Fluffiehaar
‘Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,’ zeg ik. ‘Dat zal een reden hebben.’
‘Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.’
‘Geen gezicht,’ zeg ik. ‘Zo’n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.’

Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. ‘Papa moet nog even wennen aan het idee,’ zegt mijn vrouw.
‘Oorbellen zijn gewoon stom,’ zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. ‘Jij wil geen oorbellen hè?’ Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig.
‘Oorbellen zijn mooi,’ zegt mijn dochter bozig. ‘Morgen krijg ik oorbellen van mama.’

Pijn
‘Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,’ zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken.
‘Doet het pijn?’ vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen.
‘Ja,’ zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen.

Tikje
‘Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,’ zegt mijn vrouw. ‘Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.’
Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. ‘Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.’
Myrthe kijkt naar mij.
‘Wil je ze echt zo graag hebben?’ vraag ik.
Ze knikt.

Keuzes
‘Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?’
‘Oorbellen,’ zegt ze vol overtuiging.
‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan krijg jij oorbellen.’
Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst.

CC foto: Ken Wilcox

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

Goed poetsen
Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen.

‘Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,’ zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind.

Flapje
We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste.

Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. ‘Zie je dit hier,’ zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. ‘Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,’ zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. ‘Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.’

Tandsteen
Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? ‘Kijk,’ zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. ‘Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.’ Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid.

Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies.

CC foto: Shermeee

Plejaden
Ik hurk naast Wessel neer. ‘Zie je daar die drie sterren, die heel dicht bij elkaar staan,’ vraag ik en ik wijs net zo lang totdat ik zie dat hij in de juiste richting kijkt. ‘Dat is de riem van Orion. Dat is een sterrenbeeld, het stelt een jager voor.’ Daarna wijs ik naar een andere plek. ‘Als je heel goed kijkt zie je daar een heleboel sterretjes bij elkaar. Dat zijn de Plejaden. Dat is een groepje van jonge sterren. Zie je ze?’

‘Die vijf sterren daar staan in de vorm van een letter die jij heel goed kent. Het is het sterrenbeeld Casiopea. De sterren vormen samen de letter ‘W’, zoals in jouw en mijn naam,’ zeg ik. Mocht Myrthe ooit interesse tonen in de sterren, dan vertel ik gewoon dat het de letter ‘M’, is. Zo kunnen allebei onze kinderen de beginletter van hun naam opzoeken in de nachtelijke hemel.

Fascinerend
Ik was niet veel ouder dan mijn zoon, toen ik ook interesse begon te krijgen in het universum. Het is geen comfortabele hobby, want in de zomer stellen de nachten weinig voor. Je moet echt de kou trotseren als je de mooiste hemelobjecten wil zien. Nog altijd vind ik het fascinerend. Het licht van de sterren heeft er een reis opzitten van vele jaren. Wat wij zien is een afdruk van het verleden. We zien licht dat er al was voordat we werden geboren.

Mijn zoon weet daar allemaal nog niets vanaf, maar toch vindt hij het mooi. Hij wijst naar het meest heldere puntje en zegt dat het de grootste ster is die hij kan zien. ‘Dat is geen ster,’ zeg ik. ‘Dat is een planeet, waarschijnlijk Jupiter. Dat is een bol van gas, die nog veel groter is dan de Aarde. Het is een reus van een planeet, waar het altijd stormt. Er is een wervelwind die je vanaf de Aarde kunt zien en die al jaren woedt.’

‘Hoe zie jij dan dat het geen ster is, papa?’ vraagt mijn zoon.

‘Meestal zijn de meest heldere puntjes licht die je op Aarde kunt zien andere planeten die om de zon heen draaien. Niet alle planeten kunnen we goed zien, maar Venus en Jupiter zijn beter te zien met het blote oog, dan welke ster dan ook.’

Explosies
We kijken een moment in stilte omhoog. Mijn zoon ziet waarschijnlijk rustgevende stipjes in het duister. Ik zie stormen, explosies, werelden waar het klimaat zo agressief is dat de mens er niet kan bestaan. Elke ster die wij zien kan al vergaan zijn, geëxplodeerd tot een nevel, waaruit weer nieuwe werelden kunnen ontstaan. Wij zijn allemaal gemaakt van het stof dat voortkomt uit stervende sterren. Dat zal ik hem ooit allemaal vertellen.

‘Ik vind het heel mooi,’ zegt mijn zoon. ‘Maar nu wil ik naar binnen, want ik wil niet te lang in de kou staan met mijn blote ogen.’

CC foto: davedehetre

Steven Seagal overdosis
Ik besloot verder van de afstandsbediening af te blijven, voordat ik mijn hele televisietoestel onklaar zou maken. Ik ontvang RTLfucking7 dus al twee jaar in viervoud. Ik heb meer Steven Seagal, B.A. Baracus en Allard Kalff gezien dan goed voor een mens is. Al snel zapten mijn vingers als vanzelf om de gesneuvelde kanalen heen.

Ik miste de zenders die ik toen per ongeluk heb kwijtgemaakt allang niet meer. Totdat mijn vader een paar dagen geleden langskwam en mij wees op een leuke film die uitgezonden zou worden op Veronica. Ik heb de man meteen de afstandsbediening in zijn handen gedrukt, en binnen tien minuten had ik opeens alle zenders weer compleet.

Gecoupesoleilde pony’s en gebleekte tanden
Ik keek de film en was die avond blij dat ik Veronica weer terug had. Hier kwam ik de volgende ochtend op terug. Ik was namelijk even vergeten dat Veronica overdag alleen kinderprogramma’s uitzendt. En wát voor kinderprogramma’s. Sinds Disney op acht de dienst uitmaakt komen er de hele dag drieëntwintigjarige acteurs voorbij met gecoupesoleilde pony’s voor hun ogen en gebleekte tanden, die net doen alsof ze in de brugklas zitten. Tel hier een handvol meiden bij op die betaald worden om zo dom mogelijk uit de oogjes te kijken en zo hysterisch mogelijk te blèren, en je televisiemiddag is compleet.

Amerikaanse meuk
Ik kan die nagesynchroniseerde Amerikaanse meuk niet aanzien. Het lijkt wel of het doel van programma’s als ‘The suite life of Zack & Cody’, ‘Pair of Kings’ en ‘Zeke & Luther’ is om kinderen nog onuitstaanbaarder te maken dan ze van zichzelf al zijn. Brutale, luidruchtige jongens en domme, verwende meisjes zijn de sterren.  

Ik erger me aan het overdreven gedoe, de dichtgeplamuurde gezichtjes, de lachbanden die grijsgedraaid worden na iedere bijdehante opmerking en de Nederlandse voice-overs die overduidelijk aan de coke zitten. Wat doet dit met kinderen die hier vier uur per dag naar kijken? Ik word er na een paar dagen al gek van.

Terugverlangen naar Steven
Iedere keer als ik langs Veronica’s Disney XD Channel zap, gaan mijn nekharen recht overeind staan. Ik begin zelfs terug te verlangen naar Steven Seagal. Ik ben al een paar keer voorzichtig op mijn afstandsbediening gaan zitten in de hoop hetzelfde resultaat te behalen als twee jaar geleden, maar dat bleek een toevalstreffer.
Even mijn vader bellen dan maar.

Foto: Gettyimages

Hij is er klaar voor
“Inmiddels is mijn vriend 33 en hij laat steeds vaker doorschemeren dat hij het helemaal ziet zitten om vader te worden. Zelf zit ik er eerlijk gezegd nog steeds niet op te wachten. Ik zie helemaal niet voor me hoe een kind in onze levens zou passen. En andersom. Sterker nog, ik betwijfel of die kinderwens er ooit gaat komen. Mijn vriend is heel stellig en heeft al eens gezegd dat als ik geen kinderen wil, we net zo goed uit elkaar kunnen gaan omdat het voor hem wel een grote wens is.”

Van mij hoeft het niet
“Nu hij het onderwerp steeds tussen neus en lippen door ter sprake brengt, durf ik niet zo goed te zeggen dat het wat mij betreft niet hoeft. Niet dat ik niet van kinderen hou, ik ben dol op mijn neefjes en de kinderen van vrienden. Maar we hebben het zo ontzettend leuk met z’n tweeën, er liggen carrièrekansen in het verschiet die ik wil benutten – het zou gewoon niet eerlijk zijn tegenover het kind, m’n vriend en mezelf om mee te gaan in zijn wens.”

Bang dat hij me verlaat
“Maar ja, ik ben als de dood dat hij niet verder met me wil als ik zeg dat ik net zo lief kinderloos blijf. Wat zal ik doen? Eerlijk zijn en het risico nemen dat hij er niet mee kan leven en onze relatie verbreekt? Of het onderwerp laten rusten in de hoop dat ik er over een paar jaar toch wel aan toe ben?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

© Foto: Getty Images

‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.

‘Ik ook,’ riep Myrthe.

‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.

Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.

‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’

Er lag nog één worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.

Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’

Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’

‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’

‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’

‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’

‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.

Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Maar niet te vaak,’ zei ik.

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’

‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.

CC foto: roolrool

Recalcitrant
Het probleem met al die eigenwijze kinderen is dat ze niet zo eenvoudig van hun standpunt zijn af te brengen. Ze verwachten dat ik altijd met een grap kom, daardoor voel ik soms de druk om te presteren. Daar word ik een tikkeltje recalcitrant van. Het stomme is dat kinderen dat nou net leuk vinden. Ik kan wel heel hard ‘Ik ben geen grapjespapa,’ roepen, of ‘Je mag niet lachen,’ maar dan gaan ze alleen nog maar harder lachen. Er zit niets anders op dan dat ik erin meega.

Soms heb ik echt geen zin in heel dat grapjesgedoe, als ik chagrijnig ben, of wanneer er van me verwacht wordt dat ik serieus ben. Zoals die keer dat ik had aangeboden om te rijden. De kinderen moesten naar een museum worden vervoerd. Ik kreeg een groepje mee dat bestond uit mijn dochter met twee van haar schoolvriendinnen. ‘Dit is mijn papa en hij maakt altijd grapjes,’ zei mijn dochter trots. Haar vriendinnetjes begonnen al te grinniken.

Krachttermen
‘Nee hoor, vandaag maak ik geen grapjes,’ zei ik, want wanneer ik in een auto rijd ben ik echt niet grappig. Dan ben ik bezig met het verkeer en heb ik voortdurend de behoefte om erg vervelende opmerkingen te maken over andere automobilisten, een behoefte waar ik meestal aan toegeef. In het bijzijn van het stel kleuters moest ik uitkijken met het uiten van krachttermen. Dus werd het geen ‘oetlul’ of ‘stomme zak’, maar ‘vierkante pannenkoek’ of ‘piranha zonder zwemdiploma’. En lol dat ze hadden.

Grapjespapa, hoe komen ze erop? Het is niet zo dat mijn kinderen die term zelf hebben bedacht. Ze zijn het van mij gewend dat ik me gedraag zoals ik mij gedraag. Zo heel bijzonder vinden ze het niet. Nu ze zien hoe klasgenootjes erop reageren, is het opeens een gimmick geworden. Toch zijn er heel soms kinderen die nauwelijks reageren, wat ik ook doe, die stuurs blijven kijken ondanks dat andere kinderen lachen. De allereerste keer dat ik er zo één ontmoette, dacht ik te maken te hebben met een humorloos kind. Maar ik had het mis.

Immuun
Het meisje reageerde precies op mij zoals mijn eigen kinderen doen als ik me thuis gedraag als een pias. ‘Papa, doe nou eens normaal.’ Waarom was ze immuun voor een grapjespapa? Het antwoord kreeg ik toen ik haar moeder ontmoette: een vrouw met een prachtige stralenkrans van lachrimpeltjes rondom haar fonkelende ogen, een grapjesmama. ‘Erg hè,’ zei ze tegen me, toen we het erover hadden dat onze eigen kinderen onze humor maar aanstellerij vonden. ‘Misschien moeten we ophouden met het maken van grapjes.’

‘Goed idee,’ zei haar dochter.

‘Ik maakte maar een grapje,’ zei de vrouw aarzelend en ze keek me aan met een zweem van triestheid in haar ogen.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Ben je soms zwanger?
Vooral bij mijn vader komt deze wens steeds sterker tot uiting. Omdat ik als oudste dochter met een jarenlange vaste relatie de aangewezen persoon ben om deze wens in vervulling te laten gaan, richt hij zijn pijlen op mij. Dat begon een paar jaar geleden nog vrij subtiel. Het was dan ook erg vroeg, als je uitrekent hoe jong ik toen was (hulplijn: ik ben nu vierentwintig). Toch kwam het onderwerp af en toe al ter sprake, meestal als grapje, bijvoorbeeld wanneer ik een glas wijn kreeg ingeschonken. ‘Of ben je soms zwanger?’

Opazegger
Nou nee, dat leek me toch niet. Er waren nog zo veel andere dingen die ik wilde doen. Maar terwijl ik vrolijk bezig was met al die andere dingen waar een twintigersleven zich al snel tot de rand mee vult, verdwenen de babyverwijzingen niet van het toneel. Ze werden ook steeds minder verholen. Ik herinner me de dag – het zal ongeveer een jaar geleden zijn geweest – waarop mijn vader zich liet ontvallen dat hij wel een ‘opazegger’ zou willen hebben. Hoe verzint-ie het? Het is duidelijk dat hier heel wat uren overdenken aan vooraf waren gegaan.

The complot thickens
Ondertussen leken ook steeds meer familieleden zich erbij aan te sluiten. Mijn moeder vertelt me regelmatig enthousiast over vroegere vriendinnen, verre nichtjes of vage kennissen die zwanger zijn of een kind hebben. Waarschijnlijk allemaal heel onschuldig, maar het stapelde zich wel op de hints van mijn vader. Toen mijn jongste broertje ook nog eens ging vertellen hoe leuk hij het zou vinden om oom te worden, was de druk compleet.

Ik wil een zusje
Ik denk dat ze allemaal in juichen zouden uitbarsten als ik vandaag bekendmaak dat ik in verwachting ben. Dat ben ik alleen niet. Ik zou me er schuldig over kunnen voelen, ware het niet dat ikzelf al véél langer wacht tot mijn ultieme wens in vervulling gaat. Jaren voordat zij begonnen te vragen om een kleinkind, smeekte ik mijn ouders al om een zusje. Vooralsnog is het er niet van gekomen, maar ik heb geduld.

CC foto: PhilB

Huilbui
Binnen twee minuten stond ons andere kind huilend bij de deur van de dojo. ‘Nu ben ik de enige die niemand heeft om mee te judoën,’ zei hij door de tranen heen.

‘Dan ga jij toch,’ zei één van de kijkende moeders tegen mij. Daar bracht ik tegenin dat er geen pak meer hing in mijn maat. ‘Maakt niet uit. Je kunt ook gewoon zo gaan.’ Tegen zoveel overredingskracht was ik niet opgewassen. Dus in mijn spijkerbroek en fleecetrui betrad ik even later de sfeervolle dojo, waar het enige licht afkomstig was van flikkerende kerstverlichting.

