Heb ik wel nodig, want afgelopen weekend had ik bijna een shirtje gekocht op de markt. Het hing in een rek waar ik toevallig tegenaan liep op weg naar de groentekraam. Ik dacht: als ik snel handel, is er niemand die het ziet. Maar mijn vriend zag het en sleurde me richting de tomaten en aubergines. Net op tijd. Waarvoor dank.

Lekker snuffelen
Even dacht ik aan mijn moeder als coach. Maar niet lang. Want heb ik als kind niet uren met haar doorgebracht op de koopjeszolder van Miss Etam? “Kom, even snuffelen”, zei ze en verdween haastig tussen de rekken. Ze maakte er een sport van er fantastisch uit te zien voor weinig geld. Dat lukte haar altijd. En nog steeds. Soms zat ik samen met mijn zusje op het krukje van de paskamer met een zakje warme suikerpinda’s, maar meestal snuffelde ik met haar mee. En zo werd ik op jonge leeftijd al snel bedreven in het speuren naar koopjes. Iets wat eigenlijk nooit meer uit mijn systeem is gegaan. Zodra ik zie dat het ergens uitverkoop is, moet ik snuffelen. Net als mijn moeder.

Liever shoppen dan sparen
Daarna overwoog ik mijn vader. De man die me laatst vertelde dat hij 76 t-shirts heeft. Die had hij geteld. Net als zijn broeken. Een stuk of 35. Hoeveel schoenen er in zijn kast staan, ben ik vergeten. Maar ook daar weet hij het precieze aantal van. Geen helpende hand dus. Mijn zusje is het product van bovengenoemde ouders, dus die valt ook af: in mijn familie winkelen we gewoon liever dan dat we sparen voor een iPad of een Nespresso-apparaat. Dat maakt ook meteen duidelijker waar ik dat shoppen van heb, bedenk ik me nu. Op mijn vriendinnen doe ik ook geen beroep, want die zijn veel te lief om mij streng aan te pakken. Dus ik ben nog zoekende. Als een van jullie zich wil opwerpen: laat me hier gerust weten hoe jij mij als buddy kan bijstaan. Ben je zelf ook gestopt met shoppen, dan coach ik je terug. En als we elkaar in elk geval de horrorwinter door hebben geholpen, organiseer ik voor jullie in de lente een grote kledingruil. Deal?

Patricia probeert elke werkdag iets anders te dragen, maakt daar foto’s van en gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? kijk op www.freefashionchallenge.com

Foto: Privébezit

Icoon
Ik moest er even over nadenken. Niet omdat ik niet van Viva hou, maar tja, ik begeef mij in kringen van Vogue en Harper’s Bazar, ik reis van Parijs naar New York en dan klinkt Hoofddorp toch wel wat, mmm, hoe zal ik het zeggen: modderig. Maar Viva is natuurlijk een tijdschrift, een merk, een icoon dat ik niet naast mij kan neerleggen. En het aanbod was ook zo genereus: een auto met chauffeur, elke dag verse bloemen en cupcakes in mijn corner-office, een riante representatievergoeding (Marc en Karl, here I come!), een eigen stylist en visagist én een superteam dat al het werk doet.

Adembenemend
Het was natuurlijk ook niet verwonderlijk dat ze aan mij dachten als opvolger voor Corinne. Wie anders? Ik heb een excellente staat van dienst – als ik binnenkom, valt iedereen stil, want mijn verschijning is meer dan adembenemend. Ik ken iedereen, maar beter nog: iedereen kent mij. Adverteerders zien in mij het perfecte umfeld en waarom zouden ze ook niet. Ik hou van fraaie kleding, lekker eten, heerlijke geuren en roze blushwangen. Ik lees graag over ander vrouwen en hoe zij het doen. Ik sta volop in het leven, ik ben dynamisch. Ik ben Forever Young!

Filmcarrière
Maar toch… Toch heb ik het aanbod, voor op de langere termijn, af moeten slaan. Ik wil mij namelijk richten op mijn filmcarrière. Als ik uw hoofdredacteur zou blijven, gaat er een eminent actrice verloren en dat kan ik de wereld gewoonweg niet aandoen. Dus, mon amis, dit is mijn eerste en tegelijkertijd mijn laatste Viva. Vanaf 8 februari kunt u mij adoreren in de bioscoop en zal mijn plaats in de corner-office te Hoofddorp tijdelijk worden overgenomen door iemand die, net als ik, enorm veel van Viva houdt.

Adieu!

Miss Piggy.

Foto: Viva

Ten voeten uit
Onderzoek heeft uitgewezen dat 55% van de vrouwen wel eens met ‘een cameltoe-probleem’ kampt. Een Amerikaans bedrijf dacht: kassa! We bedenken er een mooi tooltje (lees: cup) voor die vrouwen lekker tussen hun benen mogen schuiven om wrijving te voorkomen et voila, probleem opgelost.

Euh, ok, maar hoe dan? Wanneer besluit je echt over te gaan tot aankoop? Denkt de vrouw in kwestie echt: ik wil deze (eigenlijk niet goedzittende) broek zo graag aan dat ik bereid ben een cup tussen mijn benen te schuiven? En was je deze dan ook elke dag na gebruik? Is de cup leverbaar in verschillende kleuren en prints zodat je ondergoed en broek/legging matcht met de cup? Wat doe je als een man of vrouw tijdens een seksuele escapade je in the heat of the moment tussen je benen grijpt? Wat is dan je antwoord? Zoveel vragen.

Fetisj
Maar, er zijn ook vrouwen en mannen die geilen op een cameltoe. De cameltoe wordt door het nog hoger optrekken van de slip of broek geprononceerder in beeld gebracht bij de toeschouwer. Seksuele aantrekkingskracht wordt op deze manier gewekt of zelfs een fetisj. Tja, ik voel die opwinding ook wel als ik die fluisterverhalen niet kan horen, maar de lippen wel zie spreken. Straks mis ik het hoogtepunt van het verhaal… Zucht.

Tell me
Het is mij om het even. Ik vind het zelf minder smakelijk als mijn oog per ongeluk een kamelenteen spot , maar ik kan me haast niet voorstellen dat een vrouw naar de winkel speurt om een schijfje tussen haar benen te schuiven voor een anti-cameltoe-gate. Ik zeg: laat té strakke broeken voor wat ze zijn.

Maar ik ben toch heel benieuwd naar jullie reactie op de cameltoe cup: thumbs up or down?

©Beeld: SmoothGroove

Daar lag ze, in mijn tochtige halletje
Het gebeurde maandagmorgen. Met een doffe klap viel er een model op mijn deurmat. Ze lag daar in mijn tochtige halletje op de voorpagina van NRC Next, bloot en knokig te wezen. Ik wilde naar de keuken rennen om broodjes hagelslag voor haar te pletten.
Ananda Marchildon. De winnares van Hollands Next Topmodel die nu door het leven gaat als het model met ‘de te dikke reet’. Net als winnares en model Rosalinda Klikstra is ze door modellenbureau Elite gewogen en te zwaar bevonden.

Dat gezeur over die ene maat, onzin
Het verhaal van Ananda geeft een inkijkje in de modellenwereld wat we natuurlijk al lang kennen. Het dwingende keurslijf van de haute couture. Waarvoor je heupomvang dus maximaal 90 centimeter mag zijn en geen millimeter meer. We kunnen astronaut André Kuipers vijf maanden proefjes laten uitvoeren in de ruimte, maar een extra coupenaadje in kleding naaien, da’s lastig. Ik smeerde nog een broodje. En las de tips die Ananda meekreeg van modellenbureau om toch die 90 centimeter te halen.

Tip 1: “Als je honger hebt, ga dan slapen”

Ik wreef de slaap uit mijn ogen, mijn maag knorde.

Tip 2: “Als je trek krijgt, poets dan je tanden. Dan verdwijnt de honger.”

Ik had ook net mijn tanden gepoetst en niet het gevoel dat ik even op de bank moest gaan liggen om uit te buiken van de Prodent.

Tip 3: “Ga op nuchtere maag een half uur hardlopen”

Ik zou mijn luie reet zo in de auto hijsen met in mijn handtas vier beboterde boterhammen met 48+ kaas. Om de rest van de dag met een heupomvang van meer dan een meter (wilde gok) op een bureaustoel te ploffen.

Dan nog een hele verhandeling over een ketodieet waarbij je als traktatie een ei bij je halve (geen hele hè) groentesalade mag. Jeuj! Een ei! Meest bizarre detail in het verhaal is wel de naam van de personal trainer die het zware dieet- en sportprogramma aan modellen geeft.

Oswin Beingsick.
Beingsick.
What’s in a name, zouden de Engelsen zeggen.

Tip 4: Vergeet al die tips, doe het gewoon niet!
Het is ongezond en waanzin. En het maakt geen reet uit. Want dat het niet werkt is bij deze proefondervindelijk vastgesteld door de twee modellen.

CC foto: o5com.

Gebeeldhouwd lijf
Dankzij Grey’s Anatomy vind ik ziekenhuizen lang zo unheimisch niet meer en heb ik de vurige wens ooit een operatie van dichtbij te zien. Al helemaal als die wordt uitgevoerd door McArmy of McSteamy. Door Dexter ben ik geobsedeerd door seriemoordenaars en bloedspatanalisten en denk ik soms na over wat de beste manier is om een lijk te dumpen. Dat ik nu een man wil met een groot zwaard en hetzelfde gebeeldhouwde lijf als Khal Drogo is allemaal de schuld van Game of Thrones en nu ik er zo over nadenk schoot mijn shopverslaving misschien wel wortel tijdens het kijken naar Sex and the City. Maar mijn hardnekkigste fascinatie is die voor vampieren, aangewakkerd door de serie True Blood. Ik hoop van ganser harte er ooit eens eentje tegen het dooie lijf te lopen, en dan het liefst in de hoedanigheid van Eric Northman. Ik zou hem eerst uithoren over zijn UV-loze leven en hem vervolgens mijn nek aanbieden.

Fantasie werd werkelijkheid
Mijn vriend ziet mijn fascinaties met een scheef oog aan, maar was vorig jaar zo lief om een True Blood-surprise party voor mijn verjaardag te organiseren. Hij trommelde al mijn vrienden op die verkleed als vampier uit alle hoeken van de kamer sprongen, toen ik nietsvermoedend binnen kwam. Ze schoven twee vampierentanden over mijn hoektanden, wurmden me in een vormeloze zalmroze jurk met bloedspetters en zo werd mijn fantasie werkelijkheid. Het was het meest bizarre, bloederigste, grappigste en liefste verjaardagscadeau ooit.

Van doorschijnend wit naar oud roze
Toen ik deze week mijn kast opruimde, kwam ik dat zalmroze jurkje met die bloedspetters weer tegen. Misschien wordt dit vormeloze ding wel minder lelijk als ik het in een ander kleurtje verf, dacht ik. Dus haalde ik bij de Etos een pakje verf in de veelbelovende tint burlesque rood. Ik gooide het in de wasmachine en flikkerde er ook meteen een broek met een onbestemde kleur beige bij, plus een wit voile jurkje dat ik ooit voor een concert van de Toppers gekocht had. Ik droeg het niet meer, omdat de hele Arena er de kleur van mijn onderbroek doorheen had kunnen zien. Mijn broek en dat jurkje zijn nu mooi bordeauxrood en oud roze van kleur. En dat voor nog geen vijf euro! Wie niet shopt, moet creatief zijn. Zeker als ik mezelf dwing om komend jaar al mijn kleren te dragen. Het vampierenjurkje is auberginepaars uitgeslagen en nog steeds lelijk. Maar dat komt vast ooit van pas op een ander verkleedfeestje. Als ik bijvoorbeeld ga als Daenerys Targaryen, de vrouw van Khal Drogo.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

Foto’s: privébezit

Blonde kruintjes
Des te gelukkiger was ik toen ik afgelopen woensdag de openingsshow van Bas Kosters mocht bijwonen. Niet op front row, die was voorbehouden aan de hoofdredacteuren van Elle, Red, Grazia und so weiter en aan Karin Swerink en Fiona Hering, het Nederlandse Vogue-duo dat ons ergens in het voorjaar onze eigen versie van de modebijbel schenkt. Ik zat op rij vier, ik had prima zicht op het podium alsook op de blonde kruintjes van mijn glossy-collega’s.

