wij je de mogelijkheid te kiezen uit 2 mooie hotels:

Holiday Inn Express Berlin City Centre***
Dit hotel ligt op slechts 10 minuten loopafstand van de Potsdamer Platz. Het hotel heeft een groene binnenplaats waar je ‘s ochtends heerlijk kunt ontbijten. Op zo’n 300 meter loopafstand vind je een metrohalte.

Best Western Hotel President****
Dit hotel ligt vlak bij de beroemde winkelstraat Kurfürstendamm. Op slechts 250 meter loopafstand ligt het metrostation waardoor je in een mum van tijd bij alle bezienswaardigheden bent.

Inbegrepen

• 3 x overnachting in een familiekamer (maximaal 2 volwassenen en 2 kinderen)
• 3 x ontbijtbuffet
• 1 x boottocht over de Spree
• 1 x combiticket met entree tot Legoland, Sealife en Madame Tussauds

Wat kost dit?


De prijzen zijn o.b.v. 2 personen.
Voor kinderen van 0-17 jaar kost het arrangement € 59 p.p. Dit is geldig bij 2 volledig betalende volwassenen op de kamer.

Reserveren
Deze arrangementen zijn dagelijks te boeken van 1 april t/m 31 oktober 2012 via pharosreizen.nl/vivamama, of bel naar 0900 – 3656565 (€ 0,20 p.m., max € 10 per gesprek), en vermeld zoekcode 11680. De prijs is inclusief toeristenbelasting, maar exclusief reserveringskosten (€ 15 voor ANWB-leden en € 20 voor niet-ANWB-leden) en kosten calamiteitenfonds (€ 2,50 per boeking).

Extra
De Berlin WelcomeCard kun je bij je boeking erbij boeken. Deze kaart geeft je gratis toegang tot het openbaar vervoer en je krijgt korting op meer dan 100 attracties en bezienswaardigheden. Een kaart voor 48 uur zone AB kost € 17,90 p.p., voor 72 uur zone AB betaal je € 23,90 p.p.

© Beeld: Flickr

Hysterisch gedekte ontbijttafel
Mijn kindjes vieren Pasen bij hun papa en daardoor heb ik eindelijk tijd om een artikel af te maken, mijn administratie bij te werken en een stukje te gaan rennen door de verlaten straten van Amsterdam. Denk nou niet dat ik een ongezellig mens ben; ik heb namelijk op zaterdag met mijn kinderen al Pasen gevierd. Onze net-als-of-Pasen was niet van echt te onderscheiden: met een hysterisch gedekte ontbijttafel vol schaapjes, kuikentjes, kippen en gortdroge Paashaasafbakbroodjes. Met zelf geschilderde eieren (verf op de kinderen, verf op de vloer, verf in de wasbak, verf op de muur) en natuurlijk met veel gesmolten chocolade-eitjes (chocola op de kinderen, chocola in de gordijnen, chocola op mijn jurk). Precies zoals een Paasdag met kinderen hoort te zijn.

Het zal ze een worst wezen
Mijn zoons van drie en vijf vinden het allemaal prima. Ze weten nog niet eens of het maandag of dinsdag is, dus het zal ze echt een worst wezen of ik Pasen wel echt op zondag vier. We liegen toch ook over Sinterklaas, de Kerstman en de Tandenfee? Kinderen geloven überhaupt niet in ‘less is more’ maar in ‘more is more’, dus is drie dagen Paasfeest altijd beter dan twee.

Net-als-of-Koninginnedag
Het bevalt me zo goed, dat ik er maar een gewoonte van ga maken. Ik ga met de Kerstdagen fijn op een warm eilandje zitten en dan vier ik de geboorte van Jezus wel in januari. Ideaal, dan kan ik de kerstboom gratis van de straat plukken en de ballen in de uitverkoop kopen. Nu nog even uitvissen hoe ik een net-als-of-Koninginnedag kan faken….

Foto: privébezit

Mel Gibson is Jezus
“Kunnen ze niet gewoon iets gezelligs met kuikens en chocolade doen”, vraag ik.
“Nee, het is een katholieke basisschool en ze lieten passages zien uit The Passion of the Christ met Mel Gibson.”
“Ken je die film”, vraagt de collega. “Die is dus geschikt voor 16 jaar en ouder.”
Hij heeft de brief naar de directeur van de school al geschreven om te vragen: waarom in godsnaam?

Een op een plank geslagen mens, hallo?
Zelf vond ik dat kruis, de met spijkers doorboorde handen en een kroon van doornen ook eng als kind. Een op een plank geslagen mens, ik bedoel maar. Jezus hing in miniatuurvorm boven de deur in de woonkamer van mijn opa en oma, op mijn katholieke school, in de kerk. Jezus was in die dagen overal en ik probeerde Jezus maar te negeren. Dat nekje zo gebogen, die kroon in het hoofd gedrukt, dat lapje stof gedrapeerd om zijn middel. Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest.

Ik wilde Jezus niet opeten
En de verhalen met Pasen over lijden, doodgaan en weer opstaan, daar begreep ik niets van. Hoe kon dat nou?
Mijn cavia ging gewoon dood en bleef dood. Niks wederopstanding. Uiteraard nam ik in mijn basisschooltijd alles nogal letterlijk. Het is geen zegen om alles te geloven, zeker niet op een katholieke basisschool. Het leverde angstzweet op voor het doen van de communie waarbij ik brood zou krijgen, maar eigenlijk het lichaam van Christus moest eten. Bij brood dacht ik aan een vers wit puntje zonder hagelslag, bij het lichaam van Christus aan de persoon in kwestie. Ik wilde Jezus niet opeten.

“Ik snap die nachtmerries dus wel”, zeg ik tegen de collega.
“Het was maar een film”, zegt hij.

CC foto: waynewilkinson.

Overgooiers en beenwarmers
Maar dan heb je het ook echt wel gehad met mijn handigheid. Ik heb twee linkerhanden, in tegenstelling tot mijn eigen moeder. Die naaide in de jaren zeventig ruige ribcord overgooiers voor mij, en breide in de jaren tachtig fluoriserende truien met bijpassende beenwarmers. Mijn eerste (en laatste) zelf gefröbelde trui was zo strak gebreid dat ie niet over mijn hoofd paste. En de ene mouw was langer dan de andere.

Ik kijk groen van jaloezie naar moeders die van twee oude melkpakken een dinosaurus knutselen. Bij mij blijven het twee melkpakken, hoeveel Pritt-stiften en crêpepapier ik er ook tegenaan gooi. Of nog erger, kindjes die met carnaval in een  door mama gemaakt Peter Pan pak naar school komen. Compleet met bijpassende groene slofjes en koddig rood veertje op het mutsje. Ik héb niet eens een naaimachine. Die arme schapen van mij lopen al jaren in een te klein olifantenpak van de feestwinkel, waarschijnlijk door kindjes van hun eigen leeftijd gemaakt in Bangladesh.

Vliegtuigtaart
Kom ik op een verjaardag, heeft zo’n supermoeder zelf een taart gemaakt. Niet zo’n lullig  appeltaartje zoals ik weleens maak (of liever nog, haal bij de Hema) maar eentje in de vorm van een vliegtuig. Met een beetje pech kan ‘t kreng nog vliegen ook. Daar krijg ik nou jeuk van. Omdat ik het zelf niet kan. Ik wéét dat het bij mij een misbaksel wordt.

Zoompje leggen
Maar vandaag had mama een goed voornemen. Ik zou ein-de-lijk die stoere donkere gordijnen van de kinderkamer inkorten. Zodat de jongens hun nek niet meer breken over die veel te lange gordijnen, en hun kamertje eindelijk helemaal klaar is. Omdat ik dat graag voor ze doe. Daarom.

Zo gepiept
Eitje toch? Met een paar meter omzoomband (je zeg, ik ga niet nááien) en een strijkijzer zou dat toch zo gepiept moeten zijn. En dat was het ook. Afspelden, voorpersen, band ertussen, nog eens persen, ophangen. Om dan te ontdekken dat die gordijnen een voor- en achterkant hebben. En dat ik de zoom natuurlijk de verkeerde kant op heb geperst zodat nu het waslabel zichtbaar is. Sorry kinderen, ik geef het op. Mama is een kluns. Maar ze houdt wel heel veel van jullie.

Ietsje groter
Een deel van de vijfendertig-koppige klas van 2001 was vrijdagavond bijeengekomen voor een reünie. Langzaam druppelde de woonkamer van een gastvrije oud-klasgenoot vol met oude bekenden, die allemaal ietsje groter waren dan ik me meende te herinneren. Ietwat onwennig kwamen de gesprekken over studies, solliciteren en samenwonen op gang.

Herinneringen in de kring
Binnen een halfuur hadden we ons weer naar onze oervorm gevoegd: in de kring. De pakjes schoolmelk en Samson en Gert-koekjes waren verruild voor witte wijn, bier en bitterballen en de verhalen kwamen op tafel. Spreekbeurten over goudhamsters en dolfijnen (“Zeg, heb jij je eigenlijk wel voorbereid voor deze spreekbeurt?” – “Welke spreekbeurt, meester?”) Op kamp in Lunteren. De pogingen tot seksuele voorlichting van meester Frank. Wie er het eerst begon met huilen tijdens het afscheidsfeest (unaniem: Bert!) Wie er heimelijk verliefd was op wie (sorry Bert, wist het écht niet. Niet huilen…) En natuurlijk invalmeester Tobias. Oh invalmeester Tobias (als u dit leest: inmiddels is het legaal om mijn liefdesbrieven te beantwoorden én ik heb nu borsten!)

In de hoek stond een laptop waar amateurbeelden van onze afscheidsmusical werden vertoond en iemand kwam op de proppen met een cd met afscheidsboodschappen die we voor elkaar hadden ingesproken. De kamer vulde zich met kinderstemmetjes, geen idee welke stem bij wie hoorde want we klonken allemaal als meisjes. Poëziealbums en rapporten gingen de kring rond. We raakten niet uitgepraat.

Volgend jaar weer
Het werd middernacht en er begonnen gaten in de kring te vallen van klasgenoten die nog andere verplichtingen hadden of vroeg op moesten. Twee uur later pasten we met z’n allen op de grote hoekbank. De kinderstemmetjes uit de cd-speler waren uitgekwebbeld en de wijn was op. Volgend jaar weer, spraken we af.

Dichtgetimmerd
Met een hoofd gevuld met herinneringen fietste ik de koude nacht in. Om half drie vond ik mezelf leunend tegen de koude spijlen van een hek. Het schoolplein lag er verwaarloosd bij. Bleke vlekken op de gevel spelden vroeger in bonte letters ‘De Zevenhoeven’, met een luchtballon ernaast. Achter de dichtgetimmerde ramen is waarschijnlijk niets meer. Niets behalve duizenden herinneringen.

Foto: privébezit

Hans Kazan
Precies dat dacht ik toen ik mijn goocheldoos voor het eerst openmaakte. Ik heb hem nog steeds, op de voorkant staat een nog erg jonge Hans Kazan. Grappig genoeg zit er niet zo heel veel verschil tussen de inhoud van die doos en deze gloednieuwe. Van de helft van de trucs weet ik niet meer hoe ze werken, maar eentje kan ik nog steeds. Het gaat zo. Er is een spiraal en daar zit een ringetje omheen. Hij zit los, dat laat je zien. Dan tover je hem vast door tegen het ringetje te blazen. De toeschouwers proberen vervolgens het ringetje los te halen, maar dat lukt niet.

Blazen
‘Hè,’ zegt Myrthe verbaasd als ik de truc voordoe. Ze probeert het ringetje los te krijgen, maar het zit vast aan de spiraal. Ik zeg dat ze moet blazen. Terwijl ze blaast draai ik ongezien het ringetje om zijn as. Het klemt een beetje. Dat komt omdat ik het ringetje los draai en de spiraal daarbij een beetje moet buigen. Ik wil Myrthe uitleggen hoe het werkt, maar we worden geroepen voor het avondeten. Eigenlijk is het ook wel leuk om even de illusie op te houden dat ik kan goochelen. Ze zal er snel genoeg achter komen dat het allemaal trucs zijn.

Tovenaar Ornan
Diezelfde week gaan we naar een goochelworkshop. Het leek ons leuk om een goocheldoos te geven vanwege die workshop. Als ze de smaak te pakken heeft mag ze thuis verder goochelen. We worden begroet door tovenaar Ornan, een man van twee meter met een kaal hoofd. Hij begroet alle kinderen die komen om te leren goochelen. Ze mogen allemaal naar een tafeltje toe. Er liggen spulletjes klaar. Iedereen mag een truc gaan leren. Op één van de tafels ligt de spiraal met het ringetje. Myrthe ziet het liggen en trekt een vriendinnetje mee naar de tafel toe.