Brilalarm
Nu had mijn zoon eindelijk iemand om mee te judoën, kregen we de opdracht om een andere partner op de zoeken. Het leek mij het beste om iemand van mijn eigen lengte te pakken, dus kwam ik tegenover een andere vader te staan. We kenden elkaar niet. Hij zag er wel sympathiek uit, maar ik moest hem dus plat op de mat krijgen. ‘Wacht even, ik ga mijn bril in veiligheid brengen.’

Ik liep naar de mat en zag Wessel plat op de mat liggen. Naast hem waren twee fanatieke vaders bezig. De dikste van de twee droeg een judopak dat zijn buik niet goed kon bedekken. Ik zag een blauwige tatoeage op zijn haarloze witte borst. De dikke rolde over de andere vader heen en kwam bovenop het hoofd van mijn zoon terecht. ‘Ga van hem af. Mijn kind ligt onder je,’ riep ik en ik trok met al mijn kracht aan het revers van het judopak.

Fanatiek
Wessel kwam huilend onder de man uit. Ik nam hem mee naar de zijkant van de dojo. Ondertussen had ik het er helemaal mee gehad. ‘Zullen we maar naar huis gaan,’ zei ik. ‘Het is veel te druk. Zo gebeuren er nog ongelukken.’ Maar Wessel wilde niet naar huis. Het was kerstjudo. Hij wilde blijven.

Gelukkig zagen de leraren ook in dat het geen goed plan was om die fanatieke vaders los te laten tussen alle kinderen. Daarom mochten de kinderen aan de kant gaan zitten met een pakje drinken. De vaders en een enkele moeder mochten wedstrijdjes doen. We moesten rondlopen en bij het seintje moesten we de dichtstbijzijnde persoon vastgrijpen en overmeesteren.

Revanche
We liepen rond. Ik hield de dikke man in het vizier, want ik wilde revanche op hem nemen vanwege het pletten van het hoofd van mijn zoon. Maar het lukte me niet om op tijd bij hem te zijn. Het sein werd gegeven. Ik pakte een vader vast. Het was een gevaarlijke, eentje die niets afwist van judo, want hij greep met zijn handen naar mijn benen en dat mag niet. Voor een judoka is iemand die bukt al half op weg naar de mat. Ik trok hem verder omlaag en zette hem vast met een houdgreep.

Opnieuw liepen we rond. Het seintje kwam en daar stond hij: de dikke man. Een prima moment voor muziek van Enrico Morricone, of ‘Jingle Bells’. Ik greep hem vast en wilde hem vloeren, maar hij stond erg vast op zijn benen. Hij trok en duwde. Ik gaf mee, liet hem komen. Hij haakte zijn been om de mijne heen, maar ik stapte er overheen en hervond mijn balans. En toen kwam hij naar voren. Ik ging mee in zijn beweging en zette mijn been voor de zijne. Daar ging hij. Ik viel bovenop hem.

Ribben
‘Au! Pas op, ik heb last van mijn ribben,’ zei hij. Maar ik was nog niet klaar met hem. Hij moest nog in een houdgreep. Ik klemde zijn hoofd in mijn arm en trok met mijn linkerhand zijn rechterarm strak over mijn borst. Met mijn rug duwde ik hem tegen de grond. ‘Mijn ribben, mijn ribben,’ zei hij en hij tikte af op mijn rug.

‘Oh ja, sorry,’ zei ik en ik liet hem los.

De les was voorbij. We liepen naar de uitgang. Ik voelde een hand op mijn schouder. Het was de dikke man. ‘Goed gedaan,’ zei hij. ‘Misschien moet je ook hier op judo komen. We kunnen nog wel iemand gebruiken.’

‘Ik zal erover nadenken,’ zei ik. ‘Fijne kerstdagen hè, en sterkte met die ribben.’

CC foto: parhessiastes

Snelweg
Onze kinderen slapen gewoon graag. Ze hebben nooit problemen gehad met naar bed gaan. Ik ken de verhalen van ouders die nachtenlang wakker werden gehouden; die na middernacht nog de snelweg op moesten omdat hun nakomelingen alleen maar wilden slapen in een rijdende auto. Hier niets daarvan. Naar bed en oogjes toe. Dat ze niet op kunnen blijven is soms wel jammer. Dat ze kleine duiveltjes worden zodra het bedtijd is geweest is niet leuk, maar ik zou het niet anders willen, want wat is het toch fijn dat ze zo goed slapen en wat zijn ze toch lief wanneer ze slapen.

Routine
De dag mooier afsluiten kan bijna niet: voordat ik ga slapen ga ik even kijken op de kamertjes. Even kijken hoe ze erbij liggen en of ze het nog wel doen. Eerst ga ik kijken bij mijn zoon. Na zijn geboorte ben ik met de routine begonnen, daarom is zijn slaapkamer de eerste die ik bezoek. Met mijn mobiel als zaklamp sluip ik naar binnen. Ik houd mijn adem in en loer naar het gezichtje van mijn zoon. Ik moet gewoon even zien of er nog lucht in- en uitgaat. Soms pest ik door te porren, of door het licht in z’n gezicht te schijnen zodat hij zijn oogjes nog wat meer dichtknijpt. Een teken van leven wil ik zien.

Aureool van knuffels
Wessel slaapt met zijn hoofd opzij, met zijn rug naar de muur toe zodat ik hem altijd goed kan zien. Hij slaapt heel diep en maakt haast geen geluid. Omdat hij het al snel te warm heeft, trapt hij het dekbed van zich af. Dat leg ik dan weer eventjes goed. Kleine zus Myrthe rolt zich altijd helemaal op. Ze ligt dan met haar voorhoofd tegen de muur aan. Rondom haar hoofd heeft ze een aureool van knuffels. Ze slaapt heel licht. Soms lijkt ze mijn aanwezigheid op te merken. Ze begint dan wat te draaien en te kreunen, maar echt wakker wordt ze niet. Als ik haar ronde gezichtje boven het dekbed uit zie steken kan ik zo trots zijn op dat prachtige meisje dat daar ligt.

Puberale fratsen
Zolang ze geen puberale fratsen uithalen in hun slaapkamer, of langer wakker blijven dan ik, zal ik ze blijven opzoeken. Even een aai over de bol als ze onrustig dromen. ‘Lekker slapen,’ tegen ze zeggen, omdat ik geloof dat ze lekkerder gaan slapen wanneer je dat tegen ze zegt. Nog eventjes kijken naar die lieve gezichtjes, zo lief dat ik ze wakker zou willen knuffelen. Maar slapend geluk, dat verstoor je niet.

Natte pluk haar
Dachten onze kinderen daar ook maar zo over. Maar nee. Ze maken ons wakker door op het matras te springen. Ze wringen hun lijfjes tussen ons in en duwen dan net zo lang met hun ruggetjes tegen onze warme lijven, totdat wij naast ons bed staan. Slapend geluk moet je niet verstoren! Begrijpen ze dat dan niet? Kunnen ze niet gewoon naar ons kijken terwijl we slapen? Ze mogen heus wel gniffelen om die natte pluk haar die op het voorhoofd van mama zit geplakt, of om de extra rimpels in mijn gezicht omdat ik de vouwen erin heb geslapen. Dat ze heel even kijken en dan weer stilletjes weggaan, terwijl ze het volgende fluisteren: ‘Wat zijn ze toch lief hè, als ze slapen.’

CC foto: My aim is true

Old English
Onze huisstijl is Old English cottages. Althans, dat stond in een bijschrift onder een plaatje in een woongids dat me erg aan onze inboedel deed denken. Niet te strak, lekker gezellig met veel grenenhout, kussens en stof op de meubels, nergens leer. Een rommeltje was het wel zo nu en dan, maar eenmaal per week opruimen volstond. Het papier werd gesorteerd in drie stapels: weggooien, papieren archief en leesbak. Het leven was ordelijk, overzichtelijk, maar toch gezellig. Totdat de kinderen kwamen.

Martijn Krabbé
Het zijn schatten hoor, maar het zijn ook twee binnenhuisarchitecten van het meest rampzalige soort. Onder alle modificaties die ze hier in huis hebben uitgevoerd zou je de stem van Martijn Krabbé moeten bedenken, die met licht sarcasme vertelt dat het allemaal toch wel heel erg is. ‘Toch prachtig wat ze met de huiskamer hebben gedaan, het doet denken aan een speelgoedwinkel. Zo moet het er thuis bij Bart Smit uitzien. Je waant je in een vestiging van de Intertoys, alleen de kassa bij de ingang ontbreekt.’

Museum in de keuken
‘De keuken, het is dat er pannen staan en een fornuis, maar het is net een museum. Zie nou eens wat een mooie verzameling half afgemaakte tekeningen! Witte vellen met een mooie kras blauw erop, zonde van het regenwoud, maar prachtig abstract. Daar zien we portretten van de ouders als stokpoppetjes, wat zien ze er toch mooi slank uit. Aan de kleurplaten te zien zijn het echt kinderen die de grenzen van wat mag durven te verkennen, want zie eens hoe fanatiek ze buiten de lijntjes kleuren.’ We waren zo blij met onze leuke tegeltjes in de kleur rood, met af en toe een verloren zwart exemplaar ertussen. Er hangt nu een behang van tekeningen overheen.

Hoepel op!
Het nieuwste dat ze hebben bedacht is versiering voor de deuren van hun slaapkamers. Het zijn prachtige houten paneeldeuren. Ze waren van het soort groenachtig blauw dat mijn vrouw blauwachtig groen noemt. We hebben ze weggedaan naar een bedrijf dat dat soort met verf verpestte deuren in een badje van chemicaliën doet, waarin alle verf oplost. Ze zijn geschuurd, er zit een mooie vernislaag op en nu dus een hele berg papier, vastgezet met plakband. Ze staan vol waarschuwingen, precies één per vel: ‘Hoepel op! Wat is het wachtwoord? Privé. Niet storen. Alleen binnenkomen als er feest is!’

Hoepel op? Wiens huis denken ze eigenlijk dat dit is? Mijn zoon gaf me het antwoord op die vraag door mij een keer de volgende vraag te stellen: ‘Zeg papa, als ik straks ga trouwen, waar gaan jullie dan wonen?’

CC foto: Pink Sherbet Photography

Judopak
‘Niet erg,’ zei de mevrouw die achter het barretje stond. ‘We hebben nog wel iets voor hem liggen.’ Ze ging wat kleding bij elkaar zoeken en ik schoof Wessel voor mij uit naar het kleedhok. Even later kwam onze judoka tevoorschijn in een wit judopak. Hij kreeg de witte band omgeknoopt en mocht naar de judomat toe. Meteen holde hij met de andere kinderen mee. Het waren vooral jongetjes. De twee meisjes vormden een erg stoere minderheid.

Supporter
Wij mochten blijven kijken als we dat wilden, als supporter van ons eigen kind. Daar had ik niet op gerekend. We hebben onze zoon op Judo gedaan omdat we hopen hem daarmee wat robuuster te maken, zodat zijn lijf niet langer zal reageren als een kegel wanneer andere kinderen tegen hem op botsen. Voordat het zover is verwachten we dat hij eerst heel wat keren omver gekegeld zal worden op de veilige, zachte mat van de dojo. Het is niet dat we de meest geweldige sportprestaties van hem verwachten.

Kruiwagen
De kinderen begonnen met het opwarmen van de spieren. Eén van de oefeningen die ze deden was lopen met een kruiwagen. Wessel moest de kruiwagen zijn, maar hij zakte telkens door zijn armen heen. De jongen die hem vasthield dacht het creatief op te lossen door dan maar een trekkar van Wessel te maken. Hij sjorde Wessel aan zijn broekspijpen totdat ze samen de andere kant van de dojo bereikten. De broek kwam los. Wessel stond in zijn onderbroek. Hij wilde zijn broek optrekken, maar moest ook terug rennen. Hij twijfelde nog even wat eerst te doen en begon maar te rennen, waarbij hij over zijn broek struikelde. Zijn eerste judoles en mijn zoon wordt gevloerd door zijn eigen broek.

Beenworp
Daarna begon de echte les. Er werd een beenworp voorgedaan. Daarna mochten ze die gaan oefenen op elkaar. Wessel kreeg één van de meisjes als tegenstander. Ook een beginneling. Ze pakten elkaar wat onwennig vast en begonnen aan elkaar te sjorren. Wessel probeerde de beenworp die hem was voorgedaan door de leraar. Hij maakte de pasjes tot aan het moment waarop de tegenstander moest vallen. Het meisje bleef gewoon staan. Wessel herhaalde de pasjes twee tot drie keer. Ik moest onwillekeurig aan dansles denken. Na een aantal pogingen ging het meisje er maar bij liggen.

Na drie kwartier les was het mijn zoon nog niet echt gelukt om iemand te vloeren. ‘Niet erg,’ zei één van de aanwezige moeders. ‘Het is pas zijn eerste les. Hij wordt vanzelf wel wat fanatieker.’

Aanleg
Dat wilde ik graag geloven, maar ik stond mij toch ernstig af te vragen of mijn zoon eigenlijk wel aanleg had voor deze sport. Dat zachtaardige mannetje, een lieverd die liever knuffelt dan vecht. Hij was bezig met een spel waarbij de kinderen als vierpotige spinnen zo snel mogelijk van de ene naar de andere kant van de dojo moesten hobbelen. De snelste jongetjes renden alweer terug. Wessel was nog niet halverwege. Eén jongetje struikelde over Wessels uitgestoken been heen en ging onderuit. Op het gezicht van onze zoon verscheen een triomfantelijke grijns.

Misschien komt het allemaal toch wel goed.

CC foto: s.schmitz

En: hoe overleeft je relatie de opvoeding? Met een baby in de box lijkt het nog ver weg, maar voor je het weet moet je hem tafelmanieren leren en onderhandelen over wel of geen snoep. Handig als je dan op één lijn zit. Maar dat gaat niet altijd vanzelf. Soms botst je eigen strenge opvoeding met de vrije manieren van je partner. In Viva Mama vijf knelpunten onder de loep én de oplossingen.

Plus: Mama klust bij als escort, actrice Medina Schuurman over haar baby op de valreep, chic wonen met een groot gezin, zo jong en dan al op wintersport en columns van Filemon, Aaf, Nadja en Jelte.

De nieuwe Viva Mama komt 8 februari in de winkel!

© Foto: Viva mama

Even dimmen, jongen
Mijn vrouw kijkt naar mij en uit de manier waarop ze kijkt maak ik twee dingen op. Eén heeft te maken met mijn luie bui, terwijl zij heeft staan koken: ‘Jij ruimt die rommel op.’ En twee heeft te maken met de manier waarop ik uitval: ‘Even dimmen, jongen. Pak Wessel eens niet zo hard aan.’ Het is een ongelukje. Maar waarom moet er zowat iedere dag zo’n ongelukje gebeuren bij ons? Kunnen ze niet eens wat beter uitkijken met die bekers? Ik kook, maar gebruik mijn woede dan maar om de boel schoon te boenen.

Rode plas
Het is een dag later. De kinderen hebben visite. Het buurjongetje speelt mee. Ze zitten boven op de kamer van Wessel met de gordijnen dicht en de discolamp aan. Ik zit beneden weer eens lui te wezen, als mijn vrouw binnenkomt van het boodschappen doen. ‘Hebben de kinderen al drinken gehad?’ vraagt ze. Ik kan dat alleen ontkennend beantwoorden, maar besluit dan maar meteen drie bekers met ranja te vullen. Ik pak ze van bovenaf vast en loop naar de huiskamer. Daar glipt één van de bekers los. De ranja verspreidt zich in een grote, rode plas op de grond.

