Foutje, bedankt!
In Nederland niet. Hier kan hij bekennen – is hij gelijk van dat ‘schuldgevoel’ af – en er vervolgens mee wegkomen, omdat de agenten een ‘foutje’ hebben gemaakt. De agenten hadden de hennepkweker, in dit geval, vóór het verhoor moeten melden dat hij het recht had eerst een advocaat te spreken. Als de politie hierin faalt, gaat de bekentenis rechtstreeks de papierversnipperaar in. Het is toch zeker geen potje Monopoly waarbij hij een beurt in de gevangenis door mag brengen zonder huur te betalen – en dus zonder te boeten – om vervolgens de volgende ronde bij ‘start’ gewoon weer 200 dollar te ontvangen voor zijn oogst?  

Geen spelletje
Het lijkt op een vals machtsspelletje, waarbij de verdachte kanskaarten kan blijven pakken tot de agenten genoeg bewijs hebben. Eerst beroept hij zich op het zwijgrecht, en vervolgens hoopt hij dat de man met de pet in zijn val loopt. Geldt voor deze misdadiger dan niet dat hij zijn rechten moet kennen? Het zogenaamde Salduz-verweer wordt nog eens een hype onder criminelen. Elke oen die de wet overtreedt weet toch dat ‘alles wat hij zegt tegen hem gebruikt kan worden?’

Regeltjes
En zo zijn er nog talloze spelregels waar de politie zich aan moet houden. Maar ondertussen klaagt men wel dat agenten harder op moeten treden. Hoe moeten zij dat doen als iemand gewoon weer de (Kalver)straat op mag, terwijl hij een misdaad heeft bekend?

CC foto: FreddieBrown

Waar ik toen een speelgoed exemplaar kreeg heb ik nu eindelijk een heuse naaimasjien. Ik wist niet eens echt dat ik er een wilde, totdat het filmpje me eraan herinnerde. Ik ben een volwassen vrouw met een huis en een bijna baan, daar hoort toch zeker een naaimachine bij. Een beetje vrouw weet hoe je zoiets doet, kleding maken en repareren.

Faalhaas
Ik heb een paar vriendinnen die de meest jaloersmakende kledingstukken uit het wonder der vooruitgang weten te pompen. Ik niet helaas. Ik kan net mijn draad inrijgen en een halve zoom zetten alvorens mijn proeflapje onder het voetje vastgeketend zit. Het is hopeloos. Naast schoonmaken, opruimen, de was en koken faal ik ook al keihard voor het examen broek omzomen.

Waar leer je zoiets eigenlijk? Mijn moeder is ook geen ster in deze dingen, maar zij bakt er tenminste nog iets van. Ze heeft ook vast wel een poging gedaan om het op mij over te dragen, maar er is schrikbarend weinig van blijven hangen.

Emancipatie
Was ze te geëmancipeerd? Handigheidjes die van moeder op dochter werden overgebracht, zijn ze verloren gegaan? We hebben fantastische opleidingen en mooie carrières in het vooruitzicht, maar we kunnen nog geen sok stoppen. Op de middelbare school heb ik een stekker leren aarden, circuitjes gesoldeerd en verschillende boormachines gehanteerd, maar een was draaien of kookles dat was er niet bij. Dat was allemaal niet meer van de moderne geëmancipeerde tijd. Bij verzorging leerden we hooguit dat je af en toe wat deo moest gebruiken en dat je niet eerst je billen moet wassen. “Van voor naar achter dames, van voor naar achter.”

Misschien wordt het tijd voor een hernieuwde emancipatie der huishoudkunde. Gewoon weer naailes in plaats van dat eeuwige geleuter over het wassen van je doos.

CC foto: cauzinha

Kop in het zand en gewoon net doen alsof de lente er al bijna is. Half november is immers al bijna december en dan is het zo 2012 en ach januari gaat ook vanzelf voorbij en argh…

Elk jaar neem ik me voor om vooral positief te blijven, maar binnen drie weken heb ik het alweer helemaal gehad en verander ik in een vervelende zure zeurkous. Alles heb ik al geprobeerd. Veel noten en zaden eten, met mijn giechel voor een speciale lamp, vroeg opstaan, sporten, zonnebank, veel te dure Starbucksmeuk, mediteren en flirten met alles dat los en vast zit. Alles zonder resultaat, koning winter en ik zijn gewoon geen goed liefdeskoppel.

Chocolademelk
Eigenlijk heb ik dit al zo lang als ik het me kan herinneren. Vroeger vond ik de sneeuw leuk, voor een paar dagen, maar nu kan ik er alleen nog maar de negatieve kanten van zien. De onaantrekkelijke vieze natte grijze gladde drab. Chocolademelk lust ik niet, kerst vind ik gedoe en wintersporten durf ik niet.

Het liefst zou ik me gewoon een paar maanden binnen willen opsluiten met de gordijnen dicht, een hoop slecht voer en een keur aan nog slechtere series.  Gewoon me, myself en m’n onopgemaakte smoelwerk dat me elke ochtend melancholisch aanstaart als ik het licht in de badkamer aan doe en de dag als verloren beschouw. Vrolijkheid en sociale verplichtingen? Kom maar terug in maart als we voorzichtig weer het terras op kunnen.

199 nachtjes slapen
Zo dat is eruit. Natuurlijk weet ik wel dat bovenstaande droom niet in vervulling kan gaan, maar soms is het lekker om gewoon even te zwelgen. Helaas moet er gewoon gewerkt worden. En dus geef ik mezelf maar een schop onder mijn hol en bouw en fijne aftelkalender om te wachten tot het moment daar is: de lente. Vandaag een zonnig filmpje voor alle andere zure winterhaters. Nog 199 nachtjes…

CC foto: Stupid Dingo

Overgenomen door de mist
Sinds een week ben ik getuige van een vreemd schouwspel. Het grote weiland voor mijn huis verdwijnt namelijk. Met huid en haar. Als de zon begint te zakken wordt het weiland langzaam maar zeker overgenomen door de mist. Het begint laag bij de grond. Een witte nevel kruipt het land op, alsof iemand aan de overkant een kraan heeft opengedraaid. Koeien verliezen hun pootjes, en de fietser op het smalle landweggetje vervolgt zijn weg zonder wielen.

Als het begint te schemeren springen de lantaarnpalen aan, die dan al tot hun nek in de mist staan. Binnen enkele minuten zijn hun grijze hoedjes ondergedompeld en is er van hun schijnsel niets meer te zien. Dan stop het.

De grijze muur
Een metershoge grijze muur trekt een grens tussen de bewoonde wereld en… ja, tussen wat eigenlijk? Het bruggetje dat de geasfalteerde weg verbindt met de landweg, leidt naar niets. Het lijkt wel of de mist op zijn plaats wordt gehouden door een glazen wand, zo scherp is de scheidingslijn.

Tastbaar
Ik sta op uit de vensterbank en kom achter mijn eigen glazen wand vandaan. Ik trek de voordeur achter me dicht en draai mijn lange sjaal drie keer om mijn nek. Langzaam loop ik de brug op. Vlak voor het einde sta ik stil. De neuzen van mijn schoenen wijzen richting niks. Ik hef mijn handen en sluit mijn ogen, langzaam duw ik mijn palmen naar voren. Ik voel de mist, dik en koud tegen mijn vingertoppen. De muur is tastbaar, of beeld ik me dat in? Ik stop mijn handen in mijn zakken en begin te lopen.

Uitgegumd
De witte deken omsluit me. Kou probeert mijn mouwen in te kruipen en druppeltjes zoeken houvast aan mijn wenkbrauwen en wimpers. Het is stil. Geen geritsel van het hoge gras of snaterende eenden. Zelfs mijn voetstappen maken geen geluid. De wereld is uitgegumd, op het stukje onder mijn voeten na.

Ik neem de rust in me op. Ik laat de mist mijn hoofd binnen en denk aan niets. Aan de andere kant van de muur is het zo gek nog niet.

Foto: Jeroen Berkenbosch

Marijke’s hart
Publiciteitsstunt of niet, de voormalige pr-dame van Robert Schoemacher wil de wereld verbeteren door haar lichaam te laten recyclen in de vorm van plastic bekers.

Volgens Marijke kunnen genoeg delen van haar lichaam hergebruikt worden. Zal zij hiervan een eigen lijn op de markt laten brengen, voorzien van haar vereeuwigde handtekening, of laat zij haar plastic kosteloos na aan de bekerfabrikant? De één laat zijn erfenis na aan familie, de ander aan het Wereld Natuur Fonds. Het is maar net waar je hart ligt.

Marijke mokkies
Veel meer dan een paar euro’s zal Nederland niet betalen voor een stapel Marijke mokkies. Maar hoeveel hysterische dames zullen hun kans grijpen om de échte Schoemachers om te laten smelten tot een cup C voor een prikkie?

Hoewel ik niet sta te springen om een wegwerpservies van het stoffelijk overschot van Marijke Helwegen – zelf dacht ik meer aan een collectie Helwegen Barbie’s geproduceerd uit haar eigen plastic -, vind ik het geweldig dat zij nadenkt over de duurzaamheid van haar lichaam.

Helwegen held
Zal zij hiermee een nieuwe trend zetten? Het zou toch zonde zijn als de wereld over honderd jaar ten onder gaat aan de resten van het vrouwelijk schoon op de wereld? Als niet de overstromingen die de Maya’s voorspelden, niet het uitsterven van de mens, maar een overvloed aan plastic een einde zou maken aan ons bestaan…

© Foto: still uit filmpje

Als het zo gaat als bij die pinguïn, dan laat maar
Ik heb geen idee of Morgan terug kan naar z’n familie. Of het navigatiesysteem van de orka zo geavanceerd is dat-ie daar even naar toe crawlt. In het dolfinarium in Harderwijk denken ze van niet, Morgan zou het niet redden in z’n eentje. Voor dat soort argumenten ben ik wel gevoelig. Zeker nadat ze keizerspinguïn Happy Feet letterlijk overboord hebben gekiept. Happy Feet kon ook niet praten, maar die bodylanguage was toch overduidelijk: “Ik wil niet naar de Zuidpool, ik wil HIER blijven.”

Het grote welles-nietes en de orkatunes
Van Happy Feet ontbreekt sinds zijn vrijlating ieder spoor. En over het lot van de orka in Harderwijk worden nu rechtszaken gevoerd. De Orka Coalitie vindt dat Morgan onder geen beding naar een dierenpark in Tenerife mag. Hij moet terug naar z’n familie. De actiegroepen denken aan de geluiden te weten dat de familie van Morgan in Noorwegen zit. Ik weet niet hoe blind je op dat soort geluiden kunt varen. Hoe betrouwbaar zijn die orkatunes?

Free Willy, Spoorloos en de Rijdende Rechter ineen
In Harderwijk noemen ze vrijlating ‘moord op termijn’. Morgan is een kleuter, die kan zich in z’n uppie helemaal niet redden, hij heeft soortgenoten nodig. Waar de familie uithangt schijnt ook niet helemaal duidelijk te zijn. Noorwegen, tja, het zou kunnen. Morgan-gate (zo is de hele kwestie al bestempeld) is een vleugje Spoorloos, De Rijdende Rechter en Free Willy ineen. Het mooiste happy end zou zijn dat Morgan zijn vinnen uitslaat in de Waddenzee en met dat leuke smileybekkie in één streep naar een fjord zwemt waar de hele familie zit te wachten.

Het zekere, het onzekere en dat zonnige eiland
Als Morgan kon praten, dan wisten we wat het beste zou zijn. Misschien zou hij dan zeggen: ‘Geen zorgen, ik ken de weg. Je moet Denemarken effe voorbij en dan ben je er al.” Nu blijft het gissen. En in zo’n geval is het zekere (een adoptiefamilie op een zonnig eiland) waarschijnlijk beter dan het onzekere (in eenzaamheid sterven in de Noordzee).

CC foto: opals-on-black.

Raggen voor een vijfje
Ik zit er aan te denken een abonnement op de Telegraaf te nemen. Niet omdat ik de Telegraaf wil lezen, maar omdat die krantenjongen zo lekker lang is. Hij kan iedere ochtend om zes uur het luchtruim boven mijn tuinpad schoonraggen. Nee, is niet zielig. Ik geef hem wel een vijfje met kerst dan.

Maar goed, deze blog gaat over Blauwe Bill
Het was eind september, 2010. Nietsvermoedend zat ik in de schuur op de grond. Ik was bezig met het verven van mijn opoefiets. Met kranten en plakband had ik wielen, lampen, stuur en zadel afgeplakt. Ik schudde de spuitbus felblauwe verf, die ik ’s middags bij de bouwmarkt had gekocht, flink heen en weer. Net toen ik de eerste blauwe baan op mijn kettingkast wilde zetten, zag ik hem zitten.

De blauwdruk van Billy
Vlak naast mijn been zat Bill. Hij loerde naar het blote stuk kuit tussen mijn sok en opgestroopte broekspijp. Ik rukte mijn been weg en de spin trok een sprintje naar mijn andere kuit. Ik krijste als een meisje en in een reflex spoot ik. Tsssssst! Toen ik mijn ogen weer durfde te openen was de spin weg. Op de uitgespreide krant tussen mijn benen prijkte een grote blauwe vlek, met in het midden een lichte afdruk van iets… Op de krant stond een letterlijke blauwdruk, van Bill. Blauwe Bill.

