Op deze pagina vind je alle blogs met betrekking tot kinderen en - uiteraard - het tijdschrift.
Viva Mama is stoer, slim en sexy, net als Viva. Bedoeld voor Viva-lezers die (bijna) moeder zijn. Met daarin alles wat jou interesseert in deze nieuwe levensfase. Want je wereld verandert, maar jij niet. Viva Mama verschijnt 6x per jaar.
Abonnee worden? Hier vind je meer abonnementsinfo.
Viva Mama vind je ook op Facebook, Twitter en op Hyves :) Of kijk ook eens op het forum!
De volgende Viva Mama ligt op 6 juni in de winkel.
Een eerste kind is eigenlijk een experiment. Vanuit een oerinstinct hou ik die kleine frummel natuurlijk in leven, maar voor de rest modder ik eigenlijk maar wat aan.
Hoe vermaak je een baby met een concentratiespanne van een goudvis? Moet ik nu al heel pedagogisch verantwoord bezig zijn of kan ik ook gewoon de krant voorlezen zonder dat ik er gekke stemmetjes bij doe?
Voor de zoveelste keer ros ik met de kinderwagen tegen een berg dozen aan. De stapel lantaarntjes begint gevaarlijk te wankelen. Boos loop ik de winkel uit. Nee, laaiend was ik!
Het begon met een loopneusje en een stemmetje zo zwaar als dat van Marco Bakker. Irem is ziek. Maar ik hoor iedereen zeggen dat ik mij geen zorgen hoef te maken. “Koorts? Ach mevrouw, dat hoor er nu eenmaal bij.”
Nu komt iedereen in dit huis aan rust toe. Nils, Irem, Betty en zelfs de wind lijkt te gaan liggen wanneer ik de dekens over mij heen trek. Maar op de één of andere manier word ik altijd bekaf wakker.
“Kinderen neem je niet! Die krijg je!”, gilde een vriendin onlangs tijdens een verjaardag. De satéstokjes bleven een ogenblik in de lucht hangen en kauwende monden vielen open. “Nou, stel je niet zo aan. Een zwangerschap plan je toch?!” reageerde een andere vriendin daarop.
Vandaag ligt de nieuwe Viva Mama in de winkel. Met daarin natuurlijk weer alles over kinderen, zwangerschap én een winactie. Wij mogen namelijk Mega Mindy pakketten weggeven!
Het staat in Viva Mama – en deze ligt nú in de winkel! Zomaar wat redenen om deze VM in je tas te proppen – eh, niet vergeten eerst af te rekenen, zwangerschapsdementie telt niet als excuus 
Ze is nog te klein voor Artis, nog te klein voor Eurodisney, nog te klein om de hele dag op het strand mee te hangen en nog veels te klein om met mij aan de bar te hangen in de lokale kroeg. Maar waar kan ik een baby dan wel mee naar toenemen?
“Mam, ik ga stappen hoor!”, roept Irem. Ze staat boven aan de trap. Haar lippen zijn vuurrood geverfd en haar rok reikt niet verder dan net onder haar billen. Net voordat ze de deur uitloopt, trekt ze een sigaret uit haar tas. Ze is net vijftien.
Tijdens de zwangerschap kwam ik ruim 15 kilo aan. Die ben ik inmiddels kwijt. Wel heb ik aan die bevalling een conditie van een krant overgehouden en het figuur van Jabba de Hutt.
Loes (26) is freelance journalist, fulltime fantast en amateur-cupcake-bakker. Deze amateur-cupcake-bakker vindt dat ze de leukste vrienden van iedereen heeft. Met prins J. (29) gaat ze dit jaar de allergrootste stap zetten: samenwonen. Haar trefwoorden:
Zondag vond ie weer plaats in een super warm Vondelpark: de Viva Mama-bakfietsrace. Een groot succes, met heel veel lezers en parkbezoekers als publiek. 50 Viva Mama lezeressen raceten op bakfietsen door het park. Voor de prijzen, maar vooral vanwege het goede doel: Orange Babies.
Jullie hebben de aankondiging ervan vast al een aantal keer de revue zien passeren; de Viva Mama bakfietsrace. Opgeven kan helaas niet meer, het is namelijk al vandaag. Maar aanmoedigen natuurlijk wel.
Van de één op de andere dag besloten we zwanger te raken. Er gingen geen zware gesprekken of discussies aan vooraf. Ik riep op een avond “dit is mijn laatste strip hoor, daarna slik ik ‘m niet meer.” Vier maanden later was ik zwanger. Precies een jaar geleden.
“Dag mevrouw, mijn dochter drinkt niet. Ze houdt de lippen stijf op elkaar, fronst haar wenkbrauwen en schudt wild met haar koppie. Wat moet ik doen?” Aan de andere kant van de lijn blijft het angstvallig stil.
Hormonen. Ik er werd er agressief en emotioneel van. Zo kon ik uren als een viswijf staan tieren in de supermarkt wanneer iemand voordrong. Maar als ik dan eindelijk aan de beurt was, stond ik jankend mijn excuses aan te bieden.
De babykamer had ik snel op orde. En na een aantal koopzieke verlofdagen zaten ook de kasten en de laden vol. Maar toen ik wilde kijken voor een kinderwagen begon mijn suikerklontje zich er al snel mee te bemoeien. Ja hoor, ineens had hij een mening.
Ik heb het niet langer dan een week volgehouden. Borstvoeding. Wat een hel vond ik dat. De verloskundige noemde mij nog net geen kindermishandelaar. Volgens haar had ik het doodvonnis van mijn kind getekend.
Wegens succes herhaald: de Viva Mama Bakfietsrace. 50 vrouwen racen door het Vondelpark voor de eer, voor de prijzen én voor het goede doel. Doe je mee?
De babyadviezen van mijn moeder probeer ik tot een minimum te beperken al ontkom ik er soms niet aan. Irem had vorige week zo’n last van krampjes. Een belletje naar mijn moeder leek uitkomst te bieden.
De bevalling, waar ik zowel naar uitkeek als tegenop zag, viel achteraf eigenlijk best mee. Al kan ik nog steeds niet geloven dat dit prinsesje in mijn buik heeft gezeten. En dat ze mij opzadelde met een scheurtje en een aambei heb ik haar al lang vergeven.