Boos
Ik loop naar de keuken om een dweil te halen. ‘Gisteren was je nog heel boos op Wessel omdat hij een beker liet vallen,’ zegt mijn vrouw.

‘Ik ben ook heel boos op mijzelf nu,’ mopper ik. ‘Maar ik kan mijn eigen troep opruimen, dus ik heb er alleen mijzelf mee.’

‘Gisteren heb ik de hele vloer nog gedweild,’ zegt mijn vrouw.

Allesreiniger
‘Nu ben ik nog bozer op mijzelf,’ brom ik. Ik laat warm water stromen, gooi er een dopje allesreiniger in en even later zit ik op mijn knieën in de huiskamer de rode plakzooi te bestrijden. Daarna gooi ik een droge dweil in het nat. Met mijn voet poets ik de vloer schoon. Dan zie ik nog een beker met ranja, die bijna helemaal vol is. Die stond er nog. Oude ranja. Ik pak de beker op en zet dan mijn voet weer op de dweil, die wegglijdt, samen met mijn been.

Ik val niet. De beker met ranja wel.

CC foto: Horia Varlan

Karma
Voor mijn gevoel stond overal al een boom. Het was alsof ik achter elk raam lampjes zag fonkelen. Waarom moest dat bij mij thuis nou altijd zo lang duren? We hoefden van mij echt niet de eersten van de straat te zijn met een kerstboom, als we maar zeker niet de aller laatsten waren. Maar ook de volgende dag stond er geen kerstboom. Af en toe probeerde ik een andere aanpak, liep ik alvast met afhangende schouders naar huis om het lot te paaien, als ik niet te gretig was zou karma mij zeker verrassen met een kerstboom. Maar het mocht niet baten. Het bleef nog dagenlang donker in onze huiskamer.

Kerstvakantie
Mijn moeder probeerde de toelating van kerstsfeer in ons huis tot het uiterste uit te stellen, maar op de laatste dag school voor de kerstvakantie stond hij er dan eindelijk. Ze wist natuurlijk ook wel dat het geen doen was om die kerstboom te versieren met een enthousiast rond stuiterende zoon in huis. Als ik dan de lampjes zag fonkelen achter de glasgordijnen was ik niet meer te houden. Ik belde wel twintig keer aan, luid roepend: ‘De kerstboom! De kerstboom!’ Hup naar binnen, naar die boom toe. En dan was het ook wel over hoor. Het blijft natuurlijk gewoon een boom met lampjes erin. Je kunt er niet echt mee spelen.

Kersthoedjes
Iedereen die opgegroeid is met zo’n boom in huis tijdens kerst heeft daar toch mooie herinneringen aan? Ik wel. Alle versiering die wij hadden kan ik mij nog herinneren. De kerstster in de kleuren goud en rood, met een lamp erin, zodat er via allerlei kleine gaatjes straaltjes licht naar buiten schenen. De glanzende metaalkleurige ster, die ik zelfs opgevouwen al mooi vond, maar die dan als een waaier kon worden uitgevouwen. Alleen al het knisperende geluid daarvan vond ik mooi. En de kersthoedjes! Ik heb ooit uit een vel papier feesthoedjes geknipt voor alle figuren in de kerststal. Die hoedjes zijn jarenlang bewaard bij de kerstspullen. Ons kindje Jezus kreeg nooit koude oortjes.

Snoep
Vandaag kwam ik thuis van mijn werk en hij stond er: de kerstboom. De kinderen hadden meegeholpen met versieren. Er waren maar twee ballen gesneuveld. ‘Hij gleed zo van het takje af,’ zei mijn dochter. Niet erg. We hebben geen ornamenten uit onze jeugd in de boom hangen. Ik kan me voorstellen dat je geen kinderhandjes duldt in de buurt van de glasgeblazen erfstukken waar allerlei mooie herinneringen aan ophangen. Zelf hadden wij geen opvallende kerstballen of engeltjes. Wij hadden iets veel mooiers: snoep. Die traditie hebben we nu nog altijd. Onze kerstboom hangt vol eetbare kerstkransjes. Is de boom kaal geplunderd, dan versieren we hem gewoon weer opnieuw.

Terwijl ik blij als een kind naar onze mooie kerstboom sta te kijken, komt mijn kleine meid naast me staan. ‘Dat hebben wij mooi gedaan hè,’ zegt ze met haar kraakheldere stemmetje. Ik knik. ‘Mogen we dan nu naar het kerstmanjournaal kijken?’

CC foto: Shandi-lee

Pak iemand anders aan
Okee. Ik wil het helemaal niet over haar opmerkingen hebben. Ik wil alleen zeggen: pak de ouders aan die er de kantjes vanaf lopen. Praat niet alle hardwerkende, betrokken ouders een schuldgevoel aan. Want dat doet ze nu. En dat vind ik niet eerlijk.

De koningin van het Waardeloos Materiaal
Los daarvan moest ik meteen aan mijn eigen schooltijd denken. Mijn eigen ouders waren hartstikke betrokken bij mijn school. Maar aangezien mijn vader anderhalve baan had, kwam het in de praktijk vaak op mijn moeder aan. Die was een toegewijde leesmoeder, maar boven alles was zij de absolute koningin van het Waardeloos Materiaal.

Mooi voor de pennenhouders
Thuis had zij in het verwarmingshok een indrukwekkende voorraad waardeloos materiaal. Lege closetrollen, lege wasmiddelpakken, schoenendozen en oude Libelle’s. En eens in de zoveel tijd werd haar blauwe Mini dan volgestouwd, en reed ze naar school, zodat juf Margje weer genoeg closetrollen om met haar kleuters dertig pennenhouders te maken. Als vaderdagcadeau.

Stinkende herfsttaferelen
Want wat maakten wij vroeger veel lelijke dingen! Echt ongelofelijk! Treurige, verregende Sint Maarten-lampions van eierdozen, kijkdozen met stinkende herfsttaferelen en talloze gepapiermacheede objecten waar niemand iets mee kon. (Maar papier maché was gewoon zo leuk om te doen.)

Alles beplakt met muizentrappetjes
En mijn moeder bewaarde alles. Terwijl het dus allemaal van haar waardeloze materiaal was. Spullen die ze zelf had verzameld, weggegooid, en die gerecycled en bevingerverfd of beplakt met muizentrappetjes en pijpenragers een weg terug naar haar huis vonden. En al die werkstukjes zwierven jarenlang door ons huis. Elke slordig gefiguurzaagde trekpop kreeg een ereplek. Elk wascokrijtschilderij werd uitbundig bejubeld, ook al leek het bij tijd en wijle nergens op.

Met ecoline
Maar dat is moederliefde, en ik weet dat veel jonge moeders in mijn omgeving precies zo zijn. En als dank krijgen ze een reprimande van Van Bijsterveldt. Voor al die ouders zou ik graag een werkstukje maken. Als hart onder de riem. Iets met heel veel ecoline, wasco, behanglijm en pijpenragers. Een mooi werkstukje voor alle zwoegende ouders van Nederland.

CC Foto: tienvijftien

Mijter
De Sint die ons op vrijdagavond bezoekt is een kleine man. Dat hij kleiner is dan zijn pieten zien alleen wij. De kinderen zijn zelf nog te klein om dat te kunnen merken. We kennen deze Sint goed, we zien hem elk jaar. Hij is helemaal verslaafd aan het feest van Sinterklaas en richt zelfs zijn huis in als het huis van de Sint. Aan het begin van zijn bezoek houdt hij een betoog van wel vijf minuten over zijn mijter, want die stond tijdens de intocht in Dordrecht verkeerd om op zijn hoofd, althans: op het hoofd van onze nieuwe nationale Sinterklaas. Fanatiekelingen spraken er schande van!

Pyjama
Wanneer Wessel bij de Sint mag komen zingt hij het liedje van de Zwarte Piet die ging fietsen, maar hij plakt er een heel eigen einde aan vast, dat hij zelf heel vermakelijk vindt. In zijn versie besluit de Piet op de fiets naar Spanje af te reizen, waarbij hij de stoomboot inmaakt. Hetzelfde lied brengt Wessel opnieuw op zaterdagochtend, wanneer we aan mogen treden bij de Sint van het werk van mijn vrouw. Deze Sint gooit er wat mij betreft met de mijter naar, wanneer hij besluit zijn mantel uit te doen. Daar staat ineens een iele man in een witte pyjama. Het lijkt de kinderen niet te deren, maar het is geen porem. De Sint hoort gewoon zijn rode cape te dragen.

Dat weet je toch nog wel?
‘s Middags komt de Sint langs bij de buurtvereniging. Wanneer de goedheiligman vraagt of er een kindje wat wil zingen, springt Wessel op van de vloer. De Sint vraagt wat Wessel gaat zingen. ‘Het liedje van de Piet die ging fietsen, maar dan met het andere einde dat veel grappiger is.’ Sinterklaas reageert verbaasd. ‘Een veel grappiger einde?’ Waarop Wessel zegt: ‘Ja, precies zoals gisteren en vanochtend. Dat weet je toch nog wel?’ Wanneer de Sint de microfoon onder zijn neus duwt, begint hij te zingen. Naar het eind toe steeds haastiger. En dan komt bijna onverstaanbaar die riedel over de Piet die de boot inmaakt. Applaus. Onze zoon gaat weer zitten.

Wolk
De Sint zien we voor de vierde keer op mijn werk. Het is zondagochtend en deze goedheiligman waagt het zijn mijter af te zetten. Sinterklaas zonder mijter, dat ziet er niet uit, zeker omdat de Sint zijn haar niet heeft geborsteld. Het is alsof iemand een wolk op zijn gezicht heeft geplakt. Samen met tweehonderd anderen zien we dan ineens hoe Wessel het podium bestormt. Hij wil een liedje zingen. Alweer het liedje van de Zwarte Piet die ging fietsen, de grappige variant. Als hij klaar is krijgt hij een applaus van tweehonderd mensen. ‘Geweldig,’ zegt mijn collega die naast mij staat. ‘Die jongen van jou is echt niet verlegen hè? Dat zie ik mijn kinderen nog niet zo snel doen.’

Twijfel
Wanneer ik ‘s avonds Wessel naar bed breng, vraagt hij aan mij of we dit weekend wel de echte Sinterklaas hebben gezien. ‘Kindjes op school zeggen dat hij helemaal niet bestaat.’ Ik denk terug aan die man in zijn witte pyjama, die zonder zijn cape eigenlijk niet echt meer leek op de goedheiligman. Dan denk ik terug aan de Sint die heel voorzichtig zijn mijter afdeed, waarna hij vol in zicht controleerde of die wolk nog recht op zijn hoofd zat geplakt. Het verbaast mij niet dat mijn zoon dat is opgevallen. ‘Wat denk je zelf?’ vraag ik dan maar.

Lied
‘Ik vind het wel gek dat hij steeds maar weer vergeet dat ik een grappige versie ken van het liedje van de Piet die gaat fietsen. Ik heb het al vier keer gezongen en vandaag kende hij het nog steeds niet,’ zegt Wessel en ik kan op dat moment alleen maar lachen om de bijzondere manier die hij heeft bedacht om te onderzoeken of de Sint wel daadwerkelijk echt is. Als ik weer beneden ben, schrijf ik op de computer een brief die ik wat later in zijn schoen stop: ‘Wat een prachtig lied zong je voor mij, over die Piet die de stoomboot inmaakt. Ik deed net alsof ik het nog niet kende, zodat je het nog een keer zou zingen. Goed gedaan hoor Wessel! Liefs, de Sint.’

CC foto: Radio Nederland Wereldomroep

Sporten is sociaal
Het is een probleem dat al langer bekend is, maar er verandert weinig. Ouders stimuleren hun kinderen om te kiezen voor een sport, want dat is goed voor hun ontwikkeling en ontspanning. Daarnaast is het natuurlijk heel sociaal, ook voor de ouders zelf. Of is het slechts een uitlaatklep voor papa en mama?

Tikkeltje fanatiek
Zo nu en dan treed ik, in de naam van mijn handbalclub, op als scheidsrechter. Geen hobby van me, want ik ben er niet goed in. Tenminste, niet goed genoeg. Het is namelijk nooit goed genoeg.

Als scheidsrechter heb je te maken met kinderen die aan elkaar moeten wennen en allemaal een ander niveau hebben. Sommigen zijn bijdehand genoeg om net zo lang op doel te gooien tot er een doelpunt valt, anderen besluiten zichzelf op de achtergrond te plaatsen.

Bij de allerkleinsten kun je niet eens één lijn trekken, omdat het ene team al een jaar actief is en het andere team net hun eerste wedstrijd speelt. Kinderen die het spelletje al een beetje begrijpen leren meer als je hen wijst op hun fouten. Maar teams die niet weten wat ze moeten doen, kun je beter aanwijzingen geven. Tot ergernis van de ouders langs de kant, want waarom mag dat kind van de tegenpartij wel lopen met de bal?

Frustraties
Ouders zijn vaak zo enthousiast over hun kind dat ze de rest vergeten. Ze willen misschien het beste uit hun kind halen. Echter als jouw kind je erop moet wijzen dat het ‘maar een spelletje’ is, moet er toch een lampje gaan branden? Geniet van het plezier dat je zoon of dochter heeft. Ze hebben al een coach.

De kinderen hoor ik daarentegen nooit klagen. Bovendien zou ik het van hen juist wel accepteren. Zij zitten midden in het vuur van de wedstrijd en zijn nog jong. Zie het toch als ontspanning en zoals SIRE zegt: laat maandag tot en met vrijdag op zaterdag thuis.

© Foto: iStockphoto

Agent P.
Een aantal van jullie zal dit lezen en denken: ‘Werner, leg het eens uit, wat is hier aan de hand?’ Voor een niet te bevatten hoeveelheid lezers zal dat niet gelden, die weten precies waar ik het over heb, die zitten nu ook met dat deuntje in hun hoofd. Het muziekje hoort bij Agent P., het huisdier van het tekenfilmduo Phineas en Ferb dat eigenlijk Perry heet. Maar Perry is ook een geheim agent. Elke aflevering gaat hij de confrontatie aan met de boosaardige Dr. Heinz Doofenshmirtz. Iedereen die de serie kent zit nu te gniffelen, alle anderen kijken daarentegen precies zoals ik in het begin ook keek bij terwijl mijn zoon mij vertelde over zijn favoriete tekenfilmhelden: ‘Ja, nou en? Boeien!’

Tuinkabouter
Inmiddels ben ik helemaal om: ik ben fan. Dat komt vooral door Dr. Doofenshmirtz. Hij is de slechterik, maar daar kan hij ook niets aan doen, het komt door zijn opvoeding. Zijn ouders hebben hem bijvoorbeeld tijdenlang aangekleed als tuinkabouter in de voortuin gezet. Ze namen allebei niet eens de moeite om aanwezig te zijn bij zijn geboorte. Geef toe: daar word je wel slecht van. Om wraak te nemen op alles en iedereen, bouwt hij elke aflevering een vreemdsoortig apparaat. Alle machines hebben een naam die eindigt op ‘inator’. Dat is een terugkerende grap in ons gezin geworden: om elk apparaat, verzonnen of bestaand, met een dik aangezet Duits accent een ‘inator’ te noemen. Zoals de troepopzuiginator (stofzuiger) of de frietopwarminator (frituurpan).