Modemomme
Maar eerst was ik in de foyer, waar ‘fashionlovers’ zich net even iets langer ophouden dan noodzakelijk. Ik trof Bas Kosters muze aan, Aynouk Tan, die een grote en bonte papegaai om haar rug meetorste. Maar ja, ik herkende de grande dame van de styling niet en ik stelde vast modedomme vragen en dat stoorde haar geloof ik een beetje….Oei! Fashion faux pas!

Een bril zonder glazen
Veel schattiger was kleine Eva, met haar 11 jaar misschien wel de jongste fashionblogger van Nederland. Het meiske was van top tot teen gekleed in Bas Kosters (‘Hoeveel deze outfit kost? Ik denk wel meer dan 100 euro, hoor’) en ze droeg een bril zonder glazen. Later in de week had ze een televisieoptreden en mocht ze twee uurtjes van school wegblijven. Nee, van Eva gaan we meer horen. Gelukkig maar dat haar moeder de touwtjes strak in de hand houdt.

Kleurrijk
Over daar-gaan-we-meer-van-horen gesproken: reeds jaren geleden werkte Viva al samen met Bas Kosters. Zo hebben we meerdere keren modeproducties met zijn werk gepubliceerd en heeft hij exclusief voor Viva ontworpen. Dat zagen wij goed, want de ontwerper ligt nu op ieders lippen. Zijn show, gesponsord door Vodafone had een geestig, eh, telefoonthemaatje. Maar hem zelf aan de lijn krijgen, dat lukt (ons) helaas niet meer. Z’n ontwerpen waren als altijd kleurrijk, dynamisch, druk en vrolijk. Van Bas Kosters krijg ik altijd een lach op mijn gezicht – jammer genoeg niet heel gewoon in de modewereld. (*)

(*) Zo zag ik Frans Molenaar niet één spier vertrekken of zou dat ergens anders aan liggen?

Foto: Viva

Een ontwerper zonder een frontrow A-list is een no-no blijkbaar. Kijk, belangrijke modegoeroes als Anna Wintour zijn wel degelijk belangrijk. Net als dat wij Milou van Rossum hebben (NRC) of een Michou Basu (Telegraaf). Zij schrijven erover. Maar wat is de hysterie rondom alle andere ‘VIP’s/’ik-besta-ook-nog’-mensen?

PR
Oké, als een Kate Middleton je show bezoekt en een positief babbeltje houdt tegenover de pers is dat natuurlijk de beste PR die je maar kunt wensen. En dat onze Koninklijke Hoogheid Prinses Máxima vrijdagavond The Green Fashion Competition gaat bezoeken om mode en duurzaamheid een steuntje in de rug te geven, nog beter. Een BI’er (Bekend Iemand) op de eerste rij kan in je voordeel werken, maar ik zie het nut er niet altijd van in.

Wie, waar… waarom?
Een Lindsay Lohan die net haar mugshot op het politiebureau heeft geschoten zal de ontwerper niet helpen. En een BN’er die bijna niet meer op tv te zien is en de vraag ‘What ever happened to’ doet opreizen ook niet. Het front row circus is nu geopend verklaard. Inge Iepenburg, Mari van de Ven, Beertje van Beers en Tom Sebastian… ik heb ze deze twee dagen allemaal in hun ‘beste’ pak op de eerste rij zien zitten. Smilen naar de vele camera’s en lekker bijkletsen tijdens de catwalkpresentatie. Tja, als dit dan het kluitje VIP’s is waar de ontwerper trots op moet zijn? Ik weet het niet. Gelukkig dat de echte NM’ers (Nederlandse modegoeroe’s) met pen en papier klaar zaten om de show te verslaan.

Beeld ©: Laurent Claassen – Eyes for Mood Photography

De ondermode van tegenweurdig
Ik draag geen lingeriesetjes. Het ziet er in de winkel heel leuk uit op het hangertje, zo’n beha met strakgespannen slip of string ertussen, maar in de praktijk werkt het niet. Gewoon niet. Al die slipjes kunnen regelrecht de prullenbak in. Ik heb namelijk een aantal issues met de ondermode van tegenweurdig.

Smalle schaamliplapjes
Ten eerste is daar de breedte van het kruiscompartiment. Ben ik van onderen zo ruim bedeeld, of wordt de gemiddelde schaamliplap steeds smaller? Een stukje stof van twee centimeter breed kan de boel daar beneden toch niet fatsoenlijk op zijn plaats houden? Als je met zo’n slipje over een regenplas moet stappen, vallen de augurken tussen je hamburger vandaan.

Lage modelletjes
Waar ik me ook aan erger is de hoogte van de broekjes. Ik hoef niet meteen een vleeskleurige tent die tot mijn navel reikt, maar is een onderbroek die mijn schaamhaar alsmede mijn bilnaad volledig bedekt teveel gevraagd? Met die lage modelletjes is niet te werken. Door veelvuldig zitten en opstaan zakt de rand vanachter geleidelijk naar beneden. Op den duur raakt de horizon uit het zicht en komt de volle maan tevoorschijn. Uiterst oncomfortabel. Ik weet dat het recessie is, maar kunnen jullie even niet bezuinigen op de stof die mijn goodies moet bedekken? Danku.

Biologische champignons in je zweetnaad
Dan wil ik het nog even hebben over de materialen. Al die glimmende nylon stofjes die in de onderbroekjes verwerkt worden… mijn hoohah wordt daar niet vrolijk van. Het broeit en veroorzaakt een zweetnaad. Tenzij je biologische champignons probeert te kweken, is het dragen van synthetisch ondergoed nooit een goed plan. Gewoon nooit.

De fabrikanten werden blijkbaar bestookt door vrouwen met klachten over hooibroei, wat ze kwamen met een oplossing: doorzichtige gaasjes op de gênantste plaatsen. Goed voor de ventilatie. En voor het uitzicht, want wie wil er nu geen ondergoed dragen waarin je schaamlippen en/of bilnaad totally exposed zijn. Lijst het geheel in met een kanten randje en wat strikjes en je look is af.  

Colorblocking
Dus geen fancy setjes voor mij, in een lingeriewinkel koop ik alleen beha’s. Onderbroeken sla ik eens per jaar groot in bij een textielsuper. Gewoon van katoen, met elastiek op mijn heupen en een verstevigd kruis van onder. Zonder kijkgaatjes, broeikaseffect of buitenboord hangende zaken. Alle (onder)modetrends gaan aan mij voorbij, behalve colorblocking.

Foto: Gettyimages.nl
(Excuses voor het plaatje, maar toen ik deze tegenkwam MOEST ik hem erbij doen)

Daghap
Mijn probleem is dat mijn vriendinnen heel blij worden van sushi, en ze willen heus wel een keer met me mee naar dat tentje voor een daghap, maar daarna weer sushi. Daar zit ik dan alsnog met mijn designersvocht in de sushibar, als een vis op het droge. Echter vraag ik dan heel principieel naar de daghap en of ze ook loempia’s hebben.

Enfin, ik besefte dat ik er eigenlijk alleen mezelf mee heb. Dus zet ik af en toe mijn principes opzij en doe ik dus een beetje merkwater bij de chardonnay.

Carrièreboost
Eind februari start het nieuwe programma ‘The Face’ waar ‘stijlicoon’ Sylvie van der Vaart ervaren modellen helpt om de internationale carrière van Doutzen Kroes of Mark van der Loo te evenaren. Euh…ok? Denk je echt dat een programma als dit, modellen de opstap geeft voor een topcarrière als die van hen? Reken maar dat een Doutzen of een Mark heel hard gewerkt hebben om dit te bereiken. Dat het misschien wel een paar jaar duurde voordat zij defilés van grote modehuizen mochten openen of het gezicht van een nieuwe campagne werden. En het programma ‘The Face’ denkt dat in een paar weken klaar te kunnen spelen? Ik ben heel erg benieuwd.

Hollands glorie
Coaches, castings en fotoshoots moeten de ‘ervaren’ new faces klaarstomen om de wereldtop te bereiken. En zoals het een talentenjacht betaamt: ‘may the best man win…’. Ik ben trots op ons kikkerlandje qua modetalent en modellen. Modehuizen als Chanel, Valentino en Balenciaga vallen als een blok voor de Nederlandse Saskia de Brauw, Daphne Groeneveld, Bette Franke, Bregje Heinen en Laura Kampman. Maar heb je hen ooit gillend en harentrekkend op televisie gezien? Nee, zij hebben stilletjes de modewereld weten te veroveren en Nederland op de kaart gezet. Kijk naar Hollands Next Topmodel. Ooit nog iets gehoord van de laatste lichting wannabe modellen? Ik niet….Ik zou zeggen: Sylvie, ga lekker bij een plaatselijke snackbar hét nieuwe gezicht scouten of op straat. En aan de modellen in spé: loop eens een goed modellenbureau binnen of stuur foto’s op maar laat je niet belachelijk maken in het zoveelste talentenjachtprogramma. Dat ben je niet waard.

Beeldrecht: © Victoria Secret/ Gettyimages

Linksaf
Het was iets over half één en wij waren op weg naar mijn lunch. ‘Moet jij niet linksaf hier?’ vroeg ik, want hij had gezegd naar welke kledingzaak hij ging en rechtdoor lopen was om voor hem.

‘Nee, ik loop wel met jou mee.’

Samen zondigen
‘Neem je dan toch een broodje?’ vroeg ik hoopvol, want ik wilde liever samen zo’n smerig, vet broodje eten dan alleen. Het is niet alsof je met zijn tweeën de calorieën eerlijk deelt, dus eigenlijk slaat het nergens op. Maar toch voelt het beter om samen te zondigen, dan alleen.

Helaas liet hij zich niet overreden. Hij hield zich sterk. Dat kwam waarschijnlijk door die broek die hij ging kopen. Zijn broekmaat confronteerde hem met wie hij was, want mijn pauzepartner loopt een aantal kilo op mij voor. We hebben dezelfde lengtemaat, maar die andere maat is bij hem wat ruimer. ‘Vijfendertig,’ zei hij. ‘Maar dat verkopen ze niet, dus zesendertig.’ Ineens voelde ik mijzelf met mijn maatje vierendertig heel gelukkig. Ik nam tevreden een hap van mijn broodje vlees.

Tikkeltje homo
Omdat hij zo sterk was, besloot ik dat ook te zijn. Ik ging met hem mee om een broek voor hem te zoeken, ook al was het een tikkeltje homo. Eigenlijk vond ik dat we tijdens het uitzoeken van een prima passende broek, het best naar ons zin mochten hebben. Als het normaal wordt gevonden dat vrouwen met elkaar de stad aflopen, mogen mannen dat ook zonder dat er meteen van ze wordt gedacht dat ze homo zijn. Een prima standpunt, vonden wij, alleen vonden wij het veel leuker om er ontzettend homo bij te doen.