‘Deze ken ik,’ zegt ze. Ze houdt het spiraal en het ringetje voor de mond van het vriendinnetje. ‘Nu moet je blazen.’ Het meisje blaast. ‘En nu zit hij vast,’ zegt ze. Dan hoor ik het geluid van een ringetje dat op de grond valt. ‘Oh,’ zegt Myrthe. ‘Dat ging niet helemaal goed.’

Plumeau
Als we twee uurtjes later terug komen voor de grote goochelshow die onze kinderen op gaan voeren, verwacht ik dat Myrthe de truc met het spiraaltje zal doen. Maar als ze aan de beurt is heeft ze een plumeau vast. Ze begint te poetsen. Dan komt ze bij mij staan. Ze poetst mijn kale hoofd schoon met haar plumeau. ‘Zo, dat is stoffig zeg,’ zegt ze. Ze lacht. Dan stopt ze abrupt met lachen, alsof ze zich herinnert wat ze eigenlijk moet doen. Ze niest. Nep. Terwijl ze niest komt er een bloem tevoorschijn. Ook nep. Maar ook heel knap. Dus krijgt Myrthe een groot applaus.

Als we thuis zijn moet meteen de goocheldoos open. Myrthe pakt de spiraal en het ringetje. Ze komt naar me toe en houdt het voor mijn mond. ‘Blaas eens,’ zegt ze. Ik blaas. Dan geeft ze het ringetje en de spiraal aan mij. Ze zitten aan elkaar vast.

‘Hoe deed je dat?’ vraag ik.

‘Dat deed ik goed,’ antwoordt ze.

CC Foto: GettyImages

Maar nee. Er volgde een ronkende boer, vol in het oor van papa. Een gulle glimlach en een tros kwijlbellen volgde. Het gluurlaafje steeg spontaan in mijn achting. We hebben in ieder geval hetzelfde gevoel voor humor. Misschien loopt het tussen mij en die baby’s ooit nog los…

Foto: Gettyimages.nl

Gezeur
‘Zijn we er al bijna?’ vraagt Myrthe als we ons dorp net uit zijn. Ik heb ze nog niets verteld over de speeltuinen, want ik hoopte dat als geheim wapen in te kunnen zetten. Met het vooruitzicht op een schommel en een glijbaan zijn ze wel te paaien voor een extra kilometer. Dat het gezeur zo snel al zou gaan beginnen, had ik niet verwacht. Drie kilometer verder is de jongste het al helemaal beu. Ze begint te zeuren.

Duracell
‘We gaan zo stoppen,’ zeg ik. Als mijn dochter ziet waar we uiteindelijk stoppen, staakt het gemopper. Zo gek. Kinderen kunnen bekaf lijken, maar zien ze een glijbaan dan is het alsof er weer nieuwe Duracell batterijen in zitten. Ik neem plaats op een bankje en kijk toe. Heerlijk. De tijden van het moeten duwen bij de schommel en het moeten tillen bij de wip behoren tot het verleden. Deze papa mag lekker in het zonnetje blijven zitten.

Tweede etappe
Na een kwartiertje beginnen we aan de tweede etappe. Gelukkig hoeven we dit keer niet zo heel ver te fietsen, want het gezeur begint al bijna meteen. Ik probeer de kinderen af te leiden. ‘Kijk, het bos. Mooi hè. Hoor je de vogeltjes fluiten. De lente begint. Kijk daar, allemaal bloemen.’ Mijn dochter vindt er niets aan. Maar dan bereiken we de tweede speeltuin. ‘Wauw,’ roept ze enthousiast. ‘Deze speeltuin is zelfs nog groter!’ Opnieuw is er van vermoeidheid niets meer te merken. Van al dat gezeur ben ik zelf moe geworden. Met een zucht ga ik zitten.

Jaloers
Het was rustig in de andere speeltuin, maar nu is het gezellig druk. Ik houd even mijn kinderen in het oog, maar ze lijken zich aardig te redden. Dan kijk ik naar de ouders van kinderen die jonger zijn dan die van mij. Hun driejarige ukken willen ook glijden, maar ze gaan nog zo eng dat trappetje op. Moeder moet daar dan bij komen helpen. Ik zie jonge vaders en moeders van wip naar schommel sloffen, achter het kroost aan. Een moeder van een blond jongetje kijkt jaloers naar mij. Vanaf het bankje glimlach ik tevreden terug.

Kinderwagen
Dan is het tijd om weer naar huis te gaan. ‘Kom, we gaan weer fietsen,’ zeg ik. Mijn kinderen beginnen meteen te klagen. Ze willen niet meer fietsen, maar het moet. Ik weet niet hoe ik ze anders thuis krijg. Naast ons zet de moeder van het blonde jongetje haar zoontje in een kinderwagen. Die kan ze heel eenvoudig naar huis rijden. Ze kijkt naar mijn mopperende kinderen en dan naar mij en glimlacht tevreden.

CC foto: cybertoad

Even later lopen we alle drie buiten in zomerkleding. De zon schijnt, maar in de schaduw is het verraderlijk koud. De kinderen lijken daar niets van te merken. Ze rennen uitgelaten voor me uit. Of doen ze dat om warm te blijven?

Terras
‘Mag mijn jas uit?’ vraagt mijn zoon hijgend als we bij het terras zijn.
‘Nee, maar je mag hem wel los laten hangen,’ zeg ik en ik rits zelf ook mijn jas open.

De zon breekt door. Warmte trekt in mijn huid, het kippenvel wordt gladgestreken en ik voel hoe mijn spieren zich ontspannen. Ik vind het heerlijk wat dit weer doet met mijn zintuigen. De volumeknop van mijn humeur wordt met een ruk opengedraaid. Wat nou winter, het is verdomme gewoon lente!

Wantrouwen
Voor dit weer komen de mensen wel naar buiten. Het is druk op het terras en in de speeltuin. De kinderen gaan spelen. Ik bestel frisdrank en ranja. Als even later de wind gaat liggen lokt de zon mij uit mijn jas. Ook de jassen van de kinderen gaan uit. Ze lijken totaal geen last te hebben van wantrouwen tegenover dit weer. Ik wel. Ik houd mijn jas angstvallig bij mij in de buurt zodat ik hem meteen weer aan kan trekken mocht het nodig zijn.

Muts
Dan zie ik een jongetje naast zijn moeder het terras toe lopen. Hij draagt een dikke winterjas, een sjaal en zijn haren zitten onder een wollen muts. Zijn moeder is ook al zo warm aangekleed. Ik kijk om me heen en zie meer mensen in jassen zitten. Misschien is het toch wel wat gek dat ik mijn kinderen in hun shirtjes laat rondrennen. Ik roep ze bij me.

‘Trek toch maar even jullie jas aan,’ zeg ik.
‘Nee,’ roepen ze eensgezind.
‘Het is echt nog te koud,’ zeg ik en ik wijs: ‘Dat jongetje daar heeft zelfs nog een muts op.’
Op precies hetzelfde moment wijst het jongetje naar ons: ‘Die kinderen daar hebben ook geen jas aan.’

Compromis
De moeder met de winterjas kijkt naar mij. Ik kijk naar haar. We halen allebei tegelijkertijd glimlachend onze schouders op. Mijn kinderen zien dat als een teken dat ze er zonder hun jassen vandoor kunnen gaan. Ze rennen weg. Het jongetje blijft staan. Hij wil zijn jas uitdoen, maar dat mag niet. Bij wijze van compromis mag hij wel zijn muts en sjaal achterlaten. Dan rent hij hij ook naar de speeltuin.

In het perkje bij het speeltuintje staan narcissen. Uit het gras steken volop groene stokjes met bovenin een dikke knop. Slechts vier of vijf narcissen vinden het al lente genoeg om uit de knop te komen en zich te laten zien. Ik besluit de kinderen lekker zonder jas te laten spelen. Er zullen er altijd een paar als eerste zijn.

CC foto: Steve-h

Hartstikke nep
‘Hartstikke nep,’ hoorde ik een jongen zeggen. Diezelfde jongen liep de volgende dag ook rond met een afgehakte vinger in een luciferdoosje. Blijkbaar vond de dader dat het joch zijn tater had moeten houden. Nu was hij ook te grazen genomen. Kinderen gingen ook bij hem een kijkje nemen. Ik hoorde ze lachen. Lachten ze nou echt om een afgehakte vinger? Ik hoorde iemand zeggen dat hij de vinger had zien bewegen.

Het weekend erop vierden we thuis mijn kinderfeestje. Mijn ouders hadden een goochelaar ingehuurd. De man stond bij het raam en wij zaten verdeeld in twee rijen als publiek in het midden van de kamer. Uit de koffer van de goochelaar kwam een metalen object. Hij vroeg ons wat het was. Niemand wist het.

Guillotine
‘Dit is een kleine guillotine. Bij zijn grote broer past er een hoofd door dit gat.’ De goochelaar stak bij wijze van illustratie een sigaret half door het gat. Tsjak. De helft van de sigaret viel op de grond, doormidden gekliefd door een vlijmscherp mes. ‘En dan zoek ik nu een vrijwilliger. Een jongen of meisje die zijn of haar vinger door dit gat durft te steken.’

Ineens was het me helemaal duidelijk. De afgehakte vingers! Het was allemaal de schuld van die man en dat duivelse apparaat van hem. Mooi niet dat ik hem vrijwillig mijn vinger ging aanbieden. Hij wees naar mij. ‘Misschien wil de jarige job mij helpen? Sta maar eens op.’

Doodsbang
Ik begon heel hard te brullen. Mijn ouders snapten er niets van. Ze namen mij mee naar de gang. Ik bleef maar ratelen over afgehakte vingers. Doodsbang was ik. Ze probeerden me rustig te krijgen, maar het lukte niet. ‘Als je zo flauw blijft doen, blijf dan maar hier op de trap zitten. Je mag terug naar de huiskamer komen wanneer je weer normaal kunt doen.’

De show ging verder zonder mij. Er werd een vrijwilliger gevonden. Ik luisterde gespannen vanaf de trap. ‘Opgelet!’ riep de goochelaar. ‘Het doet maar heel even pijn.’ Daarna klonk applaus. Applaus? Ik kwam van de trap af en rende naar de huiskamer. De halve sigaret lag nog op de grond. Ik had een afgehakte vinger verwacht, maar die lag er niet.

Luciferdoosje
‘Deze truc is ooit een keer misgegaan,’ sprak de goochelaar. Uit zijn koffer haalde hij een luciferdoosje. Hij schoof het open en liet ons een wijsvinger zien. Maar deze vinger bleef niet liggen. Hij ging rechtop staan en zakte weg uit het doosje. Onderin zat een gat. De goochelaar had zijn eigen wijsvinger door het gat gestoken. ‘Hier,’ zei de man. Hij gaf het doosje aan mij. ‘Mag jij hebben.’

Het was nep! Het was een truc. Nu ik het wist voelde ik me niet opgelucht. Ik kon niet precies thuisbrengen hoe ik mij voelde. Achteraf weet ik wel wat het woord is dat paste bij die emotie. Ik voelde me ontgoocheld.

Met dank aan Peter van Lith die met zijn geweldige goochelworkshop bij mij deze jeugdherinnering wist terug te toveren

CC Foto: GettyImages

Demonstreren
‘Wat is demonstreren?’ klinkt het dan. Alweer zo’n moeilijk woord. We weten wel waar de vragen vandaan komen. De leraren en leraressen van de school van onze kinderen gaan staken vanwege de onnodige bezuinigingen op passend onderwijs. Er wordt een massale opkomst verwacht. Omdat de kinderen niet naar school gaan heb ik een vrije dag opgeofferd, voor het goede doel, zeg maar.

Spandoeken
Ik leg uit dat mensen demonstreren wanneer ze het niet eens zijn met de nieuwe regels die door de regering worden bedacht. ‘Dan gaan mensen met zijn allen de straat op. Ze hebben spandoeken bij met teksten erop en roepen heel hard dat ze het er niet mee eens zijn. Precies zoals jullie doen wanneer mama spaghetsi maakt.’

‘Nou zeg,’ zegt mijn vrouw.

‘Wat is de regering?’ vraagt Wessel.

Regering
Ik besluit dat het beter is om alles snel in één grote brij van informatie te vertellen: ‘Vanaf achttien jaar mag je gaan stemmen. Iedereen heeft één stem en die mag je weggeven aan iemand als je vindt dat die persoon jouw mening vertegenwoordigt. Sommige mensen willen bredere wegen, andere mensen willen meer natuur. Die mensen verenigen zich in een partij. De partij met de meeste stemmen kan bepalen wat er gaat gebeuren in ons land, maar meestal moeten een paar partijen samenwerken. Ze moeten samen beslissen over of er meer wegen komen, of dat er meer bos blijft.’

Groene rakker
Na die saaie uitleg blijft het even stil. Als mijn zoon alle informatie heeft verwerkt, begint hij te praten over de bossen. ‘Straks zijn er alleen nog maar wegen. Dat mag toch niet,’ moppert hij. Het is alsof ik mijzelf hoor praten, maar dan jaren terug. Ik was ook zo’n groene rakker in de dop. Als beloning geef ik hem een aai over zijn bol.