B. B. is back
Blauwe Billy had de benen genomen. Die zal wel doodgaan, dacht ik. Maar niets bleek minder waar. Vorige week hoorde ik de buurvrouw in de tuin hysterisch haar beklag doen tegen haar man. “… de grootste die je ooit hebt gezien, ik zweer het! Hij is blauw, knálblauw! Ga maar kijken, achter de fietsen.”

Blauwe Bill is back. Ik geloof dat hij zint op wraak. Ik voel acht ogen in mijn rug prikken, iedere keer als ik mijn blauwe fiets uit de schuur pak. Voor de zekerheid draag ik mijn broekspijpen in mijn sokken en staat er altijd een geladen spuitbus naast de deur. Misschien moet ik de krantenjongen ook maar meteen vragen ’s ochtends een rondje door mijn schuur te lopen. En om mijn fiets alvast buiten te zetten. Dan maak ik er een tientje van.

CC Foto: Thomas Shahan

Poepiebruin was ik
Nu mag ik natuurlijk helemaal niet klagen over de zomer in Nederland, want ik ben zelf eind juni het land uitgehold, om drie weken later pas weer teurg te keren. Poepiebruin van de Italiaanse zon. Compleet in de ‘Op een onbewoond eiheiheiland’ modus.

Winterjassen, huuuu
Toen ik thuiskwam stonden alle snuitjes in Nederland ongeveer zo: Het was drie weken lang completely huilen met de pet op geweest. Ik hoorde vrienden praten over het winterdekbed dat ze van zolder hadden gehaald. Ik hoorde zelfs opmerkingen over -ik durf het bijna niet te zeggen- winterjassen. Een vriendin had haar winterjas aan. In juli. Het moet toch niet gekker worden!! Tssssk!!

En ondertussen lag ik als een vette speklap in de Sardijnse branding. En elke dag was er wel iemand die even een smsje stuurde. Over de regen. En de kou. En de winterjassen.

Vijftienhonderd stukjes
En nu komt het ergste: dat draagt wel bij aan de vakantievreugd. Niet dat ik er van genoot dat jullie drie keer per dag jullie paraplu’s uit stonden te wringen en van pure binnenblijfellende maar aan een 1500 stukjes-puzzel van de Sagrada Familia waren begonnen. Nee hoor. Want ik ben geen onmens.

Maar wel dat ik blijkbaar op precies het goede moment op vakantie was. Alsof dat iets is om trots op te zijn. Alsof ik paranormalisch al aanvoelde dat ik in juli de hort op zou moeten.

Mijn innerlijke Gerrit
Grote onzin natuurlijk. Wist ik veel. En tóch voelt het goed. Alsof de Gerrit Hiemstra in mij precies wist wanneer ik op vakantie zou moeten. Ik zei het ook elke dag wel een keer. ‘Erg hè’, zei ik dan. ‘M. zegt dat het vijftien graden is in Nederland. En dat het al de hele dag regent. Erg hè. Zal ik even Calippo’s gaan halen bij de strandtent?’

Ik vind dat ik gestraft moet worden voor deze verwerpelijke gedachten. Met heel veel regen, bijvoorbeeld. Maar nu is het alweer zomer! Voor iedereen! Ik val, ondanks mijn arrogante vakantiegedrag, weer met mijn neus in de boter. Maar deze keer mogen jullie allemaal meegenieten. Zo ben ik dan ook wel weer.

CC Foto: privébezit

Insectenlijkjes turven op je kentekenplaat
Insecten zijn niet mijn favoriete diersoort, maar bang voor spinnen – de hele harige varianten uitgesloten – ben ik niet. Al prijs ik me altijd gelukkig dat insecten niet de omvang van een Vlaamse reus of labrador hebben. Dan was de wereld een angstaanjagende plek waarvoor je een flink motorblok in je Foetsie moet leggen. Maar naast de Foetsie is er nu dus de splashteller. In heel Nederland vegen mensen voor ze in de auto stappen nu hun kentekenplaat schoon, zetten de kilometerteller op nul en als ze op de plaats van bestemming aankomen turven ze hoeveel vliegen- en mottenlijkjes er op hun nummerbord kleven. Daardoor weten we nu dat er per vijf kilometer een insect doodgereden wordt.

Een mug is altijd beter in een potje Foetsie dan jij
Ja, dus? Dat dacht ik, want ik ken niemand die een mug vriendelijk naar buiten escorteert in het holst van de nacht als dat beest heeft lopen etteren. Het is waarschijnlijker dat je als een dwaas rondzwaait met je turbomepper en concludeert dat die mug beter is het potje Foetsie dan jij: 0-1, nanananana. En ik dacht natuurlijk toen ik het nieuwsbericht las dat ik gigantisch bij de neus genomen werd. Insectenlijken tellen op je nummerplaat? *Smile, you’re on candid camera* Maar wat blijkt? Het is een wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit van Wageningen om te kijken hoe het met de insectenstand staat in Nederland.

Tot mijn verbazing staat de splashteller al bijna op 34.000. Die mensen tellen allemaal insectenlijkjes op hun nummerplaat, geven vervolgens door op welke route ze die motten, muggen en vliegen om zeep hebben geholpen en mailen dat door. Of dat uit liefde voor de natuur is of als vergelding voor een lek geprikt lijf, weet ik niet. Maar creatief bedacht hebben ze het zeker. Spons mee, flesje water en een notitieblok. ”Het is doodeenvoudig”, volgens de bioloog van de Universiteit van Wageningen.

CC foto: jarod.

Family time
Je iPhone zoekt via GPS de locatie en de app laat dan zien welke gebieden er het dichtste bij jou in de buurt liggen, met een kaartje van de looproute erbij en de afstand naar de route toe. Ook is het mogelijk om de gebieden die je gevonden hebt, met je vrienden te delen op Facebook en Twitter. Voor als ze de weg kwijt zijn, zullen we maar zeggen.

‘Naar Buiten’ van Staatsbosbeheer is gratis te downloaden in de Apple App Store. Download de app nu om alle mogelijkheden te zien!

Beschikbaar in: Apple App Store (iPhone)
Prijs: Gratis !
natuur ● Staatsbosbeheer ● eenvoudig ● erop uit ● gezin

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

CC foto: Merijn Neeleman

De spellingscontrole maakt er ‘flexi ariër’ van
De flexitariër is een gelegenheidscarnivoor, de incidentele vleeseter. Zoals de roker die alleen een sigaret opsteekt tijdens een feestje, eet de flexitariër incidenteel een sappig (bij voorkeur biologisch) biefstukje. De term vind ik niet helemaal of eigenlijk helemaal niet gelukkig gekozen, ik dacht aan flexwerkende parlementariërs toen ik het woord voor het eerst las. De spellingscontrole in Word heeft een rijkere fantasie, die suggereert ‘flexi ariër’ als je het woord flexitariër gebruikt. Flexi ariër, als er iets is wat je niet wilt zijn…

Klimaatbewust eten? Makreel en tempé
Op de website www.ikbenflexitarier.nl is de Stichting Natuur en Milieu deze week een campagne gestart om Nederlanders minder vlees te laten eten. Altijd verhelderend om de cijfers weer eens op een rijtje te zien. Want terwijl we massaal aan de energielabel A wasmachines en auto’s gaan, is de productie van vlees en zuivel wereldwijd ‘goed’ voor 18 procent van het broeikaseffect. Als je niet klimaatbelastend wilt eten, moet je volgens NRC Next vleesvervanger Valess laten staan (belast het klimaat meer dan varkensvlees). Je moet aan de tempé, de sojamelk en de makreel.  

Ik wil geen Viveraballetjes
Tempé, sojamelk en makreel. Slik. Ik laat iedere week het portie vlees wel eens staan (ik ben dus al jaren flexitariër), maar ik vervang het zelden voor de soja-achtigen. Viveraballetjes, hoe blij dat ook klinkt, ik wil geen Viveraballetjes. Het probleem met die vleesvervangers vind ik dat ze iets te graag op vlees willen lijken. Als ze die soja-wannabes vermommen als schnitzel of Frankfurter ben ik hoe dan ook teleurgesteld. Zo’n surrogaatschnitzel laat je meer dan anders hunkeren naar een echte schnitzel. De rijen bij de McDrive staan er ook niet omdat ze zulke fantastische Alpro Soya Nuggets verkopen.

Dertien procent eet iedere dag vlees
Uit cijfers van Motivaction blijkt dat 13 procent van de Nederlanders iedere dag vlees eet. Vier procent van alle Nederlanders is vegetarisch. Het wemelt dus van de flexitariërs. Jij bent misschien ook al jaren flexitarier zonder dat je het wist. Hoe vaker ik het woord gebruik (flexitariër, flexitariër, flexitariër, zeg het maar eens een paar keer achter elkaar) hoe idioter ik het vind klinken. Zelden zo’n slecht woord gehoord, vooral niet als je het als vegetarisch gaat vervoegen tot flexitarisch. ’Heeft u ook een flexitarische kaart?’ Niet dat dat nodig is zo’n kaart, want wij flexitariërs zijn gewoon alleseters, de massa, de halfslachtigheid zelve, vlees noch vis, al eten we beide. Maar als alle flexitariërs het vlees nog vaker laten staan, heeft dat een groot effect. Dus vooruit, ik zeg het, als is het maar omdat ik er mijn incidentele behoefte aan een Quarterpounder mee kan rechtvaardigen: ik ben flexitariër.

CC foto: pointnshoot.

Facebook vervuilt!
Een tijdje terug zag ik hierover een illustrerend filmpje op YouTube. Het filmpje laat op een hele kinderlijke manier zien hoe Facebook is ontstaan, hoe het steeds groter wordt en waar het energie vandaan haalt: uit kolen. En dat vindt Greenpeace, de maker van het filmpje, op z’n zachts gezegd niet zo’n goed idee. De milieuorganisatie maakte verschillende Facebook-pagina’s aan om te protesteren tegen de vervuiling door Facebook.

Milieu verbeteraar
Dit filmpje en de andere acties van Greenpeace zorgden onder andere voor de geboorte van “Green on Facebook”. Op deze pagina kun je zien wat Facebook zelf doet voor een beter milieu. Zo meldt Facebook dat het al gelukt is om het eigen servergebruik met 50 procent te reduceren. Ook is het energieverbruik van de opslagserver van foto’s met 20 procent afgenomen.

Groene  nieuwtjes
Verder lees je hoe Facebook zijn ecologische voetafdruk klein houdt. Van elektrische auto’s en ecologisch verantwoorde wijn, tot composteren met wormen. Alles komt aan bod. Wil je ook op de hoogte blijven van de laatste groene nieuwtjes op Facebook? Bezoek dan Facebook.com/Green en word lid!

Naast eigen initiatieven komt Facebook ook met tips om beter om te gaan met het milieu door afval te recyclen, terugdringen van watergebruik en investeren in licht en groen vervoer. Milieutips tussen de updates van je vrienden dus. Wat denk jij ervan?

CC foto: still uit filmpje

Even een kleine introductie van de mensch Dion
Dion Graus is Tweede Kamerlid voor de PVV. Dion komt oorspronkelijk uit Limburg. Dion is dol op dieren. Zei ik dol? Ik bedoel insane-in-the-membrane verliefd op beesten. Maar, alleen beesten die een beetje aaibaar zijn. Zo doet Dion niks aan de bio-industrie. Want zo lang mensen dat vlees eten, is er blijkbaar geen probleem.

Dat hele dierenredplan
Dion richt zich dus met name op de aaibare dieren. Honden, katten, paarden, etcetera. Dion wil de hoogst mogelijke straffen voor diegenen die hun huisdier verwaarlozen of mishandelen. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het ook abject en infaam hoe sommige mensen met hun dieren omgaan, of met andermans dieren. Maar voor Dion is het hele dierenredplan, waar ook het telefoonnummer 1-1-4 red een dier bij gaat horen, een levensinvulling geworden.

En, ik moet toegeven: Dion bereikt dus wel ‘t een en ander. Door Dion hebben wij binnenkort Animalcops. Door Dion hebben wij dus binnenkort dat telefoonnummer. En Dion voelt dat succes.

Een boek èn een stripboek?!?!
En gelukkig filmt Joyce, de vriendin van Dion, zo ongeveer alles wat haar vriend doet. En nu heeft Dion dus bedacht dat hij, De Laatste Limburgse Ridder (zo noemt hij zichzelf), een film wil gaan maken over zijn jaren in de Tweede Kamer. En daar blijft het niet bij: er moet te zijner tijd ook een boek verschijnen over de heldendaden van ons’ Dion. En een stripboek.

Spandex, altijd lastig
Als ik dit soort berichten lees, kan ik alleen nog maar denken aan Dion Graus. Dion Graus, staande voor de spiegel, in zijn slaapkamer. Hij zit met zijn been vast in de pijp van zijn supermanpak. Dion worstelt en worstelt, en valt daarna op de grond. Dion krabbelt op, en doet nog een poging om zich in het spandex pak te hijsen. Het lukt. Daar staat hij, Dion. Of, moeten we nu zeggen: SUPERGRAUS?

Dion zet een bronstig stemmetje op. “Overdag zit hij in de Tweede Kamer, en vecht daar voor de rechten van onschuldige dieren…. maar ‘s avonds vliegt hij door de stad, op zoek naar onrecht!”