Eekhoorn in je broek
Dat gaat ongeveer zo. Ik met Duits accent: ‘Ik stop dit wel in onze bestekschoonpoetsinator (vaatwasser)!’ Waarop Myrthe roept: ‘Jij bent niet Doktor Doofenshmirtz!’ Waarop ik begin te zingen: ‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah! Myrthe, ze is geheim agent, een kleine meid in actie.’ Dan wordt Myrthe boos en neemt Wessel het voor haar op: ‘Nééhéé, dat is het liedje van Perry.’ Vervolgens zingt hij het gehele thema, waar Myrthe dan al helemaal geen zin meer in heeft, waarop ik weer tegen haar begin te zingen: ‘Zeg, waarom stel jij je aan?’ Wessel begint dan automatisch te zingen dat Myrthe een eekhoorn in haar broek heeft. Dat is ook een liedje van Phineas and Ferb: ‘Eekhoorn in je broek.’ De eerste keer dat ik dat liedje hoorde vond ik het toch wel een erg merkwaardige tekst.

Dwars door de tweede dimensie
Maar goed. Morgen is het grote moment voor alle Phineas and Ferb fans! Dan zitten ze om negen uur in de ochtend voor de televisie. De film die eigenlijk in de zomer al in de bioscopen had moeten draaien, wordt dan gewoon op televisie uitgezonden door Disney XD: ‘Phineas and Ferb dwars door de tweede dimensie’. Wessel heeft het er al maanden over. Elk voorstukje dat hij van de film op YouTube kon vinden heeft hij bekeken. Reken maar dat die kleine jongen voor de televisie zal zitten. Ik laat mijn uitslaapochtendje voor wat het is en schuif lekker aan. Phineas and Ferb zijn vet gaaf, vooral vanwege die gekke Dr. Doofenshmirtz.

‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah!’

CC foto: Loren Javier

Baken van rust
Ik wil het even hebben over de Grande Dame van het Sinterklaasjournaal. IJkpunt van de feestdagen. Baken van rust in woelige Sinterklaastijden. Dieuwertje Blok.

Zij presenteert het Sinterklaasjournaal pas sinds 2001, zo vertelt haar Wikipediapagina mij. Sinds 2001? Weh? Ik dacht dus echt dat er ook al een Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok was toen ik nog geloofde. In mijn herinnering was Dieuwertje bij al mijn Sinterklaasvieringen. Sterker nog: ik heb het gevoel dat Dieuwertje al mijn hele leven met mij meeloopt.

Juichend je bed uit
Misschien komt dat ook doordat ik vroeger onwijs fan was van Ontbijt TV. Serieus, daarna is er nooit meer een goed ontbijtprogramma op de Nederlandse televisie geweest. Ontbijt TV was de shit, om het maar even hipperig te zeggen. Met Dieuwertje en de altijd gezellige Rocky Tuhuteru. Voor die twee stapte je toch elke dag juichend je bed uit? Nou? Dat zie ik mezelf voor Eva Jinek nog niet doen. No offense.

Geef die vrouw een show
Dieuwertje dus. En als ik haar dan weer zie bij het Sinterklaasjournaal, stel ik elke keer de vraag: waarom is zij niet vaker op tv? Waarom alleen in november en december? Waarom heeft Dieuwertje niet een leuke talkshow, met interessante onbekende gasten? Iets lichts en prettigs aan het einde van de middag? Gewoon, zodat we elke dag kunnen ervaren wat we nu alleen aan het einde van het jaar ervaren: dat gevoel van ‘alles komt goed, en het leven zal aangenaam zijn, want Dieuwertje is er om de boel een beetje in goede banen te leiden.’

Ik wil een dagelijkse portie Dieuwertje. Omdat ik een beetje verliefd op haar ben. Kan dat geregeld worden? Ik denk dat het een onwijze toevoeging aan de Nederlandse televisie zou zijn.

CC Foto: still uit filmpje

De appspiratie van deze week staat volledig in het teken van de Sint, je leest dan ook hier waar je de leukste apps vindt. Apps voor verlanglijstjes, liedjes, spellen en meer: groeten van Viva’s rijm-piet, het was me een eer.

Hulppieten
Kinderen zitten weer aan de buis geplakt voor de avonturen van Hoge Hoogte Piet, Kluspiet, Testpiet en Profpiet. De Club van Sinterklaas app maakt van jouw kinderen echte Pietjes. De app bestaat uit allerlei leuke spelletjes, waarbij de kinderen de Pieten helpen met onder andere cadeautjes brengen, memory, kleuren en tellen.
Geschikt voor iPhone en iPad | €1,59 | Download hier

Meer Sintspellen:
Sint | €0,79 | Download voor Apple of Android
Piet pepernoot | €0,79 | Download voor Apple of Android

Pakjespiet
Sinterklaas is weer druk met zijn inkopen voor pakjesavond. De Sint Shopping app is zijn steun en toeverlaat voor alle cadeaus. Deze app geeft een overzicht van alle verlanglijstjes en het budget.
Geschikt voor iPad en iPhone | €0,79 | Download hier

Inspiratiepiet
De Sinterklaas(hulp) app is voor alle Pieten die even geen inspiratie meer hebben. Vind de mooiste rijmwoorden, de geschiedenis van de oude man en de leukste liedjes.
Voor Apple en Android | Gratis | Download voor Apple of Android

Een piet van niets
De iPad app AppyBook heeft nu het boek ‘een piet van niets’ toegevoegd aan het assortiment. Kinderen lezen niet alleen, maar beleven het verhaal.
Geschikt voor iPad | €3,99 | Download hier

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl,© Foto:

Welkom kotertje,
Lief klein blotertje,
Net opgestart motortje.

Ingestuurd door: Daisy v.d. Broek; gebaseerd op het gedicht van Martine Bijl

Een onbeschreven blad
“Hoe simpel ook, de woorden raakten me. Dat ventje ligt daar ook helemaal naakt en kwetsbaar op mijn buik, totaal afhankelijk van mij. Ook is hij nog een onbeschreven blad. Hij kent nog geen vooroordelen, nare ervaringen of tegenvallers in het leven. Sterker nog, de wereld bestaat nog niet voor hem. Nu heeft hij nog genoeg aan zijn flesje, af en toe een schone luier, slapen en zijn papa en mama. Pas later wordt dat anders. En zo’n net opgestart motortje zie ik ook helemaal voor me: eerst loopt hij langzaam warm en daarna gaat hij vol gas de wijde wereld in.”

VERS  is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl.  Heb jij ook een gedicht dat iets met je doet en wil je dit delen op Viva.nl? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Flickr.com

Volwassenen, oh boy
Gisteren was het dan eindelijk zover: de intocht van de Sint in Nederland. De eerste intocht van de nieuwe Sint.

Geen kind hoorde je erover. Maar de volwassenen, oh boy. Vooral op Twitter buitelden zij over elkaar heen om iets over de nieuwe Sinterklaas te melden. Nu heb ik het even uitgezocht, en de oude Sinterklaas deed het kunstje al sinds 1986. Ik ben van 1985, en mijn hele generatie is dus niks anders gewend, en haalt zijn schouders op voor Adrie van Oorschot, die klaarblijkelijk daarvoor de Goedheiligman gestalte gaf.

Laat je nakijken
Maar goed. Dat is onze generatie. Wij vallen al lang niet meer in de Sinterklaasleeftijd. Tenminste, mocht je als zesentwintigjarige nog in die knakker geloven, laat je dan alsjeblieft even nakijken.

Waar gaat het heen?!?!
Ik wil niet zeggen dat je niet meer van het feest mag genieten, maar de traditie is in beginsel natuurlijk voor kinderen. Maar gisteren leek het wel alsof de Sint er voor ons is. Alleen voor ons, volwassenen. Hoe durfden ze onze Sinterklaas te vervangen!?! Blijft er dan helemaal niets hetzelfde in Nederland?

Een lans voor de burgemeester
Terwijl de nieuwe Sint het volgens mij echt fantastisch deed. Nu kreeg hij ook hulp van de best acterende Burgemeester ooit. Nu was de burgemeester van Dordrecht ooit de burgemeester van Sneek, dus ik ben hartstikke bevooroordeeld. Maar los daarvan: Arno Brok spatte van het scherm! Geef die man een tv-show! Een eigen glossy! Laat de inkomst van de Sint vanaf nu altijd in Dordrecht zijn. En als Arno Brok dan over een paar jaar ergens anders burgemeester wordt (omdat hij dan een superpopulaire Nederlander is geworden), dan verhuist het hele Sinterklaascircus gewoon mee. Ik wil dat! Kan dat geregeld worden?

Verzin iets beters
Maar ondertussen waren er nog altijd volwassenen die op Twitter zaten te meesmuilen dat ze de oude Sinterklaas misten. En ook nog dachten dat het grappig was om te melden dat Sinterklaas vroeger de rol van Kees in Flodder speelde. Weet je wat wij thuis dan zeggen? ‘Freddy Mercury is ook dood’. Oud nieuws. Verzin iets beters.

Hoera!
Dus ik zeg: hoera voor de nieuwe Sint. Hoera voor de intocht van gisteren, die weer zo spannend was dat ik eigenlijk niet naar mijn lunchafspraak wilde. En hoera voor het allerleukste feest van het jaar.

CC Foto: still uit filmpje

Ruben
Bij de naam Wessel had ik eigenlijk een blond kind in gedachten. De tweede jongensnaam was Ruben, dat vond ik beter passen bij een jongetje met donker haar. Ons zoontje bleek donkere haartjes te hebben, maar we waren ons al gaan hechten aan de naam Wessel, dus kreeg hij die naam. In het begin twijfelde ik nog of we hem niet beter Ruben hadden kunnen noemen, maar dat is het mooie van namen: de twijfel gaat weg, want het kind en de naam gaan steeds beter bij elkaar passen. Die twee krijg je nooit meer uit elkaar.

Maar dan komt er een tweede kind en begint het feestje van voor af aan. Opnieuw moet er een naam komen. Ik hoor wel eens van ouders dat ze bij de geboorte van een kind zowel de jongens- als de meisjesnaam afschrijven. Een eventuele tweede zal niet zo gaan heten, omdat ze de naam nog altijd associëren met de zwangerschap van het eerste kind. Daar hadden wij geen last van. Onze favoriete meisjesnaam bleef gewoon in de running. Dat vonden we wel gemakkelijk: het verzinnen van een naam voor baby twee was zo vijftig procent eenvoudiger.

Stijlbreuk
Wanneer je op zoek gaat naar een naam voor je tweede kindje zijn er ineens zaken waar je rekening mee moet houden. Het uitzoeken van een naam is niet zo vrijblijvend meer als dat het was bij het eerste kind. Onlangs kregen wij een kaartje van Bart, het jongere broertje van Mitchell. Dat vind ik twee namen die niet zo goed bij elkaar passen. Je kunt een kindje moeilijk Anne of Eva noemen, wanneer het een zusje heeft dat Ashley of Whitney heet. In het geval van Bart en Mitchell had het een duidelijke reden: de moeder is gescheiden en haar nieuwe vriend is de vader van Bart. Blijkbaar heeft hij een heel andere smaak qua namen dan de vader van zijn stiefkind.

Henk en Ingrid
De nieuwe naam moet passen bij die van het oudere broertje of zusje, maar ook weer niet te veel. Wanneer je een Jip hebt, zul je dan het zusje Janneke noemen? Soms kun je er niets aan doen, bijvoorbeeld als zo’n associatie gemaakt wordt wanneer je kinderen al zo heten. Tegenwoordig zijn Henk en Ingrid geen populaire namen meer om aan een kind te geven, maar wat generaties geleden nog wel. Ineens was daar Geert Wilders, die het nodig vond om die namen te gebruiken voor het benoemen van de doorsnee Nederlanders. Er zullen heus mannen zijn die Henk heten en een zus hebben die Ingrid heet; sta je ineens te boek als getrouwd stel dat dagelijks de kranten haalt, wordt er van je verwacht dat je in een vinexwijk woont, dat je twee kinderen hebt en dat je op de PVV stemt. Niet grappig.

Zelfs als de namen goed bij elkaar passen zonder dat het gezapig klinkt, blijft het uitkijken. Zo kun je maar beter niet de naam Stijn als jongensnaam kiezen als je al een jongen hebt die Frank heet. De namen passen prima bij elkaar, behalve als je ze kort achter elkaar roept, bijvoorbeeld als de kinderen moeten komen eten. Toch jammer, als je er dan pas achter komt dat niet alle namen samen kunnen.

CC foto: notsogoodphotography

Nintendo
Zoals verwacht springt Myrthe op. ‘Ik,’ roept ze enthousiast. Ze is een behulpzaam meisje. Haar twee jaar oudere broer zit bij de bank, met zijn knieën op de grond en zijn bovenlijf over de bank gebogen. Hij is druk bezig met zijn Nintendo en heeft geen tijd voor blaadjes. Dat mag. Eén behulpzaam kind is genoeg. Ik heb toch niet meer bezems.

We gaan naar buiten. Het is lekker warm. Wie had gedacht dat november betere dagen zou kennen dan de slechtste van de zomer? We gaan zonder jas naar buiten en halen de bezem uit de schuur. Ik pak de grashark om het droge blad uit het gras te kammen. We moeten er snel bij zijn. Als het gaat regenen vergaan de blaadjes in een pulpachtige massa, als het droog blijft verpulveren ze.

Bladkorf
Wanneer er een hoopje ligt pak ik een vuilniszak. Mijn vijfjarige assistente veegt de blaadjes op een blik en deponeert ze in de zak. Dat gaat heel goed. Als de zak vol is en de tuin redelijk opgeruimd, lopen we samen naar de hoek van de straat, waar we de herfstrotzooi kwijt kunnen in een bladkorf die daar door de gemeente is neergezet.

Dan verplaats ik de auto even naar de straat, zodat we onze oprit kunnen doen. Terwijl we bezig zijn, komt de buurvrouw kijken. Myrthe krijgt een compliment, omdat ze papa zo goed helpt. We praten wat als volwassenen onder elkaar, terwijl mijn dochter doorgaat met blaadjes vegen. Na vijf minuten besef ik dat we daar maar staan te kletsen, terwijl mijn kleine meid al het werk staat te doen.

Managementtruc
Het is een oude managementtruc. Samen met de werknemers beginnen en zodra je aan de slag bent, zorgen dat je weggeroepen wordt voor urgentere zaken. Het lijkt mijn dochter niet te deren. Ze vindt het pas vervelend wanneer ze klaar is en wij nog altijd staan te kletsen. Zij wil naar de bladkorf en dat kan alleen als ik meeloop, want ze is te klein om de blaadjes er zelf in te gooien.