‘Wat vind je van deze?’ vroeg hij. ‘Béééééldig, vind je niet?’

Passen
‘Je moet hem toch even aantrekken. Als je er een lekker kontje in hebt mag je hem daarna weer heel snel uittrekken,’ zei ik.

‘Ik pas hier nooit broeken,’ zei hij, waarbij hij even uit zijn rol viel. ‘Deze maat past me, dat weet ik, want alles wat ik hier koop in deze maat, dat past, dat hoef ik niet uit te proberen.’ Hij zei het heel erg stellig, maar ik hoefde alleen maar op die ene speciale manier naar hem te kijken, om hem aan het twijfelen te krijgen. ‘Verdomme,’ zei hij en hij liep naar de pashokjes. Niet veel later kwam hij naar buiten. Hoe de broek hem stond had ik niet gezien, want hij hield hem alweer in zijn handen. ‘Ik zei het toch,’ zei hij. ‘Deze past prima.’

‘Afrekenen dan,’ zei ik.

Kassajuffrouw
We stonden zij aan zij bij de kassa. De kassajuffrouw keek ons één voor één aan. Ze was een erg strenge juffrouw, zo één die over haar brilletje heen keek. Mijn mond ging al open. Ik wilde het donders graag zeggen: ‘Wij zijn geen stelletje hoor, we deden alsof.’

‘Precies,’ zei mijn collega, want in mijn verwarring had ik het toch hardop gezegd.

‘Jammer,’ zei de dame. ‘Ik vond jullie juist zo leuk bij elkaar passen.’

Foto: Gettyimages.nl

Op de bank
Normaal zou ik me nu dus naar de Zara of River Island haasten om mijn slag te slaan. Niet omdat ik iets nodig heb. Maar gewoon, omdat ik iets nieuws wil. Dat verlangen naar iets wat je nog niet hebt. Dat bijbehorende kortstondige geluksgevoel. In plaats daarvan zit ik thuis op de bank: kaarsjes aan, mijn spinnende poes Sookie aan mijn voeten en een stapel boeken naast me. De drang om in uitverkoopbakken te graaien, heb ik niet. En ik ben ook nog niet in de verleiding geweest iets te kopen. Ik besef dat dit voor sommigen klinkt als kinderspel, maar voor iemand die normaal elke week iets aanschaft – van een ketting tot een jurkje of een shirtje – is dat toch best lastig.

Kop in het zand
Hoe ik dat doe? Nou, ik steek gewoon mijn kop in het zand. Ik heb de Apps van Zara, Mango, River Island en Monki op mijn iPhone gewist, houd me verre van modebladen als Elle, Marie Claire en Grazia, kijk fluks de andere kant op als ik langs een etalage met schoenen fiets en ik waag me niet in de buurt van winkelstraten. Boodschappen doe ik bij Albert Heijn en niet op de Albert Cuyp, want dan moet ik langs mijn favoriete kledingwinkeltje. Wel maak ik elke werkdag een foto van mijn outfitje. Maar dat is dan ook het enige modische aan mijn bestaan als kledingkluizenaar.

Nieuwe verslaving
Op vragen over waarom ik zo shopverslaafd ben of hoeveel geld ik de afgelopen maanden naar mijn favoriete kledingwinkels heb gebracht, heb ik ook nog geen antwoord. Want iemand die haar hoofd in het zand steekt, doet niet aan zelfreflectie. En opent ook niet haar bankafschriften. Gênant, ik weet het (so much for de zelfreflectie). Ik besef me dat ik echt een keer de markt op moet en mijn banksaldo moet checken, maar voorlopig zit het wel lekker zo, in die comfort zone. Dus terwijl de soep op het gasfornuis pruttelt, download ik nog maar een aflevering Game of Thrones, mijn nieuwe verslaving.

        

Op de foto’s zie je de outfitjes die ik elke werkdag heb aangehad. Klik op de afbeeldingen voor uitvergrote foto’s.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? kijk op www.freefashionchallenge.com 

© Foto’s: Privé beeld

Duurzaam = investeren
Want, hoe duurzaam en ecologisch is een shirt van maar 5% biokatoen of Tencel®? En hoe duurzaam is het als je een shirt voor een seizoen koopt omdat het hip is en vervolgens weggooit? Een merk mag zichzelf ‘eco’ noemen als meer dan 5% van het kledingstuk uit een bio-/ ecologisch materiaal bestaat. Consumenten geef je zo het gevoel iets ‘goeds’ te kopen, de marketing druipt ervan af. Je (eco)broek zakt helemaal af als je weet waar het kledingstuk van grote modeketens soms gemaakt wordt. Anti-duurzaam en goed. Dan de snelheid waarmee de collecties de winkels invliegen om uiteindelijk, als ze niet verkocht zijn, op de vernietigingsstapel te belanden. Is dat duurzaam? Ik zie duurzaam als investeren in een goede en langdurige garderobe. Liever een kledingstuk dat heel lang meegaat en die alle feestjes en partijen ziet, dan een ‘eco’ kledingstuk dat na een seizoen op de schroothoop belandt omdat het of niet meer cool en hip is of omdat het uit elkaar valt.

Recyclen
Ik was een tijd geleden bij de opening van een grote modeketen. Een van de topmanagers vertelde tijdens de rondleiding dat ze een duurzaam beleid aan het voeren zijn. Leg eens uit? “Nou, de hangers worden gerecycled en de papieren tassen zijn van recyclebaar materiaal gemaakt. En de kleding? De kleding kan voor een lage prijs verkocht worden door de hoge productieaantallen. Duurzaamheid in materiaal (biokatoen) is deels aan de orde binnen ons merk.” Euh, ok…de rest belandt dus nog steeds doodleuk op de vernietigingsstapel. Als een groot label echt het verschil wil maken qua duurzaamheid dan zijn zij de aangewezen persoon. Maar wij, als consumenten, net zo goed. Want uiteindelijk blijven wij wel vragen om die goedkope spullen. Het is een lastige vicieuze cirkel van vraag en aanbod.

Voornemen
Mijn goede voornemen is en blijft ook voor dit jaar: investeren in een duurzame = langdurige garderobe. Weg met de wegwerpmode.

© Beeld: Eco fashionworld

Klotsende oksels
Er is eigenlijk maar één persoon die zichzelf in het zweet werkt. En dat ben ik. Ik heb mijn vriend op een terras tussen die Spanjaarden achtergelaten en ploeg mezelf met klotsende oksels een weg door de Zara. Want zelfs op vakantie MOET ik shoppen. Ook al vallen de mussen van het dak. Een paar jaar geleden, toen ik in New York was, idem dito. Central Park? Het Guggenheim Museum? Niet gezien. Want ik was te druk met winkelen. En dat ben ik eigenlijk altijd. Er gaat geen week voorbij dat ik niets koop. Alsof ik niet genoeg jurkjes, pumps en shirtjes heb.

Afkicken
Vandaar dat ik, na die vakantie in Spanje en geïnspireerd door Laura de Jong en haar project Free Fashion Now, heb besloten om af te gaan kicken. Ik wil dit jaar geen Zara, River Island en H&M meer zien. Want vanaf 1 januari koop ik geen kleding, panty’s, ondergoed en accessoires. Een heel jaar lang. (slik..)

Rode cijfers
Elke dinsdag kun je in mijn blog lezen hoe goed of dramatisch me dat afgaat. Ik hoop dat ik me bewuster word van wat ik uitgeef. Dat ik eindelijk eens uit de rode cijfers kom. Dat ik ga inzien dat ik meer dan genoeg kleding heb. Zo veel dat ik elke dag een andere outfit aan kan. Waar ik dan weer foto’s van ga maken voor dit blog. Gelukkig las ik op het forum dat ik niet de enige ben die een jaar wil gaan detoxen, dus als ik shoppend ten onder dreig te gaan, willen jullie dan mijn buddy zijn? Dan ben ik die van jullie.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

Links: Een kleine greep uit de kleding waar ik het dit jaar mee moet doen.
Midden: Al mijn schoenen op een rijtje. Nou ja, bijna allemaal.
Rechts: Ik en mijn kledingkast. (Foto: Marcel Antonisse)

© Foto’s: privé bezit en Marcel Antonisse

Voor schut
Nee, dan zelf kleding maken. Rond mijn twaalfde vond ik het tijd worden om mijn modehorizon te verbreden. CNN Style met Elsa Klensch stond elke zondagochtend op; vol bewondering keek ik naar de ontwerpen van Thierry Mugler, Gaultier, Versace en Ferragamo. Maar ook MTV style inspireerde me tot mijn eigen creaties. Denk aan de clip Holiday van Madonna. Dolgelukkig was ik met mijn zelfgemaakte broek en oh zo trots. Mijn ouders waren dat beduidend minder toen ik het showde. Hoe kan je er zo bijlopen? Je loopt voor schut! Ik lachte alleen maar. Mijn eerste crea broek heeft behoorlijk wat feestjes gezien kan ik je vertellen. Heb ik de modeplank misgeslagen? Als ik de foto’s terugzie denk ik “mwah, ietwat hysterisch ja,”  Maar als ik denk aan hoe ik me voelde: absoluut niet.

Hakken
Mijn kleedgeld ging steevast op aan de verkeerde spullen. Kreeg ik 100 gulden mee voor goede schoenen, kwam ik thuis met een paar slangenprint blokhakken à la Vivienne Westwood. Ik kreeg thuis de wind van voren en mijn broer, (die mee was) ook. Maar die blokhakken? Die hebben elk schuurfeest in het Noorden gezien. De zool overleefde het gespring niet maar mijn vader ging braaf elke zaterdagavond naar de schuur om er wat spijkers in te slaan zodat ik ze weer aan kon. Mijn held!

Ik heb ze nog steeds en zal ze nooit weggooien. Memories zijn het mooiste dat er is. Ik ben nu al benieuwd wat ik over 10 jaar zal koesteren uit mijn kledingkast (heb al een idee!). Vanaf nu houd ik jullie op de hoogte van mijn mode-ervaringen als Fashion specialist (oid).

© Beeld: still uit youtube clip

Bleek bekkie
Zoals jullie weten verfde ik recentelijk mijn haar bruin. Dit omdat mijn blonde haar in een verregaande staat van ontbinding verkeerde, en omdat het winter zou worden, en ik in de winter van blond haar altijd zo’n bleek bekkie krijg.

Nu schreef ik al over het feit dat bijna alle vrouwen in mijn omgeving het een goede zet vonden, maar dat de mannen in de mijn omgeving een beetje lauwtjes reageerden. Die zagen mij liever met blond haar.

Een voetbalminnende prostituee
Dit baarde mij toch enigszins zorgen. Niet dat ik blind afga op het oordeel van mijn mannelijke vrienden (want dan zou ik er altijd bijlopen als prostituee en mijn dagen vullen met volgen van alle voetbalcompetities ter wereld), maar ik vind het wel leuk als mannen mij aantrekkelijk vinden.

Noem me oppervlakkig, dat mag. Maar ik ben een vrijgezelle vrouw met ambitie en verlangens, en ik heb zo nu en dan ook een aai over de bol en een complimentje nodig.

Maar dat complimentje kwam uit een totaal andere hoek!

