Tijdens de eerste perswee dacht ik nog, “Dit-wil-ik-nooit-meer!”. En dat terwijl ik tijdens mijn zwangerschap enorm nieuwsgierig was naar de pijn van de bevalling.
Afgelopen vrijdag ontving ik een sms’je vanaf het oppasfront, “Irem staat!”. Terwijl ik in de trein onderweg naar Utrecht zat, trok mijn dochter zich op aan tafel en stond rechtop! Jullie begrijpen dat dit wereldnieuws is.
Op de dag dat het kabinet viel, werd Irem één jaar oud. Hieperdepiep, op alle fronten werd het een dag om nooit te vergeten. Terwijl iedereen bij elke ‘hoera!’ de handen in de lucht gooide, voelde ik mijn baarmoeder als vanouds weer samentrekken.
Ik was vanochtend om half zeven al uit de veren. “Het is zondagochtend hoor!!” zeg ik tegen Irem. Vanuit haar bed kijkt ze me met twee dikke snottebellen aan. Haar gezichtje is bedekt met een laag opgedroogd snot.
Vanaf vandaag ligt de nieuwe Viva Mama weer in de winkel. Naast vaste items als Kids en zo, De bevalling en Any Mama vind je in deze Viva Mama weer veel andere onderwerpen. Bij deze licht ik alvast een tipje van de sluier op.
Irem is een slanke dame. Dat werd mij tijdens het meest recente bezoekje aan het consultatiebureau verteld. In twee maanden tijd was ze maar 200 gram aangekomen. Het klinkt eerder als een vermagering!
Durf jij als zwangere met je buik in de AnyMama? Omdat je zo trots bent op je buik.
Morgenochtend is het zover. Dan sta ik te jongleren met kind, koffie, werktas, föhn en autosleutels. Vanochtend hadden we de generale repetitie en alles ging fout.
“Nee, niet doen! Afblijven. Kom eens hier. Doe je mond eens open. Nee! Wat wil je nou? Eet je boterham op! Nee, niet wrijven! Niet doen! Wat heb ik nou gezegd?!”
De tijd is aangebroken om weer fulltime te knallen. Ik heb het afgelopen jaar de luxe gehad vanuit huis te werken en tegelijkertijd voor Irem te zorgen. Het roer gaat vanaf februari radicaal om.
Het jaar 2009 is het jaar van Irem. Een klein meisje dat eerder dit jaar net zoveel woog als een kleine zak aardappelen en aan het eind van het jaar de Maxi Cosi bijna was ontgroeid.
Ik ben officieel ontzwangerd, want de negen maanden zijn we ruimschoots voorbij. Op de markt liep ik de verloskundige tegen het lijf die mij vertelde dat negen maanden niets voorstelt. Wat?!
Irem is een kind uit een boekje. En dagelijks val ik op mijn blote knietjes om alles en iedereen te bedanken voor zo’n voorbeeldig kind. Maar dan moet ze natuurlijk niet met eten gaan zitten smijten.
Irem krijgt voor Sinterklaas een vloerlamp. En een moker. En als ze heel lief is, misschien nog een extra laag stopcontact in haar kamertje.
Jawel, deze week heeft het eerste tandje zich door het tandvlees geboord. Ruk de spareribs, kippenkluifjes en steaks maar aan!
Ik kan nu met een gerust hart zeggen dat de navelstreng volledig doorgeknipt is. En dat werd tijd ook, eindelijk kan ik dan die langverwachte stedentrip met vriendinnen boeken!
Als een echte Navy Seal tijgert Irem door de woonkamer. Kabels worden eruit getrokken, speelgoed over de grond gesmeten en zelfs de oorlogswonden ontbreken niet.
Je bent pas voor het eerst moeder geworden als blijkt dat het huwelijk met je man niet is wat je ervan had verwacht. Daar kunnen allerlei redenen voor zijn: botsende karakters, een buitenechtelijke relatie, problemen van seksuele aard
Gisterochtend vond ik in het bedje van mijn dochter een afgehakt paardenhoofd. Oké, niet echt, maar daar leek het wel een beetje op.
We zijn zeven maanden verder en inmiddels heb ik op zolder dozen vol met babykleertjes. Een klein daarvan is zelfs ongedragen. Wat moet ik ermee?! Verkopen? Een tweede kind baren?
Tot op de laatste dag van de bevalling was ik bang dat er iets verkeerd met de baby zou gaan. En toen ze er eindelijk was, zijn de zorgen nooit meer opgehouden.
De babybusiness is big business. Ondanks het feit dat ik hartstikke koopziek ben en me tijdens mijn zwangerschap JLo met bijbehorende creditcards waande, heb ik mij niet laten verleiden tot peperdure kinderkamers, kleedjes, kinderstoelen en ander dingen.