Ze trekt een keer aan mijn arm, zoals je dat kunt verwachten van een kind. Ze zal zo wel beginnen met zeuren, maar nee, ze heeft iets gevonden waarmee ze zichzelf kan bezighouden. Met de vuilniszak vol blaadjes kan ze iets leuks: skippyballen. Wippend op de dikke zak hupt ze bij ons vandaan. In gedachten zie ik de naad van de plastic zak al scheuren.

Plof
‘Ik moet eigenlijk even…’ zeg ik tegen de buurvrouw, maar ze houdt niet op met praten. Pas als de plof klinkt zwijgt ze. We kijken allebei naar mijn dochter en zien haar zitten in een wolk van neerdwarrelende blaadjes, bij de voordeur van onze buurvrouw. De stoep ligt bezaaid met gekleurde herfstbladeren.

‘Ik zie het,’ zegt de buurvrouw. ‘Je moet hoognodig weer aan de slag.’ Ze glimlacht en loopt weg, in de richting van het winkelcentrum.

CC foto: flatworldsedge

‘KLAAR!’
Ik had, als kleine voedselterrorist, de fijne gewoonte om als ik klaar was met eten mijn bord op de grond te laten kletteren en uit volle borst te schreeuwen: ‘KLAAR!’
Moeders werd meteen op haar vingers getikt door de lading scherven en etensresten die door de kamer vlogen. Er zijn niet voor niets plastic borden, mam! Dankzij het flexibele servies begon het ‘scherven brengen geluk’-spelletje mij al snel te vervelen en moest ik mijn heil zoeken in een andere hobby.

Ontbijtkeutels
Deze keer kreeg mijn vader een koekje van eigen deeg. Het geklieder met zijn zogenaamde geheime recept voor visaas trok mijn aandacht. Ik keek aandachtig hoe hij bolletjes draaide van ontbijtkoek en pindakaas. Hij bewaarde ze in een boterhamzakje zodat hij ze later aan zijn haak kon spiesen.
Ik vond pindakaas vies en vissen voor in de vijver, dus nam ik alleen de ontbijtkoek en toverde ik een hoop konijnenkeutels op tafel.

Mandarijnpiemels
Tegenwoordig moet ik mijn eigen scherven oprapen en weet ik dat konijnenkeutels mij buikpijn bezorgen. Maar diep van binnen huist een stille voorliefde voor spelen met eten. Onbewust maak ik (erotische) kunstwerken van mijn voedsel. Zonder erbij na te denken pel ik gemakkelijk een madarijnenpiemel, inclusief balzak met piercing. Ik begin in het midden van de mandarijn en maak rondom een sliert los (net niet helemaal), zodat er onder en boven twee ballen overblijven. Het einde van de slurf zorgt dat de twee ballen verbonden blijven, en: KLAAR!

Mogen jouw kinderen met eten spelen?

© Foto:  iStockphoto

Malloten in een maillot
Helaas, vanaf volgende week zaterdag moeten we er weer aan geloven. Een volle maand lang, een twaalfde deel van het jaar, zijn kinderen weer op hun drukst. Tot aan vijf december draven ze helemaal door, in afwachting van de goedheiligman met de lange baard. Sta je daar met je handschoenen aan in de kou naar een stel malloten in een maillot te staren en te wachten op een man met een tabberd aan, die op zich laat wachten, want er gaat altijd wel iets mis. Hoefde ik er maar niet naar toe. Helaas, ik moet. Ik heb kinderen, dus het is bijna een verplichting om mee te doen.

Modderschuiten
Wat zegt zo’n Sinterklaas dan haast meteen: je mag je schoentje zetten. Na een dag in de drassige modder te hebben gestaan, worden de modderschuiten bij de open haard gezet. Die mag niet aan, want de cadeaus moeten er door naar binnen en als die in het vuur komen, dan verbrandt al het speelgoed. De kinderen zingen dan nog een liedje en gaan naar bed. Vorig jaar kwam er één uit bed om te plassen. Ik nam een duik en ben pontificaal voor zijn schoen gaan liggen, want de wortel was er al uit en de pepernoten zaten er al in. Hij vond het wel eigenaardig wat ik deed, maar gelukkig stelde hij geen lastige vragen.

Sinterklaasangst
Gelukkig hebben wij kinderen die pepernoten dan wel lekker vinden, maar die nog veel liever een nacht lang slapen in hun warme bedjes. De zoon van een collega staat al om vier uur naast het bed van zijn vader, of hij naar de inhoud van zijn schoentje mag gaan kijken. Zo’n kind gaat niet meer slapen. Die sterft elke nacht dat zijn schoentje bij de open haard staat verder af. Denk ook niet dat kinderen heel lief zijn wanneer de Sint er is. Ze zijn druk! Zelf denken ze dat ze heel lief zijn, maar ze zijn eigenlijk enorm vervelend. Dan mag ik heel blij zijn dat onze kinderen geen Sinterklaasangst hebben. Ik ken kinderen die helemaal in de nek van hun vader of moeder kruipen wanneer ze de Sint zien.

Dokken
Die kinderen denken dat de Sint schatrijk is, maar het komt natuurlijk allemaal uit onze eigen portemonnee. We moeten dokken, je komt er niet onderuit. De kinderen krijgen tegenwoordig meer van de Sint dan ze van ons krijgen wanneer ze jarig zijn, want het is complete waanzin wat wij aan euro’s uitgeven zo aan het eind van het jaar. De grootouders spekken het sinterklaasfonds ook nog eens dik aan. Zodoende komt het allemaal neer op onze schouders om al dat geld om te zetten in rotzooi, pardon: speelgoed. Werd dat Sinterklaasfeest maar meteen na Koninginnedag gevierd, dan konden we eerst flink wat rommel verkopen op de vrijmarkt om plaats te maken voor weer andere rommel.

Het Sinterklaasfeest, ik zal blij zijn wanneer het weer voorbij is. De kerst spoelen we dan ook meteen maar door. Oud en nieuw vind ik ook een hoop gedoe. Laten we de draad oppakken in de lente, met de paashaas. Wie is er voor?

CC foto: BlackpitShooting

Rigoureus
In dit boek beschrijft een Chinese moeder hoe ze haar twee dochters, geboren in Amerika, opvoedt volgens Chinese normen en waarden. Waarbij de nadruk ligt op presteren en excelleren. Haar opvoedmethode is, zeker volgens Westerse maatstaven, op zijn zachtst gezegd keihard, extreem en rigoureus te noemen.

Kokhalzen
Alhoewel de Koreaanse moeders volgens diverse onderzoeken de ‘ergste’ zijn, valt me hier in Singapore ook regelmatig op dat kinderen vooral moeten presteren en uitblinken. Zo zie ik op ‘zwemles’ kinderen van net twee regelmatig kokhalzen van vermoeidheid omdat ze van hun ouders steeds weer een stukje verder moeten zwemmen. En was op de vorige crèche van Nora de meest gestelde vraag van ouders bij het ophalen; ‘wat hebben ze geleerd vandaag?’

Concurrent
Hoe dan ook, deze voorbeelden en het boek hebben me in ieder geval aan het denken gezet. Want hoe erg is het om de lat wat hoger te leggen bij mijn eigen kinderen? Vooral omdat de wereld verandert en ik er van overtuigd ben dat presteren en competitie steeds belangrijker gaat worden. Ik sluit niet uit dat Micky en Nora over twintig jaar moeten gaan concurreren met Chinese kinderen.

Streberig
Want China grijpt zijn kans. De Chinezen bezitten inmiddels belangrijke havens in Europa. En zeker nu ze hebben aangeboden Europa uit de brand te helpen, wordt het Westen steeds afhankelijker van hen. Het grappige is dat wij Westerlingen vaak ook nog goed begrijpen waarom Chinezen zo streberig zijn. Ze zijn er immers met zovelen, dan moet je wel excelleren wil je opvallen, een goede carrière kunnen opbouwen en veel geld verdienen.

Fantastische draak
Vorige week heb ik een voorbeeld uit het boek gebruikt en dit getest bij Micky, gewoon om te kijken wat het resultaat was. Hij wilde een tekening voor mijn man maken, maar na een minuut was hij al klaar. Toen ik zei dat ik niet goed kon zien wat het was en dat hij er volgens mij niet genoeg tijd aan had besteed keek hij me eerst verward aan. Want zoals altijd, had hij natuurlijk een staande ovatie verwacht. Dapper pakte hij weer zijn potloden en ging aan de slag, tong uit zijn mond en met een fantastische draak als eindresultaat.

Desondanks zal ik nooit een echte Tiger Mom worden, daar zijn de verschillen te groot en te extreem voor. Maar het is voor mij wel een eyeopener en het kan geen kwaad om af en toe uit de cirkel te stappen en over onze opvoedmethode na te denken. We wonen immers niet voor niets in het buitenland en alhoewel ‘locals’ anders over opvoeden denken, het is niet per definitie slechter dan hoe wij daarmee omgaan. Soms zit er ook wel iets in.

Mandarijn-Chinees
Dus de volgende Tiger Mom stap is dat Micky, Nora en ik samen les krijgen, we gaan Mandarijn-Chinees leren… want stiekem wil ik de concurrentie natuurlijk wel voor blijven.

CC foto: parrhesiastes

Bekende time-out moeders
Om webwinkels te runnen, te freelancen of boeken te schrijven en bovendien tijd over te houden voor dat uurtje babyzwemmen of rondje eendenvijver. Femke Halsema, Katja Schuurman en Sophie Hilbrand zijn bekende time-out moeders.

Killers voor het sexleven
En: hoe klim je uit het libidoloze dal? De gebroken nachten en immens vroege ochtenden zijn killers voor het sexleven van ouders met kleine kinderen. Als je je bed ziet, wil je maar één ding: slapen. In Viva Mama vind je een stappenplan om jullie sexdrive op te hogen. Meer leuks in het nummer: jarig zijn op een feestdag, interview met Mei Li Vos en de column van Filemon over zijn dochter.

De nieuwe Viva Mama ligt nu in de winkel! De volgende Viva mama komt uit op 13 december.

Foto: Privébezit

Saloon
Waar laat je zoiets? Het is hier geen kermis in huis. Daarnaast is het een joekel. Hij stond tot vandaag op de kamer van Wessel, maar ik wilde het ding daar weghalen. De kamer van mijn zoon is ingericht als een saloon in het wilde westen, met klapdeuren en al. Daar past geen carrousel. Ik wilde hem verplaatsen, maar zag wat de carrousel met het behang had gedaan. Op het behang dat blauw was, omdat het de wolkeloze lucht boven de woestijn moet voorstellen, zaten twee witte strepen en twee vieze bruine strepen. Wat moet je dan? Wat diploma’s over die plekken heen hangen? ‘Kom Wessel, snel je B diploma halen, want er zit nog een lelijke vlek op de muur.’

Mengen
Ik besloot er de verf bij te pakken. Dat ging mij heus wel lukken: de juiste kleur blauw mengen. Dus niet. Mijn blauw was veel blauwer. Nu stond er een blauwe streep, een witte streep en een bruine streep. Als ik er nog wat strepen bij maakte kon ik er nog een indiaan van maken. Die zijn er ook in het Wilde Westen. Maar nee, ik mengde wat wit met het blauw en begon weer te verven. In de wolkenloze lucht verscheen nu een wolk. Een blauwe wolk. Ik deed nog wat wit. Nu was het een wolk met witte stippen, alsof het ging sneeuwen in de woestijn.

Smoesjes
Opgeven is niet mijn ding, dus ik ging door en de vlek werd groter en groter. Ondertussen verzon ik smoesjes. ‘Wat? Een vlek? Nee joh, dat is de schaduw van die kast daar.’ Ik hoefde dan alleen de kast te verplaatsen, zodat hij tussen vlek en raam in kwam te staan. Of ik zette de kast meteen maar voor de blauwe wolk, precies in het midden van de muur. Dan was er geen plaats meer voor wat ander meubilair, of het bed moest worden verplaatst. Misschien kon ik gewoon maar beter voorstellen om de kamer opnieuw te decoreren. Hij is zeven en misschien wordt het tijd voor een stoerder thema. Nog stoerder dan cowboys en indianen.

Blij
Die avond viel het Wessel niet eens op dat het bakbeest van een draaimolen weg was. Hij liep linea recta naar zijn bed toe om nog even in zijn boek te gaan lezen. Ik keek naar de plek waar ik de muur had geverfd, maar de blauwe vlek was nauwelijks te zien. De verf was opgedroogd in had nu dezelfde kleur als de rest van de woestijnlucht. Het leek eerst donkerder, maar dat was omdat de verf nat was. Ik werd er helemaal blij van, maar niemand deelde mijn enthousiasme. Een blauwe muur, net zo blauw als het blauw er omheen, en daar dan blij van worden. Gekke pappa.

CC foto: flydime

Doodsbang
Als kleuters waren onze kinderen allebei doodsbang voor poezeltjes. Wanneer er één in het badwater zat, dan wilden ze meteen uit bad. Gillen deden ze, krijsen, als een poezeltje zich liet zien, alsof ze gebeten of opgegeten konden worden. We haalden dan snel een zeef uit de keuken om de ondingen uit het water te zeven. Als alle poezeltjes gevangen waren wilden ze pas weer in bad. Totdat er weer één opdook en de paniek opnieuw toesloeg. Want zo zijn poezeltjes. Wanneer je er eenmaal eentje ontwaart in het water, kun je er donder op zeggen dat er ergens nog eentje rondzwemt in de diepte onder de laag zeepbellen.

Poezeltjesvis
Omdat de poezeltjes voor Wessel en Myrthe zo’n groot probleem bleken te zijn, besloten we een extra zeefje te kopen dat altijd in de badkamer kon blijven liggen. Wessel noemde het: de poezeltjesvis, want het had de vorm van een vis met als buik een fijnmazig netje. Met de poezeltjesvis hadden we altijd meteen een wapen in handen om het gevecht met de poezeltjes aan te gaan. Alhoewel we in de jaren heel wat poezeltjes zonder genade in de vuilnisbak hebben gedumpt, hebben we ze nooit definitief uit kunnen roeien. Het is gewoon een plaag die zo nu en dan in alle hevigheid terugkomt.

Koddig
Tegenwoordig zijn onze kinderen niet meer zo bang voor poezeltjes. Ze vinden ze eigenlijk best grappig. Poezeltjes hebben dan ook wel iets koddigs. Het lijkt alsof ze zwemmen, maar dat is niet zo. Ze laten zich meevoeren door de stromingen in het water. Soms maken ze heel onverwachte bewegingen, vooral als je ernaar gaat vissen en dat maakt het vissen naar poezeltjes zo leuk, vooral als je het lekker ouderwets met de blote hand doet, zonder zeefjes of andere poespas. Telkens weer floepen ze net tussen de toppen van je duim- en wijsvinger uit en dat vinden onze kinderen erg grappig.

Poezeltjeskolonie
Wanneer er maar één of twee poezeltjes rondzwemmen in bad worden ze voortaan getolereerd, maar vandaag waren het er ineens weer veel. De kinderen vroegen of ze met de zeefjes mochten vissen, dus haalde ik er twee uit de keuken. Fanatiek begonnen ze met het vangen van de poezeltjes. ‘Zo zeg, dat zijn veel poezeltjes,’ zei mijn vrouw, die op het vrolijke gegil van de kinderen afkwam. Ik knikte instemmend en vertelde dat de poezeltjeskolonie afkomstig was van Myrthes voeten. ‘Nieuwe sokken hè, dan krijg je dat.’