Uit welke hoek dan?!?
De Universiteit van Westminster heeft namelijk een onderzoek gedaan. Ze hebben een meisje drie keer naar een kroeg gestuurd. Een keer met blond haar, een keer met bruin haar, en een keer met rood haar. Het bleek dat ze als blondine het meest werd aangesproken. Okee, okee.

Maar daarna lieten ze de kroegbezoekers foto’s van haar zien, en toen vond de meerderheid haar er met bruin haar het aantrekkelijkst en het intelligentst overkomen.

Voer een goed gesprek met me
Woohoo! Ik ben zonder blond haar dus wel minder pik-me-op-en-sleur-me-mee-naar-je-hollerig, maar meer pik-me-op-voer-een-goed-gesprek-met-me-en-sleep-me-daarna-mee-naar-je-hollerig!

Nou, daar doe ik het wel voor hoor. Prima. En ach, het is maar een onderzoekje hè. En het fijne van onderzoekjes als deze: mocht de uitslag je niet bevallen, dan kun je de boel altijd nog keihard negeren. En gewoon naar de kroeg gaan.

Op de middelbare school schreven medeleerlingen in elkaars agenda dat mijn kleding eruit zag alsof het rechtstreeks van de plaatselijke gordijnstofwinkel kwam en misschien hadden ze wel gelijk. Ik heb er nooit zo’n goede kijk op gehad. Maar alles valt te leren.

Allemaal troep

Als een heuse fashonista ging ik door mijn berg h&m’etjes heen. Zwart, zwart, zwart met een heleboel gaatjes en scheuren. Veel te klein en nooit meer draagbaar, of drie maten te groot, omdat je vooral mijn kont niet mag zien.

Ik ben er klaar mee, vanaf nu alleen nog maar kledingstukken die heel zijn, een goede kwaliteit hebben en mijn verstopt figuur nog een beetje eer aan doen. Weg met de hobbezak!

CC foto: Bryan Gosline

De goddelijke pony van Zooey
Het komt door de televisieserie New Girl. Iedere week zit ik ademloos aan de buis gekluisterd. Niet omdat ik de serie hilarisch vind of omdat de mannelijke cast zo knap is, maar vanwege de pony van de hoofdrolspeelster. De pony van Zooey Deschanel hoort thuis in het rijtje van de Mona Lisa, de Nachtwacht, en het plafond van de Sixtijnse kapel. Het is een meesterwerk. De haarstylist van Zooey Deschanel verdient niet alleen een eigen kapsalon en fansite, maar ook een eigen religie en bijpassende kerk waar hij verafgood kan worden. Ik zou mijn ziel aan de duivel verkopen voor zo’n goddelijke pluk haar op mijn voorhoofd.

Bedek dat grote blote voorhoofd!
Ik wil nu een pony dus. Ik heb alleen geen idee of mijn haar dat kan handelen. Ik heb al mijn hele leven hetzelfde kapsel. Gewoon lang en blond, scheiding links, een beetje slag hier en een krul daar. Maar opeens schreeuwt dat grote blote voorhoofd van me om bedekking.

Ik en mijn toupetpony
Meerdere malen per dag staar ik mezelf in de spiegel aan vanonder een afdak van dode punten. Dan vouw ik een pluk haar van mijn achterhoofd over mijn kruin, en daar fabriceer ik een toupetpony van. De gespleten haren pieken alle kanten op en kriebelen tussen mijn wenkbrauwen. Vervolgens frommel ik mijn haar geïrriteerd in een knot en plof achter de computer.  Met mijn ene hand krab ik aan mijn voorhoofd en met mijn andere hand scrol ik een uur lang smachtend langs zes miljoen google-image zoekresultaten voor ‘bangs’.

Ik word verscheurd door twijfel. Ik wil iets nieuws, iets gewaagds. Maar wat als ik er niet tegen kan en de hele dag aan mijn rode voorhoofd loop te krabben? Ach, daar bestaan vast zalfjes tegen. En ik heb ook geen zin om iedere ochtend mijn pony plat te moeten kammen met liters spuug, om niet als Jon Bon Jovi over straat te hoeven! Aan de andere kant: het is maar haar en groeit zo weer aan.
 
Waar blijft die goddelijke openbaring?
Zo gaat het nu al twee weken. Ik heb al een keer bij de kapper voor de etalage gestaan, maar ik durf de knoop niet door te hakken. Ik wacht maar gewoon tot Zooey Deschanel van de buis gehaald wordt. Of op een openbaring van haar almachtige haarstylist.

Foto: Gettyimages

Jointjes
“Ik was het lelijkste meisje van de klas en werd altijd gepest..” Als ze in de puberteit terechtkomt, wordt het Brabantse Mierlo langzamerhand te klein voor haar. Om te rebelleren draagt ze superkorte rokjes, naveltruitjes en hakken. “Alles beter dan die stomme Oilily-jurkjes. School interesseerde me al helemaal niet. In plaats daarvan hing ik maar een beetje rond, jointjes rokend.”

Bejaard
Wanneer ze op haar zestiende van de mavo wordt gestuurd, vertrekt ze naar Parijs, waar ze een contract krijgt bij modellenbureau Elite. Maar eenmaal in de lichtstad, zit niemand op Lara te wachten. Ze gaat zonder succes van casting naar casting en slijt haar dagen met slapen en feesten. Net als Lara in 2006 op het punt staat toch terug te gaan, switcht ze van Elite naar modellenbureau IMG en krijgt ze op haar tweeëntwintigste – wat bejaard is in modellenland – haar eerste grote klus bij Givenchy. 

Modellentop
En als de hoofdontwerper van Givenchy Lara een jaar later voorstelt aan de hoofdredacteur van de Franse Vogue, Carine Roitfield, schiet ze in één keer door naar de modellentop. Roitfield is onmiddellijk fan: “Met Lara draait het niet om wat ze draagt. Je ziet alleen haar. Je kunt nooit genoeg Lara hebben.” Haar adoratie voor Lara wordt pas echt duidelijk als het model in 2009 een compleet Vogue-nummer mag vullen. Tot dan toe was die eer alleen nog naar Kate Moss gegaan.

Spleetje
De modewereld ziet Lara inmiddels als de ‘it-face’. Het spleetje tussen haar tanden, waar ze vroeger zo mee werd gepest, is nu een trend in modellenland. En zo groeide een ugly duckling uit Mierlo uit tot een van de succesvolste en meest sexy modellen ter wereld.

In Viva01, die vanaf vandaag in de winkels ligt, lees je meer over waarom dit het jaar van Lara is!

Foto: Privébezit

Ik wilde het net opgeven toen ik oog in oog stond met mijn nieuwe grote liefde. Dé jurk der jurken. Zo’n exemplaar waardoor je niet een glaasje, maar een hele fles krijgt aangeboden. Of die je graag aanhebt wanneer je die mislukte date of die ene ex weer tegenkomt. Kortom, de sleutel tot een succesvol 2012 hing hier voor me in de etalage.

Vrouw met een missie
Voorzichtig ging ik de winkel binnen. De verkoopster zweefde als een adelaar tussen de rekken door en omdat ik mijzelf niet direct wilde verraden begon ik aan een afleidingsmanoeuvre via de bolerootjes en de zijden sjaaltjes. Ik keek nog even seminonchalant tussen de jurkjes die er omheen gingen, maar toen ik zag dat de adelaar een ander slachtoffer in haar vizier had ging ik recht op mijn doel af.

Het was een redelijk strak model, maar omdat ik flink wat ben afgevallen moest het lukken. Er was gewoon geen andere optie. Deze jurk had mijn naam al op zijn kaartje geborduurd staan en de wijntjes waren al gereserveerd. Ik  probeerde ongezien richting het pashokje te sluipen, maar helaas had de adelaar me in haar ooghoeken in de gaten gehouden en kwam ze mijn kant op zweven. Nadat ze me een legging, een bolero en een bijpassende ketting had aangesmeerd kon ik dan eindelijk op weg. Niets stond meer tussen mij en dé jurk in.

Lukt het?
Eenmaal in het pashokje kleedde ik mij uit, bedankte met een wiebelig dansje mijn vooruitziende blik voor het giga Bridget Jones-strakhoudharnas wat ik had aangetrokken en wurmde mijzelf in de jurk. Nou ja, tot halverwege dan want toen kwam ik erachter dat dit modelletje toch nog niet helemaal mijn maat was. Helaas besefte ik dat natuurlijk pas op het punt dat ik mijn armen al door de gaten en de jurk al over mijn borsten had. Mijn borstprothese bulkte aan de bovenkant uit de jurk als een sneu stuk fijngeknepen kipfilet. “Lukt het allemaal?”, kirde de verkoopster aan de andere kant.

Centimeter voor centimeter
Ik staarde betrapt naar het gordijn. Wat nou als ze röntgen-ogen had en zo door het gordijn heen zou kijken. De hele kerst zou ze ervan genieten en ik zou bij elke borrel over de tong gaan. “Nou wat wíj van de week  in de winkel hadden”. Hulp vragen was dus duidelijk geen optie, bovenlangs de jurk uittrekken lukte ook niet meer en dus zat er maar één ding op: voorover bukken en centimeter voor centimeter vanaf mijn rug afstropen. Langzaam komt de stof in beweging en mij hart maakt een huppeltje.

Mijn liefde hangt treurig op het hangertje, even spookt door mijn hoofd om haar niet in de steek te laten de jurk toch te kopen, maar ik weet dat het onzin is. Het enige wat me nog rustte na deze one time fit is de loop der schande. Ik haalde diep adem en stapte het hokje uit. “Zo dat duurde lang, en?” De adelaar kijkt me grijzend aan. “Nee bij nader inzien is het toch niets voor mij”. Ik geef haar de jurk en met een geforceerd, opgeheven hoofd loop ik de winkel uit. Het heeft niet zo mogen zijn, op naar de volgende.

© Beeld: IstockPhoto.com

Een simpel zwart jurkje…
Ieder jaar speelt zich rond de bekende feestmaand hetzelfde af. Zodra de kerstcollecties in de winkels hangen neem ik een kijkje, en kom tot de conclusie dat ik niets nodig heb. Ik heb nog wel een simpel zwart jurkje in de kast hangen, een paar mooie oorbellen erbij en ik ben klaar voor de kerst. In de paar weken die volgen sta ik volledig achter mijn keuze. Tót de laatste dagen voor Kerstmis.

Mijn brein sluit kort
Er is een knop omgegaan en mijn lijf schreeuwt om glitters. Wie draagt er nu een saaie zwarte jurk met de feestdagen? Ik wil iets met glamour! Ik ga de stad in op zoek naar de overblijfselen van de kerstcollecties. Die hangen inmiddels in rekken met 50%-bordjes erboven. Mijn brein sluit kort en ik graai van alles uit de rekken, die zo uit de kleedkamer van de Toppers lijken te zijn gereden.

Ik sponsor Gordon door hem van een zilveren gevalletje met strass-stenen en dierenprint af te helpen. Het pronkstuk hangt dan de rest van de week te shinen aan het deurtje van mijn klerenkast, tot de grote dag is aangebroken. ’s Middags sluit ik mezelf een uur lang in de badkamer op met eyeliner, lipgloss en glitterspray, om eruit te komen als Gerard Joling. Ik schrijd van de trap af en betreed de woonkamer met veel bravoure. Dan beland ik op de bank, tussen mijn oma met haar lila vest en mijn broertje in zijn joggingbroek. 