Een glitterende herdershond
Dion trekt de muts van zijn pak over zijn hoofd. Hij zingt uit volle borst: “When there’s something strange, in your neighbourhood… who you’re gonna call?” Vol overtuiging zingt hij zelf het antwoord ook maar. “SUPERGRAUS”!

Joyce komt binnen met de camera. Daar staat hij, haar Dion, in een zelfgenaaid pak, gemaakt van thermo-ondergoed en een badmuts. De afbeelding van een grote glitterende herdershond op zijn borst. De hond lacht. Dion lacht zo mogelijk nog harder. De Laatste Ridder van Limburg.

Och toch.

CC foto: xurble

Wat nu? 112 bellen?
Wat ging ik doen? 112 bellen? Dat was misschien wat voorbarig. Het zouden muizen kunnen zijn, hield ik mezelf voor. Hoewel. Dan droegen ze stalen neuzen en het klonk alsof iemand m’n bed van de ene naar de andere hoek versleepte. Muizen trippelen, die stommelen niet. Toen ik me dat realiseerde pakte ik de telefoon, om een twitterbericht de wereld in te sturen. ‘Kunnen er muizen tussen je houten vloeren zitten? (of inbrekers?)’

Mezelf bang maken
Sinds ik een paar maanden geleden een gluurder heb gehad die met z’n neus tegen het raam naar binnen stond te kijken, versta ik de kunst mezelf heel bang te maken. Dan zet ik de tv op mute en concentreer ik me zo goed op ieder geluid dat ik uiteraard dingen hoor waarvan ik denk: ja, zie je wel, ik hoor… iets! Om daarna tegen mezelf te zeggen dat het vast niets was. Dit keer was het luid en duidelijk. ‘Dit klinkt als een steenmarter’, reageerde een collega die zo attent was om meteen een steenmarterfolder in pdf mee te sturen via twitter.

Een huppelend beest van 2 kilo
Een steenmarter? Daar zat ik, op zaterdagavond te lezen in ‘het portret van de steenmarter’. Samengevat een huppelend beest van anderhalf tot twee kilo met een voorliefde voor claustrofobische ruimtes en het atletische vermogen om sprongen te maken van anderhalve meter. ‘Hun soms luide gestommel kan doen denken aan een inbreker in huis.’ Daar stond het. Zwart-op-wit. Mijn inbreker kon wel eens een cacaobruine vacht hebben een ruige pluimstaart. Het type dat je laptop laat staan, maar graag een kadaver je kruipruimte insleept. Een beschermde diersoort. Oh jee. Er stond gelukkig nog net niet in de folder dat ik de steenmarter asiel moet verlenen.

CSI met pannenkoekmeel
Omdat ik het zeker wilde weten deed ik gisteren een heuse steenmarterinspectie. Ik ging op zoek naar de in de folder omschreven ‘dikke worstjes’. Ik wist het niet maar steenmarters leggen drollen tussen de vier en acht centimeter in de vorm van een vraagteken. Geen vraagteken te bekennen. Ook ontbraken er klauwafdrukken op mijn regenpijp. De folder had nog een optie: voetsporen traceren met een dun laagje bloem. CSI New York nabootsen met pannenkoekmeel om een steenmarter op te sporen ging me wat te ver. Tot ik weer gestommel hoor, bestempel ik dit tot een unsolved mysterie en prijs ik me gelukkig dat m’n laptop er nog staat… Bij knaagsporen aan m’n internetkabel, kom ik in actie!

CC foto: saxonmoseley.

Plaats hem over mond en neus
Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik het bericht vanochtend las, ik het in eerste instantie helemaal niet zo serieus nam. Zeg nou zelf. Je loopt over straat en dan gebeurt er een ramp. Schadelijke deeltjes hangen in de lucht, die je natuurlijk onder geen beding moet inademen. Maar thank god, je hebt je ‘Emergency Bra’ aan!

Je stelt een omstander gerust (ééntje maar, want je hebt maar twee cups en één is natuurlijk voor jezelf), en trekt je beha uit. Je rukt de twee cups van elkaar en geeft de ene helft van je beha aan de ander. De andere helft plaats je zelf over mond en neus.

Een serieuze zaak
Maar ondanks het feit dat deze ‘Emergency Bra’ in eerste instantie bij mij op de lachspieren werkte, is het helemaal nog niet zo’n rare uitvinding. Ik vraag me af in hoeverre mensen uit voorzorg de ‘Emergency Bra’ zullen aantrekken, maar stel je voor dat vrouwen deze hadden gedragen tijdens de Enschede-ramp. Of toen het World Trade Center instortte.

Ook de aanleiding van het ontwikkelen van de beha is niet echt lachwekkend. Bij het behandelen van slachtoffers van de Tsjernobyl-ramp ontdekte Elena Bodnar (arts én uitvinder van de ‘Emergency Bra’) dat het inademen van bepaalde deeltjes net zo schadelijk kan zijn als blootstelling aan radioactieve straling.

En daar was dé beha
Met dat in haar achterhoofd ontwikkelde ze de ‘Emergency Bra’. In 2009 ontving Bodnar de ‘Ig Nobel prize’ van de Publieke Gezondheid voor haar beha.

De ‘Ig Nobel Prize’ is een soort parodie op de gewone Nobelprijs, en wordt uitgereikt aan ‘prestaties die mensen eerst laten lachen, en dan aan het denken zetten’. Een treffende omschrijving van de ‘Emergency Bra‘, die niet alleen steun geeft en sexy is, maar ook nog eens levens kan redden.

De ‘Emergency Bra’- uitleg van Elena Bodnar

CC foto: still uit filmpje

Om het jaar wordt dit congres gehouden, in een steeds wisselende wereldstad. De deelnemers zijn zowel activisten (al jaren erg actief of juist geïnteresseerd om hard aan de slag te gaan en meer te leren over het ‘hoe en waarom’), jonge ondernemers, journalisten, artiesten (dansers, acteurs, muzikanten, schilders; you name it, en ze zijn er) of specialisten met betrekking tot jongeren en ontwikkelingslanden.

Millenniumdoelen
De bedoeling van deze bijeenkomst, een van de grootste jeugd-ontmoetingen in de wereld, is jongeren te leren hoe onze generatie het mogelijk kan maken om op de meest duurzame manier zorg te dragen voor onze zo snel veranderende wereld. Er ligt veel nadruk op zaken als solidariteit, banen voor jongeren, leiderschap, communicatie en mensenrechten. Ook gaat er veel aandacht uit naar de 8 millenniumdoelen (http://www.millenniumdoelen.nl/), welke 189 landen ın 2015 bereikt willen hebben.

Tijdens dit congres kijken we onder andere welke doelen door onze landen al bereikt zijn – vanuit ons perspectief – en aan welke doelen wij nog erg hard dienen te werken. Daarnaast spreken we over mogelijkheden om bij te dragen aan het bereiken van deze doelen in andere landen; er zijn veel organisaties aanwezig dıe zich inzetten voor ontwikkelıngslanden, waar je je direct bij zou kunnen aansluiten. Al onze adviezen en ideeën worden samengevoegd ın het Istanbul Action Plan, dat gepresenteerd zal worden tijdens de World Youth Conference in Mexico eind augustus.

Woorden omzetten tot daden
Het congres bestaat niet enkel uit workshops of random chit-chatting, bijzonder zijn de zogenaamde actie projecten. Tijdens deze projecten mengen de deelnemers zich, in kleine groepjes en door heel het land, met de lokale bevolking. We zetten onze woorden om tot daden en gaan actief aan de slag, bijvoorbeeld door oude scholen op te knappen.

Een van de belangrijkste dingen is het feit dat deelnemers na afloop van een WYC zo enthousiast zijn dat ze zich nog sterker inzetten voor de onderwerpen waar ze zich betrokken bij voelen. Dit is duidelijk merkbaar bij de mensen die meerdere congressen hebben bijgewoond.

Genoeg achtergrondinformatie voor nu
In mijn volgende blogs zal ik wat meer persoonlijke verhalen uitlichten van deelnemers, waar zij zich zoal voor inzetten en hoe indrukwekkend dit – tenminste, voor mij – is. Ook zal ik vertellen over de verschillende workshops waar ik aan deelneem, de fantastische mensen die ik ontmoet, slapeloze nachten, waterpijpen, straathonden en de ongeorganiseerde bende waar ik terecht ben gekomen. Maar eerst is het tijd voor een douche met ijswater, want poeh: wat een hitte!

CC foto: Argenberg

Nu het eindelijk steeds lekkerder weer wordt, gaan meer en meer mensen picknicken in het park. Ik zie dat graag, picknickers. Ik zou er bijna een wijsje van gaan fluiten, want picknick betekent: waterijs, zonnebrand, aardbeien, blote voeten in het gras en andere dingen waar ik blij van word.
Maar helaas betekent picknicken ook: “Nee Banjer! Niet daar! Nee! Niet poepen! Niet poe… Banjer!”

Niet kijken want ik moet
Banjer is onze hond. En onze hond heeft absoluut geen last van het ‘nou!-niet-kijken-want-ik-kan-zo-niet-poepen-syndroom’. Ik kan bijvoorbeeld niet plassen met de deur op een kier of wetende dat er meisjes in de rij staan voor het toilet waar ik me op dat moment bevind. Dan denkt mijn blaas: “Nee nee, nu niet.” Terwijl mijn hoofd denkt: “Jezus mens, laat het gewoon lekker kletteren! Dat is de natuur!” Ik ben dan dus in discussie met mijn lichaam. Heel vermoeiend.

Banjer heeft daar geen last van. Heulemaaaaaal niet. Die voelt zich zo comfortabel dat hij overal wel kan poepen. En doet dat dan ook vaak en veel.

Ik ben een groot voorstander van hondenpoep opruimen. Dus ik ga tijdens een wandelingetje van twintig minuten zo ongeveer zes keer de struiken in, gewapend met een zakje en kokhalsneigingen. En Banjer staat er vrolijk kwispelend bij. “Vind je het niet ontzettend tof dat ik hem overal neer kan leggen?”

In de struiken, op de stoep, tegen de boom, midden op een grasveld. Overal. Toen ik laatst met hem in de trein wilde stappen, poepte hij nog gauw op het perron. Ik had het niet door, dus ik liep verder (Banjer kan namelijk supersnel poepen, zodat je het niet eens door kunt hebben). De conducteur riep: “Zou je het niet eens opruimen?” Ik kon wel door de grond zakken en mijd nu alle stations met Banjer, de overalpoeper.

“Ik leg hem hier even neer! Alsjeblieft!”
Nu het park dus bezaaid ligt met vrolijke picknickkleedjes, is het ‘relaxed-even-de-hond-uitlaten-momentje’ veranderd in “Banjer nee!” Banjer, het vriendelijke beest, gaat namelijk regelmatig even kijken bij zo’n picknickclubje en zegt dan dingen als “Hoi! Oh leuk! Wauw wat een leuk plastic servies. Zijn dat bagels met zalm? Ruik ik nou lamsspiesjes met yoghurtdip? Gezellig jongens! Oh, pardon ik moet even.” En hij zakt door zijn hurken en legt daar een prachtige drol, net naast het picknickkleed.

Gênant voor ons, pech voor Banjer. Die heeft het nu voor elkaar dat hij voortaan aangelijnd door het park moet. Terwijl hij in de winter vanaf de voordeur eigenlijk al los mag. Moet hij maar niet zo enthousiast overal willen poepen.

cc foto: privébezit

Wie o wie?
Ik heb m’n keuze al gemaakt, maar in mijn omgeving zie ik toch veel zwevende kiezers. De politici lijken door de crisis feller dan ooit campagne te voeren. De één belooft dit, maar partij X heeft weer dat andere belangrijke streefpunt. Ook van de stemwijzers word je, eh, niet veel wijzer.

Politiek babbelen
Voor alle vrouwelijke ‘zwevers’ organiseert WOMEN Inc. daarom een politiek café. Samen met onder andere Mirjam Sterk (CDA), Mariëtte Hamer (PvdA) en Marianne Thieme (PvdD) kun je een avond lang open en ongedwongen debatteren over alle zaken die ons vrouwen aangaan.

Denk daarbij aan de politieke stem die we hebben – want de politiek wordt toch nog steeds gedomineerd door mannen – en aan onderwerpen waarbij de vrouw belang heeft.

Ook met Job!
En om zeker te zijn dat de interessante punten écht worden opgepikt, zijn er ook lijsttrekkers van grote partijen aanwezig. Job Cohen (van PvdA) zal in ieder geval z’n opwachting maken.

De avond wordt gehouden in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam en begint om 20.00. Entree is gratis!

CC foto: stock.xchng

Van Parijs tot Moskou
‘Earth Hour’ ontstond in 2007 toen de stad Sydney een symbolische actie begon tegen klimaatverandering. Vanuit de gedachte dat kleine handelingen een groot effect kunnen hebben, deden 2,2 miljoen inwoners van Syndey dat jaar hun lichten een uur uit.

Het jaar erop besloten andere steden ter wereld mee te doen: in 400 steden wereldwijd doofden toen 50 miljoen mensen hun lichten. Vorig jaar deden er al 4000 steden mee, van Parijs tot Rio de Janeiro en van Bangkok tot Moskou. Overal lagen gebouwen er een uur lang donker bij. Ook enkele pyramides in Egypte.

