Vijf september: de Viva Mama bakfietsrace in het Vondelpark. We zijn nog op zoek naar mama’s die heel hard kunnen fietsen. Je kunt je nog inschrijven!
Een tijd geleden zakte ik volledig uitgeteld met natte jas en al op een kroegstoeltje. Mijn handen maakten een wurgend gebaar, daarbij gromde ik geërgerd.
Eerste tandje, stapjes, dansjes en liedjes, er komt geen eind aan de lijst met mijlpalen. Wanneer komt er in hemelsnaam een einde aan dat babyboekje?
Irem heeft in totaal een week ingeschreven gestaan bij een modellenbureau. De inschrijving duurde zelfs zo kort, dat de foto’s nooit online hebben gestaan.
Huize ElvanB is omgetoverd tot een afkickkliniek. Wij gaan voor cold turkey. Geen afbouw van verslavingen. Geen vervangingsmiddelen. Dag Irem, zwaai maar dag met je handje naar de speen.
Daar gingen we dan op vakantie. Apie en Irem achterin. De station volgepropt. Paspoort en creditcards mee en hatsikidee. Onze eerste autovakantie was een feit.
Mijn kind is geen huilie, die tipt gewoon met haar voorhoofd op de tuintegels om vervolgens als een bikkel headfirst, al struikelend over de bezemsteel, de Hortensia’s in te duiken.
Sinds kort hebben wij een badje in de tuin. Speciaal voor Irem. Het duurde alleen even voordat ze in de bek van een vis durfde te zitten.
Voor het eerst gingen we met zijn drietjes naar het strand. Er was namelijk geen ander plek op aarde waar ik vanochtend liever had willen zijn.
“Er vliegen horzels zo groot als mijn vuist en er is geen internet.” We worden gewaarschuwd door onze vrienden. Jawel, over een paar weken vertrekken wij in de auto richting Frankrijk, naar een klein landgoed, waar we volledig overgeleverd zijn aan de grillen van de natuur.
Vanuit de keuken klinkt er keihard ‘kut, kut, kut, kut!’. Verderop in de woonkamer echoot het nog na. En een minuut later schreeuwt Irem ‘kut, kut, kut!’. Tenminste, iets dat er op lijkt…
Zware bevallig achter de rug? Geen tijd meer om boodschappen te doen? Kortom; ken je iemand die het verdient om stevig in de watten gelegd te worden? Dat kan met dit bomvolle pakket vol fijns voor moeder én kind! Zelf houden kan natuurlijk ook.
Ook dit jaar wordt het Amsterdamse Vondelpark weer opgeschud door een roedel bakfietsende moeders die de strijd met elkaar aanbinden in de Viva Mama Bakfietsrace. Zin om mee te doen? Je kunt je nu aanmelden voor de editie van 2010.
Ik neem mijn taak als ouder heel serieus. Schone billen en een volle buik is niet genoeg. Er moet ook gespeeld worden. En als mijn kind iets goed kan…
Het leek ons zo leuk he, een knuffelaap voor Irem. Zo’n beest met van die slungelige armen en benen, waar ze zich in bed lekker aan vast kan klampen.
Het is maar goed dat ik voorlopig niet meer langs het consultatiebureau hoef, want ze hadden mij en Nils geboeid en wel afgevoerd. Irem zit namelijk onder de blauwe plekken. Oh en we hadden laatst wederom een bloedlip.
Vlak voordat Irem geboren werd, kochten wij een wit tapijt. Een prachtig, absurd groot, wit kleed waar zelfs Jan de Bouvrie jaloers op zou zijn. Maar nu…
Ik ben geworden wat ik altijd verafschuwde, een moeder die achter de kinderwagen op andermans hielen staat in te hakken. Onvermijdelijk op Koninginnedag.
Afgelopen weekend was ik ziek. Zo ziek dat mijn moeder er niet aan toegekomen is een stukje te tikken. En nu? Nu heeft ze het te druk met werken, daarom neem ik een keertje voor haar waar.
Sinds kort hebben wij een binnenhuisarchitect. Er wordt nu ongevraagd met meubilair geschoven en schattige prullaria verdwijnen mysterieus van de salontafel of worden vervangen door kleurige exemplaren.
Het heeft even geduurd, maar Irem is de maxi-cosi ontgroeid. Shocking inderdaad, want ze is al ruim een jaar oud. Het kippetje heeft er tot de dag van gisteren nog prinsesheerlijk in gelegen.
Toen ik zwanger was, mocht iedereen van mij aan mijn buik aan zitten. Iedereen mocht over het bolletje van mijn ongeboren dochter aaien. En alhoewel ik ‘maar’ achttien kilo was aangekomen, voelde ik me zo lomp als wat.