Ik trap er niet in!
Dit jaar gaat het anders. Ik ga geen geld meer uitgeven aan kleding die ik één keer draag. Ik heb my precious al gespot, daar niet van. Ik ben namelijk totally in luv met paillettenjurkjes, in alle soorten en maten. Tientallen schitterende geschubde kledingstukken gingen al door mijn handen, maar ik mag niets kopen van mezelf. Dit jaar trap ik niet weer in de kerstvalkuil.

Ik houd het bij een simpel zwart jurkje met een paar mooie oorbellen. Misschien koop ik nog een paillettensjaaltje om de boel wat op te leuken. En een paillettenjasje voor als ik het koud krijg. Of een paillettenlegging. En paillettenschoenen voor erbij…

CC foto: R. Smith photography

Hoe vind je de ideale bril?
Ik denk dat het verdomd lastig zal zijn om zo’n bril te vinden. Je hebt mensen die alles staat. Of ze nu een gele zonneklep of roze oorwarmers uit het rek trekken, ze kunnen het hebben. Ze zetten een vlinderbril op en zijn fashionable in plaats van Dame Edna. Omdat ik niet tot het type ‘zelfs mooi in een jutezak’ behoor, heb ik het aanschaffen van een bril zo lang mogelijk uitgesteld.

Op een dag denk je: wat zijn al die letters toch klein!
Tot een collega opmerkte: “Zeg, heb jij geen bril nodig?”
Dat komt omdat ik alleen nog stukken in Word kan produceren als de lettergrootte 16-punts is. Met de scherminstellingen op 140 procent. Het liefst zou ik chocoladeletters willen typen. Dat is een veeg teken. De echte eye-opener (uhuh) kwam toen ik niet zo lang geleden glazig naar een beamerprojectie zat te staren. Niets kreeg ik mee van de presentatie. “Belachelijk, kun je toch niet lezen”, fluisterde ik tegen mijn buurman. Een grijzende zeventiger. “Kunt u dat niet lezen?”, vroeg hij. “U wel?”, vroeg ik. Hij glimlachte. “Ja, ik kan het prima lezen.”

Een wijs besluit
Deze week kreeg ik achter het apparaat van de opticien opeens weer arendsogen. “Ja, ik zie het prima hoor”, zei ik. “Ja, dit ook. Prima!” Even later vertroebelde mijn zicht, letters veranderden in vage vlekken. Alsof ik een veel te sterke bril opzette. “Nee, dit is niks”, concludeerde ik.
“Dit is uw zicht zonder bril”
Met -1,25 mag je nog de weg op, volgens de opticien. Maar ik heb wijselijk besloten dat ik op zoek ga naar zo’n waanzinnig sexy bril.

CC foto: Lel4nd.

Als het maar een Versace is
Nu heb ik het zelf niet zo op dessins waarvan je spontaan begint te hallucineren. En leggings met palmbomen hartje winter vind ik getuigen van een onbegrensd zonnig karakter – waarvoor hulde – maar ik zie mezelf er nog niet mee op m’n werk verschijnen. Zeker niet in een legging met palmbomen, gecombineerd met een jasje met palmbomen. En eronder een jurk met palmbomen. Oh ja, en vergeet de pet niet. Tijgerprint én palmbomen!

Tja, het is heel… apart
Naast de palmboomoverkill ook een leuk zebrapak voor mannen. Lekker ton-sur-ton, de blouse en de broek in exact dezelfde print. Van die kledingstukken waarbij je als je diplomatiek wilt blijven, kunt zeggen: ‘Ja, eh, héél… apart!’ De bonte kermis van lelijkste kledingstukken ooit, ik kijk er met verbazing naar op de website van H&M. Met dat irritante maar oh zo passende kermisdeuntje eronder op de site, kan ik niet anders dan concluderen dat dit een grap is.

Waarom, waarom?
Maar wel een succesvol grapje. Want de eerste fans verschansten zich om half vier ’s nachts al voor de filialen van H&M. Het waren er zo veel dat je met een polsbandje om in een kwartier tijd je slag mocht slaan. Dit om death by Versace te voorkomen. Je wilt niet sterven voor een legging met palmbomen, lijkt me. Maar goed ik snap sowieso geen snars van deze volkshysterie.
Heel apart.
Laat ik het daar maar op houden.

CC foto: screenshot marktplaats.nl

Scheren, harsen, perforeren of plakken?

Vajazzling
De trends op dit gebied schieten als (haar)wortels uit de grond, de ene nog erger dan de ander. Neem voor vrouwen vajazzling (lees: blog Femke) en voor mannen heet het pejazzling. Het is hoe dan ook glamorous, echter zie ik mezelf niet zo snel met robijntjes of smaragdjes op mijn schaamstreek. Oké zo’n Braziliaans streepje is ook maar een troosteloos, karig strookje haar, maar om mijn schatkist nou te verfraaien met edelstenen, stenen voor de edele delen of wat dan ook, vind ik iets te chic de friemel. Aan mijn vagina geen bijouterie.

Vattooing
Naast vajazzling is ook vattooing een manier om de poenie te pimpen. Onder de loep nemen is niet zo gepast, maar het is, zover ik weet, een tijdelijke tatoeage daar beneden. Hierbij wordt er een soort spray-tattoo op de schaamstreek aangebracht in alle kleuren en vormpjes die je maar wilt. Zelfs glow in the dark is mogelijk! Te veel bewegen mag niet, want dat veegt het plaatje uit. Leuk zo’n Playbunny die na te veel bewegen, transformeert in Vlaamse reus!

O jeez, mijn vriend zou de ballen uit zijn broek lachen als hij een glimp opvangt van de strasstenen op mijn venusheuvel of mijn lichtgevende doos. Ik houd het maar bij dat karige strookje, het is troosteloos. Ik geloof dat ik liever achterhaald ben, dan dat ik met deze decoratie rondloop. Nee, geen haar op mijn … die daar nog aan denkt;).
 

Foto: Istockphoto.com + Photoshop

Alleen om het vuilnis mee buiten te zetten
Dat was twee jaar geleden. Vorige week heb ik het ondenkbare gedaan. Een hardnekkige blaar op mijn hiel deed mij besluiten een paar imitatie mammoetvoeten aan te schaffen. Ik overhandigde negen euro aan de caissière en onder het motto ‘alleen om het vuilnis mee buiten te zetten’ en met het voornemen ‘ik draag ze alleen tot die blaar weg is’, nam ik het wollige schoeisel mee naar huis.

Daar bekeek ik ze eens goed, mijn Uggs. Ze zijn wel echt heel lelijk, dacht ik nog, terwijl ik met mijn wijsvinger de lompe hoeken en bobbels volgde. Weg enkels, weg kuiten. Maar goed, het moest maar even.

Wat doet die fanfare hier opeens?
De eerste keer dat ik naar buiten ging met de Uggs, was een tripje naar de supermarkt. De eerste paar meters liepen wat onwennig. Door de platte zool en het gebrek aan steun rond mijn enkels ging ik onbewust mijn voeten steeds hoger optillen. Als je mij een lange versierde stok in mijn rechterhand had gegeven, weet ik zeker dat er zich op natuurlijke wijze een fanfarestoet achter mij gevormd zou hebben.

Het Nieuwe Lopen
Pas halverwege het chipsgangpad ontspanden mijn bovenbenen en begon ik Het Nieuwe Lopen onder de knie te krijgen: je voeten optillen is nergens voor nodig en zonde van de energie. Ik moonwalkte tussen de diepvrieskisten door en langlaufte langs de kassa. Op deze manier valt er op die Uggs nog best vooruit te komen. Wat zeg ik? Het loopt prima. Wat zeg ik? Het loopt heerlijk. Wat zeg ik?! Alsof de straat geplaveid is met babybilletjes!

Het Uggsperiment
De volgende dag stonden de veredelde pantoffels eerste rang naast de deurmat. Het was tijd voor de ultieme schoenentest: kan ik er op winkelen? Als nieuwe schoenen bij mij nog steeds lekker zitten na vijf uur slenteren, zijn wij de rest van het jaar onafscheidelijk. Enfin, ik toog met mijn moeder naar de stad voor het Uggsperiment.

Check die Sinterklaasversiering!
We hadden er flink de pas in, want het was koud. Toen de grote gevel van het warme winkelcentrum in zicht kwam, spoedden we ons in de richting van de grote draaideur. De glazen afscheiding draaide langzaam in de rondte. Twee glazen compartimenten waren volgestopt met Sinterklaasversiering en draaiden vrolijk mee. Een stapel pakjes met zwarte Pieten erop dreigde mijn doorgang te versperren. Ik was niet van plan twee seconden langer dan nodig in de kou door te brengen, dus ik nam een grote stap om tussen de kleiner wordende opening door te kunnen glippen. Mijn Uggs waren echter gefascineerd door de prachtige Sinterklaasversieringen in de draaideur, en besloten dat ik die even van dichtbij moest bekijken.

Toch nog een echt Ugg-meisje
Een van mijn mammoetvoeten bleef achter een dikke mat hangen. Ik viel met gestrekte armen tussen de draaideur in, die met een zucht tot stilstand kwam. Met een schram op mijn hand en een bult op mijn knie krabbelde ik tussen de deur vandaan. Ik kwam met moeite omhoog en zag mezelf in de weerspiegeling van het glas. Een meisje met een sip hangend polsje, mank over straat sloffend met een bungelend tasje. Toch nog een echt Ugg-meisje.

Ik op Uggs? Nooit meer. Ik zwéér het!

CC foto: ukhomeoffice

Ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen
Ik neem een slokje van mijn thee en sla de Amerikaanse vrouwen op tv gade, die gepijnigd naar hun boezem kijken en woest sjorren om twee onhandelbare borsten op de gewenste plek te krijgen. Een overenthousiaste mannenstem roept iets over pijnlijke striemen, ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen. Ter illustratie verschijnen er wat foto’s in beeld van D-borsten die in een A-cup gepropt zijn, uitgelubberde voedingsbeha’s en meer van dat soort ongein. “Met de Ahh Bra bent u van al uw behaproblemen verlost!”

Transformatie
Ik richt mijn blik naar beneden. De glooiing onder mijn trui ligt er vredig bij. Ik zap. Op een ander kanaal zijn Rhonda en Sally druk bezig om drie vleeskleurige spandex naveltruitjes over elkaar aan te trekken. “Uw outfit krijgt gegarandeerd een enorme modeboost met deze Comfortisse Bra!” Twee kanalen verder is dezelfde mannenstem bezig aan een meeslepend betoog over ouderwetse beha’s met voorgevormde cups en beugels die niet meer passen bij onze moderne levensstijl. “Stop met het dragen van die pijnlijke beha’s! Koop de Slim n Lift Aire!” Ik eindig mijn rondje zappen bij de Shear Control Bra: “Deze beha zal uw uiterlijk meteen transformeren!” Ongetwijfeld. Ze bedoelen vast: dit polyester hemd zal uw Harry’s platdrukken en uw laatste restje sexappeal absorberen.

Beha’s zijn slecht!
Op rtl4, 5, 7 en 8, sbs6 en net5 is een hetze gaande om vrouwen ervan te overtuigen dat beha’s slecht zijn en dat ze daarom stretchtopjes à zestig euro moeten kopen. De hele ochtend worden overal dezelfde teleshop-programma’s herhaald, met producten van blenders tot afslankpillen. Rtl5 spant de kroon met tien uur Telsell per dag. Blijkbaar is er een gat in de markt ontdekt, want nog nooit zag ik zoveel vrouwen op tv die pruilend naar hun C-cup grepen.