Wijn bij kaarslicht
Steeds meer mensen weten van het bestaan van Earth Hour en steeds meer mensen doen eraan mee. Want het zijn natuurlijk niet alleen grote gebouwen zoals de Eiffeltoren waarvan het licht uitgaat, iedereen kan zijn licht tussen half 9 en half 10 vanavond uitdoen.

Je zou er zelfs een heel ritueeltje van kunnen maken, door vrienden uit te nodigen en een uurtje bij kaarslicht wijntjes te drinken bijvoorbeeld. Of door een uur met je lief in een bad te dobberen, in een met waxinelichtjes verlichte badkamer. Verzin het maar.

Met miljoenen in het donker
Grappig is dat je met al die andere miljoenen Earth Hour’ders (geen woord, weet ik) ter wereld kunt delen hoe jij je lichtloze uur spendeert. Zet je foto’s op de Earth Hour Flickr pagina, plaats er een filmpje van op de speciale YouTube pagina of twitter erover door de tag #earthhour te gebruiken.

 Je foto, filmpje of tweet verschijnt dan op de homepage van de Earth Hour site tussen die van alle deelnemers wereldwijd. Of als je geen zin hebt om zelf foto’s te uploaden, dan kun je op die site wel kijken hoe mensen overal ter wereld in het donker zitten.

Best knus toch, en nog voor een goed doel ook

CC foto: Pinkiwinkitinki

Het was glad, en dat kwam door die malle zoutvoorziener
Ik weet niet hoe het bij jullie in den lande was, maar in Utrecht was het gisteravond spekglad. Zei ik spekglad? Ik bedoel: spek-fukking-glad. Volgens mij had de gemeente niet gestrooid in de binnenstad. Dat het zoutmannetje gisteren dacht: weet je wat, ik sla een dagje over. En dat hij daarbij demonstratief zijn schepje in de zoutberg zette en weer terug naar bed waggelde.

(Het is gezelliger om je de zoutvoorziener van de stad voor te stellen als een mannetje met een puntmuts die in een paddenstoel op landgoed Amelisweerd woont.)

Veel medemenselijkheid overal
Ik moest gisteren naar dansles. En ik had niet echt door hoe glad het was. Daar kwam ik pas achter toen ik binnen de singels kwam. Sjippeglêd, zoals men in Friesland zegt. Aarzelende fietsers. Wegglijdende voetgangers.

En, om even terug te komen op SIRE: wat doet al die gladheid met de mensheid?

Nou, gladheid maakt iedereen hartstikke lief. Elke gevallen fietser werd in no-time omringd door bezorgde mensen. Ik zag zelfs dat iemand een doos op straat had gezet met ‘PAS OP! GLAD!’ erop geschreven.

Zó attent!

Helaas zag je de tekst op de doos alleen wanneer je van één kant aan kwam fietsen. Ik kwam van de andere kant, en ging onherroepelijk onderuit. Maar gelukkig heb ik in de derde klas van de middelbare school ooit van een ALO-stagair de judorol geleerd, dus ik kom sindsdien beslagen ten ijs.

Even een intermezzo over de judorol
Ik weet nog dat de stagair hele behaarde oksels had, waardoor geen meisje met hem de judorol wilde demonstreren. Illl. We keken wel uit. We waren vijftien, en misschien spreek ik voor mezelf, maar ik wilde toen heus wel eens met een jongen zoenen, maar om nou meteen in innige verstrengeling over een judomat te rollebollen: nou nee. Helemaal niet met een jongen die veel te oud was (minstens twintig) en van die glimmende okselharen had.

Afijn, ik rolde dus over straat, en binnen no-time stonden er een aantal mannen om mij heen, om te vragen of ik wel helemaal ok was. Ik riep ‘judorol!’ waardoor iedereen wist dat ik niks mankeerde.

SIRE, die campagne: hou toch op
Maar de liefde die door de stad slingerde! Die bekommering! Dan kan de SIRE weer zo’n hopeloos overbodige campagne bedenken (serieus, print elke jaar die patatzak met die vingers erin en laat ons verder met rust, SIRE), maar dat aardig doen komt vanzelf wanneer het kwik weer onder het vriespunt daalt.

CC Foto: Nadya Peek

Niet alleen dat lekkere luchtje uit een flesje geldt als parfum. Want bijna al je verzorgingsproducten zijn waarschijnlijk geparfumeerd. In dagcrème zit vaak parfum, in shampoo en crèmespoeling, in lippenbalsem, in handcrème, in zeep en ga zo maar door. Sterker nog, in wasmiddel, afwasmiddel en allesreiniger zit ook parfum.

Onnodig
Dat wist ik eigenlijk wel, maar het was nooit tot me doorgedrongen dat ik dus zo vaak per dag in contact kom met parfum. En dat terwijl parfum hartstikke slecht kan zijn voor je huid. Het kan namelijk allergische reacties opwekken, en is in veel producten helemaal niet nodig.

Het onderzoek (TNS NIPO) wees uit dat een kwart van de Nederlandse vrouwen denkt maar één keer per dag met parfum in aanraking te komen. Terwijl dat dus veel meer is; even douchen en je gebruikt ten minste twee keer parfum (shampoo, douchegel). En denk eens aan hoe vaak je je handen per dag wast, toch wel meer dan vijf keer lijkt me. Is dus al weer vijf keer parfum.

Geurencocktail
Ik ben gek op geparfumeerde producten; zo ben ik verslaafd aan bodylotion en handcrème. Maar soms denk ik wel: wat voor enorme geurencocktail ben ik hier nou aan het creëren? Want eerst geparfumeerde shampoo en douchegel, dan een flinke laag bodylotion en dan nog mijn gewone parfum? Ik klink als een wandelende geurbom…

Natuurlijk zijn de meeste geuren heel subtiel. Zoals in dagcrème of lippenbalsem. Als je het niet weet, heb je ook niet door dat het er in zit.

Maar als het heel subtiel is, waarom is het dan nodig? Dan kun je de parfum beter weg laten, beter voor het milieu en voor jezelf.

Maar één geur
Afgezien van het feit dat parfums slecht (kunnen) zijn voor het milieu én voor je huid zou ik het sowieso relaxter vinden om voor één geur te gaan. Wel m’n huid verzorgen, maar zonder dat ik dan meteen opgezadeld ben met een enorm scala aan geuren.

Dus alles ongeparfumeerd, behalve m’n gewone parfum. Zodat ik naar één geur ruik, in plaats van naar de chemische reactie van alle geuren bij elkaar.

Filmpje!
Nog even voor de visualisatie: onderstaand filmpje laat nog eens zien hoe makkelijk je veel geparfumeerde producten gebruikt zonder dat je het door hebt. I know, beetje gratis reclame, maar goed. Ik vond het gewoon een leuk filmpje!

Het merk dat het filmpje heeft gemaakt, heeft ook een parfumteller gemaakt; zo kun jij net als ik zien hoeveel parfum je per dag gebruikt! Best leuk om eens te doen…

CC foto: BigTallGuy

Dat is een vreemde democratie waarin we leven. Zo één waarbij alleen vrouwen over de abortuswet mogen stemmen en moeders de duur van zwangerschapsverlof mogen bepalen. De kilometerheffing reikt verder dan alleen mensen die auto rijden. Uiteindelijk betaalt iedereen in Nederland mee voor het besluit van Eurlings. Met of zonder auto. Met of zonder ANWB-lidmaatschap.

Ik heb alle bewondering voor de ANWB hoor. Zij hebben mij ooit binnen een kwartier van de snelweg geplukt toen mijn auto in een rotgang koelvloeistof lekte en gortdroog op de vluchtstrook stond. Daarbij moet ik wel vermelden dat ik hoogzwanger was, verschrikkelijk moest plassen en de wegenwacht dreigde met persdrang. “Volgens mij ik voel het kopje doorkomen….schiet op!” Anders had ik daar, jankend van ellende, nog een half uur gestaan.

Wie rijdt, betaalt. Wie in de spits rijdt betaalt meer. En wie in de spits op bepaalde drukke knelpunten rijdt betaalt zich hoogstwaarschijnlijk helemaal lam. Kortom, wie forenst is volledig de lul. Moeten we nu nog snel van baan veranderen, zodat we dichter bij de zaak wonen? Of verplicht met het openbaar vervoer? En leuk hoor, dat we gedwongen worden buiten de spits te rijden, maar de rest van Nederland, die wel op tijd op kantoor is, staat de hele ochtend natuurlijk duimen te draaien omdat de andere helft van Nederland onbereikbaar is.

De ANWB grijpt de mogelijkheid met beide handen aan. “Als wij invloed willen uitoefenen, moeten we nu geen ja of nee zeggen”, aldus ANWB-directeur Guido van Woerkom in NRC. De vereniging heeft ongeveer vier miljoen leden. Dat geeft natuurlijk een aardig beeld van de wens van de autorijder. Alleen mensen die lid zijn van de club mogen hun stem uitbrengen. De rest van autorijdend Nederland die geen lid is heeft blijkbaar geen zeggenschap. Dat klinkt een beetje elitair.

De ledenpeiling van de ANWB is vanmiddag gestart. Ik betaal ze tachtig euro in het jaar om er iets over te mogen zeggen. Bij deze.

CC foto: N-O-M-A-D

Extreem noodweer
We kennen allemaal The Day After Tomorrow, waarin een groep mensen door extreem noodweer getroffen wordt. Of wat denk je van de meest recente rampfilm 2012 waarin delen van de Verenigde Staten door de zee worden opgezogen. Een ander opmerkelijk feit is dat de rampen in deze films niet alleen volledig overtrokken en in de meeste gevallen verzonnen zijn, maar dat de VS toch het epicentrum van ellende is. En dat terwijl de grootste waargebeurde rampen, behalve bijvoorbeeld New Orleans, zich daarbuiten afspelen.

Commerciële uitbuiting
Aan de ene kant snap ik gerust waarom de verhalen zich tot mythen en overdreven scripts beperken. Want we kunnen niet de slachtoffers naspelen die echt zijn gevallen. En mogen we de dood van in totaal toch wel miljoenen slachtoffers commercieel uitbuiten? Is daar wel publiek voor? Toch is er een film gemaakt over de Tsunami van 2004, The Aftermath, waarin een aantal fictieve personages die de ramp overleefde wordt gevolgd. Ook haken documentairemakers erop in.

Net echt
Toch zijn rampfilms enorm in trek. Hoe verklaar je anders de volle bioscoopzalen waarbij ondenkbare rampen over het witte doek schieten. Voelen we ons minder schuldig en minder betrokken wanneer een fictief verhaal slachtoffers eist? Ondanks het feit dat al die rampfilms op slechts een fractie van de werkelijkheid zijn gebaseerd, loop ik de filmzaal meestal bibberend uit. “What if..”, vraag ik me de dagen daarna nog af.

Het einde
Want wat zou ik doen als het einde in zicht is? Wat is de kans dat de aarde uitelkaar klapt, continenten door kilometerhoge golven verslonden worden en het nonstop hagelstenen, zo groot als dakpannen, regent? En houdt de overheid geheimen voor ons verborgen om zo de massa kalm te houden.

Waar kun je ook alweer dat hulppakket van Guusje ter Horst halen?

CC foto: Epuchagev

En de komende tijd zal er nog veel meer geld bijkomen op giro 555.

Want de inzamelingsacties zijn nog niet voorbij. Zo komt er morgen een grote gezamenlijke actie van de Publieke Omroep, RTL en SBS6. Deze zenders zullen gelijktijdig op prime time een speciaal inzamelings- programma uitzenden.

Ook radio wordt volop ingezet. Maar liefst zeven zenders, waaronder Q-music, Radio538 en 3fm, zullen morgen tussen zes uur ‘s ochtends en negen uur ‘s avonds met verschillende bekende dj’s en artiesten uitzenden vanuit Studio 24. Elke zender zendt dus hetzelfde programma uit; Radio 555.

Na de tsunami in 2005 zond Radio 555 ook een hele dag uit, toen werd er meer dan vijf miljoen euro ingezameld. Ik weet zeker dat het morgen minstens zo’n succes wordt!

Er worden ook kleinschalige inzamelingsacties gehouden door het hele land. Veel mensen willen hun steentje bijdragen. Zo was er de iPhone-veiling, winkels en bedrijven die een deel van hun opbrengst doneren en inzamelingen van dorpshuizen. En heb je een eigen site? Leen dan je homepage uit aan de actie van de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO)!

Vergeet niet: alle kleine beetjes helpen! En minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking heeft toegezegd het eindbedrag op Giro 555 te verdubbelen, dus je geld is in ieder geval het dubbele waard.

Ik ben wel benieuwd. Doe jij iets voor Haïti?

© foto: YouTube- Still uit filmpje

Nova Zembla
Is jou dat ook opgevallen, dat toen die sneeuw er lag je ineens het apartste schoeisel op straat zag? Jaren 80 moonboots, kaplaarzen, heel veel Uggs of van die goede waterdichte sneeuwstappers. Ik liep dagen lang op rare hoge boots die al 6 jaar op de bodem van m’n kast lagen, maar die als enige goed profiel hadden.