Daar zaten onze kindjes met hun zeefjes in het schone badwater. ‘Toch wel jammer dat ze allemaal alweer weg zijn, papa,’ vond Myrthe.

CC foto: Julija

Liefhebber
Als liefhebber van mooie auto’s kom ik ogen tekort. Ik zie alleen maar dure wagens. De eerste rij bestaat alleen maar uit Alfa Romeo’s, die met hun konten tegen het hek staan geparkeerd. Ik ben niet het type voor dat merk en kijk snel naar de volgende rij die volledig bestaat uit Audi’s, op type gesorteerd en praktisch allemaal grijs. Dat vind ik persoonlijk weer wel mooie auto’s, maar ze zijn onbetaalbaar voor mij, vooralsnog. Dat zeg ik erbij hè, vooralsnog, ik weet ook wel dat het nooit gaat gebeuren – Werner in een gloednieuwe Audi TT – maar een man mag dromen.

Dan loop ik twee Maserati’s voorbij, de achterste met een enorme gril die lijkt op een gapende mond, alsof die auto het fijn vindt om tijdens het rijden vliegjes te eten. Ik vind het prachtige auto’s. Ondertussen vraag ik mij af wat wij doen bij een autobedrijf waar ze dit soort auto’s verkopen. Ik wil mijn vrouw al vragen of we wel goed zitten, maar dan valt mijn oog op een karretje. Een man wenkt ons. Hij vraagt of we wat willen drinken. Dan zie ik dat er broodjes zijn uitgestald en dat er stukjes pizza liggen. Er loopt bijna niemand, maar hier staat iemand met een kraampje vol lekkernijen. Voor wie is al dat lekkers? Voor ons?

Droomauto
‘Heeft u al een prijslijst,’ vraagt de man en hij steekt zijn wijsvinger uit naar de plek waar een stapeltje a-viertjes ligt. Ik pak een vel en zoek de auto op die wij willen gaan kopen. Hij staat er werkelijk tussen. De prijs die we op internet zagen klopt. Snel scoren die bak en wegwezen, dat is het plan. Iemand hier is gek geworden en die heeft onze droomauto te koop gezet voor een prijs die tweeduizend euro goedkoper is dan elders. Zelf geloof ik daar niet in. Die kar heeft een deuk, of zodra je ermee gaat rijden valt er iets onderuit.

Ik kijk rond, op zoek naar een rijtje Toyota’s, maar dan zie ik wat auto’s binnen staan. Het is goed dat ik geen stuk pizza in mijn mond heb, die had anders op de neus van één van mijn schoenen gelegen. ‘Wessel,’ ik wapper met mijn hand naar mijn zoon, maar die plakt met zijn neus zowat tegen het scherm van zijn DS. ‘Zet dat ding uit, jongen. Hier staan echte auto’s. Droomauto’s.’ Mijn vinger wijst naar Ferrari’s. Rode Ferrari’s.

Goede smaak
Mijn zoon blijft staan, maar terwijl ik naar binnen ga word ik gevolgd door mijn dochter. Ze slaakt een zucht, vijf jaar oud als ze is. En ineens besef ik dat mijn dochter een liefhebber is, net als ik. Geen wonder dat zij altijd moppert dat ik sneller moet rijden, wanneer wij worden ingehaald op de snelweg. Daarom speelt zij zoveel met de speelgoedgarage. Samen lopen wij naar een glimmende, rode Ferrari. Zij wijst naar het embleem en zegt: ‘Wauw papa, een paardjesauto.’ Ik vraag haar of zij zo’n auto wil hebben en ja, dat wil zij wel.

‘Maar papa koopt de Toyota schatje,’ zeg ik. ‘Papa kan dit niet betalen.’ Samen lopen we naar buiten, naar de heilige koe waarin we de komende jaren gaan rijden. We zijn blij, zelfs mijn dochter is trots. Maar ik weet dat ze over een paar jaar die Prius een suffe bak zal vinden. Zij zal dromen van rode, glimmende lak en snelheid. De snelheid van de Italiaanse paardenkrachten van een steigerende hengst. Een paardjesauto.

Mijn dochter is vijf jaar oud. Maar ze heeft smaak, dat valt niet te ontkennen.

CC foto: MelvinSchlubman

Roze bril
Maar dat behoort nu tot verledentijd. Binnenkort kun je jezelf inschrijven op een Nederlands platform voor donoren. Een ontmoetingsplek voor mensen die ongewenst kinderloos zijn.

Het klinkt als een mooi initiatief. De leden zijn altijd anoniem en kiezen er, wanneer zij dit willen, zelf voor hun identiteit met anderen te delen. Toch zou ik persoonlijk eerder kiezen voor een spermabank met professionele en persoonlijke begeleiding. De nieuwe website zegt meer te bieden dan een spermabank omdat zij ook eicellen en persoonlijk contact met de donor garanderen, wat bij een spermabank niet gebruikelijk is.

Verantwoordelijkheid
Maar als het puntje bij paaltje komt, lijken zij hun handen er vanaf te trekken. De makers beschrijven duidelijk op wat zij wel en niet doen. Ze bemiddelen niet, maar onderhouden alleen de site. In feite is er dus geen begeleiding tijdens het contact met de donor. De controle op zaaddonoren en jouw rechten ligt in je eigen handen, terwijl de wetgeving op online zaadhandelgebied nog niet van deze tijd is. Bovendien worden leden van de site niet gecontroleerd op erfelijke aandoeningen of ziektes.

Alleenstaande moeders
In het buitenland werden al enkele sites gelanceerd, waar je met vinkjes aan kunt geven aan welke uiterlijke kenmerken jouw donor moet voldoen. Er schijnt zich op deze websites ook een groep solomama’s te bewegen.
Volgens Sunday Times is 25 procent van de gebruikers op babydonor.com jonger dan 25 jaar. De nadruk ligt voor hen niet meer op het vinden van de ware, maar op de juiste timing voor een baby. Voor hen is het internet een gemakkelijke optie.

Bestaat er ook een site die zaadcellen biedt met liefde?

© Foto: iStockphoto

Ik moet plassen!
Hij houdt me goed vast, zijn handjes knijpen in mijn jas. Dan weer kijkt hij links, dan weer rechts, waardoor de scooter voortdurend heen en weer zwiept. Het heeft niet mijn voorkeur, zo’n kind achterop, maar we zagen even geen andere mogelijkheid. Om het veilig te houden rijd ik niet harder dan twintig. Wanneer we op de helft zijn en rijden over een fietspad naast een weg die een bos door tweeën deelt hoor ik achterop: ‘Ik moet plassen.’

‘Dat zeg je zeker omdat je bomen ziet,’ roep ik, omdat ik niet van plan ben om te gaan stoppen. Wessel is een echte jongen: zodra hij een boom ziet wil hij er tegenaan plassen. Een hele tijd geleden hoorde ik hem op het toilet mopperen, vlak nadat we waren teruggekeerd van het bos: ‘Oh nee hè, ben ik vergeten tegen een boom te plassen.’ Dus ik vermoed geen hoge nood.

Blote billen
‘Maar ik moet echt heel nodig,’ zegt hij. Ik besluit te stoppen. Rechts kan hij niet plassen, want daar is een afrastering die de bosdieren moet beschermen voor het voortrazende verkeer. Tussen ons en de weg in staan wel een aantal bomen. Hij stapt af, loopt naar een boom en trekt zijn broek in zijn totaliteit naar beneden. Dat doet hij altijd, ook bij de urinoirs. Van mij mag hij, op zijn leeftijd is dat nog schattig.

‘Niet zo dichtbij joh, dan spettert het terug,’ zeg ik, want hij duwt zijn piemeltje zowat tegen de bast aan. Hij neemt een stap terug en valt bijna om. Rondom elke boom die ik zie is een heuveltje ontstaan. Je kunt beter niet plassen op hellende grond. Het is nog een heel gedoe hoor, plassen in de natuur. Je moet overal rekening mee houden. Windrichting, windkracht, hoe je jezelf het beste kunt verbergen voor toeschouwers.

Onhandig
‘Probeer het niet over je broek heen te doen,’ zeg ik, maar dan glijdt hij weer zowat onderuit. Hij pakt de boom vast om zichzelf rechtop te houden, precies met zijn hand op de plek waar hij tegenaan stond te plassen. Ik kijk naar de grond en schud mijn hoofd. Wanneer ik weer kijk lukt het hem eindelijk om er een straal uit te krijgen. Hij weet zijn balans lang genoeg te bewaren om uit te plassen. Dan draait hij zich om en valt met zijn blote kont in de bladeren, precies in zijn eigen plasje.

Wanneer we onze rit weer hervatten zegt Wessel tegen mij: ‘Wat een geluk dat ik een jongen ben. Jongens kunnen tenminste tegen een boom plassen.’

CC foto: soursob

Wij, de bloggers van Viva.nl, zien elkaar niet zoveel. We tikken onze stukjes vanaf onze stoffige zolderkamers, en gaan één keer per jaar met elkaar eten om ervaringen uit te wisselen en de gezichten bij de stukjes te zien. Dat is het.

Fantastisch luisterende oren
Of, zo gaat dat meestal. Ik had een net iets intensere relatie met Robin en Elvan. We mailden veel. Gingen samen eten en singstarren. En ook nu zij niet voor Viva.nl schrijven, zie ik ze nog. Dat vind ik fijn, want het zijn beide fantastische mensen met fantastisch luisterende oren. Die de problemen van jonge schrijverinnen kennen, want dat zijn ze zelf ook.

Hieperdepieperig
Mijn hart maakte daarom ook een grote galop toen ik hoorde dat Elvan een boekidee had, en het had voorgelegd aan Jelte, uitgever bij ‘mijn’ uitgeverij (en tevens inmiddels columnist van Viva Mama, jaja). En ik werd helemaal hieperdepieperig toen Elvan vertelde dat ze het boek mocht gaan schrijven. Een handboek voor werkende moeders. Een schot in de roos.

Die vrouw kan schrijven
Ze heeft het in no time geschreven. Gewoon, naast haar fulltime baan. En nu is het er. En heb ik het in handen. En ondanks dat ik a) geen vaste baan heb, b) geen kinderen heb en c) ook daar totaal niet aan moet denken, vind ik het alsnog een fantastisch boek.

En dat komt doordat Elvan gewoon ontzettend goed, strak en gevat kan schrijven. Zo schrijft ze over solliciteren tijdens je zwangerschap: ‘Stel je toch eens voor dat je een droomsollicitatie hebt en je vruchtwater klotst ineens tegen de plinten op!’ En ze geeft een zeer beeldend verslag van een rondje over de markt lopen met een krijsend kind, waarbij ze opmerkt: ‘Een groepje tienermeiden stootte elkaar aan en wees naar mij: ik was een tot leven gewekte anticonceptie-reclame’.

Dijenkletsend op de bank
Dus nu lees ik al pagina’s lang over een ver-van-mijn-bed leven, en zit ik dijenkletsend op de bank. En als ik ‘m uit heb, gaat ie naar mijn schoonzus, en mijn vriendinnen die al hebben gebaard. Want elke moeder hoort het boek van Elvan te lezen.

Als troost. En steun in de rug. En voor de dijenkletserijen.

(Het Handboek voor de Werkende Moeder is uitgegeven door Uitgeverij L.J. Veen en is hier te bestellen.)

Grens
Mijn kinderen zitten op een katholieke school en dat is best, maar wanneer ze over God beginnen heb ik liever niet dat ze meteen ontsporen. Ik wil niet van die kindjes die zangerig declameren dat God het antwoord is op alle moeilijke vragen in het leven. Ik trek een grens. Geloof is leuk wanneer het gaat over naastenliefde, respect en andere nuttige zaken zoals normen en waarden. Maar zodra ze aankomen met verhaaltjes over engelen, de duivel en de almachtige in hoogsteigen goddelijkheid, dan houdt het voor mij op.

Dus ik zei: ‘Op school leren jullie over God. Van mij leren jullie over Darwin.’

Evolutie
Maar Darwin is helemaal niet leuk en vrolijk. Darwin is van het graven in de zwarte aarde en het schoonpoetsen van skeletten. Verhaaltjes over een tovenaar die een slinger gaf met zijn machtige stafje gaan er gemakkelijker in dan het verhaal van de evolutie. ‘Eerst waren er wat eencellige beestjes, maar al snel gingen cellen samenwerken en ontstonden er complexere beestjes. Dat lag daar wat in het water te sudderen en het plantte zich wat voort. Dat zal gestonken hebben. Uiteindelijk kwamen de beestjes het water uit. Ze kregen pootjes. En een bepaald soort aap ging rechtop lopen, veranderde zijn eetpatroon, verloor een groot deel van de lichaamsbeharing en kreeg gigantisch grote hersenen. Dat soort noemen wij nu mensen.´

Het is onbevattelijk voor die kleintjes. Ze kijken mij met grote ogen aan. ‘Maar papa, God maakte toch wel de zon en de Aarde?’ vraagt mijn zoon.

Oerknal
Zo ongelooflijk als het verhaal van de evolutie is, zo verpletterend is de geschiedenis van het universum. ‘Als de tijd daar is leren jullie over Copernicus, Galileo en Newton. Dat alle materie in het universum is ontstaan in de sterren. Dat sterren een leven hebben en ook kunnen sterven. En dat uit die materie nieuwe sterrenstelsels ontstaan, waarin planeten rondjes draaien rondom een ster, zoals onze Aarde om de zon draait. Dat het universum ooit kleiner was en dat het is begonnen met een oerknal: een geweldige explosie uit een oeratoom zo’n vijftien miljard jaar geleden.’

Ook de mondjes staan nu open. Mijn zoon is de eerste die praat. ‘Oerknal?’

‘Het begin van alles wat er is,’ verklaar ik. ‘Maar hoe dat precies heeft kunnen gebeuren weten we nog niet zo goed.’

‘Heeft God dát dan gedaan?’ vraagt hij hoopvol.

In gedachten zie ik God een slinger geven met zijn almachtige toverstaf. ‘Ja. Ik denk het wel.’

CC foto: Xanetia

Mét kind is alles beter
Ze raakt niet uitgepraat over haar kind. Ze praat ook over hoeveel kinderen ze nog meer wil. En over hoe fantastisch het is om moeder te zijn. Ze probeert de rest van onze (nog) kinderloze vriendenkring er constant van te overtuigen dat zij ook ‘aan de kinderen’ moeten. Want met kind is het leven zó veel mooier. Haar vrienden weten toch echt niet wat ze missen. Ze moeten het gewoon zelf ervaren. En meer van dat soort dwingende opmerkingen.

Vervelend
Het is haar mening en die mag ze hebben, maar voor vrienden die geen kinderen willen, kunnen krijgen of nog op zoek zijn naar een partner, is het vervelend en pijnlijk. Los daarvan vind ik het irritant om haar de hele tijd over het moederschap en haar kind te horen praten. Natuurlijk mag ze erover vertellen, maar het moet ook weleens over iets anders gaan. In een vriendschap is het geven en nemen, vind ik. Aan de andere kant wil ik haar natuurlijk niet voor de borst stoten, ze is toch een vriendin van mij en moet wel bij mij haar ei kwijt kunnen. Moet ik haar confronteren met haar eigen moedervirus?”

