Al dagen spookt er een televisiereclame door mijn hoofd. Een televisiereclame met een onwijs diepe betekenis.
Een kennis van me heeft drie kinderen. Ooit vertelde hij me dat hij, ondanks zijn liefde voor de andere twee, toch zijn eerste kind het meest bijzonder blijft vinden.
In de nieuwe Viva van deze week staat een artikel over de babykloof. Het zogenaamde ‘gat’ dat zou ontstaan in vriendschappen als er kinderen komen. En dat in sommige gevallen zelfs het einde van een vriendschap betekent.
De ene moeder hoor je luidkeels boven iedereen uit tetteren, de ander is altijd op de hoogte van de laatste roddels. Beppen op het schoolplein, voor sommigen is het topsport.
Vanochtend las ik dat een Nederlands stel, op wereldreis met hun zeiljacht, hun drie jonge kinderen alleen hadden achtergelaten op dit jacht. Ze gingen bij vrienden eten, die met hun boot driehonderd meter verderop lagen.
We zaten te wachten in de ontvangsthal van het resort waar we onze vakantie zouden gaan doorbrengen. Twee uur eerder waren we al geland op het vliegveld van Isla Margarita. Tegenover mij zat een barbiepop. De man met wie ze was gekomen kon je echter allerminst een Ken noemen.
De Kinderparade, ook deze zomer staat ie weer in heel Nederland. Er zijn verschillende theater- dans- en muziekvoorstellingen speciaal voor kinderen. Viva nam een kijkje.
Anna (45): “Ik heb twee kinderen, een dochter van 16 en een zoon van 14. Mijn dochter is een rustig meisje, ze doet erg haar best op school en heeft eigenlijk nooit problemen. Mijn zoon is een heel ander verhaal.
Als je een kind krijgt moet je het een naam geven. Het kiezen van een naam is een hele opgave en je doet het nooit goed.
Zo kennen we het weer. Een natte Nederlandse zomer. Wij zijn dat ook helemaal niet gewend al die warmte. Tijd voor thee en een chocoladekoekje.
Op 21 juli komt de nieuwe Franstalige film Le Gamin au Velo van de Gouden Palm winnaars Jean-Pierre en Luc Dardenne uit. Een film die je meeneemt in de wereld van een jongetje opzoek naar liefde en geborgenheid.
De ouders van mijn beste vriendin op de middelbare school hadden een zeldzaam slecht huwelijk. Het enige goede aan hun haat voor elkaar was dat ze er consequent in waren. Dat gaf een zekere mate van veiligheid.
Om de kinderen van de buurtvereniging wat te amuseren organiseerden we een vossenjacht.
Onze jeugd zuipt steeds meer. Maar dat wisten we allang. Het probleem wordt alleen nooit bij de ballen gegrepen.
Vorige week stond ik nog heel gespannen door een raam te staren met allemaal nerveuze ouders om mij heen. Daar in het zwembad lagen onze kinderen te dobberen.
Een jaar geleden was het WK. Weten jullie het nog? Toen het zo warm was, en we, na elke gewonnen wedstrijd, allemaal van pure euforie in de plomp sprongen? Nou, ik moet dan ook altijd nog aan iets anders denken.
De eindstreep komt eindelijk in zicht. Enkele koplopers hebben de finish misschien al behaald, maar het peloton komt nu. De grote massa mag op vakantie!
De namen Wesley en Samantha (spreek uit Semantaah) zijn op hun retour. De Diego’s en Alicia’s komen eraan.
De koffers zijn al een week zo goed als gepakt en de paspoorten liggen klaar.
Het einde van het schooljaar nadert. We zitten midden in de laatste schoolweek voordat Micky zeven weken vakantie heeft. En dat is maar goed ook.