En toen was de sneeuw op een gegeven moment wel weg, maar bleven de stoepen nog een week of 2 ijsplaten. Veel stoepen waren niet begaanbaar dus voetgangers liepen op het fietspad, oude mensen konden hun huis niet uit en mensen gleden bij bosjes uit op de fiets of lopend. Wat een Nova Zembla toestanden

I heart dooi
Tot afgelopen weekend. Voor het eerst sinds weken kon je weer eens op pumps in plaats van gympen of boots naar buiten. Wat een verademing! Een beetje een party pooper misschien, want die sneeuw wordt altijd bejubeld (ook door mij) en voor mensen die willen schaatsen is het een bummer: maar I heart de dooi!

Geen geglibber en geglij meer nu dus! Dacht ik. Toen ik vanmorgen door Twitter scrolde, zag ik de een na de ander iets zeggen over gladde straten, glijpartijen en fietsers en voetgangers die onderuit gingen. Het dooide toch? Misschien is het een streek van de weergoden om de somberste dag van het jaar die het vandaag is wat ‘leuker’ te maken…

Ben jij overeind gebleven de afgelopen gladde weken?

CC foto: Placid Casual

In eerste instantie denk je, hoe hypocriet ook: ‘Hè, wat vervelend zeg. Alweer een aardbeving. Wat sneu voor die mensen.’ Of iets in die trant. De ernst van de situatie dringt in ieder geval niet tot je door. Het is op dat moment nog een ver-van-je-bed-show.

Tot je een paar uur later weer het nieuws aan zet. En er nog steeds beelden voorbij vliegen. Van enorme ingestorte gebouwen, waaronder ziekenhuizen, het presidentiële paleis en het hoofdkwartier van de VN-vredesmissie in de hoofdstad Port-au-Prince. Straten bezaaid met doden en gewonden, en huilende mensen in paniek op zoek naar hun geliefden.

Dit armste land van het westelijk halfrond is zwaar getroffen. Aan een natuurramp als een aardbeving zit altijd nog een staartje. Een flinke, zelfs. Want de bevolking is in paniek en hongerig (dat waren ze voor de ramp al) en bestormen winkels en woningen voor eten.

De medische voorzieningen zijn verwoest. Slachtoffers kunnen niet vervoerd worden naar ziekenhuizen omdat de wegen onbegaanbaar zijn, en als het wel lukt is er nog weinig kans omdat er geen stroom meer is.

Een catastrofe waar we de komende dagen nog veel over zullen horen. Bij rampen van deze omvang wil ik zo graag wat doen. M’n rugzak pakken en vertrekken, helpen. Ik kan niet rustig naar de beelden kijken en m’n schouders ophalen.

Waarschijnlijk wordt er wel een gironummer geopend. Maar of het geld dan goed terecht komt…?

Als je iets wil doen, steun dan het Rode Kruis of Artsen zonder Grenzen. Dan weet je zeker dat er iets gebeurt. Op dit moment biedt het Rode Kruis in Haïti al noodhulp, en vanmiddag arriveren er twee extra noodhulpteams van het Internationale Rode Kruis om extra ondersteuning te bieden.

Het Trinité ziekenhuis van Artsen zonder Grenzen is zwaar beschadigd door de aardbeving. Ook zijn er veel medewerkers gewond geraakt. AzG stuurt met spoed extra hulpverleners om in de groeiende behoefte aan medische hulp te kunnen voorzien.

Vlak na de ramp werd gevreesd voor honderden doden. Inmiddels is dit veranderd in duizenden… en het aantal blijft groeien.

© foto: YouTube- still uit filmpje

Dat komt door mijn scriptie
Mijn scriptie gaat, om van een lang verhaal een héél kort verhaal te maken, over kunstenaars en hun houding ten opzichte van het socialisme tijdens het fin de siècle. Daar is een discussie over geweest in het tijdschrift De kroniek, over of de kunst zich moest wijden aan het socialisme en zich dus in moest zetten voor een betere samenleving, of dat de kunst zich gewoon lekker afzijdig kon houden; veel kunstenaars waren ook bang dat er binnen het socialisme geen plaats zou zijn voor de kunsten.

Anyway, één van de bijdragen in het gevoerde debat is een artikel van J.D. Bierens de Haan, een ex-predikant en Spinoza- aanhanger. En in zijn bijdrage zit één zin die al de hele maand door mijn hoofd spookt:

“Naastenliefde is eigenliefde”

Hij vond dat je beter individualist kon zijn dan socialist, omdat hij van mening was dat als je het zelf goed had, je pas het voor anderen goed kon maken.

Een flut-goededoelenmens
Dus bij álles wat ik op de Doe-goed-in-december-actie-lijst zag staan, zei het stemmetje in mijn hoofd: naastenliefde is eigenliefde. Als ik iets deed van de lijst, zoals mijn oude Viva’s aan de moeder van mijn huisgenote geven, dacht ik: naastenliefde is eigenliefde. Stond ik op voor iemand in de trein? Eigenliefde.Want deed ik dat ook niet een beetje zodat ik een lange neus naar de andere mensen in de coupé kon maken en kon tonen: hallo asocialen, sta eens op voor iemand ja! Heeft je moeder je dat niet geleerd ofzo?

De lijst confronteerde mij met mijn gebrekkige goededoelenleven. Tuurlijk, ik steun goede doelen. Maar toen mijn ouders zo oud waren als ik waren ze vrijwilliger in de Wereldwinkel en waren ze actief lid van Amnesty International. En wat doe ik? Ik stort geld.

En het is echt niet zo dat mijn generatie geen actiegeneratie is. Ik ken ook mensen van mijn leeftijd die in Kopenhagen zijn geweest om daar te vechten voor een beter klimaat. Maar ík sta daar niet. Het komt niet eens in mij op dat ik daar had kunnen staan.

Ik vind mezelf een flut-goededoelenvrouw. Iets wat wel kan veranderen in 2010. En dan bedoel ik niet dat ik vanaf nu trouw het stoepje van de buren ga vegen of een kip ga kopen. Terwijl alle kleine beetjes natuurlijk heus helpen. Maar iets meer commitment van mijn kant zou niet gek zijn.

Harde actie hebben we nodig. Zonder eigenliefde. Al is dat wellicht onmogelijk.

CC Foto: Nynke

De aanhoudende kortingsacties en de studentvriendelijke prijzen waren voor mij op dat moment de grootste trigger. Maar ook het feit dat de producten gemaakt werden met natuurlijke grondstoffen en bovendien niet op dieren werden getest, waren voor mij een reden om af en toe een bestelling te plaatsen. Voor een arme student als ik was het openmaken van het pakje altijd een gebeurtenis. Het was altijd weer spannend hoe een bestelde geur, shampoo of crème zou ruiken of voelen. Of hoe mijn nieuwe mascara  of andere make-up zou staan.

Bij ieder pakje zat opnieuw een folder met leuke aanbiedingen. Aanbiedingen met stickers bijvoorbeeld. Twee voor de prijs van een, 50% korting, € 5,00 stickers die je naar eigen inzicht bij een product mocht plakken. En natuurlijk was dat dan het duurste product dat ik kon vinden, ongeacht of ik het nodig had of niet. Tegenwoordig kan dit allemaal online, maar toen, een jaar of 15, 16 geleden, ging het allemaal nog via de gewone post. Nostalgisch bijna.

Bovenaan iedere folder die ik ontving keek een vriendelijke meneer me glimlachend aan. De oprichter van het bedrijf wiens naam het droeg: Yves Rocher. Helaas is deze vriendelijk lachende meneer op eerste kerstdag overleden. 79 jaar is hij geworden.

De vriendelijke uitstraling die me altijd aansprak en zijn milieuvriendelijke producten hebben me verleid om toch even verder te kijken naar het bericht. Per slot van rekening ben ik lange tijd afnemer geweest van zijn producten. En kwam achter een paar feiten waarvan ik nog niet op de hoogte was.

Neem het feit dat hij 46 jaar lang burgemeester is geweest van een dorpje in Bretagne, La Gacilly, en dat hij al een halve eeuw geleden begonnen is met het produceren van make-up op plantaardige basis. Voor de naoorlogse periode erg vooruitstrevend en idealistisch. En dat hij met zijn fabriek ook duurzame werkgelegenheid voor zijn werknemers voor ogen had. Hij is niet voor niets voor zijn prestaties geëerd met de ‘Légion d’honneur’, de hoogste en belangrijkste nationale onderscheiding in Frankrijk. Wat ik ook niet wist, is dat de Yves Rocher groep nog vijf andere (bekendere en minder bekende) merken voert.

Het was en is niet mijn bedoeling om reclame te maken voor het bedrijf Yves Rocher. Daarom ook geen links naar de desbetreffende site. Maar het overlijden van deze man heeft me toch wel enigszins geraakt. Zeker als ik achteraf lees waar hij voor stond. Dus postuum van mijn kant een eerbetoon voor deze man, die met een idealistische instelling (toch) een miljoenenimperium op wist te bouwen. Respect.

©Foto: Angel 5

Niet dat ik zo’n mega held ben met mijn vrijwillige-acties. Tot enkele jaren geleden deed ik niets aan vrijwilligerswerk. Tegenwoordig houd ik mij in meer en mindere mate bezig met stichting Orange Ribbon International, een stichting die de strijd aangaat tegen kinderkanker. Mijn werkzaamheden voor de stichting zijn niets in vergelijking met het werk van mensen die echt enorm veel tijd en energie in vrijwilligerswerk steken.

Gisteren was het de Nationale Vrijwilligersdag, op deze dag worden vrijwilligers in het zonnetje gezet. Dit kwam mij op de Viva redactie ter ore. Jammer dat het verder weinig in de aandacht is geweest, want deze mensen verdienen het juist zo om nog meer in het zonnetje gezet te worden.

Ik ben met mijn werkzaamheden voor Orange Ribbon International gestart mede doordat mijn vriend zich inzette voor de stichting. Iemand die je kent die zich met een bepaalde stichting bezig houdt en affectie met het onderwerp zijn zeer welkom om de stap te nemen naar vrijwilligerswerk. In andere gevallen kan ik mij voorstellen (zo ervaar ik dat zelf tenminste) dat er een noemenswaardige drempel bestaat bij het starten van vrijwilligerswerk.

Maar… vrijwillig iets doen hoeft natuurlijk niet per sé werk te zijn. Het kan ook iets zijn als afzonderlijke goede taken verrichten, zoals de daklozen krant kopen, een kip adopteren of je kleding wegbrengen naar het Leger de Heils. Dit zijn enkele van de punten die op Viva’s Doe goed in december!-poster staan. Het zijn punten die voor sommigen al vanzelf sprekend zijn, maar lang niet voor iedereen. Download, print uit, hang ‘m op de koelkast, voeg nieuwe punten toe en vink af!

Ik denk dat ik vanavond als ik naar de supermarkt ga, eindelijk eens die Zmagazine ga kopen, in plaats van slechts schapig lachen en gedag zeggen als ik de verkoper van deze krant zie staan. Die Viva’s Doe goed in December!-actie, voor mij een motivatie om toch eens wat vaker iets goeds te doen!

CC foto: Brande Jackson

De krant roept de vertegenwoordigers van ruim 190 landen op nu eens met een fatsoenlijk klimaatverdrag te komen. Deze week zijn in Kopenhagen de klimaatonderhandelingen begonnen. Hopend op een akkoord waarin iedereen het eens kan zijn over de beperking van onder andere de uitstoot van broeikasgassen, de financiering van arme landen als gevolg van klimaatverandering en ontbossing.

De oproep kwam op de dag dat er op de Volkskrant- en Trouwburelen eveneens werd gesaneerd, gesnoeid ofwel ontbost. Van de 750 arbeidsplaatsen gaan er eerdaags 150 verloren. Misschien dat de oproep tot de klimaattop dit gegeven had moeten overschaduwen of misschien had een adverteerder zich teruggetrokken, waardoor er ineens plaats was voor een oproep. Maar als er zondagavond op internet al geen aandacht aan was geschonken, had waarschijnlijk iedereen dat lullige stukje tekst op de voorpagina niet eens ontdekt.

Nu ben ik van Nederlandse kranten niet gewend dat zij zich zo openlijk bemoeien met politieke aangelegenheden. Want waarom willen kranten de milieupolitici even toespreken? Zouden Cramer, Koenders en Balkenende of zelfs Obama onder de indruk zijn van de woorden van Pieter Broertjes. Nee. Wellicht is dit een nieuwe trend en kunnen we verwachten dat ook andere mondiale vraagstukken in de toekomst de hoofdredactionele aandacht van dagbladen krijgen. Misschien dat hij volgende week de wereld oproept de Afrikaanse hongerbuikjes te voeden, we weten immers niet wat die man ‘s nachts wakker houdt.

Opvallend blijft het feit dat juist een krant, een PAPIEREN krant, oproept tot een goed klimaatverdrag. De Volkskrant en zijn vriendjes hebben de boodschap op een verkeerde manier uitgestuurd. Geloofwaardig en milieuvriendelijk ben je volgens mij als krant pas als je jezelf opheft en volledig overgaat op online publicatie. Of minder desastreus, gewoon je eigen krant ontbossen en een katern schrappen. Het regent tegenwoordig geen advertenties meer, abonnees zijn inmiddels ook massaal afgehaakt en ANP-berichten zijn in een krant al ruim achterhaald.

CC foto: Gogri

Daarom lanceren wij hierbij Viva’s Doe goed in december-actie!

Want vanaf vandaag staat Viva.nl in het teken van iets goeds doen voor een ander. Dit hoeft niet met grootscheepse acties die bakken met geld kosten. Met een klein gebaar kun je een ander heel blij maken.