© Foto: Getty Images

De hardnekkige vooroordelen over bewust kinderlozen
En wel hierom. Mensen vragen mij ernaar, nogal vaak. Nu vind ik dat niet erg, het is geen geheim. Maar de reacties zijn nogal pittig. Vooral de vooroordelen die rondzingen over bewust kinderlozen. Laat ik er hier vijf noemen die ik de afgelopen jaren ongevraagd op m’n bordje kreeg.

1. Wie geen kinderen wil is egoïstisch
2. Wie geen kinderen wil is een carrièrebitch
3. Wie geen kinderen wil wijkt biologisch af
4. Wie geen kinderen wil haat kinderen
5. Wie geen kinderen wil krijgt daar vroeg of laat spijt van

Ik vind dat nogal wat.  For the record: ik herken me in geen van die statements, maar daar verschillen de meningen dan over. En om die meningen vraag ik nooit. Afijn.

Altijd die vraag: waarom niet?
Het is dus niet mijn favoriete onderwerp, bewust kinderloos zijn. Toch ontkom ik er als dertiger niet aan: de hamvraag. Willen jullie nog kinderen? Meestal subtiel verpakt in de opmerking ‘Als je nog iets wil…’ Of: ‘En jullie…?’ Daar draaide ik tot mijn 34ste altijd handig omheen met een grapje. ‘Wacht, ik hoor iets tikken? Is het mijn biologisch klok? Oh nee, het is mijn horloge, ik moet er ECHT vandoor.’ De laatste twee jaar zeg ik vriendelijk doch resoluut: ‘Nee, ik wil geen kinderen.’ Als ik ergens de klok op gelijk kan zetten is het de volgende vraag: Waarom niet?

Er zijn altijd voors en tegens
Hoe begrijpelijk ook, eigenlijk is dat een rare vraag. Draai het eens om, als iemand zegt ‘ik ben zwanger’, vraag ik toch ook niet: ‘Waarom in vredesnaam?’ Toch zijn er talloze momenten geweest dat ik probeer uit te leggen waarom ik geen kinderen wil. Hoe ik mensen bewonder die ziel en zaligheid geven voor hun kinderen. Dat ik de verantwoordelijkheid, liefde en toewijding zo enorm vind dat ik me afvraag of ik het kan en wil dragen. Dat ik nooit het oergevoel heb ervaren en dat ik eigenlijk donders gelukkig ben met het leven wat ik leid. En zo zijn er nog honderd redenen, maar overheersend is mijn gevoel van niet willen. Ik wil het gewoon niet.

Werpen, kreng!
‘Wat egoistisch’, kreeg ik eens te horen. Er ontspon zich een discussie over het sociale stelsel, de vergrijzing, bevolkingskrimp en kinderen van anderen die straks mijn AOW op moeten hoesten. Ik schrok van de felle toon en de wending die het gesprek nam. Mijn gesprekspartner zei nog net niet ‘Werpen, kreng!’
‘Dus’, vatte ik ons gesprek nogal verbouwereerd samen. ‘Jij vindt dat ik drie kinderen moet baren om het land te redden?’ Geen daad van liefde, zorg en eeuwige toewijding, maar burgerplicht, dragen voor de BV Nederland. Ik zag het geboortekaartje al voor me:

Een nieuw leven
een klein wonder
Het klinkt zo gewoon
maar voor de schatkist heel bijzonder

‘Vind je het ook goed dat ik gewoon netjes en solidair belasting betaal?’
We kwamen hier samen niet echt uit.

Of ik het wel zeker weet?
Andere keren hoor ik: ‘Goh, wat zonde. Weet je het zeker? Ben je niet bang dat je daar spijt van krijgt? Het is zo leuk.’ Dat geloof ik, ik zie het om me heen, die onvoorwaardelijke liefde. Daar wil ik niet aan tornen, laat staan over in discussie. Gevoelens laten zich nogal moeilijk beargumenteren. Dus zwijg ik meestal, zoals veel bewust kinderlozen. Ook omdat ik het verdriet ken van mensen die zo graag willen, maar niet kunnen. Wel kunnen, maar niet willen, is in de meeste contexten kwalijker. Maar ik wil het gewoon niet, zoals anderen het gewoon wel willen.
Zo simpel is het.
Voor mij.

Rituelen
Als kind had ik er ook last van: dwanggedachten. Ik bouwde er hele rituelen omheen, met tellen en tikken. Een stuk kozijn of een klink moest dan vijf keer aangeraakt worden met het puntje van mijn pink, precies het stukje vlak naast mijn nagel. Voordat ik ging slapen moest een heel parcours worden afgelegd, dat bestond uit vijf objecten die allemaal vijf keer aangeraakt moesten worden en dat hele traject herhaalde ik dan ook weer vijf keer. Mijn ouders hoorden het gestommel op mijn kamer als ik het niet geruisloos uitvoerde, dus deed ik alles op de toppen van mijn tenen en heel langzaam.

Irreële angsten
Ons logeetje had er als klein kind totaal geen last van. En nu ik zoek in mijn herinneringen, besef ik dat ook ik er pas last van kreeg rond mijn achtste of negende levensjaar. Is er iets dat anders wordt in je manier van denken? Is het brein dan genoeg gerijpt om in staat te zijn een terroristisch bewind op zichzelf uit te voeren, compleet met opgelegde angsten, zoals de angst dat mijn ouders zouden sterven als ik niet deed wat de dwanggedachten van mij verlangden? Of ben je juist niet rijp genoeg als mens om in te zien dat het om irreële angsten gaat en dat er geen noodlot te bezweren valt met dwanghandelingen?

Overdraagbaar
Er zijn heel wat mensen die last hebben van een dwangneurose. ‘Kinderen voor Kinderen’ heeft er zelfs een liedje over. Wat ik weet is dat het erg speelt binnen mijn familie. Een oom heeft tics, mijn nichtjes ook. Blijkbaar is het mogelijk om deze psychische aandoening van ouder op kind door te geven. En met dat besef ontstond bij mij de vastberadenheid dat ik dit erfstuk niet moet overdragen op mijn kinderen. Dit stopt bij mij. Een moeilijke opgave wanneer je bedenkt dat er ook een vorm van dwangmatigheid zit in het onderdrukken van gedrag.

Strijd
Ik zocht eerst naar een manier om het onder controle te krijgen en dat lukte. Ik bevocht de neurose met zijn eigen wapens: telkens als ik de dwang voelde om iets te doen omdat er anders geliefden zouden sterven, legde ik mijzelf op dat ze juist zouden sterven als ik gehoor gaf aan de dwang. Ik slaagde erin de dwanggedachten zo ver in te perken dat de tics en handelingen bijna onzichtbaar werden. Uiteindelijk werd dat zo’n automatisme dat ik er haast niet meer bij na hoefde te denken. En tegenwoordig ben ik er vrijwel nooit meer mee bezig.

Leeftijd
Dit weekend zag ik dus dat de aandoening zich in mijn logeetje lijkt te hebben genesteld. Ik werd daardoor herinnerd aan mijn eigen rotperiode met de dwanggedachten. Ik dacht aan die afspraak met mijzelf dat het niet verder komt dan hier, bij mij, en ondanks dat ik te doen had met mijn logeetje, was ik blij dat mijn eigen kinderen geen last lijken te hebben van een dwangneurose. Totdat ik besefte dat ons logeetje er voorheen ook nooit last van had. Nu heeft ze de leeftijd die ik had toen het bij mij begon. Een leeftijd waar mijn kinderen nog in moeten groeien. Dus het kan nog. Het kan zomaar ineens de kop opsteken binnen mijn gezin en dat is een angst van mij die niet valt te bezweren.

CC foto: sandhu

Zelf doen
Nora wilde opeens alleen maar brood eten als ik er dierengeluiden bij maakte. Micky had zich verstopt toen hij zich moest aankleden. Nora wilde, toen ze eenmaal helemaal aangekleed was, op de wc plassen zonder luier. Gewoonlijk een moment om toe te juichen, maar niet een minuut voordat ze opgehaald zouden worden. Micky deed er, toen ik hem eindelijk gevonden had, een eeuwigheid over om zich aan te kleden en wilde het perse zelf doen.

Slechte start van de dag
Ik voelde het vrij snel opkomen, het borrelende gevoel en de irritatie. Niet handig, omdat het dan al per definitie een verloren zaak is. Met huilende kinderen en een slechte start van de dag voor iedereen als gevolg.

Elke ochtend raak
Voorheen was het elke ochtend raak. Ervoor zorgen dat iedereen op tijd het huis verlaat en vooral op tijd op de plaats van bestemming aankomt. En aan het eind van de dag weer hetzelfde proces, maar dan vice versa. Ik vond het altijd een hele uitdaging. Wie brengt wie, wie haalt wie? Had ik het net voor elkaar, moest manlief opeens eerder weg zonder dat van te voren aan te kondigen.

Strak in pak
Voor iemand die al niet zo’n ster is in plannen was het een moeizaam proces. Vol bewondering keek ik altijd naar moeders die, strak in het pak, moeiteloos met vier kinderen in de bakfiets voorbij kwamen zweven. En dat terwijl ik niet eens zonder zweetoksels en dito lip twee kinderen op tijd naar de creche kon brengen. En diezelfde moeders zag ik aan het einde van de dag weer, vrolijk liedjes zingend naar huis fietsen, nog steeds strak in het pak. Sommige mensen krijgen het voor elkaar hier een routine in te ontwikkelen en zich niet gek te laten maken, ik dus niet.

Verwennerij
Des te fijner is het dus dat in Singapore heel veel van deze stress niet meer aanwezig is. Dat komt omdat ik momenteel niet werk en we een inwonende hulp hebben die veel uit handen neemt. Daarnaast hebben de scholen hier een geweldig bus systeem, de kinderen worden voor de deur opgehaald en aan het eind van de dag daar ook weer afgeleverd. En willen ze uit school bij een vriendje spelen, dan kunnen ze met de bus van het vriendje mee. Naschoolse activiteit, geen probleem, een uur later kunnen ze ook nog mee. Je reinste verwennerij is het.

Respect!
Maar vanochtend was het dus weer even zover, ook wel weer goed. Besef ik me maar weer eens hoe soepel alles hier eigenlijk gaat in vergelijking met de jaren hiervoor. Respect voor de wegbreng en ophaal vaders en moeders!

Gettyimages.nl

Eentje dan?
Maar wat als je het niet weet? Ik bedoel je moet toch eerst tot de ontdekking komen dat je zwanger bent? Is het dan niet wat overdreven om van de ene op de andere dag te stoppen? Je had er net zo goed een week later achter kunnen komen…

Excuses zijn natuurlijk niet terecht. Eén sigaretje wordt al snel twee sigaretten en juist dat borreltje in het eerste stadium van de zwangerschap schijnt cruciaal te zijn. Kinderen van moeders die drinken tijdens de zwangerschap kunnen kenmerkende, uiterlijke trekjes vertonen.

Ik bedank
Ik kan me niet voorstellen dat je echt zo nodig een peuk of een neut moet nuttigen. Ik houd ook van een borrel, maar ik neem net zo lief een frisje. Nou heb ik zelf nooit gerookt, dus weet ik niet hoeveel stress het je bezorgd als je per direct moet stoppen met paffen. Maar als ik alle risico’s lees, wens ik dat niemand toe en al helemaal mijn kinderen niet. Toch zijn er blijkbaar veel mensen die dit niet serieus nemen.

Wat vinden jullie van roken en drinken tijdens de zwangerschap?

© Foto: Getty Images

Dringende kinderen
Voordat ik boodschappen ga doen, spoken er doemscenario’s door mijn hoofd. Dat een groep dringende kinderen met plakkerige snoephandjes mij er niet eerder doorlaat alvorens ik alles wat er te sparen valt aan ze overhandigd heb.

In het begin zijn ze aanhankelijk en knuffelbaar en vragen ze schattig met waterige kraaloogjes: ‘Mevrouw heeft u misschien Triqóóó’s?’ Die heb ik niet.  ‘Dierenplaatjes dan?’ Ook niet. ‘Wuppies? Welpies? Gogo’s? Nee. ‘Nee? Smurfenfiguren? De sergeant van Toystory3?’ Flippo’s? Voetbalplaatjes? Pokémonkaarten? Korting op de Efteling?’ Met een rood hoofd en gebalde vuistjes staan ze tegen over me.

Overstag
Ik loop in versnelde pas de winkel uit, inclusief een nieuwe voorraad Triqo’s. De schrik slaat me om het hart: ze staan er echt! ‘Mevrouw heeft u Triqóóó’s?’, mijn hand in de zak van mijn jas drukt de Triqo’s stevig tegen mijn lichaam aan. ‘Nee! Kinderen die vragen worden overgeslagen.’ Een grijns siert mijn gezicht. Het jongetje kijkt bedroeft met zijn waterige kraalogen naar de straatstenen. Gedachtespinsels over rode hoofdjes en gebalde vuistjes flitsen door mijn hoofd. Ik weet niet hoe ze het doen, maar het gebeurde. Ik ben weer overstag gegaan.

Wat vind jij van de kinderen die voor de supermarkt staan te bietsen?

foto: gettyimages.nl

Madurodam wigwam
Een fonteintje, recht omhoog, over mams of paps. Grote kans dat als je een baby jongetje verschoont, hij op dat moment een plas doet. De Pee-pee-tee pee is een klein badstoffen tentje dat boven op het plassertje van de baby geplaatst dient te worden. Het tentje vertoont gelijkenissen met een feesthoedje of een Madurodam-variant wigwam.  Ze zijn te koop voor maar liefst 15 euro, ik vind het maar een duur friemeltje voor op het piemeltje.

Huilcomputer
Het zou een goede stap in de richting van communicatie met het kind kunnen zijn, maar ik sta er nogal sceptisch tegenover. De ‘Why cry baby analyzer’ is een vertaalcomputer voor babygehuil. Hoe moet ik het voor me zien? Kind huilt, apparaat gaat aan, het apparaat analyseert de omgevingsgeluiden en geeft een uitslag: “O, hij hunkert naar mijn borst zegt ie”.

Snot slobberen
Om goed te kunnen eten, drinken en slapen moet een baby of peuter zoveel mogelijk vrij door de neus kunnen ademen. Maar kleine kinderen kunnen hun snotkoker nog niet zelf snuiten en die koppies zitten geregeld vol. Daar is iets op bedacht: de NoseFrida. Als je denkt snotverdrie mijn kind is verkouden, dan kun je een klein stukje van een plastic slangetje in de neus van het kind inbrengen en de snot er zelf uit zuigen. Er uit zuigen ja! Snot slurpen door een rietje als het ware.
Als het écht werkt, ben ik benieuwd wat voor product er op de markt wordt gebracht als het kind elders verstopt zit!

Wat vind jij bizar babyspul?

Foto: still uit filmpje

Cocktails
Mijn vrouw komt zich ermee bemoeien. Waar er twee ruziën moet er een derde onpartijdige figuur bij komen om te beslissen wie er gelijk heeft. Moeders kunnen dat erg goed. Ze vouwt haar armen over elkaar, hoort ons aan, maar plots verschijnt er een groot onzichtbaar vraagteken boven haar hoofd. Ze weet totaal niet waarmee we bezig zijn.

