Paralympisch atleet.
* Haar motto: Beperkingen zijn geen grenzen.
* Marije in vijf woorden: ambitieus, doorzetter, beetje betweter of leergierig, klein-meisje-grote-mond, sportief.
Marije stond in de Viva 400 van 2008 en heeft geblogd van 22 juli t/m 29 september 2009. Bovenstaande informatie betreft deze periode.
Meer Marije:
Marije's site
© Foto: Erik van Leeuwen
En dan toch nog, zij het wat laat, een ‘afscheidsstukje’ van mij. Nog moeilijker dan beginnen met bloggen is misschien wel het stoppen ermee. Stiekem had ik ‘mijn’ maand als gastblogger al behoorlijk opgerekt. Overal zag ik
In de achtertuin zitten twee konijnen. In een hok, want het zijn huisdieren. Ze zijn vooral groot. Groot en dik, want ik geef ze te veel eten.
Vrijdagavond. De opening van de Uitmarkt. Ik staar met open mond naar het podium. Daar staan een broer en zus met een accordeon en een viool de hele Dam plat te spelen.
Ingespannen tuurt mijn vriend naar het beeldscherm van zijn computer. Virtuele Ronaldo’s, Sneijders en Van Nistelrooijtjes krioelen als mieren over het scherm.
Ik zie mezelf graag als ‘De Nieuwe Generatie’. Ik heb internet op mijn mobiel, sms sneller dan het licht, op mijn harddisk staan opnames van mijn digitale tv-abonnement en
In de stad Amsterdam waar de zeelieden lallen
Tot hun nachtmerries schallen over oud Amsterdam
Hoezo komkommertijd? Het WK atletiek is begonnen! In Berlijn strijden deze week de allerbeste atleten op aarde om de medailles. En ik zit aan de buis gekluisterd.
Omdat atletiek een sport is waar krachttraining nou eenmaal bij hoort, ben ik vaak in de sportschool te vinden.
Ik kan het beter maar meteen opbiechten: ik ben fan van ‘Tuintje in mijn hart’, het nieuwe nummer van Damaru en Jan Smit. Een aanstekelijk deuntje, dat perfect bij deze zwoele zomer past.
Als iemand vraagt wat mijn droom is, mijn doel, dan kan ik daar kort en bondig over zijn: een medaille halen op de Paralympische Spelen in 2012. Oja, en arts worden. Maar dat doe ik daarna.
Een huilend jonge vrouw op de hoek van de straat als ik naar huis fiets. Niets zo ontroerend, zo hartverscheurend als een huilende vrouw.
Voor een middag voel ik me het middelpunt van het universum. Waar ik ook kijk: mensen langs de kant. Rijen dik. De muziek schalt, ik klap mijn handen op de maat. Spontaan klappen de mensen aan de kant mee in het ritme.
Uniek zijn is een illusie. Ik mag dan wel gehandicapt zijn en een topsporter, een vrij zeldzame combinatie in Nederland, maar ook ik worstel met het meest besproken vrouwenprobleem: mijn gewicht. Of liever gezegd mijn vetpercentage.
Leedvermaak is het beste vermaak, maar bij mij staat zelfspot met stip op nummer een. Ik vind mezelf nou niet echt de next Youp van het Hek of Theo Maassen, maar na een goede gehandicaptengrap te hebben geproduceerd kan ik smakelijk om mezelf lachen.
Ik sport niet alleen zelf nogal fanatiek, ik ben ook fan van zo ongeveer alle sporten waarbij echt heldendom komt bovendrijven.
Ik mag bloggen voor Viva.nl!! Wat een eer. Net als een eerste indruk op een sollicitatiegesprek, kan ook een eerste blog bepalend zijn voor al het vervolg.
Vorig jaar zijn we ermee begonnen: de Viva 400. De Lijst der Lijsten voor succcesvolle vrouwen!
Wat is dat toch leuk en bijzonder om nieuwe gastbloggers te mogen introduceren. Best een beetje spannend is het ook 
Dit is weer zo’n moment hoor, dus (hoor die galmende omroepstem) may I present you: Marije Smits.