‘Er zijn ook heel veel files in Nederland. Jij vindt het toch ook niet leuk om in de file te staan,’ zegt zijn moeder, om wat tegenwicht te bieden. Ik merk aan mijn zoon dat hij na onze uitleg in ieder geval begrijpt dat het allemaal heel lastig is. Hij stelt in ieder geval geen moeilijke vragen meer.

Staken
Pas als de kinderen zijn gewassen en we ze uit bad willen halen, merk ik dat ze wat op hebben gestoken van onze uitleg. Mijn dochter wil er niet uit. Ze roept Wessel op om te gaan demonstreren.
‘Nee, we gaan staken,’ dreigt mijn zoon.
‘Dat is goed hoor. Je weet wat staken is hè, dan stop je ergens mee. Kom dus maar uit bad,’ zeg ik.
‘Nee, we staken niet,’ roept mijn dochter snel.
‘Ook goed. Jullie zijn het dus met ons eens. Kom er dan maar snel uit,’ zeg ik.
‘Maar papa,’ zegt mijn zoon bozig. ‘Wat we ook zeggen, jij krijgt toch altijd jouw zin.’
‘Kijk,’ zeg ik tegen Wessel. ‘Dat noemen ze nou politiek.’

CC Foto: GettyImages

Zenuwachtig
Mijn handen zijn koud. Ik ben zenuwachtig voor wat er gaat komen. Mijn dochter daarentegen, leunt heel rustig tegen haar kussen dat ik rechtop heb gezet. Ze speelt haar computerspelletje. Ik probeer te lezen, maar blijf steeds maar weer naar haar kijken. Wat is ze lief, mooi, stoer en rustig. Misschien komt het door de film over Floris. Floris moest ook naar het ziekenhuis. De KNO afdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis maakte er een voorlichtingsfilmpje over.

Zetpil
Floris krijgt een eigen bed. Hij krijgt ziekenhuiskleren aan. Je ziet hem heel even op elleboog en knieën op zijn bed zitten, met zijn billen omhoog. De stem die uitleg geeft over alles wat wij zien zegt dat hij net een zetpil heeft gekregen. Dan gaat hij naar de operatiekamer. Daar krijgt hij een kapje op zijn neus. Hij krijgt een kus op zijn voorhoofd van zijn moeder. Floris slaapt al. Het is allemaal heel suggestief in beeld gebracht. Alleen wanneer Floris na de operatie nipt van ijskoude ranja zien we aan zijn gezicht dat het een beetje pijn doet.

Held
Floris is in ons huis dagenlang onderwerp van gesprek geweest. De operatiekamer zag er spannend uit, met zo’n grote lamp boven een smal bedje. Het kapje dat je op je neus krijgt als je gaat slapen was ook erg indrukwekkend. Maar Floris onderging het heel gelaten. Hij leek het totaal niet eng te vinden en huilde niet. Myrthe was erg onder de indruk, niet van de zetpillen en het gasmaskertje, maar van het knappe jongetje. Floris, de koene held. Daar reed hij in zijn verrijdbare bed. ‘Dat bed kan rijden,’ zei Myrthe en ze moest er zowaar om lachen.

Magie
Als de verpleegster uitleg wil geven over wat er staat te gebeuren, weet mijn dochter al bijna alles. ‘En Floris ging rijden in zijn bed!’ joelt ze. Wanneer ze hoort dat wij dat ook gaan doen, krijgt ze er helemaal zin in! Eerst zijn er de zetpillen. Dat is niet fijn, maar Myrthe verbijt zich, terwijl de moeder van het huilende kind nog de grootst mogelijke moeite heeft om haar dochter in het ziekenhuispakje te krijgen. Ik zie hoe ze af en toe naar ons kijkt, verbaasd, een tikkeltje jaloers. Ik kan er niets aan doen. Het is de magie van Floris.

Paniek
Myrthe maakt er een waar feest van. Zelfs het huilende meisje krijgt er plezier in als ze onze dochter bezig ziet. Als Myrthe aan de beurt is voor haar operatie, is ze nog steeds niet bang. Ze maakt grapjes. Ze vermaakt iedereen in de operatiekamer. Als ze onder narcose gaat is er wel even de paniek. Haar hartslag gaat omhoog. Ze pakt mijn hand vast. We hebben afgesproken dat ze me heel hard mag knijpen als het eng is en ze knijpt ook echt heel hard, maar al snel verzwakt haar grip. ‘Ze is weg,’ zegt de narcotiseur.

Mijn dochter. Mijn kleine heldin. Ik kan niet trotser zijn. Wat een flinke meid!

Ranja
We zijn terug op de kinderafdeling. De neusamandelen zijn geknipt. De buisjes zitten in de trommelvliezen. Al het enge is achter de rug, maar onze dochter huilt onbedaarlijk. Twee zetpillen, de narcose, dat deed haar allemaal niets. Ze huilt vanwege een glas ranja. Dat is namelijk dezelfde ranja als die van Floris. Ik kijk naar het meisje dat eerder nog huilde. Ze drinkt heel tevreden van haar ijskoude ranja. Haar moeder kijkt naar onze dochter. Ze snapt er nu echt helemaal niets meer van. Ik kan het niet uitleggen. Het is allemaal de schuld van Floris.

CC Foto: Privébezit

Geheim
‘Wat krijg ik dan?’ vraagt ze nieuwsgierig.
‘Dat is nog een geheim,’ zegt mijn vrouw.
‘Maar ik weet wel wat ik krijg hoor,’ zegt ze brutaal.
‘Wat dan?’ vraag ik.
‘Dat zeg ik niet. Dat mogen jullie raden.’

Onze kinderen zitten samen in bad. Ze zijn allebei al gewassen en mogen nu nog even spelen. Wessel zit met zijn waterpistool op zijn grote teen te schieten. Het puntje van zijn tong zit klem tussen zijn lippen. Zijn zus zit rechtop en laat de badspeeltjes met rust. Ze kijkt verwachtingsvol naar ons, maar wij zeggen niets.

Ferrari
‘Zeg jij eens wat je graag wilt hebben?’ vraagt mijn vrouw.

‘Je had toch al een cadeau in gedachten,’ mompel ik. Terwijl mijn vrouw het bad vol liet lopen, fluisterde ze in mijn oor dat ze wist wat ze voor Myrthe wilde gaan kopen. Wat precies wilde ze niet zeggen, want Myrthe en Wessel stonden zich vlak naast ons uit te kleden.

‘Ja, dat is wel zo,’ antwoordt mijn vrouw zachtjes. ‘Maar misschien heeft Myrthe wel een beter idee.’

Myrthe heeft echter totaal geen idee wat ze wil. Dus ik help een beetje: ‘Je rijbewijs zodra je achttien bent?’ Nee, dat wil ze niet. ‘Misschien wil je een Ferrari?’
‘Nee.’

Goocheldoos
‘Hou eens op, dat zijn toch geen gewone cadeaus,’ zegt mijn vrouw.
‘Een goocheldoos dan,’ zeg ik.

‘Met een echte toverstaf?’ vraagt ze. ‘Zo één met zwart aan de binnenkant en twee witte stukjes aan de buitenkant?’ Als ik zeg dat er precies zo’n toverstaf bij zal zitten, wordt ze ineens heel enthousiast over dat cadeau.

‘Maar ik had al iets anders in gedachten,’ moppert mijn vrouw. ‘En nu wil ze een goocheldoos.’

‘Ja, je komt er toch zelf mee,’ zeg ik. ‘Zeg anders gewoon wat jij in gedachten had. Dan kan ze kiezen. Bovendien denk ik dat het voor haar veel leuker is om precies te weten waarop ze zich kan verheugen.’

Show
‘Ik wilde het spel Knibbel Knabbel Knuisje kopen,’ zegt mijn vrouw. Daarna vraagt ze aan Myrthe wat ze het liefste wil. Maar Myrthe geeft geen antwoord, ze lacht heel hard om de piemel van haar broertje. Hij is een hele show aan het opvoeren. Het stukje vlees dobbert als een bootje in het water, maar dan komt er een haai op af en begint hij er wild mee te schudden.

‘Myrthe, luister eens schatje. Wat wil je? Knibbel Knabbel Knuisje, of een goocheldoos?’ vraagt mijn vrouw nogmaals.

En dan antwoordt ze: ‘Ik wil ook een piemel.’

CC foto: Muffet

‘Nee joh,’ antwoord ik. Ik zet mijn bril af en samen kijken we naar het plastic dat dag in, dag uit op mijn neus staat. De steuntjes zijn groen uitgeslagen en vettig.

Vies
‘Wat vies zeg,’ zegt mijn dochter. Ik moet haar gelijk geven. Bah. Na een bezoek aan het toilet was ik altijd mijn handen. Ik ga elke dag in bad. Ik gebruik deodorant. Maar mijn bril was ik eigenlijk nooit. Ik zet hem af als ik ga douchen. dan draag ik hem totdat ik naar bed ga en ‘s ochtends zet ik hem weer vies op mijn hoofd.

Niet alleen de neussteuntjes zijn smerig. Op de kunststof brillenglazen zitten vette vegen. Die glazen maak ik wel eens schoon, dan poets ik ze met een zakdoek. Als ik daarna de bril weer op mijn neus zet is het alsof de hele wereld ineens wat schoner is.

Plumeau
‘Mag ik hem schoonmaken?’ vraagt Myrthe. Nog voordat ik in kan stemmen met haar plan, pakt ze de plumeau. ‘Zet je bril maar weer op,’ zegt ze. Dan krijg ik een mep met de staaf. Daarna wrijft mijn dochter de kriebelige haartjes van de plumeau over mijn hoofd. ‘Zo, nou is hij wel schoon,’ zegt ze.

Ik zet mijn bril weer af. Samen kijken we naar het resultaat: de bril is nog steeds vies. ‘Ik weet wel wat we kunnen doen,’ zegt ze. ‘We kunnen hem in de vaatwasser stoppen.’

Vaatwasmiddel
Ik heb gezien wat ons vaatwasmiddel doet met kunststof glazen, die zijn vaal geworden en er staan strepen op. ‘Nee, dat lijkt me niet zo’n goed idee. Weet je wat, ik ga hem wel even schoonmaken in warm water.’

In de keuken trakteer ik mijn bril op een badje. Daarna poets ik hem grondig schoon met de theedoek. De neussteuntjes zijn nog altijd groen, die moet ik een keer laten vervangen, maar op de glazen zit niets meer dat het uitzicht op de wereld kan blokkeren.

Opruimen
Dan zet ik de bril weer op. Met een schoongemaakte bril ziet de wereld er heel wat schoner uit. Dat heb ik leuk bedacht, maar het blijkt niet op te gaan voor onze huiskamer. Ineens zie ik het vuil dat ik eerder niet zag liggen.

‘Mijn bril is weer schoon hoor. Geef die maar aan mij,’ zeg ik tegen Myrthe, die de plumeau zit te aaien alsof het een huisdier is. Ze geeft hem aan mij en vraagt of ik hem ga opruimen.

‘Nee, helaas niet. Papa moet hem eerst zelf nog even gebruiken,’ zeg ik en terwijl ik begin met schoonmaken besef ik dat de wereld af en toe mooier lijkt als je hem bekijkt door een vieze bril.

CC foto: Tilemahos_E

Zwemles
We vertellen over de klachten van onze dochter. Over oorpijn in de nacht die vaak optreedt, meestal de nacht na zwemles. Het zijn dezelfde klachten als ik had als kind. Middenoorontsteking, ik weet precies wat het is.

‘Laten we maar eens een kijkje gaan nemen,’ zegt de dokter en hij nodigt mijn dochter uit om op de behandelstoel te komen zitten. Met haar kinnetje tegen haar borst schuifelt ze naar de stoel. Ze gaat zitten en begint meteen te snikken. Ik ga bij haar staan. De dokter maakt daar meteen gebruik van door aan mij te vragen of ik haar hoofd vast wil houden, een beetje schuin, zodat hij er makkelijk in kan kijken.

Roze vlek
‘Schatje, dit doet echt geen pijn,’ zeg ik sussend. Ik pak haar hoofdje vast. Dan zie ik de ingang van haar oor op een beeldscherm verschijnen. Moderne techniek in de geneeskunde, daar kan ik elke keer weer helemaal enthousiast van worden. ‘Kijk, je kunt nu ook zelf in jouw oor kijken,’ zeg ik, iets te blij.

‘Nee,’ zegt ze resoluut. Ik voel aan haar hoofd dat ze ermee wil schudden. De camera gaat iets dieper haar oor in en dan zie ik een kleine roze vlek. Ooit mocht mijn vader meekijken in mijn oor. De KNO arts vertelde dat het roze rondje mijn trommelvlies was. ‘Kijk schatje, dat daar is jouw trommelvlies,’ zeg ik. Het is een trip down memory lane voor mij. Dat het voor mijn dochter bittere ernst is beklijft niet.