Bijvoorbeeld: veeg je stoepje én die van de buren, laat een boek achter in de trein of stuur een lief kaartje naar een willekeurig adres.

Wees creatief
Doe goed in december, en download de Viva’s Doe goed in december-poster. Een lijst met 31 punten die je gedurende de decembermaand kunt uitvoeren en afvinken. Hoe meer punten je afvinkt, hoe beter!

De punten op de lijst zijn natuurlijk suggesties, dus als je iets anders weet, doe het vooral! Vijf punten van de actielijst hebben we leeg gelaten, die kun je dus zelf invullen. Wees vooral lekker creatief!

En de bloggers?
Ook de Viva-bloggers gaan flink aan de slag met de actielijst om hun steentje bij te dragen, en gaan hier over bloggen. Wie weet, adopteert Nynke een kip, groet Robin een hele dag iedereen die ze tegenkomt en hangt Elvan een uur aan de telefoon met die saaie maar eenzame oudtante.

Natuurlijk zullen we deze maand regelmatig in een blog laten weten wat er allemaal gedaan wordt.

Mail!
Wij zijn heel benieuwd of jullie iets gaan doen om deze koude winter een stukje warmer te maken. En zo ja, wat dan. Dus: stuur ons foto’s, filmpjes, afgevinkte lijsten of wat dan ook!

En mail vooral naar actie@viva.nl wat je allemaal aan bijzondere dingen hebt gedaan voor een ander.

Download nu de Viva’s Doe goed in december!- poster, print hem uit en hang hem op je koelkast!

Succes!!

CC foto: Sue Richards

In de zeehondencrèche van Lenie ‘t Hart in Pieterburen worden ze sinds kort overspoeld met doodzieke zeehonden. Op dit moment zijn er zo’n honderdtien zeehonden opgevangen in de crèche, terwijl er normaal in deze tijd van het jaar plaats wordt geboden aan een stuk of vijftig.

Ziekenloods
Ik kan me nog herinneren dat Lenie begin oktober een oproep voor badkuipen en dergelijke deed op Radio538. In no-time kwamen de badkuipen, handdoeken en zelfs een jacuzzi binnen. Waarschijnlijk had ze toen de golf van zieke zeehonden niet aan zien komen.  Het is maar goed dat die actie toen is geweest. Want, zo lees ik op haar site, ze zijn nu bezig een loods in te richten met al die badkuipen.

Fascinatie
Ik ben opgegroeid met Lenie ‘t Hart en haar zeehonden. Regelmatig gingen mijn vader, broertje, zusje en ik op zondagmiddag naar Pieterburen. Urenlang met je neus tegen het glas gedrukt staan kijken naar de onwijs schattige maar zo zielige zieke zeehondjes in de ziekenverblijven. Gruwelend maar gefascineerd staan kijken naar hoe de verzorgers vissen malen tot een papje, die vervolgens door middel van een trechter met een slang eraan wordt toegediend.

Fan van Lenie
Stiekem ben ik een beetje fan van Lenie. Naast het feit dat ze natuurlijk hartstikke goed werk doet, zie je ook aan haar dat ze echt gepassioneerd is. Ook is ze één en al optimisme. Want het is afschuwelijk dat er nu zoveel zieke zeehonden aanspoelen, maar ze moet en zal de zeehondjes redden. Ook al is er eigenlijk geen ruimte, geen geld en zijn er niet genoeg vrijwilligers.

Als Lenie-fan vind ik dat ik wel een beetje reclame mag maken .
Dus: wil je vrijwilliger worden, een zeehond adopteren of gewoon een donatie geven? Dat kan op de site van Zeehondencrèche Pieterburen!

Lenie en vrijwilligers, zet hem op!

CC foto: DeFries

Ik heb het over het daadwerkelijke land, waar deel één van de film zich afspeelt. Het op drie na grootste eiland van de wereld. Madagaskar ligt ten oosten van het vasteland van Afrika, ter hoogte van Mozambique. Aangezien het miljoenen jaren geleden aan Afrika én India vast zat, heeft het zowel Afrikaanse als Aziatische invloeden.

Het schijnt een prachtig land te zijn; een zeer afwisselend landschap met een prachtige flora en fauna. Gebergten, tropische regenwouden en woestijngebied, alles kun je hier vinden. Madagaskar staat bekend om zijn reptielen en lemuren, een gevarieerde groep halfapen die alleen op het eiland voorkomen. Voor de Madagascar-filmliefhebbers: King Julian!

Maar weinig mensen weten hoeveel armoede er in het land heerst. In Madagaskar leeft 71,3% van de bevolking onder de armoedegrens. Veel kinderen zijn door hun ouders in de steek gelaten en zijn zwaar ondervoed. Ondanks het feit dat de kinderen in Madagaskar leerplichtig zijn, zwerft een groot deel op straat. Als kinderen nog wel bij hun ouders/moeder zijn is dat vaak in een minuscuul hutje van een paar vierkante meter waar ze met een gezin van tien personen moeten leven.

Madagaskar: over een paar maanden ben ik er. Één van mijn dromen waarmaken. Eind februari vertrek ik naar een weeshuis in Ambositra om daar dansles te geven aan de kinderen, te helpen in de kleuterklas én een promo-film voor de stichting Madalief te maken. Om te zorgen dat nog meer mensen gaan helpen.

Ik heb er zoveel over te vertellen, want er komt nog veel bij kijken. Ik ben Frans aan het leren, paracetamol aan het inzamelen (dat kan daar levens redden) en me aan het voorbereiden op de honger, het verdriet (ik kan al tranen in mijn ogen krijgen van een Amsterdamse zwerver) en de afschuwelijke enge beesten. Ik ben namelijk als de dood voor slangen.

CC foto: luc legay

Op de basisschool deden we een project waarin de bio-industrie ter sprake kwam. Ik weet het nog goed, mijn hoofd duizelde ervan. Ik kon me er niks bij voorstellen. Per jaar worden in ons land zo’n 15 miljoen varkens, 2 miljoen konijnen, 1,4 miljoen kalfjes (zes maanden oud), 350 miljoen kuikens, 4,5 miljoen eenden en 600.000 koeien geslacht. Onvoorstelbaar…

Veel mensen weten hier niets van of nog erger: willen hier niets van weten… Deze beesten zijn letterlijk en figuurlijk verstopt. We zien ze niet en de dieren zien heel hun leven geen daglicht. Behalve de dag dat ze naar de slacht gaan misschien. 95% van de dieren komt nooit buiten. Terwijl dat voor een dier toch het lekkerst is?

Dat moet toch anders kunnen! Wanneer ik over de bio-industrie lees, hoor of erover nadenk, maakt me dit heel verdrietig. Van kind af aan ben ik hier al mee bezig. Ik denk dat onze dieren beter verdienen.

Wat ik altijd ‘grappig’ hieraan vind, is de reactie van kinderen op het eten van vlees. Let maar op! Vraag het kinderen maar: geen een kind zal graag een dier opeten! Vaak vertellen we kids dan maar als smoesje dat de frikandel geen echt dier was. We durven onze kleine niet te vertellen dat de frikandel net zo’n lief dier was als we vanmiddag op de kinderboerderij zagen. Want we weten dat koters dit niet zullen accepteren.

Veel mensen vragen wat er nu mis is met het eten van een stukje vlees. Als dit in normale proporties en met respect voor het dier zou kunnen, is hier wellicht niet zoveel mee mis.

Maar in de bio-industrie mag een dier geen dier meer zijn en worden levende wezens als producten gezien waar geld op te verdienen valt. Kijk eens op de site van Wakker Dier, als je er iets aan wilt doen. Kun je meteen stemmen op de meest sexy vegetariër van Nederland

Voor wie ga jij?

CC foto: Royalty free images

En met ‘er slecht in zijn’ bedoel ik niet alleen dat ik er een hekel aan heb. Ik rommel vaak maar wat aan. Zo blaas ik stof op sommige plekken met de föhn weg en de wc schrob ik met de pleeborstel. Dat zul je officieel waarschijnlijk met een doekje moeten doen, maar wat doe je daarna dan met dat doekje? Hoe heet moet je dat wassen?

Ik kan dus wel wat schoonmaaktips gebruiken Volgens de site schoonmaken&huishouden.nl doe ik het helemaal niet zo slecht met die wc. Zij zeggen dat je het toilet schoonmaakt met een chloorfles met spuittuit (doe ik) en dat je het erna moet boenen met een toiletborstel (geen doekje kennelijk?).

Die site geeft ook tips over het schoonmaken van je keuken en badkamer, je vindt er strijktips en het vertelt hoe je vlekken verwijdert. Waar je ook tips over het verwijderen van vlekken vindt, is op omaweetraad.nl Volgens oma krijg ik die smeervlek in m’n broek eruit met pindakaas of groene zeep.

Oma heeft ook van die fijne old school tips voor bijvoorbeeld het schoonmaken van een oven, hoe je  douchegordijn weer als nieuw wordt en hoe je van fruitvliegjes afkomt (in de zomer weer relevant). Die fruitvliegjes maak je een kopje kleiner met een bakje met wat azijn en een paar druppels afwasmiddel.

Een bekende supermarktketen heeft op zijn website ook een heel arsenaal aan huishoudtips. En een ‘losse’ tip die ik op internet vond: als je de stofzuigerzak vind stinken, doe er een beetje waspoeder in. Gaat je huis schijnbaar heel zeperig van ruiken.

Wil je je huis trouwens liever milieuvriendelijk schoonmaken (producten als chloor zijn heel slecht voor het milieu), dan vind je op milieuloket.nl een heel rijtje schoonmaaktips. Volgens het milieuloket is het beter de toilet met azijn schoon te maken.

En de schitterende schoonmaaktips van poetsdames Marja en Liny van het programma ‘Hoe schoon is jouw huis?’ vind je hier. Dus handschoenen aan en leef je uit, zou ik zeggen

CC foto: Rubber Glove Lover

Het effect van een natuurramp is enorm. Meestal gaat het gepaard met vele doden, verstoring van de economie en schade aan het milieu. Wereldwijd is men in shock, regeringen gaan in spoedoverleg en rekeningen worden geopend zodat iedereen een steentje (muntje) kan bijdragen aan de opbouw.

En dat terwijl een deel van de natuurrampen door onszelf veroorzaakt wordt. ‘Hoe dan?’ vroeg ik me af. ‘Oorlogen, oké. Maar natuurrampen?’ Toch is het best duidelijk. Onder natuurrampen worden ook rampen beschouwd die veroorzaakt worden door industrieën en de onveilige opwekking van kernenergie, en door giftige afvalstoffen.

Ik kan het mezelf dus niet direct beschuldigen, maar indirect hebben we allemaal schuld. Als mensheid, bedoel ik. Maar wat ik kan doen om minder natuurrampen te ‘veroorzaken’? Het begint al met even stilstaan bij de gevolgen van ons leven en handelen hier op aarde.

Daarom heeft Unesco iedere tweede woensdag van oktober (vandaag dus) uitgeroepen tot Internationale dag voor de beperking van natuurrampen.

Ik hoop dat er in de toekomst manieren worden gevonden om deze door de mens veroorzaakte natuurrampen te voorkomen. En dat er de komende twintig jaar geen drie miljoen mensen om het leven komen door rampen, zoals de afgelopen twintig jaar wel het geval was.

CC foto: martijnmunneke

En om zijn steentje bij te dragen aan het wereldvoedselprobleem heeft kok Ramon Beuk het kookboek ‘Wat van fair komt…’ geschreven. Hier staan recepten in gemaakt met fair trade producten.

Ramon zelf kookt niet altijd met fair trade.  “Ik kook meestal voor grote groepen, en het is niet mogelijk om met zulke hoeveelheden alleen met biologische of fair trade ingrediënten te koken. Het zou dus hypocriet zijn om te zeggen dat ik álles fair bereid. Maar het gaat erom dat we weten wat er gebeurt in de wereld en daar wat aan doen.”

Ramons uitgangspunt is dat je moet koken met goede producten, die je een goed gevoel geven.

Wil jij ook fair koken? Dat kan!

Win, win, win!
We mogen 10 exemplaren van ’Wat van fair komt’ weggeven. Kans maken? Mail dan voor 19 oktober je naam, adres en telefoonnummer naar win@viva.nl o.v.v. ‘fairkoken’.

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

*Mail alle gevraagde gegevens om kans te maken op deze prijs. De winnaars krijgen na afloop van de actie bericht van ons. Lees voor meer info over de privacy-richtlijnen van Sanoma Uitgevers het privacy statement.

© foto: Fair Trade

Het is weer rampentijd. Tsunami’s, aardbevingen, hevig noodweer. In Sumatra staat de teller op dit moment op meer dan 1100 doden. Mensen zijn zwaargewond, vermist of aan het rouwen om hun naasten die de ramp niet overleefden.

En wij kijken toe.

Ik zie het gebeuren, maar dringt het echt tot me door? Want… het is zo ver weg. Ik hoor de berichten; een beving met een kracht van 7,6 op de schaal van Richter, ziekenhuizen en scholen volledig ingestort en naar verwachting duizenden doden. In één klap alles kwijt, voor zover je daar iets had. Maar de intensiteit van de ramp gaat langs velen van ons heen.