Het moet er dan ook raar uitzien voor iemand die het spel niet kent. Alsof we cocktails schudden, zonder een glas vast te houden. Twee keer maak je een beweging alsof je met een vuist op tafel wil slaan en dan ineens bevriezen die twee handen in een bepaalde stand, soms als een gebalde vuist, dan weer met twee uitstekende vingers, of juist met gestrekte vingers alsof je er een mep mee gaat verkopen. ‘Waar gaat het over?’

Geluk
‘Dat is over komen waaien uit Amerika. Tenminste, ik ken het van de films. Je doet het met z’n tweeën en er kan er maar één winnen. Zie het als een soort van iene miene mutte. Alleen weet je bij dat versje vooraf al wie er gaat winnen en dat is dus niet de persoon bij wie je begint. Bij steen, papier, schaar weet niemand wie er gaat winnen totdat je tegelijkertijd een keuze hebt gemaakt. Het is een kwestie van geluk.’

Het is een hardnekkig vraagteken boven dat hoofd van mijn vrouw. ‘Maar wie wint er dan eigenlijk?’ vraagt ze.

‘Dat ligt eraan,’ antwoord ik, terwijl ik besef dat ik niet de uitleg heb gegeven, enkel de introductie. ‘Wanneer je allebei hetzelfde gebaar maakt is het gelijkspel. Niemand wint, niemand verliest. Bij alle andere mogelijkheden kan er maar één winnaar zijn. Steen wint van schaar, want steen maakt de schaar kapot. Met de schaar win je van papier, want je kunt het papier stuk knippen. Tenslotte wint papier van steen, omdat je een steen kunt inpakken met papier.’

Dilemma
‘Maar met een steen kun je alles kapot slaan,’ zegt Wessel. Daar is wel wat voor te zeggen, maar dat kan natuurlijk niet, want er blijft weinig van zo’n spel over wanneer er één manier is om altijd te winnen. Alleen spreekt zo’n velletje papier dat wint van steen niet echt tot de verbeelding.

Wessel en ik kijken allebei naar mijn vrouw die nu iemand gelijk moet gaan geven. Ik kan aan haar gezicht aflezen dat ze er nog niet helemaal uit is. Ze staat dan ook voor een lastig dilemma. Wanneer ze mij gelijk geeft, verliest Wessel niet alleen het spel, maar ook de discussie. En dat is voor een zevenjarige best lastig.

Winnaar
‘Wat papa zegt klopt,’ zegt ze, maar meteen er achteraan verklaart ze de uitslag van het spel ongeldig omdat Wessel de spelregels nog niet goed kende. Een compromis! Gelijkspel! Moeder weet de vrede te bewaren.

Toch moet er een winnaar zijn. ‘Steen papier schaar,’ roepen we. We schudden met de vuisten en bevriezen in een houding. Ik steek mijn platte hand op in de lucht en Wessel steekt zijn wijs- en middelvinger uit als een schaar. Zul je altijd zien.

CC foto: Meme!

‘Wat zei jij: ik klem hem wel tussen mijn tanden in?’ zei de grappenmaker. Niemand lachte.

Verdoving
‘Dan had ik hem eraf gebeten terwijl de eerste verdovingsspuit werd gezet. Vooral de spuit die ze direct in je balzak steken was erg gemeen. Daar zat zo’n lange naald aan.’ Ik keek niet naar de afstand tussen zijn vinger en duim, maar aan het oprekken van de klemtoon op het woord “zo’n” was af te leiden dat het om zo’n vijf centimeter ging.

‘Bij mij werkte de verdoving niet goed,’ zei een andere collega die nog niet had gesproken, maar die de ingreep al eerder had ondergaan. ‘Dat mes ging erin en ik gilde alles bij elkaar. Die naald van vijf centimeter ging er bij mij dus twee keer in. Wat heb ik afgezien zeg. Werd het zetten van de verdoving ook maar verdoofd.’

Inlevingsvermogen
Inmiddels plette ik mijn eigen zaakje haast dood door mijn benen dicht tegen elkaar te klemmen. Praat tegen een man over pijn bij de schaamstreek en je zult zien hoe goed mannen zich eigenlijk kunnen inleven.

‘Van het snijden merkte ik niets,’ ging de patiënt verder. ‘Maar daarna trokken ze de zaadleider uit mijn onderlijf en dat was wel goed te voelen. Het was alsof het uiteinde vast zat aan de binnenkant van mijn schedel.’

‘Als een trekpop,’ zei de grappenmaker. Niemand lachte.

‘Hij wist het zo ver uit mijn lijf te trekken dat ik kon zien wat hij ermee deed. Ik zag hoe hij in elk uiteinde een knoop legde. Maar dat was nog maar één zaadleider. Daarna trok hij nog die andere uit mijn lijf.’

Paars
Een week verbleef mijn collega thuis op de bank. Hij kon alleen maar liggen. Sommige mannen kunnen de dag na de ingreep alweer gaan werken. Maar hij had pech, want één teelbal ging ontsteken. Die zwol op en werd paars. En dat deed natuurlijk ook weer ontzettend veel pijn.

‘Het is een routinewerkje voor ze, een kleine poliklinische operatie. Dat merkte ik wel.’ Hij vertelde dat de chirurg gezellig tegen zijn collega’s zat te keuvelen terwijl hij in de balzak van mijn collega zat te wroeten. ‘Ik had gewoon pech.’

Snip snip
Heel lang geleden, toen het heden nog heel ver weg was, heb ik tegen mijn vrouw gezegd dat ik mij wel wilde laten steriliseren. Zij heeft jarenlang die pillen moeten slikken. Ik vond dat daar wel wat tegenover mocht staan. Kort na de geboorte van onze jongste durfde ik er niet meer over te beginnen. Mijn vrouw haalde het onderwerp weer aan, maar we durfden nog niet met zekerheid te zeggen dat ons gezinnetje al helemaal compleet was. Dus besloten we de spermaglijbaan in mijn onderbuik nog even intact te houden.

De twijfel is weg. Er komt geen derde kind. Het is tijd om mijn mannelijkheid naar het scalpel van de chirurg te brengen. Snip snip. Maar hier zit een man met zijn handen in het schaamhaar. Ik durf niet.

CC foto: SantaRosa OLD SKOOL

Gruwelijker dan je je voor kunt stellen
Volgens de laatste berichten is het drama in Veldhoven nog gruwelijker dan je je in eerste instantie bij zo’n bericht kan voorstellen. Dan ik me überhaupt kan voorstellen. De eerste berichten waren al vreselijk en die zijn dan vrij summier: een melding van een zwaargewond kindje in Veldhoven en een moeder die hulp zoekt in een naastgelegen winkel en reanimatiepogingen van hulpdiensten die al snel tevergeefs blijken te zijn.

Het moment dat je als moeder zo’n foto opent
De details die gisteravond naar buiten gebracht werden: ongelooflijk, wreed en verdrietig. De vader hing z’n 1-jarige zoontje op, maakte een foto, stuurde die foto naar de moeder en liet een afscheidsbrief achter.
Het moment dat je als moeder zo’n foto opent op je mobieltje…
Bij iedere zin die ik lees in het artikel krimpt mijn hart ineen.

Hoe…
Hoe de moeder in paniek haar kind probeerde te redden.
Hoe ze zich met het kind in haar armen naar een naastgelegen winkel heeft gehaast.
Hoe een kok heeft geprobeerd het kind te helpen.
Hoe hulpverleners hun best hebben gedaan.
Hoe het allemaal niet mocht baten.

Gistermiddag werd in het bos het lichaam gevonden van de 36-jarige vader.
Er is een woord voor: drama. Maar het dekt de lading nooit, van zo’n vreselijke gebeurtenis.

CC foto: xiffy.

Je weet wel al dat roze waarop ieder jong meisje verliefd is. De marketeers moeten gedacht hebben: ‘zo dochter zo moeder’. Talloze manieren zijn er al bedacht om die vrouw aan het bier te krijgen. Nu is de poging via de kinderen aan de beurt.

Zoete smaak
Waarom, waarom benaderen ze vrouwen alsof het lijkt of wij niks gewend zijn. Dat is nu de reden dat wij geen bier drinken. Ondanks dat de missie keer op keer mislukt hebben de marketinggoeroes al jaren alle antwoorden. De belangrijkste is wel dat ze denken dat vrouwen geen bier drinken zonder aanvullende zoete smaak.

Kinderfiguur en bier?
Een nieuwe generatie in de bierindustrie denkt nu dat het voornamelijk aan het uiterlijk van het bier en het bierflesje ligt dat sommige vrouwen nog niet aan het bier zijn. Ik geloof ook dat dit een onderdeel uitmaakt van het probleem. Het is een echt mannenproduct. Echter waarom slaat men dan direct zo door en komt men met oplossingen als rosé bier of ook wel echt roze bier en dan nu ook nog met een Hello Kitty sticker erop! Want dat is de nieuwste oplossing volgens een Duits pilsmerk afkomstig van een groot bierconcern. Een roze flesje rosé bier met een Hello Kitty sticker erop. Dat verzekert dat de vrouw bier gaat drinken en ook nog eens trots rond loopt in de bar om te laten zien hoe stoer, maar ook hoe ontzettend vrouwelijk de vrouw is. Gaat werken toch? Mijn maag draait bijna om dat er nu zelfs een kinderfiguur wordt ingezet! Daarbij heeft men ook nog verzonnen om het flesje bier slanker te maken. Dat past natuurlijk zo goed bij waar iedere vrouw mee bezig is, afslanken. Het is weer duidelijk: de marketing bestaat voornamelijk uit mannen die proberen de vrouw te snappen.

Uit onderzoek van Fons Trompenaars blijkt dat vrouwen bier niet willen drinken omdat ze zich vergeten voelen in commercials op tv. Aangezien al deze commercials op mannen zijn gericht voelen de vrouwen zich achtergesteld en hebben ze daarom geen behoefte aan het drinken van bier. De marketinggoeroes hebben daar nu dus iets op gevonden. De volledige aandacht op de vrouw met Hello Kitty roze bier in een afgeslankte fles. Zal dit ervoor zorgen dat de vrouw weer tevreden is en genoeg aandacht krijgt?

Mijn mening zal jullie wel duidelijk zijn. Echter wat vinden jullie van het idee om roze rosé bier te drinken met een Hello Kitty sticker erop? Is het leuk of juist een grote belediging voor de vrouw?
CC foto: dinora_lujan

Tiet zat, voor jarenlange borstvoeding
Dappere dodo’s zijn het zeker, de dames die in de film ‘Tiet zat’ gelukzalig vertellen over het geven van jarenlange borstvoeding. “Het is zo makkelijk, want je hebt altijd drinken bij je.” Daar is geen speld tussen te krijgen, je hoeft geen pakjes Wicky mee te sleuren. Aan de borst hangen peuters en kleuters die al boterhammen met kaas kunnen vermalen, maar nog tevreden aan de borst sabbelen. De campagne moet het langer voeden uit de taboesfeer halen.

Borstvoeding : je komt er niet uit
Dat lijkt me een heikele klus. Of het nu over borstvoeding gaat of het conflict in de Gazastrook: je komt er niet uit. Het ene onderzoek doorkruist het andere. De ene mening is nog feller dan de andere. De ongelovigen en gelovigen staan lijnrecht tegenover elkaar. Ik ken vrouwen die ‘het maar proberen’ omdat er nogal stevig op aangedrongen wordt. En verketterde vrouwen die het weigerden omdat ze geloven dat flesvoeding ook prima is.

Natuurlijk ontbreekt de pratende witte jas niet
Met belangstelling heb ik de happy moms van ‘Tiet zat’ bekeken op NOS.nl. En zelfs hardop gegniffeld bij de opmerking: “Ik zeg altijd wel: hij is wel gestopt als-ie achttien is!” De moeders kirren zo, dat ik echt geloof dat ze er blij van worden. Good for them. In de film zit ook een pratende witte jas, die nog even komt benadrukken hoe gezond en goed het wel niet is en dat kinderen zo veel minder ziek zijn als ze langer borstvoeding krijgen. Daar heb ik dan weer een broertje dood aan, want dat gebeurt ook in tandpastareclames.

In andere culturen hebben ze geen Fristi
Noem het een autoriteitsprobleem, maar van zo’n pratende witte jas voor de camera krijg ik altijd een beetje de kriebels. De witte jas vertelt dat het volgens de World Health Organisation (WHO) goed is om twee jaar lang te blijven voeden. En dat je ziet dat vrouwen in andere culturen ook veel langer blijven voeden, zegt de dokter. Ik denk dan – vergeef me mijn cynisme – dat dat landen zijn zonder Punica-oase, waar ze nog nooit Fristi met een rietje hebben gezien.

Zucht, daar gaan we weer
Ook op deze film is natuurlijk weer kritiek, want volgens professor (jaja) Pieter Sauer, hoogleraar kindergeneeskunde is het onzin en is er geen enkel onderzoek dat onderbouwt dat kinderen die langer dan zes maanden borstvoeding krijgen minder vaak ziek zijn. Maar ja, meneer de professor werkt voor Danone, slaan de borstvoedingsliefhebbers terug.
Daar gaan we weer mensen.
Wat is het toch fijn dat er naast een eigen mening zoiets bestaat als een eigen keuze.
Ook heel gezond.

CC foto: daquellamanera.

Op goed vertrouwen in de medemens overgelaten aan de straat. Papa of mama was naar binnen gesneld en het kind zat daar onderuitgezakt, als een hond die de winkel niet in mag, te wachten tot hij zou worden opgehaald.

18 plus
Er zijn echter maar weinig plekken waar kinderen verboden zijn in deze straat. De enige die ik kan bedenken zijn of 18 plus of niet kinderwagenvriendelijk. Dit was overduidelijk een geval van de eerste categorie. Op het moment dat ik recht voor de buggy sta, komt mij namelijk een sterke wietwalm tegemoet.

Prioriteiten
Ik kan er met mijn verstand al niet bijkomen dat je een kind van deze leeftijd midden in het centrum alleen laat. Dat je dat dan ook nog doet omdat jij op dat moment andere prioriteiten hebt, prioriteiten waar je kind de dupe van is, vind ik egoïstisch.

Volle luier
Helaas kan het nog veel erger. Vorige week werden de ouders van een anderhalf jaar oude baby aangehouden. Zij namen hun baby wel mee op vakantie, maar gebruikte het kind vervolgens om cocaïne mee te smokkelen.
De man verraadde zichzelf door het kind te slaan. Toen een marechausseemedewerker het kind meenam en de luier wilde verschonen vond hij alleen een spoor van drugs.

Toekomst
Wat voor toekomst hebben deze kinderen? De moeder van het jongetje in de buggy maakte zich geen zorgen. Zij keek niet op of om toen ze de coffeeshop uitwandelde. In haar routine, alsof zij haar hond van een paal losmaakte, nam zij de buggy mee. Voor ik mijn verbazing kon uitspreken slokte de mensenmassa de twee op en waren zij weer een gelukkige moeder en zoon.

© Foto: Getty Images