Topografie
‘Dat ziet er niet goed uit,’ zegt de dokter. Ik mag met Myrthe weer bij het bureau van de KNO arts gaan zitten. Hij legt een tekening op tafel, een doorsnede van het middenoor, een plaatje waar ik bekend mee ben. Ik ken de topografie van het middenoor beter dan die van Brabant. Zijn grote wijsvinger wijst naar de tunnel tussen neus en oor. ‘De buis van Eustachius,’ zeg ik. Ik kan er een spreekbeurt over geven.

‘Precies. Bij kinderen tot zes, zeven jaar is de buis soms te nauw. Dat functioneert allemaal niet goed, maar daar is een eenvoudige oplossing voor.’ Dat weet ik. Ik verwacht dat de arts nu gaat opperen voor buisjes. Zelf kreeg ik die ondingen die zorgen voor een permanente open verbinding tussen middenoor en buitenwereld aangemeten op mijn zesde. Het voelt alsof ik het antwoord weet op de belangrijkste vraag, die van de hoofdprijs. Ik voel de behoefte om het hardop te zeggen. Buisjes!

Neusamandelen
‘Ik wil de neusamandelen verwijderen,’ zegt de arts. De neusamandelen? Die staan helemaal niet op het plaatje. Hij wijst naar waar ze zouden moeten zitten en spreekt het vermoeden uit dat ze heel groot zijn en dat ze de vrije doorgang van lucht door de buis van Eustachius belemmeren. ‘Die buisjes kunnen altijd nog worden ingebracht.’

‘Heeft u nog vragen,’ vraagt de dokter als hij klaar is met de uitleg.

Ik kijk opzij en zie mijn vrouw naar mij kijken. ‘Nee,’ zeggen we dan. Als we opstaan zegt mijn dochter iets, zo zacht dat we het amper kunnen verstaan. Ze stelt haar vraag direct aan de dokter, de belangrijkste vraag en wij zijn hem vergeten te stellen. Ze vraagt het heel zacht, met een bang stemmetje. ‘Gaat het pijn doen?’

CC foto: Travis Isaacs

Plaatjesboek
De feiten rondom het seksleven van de volwassen mens onthul je niet zomaar even, dat moet je gedoseerd brengen, het liefst met plaatjes erbij. Niet van die plaatjes waar het allemaal veel te expliciet op te zien is. Nee, dat moet gebeuren met keurig getekende, maar niet te duidelijke illustraties in een boek. Precies zo’n plaatjesboek als dat ik zelf ooit had, waarin je op kinderlijke wijze kunt kennismaken met de feiten over de bloemetjes en de bijtjes.

Struik
Mijn boek heb ik niet meer, maar ik kan me nog wel wat van de plaatjes herinneren, zoals het plaatje van een piemel waaruit een struik groeide. Nou ja, piemel. Het leek erop dat de uitgever een illustratrice met piemelvrees had ingehuurd voor de illustraties. Het apparaat zag eruit als een uitgerekt stuk elastiek. Twee evenredige lijnen vonden elkaar aan het uiteinde door middel van een boogje. Uit de top groeide een groen struikje. Dat moest het orgasme voorstellen.

Schuifdeuren
De tekening van wat de vrouw tussen haar benen heeft zitten was ook niet echt verhelderend. Het was een ovaal met schuifdeuren aan de zijkant en twee stippen in het midden. En dan was er nog een stip die zich net iets buiten de ovaal bevond. Ik vroeg mij af hoe dat goed moest komen. Zo’n piemel heeft geen ogen, hoe kan dat ding dan het goede gaatje vinden? Op de gok? Met zesenzestig procent kans dat je in het verkeerde gaatje schiet? Of vond de piemel kronkelend zijn weg wel? Ik had wel vaker gehoord dat het verstand van de man in zijn lul zat, ik wist alleen niet dat ik dat zo letterlijk moest nemen.

Erin-en-eruitgedoe
De tekst in mijn boek bracht weinig duidelijkheid. Een man en een vrouw die verliefd zijn op elkaar, vinden het fijn om in hun blootje heel dicht tegen elkaar aan te gaan liggen. Tot zover was het duidelijk, maar hoe ging het dan verder? Gebeurde de rest dan zo’n beetje vanzelf? Over al het bewegen dat erbij komt kijken, stond niets in dat boekje. Al dat erin-en-eruitgedoe. De poppetjes lagen gewoon vredig naast elkaar te wachten totdat het gebeurde. Hup, struikje eruit en negen maanden later had je dan een baby. Terwijl juist dat bewegen zo maf is. Erin. Er bijna uit, nee toch maar weer erin. Hartstikke vermoeiend.

Roze vulpennen
Mijn zoon heeft van ons een eigentijdse versie van het boek gekregen. Er staat een dijk aan informatie in. Alles wordt tot in de diepste details besproken. Helaas is er wat de illustraties betreft weinig veranderd. Die zijn nog altijd raar: piemels zien eruit als roze vulpennen. Grijze zaadcellen met winterkleding aan stellen sperma voor dat is ingevroren. Een lieflijk lachende eicel sluit vredig haar ogen wanneer ze wordt aangevallen door een leger van spermacellen. De winnende zaadcel neemt een hap uit haar alsof ze een appel is en dan breekt ook nog zijn staart af.

Wessel was heel blij met het boek. Hij begon er meteen in te bladeren. Ik keek met hem mee en probeerde het één en ander wat te verduidelijken. ‘Zo,’ zei hij na ongeveer vijf minuten. ‘Mag ik dan nu weer in de Donald Duck gaan lezen.’

CC foto: gniliep

Fluffiehaar
‘Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,’ zeg ik. ‘Dat zal een reden hebben.’
‘Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.’
‘Geen gezicht,’ zeg ik. ‘Zo’n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.’

Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. ‘Papa moet nog even wennen aan het idee,’ zegt mijn vrouw.
‘Oorbellen zijn gewoon stom,’ zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. ‘Jij wil geen oorbellen hè?’ Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig.
‘Oorbellen zijn mooi,’ zegt mijn dochter bozig. ‘Morgen krijg ik oorbellen van mama.’

Pijn
‘Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,’ zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken.
‘Doet het pijn?’ vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen.
‘Ja,’ zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen.

Tikje
‘Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,’ zegt mijn vrouw. ‘Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.’
Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. ‘Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.’
Myrthe kijkt naar mij.
‘Wil je ze echt zo graag hebben?’ vraag ik.
Ze knikt.

Keuzes
‘Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?’
‘Oorbellen,’ zegt ze vol overtuiging.
‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan krijg jij oorbellen.’
Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst.

CC foto: Ken Wilcox

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

Goed poetsen
Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen.

‘Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,’ zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind.

Flapje
We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste.

Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. ‘Zie je dit hier,’ zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. ‘Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,’ zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. ‘Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.’

Tandsteen
Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? ‘Kijk,’ zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. ‘Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.’ Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid.

Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies.

CC foto: Shermeee

Plejaden
Ik hurk naast Wessel neer. ‘Zie je daar die drie sterren, die heel dicht bij elkaar staan,’ vraag ik en ik wijs net zo lang totdat ik zie dat hij in de juiste richting kijkt. ‘Dat is de riem van Orion. Dat is een sterrenbeeld, het stelt een jager voor.’ Daarna wijs ik naar een andere plek. ‘Als je heel goed kijkt zie je daar een heleboel sterretjes bij elkaar. Dat zijn de Plejaden. Dat is een groepje van jonge sterren. Zie je ze?’

‘Die vijf sterren daar staan in de vorm van een letter die jij heel goed kent. Het is het sterrenbeeld Casiopea. De sterren vormen samen de letter ‘W’, zoals in jouw en mijn naam,’ zeg ik. Mocht Myrthe ooit interesse tonen in de sterren, dan vertel ik gewoon dat het de letter ‘M’, is. Zo kunnen allebei onze kinderen de beginletter van hun naam opzoeken in de nachtelijke hemel.

Fascinerend
Ik was niet veel ouder dan mijn zoon, toen ik ook interesse begon te krijgen in het universum. Het is geen comfortabele hobby, want in de zomer stellen de nachten weinig voor. Je moet echt de kou trotseren als je de mooiste hemelobjecten wil zien. Nog altijd vind ik het fascinerend. Het licht van de sterren heeft er een reis opzitten van vele jaren. Wat wij zien is een afdruk van het verleden. We zien licht dat er al was voordat we werden geboren.

Mijn zoon weet daar allemaal nog niets vanaf, maar toch vindt hij het mooi. Hij wijst naar het meest heldere puntje en zegt dat het de grootste ster is die hij kan zien. ‘Dat is geen ster,’ zeg ik. ‘Dat is een planeet, waarschijnlijk Jupiter. Dat is een bol van gas, die nog veel groter is dan de Aarde. Het is een reus van een planeet, waar het altijd stormt. Er is een wervelwind die je vanaf de Aarde kunt zien en die al jaren woedt.’

‘Hoe zie jij dan dat het geen ster is, papa?’ vraagt mijn zoon.

‘Meestal zijn de meest heldere puntjes licht die je op Aarde kunt zien andere planeten die om de zon heen draaien. Niet alle planeten kunnen we goed zien, maar Venus en Jupiter zijn beter te zien met het blote oog, dan welke ster dan ook.’

Explosies
We kijken een moment in stilte omhoog. Mijn zoon ziet waarschijnlijk rustgevende stipjes in het duister. Ik zie stormen, explosies, werelden waar het klimaat zo agressief is dat de mens er niet kan bestaan. Elke ster die wij zien kan al vergaan zijn, geëxplodeerd tot een nevel, waaruit weer nieuwe werelden kunnen ontstaan. Wij zijn allemaal gemaakt van het stof dat voortkomt uit stervende sterren. Dat zal ik hem ooit allemaal vertellen.

‘Ik vind het heel mooi,’ zegt mijn zoon. ‘Maar nu wil ik naar binnen, want ik wil niet te lang in de kou staan met mijn blote ogen.’

CC foto: davedehetre

Steven Seagal overdosis
Ik besloot verder van de afstandsbediening af te blijven, voordat ik mijn hele televisietoestel onklaar zou maken. Ik ontvang RTLfucking7 dus al twee jaar in viervoud. Ik heb meer Steven Seagal, B.A. Baracus en Allard Kalff gezien dan goed voor een mens is. Al snel zapten mijn vingers als vanzelf om de gesneuvelde kanalen heen.

Ik miste de zenders die ik toen per ongeluk heb kwijtgemaakt allang niet meer. Totdat mijn vader een paar dagen geleden langskwam en mij wees op een leuke film die uitgezonden zou worden op Veronica. Ik heb de man meteen de afstandsbediening in zijn handen gedrukt, en binnen tien minuten had ik opeens alle zenders weer compleet.

Gecoupesoleilde pony’s en gebleekte tanden
Ik keek de film en was die avond blij dat ik Veronica weer terug had. Hier kwam ik de volgende ochtend op terug. Ik was namelijk even vergeten dat Veronica overdag alleen kinderprogramma’s uitzendt. En wát voor kinderprogramma’s. Sinds Disney op acht de dienst uitmaakt komen er de hele dag drieëntwintigjarige acteurs voorbij met gecoupesoleilde pony’s voor hun ogen en gebleekte tanden, die net doen alsof ze in de brugklas zitten. Tel hier een handvol meiden bij op die betaald worden om zo dom mogelijk uit de oogjes te kijken en zo hysterisch mogelijk te blèren, en je televisiemiddag is compleet.

Amerikaanse meuk
Ik kan die nagesynchroniseerde Amerikaanse meuk niet aanzien. Het lijkt wel of het doel van programma’s als ‘The suite life of Zack & Cody’, ‘Pair of Kings’ en ‘Zeke & Luther’ is om kinderen nog onuitstaanbaarder te maken dan ze van zichzelf al zijn. Brutale, luidruchtige jongens en domme, verwende meisjes zijn de sterren.  

Ik erger me aan het overdreven gedoe, de dichtgeplamuurde gezichtjes, de lachbanden die grijsgedraaid worden na iedere bijdehante opmerking en de Nederlandse voice-overs die overduidelijk aan de coke zitten. Wat doet dit met kinderen die hier vier uur per dag naar kijken? Ik word er na een paar dagen al gek van.

Terugverlangen naar Steven
Iedere keer als ik langs Veronica’s Disney XD Channel zap, gaan mijn nekharen recht overeind staan. Ik begin zelfs terug te verlangen naar Steven Seagal. Ik ben al een paar keer voorzichtig op mijn afstandsbediening gaan zitten in de hoop hetzelfde resultaat te behalen als twee jaar geleden, maar dat bleek een toevalstreffer.
Even mijn vader bellen dan maar.