Wij hebben hier alles nog. De kredietcrisis lijkt ineens een stuk minder erg, net als het feit dat ik vandaag m’n lunch thuis heb laten liggen en dat ik een vlek op m’n nieuwe jurkje heb.

De beelden die ik zie van de aardbeving op Sumatra vind ik verschrikkelijk. Ik wil wat doen maar doe helemaal niks. Want als het er echt op aan komt, is het toch een ver-van-je-bed-show.

Ik wil in mijn leven veel doen voor mensen. Zo ga ik binnenkort misschien naar Madagaskar om daar danslessen te geven aan kinderen in weeshuizen, wil ik scholen opzetten in Afrika en Azië, en is mijn grote droom om ooit bij de VN of Artsen zonder Grenzen te werken (ik ben alleen geen arts… dus dat wordt dan wel weer lastig).

Maar de beelden die je op televisie ziet zijn zo… ik weet niet. Bijna onecht. Je kijkt ernaar, vindt het erg, zet de tv uit en bent het weer vergeten. Je leest het in de krant, vindt het erg, ziet je horoscoop en bent alleen nog maar bezig met alle ‘rampen’ die voor jouw dag voorspeld zijn.

Mijn vriend is vorig jaar op Sumatra geweest, en wat hem toen opviel was de positieve instelling van de mensen daar. Ze hadden niks, maar toch hadden ze alles wat ze maar wilden. Altijd een glimlach op hun gezicht. Die zal nu wel verdwenen zijn.

© foto: YouTube

Waarom een dag voor Vegetarisme? Moet er dan ook een Wereld Pensioenen dag zijn, of een dag voor Kleurenblindheid? (als die al bestaan: sorry)

Die dagen zouden misschien ook nuttig zijn, maar volgens veel wetenschappers is vegetarisme en veganisme een goede oplossing voor de honger in de wereld. Vegetarische clubs over de hele wereld organiseren vandaag workshops, diners en proefsessies om aandacht te geven aan het vleeslozebestaan.

Want als mensen in ieder geval één dag in de week geen vlees of vis aten, dan zouden velen al erg blij zijn. Marianne Thieme bijvoorbeeld, van de Partij voor de Dieren. Ze steunt een initiatief van ex-Beatle Paul McCartney voor ‘Meat-free Mondays’.

Maar waarom dan vegetarisch leven? Daar zijn grofweg vier redenen voor: voor je eigen gezondheid, voor de dieren, de medemens (vreselijk woord, weet iemand een betere?) en voor het milieu.

Iedere veggie heeft er natuurlijk zijn/haar eigen redenen voor. En iedereen kiest ook zijn eigen vorm. Sommige vegetariërs eten wel vis, sommigen eten alleen héél af en toe vlees. Ik noem mezelf soms thuisvegetariër: thuis (als ik zelf kook dus) eet ik (meestal) geen vlees.

Als je vandaag ook vegetarisch wilt eten, kijk dan hier voor een recept of check de ‘Paprika’s uit de oven’ uit het kookboek ‘Hoge hakken, lekker vega’.

Ben jij voor vleesvrije-maandagen?

CC foto: law_keven

Dat wil zeggen: als de zomer meteen over zou gaan in de winter, zou ik geen problemen hebben. Winter vind ik fantastisch, met haar snert, haar stamppotten, haar gezellige feestdagen en haar kou waardoor ik weer een nieuwe winterjas mag kopen. De Winter: daar worden liederen over gezongen als ‘Winter Wonderland’ en wat al dies meer zij. Liederen die je voor een depressie behoeden.

Maar herfst. Serieus. Ik denk dat de Here God op de dag dat hij de herfst maakte PMS had ofzo. Dat ie in bed lag en één van zijn engelen zei “Rise and shine Here! U moet vandaag de herfst nog in elkaar knutselen!” en hij toen uit pure frustratie er iets met heel veel regen, snotsneeuw en harde wind van heeft gemaakt om daarna weer met een familiepak bokkenpoten en de dvd van seizoen 3 van Sex and the City zijn bed in te duiken en iedereen de rest van de dag een dikke middelvinger gaf.

(Ik weet natuurlijk niet zéker dat het zo is gegaan. Ik bedoel: naar mijn weten zijn er geen tv- beelden bewaard gebleven van het scheppingsverhaal. En of de Here God van bokkenpoten houdt weet ik eigenlijk ook niet zeker, maar zeg nou zelf: wie houdt daar nou niet van?!!)

Afijn, herfst dus. En die is deze week ineens begonnen. Zonder aankondiging. Ineens kunnen de teenslippers weer in de kast, en moet je weer een sjaal om. En, het ergste: je moet voordat je de deur uitstapt weer angstvallig naar buiten kijken of het regent. Régen! Als ik ergens van ga huilen, is het regen.

Ik was er echt een beetje mwèèèèèh door. Ineens zag ik in dat ik veel te argeloos met die laatste zomerdagen was omgesprongen. Ik had die laatste zonnestralen op moeten slurpen, maar in plaats daarvan woof ik ze nonchalant weg. Alsof de zomer eeuwig zou duren. Careless was ik, en oh, hoe ik die houding nu berouw!

En wat doe je als je langzaam maar zeker je herfstdip in rolt? Juist: dan ga je naar de Ikea om opbergdozen en spaarlampen te kopen, zodat het tenminste leuk is om thuis te komen. En je verschoont zuchtend je bed, zodat je er te allen tijde in kunt stappen met een familiepak bokkenpoten.

CC foto: likeyesterday

Op Wikipedia vind ik het volgende: ‘Bij duurzame ontwikkeling is sprake van een ideaal evenwicht tussen ecologische, economische en sociale belangen.’ Ach zo. Het is dus niet alleen het milieu, het is elk vlak dat bijdraagt aan een betere wereld, in elk opzicht.

Nu ik weet wat die term inhoudt, kan ik zeggen: ik wil graag duurzaam leven, maar doe het nog niet echt.

Zo moet ik tot mijn schaamte bekennen dat ik soms, als ik geen zin heb om af te wassen, gebruik maak van plastic borden en bestek. Die ik daarna direct de prullenbak in kieper. Wat wel echt een schande is, nu ik er zo over nadenk.

Verder gooi ik nooit maar dan ook NOOIT rommel op straat, maar wel uitgekauwde kauwgom. Wat, lijkt me zo, ook niet bepaald snel verteert.

Ik vind slavernij en kinderarbeid verschrikkelijk, maar toch koop ik vaak kleding dat gemaakt is in Bangladesh ofzo. Lijkt me ook niet helemaal zuiver.

Waar ik wel duurzaam in ben, is dat ik altijd met de fiets of het openbaar vervoer reis. Maar dat is eigenlijk alleen maar omdat ik gratis OV-jaarkaart heb en nog geen auto. Als ik een auto zou hebben zou ik die waarschijnlijk regelmatig gebruiken… En dan wil ik na mijn studie ook nog eens een oude pimpin’ Mercedes kopen. Dat plan kan ik beter herzien.

Jemig, het is goed dat ik er eens over nadenk, want er zijn veel dingen die ik moet veranderen als ik mijn steentje wil bijdragen aan een duurzame wereld.

Gelukkig worden we vandaag allemaal aan het denken gezet, want het is 9/9/9; De Dag van de Duurzaamheid. Overal in het land worden grote en kleine duurzame activiteiten georganiseerd. Actie-organisatie Urgenda wil laten zien dat duurzaamheid niet alleen hard nodig is, maar ook leuk en inspirerend kan zijn.

Doe jij speciaal voor vandaag iets duurzaams? Of ben je altijd al duurzaam bezig?

CC foto: DavidK-Oregon

En ik? Ik zie het allemaal gebeuren. Hier voor het raam, achter mijn laptop waar ik al uren iets uit mijn spreekwoordelijke pen probeer te krijgen. Ik tuur wat voor me uit met glaasje cola nummer vier om wakker te blijven.

“Inspiratie… Inspiratie,” fluister ik zachtjes. “Voor een liedje, voor een blog, maakt niet uit. Ik moet ook gewoon goed om me heen kijken, gewoon beter kijken en wachten…”

Maar er komt niks. *Zucht* Ja, twee moeders in regenponcho’s op bakfietsen beplakt met Jip en Janneke stickers. Ze leuken het straatbeeld wel op, maar… Nee. Weinig effect.

Misschien die dappere hardloper in wielrenbroekje? Nope. Een rits natgeregende brugklassers op van die degelijke fietsen (nog net niet apk-gekeurd)? Ook niet… Niks, ik voel niks.

Dan krijg ik een flashback. Suriname, een paar jaar geleden. Het is warm en mijn buik zit vol met watermeloen en kokosdrank. Na een repetitie in een broeierig, oud schoolgebouw loop ik terug naar mijn hotelkamer. Ik plof op mijn bed en op dat moment klettert de regen werkelijk met bakken uit de hemel. Ik spring op! Wauw, dat geluid! Ik moet mijn moeder bellen, zij kent deze tropische buien op Curaçao. Ja, dit moet ik met haar delen!

Naar buiten, ik wil naar buiten rennen en regen happen. Nee, dat is gek… Oke, ik kijk wel.

En een half uur lang staar ik naar de lucht, naar die enorme druppels die alle planten en bomen er van langs geven!
Als het opgehouden is, loop ik naar buiten. Het ruikt naar natte bladeren en vochtige aarde. Hemels.

In de weerspiegeling van het beeldscherm zie ik nu mijn eigen glimlach. Regen kan ook leuk zijn, ja… En gezellig. Deze gedachte vasthouden, Gio… Deze gedachte vasthouden.

Aah, misschien ben ik gewoon nog niet klaar om afscheid van ‘de zomer’ te nemen. Ik ben benieuwd naar jullie! Wat doen jullie als (het buiten somber is en) je geen inspiratie hebt?

CC foto: oranguchang

‘Geitenwollensokkenmama’
Ik ben heel bewust opgevoed. Mijn moeder was vroeger een beetje een ‘geitenwollensokkentype’…; sojamelk, geitenkaas, geen vlees wel vis, zuurdesembrood, eieren met stront en veren en onbespoten appels (met wormen). Geraffineerde producten als suiker en wit meel kwamen in onze keukenkastjes niet voor. Zoveel mogelijk rauwe groenten en zo min mogelijk verzadigd vet. En dan alles van de biologische winkel.

Chocola? Ja graag!
Je zou zeggen dat ik nu een maatje 36 zou zijn, maar dat is (helaas) niet waar. Als kind was ik zelfs niet mager. Soms werd ik namelijk zo gek van al dat groenvoer en het verbod op lekkers dat ik dolblij was als ik bij een vriendinnetje was die wel chips en chocola mocht eten. En dan at ik natuurlijk vrolijk mee. Nog een bakje/stukje? Ja graag.

Best bewust
Toch heb ik uiteindelijk heel wat dingen meegekregen uit mijn opvoeding. Nu ik ouder ben en al een paar jaar op mezelf woon, leef ik over het algemeen best bewust. Ik besef me hoe belangrijk het is om goed voor je lichaam te zorgen. Ik eet vrijwel geen varkensvlees, heel af en toe rood vlees, en vooral kip en tofu. Ik eet veel groente, noten en zaden, bak en braad in olijfolie en drink niet te vaak alcohol. Klinkt best verstandig toch?

Schone schijn
Helaas klinkt het mooier dan het is. Ik drink niet vaak alcohol, maar als ik drink hou ik het niet bij één glaasje. Ik sla vaak avondmaaltijden over die ik vervang door een paar reformkoekjes (dat dan weer wel) en heb regelmatig last van een ‘patatperiode’.

Verder koop ik ook niet zo bewust… Omdat vers spul bij mij altijd binnen no-time in de koelkast ligt te rotten, koop ik vooral blikvoer en diepvriestroep. Dus geen onbespoten, verse groenten om mijn steentje bij te dragen aan het milieu. Het beste wat je volgens mij kan doen is gewoon je eigen groente verbouwen. Dat is voor mij nu geen optie, ik heb geen tuin, niet eens een balkon, maar later wil ik graag een eigen moestuin. Lekker en gezond!

Boeken
Ik vind al die gezondheidsboeken nogal irritant… Overal staat weer wat anders, in het ene boek is een bepaald product supergezond en in het andere boek is het ineens kankerverwekkend. Daarom nu gewoon drie tips voor boeken over gezond en puur natuur eten. Want dat kan nooit kwaad, het is goed voor jezelf én voor het milieu.

* Puur! Uit eten- Een restaurantgids vol tips voor iedereen die puur natuur, fair trade en biologische producten op zijn bord wil zien.
Auteur: Jeannette van Mullem

* Veggie in pumps- Dit vind ik echt zo’n leuk boek! Het staat vol met tips voor een soort glamorous eco-leventje. Want, aldus de schrijfsters, de ‘geitenwollensokkenstroming’ is zo passé! Dat weet m’n moeder trouwens ook hoor, zij is tegenwoordig ook een echte ‘veggie in pumps’.
Auteurs: Lisette Kreischer en Merel van der Lande

* Thuis bij Jamie- Om het rijtje helemaal af te maken, ook nog een kookboek. Maar dan wel één vol met tips om je eigen fruit en groente te verbouwen, en met recepten om heerlijke gezonde maaltijden te maken.
Auteur: Jamie Oliver (who else;))

CC foto: muammerokumus

‘s Nachts ook zoiets. Vriendlief en ik hebben twee dekens op bed liggen – één dunne voor mij en één dikke voor hem. ‘s Avonds ga ik heerlijk warm slapen. Midden in de nacht wordt ik rillend wakker van de kou als vriendlief zich plotseling in in de dikke deken heeft genesteld en ik op wonderbaarlijke wijze onder dunne deken lig. Ter afsluiting wordt ik ‘s ochtends weer helemaal bezweet wakker onder de dikke deken.

