Ik dacht, laat ik jullie weer eens bijkletsen over het reilen en zeilen van Budhi. Het gaat goed met budhi. Als ik dat zeg, voelt het bijna alsof ik over mijn kleine kindje praat. Alsof Budhi een persoontje is, ipv een idee, een website.
De trein rijdt langs wat hoge gebouwen. De zon weerkaatst haar rozegekleurde licht erin. Het is vijf uur en nog licht.
Hyves is een uitermate geschikt medium om mensen van vroeger op te zoeken. Dat ontdek ik samen met een vriendin als we in een wegtrekker van verveling op het geniale idee komen om oudklasgenootjes te gaan opzoeken.
Ze loopt naast me, mijn mama.
Ik ben op mijn hakken net wat groter dan zij, dus ik kan bijna op haar kruin kijken. Ze is nog steeds niet grijs, valt me op.
Een cursusje onderhandelen zou mij best staan denk ik. Tijdens mijn reizen naar Azië werd al snel duidelijk dat ik niet bepaald uitblink in het spelletje dat onderhandelen heet om de beste prijs eruit te halen.
Ineens is daar een mail. Van hem. Hij die een half jaar geleden een meisje tegenkwam. En niet zomaar een meisje, het bleek HET meisje te zijn. Ik was dat dus uiteindelijk toch niet voor hem. Dat hij het wel voor mij is, maakt dan ineens niets meer uit.
Pardon…? Dat is het eerste wat ik uit kan brengen als ik het zovéélste verhaal hoor. Verhalen à la: vrijgezel meisje is uit en komt jongen tegen. Vrijgezel meisje en jongen kletsen gezellig. Meisje gaat weg en zegt jongen gedag. Er worden geen telefoonnummers uitgewisseld.
‘Lost the things that you thought you would never miss. Let them out and miss them while they’re gone. But there’s memories down here, that will always live and they can’t take them away, so they won’t.’ Pas nu hoor ik deze woorden echt.
[..] Bij mij thuis ligt mijn Happinez-agenda boven op de Elle, de Viva naast MIND Magazine, mijn wierookstaafje naast mijn potje nagellak. Dat ben ik. En daar wil ik een site over gaan maken. [..] Zo eindigde ik mijn vorige blog. Bovenstaande is wellicht een beetje cryptisch, dus ik ga daar deze keer wat meer op in.
Hoe stel je jezelf eigenlijk online voor? Ik zit zo langzamerhand al ruim een kwartier naar het knipperende zwarte streepje van Word te staren, dat lijkt te wachten tot ik mijn eerste woorden typ.
Jawel, ik mag weer iemand aan jullie voorstellen. Iemand die ik hier op het werk heb leren kennen. Die zowel van de wierook en de ‘zweef’
is, als van de nuchter en de grote oorbellen. En daar super slim haar werk van maakt!
Elke vrijdag om half vier blogt 