Foto: Gettyimages

Hij is er klaar voor
“Inmiddels is mijn vriend 33 en hij laat steeds vaker doorschemeren dat hij het helemaal ziet zitten om vader te worden. Zelf zit ik er eerlijk gezegd nog steeds niet op te wachten. Ik zie helemaal niet voor me hoe een kind in onze levens zou passen. En andersom. Sterker nog, ik betwijfel of die kinderwens er ooit gaat komen. Mijn vriend is heel stellig en heeft al eens gezegd dat als ik geen kinderen wil, we net zo goed uit elkaar kunnen gaan omdat het voor hem wel een grote wens is.”

Van mij hoeft het niet
“Nu hij het onderwerp steeds tussen neus en lippen door ter sprake brengt, durf ik niet zo goed te zeggen dat het wat mij betreft niet hoeft. Niet dat ik niet van kinderen hou, ik ben dol op mijn neefjes en de kinderen van vrienden. Maar we hebben het zo ontzettend leuk met z’n tweeën, er liggen carrièrekansen in het verschiet die ik wil benutten – het zou gewoon niet eerlijk zijn tegenover het kind, m’n vriend en mezelf om mee te gaan in zijn wens.”

Bang dat hij me verlaat
“Maar ja, ik ben als de dood dat hij niet verder met me wil als ik zeg dat ik net zo lief kinderloos blijf. Wat zal ik doen? Eerlijk zijn en het risico nemen dat hij er niet mee kan leven en onze relatie verbreekt? Of het onderwerp laten rusten in de hoop dat ik er over een paar jaar toch wel aan toe ben?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

© Foto: Getty Images

‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.

‘Ik ook,’ riep Myrthe.

‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.

Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.

‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’

Er lag nog één worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.

Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’

Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’

‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’

‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’

‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’

‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.

Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Maar niet te vaak,’ zei ik.

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’

‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.

CC foto: roolrool

Recalcitrant
Het probleem met al die eigenwijze kinderen is dat ze niet zo eenvoudig van hun standpunt zijn af te brengen. Ze verwachten dat ik altijd met een grap kom, daardoor voel ik soms de druk om te presteren. Daar word ik een tikkeltje recalcitrant van. Het stomme is dat kinderen dat nou net leuk vinden. Ik kan wel heel hard ‘Ik ben geen grapjespapa,’ roepen, of ‘Je mag niet lachen,’ maar dan gaan ze alleen nog maar harder lachen. Er zit niets anders op dan dat ik erin meega.

Soms heb ik echt geen zin in heel dat grapjesgedoe, als ik chagrijnig ben, of wanneer er van me verwacht wordt dat ik serieus ben. Zoals die keer dat ik had aangeboden om te rijden. De kinderen moesten naar een museum worden vervoerd. Ik kreeg een groepje mee dat bestond uit mijn dochter met twee van haar schoolvriendinnen. ‘Dit is mijn papa en hij maakt altijd grapjes,’ zei mijn dochter trots. Haar vriendinnetjes begonnen al te grinniken.

Krachttermen
‘Nee hoor, vandaag maak ik geen grapjes,’ zei ik, want wanneer ik in een auto rijd ben ik echt niet grappig. Dan ben ik bezig met het verkeer en heb ik voortdurend de behoefte om erg vervelende opmerkingen te maken over andere automobilisten, een behoefte waar ik meestal aan toegeef. In het bijzijn van het stel kleuters moest ik uitkijken met het uiten van krachttermen. Dus werd het geen ‘oetlul’ of ‘stomme zak’, maar ‘vierkante pannenkoek’ of ‘piranha zonder zwemdiploma’. En lol dat ze hadden.

Grapjespapa, hoe komen ze erop? Het is niet zo dat mijn kinderen die term zelf hebben bedacht. Ze zijn het van mij gewend dat ik me gedraag zoals ik mij gedraag. Zo heel bijzonder vinden ze het niet. Nu ze zien hoe klasgenootjes erop reageren, is het opeens een gimmick geworden. Toch zijn er heel soms kinderen die nauwelijks reageren, wat ik ook doe, die stuurs blijven kijken ondanks dat andere kinderen lachen. De allereerste keer dat ik er zo één ontmoette, dacht ik te maken te hebben met een humorloos kind. Maar ik had het mis.

Immuun
Het meisje reageerde precies op mij zoals mijn eigen kinderen doen als ik me thuis gedraag als een pias. ‘Papa, doe nou eens normaal.’ Waarom was ze immuun voor een grapjespapa? Het antwoord kreeg ik toen ik haar moeder ontmoette: een vrouw met een prachtige stralenkrans van lachrimpeltjes rondom haar fonkelende ogen, een grapjesmama. ‘Erg hè,’ zei ze tegen me, toen we het erover hadden dat onze eigen kinderen onze humor maar aanstellerij vonden. ‘Misschien moeten we ophouden met het maken van grapjes.’

‘Goed idee,’ zei haar dochter.

‘Ik maakte maar een grapje,’ zei de vrouw aarzelend en ze keek me aan met een zweem van triestheid in haar ogen.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Ben je soms zwanger?
Vooral bij mijn vader komt deze wens steeds sterker tot uiting. Omdat ik als oudste dochter met een jarenlange vaste relatie de aangewezen persoon ben om deze wens in vervulling te laten gaan, richt hij zijn pijlen op mij. Dat begon een paar jaar geleden nog vrij subtiel. Het was dan ook erg vroeg, als je uitrekent hoe jong ik toen was (hulplijn: ik ben nu vierentwintig). Toch kwam het onderwerp af en toe al ter sprake, meestal als grapje, bijvoorbeeld wanneer ik een glas wijn kreeg ingeschonken. ‘Of ben je soms zwanger?’

Opazegger
Nou nee, dat leek me toch niet. Er waren nog zo veel andere dingen die ik wilde doen. Maar terwijl ik vrolijk bezig was met al die andere dingen waar een twintigersleven zich al snel tot de rand mee vult, verdwenen de babyverwijzingen niet van het toneel. Ze werden ook steeds minder verholen. Ik herinner me de dag – het zal ongeveer een jaar geleden zijn geweest – waarop mijn vader zich liet ontvallen dat hij wel een ‘opazegger’ zou willen hebben. Hoe verzint-ie het? Het is duidelijk dat hier heel wat uren overdenken aan vooraf waren gegaan.

The complot thickens
Ondertussen leken ook steeds meer familieleden zich erbij aan te sluiten. Mijn moeder vertelt me regelmatig enthousiast over vroegere vriendinnen, verre nichtjes of vage kennissen die zwanger zijn of een kind hebben. Waarschijnlijk allemaal heel onschuldig, maar het stapelde zich wel op de hints van mijn vader. Toen mijn jongste broertje ook nog eens ging vertellen hoe leuk hij het zou vinden om oom te worden, was de druk compleet.

Ik wil een zusje
Ik denk dat ze allemaal in juichen zouden uitbarsten als ik vandaag bekendmaak dat ik in verwachting ben. Dat ben ik alleen niet. Ik zou me er schuldig over kunnen voelen, ware het niet dat ikzelf al véél langer wacht tot mijn ultieme wens in vervulling gaat. Jaren voordat zij begonnen te vragen om een kleinkind, smeekte ik mijn ouders al om een zusje. Vooralsnog is het er niet van gekomen, maar ik heb geduld.

CC foto: PhilB

Huilbui
Binnen twee minuten stond ons andere kind huilend bij de deur van de dojo. ‘Nu ben ik de enige die niemand heeft om mee te judoën,’ zei hij door de tranen heen.

‘Dan ga jij toch,’ zei één van de kijkende moeders tegen mij. Daar bracht ik tegenin dat er geen pak meer hing in mijn maat. ‘Maakt niet uit. Je kunt ook gewoon zo gaan.’ Tegen zoveel overredingskracht was ik niet opgewassen. Dus in mijn spijkerbroek en fleecetrui betrad ik even later de sfeervolle dojo, waar het enige licht afkomstig was van flikkerende kerstverlichting.

Brilalarm
Nu had mijn zoon eindelijk iemand om mee te judoën, kregen we de opdracht om een andere partner op de zoeken. Het leek mij het beste om iemand van mijn eigen lengte te pakken, dus kwam ik tegenover een andere vader te staan. We kenden elkaar niet. Hij zag er wel sympathiek uit, maar ik moest hem dus plat op de mat krijgen. ‘Wacht even, ik ga mijn bril in veiligheid brengen.’

Ik liep naar de mat en zag Wessel plat op de mat liggen. Naast hem waren twee fanatieke vaders bezig. De dikste van de twee droeg een judopak dat zijn buik niet goed kon bedekken. Ik zag een blauwige tatoeage op zijn haarloze witte borst. De dikke rolde over de andere vader heen en kwam bovenop het hoofd van mijn zoon terecht. ‘Ga van hem af. Mijn kind ligt onder je,’ riep ik en ik trok met al mijn kracht aan het revers van het judopak.

Fanatiek
Wessel kwam huilend onder de man uit. Ik nam hem mee naar de zijkant van de dojo. Ondertussen had ik het er helemaal mee gehad. ‘Zullen we maar naar huis gaan,’ zei ik. ‘Het is veel te druk. Zo gebeuren er nog ongelukken.’ Maar Wessel wilde niet naar huis. Het was kerstjudo. Hij wilde blijven.

Gelukkig zagen de leraren ook in dat het geen goed plan was om die fanatieke vaders los te laten tussen alle kinderen. Daarom mochten de kinderen aan de kant gaan zitten met een pakje drinken. De vaders en een enkele moeder mochten wedstrijdjes doen. We moesten rondlopen en bij het seintje moesten we de dichtstbijzijnde persoon vastgrijpen en overmeesteren.

Revanche
We liepen rond. Ik hield de dikke man in het vizier, want ik wilde revanche op hem nemen vanwege het pletten van het hoofd van mijn zoon. Maar het lukte me niet om op tijd bij hem te zijn. Het sein werd gegeven. Ik pakte een vader vast. Het was een gevaarlijke, eentje die niets afwist van judo, want hij greep met zijn handen naar mijn benen en dat mag niet. Voor een judoka is iemand die bukt al half op weg naar de mat. Ik trok hem verder omlaag en zette hem vast met een houdgreep.

Opnieuw liepen we rond. Het seintje kwam en daar stond hij: de dikke man. Een prima moment voor muziek van Enrico Morricone, of ‘Jingle Bells’. Ik greep hem vast en wilde hem vloeren, maar hij stond erg vast op zijn benen. Hij trok en duwde. Ik gaf mee, liet hem komen. Hij haakte zijn been om de mijne heen, maar ik stapte er overheen en hervond mijn balans. En toen kwam hij naar voren. Ik ging mee in zijn beweging en zette mijn been voor de zijne. Daar ging hij. Ik viel bovenop hem.

Ribben
‘Au! Pas op, ik heb last van mijn ribben,’ zei hij. Maar ik was nog niet klaar met hem. Hij moest nog in een houdgreep. Ik klemde zijn hoofd in mijn arm en trok met mijn linkerhand zijn rechterarm strak over mijn borst. Met mijn rug duwde ik hem tegen de grond. ‘Mijn ribben, mijn ribben,’ zei hij en hij tikte af op mijn rug.

‘Oh ja, sorry,’ zei ik en ik liet hem los.

De les was voorbij. We liepen naar de uitgang. Ik voelde een hand op mijn schouder. Het was de dikke man. ‘Goed gedaan,’ zei hij. ‘Misschien moet je ook hier op judo komen. We kunnen nog wel iemand gebruiken.’

‘Ik zal erover nadenken,’ zei ik. ‘Fijne kerstdagen hè, en sterkte met die ribben.’

CC foto: parhessiastes

Snelweg
Onze kinderen slapen gewoon graag. Ze hebben nooit problemen gehad met naar bed gaan. Ik ken de verhalen van ouders die nachtenlang wakker werden gehouden; die na middernacht nog de snelweg op moesten omdat hun nakomelingen alleen maar wilden slapen in een rijdende auto. Hier niets daarvan. Naar bed en oogjes toe. Dat ze niet op kunnen blijven is soms wel jammer. Dat ze kleine duiveltjes worden zodra het bedtijd is geweest is niet leuk, maar ik zou het niet anders willen, want wat is het toch fijn dat ze zo goed slapen en wat zijn ze toch lief wanneer ze slapen.

Routine
De dag mooier afsluiten kan bijna niet: voordat ik ga slapen ga ik even kijken op de kamertjes. Even kijken hoe ze erbij liggen en of ze het nog wel doen. Eerst ga ik kijken bij mijn zoon. Na zijn geboorte ben ik met de routine begonnen, daarom is zijn slaapkamer de eerste die ik bezoek. Met mijn mobiel als zaklamp sluip ik naar binnen. Ik houd mijn adem in en loer naar het gezichtje van mijn zoon. Ik moet gewoon even zien of er nog lucht in- en uitgaat. Soms pest ik door te porren, of door het licht in z’n gezicht te schijnen zodat hij zijn oogjes nog wat meer dichtknijpt. Een teken van leven wil ik zien.

