Freelance redacteur/schrijver, docent Nederlands.
* Haar motto: Don't let your dreams be dreams.
* Marijn in vijf woorden: impulsief (lees: veranderlijk), creatief, romantisch, tikkeltje neurotisch en naïef.
Marijn heeft geblogd van 4 april 2008 t/m 7 september 2009.
Bovengenoemde informatie betreft deze periode.
Ik ben normaal niet zo van films waarvan de slachtpartijen en het bloedvergieten de verhaallijn op zich is. Maar deze scheen de beste film van de afgelopen jaren te zijn, dus ik maakte een uitzondering.
Tsja, en als het feestje voorbij is, blijft er maar één ding over: een grote berg troep. Beetje jammer, vooral als je bedenkt dat ik zowat twee hele dagen heb besteed aan het aan kant maken van mijn huis en tuin.
Zo’n week geleden begon het: mijn online speurtocht naar accurate weersvoorspellingen voor morgen. Want op de allerbelangrijkste dag van het jaar, wat dat betreft ben ik net een kleuter, wil ik natuurlijk geen drupje regen hebben.
Van uitstel komt afstel, zeggen ze. Was het maar zo’n feest bij de belastingdienst. Geen ontkomen aan bij de blauwebrievenbrigade.
Zoals vele anderen had ik gisteren het strandfeest van Hoek van Holland op het programma staan. Ik had heel de dag staan zwoegen op een korfbalveld, was helemaal gesloopt, had een dikke lip, een verrekte spier, maar ik moest en zou naar het feest gaan.
Normaal ben ik in de klas heel geduldig. De rust zelve. En oase van kalmte, vrede en begrip. Tot tien tellen doe ik alleen maar in een educatieve context.
‘Ik wist het! Ik wist het!’ was heeft eerste dat door mijn hoofd ging toen vriendin S. een foto van haar baarmoeder in mijn handen drukte. ‘Oh, en we hebben pasfoto’s laten maken,’ was het bruggetje naar de aankondiging van haar zwangerschap, toen ze was uitverteld over de vakantie.
Er was eens een lange sloot. De sloot was mooi en fijn en liep tussen twee weides in, waar veel koeien op stonden. De koeien vonden het wel best op de weide, maar het raakte er steeds drukker.
Nee, dit is geen dubbel geplaatste blog van Roger. Precies op de dag dat hij schreef over zijn niet zo flitsende tenniscarrière, nam mijn sportloopbaan een reuzensprong.
Om de paar dagen zie je onze woonkamertafel niet meer. Wat je wel ziet is een verzameling kranten in de vorm van het tafelblad. Toen ik, op zoek naar een pen, mijn weg probeerde te banen naar de oppervlakte, vroeg ik me af: ‘Zullen mijn kinderen nog weten wat een krant is?’
Elke maand stellen mijn vriend en ik onszelf deze vraag. Elke maand zijn we er namelijk heilig van overtuigd dat we op de 10e multimiljonair zijn.
Er is een man gestorven aan liefdesverdriet. De Nederlander bezweek in een hotel in Colombia en maag- en darmproblemen nadat zijn geliefde hem had laten zitten.
Freelancen. Dit geweldige concept verdient een blog. En dan heb ik het niet over de open deuren: hoe ontzettend fijn het is dat je je eigen tijd kunt indelen en hoe geweldig afwisselend het is.
Het is zover. Ik weet zeker dat menigeen verteld zal staan van dit nieuws, maar het is toch echt zo: ik ben officieel oud en wijs.
Ik ben een dierenvriend. Dat wil zeggen: ik vind kleine katjes schattig en ik kijk vertederd om als een puppy aan een minihalsbandje voorbij dartelt. Maar met alle respect, Meneer Mug, ik heb het niet zo op uw soort. En omdat ik zal u uitleggen waarom.
Soms loop ik over straat, ben ik aan het douchen, sta ik in de rij bij de Albert Heijn, skate ik om de Kralingse Plas heen, of zit ik zomaar een beetje naar de tv te staren en – poef! – ineens is een blog geboren.
Maar nu…
Het is de tijd van de grote thema-evenementen: Zomercarnaval, Gay Pride, Dance Parade, enzovoorts. Je kunt het zo gek niet bedenken of voor die doelgroep is een apart feest georganiseerd.
Ik ga niet zeuren over het weer. Waarom zou ik? Regen is fantástisch! En het feit dat het eigenlijk zomer hoort te zijn, doet daar niks aan af.
Ik ben nogal van de sentimentele momenten. Vooral van de ‘Het is vandaag precies een jaar geleden dat’- momenten. Een jaar geleden dat ik afstudeerde, dat ik naar New York ging, dat mijn Grote Liefde en ik besloten weer bij elkaar te komen, dat ik mijn haar voor het eerst in een staartje droeg,
Het is vroeg, maar niet te vroeg. De slaap zit nog in mijn ogen, maar is uit mijn lijf.
Ik stond gisteren in de rij voor de kassa bij de Albert Heijn. En wie stond daar zomaar in de rij naast mij? Tokio Hotel!