Gietijzerten bustehouder afgewerkt met prikkeldraad
Het is een belediging voor de buste. Het zal ongetwijfeld lekker zitten en aanvoelen alsof twee engeltjes over je tietjes piesen, maar het ziet er gewoon niet uit. Nee Rhonda, ook niet als je er drie over elkaar draagt. Ik, vrouw gehuld in joggingbroek met hamburger opdruk en mannentrui, vind de Ahh Bra en kornuiten slonzig. Dat wil wat zeggen. Het zijn de Uggs onder de beha’s. De vrouwen in de spotjes doen net alsof ze hun parmantige borstjes iedere morgen in een gietijzeren houder afgewerkt met prikkeldraad moeten snoeren. Ze spelen het overtuigend, maar ik kan me niet voorstellen dat vrouwen daar instinken en echt die telefoon pakken.

Dat kleine vleeskleurige stapeltje…
Ik snap dat kledingstukken als deze een uitkomst kunnen bieden voor vrouwen met uitzonderlijke maten, maar ik kan gewoon niet om het feit heen dat deze ‘beha’ monsterlijk lelijk is. Voor de enkele vrouw wiens gedachten nu afdwalen naar dat kleine vleeskleurige stapeltje in haar ondergoedlade heb ik een tip: koop de Magic Bullet Blender. Ik zag hem net nog op tv. De superscherpe messen snijden alles. Zelfs polyester. 

Foto: still uit filmpje

Ik vind mutsen ontzettend leuk staan. Een nonchalante baret waar wat eigenwijze krullen onderuit piepen, oldskool ijsmutsen met wollige pompoms erbovenop of mutsen met kekke printjes en van die flapjes (tot over je oren), ik houd ervan. Ik heb het ook allemaal in de kast liggen, want elke herfst zwicht ik weer. Dan zie ik die vrouwen voorbij komen die moeiteloos een baretje bovenop hun glanzende krullen balanceren en dan denk ik: dat wil ik óók!

100% brandnetelvezels op je teflon hoofdhuid
Maar dat kan ik dus niet. Mutsen kriebelen. Ik snap niet hoe je een hele middag kunt winkelen met een wollen pet op je pan, tenzij je een hoofdhuid van teflon hebt. Ik heb een paar keer gekeken of er aan de binnenkant van mijn mutsen niet toevallig een labeltje genaaid zat met  ‘100% brandnetelvezels, wassen op de hand’, maar tevergeefs.

Het heet shampoo…
Ik krijg er ook een enorme zweetharses van. De combinatie van de broeierige theemuts en mijn maniakale gekrab aan mijn kop zorgt ervoor dat mijn haar vet wordt. Zodra ik het hoofddeksel na een fietstochtje of strandwandelingetje afruk, zie ik eruit als iemand die nog nooit van het fenomeen shampoo heeft gehoord. Vet en platgedrukt van boven, pluizig en statisch van onder, it ain’t a pretty sight.

E=MC+koalamuts²
Als je de vorige alinea’s even in acht neemt krijg je dus de volgende logische optelsom: jeukende kop + stinkend vet haar = koalamuts kopen. Hèh HUH?!

Ja, ik ben weer bezweken onder de druk en heb een nieuw exemplaar aan mijn kriebelcollectie toegevoegd. Ik kan er niets aan doen, want de nieuwe mutsentrend voor deze winter is gewoon onweerstaanbaar: dierenmutsen! Je ziet ze overal: mutsjes met dierengezichten erop. IJsberen, panda’s, konijnen, wasberen, poezen,  allemaal kijken ze je even smekend aan met hun plastic kraaloogjes en wollen snorharen. Ik moest er gewoon een adopteren…

En nu neem ik me voor hem ook echt te dragen. Echt! Als jullie me nu willen excuseren: deze muts heeft een koala die nodig gekrabd moet worden.

CC foto: Anniehp

Arrafatsjaals en hangkruizen
Naïef als ik ben, dacht ik dat paardenmeisjes opeens als wortels uit de grond schoten. Maar het poetskoffertje achter op de bagagedrager ontbrak, het bleek slechts het schoeisel te zijn dat gedragen wordt. Ze staan bij mij ook in de boet bevuild met mest omdat ik ze aantrek als ik met mijn kruiwagen over het weiland kuier. Maar mode? Ik heb nog nooit zo iets lelijks gezien sinds de arrafatsjaals en hangkruizen.

Trendy roskamhangers
Wat is het volgende? Handtassen met trendy roskamhangers en hippe hoefkrabberdetails? Helemaal in stijl met zweep en cap? Wat iemand draagt, moet diegene natuurlijk zelf weten, maar ik kan er met mijn sleehak niet bij dat mensen het mooi vinden om met van die knollenstappers over straat te macheren. Het ligt waarschijnlijk aan mij, ik heb weinig gevoel voor mode en loop – bij wijze van spreken- nu nog in neon stretchlegging en met zo’n plastic uitrekbaar nekbandje, netalsof je een tribal tatoeage hebt.

Gouden manchetknopen
Overigens, liefhebbers hoeven de rijlaarzen echt niet voor een paar honderd euro van een designermerk aan te schaffen, ze staan gewoon voor een paar tientjes bij de lokale agrarische groothandel of ruitersportzaak. Toegegeven: van een designer krijg je ze in ruitmotief of met gouden manchetknopen, maar ik blijf er bij: al geef je een aap een gouden ring het is en blijft een lillek ding. Ik bewaar ze wel voor het moment met de kruiwagen op het weiland, helemaal in stijl, hip als ik ben.

Foto: Istockphoto.com

De bezorger staat altijd voor een dichte deur
Dat schiet niet op. Het ene na het andere briefje belandt op de mat omdat ik overdag nooit thuis ben. Daar baal ik altijd van, want dan rijdt de pakketbezorger nog eindeloos rond met mijn nieuwe schoenen. En met de nieuwe schoenen van vele landgenoten. Bovendien weet ik bij voorbaat al dat ik de bezorger voor niks laat komen. Er is slechts een enkele bezorgdienst waarbij je kunt aangeven dat je ’s avonds graag je pakketje bezorgd wilt hebben.

De kiosk als schoenen- en kledingmagazijn
Dat zie je terug bij de sigarenboer die een postagentschap runt. Hij heeft de schoenendozen en zakken van H&M tegenwoordig bijna tegen het plafond opgestapeld liggen. Nog even en hij moet de ansichtkaartencollectie en sigaretten de deur uit doen. ‘Snap ik nou niet’, mopperde de sigarenboer, terwijl hij over de dozen stapte in zijn kleine winkeltje. ‘Dan bestellen mensen iets, komen ze het niet ophalen. Je hebt het dan toch nodig?’

Kan dat nou niet anders?
Ik denk dat de beste man niet beseft dat vrouwen die nieuwe schoenen bestellen niet op blote voeten door het leven gaan. En dat op het moment dat hij de dozen opstapelt, de medemens ook druk is met het binnenharken van een maandsalaris waar met een beetje geluk nog een paar kekke enkellaarsjes van afkunnen. Maar de volgestouwde kiosk om de hoek is een teken dat er veel pakketbezorgers maar wat rondrijden met internetaankopen omdat er nauwelijks iemand thuis is om het in ontvangst te nemen. Waardoor ik mij afvraag: kan dat nou niet anders?

De pakketbezorger levert nu onder mijn afdak
De pakketbezorger wil dat ook wel anders. Op een dag stond er namelijk met hanenpoten ‘onder afdak’ op het papiertje van de pakketdienst gekrabbeld. Mijn pakketbezorger stalt mijn koopwaar tegenwoordig uit op de grijze container onder het afdak in de achtertuin. En ik help hem door de poort open te laten. Het is wat omslachtig en niet zonder risico. Vandaar dat ik me blijf afvragen: kan dat nou niet anders?

Ik wil gewoon een knots van een brievenbus
Een brievenbus is uiteraard te klein voor een paar laarzen. Sowieso is dat miniscule gleufje heel erg jaren vijftig en toe aan een upgrade. Is het met al die internetpakketjes niet tijd voor een pakketbus in plaats van een brievenbus? Doe mij maar zo’n giga brievenbus! Niet zo groot dat de kat van de buurman – of de buurman zelf – er doorheen kan kruipen natuurlijk.  Maar daar moet toch iets op te verzinnen zijn…

CC foto: timparkinson.

Het moment is aangebroken dat ik niet zo comfortabel meer slaap in mijn onderbroek en hemdje. Het raam kan niet meer de hele nacht op een kier en ik krijg last van koude ledematen. Het wordt tijd voor een behaaglijke nachtoutfit. 

Twintig blauwe eendjes tussen mijn billen
Nu ben ik bekend met het fenomeen pyjama en ik weet dat het speciaal voor dit probleem is uitgevonden, maar dat werkt bij mij dus niet. Ik kan namelijk niet slapen in een pyjama. Normaal ben ik een keurige slaper. Ik slaap zelfs zo keurig, namelijk op mijn rug met mijn handen gevouwen op mijn borst, dat sommige mensen denken dat ik opgebaard lig. Zodra ik echter met een pyjama aan in bed stap, breekt de pleuris uit. Vier keer per nacht word ik wakker met de knopen van het jasje op mijn rug. De broek kruipt op, het elastiek verplaatst zich van mijn heupen naar mijn taille en twintig blauwe eendjes verdwijnen geruisloos tussen mijn billen.

Kleurige molshoop
De pyjama drijft mij tot waanzin en bezorgt me nachtmerries over gedwongen psychiatrische opnames. Het tweedelige slaaptenue ligt ’s ochtends als een kleurige molshoop aan mijn voeteneind. Ik snap niet hoe iemand in een pyjama kan slapen.

Waar pyjama’s dan wel weer goed voor zijn -pyjamabroeken in het bijzonder- is het dragen in huis. De zachte stretchstofjes en ruime kruiscompartimenten maken pyjama’s uitermate geschikt voor bankhangen in allerlei standjes. Ik moet hierbij wel oppassen dat ik niet voor de tv in slaap val, want de kans is groot dat ik daarna iemand moet bellen om me los te komen knippen.

Het toonbeeld van knusheid
Toch vind ik het wel jammer dat mijn lichaam geen traditionele pyjama’s verdraagt in bed. Er kleeft een gevoel van nostalgie aan vast, van openhaarden, kerstochtend en chocolademelk met rum. En ik vind echtparen in matchende pj’s het ultieme toonbeeld van knusheid. Ik zal hier helaas nooit aan kunnen voldoen, tenzij ik manlief in een spaghettihemdje met kanten randje krijg. 

Ik heb allerlei soorten nachtkleding in de kast liggen, van nachthemden en shortama’s tot mannenondergoed, maar niets overleeft de nacht. Ik denk dat er voor mij niets anders op zit dan een dikker dekbed kopen. Of een warme man scoren.