Aureool van knuffels
Wessel slaapt met zijn hoofd opzij, met zijn rug naar de muur toe zodat ik hem altijd goed kan zien. Hij slaapt heel diep en maakt haast geen geluid. Omdat hij het al snel te warm heeft, trapt hij het dekbed van zich af. Dat leg ik dan weer eventjes goed. Kleine zus Myrthe rolt zich altijd helemaal op. Ze ligt dan met haar voorhoofd tegen de muur aan. Rondom haar hoofd heeft ze een aureool van knuffels. Ze slaapt heel licht. Soms lijkt ze mijn aanwezigheid op te merken. Ze begint dan wat te draaien en te kreunen, maar echt wakker wordt ze niet. Als ik haar ronde gezichtje boven het dekbed uit zie steken kan ik zo trots zijn op dat prachtige meisje dat daar ligt.

Puberale fratsen
Zolang ze geen puberale fratsen uithalen in hun slaapkamer, of langer wakker blijven dan ik, zal ik ze blijven opzoeken. Even een aai over de bol als ze onrustig dromen. ‘Lekker slapen,’ tegen ze zeggen, omdat ik geloof dat ze lekkerder gaan slapen wanneer je dat tegen ze zegt. Nog eventjes kijken naar die lieve gezichtjes, zo lief dat ik ze wakker zou willen knuffelen. Maar slapend geluk, dat verstoor je niet.

Natte pluk haar
Dachten onze kinderen daar ook maar zo over. Maar nee. Ze maken ons wakker door op het matras te springen. Ze wringen hun lijfjes tussen ons in en duwen dan net zo lang met hun ruggetjes tegen onze warme lijven, totdat wij naast ons bed staan. Slapend geluk moet je niet verstoren! Begrijpen ze dat dan niet? Kunnen ze niet gewoon naar ons kijken terwijl we slapen? Ze mogen heus wel gniffelen om die natte pluk haar die op het voorhoofd van mama zit geplakt, of om de extra rimpels in mijn gezicht omdat ik de vouwen erin heb geslapen. Dat ze heel even kijken en dan weer stilletjes weggaan, terwijl ze het volgende fluisteren: ‘Wat zijn ze toch lief hè, als ze slapen.’

CC foto: My aim is true

Old English
Onze huisstijl is Old English cottages. Althans, dat stond in een bijschrift onder een plaatje in een woongids dat me erg aan onze inboedel deed denken. Niet te strak, lekker gezellig met veel grenenhout, kussens en stof op de meubels, nergens leer. Een rommeltje was het wel zo nu en dan, maar eenmaal per week opruimen volstond. Het papier werd gesorteerd in drie stapels: weggooien, papieren archief en leesbak. Het leven was ordelijk, overzichtelijk, maar toch gezellig. Totdat de kinderen kwamen.

Martijn Krabbé
Het zijn schatten hoor, maar het zijn ook twee binnenhuisarchitecten van het meest rampzalige soort. Onder alle modificaties die ze hier in huis hebben uitgevoerd zou je de stem van Martijn Krabbé moeten bedenken, die met licht sarcasme vertelt dat het allemaal toch wel heel erg is. ‘Toch prachtig wat ze met de huiskamer hebben gedaan, het doet denken aan een speelgoedwinkel. Zo moet het er thuis bij Bart Smit uitzien. Je waant je in een vestiging van de Intertoys, alleen de kassa bij de ingang ontbreekt.’

Museum in de keuken
‘De keuken, het is dat er pannen staan en een fornuis, maar het is net een museum. Zie nou eens wat een mooie verzameling half afgemaakte tekeningen! Witte vellen met een mooie kras blauw erop, zonde van het regenwoud, maar prachtig abstract. Daar zien we portretten van de ouders als stokpoppetjes, wat zien ze er toch mooi slank uit. Aan de kleurplaten te zien zijn het echt kinderen die de grenzen van wat mag durven te verkennen, want zie eens hoe fanatiek ze buiten de lijntjes kleuren.’ We waren zo blij met onze leuke tegeltjes in de kleur rood, met af en toe een verloren zwart exemplaar ertussen. Er hangt nu een behang van tekeningen overheen.

Hoepel op!
Het nieuwste dat ze hebben bedacht is versiering voor de deuren van hun slaapkamers. Het zijn prachtige houten paneeldeuren. Ze waren van het soort groenachtig blauw dat mijn vrouw blauwachtig groen noemt. We hebben ze weggedaan naar een bedrijf dat dat soort met verf verpestte deuren in een badje van chemicaliën doet, waarin alle verf oplost. Ze zijn geschuurd, er zit een mooie vernislaag op en nu dus een hele berg papier, vastgezet met plakband. Ze staan vol waarschuwingen, precies één per vel: ‘Hoepel op! Wat is het wachtwoord? Privé. Niet storen. Alleen binnenkomen als er feest is!’

Hoepel op? Wiens huis denken ze eigenlijk dat dit is? Mijn zoon gaf me het antwoord op die vraag door mij een keer de volgende vraag te stellen: ‘Zeg papa, als ik straks ga trouwen, waar gaan jullie dan wonen?’

CC foto: Pink Sherbet Photography

Judopak
‘Niet erg,’ zei de mevrouw die achter het barretje stond. ‘We hebben nog wel iets voor hem liggen.’ Ze ging wat kleding bij elkaar zoeken en ik schoof Wessel voor mij uit naar het kleedhok. Even later kwam onze judoka tevoorschijn in een wit judopak. Hij kreeg de witte band omgeknoopt en mocht naar de judomat toe. Meteen holde hij met de andere kinderen mee. Het waren vooral jongetjes. De twee meisjes vormden een erg stoere minderheid.

Supporter
Wij mochten blijven kijken als we dat wilden, als supporter van ons eigen kind. Daar had ik niet op gerekend. We hebben onze zoon op Judo gedaan omdat we hopen hem daarmee wat robuuster te maken, zodat zijn lijf niet langer zal reageren als een kegel wanneer andere kinderen tegen hem op botsen. Voordat het zover is verwachten we dat hij eerst heel wat keren omver gekegeld zal worden op de veilige, zachte mat van de dojo. Het is niet dat we de meest geweldige sportprestaties van hem verwachten.

Kruiwagen
De kinderen begonnen met het opwarmen van de spieren. Eén van de oefeningen die ze deden was lopen met een kruiwagen. Wessel moest de kruiwagen zijn, maar hij zakte telkens door zijn armen heen. De jongen die hem vasthield dacht het creatief op te lossen door dan maar een trekkar van Wessel te maken. Hij sjorde Wessel aan zijn broekspijpen totdat ze samen de andere kant van de dojo bereikten. De broek kwam los. Wessel stond in zijn onderbroek. Hij wilde zijn broek optrekken, maar moest ook terug rennen. Hij twijfelde nog even wat eerst te doen en begon maar te rennen, waarbij hij over zijn broek struikelde. Zijn eerste judoles en mijn zoon wordt gevloerd door zijn eigen broek.

Beenworp
Daarna begon de echte les. Er werd een beenworp voorgedaan. Daarna mochten ze die gaan oefenen op elkaar. Wessel kreeg één van de meisjes als tegenstander. Ook een beginneling. Ze pakten elkaar wat onwennig vast en begonnen aan elkaar te sjorren. Wessel probeerde de beenworp die hem was voorgedaan door de leraar. Hij maakte de pasjes tot aan het moment waarop de tegenstander moest vallen. Het meisje bleef gewoon staan. Wessel herhaalde de pasjes twee tot drie keer. Ik moest onwillekeurig aan dansles denken. Na een aantal pogingen ging het meisje er maar bij liggen.

Na drie kwartier les was het mijn zoon nog niet echt gelukt om iemand te vloeren. ‘Niet erg,’ zei één van de aanwezige moeders. ‘Het is pas zijn eerste les. Hij wordt vanzelf wel wat fanatieker.’

Aanleg
Dat wilde ik graag geloven, maar ik stond mij toch ernstig af te vragen of mijn zoon eigenlijk wel aanleg had voor deze sport. Dat zachtaardige mannetje, een lieverd die liever knuffelt dan vecht. Hij was bezig met een spel waarbij de kinderen als vierpotige spinnen zo snel mogelijk van de ene naar de andere kant van de dojo moesten hobbelen. De snelste jongetjes renden alweer terug. Wessel was nog niet halverwege. Eén jongetje struikelde over Wessels uitgestoken been heen en ging onderuit. Op het gezicht van onze zoon verscheen een triomfantelijke grijns.

Misschien komt het allemaal toch wel goed.

CC foto: s.schmitz

En: hoe overleeft je relatie de opvoeding? Met een baby in de box lijkt het nog ver weg, maar voor je het weet moet je hem tafelmanieren leren en onderhandelen over wel of geen snoep. Handig als je dan op één lijn zit. Maar dat gaat niet altijd vanzelf. Soms botst je eigen strenge opvoeding met de vrije manieren van je partner. In Viva Mama vijf knelpunten onder de loep én de oplossingen.

Plus: Mama klust bij als escort, actrice Medina Schuurman over haar baby op de valreep, chic wonen met een groot gezin, zo jong en dan al op wintersport en columns van Filemon, Aaf, Nadja en Jelte.

De nieuwe Viva Mama komt 8 februari in de winkel!

© Foto: Viva mama

Even dimmen, jongen
Mijn vrouw kijkt naar mij en uit de manier waarop ze kijkt maak ik twee dingen op. Eén heeft te maken met mijn luie bui, terwijl zij heeft staan koken: ‘Jij ruimt die rommel op.’ En twee heeft te maken met de manier waarop ik uitval: ‘Even dimmen, jongen. Pak Wessel eens niet zo hard aan.’ Het is een ongelukje. Maar waarom moet er zowat iedere dag zo’n ongelukje gebeuren bij ons? Kunnen ze niet eens wat beter uitkijken met die bekers? Ik kook, maar gebruik mijn woede dan maar om de boel schoon te boenen.

Rode plas
Het is een dag later. De kinderen hebben visite. Het buurjongetje speelt mee. Ze zitten boven op de kamer van Wessel met de gordijnen dicht en de discolamp aan. Ik zit beneden weer eens lui te wezen, als mijn vrouw binnenkomt van het boodschappen doen. ‘Hebben de kinderen al drinken gehad?’ vraagt ze. Ik kan dat alleen ontkennend beantwoorden, maar besluit dan maar meteen drie bekers met ranja te vullen. Ik pak ze van bovenaf vast en loop naar de huiskamer. Daar glipt één van de bekers los. De ranja verspreidt zich in een grote, rode plas op de grond.

Boos
Ik loop naar de keuken om een dweil te halen. ‘Gisteren was je nog heel boos op Wessel omdat hij een beker liet vallen,’ zegt mijn vrouw.

‘Ik ben ook heel boos op mijzelf nu,’ mopper ik. ‘Maar ik kan mijn eigen troep opruimen, dus ik heb er alleen mijzelf mee.’

‘Gisteren heb ik de hele vloer nog gedweild,’ zegt mijn vrouw.

Allesreiniger
‘Nu ben ik nog bozer op mijzelf,’ brom ik. Ik laat warm water stromen, gooi er een dopje allesreiniger in en even later zit ik op mijn knieën in de huiskamer de rode plakzooi te bestrijden. Daarna gooi ik een droge dweil in het nat. Met mijn voet poets ik de vloer schoon. Dan zie ik nog een beker met ranja, die bijna helemaal vol is. Die stond er nog. Oude ranja. Ik pak de beker op en zet dan mijn voet weer op de dweil, die wegglijdt, samen met mijn been.

Ik val niet. De beker met ranja wel.

CC foto: Horia Varlan

Karma
Voor mijn gevoel stond overal al een boom. Het was alsof ik achter elk raam lampjes zag fonkelen. Waarom moest dat bij mij thuis nou altijd zo lang duren? We hoefden van mij echt niet de eersten van de straat te zijn met een kerstboom, als we maar zeker niet de aller laatsten waren. Maar ook de volgende dag stond er geen kerstboom. Af en toe probeerde ik een andere aanpak, liep ik alvast met afhangende schouders naar huis om het lot te paaien, als ik niet te gretig was zou karma mij zeker verrassen met een kerstboom. Maar het mocht niet baten. Het bleef nog dagenlang donker in onze huiskamer.

Kerstvakantie
Mijn moeder probeerde de toelating van kerstsfeer in ons huis tot het uiterste uit te stellen, maar op de laatste dag school voor de kerstvakantie stond hij er dan eindelijk. Ze wist natuurlijk ook wel dat het geen doen was om die kerstboom te versieren met een enthousiast rond stuiterende zoon in huis. Als ik dan de lampjes zag fonkelen achter de glasgordijnen was ik niet meer te houden. Ik belde wel twintig keer aan, luid roepend: ‘De kerstboom! De kerstboom!’ Hup naar binnen, naar die boom toe. En dan was het ook wel over hoor. Het blijft natuurlijk gewoon een boom met lampjes erin. Je kunt er niet echt mee spelen.