Het weer doet rare dingen met me. Schijnt het zonnetje, ben ik vrolijk. Is de lucht vijf minuten later ineens asgrauw, ben ik chagrijnig. Dit levert rare stemmingen op die ik nog niet helemaal kan plaatsen.

Maar het weer doet ook rare dingen met mijn spullen. Zo leverde het me onlangs water in de auto op. Wat? Een drinkkraantje in de auto? Nee, letterlijk water IN de auto. Als in ‘de auto staat blank’ – gelukkig alleen aan de passagierskant, maar toch. Als het te veel regende, liepen de deuren vol – met als resultaat dat ik ineens bruusk in de auto stond te dweilen. De buren zullen wel gedacht hebben…

Hoe weren jullie je tegen die continue weersveranderingen? Of ben ik de enige die zo door het weer wordt beïnvloed en geteisterd? Haha

Inmiddels zit ik hier oververhit net zoals de rest van de redactie. Toch levert een blik uit het raam geen zonnetje op. Het ziet er grauw uit, met veel wind, zo te zien aan de boompjes.

Straks verlaat ik de redactie, waarschijnlijk met vestje en sjaal – tegen die wind hè. In de trein zal de sjaal de strijd verliezen en eenmaal thuis aangekomen zal ik ook het vestje al uit hebben getrokken.

PS Baal ik er alleen van dat ik mijn geliefde Audrey Hepburn paraplu thuis heb laten liggen… Laat het alsjeblieft niet gaan regenen… Maar ja, met dit weer weet je het nooit!

CC foto: briandeadly

Wat blijkt: de zon is even slecht voor de ogen als voor de huid!

Het kan je zicht aantasten en  ook ziektes veroorzaken. Bijvoorbeeld kanker op je oogleden en woekerende moedervlekken in je ogen. Dat klinkt niet echt best…

Dit betekent dus dat je een goede zonnebril moet hebben. Eentje die zowel uv-a als uv-b-straling tegenhoudt en je ogen dus ook daadwerkelijk beschermt.

Een zonnebril heb je altijd nodig, niet alleen ‘in de zomer’. De uv-straling dringt namelijk ook voor een groot gedeelte door de wolken heen. Als je bijvoorbeeld buiten werkt sta je feitelijk continu bloot aan uv-straling.

Zelf zet ik mijn zonnebril vaak op. “Zo’n tachtig tot negentig procent van je rimpels ontstaan door de zon,” is een door mij veel gebruikte uitspraak als mensen opmerken dat ik zo’n lichte huid heb. Je zal mij niet snel in de zon zien ‘bakken’. Ik vind de zon behoorlijk vervelend als ‘ie zo fel schijnt want dan ga ik met mijn ogen ‘knijpen’. Soms schijnt de zon niet direct, maar vind ik het licht te fel, dan draag ik ‘m dus ook.

En ook heel belangrijk: denk aan een zonnebril voor je kinderen! Hun ogen zijn extra kwetsbaar omdat het pigment nog niet volledig is ontwikkeld.

Hoe verleidelijk die goedkope zonnebrillen ook zijn, doe het dus niet als ze geen goede uv filter hebben! “Liever géén bril, dan een goedkope zonder uv-bescherming. Die versterkt de werking van het licht op je ogen,” aldus het AD.

Ik denk dat het zo wel duidelijk is; gebruik een goede zonnebril!

PS Heb je nog geen goed zonnebril in bezit? Kijk dan bijvoorbeeld bij de webwinkel Eye-wear voor mooie brillen met uv-filter.

CC foto: Comin or goin

De neiging is groot het zo maar te laten liggen en te hopen dat de vuilnismannen de boel bij elkaar vegen voor ze het inladen. Het idee om voor de ogen van alle buren het vuilnis bij elkaar te zoeken spreekt me niet echt aan. Maar ik weet heel goed wat ik zou willen dat de buren zouden doen en hoe kritisch ik over ze zou denken als zij hun vuilnis gewoon zo zouden laten liggen.

Even later sta ik dus met een rol vuilniszakken buiten. De kraaien zijn een eindje verderop aan het ‘werk’ en houden mij argwanend in de gaten, terwijl ik hun ontbijt bij elkaar sprokkel en in een nieuwe hele zak eponeer. Gelukkig heb ik redelijk schoon vuilnis. Geen vieze kledders of natte troep, maar vooral lege verpakkingen.

Terwijl ik alles bij elkaar zoek, zie ik de afgelopen week letterlijk opnieuw door mijn vingers voorbij komen, zoals de lege verpakking van de kaaskoekjes die tijdens een gezellig avondje op de bank werden verorberd. En even verderop ligt de kurk van de bijbehorende fles wijn, naast de verpakking van de nieuwe smaak van mijn favoriete merk vruchtensap. Weer verderop liggen enkele tegelkruisjes, besmeurd met uitgeharde lijmresten. In plaats van de verwachte chagrijnige bui, begin ik te glimlachen terwijl de herinneringen aan afgelopen week weer eventjes levend worden.

Terugkijken is leuk. Ook op het forum. Geen wonder dat er regelmatig een topic wordt geopend over iets dat zich in het verleden op het forum afspeelde. Zoals de beroemde lijst met smoezen die een vreemdganger aan zijn minnares vertelt. Hilarisch en triest tegelijk. Of de oproep voor vivaforumstellen of vrienden. Die blijft leuk om terug te lezen.

Wie kijkt er mee of weet nog meer terugkijktopics?

CC Foto: Jackson Boyle

Genoeg te eten
Het is alweer tien jaar geleden, om precies te zijn: vandáág tien jaar geleden, dat op een maandagochtend de 6 miljardste mens werd geboren. Zes miljard. 6.000.000.000. In 1960 waren dat er ‘pas’ 3 miljard: de hélft. Dit riekt toch lichtelijk naar overbevolking.

Nu schijnt er voldoende eten op de wereld te zijn voor iedereen – ligt het enkel op de verkeerde plekken. Schijnt het mogelijk te zijn voldoende groene energie voor iedereen op te wekken – gaan we echter eerst maar een tweede kerncentrale bouwen in Borssele, omdat “de weg naar écht groene energie zoals de zon nog te lang duurt“.

*Slikt enig cynisme weg.*

‘Gewoon maar dood’
In mijn herinnering heb ik ooit bij aardrijkskunde (?) geleerd over een Brits econoom lang gelee die zei dat het eten met een tempo van 1… 2… 3… 4… groeit. En het aantal mensen met 1…2…. 4…. 8… Hij vond dat mensen ‘dus’ maar gewoon dood moesten gaan, want de aarde kan het niet aan. Een optimistische kijk had deze Malthus niet. Ik heb zijn theorie in ieder geval altijd onthouden: het maakte grote indruk op me.

Steeds. Meer. Mensen. Die allemaal energie verbruiken, vooral wij relatieve rijkerds in het westen. En al die mensen die in armoede leven, willen begrijpelijkerwijs ooit ook allemaal koelkasten en vaatwassers en groter dan grote tv’s en een auto en kinderen en vlees – ooit gelezen hoeveel kilo eten er in een koe moet om een biefstukje te genereren? En hoe ontzettend slecht het gesteld is met de vissen in onze zeeën?

Dat kan toch nooit goed gaan?

Ontsnapt uit een buisje
Ik riep het al onder Elvans blog: ik ga er klakkeloos vanuit dat deze Mexicaanse griep uit een lab komt, ook al heb ik dat nergens bevestigd gezien. Sterker nog: ik denk dat er achter de schermen al jarenlang uitvoerig gesproken wordt over ‘wat te doen’ als de aarde écht ontploft de bevolkingsgrootte écht uit alle mogelijke voegen barst.

Toch sci-fi die werkelijkheid wordt.

Of is dit boek nog niet geschreven?

CC foto: DaFeBa

Ik maak me als ik zo’n knalgroene komkommer of die felgroene druiven uit het schap pak best wel eens zorgen om de hoeveelheid gif die daar misschien op zit. Helemaal als het uit verre exotische landen komt, al is dat misschien onterecht.

Op de site weetwatjeeet.nl staat vanaf vandaag een Gifmeter waarop je precies kunt zien welke supermarkten de schoonste spullen in de schappen hebben liggen, welke groente- en fruitsoorten het meest vervuild zijn en welke landen het meeste landbouwgif gebruiken. Het zijn de resultaten van een onderzoek van de organisaties Mileudefensie en Natuur en Milieu.

Best wel nodig zo’n onderzoek, want hoewel groente en fruit steeds minder gif bevatten, zit het gifgehalte toch nog vaak boven internationaal vastgelegde normen van de Wereldgezondheidsorganisatie.

Toen ik Sheila hierover vertelde, zei zij dat ze nooit groente en fruit koopt dat uit Spanje komt. Misschien wel terecht, want hoewel de Spanjaarden de goede kant op gaan qua gif, gebruiken ze nog altijd meer dan hun Nederlandse collega’s. In 2008 waren de landen die de meeste vervuilde waar leverden Turkije, de Dominicaanse Republiek en India.

De meest vervuilde producten waren in 2008 onder andere aubergines, komkommers en druiven. Balen, want dat eet ik juist veel en graag. En dan wok ik die aubergines ook nog eens in olie wat volgens Reiger100 ongezond schijnt te zijn. Pff, eet je netjes 2 ons groente, krijg je nog allerlei foute stoffen binnen…

Let jij op het land van afkomst van groente en fruit of vermijd je producten waar vaak gifrestanten op zitten?

CC foto: Woordenaar

Een béétje met de plantjes rommelen he, niet bergen onkruid wieden en halve bossages snoeien. Gewoon zo gezellig dode bloemblaadjes weghalen, waar Marjolein een keer een filosofisch blog over schreef. Ik dacht ‘ik wil ook een balkon/dakterras’ toen ik laatst op het dakterras van een vriendin zat te eten. Zij heeft dat vol geplempt met varens, bamboe, bananenbomen, olijfbomen, veldbloemen en allerlei kruiden.

Maar áls ik dan een balkon/dakterras had, wat zouden dan goede bloemen en planten zijn om erop te zetten? Sowieso weet ik niet of dit een goede tijd zou zijn om nog bloemen in potten te zetten, maar volgens wat forummers kan dat nog best. Hoewel je bomen en struiken beter in het najaar schijnt te kunnen planten.

Wat wel altijd leuk is, zijn sterke groeiers die ook in de winter groen blijven, zoals laurier, buxus en kleine coniferen. En eenjarige plantjes kun je nu ook nog prima neerzetten, zoals ranonkels, viooltjes, geranium en petunia’s. Of dit de perfecte tijd van het jaar is om bloemen te zaaien weet ik niet, maar volgens de vriendin met het dakterras groeien zonnebloemen als kool.

Wat ook heel snel schijnt te groeien zijn tomatenplantjes, op het forum wordt besproken dat die aan het eind van de zomer wel twee meter hoog kunnen zijn. Als je ze goed verzorgt en er stokjes langs zet dan.

En kruiden kunnen natuurlijk ook altijd wel, zoals basilicum, peterselie, bieslook en munt. Lavendel en scaevola hebben geloof ik ook altijd wel zin om te groeien, dus een kaal dakterras zou ik zeker niet hoeven hebben. Als ik er een had…

Wat heb jij voor bloemen en planten op je balkon/dakterras?   

CC foto: Hamed

Gelukkig ga ik binnenkort verhuizen naar een huis met een tuin. Dit is dan ook een uitstekend moment om eens goed na te denken wat ik daarmee ga doen. En waar kan ik beter ideeën opdoen dan op het Vivaforum?

Een tuin met veel bloemen en planten is niets voor mij. Ik heb respect voor alles wat spontaan begint te groeien en geloof niet in onkruid. Dat levert me een tuin op die ik prachtig vind, maar uit ervaring weet ik dat mijn buren daar anders over denken en dat het de prille burenrelatie al snel ernstig onder druk zal zetten. Een boze buurvrouw is erger en nog meer werk dan een tuin. Ik kan dan ook beter investeren in een tuin die weinig onderhoud nodig heeft.

Het eerste idee dat ik tegenkom, is kunstgras. Het lijkt me praktisch en lekker weinig onderhoud. Natuursteen is een tweede optie. Iets meer onderhoud, maar het ziet er vast veel mooier uit. Op het terras kan ik een mooie tuinset en bloembakken neerzetten. Dan nog een parasol en de zomer kan beginnen.

Maar dan zie ik het topic met de perfecte oplossing: een zwembad. Ik kijk nogmaals naar buiten waar de zon hevig staat te branden en stel me voor hoe het is om in mijn eigen zwembad te baden in plaats van in mijn eigen zweet.

Het lijkt me de ultieme oplossing om comfortabel de heetste zomer door te komen. Eigenlijk zie ik maar één groot probleem: hoe voorkom ik dat de afgewende burenruzie omslaat in een al te innig contact en hoe hou ik mijn buren uit mijn zwembad?

©Foto: Janine Gijsbertsen