Foto: Gettyimages

• Styletoday
Afgelopen dinsdag lanceerden onze collega’s van Styletoday de ‘what to wear’ app. De applicatie biedt dagelijks kledingadvies rekeninghoudend met het weer en de laatste modetrends. De outfitsuggesties zijn direct te bestellen via de geselecteerde webshops.
Geschikt voor iPhone en iPad | Gratis | Download hier

• Snapette
Met de Snapette kun je een product uploaden en vragen aan andere Snappettes wat zij ervan vinden. Handig tijdens het winkelen als je twijfelend in het pashokje staat en je de altijd positieve mening van de verkoopster niet vertrouwt. De applicatie geeft ook een locatie aan, zo kunnen de gebruikers zien waar ze moeten zijn voor dat fraaie mode item. De app bewaart al je producten en zo creëer je jouw eigen virtuele kledingkast.
Geschikt voor iPhone en iPad | Gratis | Download hier

• H&M
Met de applicatie van een van de grootste modeketens, Hennes & Mauritz, kun je zien wat er op dit moment in de H&M-winkels hangt en dit delen op Facebook. Ook kun je lopende campagnes bekijken en het nieuws over de winkel ontvangen. Daarnaast kun je bekijken waar de dichtstbijzijnde H&M is. Minpuntje is echter de online shop, deze is nog niet beschikbaar op de app. Wel is de applicatie op Android beschikbaar, veel andere fashion apps zijn dat nog niet.
Geschikt voor iPhone, iPad en Android | Gratis | Download voor Android of Apple

•Fashiolista
Op Fashiolista kun je met speciaal hartjesbutton in de webshops aangeven wat jouw favoriete kledingstukken zijn. Op deze manier bundel je al jouw lievelings producten in een overzichtelijke lijst. Ook kun je pagina’s van anderen bekijken en een overzicht vinden van wat de trends op dit moment zijn.
Geschikt voor iPhone en iPad | Gratis | Download hier

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

Foto: Styletoday

Luxeprobleem
Ik vraag me af hoe ik hier nou toch weer in verzeild ben geraakt. En waarom juist ik altijd in dit soort situaties terecht kom. Als in een film zie ik mezelf weer een paar weken eerder bikini’s passen. Ze zijn allemaal even prachtig, niet te duur en zitten als gegoten, een luxeprobleem dat ik niet eerder heb meegemaakt.

Gevleid
De Deense eigenaresse kijkt met me mee, we kletsen wat, op de een of andere manier voel ik een klik met haar. Ze is een goede verkoopster, maar ook een prettig mens. Na een tijdje vraagt ze of ik misschien een modeshow voor haar wil lopen in lingerie en bikini. Gevleid, want maatje 36 heb ik zeker niet, vraag ik haar om meer details.

Kaartje
Aangezien ik bezig ben met afvallen en nog vijf kilo te gaan heb, bedank ik toch voor de eer. Ze blijft vriendelijk en knikt begrijpend. Bij het afrekenen van mijn twee bikini’s, ik kon niet kiezen, geeft ze me haar kaartje. Ze knipoogt en zegt dat ik haar altijd kan bellen als ik me bedenk.

In mijn nopjes
Fluitend ga ik naar huis, helemaal in mijn nopjes. De volgende dag kan ik het niet uit mijn hoofd zetten. Waarom toch niet? Moet ik mezelf dit wel aan doen? Aan het eind van de dag besluit ik het toch te doen omdat ik sinds tijden weer prima in mijn vel zit en me dit waarschijnlijk nooit meer gevraagd gaat worden. Daarnaast is het een uitdaging en vind ik het te makkelijk en ook een beetje flauw om nee te zeggen.

Hol van de leeuw
Vriendelijke gezichten kijken me aan, bij sommigen een blik van herkenning,  natuurlijk. Hoe kan het ook anders in het hol van de leeuw? De jaarlijkse ‘ladies fashionshow’ van de Hollandse Club. Het gaat fantastisch, ik zit in een flow en het voelt goed. Na afloop krijg ik complimenten en opvallend vaak de reactie dat sommigen dit ook wel eens zouden willen doen, maar het niet durven.

Zweven
Aan het eind van de avond stap ik op mijn fiets en zweef naar huis. Ik weet zeker dat ik recht fiets, blikken van medeweggebruikers zeggen me dat ik misschien niet zo objectief ben. Thuisgekomen kijk ik in de spiegel, een paar troebele ogen kijken me aan. Ze zien er blij, zelfverzekerd en dronken uit. Mijn bed lonkt.

Kater?
De volgende dag heb ik een kater, hoofdpijn en lood in mijn benen, maar geen spijt. Een kleine overwinning. Ik ben blij dat dit op mijn pad kwam en zou het zo weer doen.

© Foto: iStockphoto

Vleesgeworden porno pop-up
De mannenborst is mijn lievelingslichaamsdeel. Maar heren, what is up met de schandalig laag uitgesneden V-halzen tegenwoordig? Als ik in het openbaar oog in oog kom te staan met zo’n enorme vleesvlakte dan krijg ik het op slag heel warm en een beetje benauwd. Alsof ik wat op internet rondsurf en opeens een porno pop-up krijg.

Stekelige tepels
Hoe je het ook wendt of keert, het mannendecolleté is een slecht idee. Waarom? Onder andere vanwege het haar. Begrijp me niet verkeerd, ik ben groot fan van borsthaar. Van écht borsthaar dan hè. Niet van die bleke borstpartijen met drie-dagen-stoppels erop. En stekelige tepels. Maar het nadeel van beharing in het gebied ten zuiden van de kin, is dat er zaken in kunnen blijven hangen. Borrelnootschilletjes en stukjes wc-papier bijvoorbeeld.

Daarnaast is het ook gewoon niet mannelijk. Het enige wat goed staat bij een diepe V-hals is een paar dubbel D’s en een gouden ketting met ‘Destiny’ erop.

Opsporing verzocht
Soms kom ik mannen tegen die hun V-hals nog even een stukje hebben ingeknipt, voor een lekker nonchalant effect. Ik durf daar niet te dicht bij in de buurt te komen. Als ik voor de neus van zo’n man zou struikelen dan ben ik vermist tot Kerstmis.

Het fenomeen mannendecolleté doet mijn liefde voor behaarde boezems licht wankelen. Het is geen cadeautje meer wat erom smeekt knoopje voor knoopje uitgepakt te worden. Kunnen we s’il vous plaît teruggaan naar de tijd van de subtiel kierende overhemden en nauwsluitende T-shirts? Dan laten we de enorme Vlees-hals lekker over aan Maik de Boeaahr en John Williams. Ja? Fijn.

Foto: Gettyimages.com (graag gedaan)

Ik heb alle afleveringen al gezien. En daarom kijk ik gewoon alles nóg een keer. Dat doe ik wel vaker hoor. Bijna al mijn lievelingsseries heb ik al meerdere keren gezien. Arrested Development bijvoorbeeld. En How I Met Your Mother ook.

Ik wil niet paffen hoor
Maar bij die andere twee series heb ik niet wat ik bij Mad Men wel heb: dat ik me naar de serie ga gedragen. Waarmee ik bedoel dat ik in het dagelijks leven ook een beetje Madmennerig wordt. Niet dat ik ineens te pas en te onpas sigaretten loop weg te paffen, hoor, wees maar niet bang (ik heb één foto waarop ik rook, en daarop kijk ik zo verschrikt en verkrampt en angstig dat ik gewoon liever maar niet rook, omdat het dus absoluut niks voor mijn cool doet).

Heetste stuk kont
Maar het betekent wel dat ik ontzettend veel zin krijg in het dragen van mooie jurken. En mooie hakken erbij. Hakken waardoor je een beetje gaat heupwiegen. Waardoor mannen je nakijken, zoals alle mannen altijd doen bij Joan Holloway (oh, mijn eeuwige liefde en een nest jonge kuikens voor actrice Christina Hendricks, want wat is zij toch het heetste stuk kont op aarde!! Ik wil zo graag op haar lijken dat het bijna een beetje sneu wordt!!)

Instant coolheid woohoo
En de mannen. Oh, de mannen. Ineens vind ik het dan jammer dat mannen tegenwoordig geen hoeden meer dragen. Wanneer zijn ze daarmee gestopt? En vooral: waarom in vredesnaam? Het geeft je zoveel instant coolheid. Je ziet nu wel van die halve hippies met zo strooien hoedje. Dat bedoel ik niet hè. Ik bedoel een gleufhoed. Zo eentje als mijn opa droeg wanneer hij door Leeuwarden liep, op weg naar zijn advocatenkantoor. Zo’n hoed die Don Draper draagt, waar hij zo megagaaf van wordt.

Niet de scheve verhoudingen aub
Ik krijg ook meteen ontzettend veel zin om sterke drank te drinken. In sterkedrankglazen. Met een paar ijsblokjes erin. En dat dan de hele dag door blijven drinken. Zoals Don doet. Dat wil ik ook. Ik wil niet de scheve verhoudingen tussen mannen en vrouwen, en de ondergeschikte rol van de vrouw in de maatschappij, zoals in Mad Men. Ik wil alleen de jurken, de hoeden en de ijsblokjes in de whiskey.

Dus toen ik afgelopen week op een namiddag de aardappels zat te schillen, terwijl ik een kekke jurk droeg, dacht ik: kijk aan. Ik ben er bijna. Nu nog een man die me bedriegt, en ik ben Betty Draper. Ik ging er bijna een beetje van heupwiegen.

CC Foto: Still uit filmpje

Want welke pasvorm is geschikt; kies je voor strak, wijd, laag of hoog? Zaterdag 8 oktober lanceert Dyanne Beekman een jeans die je op twee manieren kunt dragen. Handig! Zo kun je hem baggy dragen, maar ook hoog in de taille. Deze multifunctionele jeans is een voorproefje van haar nieuwe collectie ‘jas tot tas’ die vanaf eind januari in geselecteerde winkels ligt.

Met behulp van e-mails en via diverse social mediakanalen heeft Dyanne geluisterd naar de wensen van de vrouw. Deze heeft zij doorgevoerd in het nieuwe concept ‘van jas tot tas’. Zal deze broek een einde maken aan het drama dat jeans kopen heet?

Je kunt vanaf zaterdag de hand genummerde broek kopen, deze kost 98 euro. De verkoopadressen zijn te vinden op de website www.Dyanne.nl.

Win-win-win!
Wij mogen bij Viva alvast drie DYANNE D(08) limited edition jeans weggeven. Kans maken? Vul dan het formulier in en win!

Deze winactie is verlopen. De winnaars zijn bekend en krijgen z.s.m. bericht van Viva.

Foto: Beekmangroup

Huiliehuilie om haardos
De afleveringen van Hollands en Americas Next Topmodel volg ik al jaren op de voet. De beruchte huiliehuilie om haardos aflevering vind ik meer dan plezierig. Maar de aflevering waar de ‘modellen’ leren lopen, is mijn favoriet. Ze denderen meestal verre van elegant al galopperend over die lange loper heen, of ze gaan herhaaldelijk door hun enkel wat pijnlijke valpartijen – en goede tv- oplevert. Overigens niet gek hoor als je op palen van twintig centimeter moet paraderen.

Tengere enkeltjes
Maar niet alleen amateurmodellen hebben af en toe een enkelszwieper. Topmodellen komen ook regelmatig ten val. Hieronder is een compilatiefilmpje van faalacties te zien.  Het is te bidden dat er EHBO achter de coulissen voor ze klaar stond en dat ze hun tengere enkeltjes niet gebroken hebben. Door dit soort beelden heb ik wel meer respect voor modellen gekregen, ga er maar aanstaan! Hoewel voor nu geldt: het beste vermaak is leedvermaak.

Foto: Gettyimages.nl

Wat je verder niet mag missen in deze editie:

• Meld je aan voor de enige echte VIVA PUBQUIZ!
• MOOI INTERVIEW met het (zwangere) CDA-Kamerlid Sabine Uitslag
• De vier lekkerste LASAGNE-recepten
• FILMPJE! Halina viel 20 kilo af voor ‘Isabelle’ + trailer
• Bestel het ECOPAKKET (van € 128 voor € 24,95)
• 3 WERELDVROUWEN over hun dorp
• Zullen we SEXVRIENDEN worden? Druk op de foto’s!
• De POST-BOXDEPRESSIE van Anna & Hanna
• Vorstelijke KASTEELAANBIEDINGEN
• Veel, heel veel MODE, LIFESTYLE & BEAUTY (prachtig op de iPad)

Koop nu de nieuwe Viva op iPad voor slechts €2,39!