Kersthoedjes
Iedereen die opgegroeid is met zo’n boom in huis tijdens kerst heeft daar toch mooie herinneringen aan? Ik wel. Alle versiering die wij hadden kan ik mij nog herinneren. De kerstster in de kleuren goud en rood, met een lamp erin, zodat er via allerlei kleine gaatjes straaltjes licht naar buiten schenen. De glanzende metaalkleurige ster, die ik zelfs opgevouwen al mooi vond, maar die dan als een waaier kon worden uitgevouwen. Alleen al het knisperende geluid daarvan vond ik mooi. En de kersthoedjes! Ik heb ooit uit een vel papier feesthoedjes geknipt voor alle figuren in de kerststal. Die hoedjes zijn jarenlang bewaard bij de kerstspullen. Ons kindje Jezus kreeg nooit koude oortjes.

Snoep
Vandaag kwam ik thuis van mijn werk en hij stond er: de kerstboom. De kinderen hadden meegeholpen met versieren. Er waren maar twee ballen gesneuveld. ‘Hij gleed zo van het takje af,’ zei mijn dochter. Niet erg. We hebben geen ornamenten uit onze jeugd in de boom hangen. Ik kan me voorstellen dat je geen kinderhandjes duldt in de buurt van de glasgeblazen erfstukken waar allerlei mooie herinneringen aan ophangen. Zelf hadden wij geen opvallende kerstballen of engeltjes. Wij hadden iets veel mooiers: snoep. Die traditie hebben we nu nog altijd. Onze kerstboom hangt vol eetbare kerstkransjes. Is de boom kaal geplunderd, dan versieren we hem gewoon weer opnieuw.

Terwijl ik blij als een kind naar onze mooie kerstboom sta te kijken, komt mijn kleine meid naast me staan. ‘Dat hebben wij mooi gedaan hè,’ zegt ze met haar kraakheldere stemmetje. Ik knik. ‘Mogen we dan nu naar het kerstmanjournaal kijken?’

CC foto: Shandi-lee

Pak iemand anders aan
Okee. Ik wil het helemaal niet over haar opmerkingen hebben. Ik wil alleen zeggen: pak de ouders aan die er de kantjes vanaf lopen. Praat niet alle hardwerkende, betrokken ouders een schuldgevoel aan. Want dat doet ze nu. En dat vind ik niet eerlijk.

De koningin van het Waardeloos Materiaal
Los daarvan moest ik meteen aan mijn eigen schooltijd denken. Mijn eigen ouders waren hartstikke betrokken bij mijn school. Maar aangezien mijn vader anderhalve baan had, kwam het in de praktijk vaak op mijn moeder aan. Die was een toegewijde leesmoeder, maar boven alles was zij de absolute koningin van het Waardeloos Materiaal.

Mooi voor de pennenhouders
Thuis had zij in het verwarmingshok een indrukwekkende voorraad waardeloos materiaal. Lege closetrollen, lege wasmiddelpakken, schoenendozen en oude Libelle’s. En eens in de zoveel tijd werd haar blauwe Mini dan volgestouwd, en reed ze naar school, zodat juf Margje weer genoeg closetrollen om met haar kleuters dertig pennenhouders te maken. Als vaderdagcadeau.

Stinkende herfsttaferelen
Want wat maakten wij vroeger veel lelijke dingen! Echt ongelofelijk! Treurige, verregende Sint Maarten-lampions van eierdozen, kijkdozen met stinkende herfsttaferelen en talloze gepapiermacheede objecten waar niemand iets mee kon. (Maar papier maché was gewoon zo leuk om te doen.)

Alles beplakt met muizentrappetjes
En mijn moeder bewaarde alles. Terwijl het dus allemaal van haar waardeloze materiaal was. Spullen die ze zelf had verzameld, weggegooid, en die gerecycled en bevingerverfd of beplakt met muizentrappetjes en pijpenragers een weg terug naar haar huis vonden. En al die werkstukjes zwierven jarenlang door ons huis. Elke slordig gefiguurzaagde trekpop kreeg een ereplek. Elk wascokrijtschilderij werd uitbundig bejubeld, ook al leek het bij tijd en wijle nergens op.

Met ecoline
Maar dat is moederliefde, en ik weet dat veel jonge moeders in mijn omgeving precies zo zijn. En als dank krijgen ze een reprimande van Van Bijsterveldt. Voor al die ouders zou ik graag een werkstukje maken. Als hart onder de riem. Iets met heel veel ecoline, wasco, behanglijm en pijpenragers. Een mooi werkstukje voor alle zwoegende ouders van Nederland.

CC Foto: tienvijftien

Mijter
De Sint die ons op vrijdagavond bezoekt is een kleine man. Dat hij kleiner is dan zijn pieten zien alleen wij. De kinderen zijn zelf nog te klein om dat te kunnen merken. We kennen deze Sint goed, we zien hem elk jaar. Hij is helemaal verslaafd aan het feest van Sinterklaas en richt zelfs zijn huis in als het huis van de Sint. Aan het begin van zijn bezoek houdt hij een betoog van wel vijf minuten over zijn mijter, want die stond tijdens de intocht in Dordrecht verkeerd om op zijn hoofd, althans: op het hoofd van onze nieuwe nationale Sinterklaas. Fanatiekelingen spraken er schande van!

Pyjama
Wanneer Wessel bij de Sint mag komen zingt hij het liedje van de Zwarte Piet die ging fietsen, maar hij plakt er een heel eigen einde aan vast, dat hij zelf heel vermakelijk vindt. In zijn versie besluit de Piet op de fiets naar Spanje af te reizen, waarbij hij de stoomboot inmaakt. Hetzelfde lied brengt Wessel opnieuw op zaterdagochtend, wanneer we aan mogen treden bij de Sint van het werk van mijn vrouw. Deze Sint gooit er wat mij betreft met de mijter naar, wanneer hij besluit zijn mantel uit te doen. Daar staat ineens een iele man in een witte pyjama. Het lijkt de kinderen niet te deren, maar het is geen porem. De Sint hoort gewoon zijn rode cape te dragen.

Dat weet je toch nog wel?
‘s Middags komt de Sint langs bij de buurtvereniging. Wanneer de goedheiligman vraagt of er een kindje wat wil zingen, springt Wessel op van de vloer. De Sint vraagt wat Wessel gaat zingen. ‘Het liedje van de Piet die ging fietsen, maar dan met het andere einde dat veel grappiger is.’ Sinterklaas reageert verbaasd. ‘Een veel grappiger einde?’ Waarop Wessel zegt: ‘Ja, precies zoals gisteren en vanochtend. Dat weet je toch nog wel?’ Wanneer de Sint de microfoon onder zijn neus duwt, begint hij te zingen. Naar het eind toe steeds haastiger. En dan komt bijna onverstaanbaar die riedel over de Piet die de boot inmaakt. Applaus. Onze zoon gaat weer zitten.

Wolk
De Sint zien we voor de vierde keer op mijn werk. Het is zondagochtend en deze goedheiligman waagt het zijn mijter af te zetten. Sinterklaas zonder mijter, dat ziet er niet uit, zeker omdat de Sint zijn haar niet heeft geborsteld. Het is alsof iemand een wolk op zijn gezicht heeft geplakt. Samen met tweehonderd anderen zien we dan ineens hoe Wessel het podium bestormt. Hij wil een liedje zingen. Alweer het liedje van de Zwarte Piet die ging fietsen, de grappige variant. Als hij klaar is krijgt hij een applaus van tweehonderd mensen. ‘Geweldig,’ zegt mijn collega die naast mij staat. ‘Die jongen van jou is echt niet verlegen hè? Dat zie ik mijn kinderen nog niet zo snel doen.’

Twijfel
Wanneer ik ‘s avonds Wessel naar bed breng, vraagt hij aan mij of we dit weekend wel de echte Sinterklaas hebben gezien. ‘Kindjes op school zeggen dat hij helemaal niet bestaat.’ Ik denk terug aan die man in zijn witte pyjama, die zonder zijn cape eigenlijk niet echt meer leek op de goedheiligman. Dan denk ik terug aan de Sint die heel voorzichtig zijn mijter afdeed, waarna hij vol in zicht controleerde of die wolk nog recht op zijn hoofd zat geplakt. Het verbaast mij niet dat mijn zoon dat is opgevallen. ‘Wat denk je zelf?’ vraag ik dan maar.

Lied
‘Ik vind het wel gek dat hij steeds maar weer vergeet dat ik een grappige versie ken van het liedje van de Piet die gaat fietsen. Ik heb het al vier keer gezongen en vandaag kende hij het nog steeds niet,’ zegt Wessel en ik kan op dat moment alleen maar lachen om de bijzondere manier die hij heeft bedacht om te onderzoeken of de Sint wel daadwerkelijk echt is. Als ik weer beneden ben, schrijf ik op de computer een brief die ik wat later in zijn schoen stop: ‘Wat een prachtig lied zong je voor mij, over die Piet die de stoomboot inmaakt. Ik deed net alsof ik het nog niet kende, zodat je het nog een keer zou zingen. Goed gedaan hoor Wessel! Liefs, de Sint.’

CC foto: Radio Nederland Wereldomroep

Sporten is sociaal
Het is een probleem dat al langer bekend is, maar er verandert weinig. Ouders stimuleren hun kinderen om te kiezen voor een sport, want dat is goed voor hun ontwikkeling en ontspanning. Daarnaast is het natuurlijk heel sociaal, ook voor de ouders zelf. Of is het slechts een uitlaatklep voor papa en mama?

Tikkeltje fanatiek
Zo nu en dan treed ik, in de naam van mijn handbalclub, op als scheidsrechter. Geen hobby van me, want ik ben er niet goed in. Tenminste, niet goed genoeg. Het is namelijk nooit goed genoeg.

Als scheidsrechter heb je te maken met kinderen die aan elkaar moeten wennen en allemaal een ander niveau hebben. Sommigen zijn bijdehand genoeg om net zo lang op doel te gooien tot er een doelpunt valt, anderen besluiten zichzelf op de achtergrond te plaatsen.

Bij de allerkleinsten kun je niet eens één lijn trekken, omdat het ene team al een jaar actief is en het andere team net hun eerste wedstrijd speelt. Kinderen die het spelletje al een beetje begrijpen leren meer als je hen wijst op hun fouten. Maar teams die niet weten wat ze moeten doen, kun je beter aanwijzingen geven. Tot ergernis van de ouders langs de kant, want waarom mag dat kind van de tegenpartij wel lopen met de bal?

Frustraties
Ouders zijn vaak zo enthousiast over hun kind dat ze de rest vergeten. Ze willen misschien het beste uit hun kind halen. Echter als jouw kind je erop moet wijzen dat het ‘maar een spelletje’ is, moet er toch een lampje gaan branden? Geniet van het plezier dat je zoon of dochter heeft. Ze hebben al een coach.

De kinderen hoor ik daarentegen nooit klagen. Bovendien zou ik het van hen juist wel accepteren. Zij zitten midden in het vuur van de wedstrijd en zijn nog jong. Zie het toch als ontspanning en zoals SIRE zegt: laat maandag tot en met vrijdag op zaterdag thuis.

© Foto: iStockphoto

Agent P.
Een aantal van jullie zal dit lezen en denken: ‘Werner, leg het eens uit, wat is hier aan de hand?’ Voor een niet te bevatten hoeveelheid lezers zal dat niet gelden, die weten precies waar ik het over heb, die zitten nu ook met dat deuntje in hun hoofd. Het muziekje hoort bij Agent P., het huisdier van het tekenfilmduo Phineas en Ferb dat eigenlijk Perry heet. Maar Perry is ook een geheim agent. Elke aflevering gaat hij de confrontatie aan met de boosaardige Dr. Heinz Doofenshmirtz. Iedereen die de serie kent zit nu te gniffelen, alle anderen kijken daarentegen precies zoals ik in het begin ook keek bij terwijl mijn zoon mij vertelde over zijn favoriete tekenfilmhelden: ‘Ja, nou en? Boeien!’

Tuinkabouter
Inmiddels ben ik helemaal om: ik ben fan. Dat komt vooral door Dr. Doofenshmirtz. Hij is de slechterik, maar daar kan hij ook niets aan doen, het komt door zijn opvoeding. Zijn ouders hebben hem bijvoorbeeld tijdenlang aangekleed als tuinkabouter in de voortuin gezet. Ze namen allebei niet eens de moeite om aanwezig te zijn bij zijn geboorte. Geef toe: daar word je wel slecht van. Om wraak te nemen op alles en iedereen, bouwt hij elke aflevering een vreemdsoortig apparaat. Alle machines hebben een naam die eindigt op ‘inator’. Dat is een terugkerende grap in ons gezin geworden: om elk apparaat, verzonnen of bestaand, met een dik aangezet Duits accent een ‘inator’ te noemen. Zoals de troepopzuiginator (stofzuiger) of de frietopwarminator (frituurpan).

