Ik denk dat iedereen het wel eens heeft meegemaakt of in ieder geval gespot heeft: een cameltoe.
Terwijl ik middernacht een broodje hagelslag sta te pletten, denk ik nóg aan dat interview over heupmaten. Een onthutsend interview.
Omdat ik voor mijn werk alles lees wat los en vast zit, kan ik soms even geen letter meer zien.
Ondanks dat – of misschien wel omdat – ik een nogal excentrieke kledingkeuze heb, ga ik graag naar de Amsterdam International Fashion Week (overigens sneuvelt vanaf dit jaar ‘International’, want ja, dat is het ook niet).
Al twee dagen lang staat Amsterdam in het teken van Fashion Week. Afgelopen woensdag was de aftrap, waarmee het direct smullen geblazen was
Beste ondergoedfabrikanten, mijn schaamlippen zijn breder dan een rolletje pepermunt, mijn bilnaad is langer dan twaalf centimeter en mijn schaamhaar heb ik liever uit het zicht. Schrijft iemand dit op..?
Ik ben geen cupcakebakker, geen sushiroller en ook geen chardonnaynipper. Als iets hip is, vind ik het nog veel hipper om het niet hip te vinden.
Nóg een modellenprogramma… Mijn broek zakt af van de zoveelste talentenshow waar types strijden om een titel.
Wij liepen door de winkelstraat op weg naar mijn broodje döner, want ik had mijn collega gebeld en het volgende tegen hem gezegd: ‘Ik heb echt ontzettend zin in een broodje döner
Het is januari. En zodra de kerstversiering is opgeborgen, ontwaakt mijn innerlijke shopjunkie normaal gesproken uit haar winterslaap – zover deze ooit slaapt, heet dat.
Wat is duurzame mode? Deze vraag stel ik mezelf na het zoveelste persbericht van een modeketen over hun eco lijn.
Afgelopen zomer. Broeiende hitte in het centrum van het Spaanse Malaga, waar ik met mijn vriend op vakantie ben. Terrassen met gesoigneerde Spanjaarden die zichzelf koelte toe wapperen met waaiers en nippen van een goed glas wijn.
Mode. Als kind ontwikkelde ik al een mening over kleding. Was ik in mijn eerste jaren uiteraard nog meegaand en meningloos over de kledingkeuze van mijn ouders, op mijn derde begon het al te wringen.
Onderzoekjes; ik krijg er geen genoeg van. Dol op wetenschappelijk onderbouwde beweringen. Helemaal als ik er zelf een beetje beter van word.
Al zeker zeven jaar lang heb ik de illusie dat ik die ene spijkerbroek die in de donkere krochten van mij kledingkast ligt te vergaan heus wel weer een keer ga passen. Maar nu is het klaar, mijn kledingkast gaat op de schop.
Ik ben in de ban van pony’s. Niet die te heet gewassen paardjes, maar de harige voorhoofdgordijntjes.
Als kind is ze lang en dun, draagt ze een grote bril en heeft rare tanden. Niks wees er in die tijd op dat Lara Stone zou uitgroeien tot hét supermodel du jour.
De liefde zoekt zichzelf niet, maar dit jaar kwam ik haar tegen in de uitverkoop.Een paar dagen voor kerst probeerde ik me tussen de slenterende toeristen en de enkelhatende buggyterroristen een weg door een grote winkelstraat te banen.
Elf maanden van het jaar wil ik nog niet dood gevonden worden in een gouden glitterlegging, giletje met struisvogelveren of tutu. In december lijken kledingstukken als deze opeens zo gek nog niet. Sterker nog: ik wil ze hebben!
De hele week observeer ik al brildragers. Hoe ze hun bril dragen, wat voor bril ze dragen en vooral wat die bril met die mensen doet. Want een bril doet iets met mensen.
Noem mij een modebarbaar, maar die collectie van Versace voor H&M hè? Waarom wil iemand in de rij staan voor een legging met Hawaii-print?
Het doet zich voor in het damesondergoed, maar dat is een streek waar ik me normaliter niet bevind (mijn eigen streek niet meegerekend). Maar hoe kan ik dan weten hoe ik mijn tuintje bij moet houden? Moet ik het snoeien of laten groeien?