Eekhoorn in je broek
Dat gaat ongeveer zo. Ik met Duits accent: ‘Ik stop dit wel in onze bestekschoonpoetsinator (vaatwasser)!’ Waarop Myrthe roept: ‘Jij bent niet Doktor Doofenshmirtz!’ Waarop ik begin te zingen: ‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah! Myrthe, ze is geheim agent, een kleine meid in actie.’ Dan wordt Myrthe boos en neemt Wessel het voor haar op: ‘Nééhéé, dat is het liedje van Perry.’ Vervolgens zingt hij het gehele thema, waar Myrthe dan al helemaal geen zin meer in heeft, waarop ik weer tegen haar begin te zingen: ‘Zeg, waarom stel jij je aan?’ Wessel begint dan automatisch te zingen dat Myrthe een eekhoorn in haar broek heeft. Dat is ook een liedje van Phineas and Ferb: ‘Eekhoorn in je broek.’ De eerste keer dat ik dat liedje hoorde vond ik het toch wel een erg merkwaardige tekst.

Dwars door de tweede dimensie
Maar goed. Morgen is het grote moment voor alle Phineas and Ferb fans! Dan zitten ze om negen uur in de ochtend voor de televisie. De film die eigenlijk in de zomer al in de bioscopen had moeten draaien, wordt dan gewoon op televisie uitgezonden door Disney XD: ‘Phineas and Ferb dwars door de tweede dimensie’. Wessel heeft het er al maanden over. Elk voorstukje dat hij van de film op YouTube kon vinden heeft hij bekeken. Reken maar dat die kleine jongen voor de televisie zal zitten. Ik laat mijn uitslaapochtendje voor wat het is en schuif lekker aan. Phineas and Ferb zijn vet gaaf, vooral vanwege die gekke Dr. Doofenshmirtz.

‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah!’

CC foto: Loren Javier

Baken van rust
Ik wil het even hebben over de Grande Dame van het Sinterklaasjournaal. IJkpunt van de feestdagen. Baken van rust in woelige Sinterklaastijden. Dieuwertje Blok.

Zij presenteert het Sinterklaasjournaal pas sinds 2001, zo vertelt haar Wikipediapagina mij. Sinds 2001? Weh? Ik dacht dus echt dat er ook al een Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok was toen ik nog geloofde. In mijn herinnering was Dieuwertje bij al mijn Sinterklaasvieringen. Sterker nog: ik heb het gevoel dat Dieuwertje al mijn hele leven met mij meeloopt.

Juichend je bed uit
Misschien komt dat ook doordat ik vroeger onwijs fan was van Ontbijt TV. Serieus, daarna is er nooit meer een goed ontbijtprogramma op de Nederlandse televisie geweest. Ontbijt TV was de shit, om het maar even hipperig te zeggen. Met Dieuwertje en de altijd gezellige Rocky Tuhuteru. Voor die twee stapte je toch elke dag juichend je bed uit? Nou? Dat zie ik mezelf voor Eva Jinek nog niet doen. No offense.

Geef die vrouw een show
Dieuwertje dus. En als ik haar dan weer zie bij het Sinterklaasjournaal, stel ik elke keer de vraag: waarom is zij niet vaker op tv? Waarom alleen in november en december? Waarom heeft Dieuwertje niet een leuke talkshow, met interessante onbekende gasten? Iets lichts en prettigs aan het einde van de middag? Gewoon, zodat we elke dag kunnen ervaren wat we nu alleen aan het einde van het jaar ervaren: dat gevoel van ‘alles komt goed, en het leven zal aangenaam zijn, want Dieuwertje is er om de boel een beetje in goede banen te leiden.’

Ik wil een dagelijkse portie Dieuwertje. Omdat ik een beetje verliefd op haar ben. Kan dat geregeld worden? Ik denk dat het een onwijze toevoeging aan de Nederlandse televisie zou zijn.

CC Foto: still uit filmpje

De appspiratie van deze week staat volledig in het teken van de Sint, je leest dan ook hier waar je de leukste apps vindt. Apps voor verlanglijstjes, liedjes, spellen en meer: groeten van Viva’s rijm-piet, het was me een eer.

Hulppieten
Kinderen zitten weer aan de buis geplakt voor de avonturen van Hoge Hoogte Piet, Kluspiet, Testpiet en Profpiet. De Club van Sinterklaas app maakt van jouw kinderen echte Pietjes. De app bestaat uit allerlei leuke spelletjes, waarbij de kinderen de Pieten helpen met onder andere cadeautjes brengen, memory, kleuren en tellen.
Geschikt voor iPhone en iPad | €1,59 | Download hier

Meer Sintspellen:
Sint | €0,79 | Download voor Apple of Android
Piet pepernoot | €0,79 | Download voor Apple of Android

Pakjespiet
Sinterklaas is weer druk met zijn inkopen voor pakjesavond. De Sint Shopping app is zijn steun en toeverlaat voor alle cadeaus. Deze app geeft een overzicht van alle verlanglijstjes en het budget.
Geschikt voor iPad en iPhone | €0,79 | Download hier

Inspiratiepiet
De Sinterklaas(hulp) app is voor alle Pieten die even geen inspiratie meer hebben. Vind de mooiste rijmwoorden, de geschiedenis van de oude man en de leukste liedjes.
Voor Apple en Android | Gratis | Download voor Apple of Android

Een piet van niets
De iPad app AppyBook heeft nu het boek ‘een piet van niets’ toegevoegd aan het assortiment. Kinderen lezen niet alleen, maar beleven het verhaal.
Geschikt voor iPad | €3,99 | Download hier

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl,© Foto:

Welkom kotertje,
Lief klein blotertje,
Net opgestart motortje.

Ingestuurd door: Daisy v.d. Broek; gebaseerd op het gedicht van Martine Bijl

Een onbeschreven blad
“Hoe simpel ook, de woorden raakten me. Dat ventje ligt daar ook helemaal naakt en kwetsbaar op mijn buik, totaal afhankelijk van mij. Ook is hij nog een onbeschreven blad. Hij kent nog geen vooroordelen, nare ervaringen of tegenvallers in het leven. Sterker nog, de wereld bestaat nog niet voor hem. Nu heeft hij nog genoeg aan zijn flesje, af en toe een schone luier, slapen en zijn papa en mama. Pas later wordt dat anders. En zo’n net opgestart motortje zie ik ook helemaal voor me: eerst loopt hij langzaam warm en daarna gaat hij vol gas de wijde wereld in.”

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat iets met je doet en wil je dit delen op Viva.nl? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Flickr.com

Volwassenen, oh boy
Gisteren was het dan eindelijk zover: de intocht van de Sint in Nederland. De eerste intocht van de nieuwe Sint.

Geen kind hoorde je erover. Maar de volwassenen, oh boy. Vooral op Twitter buitelden zij over elkaar heen om iets over de nieuwe Sinterklaas te melden. Nu heb ik het even uitgezocht, en de oude Sinterklaas deed het kunstje al sinds 1986. Ik ben van 1985, en mijn hele generatie is dus niks anders gewend, en haalt zijn schouders op voor Adrie van Oorschot, die klaarblijkelijk daarvoor de Goedheiligman gestalte gaf.

Laat je nakijken
Maar goed. Dat is onze generatie. Wij vallen al lang niet meer in de Sinterklaasleeftijd. Tenminste, mocht je als zesentwintigjarige nog in die knakker geloven, laat je dan alsjeblieft even nakijken.

Waar gaat het heen?!?!
Ik wil niet zeggen dat je niet meer van het feest mag genieten, maar de traditie is in beginsel natuurlijk voor kinderen. Maar gisteren leek het wel alsof de Sint er voor ons is. Alleen voor ons, volwassenen. Hoe durfden ze onze Sinterklaas te vervangen!?! Blijft er dan helemaal niets hetzelfde in Nederland?

Een lans voor de burgemeester
Terwijl de nieuwe Sint het volgens mij echt fantastisch deed. Nu kreeg hij ook hulp van de best acterende Burgemeester ooit. Nu was de burgemeester van Dordrecht ooit de burgemeester van Sneek, dus ik ben hartstikke bevooroordeeld. Maar los daarvan: Arno Brok spatte van het scherm! Geef die man een tv-show! Een eigen glossy! Laat de inkomst van de Sint vanaf nu altijd in Dordrecht zijn. En als Arno Brok dan over een paar jaar ergens anders burgemeester wordt (omdat hij dan een superpopulaire Nederlander is geworden), dan verhuist het hele Sinterklaascircus gewoon mee. Ik wil dat! Kan dat geregeld worden?

Verzin iets beters
Maar ondertussen waren er nog altijd volwassenen die op Twitter zaten te meesmuilen dat ze de oude Sinterklaas misten. En ook nog dachten dat het grappig was om te melden dat Sinterklaas vroeger de rol van Kees in Flodder speelde. Weet je wat wij thuis dan zeggen? ‘Freddy Mercury is ook dood’. Oud nieuws. Verzin iets beters.

Hoera!
Dus ik zeg: hoera voor de nieuwe Sint. Hoera voor de intocht van gisteren, die weer zo spannend was dat ik eigenlijk niet naar mijn lunchafspraak wilde. En hoera voor het allerleukste feest van het jaar.

CC Foto: still uit filmpje

Ruben
Bij de naam Wessel had ik eigenlijk een blond kind in gedachten. De tweede jongensnaam was Ruben, dat vond ik beter passen bij een jongetje met donker haar. Ons zoontje bleek donkere haartjes te hebben, maar we waren ons al gaan hechten aan de naam Wessel, dus kreeg hij die naam. In het begin twijfelde ik nog of we hem niet beter Ruben hadden kunnen noemen, maar dat is het mooie van namen: de twijfel gaat weg, want het kind en de naam gaan steeds beter bij elkaar passen. Die twee krijg je nooit meer uit elkaar.

Maar dan komt er een tweede kind en begint het feestje van voor af aan. Opnieuw moet er een naam komen. Ik hoor wel eens van ouders dat ze bij de geboorte van een kind zowel de jongens- als de meisjesnaam afschrijven. Een eventuele tweede zal niet zo gaan heten, omdat ze de naam nog altijd associëren met de zwangerschap van het eerste kind. Daar hadden wij geen last van. Onze favoriete meisjesnaam bleef gewoon in de running. Dat vonden we wel gemakkelijk: het verzinnen van een naam voor baby twee was zo vijftig procent eenvoudiger.

Stijlbreuk
Wanneer je op zoek gaat naar een naam voor je tweede kindje zijn er ineens zaken waar je rekening mee moet houden. Het uitzoeken van een naam is niet zo vrijblijvend meer als dat het was bij het eerste kind. Onlangs kregen wij een kaartje van Bart, het jongere broertje van Mitchell. Dat vind ik twee namen die niet zo goed bij elkaar passen. Je kunt een kindje moeilijk Anne of Eva noemen, wanneer het een zusje heeft dat Ashley of Whitney heet. In het geval van Bart en Mitchell had het een duidelijke reden: de moeder is gescheiden en haar nieuwe vriend is de vader van Bart. Blijkbaar heeft hij een heel andere smaak qua namen dan de vader van zijn stiefkind.

Henk en Ingrid
De nieuwe naam moet passen bij die van het oudere broertje of zusje, maar ook weer niet te veel. Wanneer je een Jip hebt, zul je dan het zusje Janneke noemen? Soms kun je er niets aan doen, bijvoorbeeld als zo’n associatie gemaakt wordt wanneer je kinderen al zo heten. Tegenwoordig zijn Henk en Ingrid geen populaire namen meer om aan een kind te geven, maar wat generaties geleden nog wel. Ineens was daar Geert Wilders, die het nodig vond om die namen te gebruiken voor het benoemen van de doorsnee Nederlanders. Er zullen heus mannen zijn die Henk heten en een zus hebben die Ingrid heet; sta je ineens te boek als getrouwd stel dat dagelijks de kranten haalt, wordt er van je verwacht dat je in een vinexwijk woont, dat je twee kinderen hebt en dat je op de PVV stemt. Niet grappig.

Zelfs als de namen goed bij elkaar passen zonder dat het gezapig klinkt, blijft het uitkijken. Zo kun je maar beter niet de naam Stijn als jongensnaam kiezen als je al een jongen hebt die Frank heet. De namen passen prima bij elkaar, behalve als je ze kort achter elkaar roept, bijvoorbeeld als de kinderen moeten komen eten. Toch jammer, als je er dan pas achter komt dat niet alle namen samen kunnen.

CC foto: notsogoodphotography