© Beeld: Viva

Onderzoek
Brits onderzoek heeft uitgewezen dat de gemiddelde vrouw ongeveer 39 paar bezit. Meer dan een kwart van de ondervraagde vrouwen 1500 totaal) geeft toe meer dan 50 paar stappers in zijn kast te hebben. Opmerkelijk uit is dat 86 procent van de ondervraagde wel eens een ongelukje heeft gehad door het dragen van te hoge hakken!
En dan een paar pikante details uit een ander onderzoek is dat 79 procent van de vrouwen heeft wel eens seks met enkel de schoenen aan.

Winter collectie
Wie waant zich soms niet in New York, de stad van mode, glamour, trends, uitgaan en…..schoenen! Zangeres Alicia Keys zingt niet voor niets van de daken dat New York de stad is waar dromen uitkomen. En ook topmodel Cindy Crawford gebruikt the city that never sleeps als inspiratiebron voor haar schoenenlijn. Het topmodel schuift niet onder stoelen of banken dat ze ook teveel schoenen in haar kast heeft. Haar eigen 5th Avenue collectie voor VanHaren heeft voor een ware schoenenrage gezorgd. En ook dit keer heeft Crawford weer een stijlvolle collectie ontworpen voor het merk. Denk aan stoere laarzen afgezet met imitatie lammycoat of sexy met een hoge hak. Voor elk wat wils!

Wil je ook net als Cindy Crawford je schoenencollectie uitbreiden met een paar mooie schoenen uit de 5th Avenue collectie van VanHaren? Doe dan nu de Viva winterlaarzen test en maak kans op schoenen uit de nieuwe collectie (incl. pumps en enkellaarsjes) t.w.v. 250 euro!

Wat voor type ben je? Doe de test!

Helaas, de aanmeldperiode is afgelopen.

© Beeld: VanHaren

Wat was dat ook alweer dat keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Jan Smit voldoen aan de strenge eisen?

Biografie Jan(tje) Smit
De Nederlandse zanger Jan Smit is geboren en getogen in Volendam. Als plaatselijk talent kreeg hij de kans een keer op te treden met Volendamse band BZN. Naar aanleiding daarvan mocht de tienjarige Jantje zijn eigen solosingle ‘Ik zing dit lied voor jou alleen’ opnemen. Deze kwam binnen op de eerste plaats in de Nederlandse hitparade. Na dit succes heeft Jan nog velen nummer 1-hits gemaakt. Bovendien is hij niet alleen in Nederland, maar ook in veel Europese landen erg gewild.

Plussen
+ Jan Smit neemt alle verantwoordelijkheid van zijn bekendheid op zich. In een interview in Viva zei hij: “Ik merk dat ik meer beschermend ben. Als ik mijn huis uit loop, kijk ik altijd eerst of er fotografen staan. Het is een automatisme geworden, onbewust. Ik ben nog steeds de nuchtere en open Jan Smit, maar de kinderen hebben niet voor de spotlight gekozen, dus moet ik voorzichtiger zijn.”
+ Eerlijk zal Jan alles delen. Hij laat zijn vrienden, familie en dorpsgenoten een graantje meepikken van zijn succes door ze mee te nemen op vakantie voor zijn tv-programma of door ze als artiest aan te dragen. Zeg nou zelf zonder broer Jan was Monique toch nooit bekend geworden?
+ Éen bonk cliché, maar wel romantisch: hij vroeg op Valentijnsdag zijn liefde Liza ten huwelijk onderaan de Eiffeltoren in Parijs. Welk hitje zou hij tijdens zijn serenade hebben ingezet:  “ik zing een lied voor jou alleen” of “Haar naam is laaaauu.. ehh Yooolan…. ehh Liiizaaa een hele lieve meid, als ik in haar ogen kijk ben ik de weg heel even kwijt”?

Minnen
- De zanger liet een tatoeage zetten voor zijn ‘eeuwige’ liefde Yolanthe. Beetje jammer dat het kort daarna uitging. Nu heeft de zanger een tatoeage laten zetten voor, jawel, zijn eeuwige liefde Liza.
- Hij moet vast zijn lol(onder)broek aangehad hebben toen hij zijn kledinglijn J-style bedacht. De eerste J-style – schuine streep Pipo – boxers uit zijn eigen collectie konden rechtstreeks de carnavalswinkel in.  Zijn kledingzaak in Volendam gaat dit jaar de deuren sluiten.
- Niet iedereen kan zijn Hollandse liederen waarderen. Maar het werkt in ieder geval wel op de hormonen van de hitsige biggetjes. Volgens veeteler Ad van Duijnhoven raken zijn biggen sneller bevrucht dankzij de liedjes van Jan.

Eindoordeel
Jan Smit is voor velen toch nog altijd dat kleine jochie zoals hij bekend werd. Een echte man vinden Viva vrouwen hem niet. Sorry Jan (-tje), je kan niet alles hebben! Slechts 22% vond jou een echte man.

© Foto: Flickr.com

Spice Girls-stadium
Nu lijkt het mij, gezien het uiterlijk van deze schoenen, niet een ‘moet hebben’ mode item voor in je collectie. Tenzij je het gooit op het feit dat de plateauzolen op hun retour zijn. Ik weet niet of ze lekkerder zitten dan de exemplaren uit het Spice Girls-tijdperk, maar het shape-up schoenenmerk claimt dat door deze varianten je billen, benen en buik getraind worden terwijl je wandelt!

Nagesynchroniseerde Amerikaan
Ik ben nog niet helemaal overtuigd. Dat komt of omdat er nog geen nagesynchroniseerde Amerikaan op mijn televisiescherm heeft beweerd dat de fitnesschoenen écht werken, en dat als ik ze nú bestel er ook nog eens een grátis zakje vetoplospillen bij krijg. Of het komt omdat ik de shape-ups vooral gezien heb bij vrouwen die zich op de schoenen naar een fastfoodketen manoeuvreerde, waarvan ik vermoed dat zij dat uitstapje meer dan eens per week doen. Twintig centimeter bil-liftende zool onder de voeten en een Bigtasty in het vuistje.

Wondermiddel
Ik ben wel benieuwd, zou het echt werken?  Is dit hét wondermiddel voor de vrouwelijke probleemzone? Het voelt als een déjà vu. Ik laat me dit keer niet zomaar inpalmen dus ik koop ze niet. Tenzij jij me vertelt dat de Spice Girls met een comeback tour komen.

Flickr.com

Ik ben gek op makeover programma’s. Ik word er in alle opzichten blij van. Ik doe leuke ideeën op, de blijverraste reacties van de deelnemers werken aanstekelijk, of ik lach me kapot om een kapper die met een stalen gezicht iemand een playmobil-kapsel aanmeet.

Hallo, fantastische tieten!
Missie Holland is iets anders dan andere metamorfoseprogramma’s. Nooit zag ik Dyanne Beekman een vrouw bij de borsten grijpen bij wijze van begroeting: “Hallo! Fantastische tieten.” Maik de Boer zou nooit met zijn neus in bloesjes duiken om cupmaten te raden: “Aha! Een volle D, dat dacht ik al.” Trinny en Susannah doen dit dus wel, aan de lopende band. Deze dames zijn namelijk geobsedeerd door tits. Tijdens een draaidag van Missie Holland worden meer borsten betast dan op de set van een gemiddelde pornofilm.

Hé, hamburgers voor een euro.
Hoe wij nuchtere Hollanders op deze –hoe zal ik het noemen- amicale benadering reageren, is hilarisch. Terwijl Trinny het gewicht van een linkertiet probeert te schatten, staat de betreffende Gerdien fluitend de euroknallers op de abri naast haar te bestuderen. Terwijl Susannah het bovenste knoopje van een polo probeert open de peuteren staat de Jolanda in kwestie giechelend op haar horloge te kijken. Nederlandse vrouwen weten zich geen houding te geven tegenover de vrijpostige Britten.

Veekeuring
Waar ik mezelf ook om bezeik: Nederlanders die Engels praten. Het programma levert pareltjes op als “I fiel mie so ferry koet” en “I fink I loek bjoetiful”. Nog een dijenkletser: Nederlandse vrouwen op hoge hakken. Aan de hand komen ze achter het gordijn vandaan gestrompeld, voortgesleept door een apetrotse Trinny of Susannah. Ze hoeven nog net niet over de catwalk gedragen te worden. Het lijkt wel een veekeuring in plaats van een modeshow. Polderglamour ten top!

Missie geslaagd
Genoeg gelachen. Naast dat Missie Holland lekker wegkijkt, vind ik het gewoon echt een goed programma. Mooie mensen met bijzondere verhalen worden nog mooier gemaakt. De positiviteit straalt er vanaf. Als je geen great pair of knockers hebt, dan wel een magnificent arse. Schaam je niet voor je lichaam en benadruk wat je mooi aan jezelf vindt. Ik zeg: missie geslaagd.

Foto: gettyimages.com

Grote opruiming
Al mijn hoop op zonnige nazomer is ook vervlogen en dus is het tijd voor operatie kledingkast ruil: Het uitmesten van de garderobe. Alle zomerkleren naar achteren, alle winterkleding naar voren en alles wat niet meer past eruit…

De was
Bij operatie kledingkastruil komt iets kijken waar ik een gigantische hekel aan heb: de was. Ik vind het niet leuk en ik ben er al helemaal niet goed in. Regelmatig steel ik de show met zachtroze of blauwe randjes aan mijn outfits. Verwassen hoezo? Nee hoor het hoort die kleur te zijn…

Dag zomer, hallo winter
De was is voor mij als slechte huisvrouw altijd een ‘moetje’. Vaak prop ik snel even tussendoor de vuile was in de machine die ik negen van de tien keer vergeet uit te hangen waardoor ik de hele was opnieuw moet doen.
Maar eens per jaar kan ik er niet onderuit. Ik trek mijn hele kast leeg en was alles in één keer. Na het twee daagse ongeordende wasfestijn kunnen alle vers gewassen en gestreken zomer jurkjes terug achter in de kast. In afwachting van de volgende zomer.

Grabbelen en graaien
Zelf ben ik een echte afstandsschutter tijdens het shoppen. Eindeloos surfen op internet, windowshoppen en gluren bij de buren zijn mij niet onbekend. Ik snuffel niet tussen onuitputtelijke uitverkooprekken alsof ik mijn territorium aan het afzetten ben. Ik heb een hekel aan bakken en tafels voorzien van hopen kleding met de uitnodiging om te graaien. Al droom ik er stiekem van een echte speurneus te zijn…

Risico
Ik loop namelijk het risico dat de snuffies alle mooie kleding voor mijn neus wegkapen. Die hobbezak die ik net zag hangen, blijkt super leuk te zijn als ‘zij’ hem aantrekt. ‘Zij’ verlaat de winkel met overvolle tassen, terwijl ik niet eens de moeite heb genomen om een blik te werpen op de top van de koopjesberg. Ik koop uiteindelijk één shirtje voor, hoogstwaarschijnlijk, hetzelfde bedrag waar ‘zij’ minstens één gevulde tas voor scoorde.

Voorbeeld
Je kunt wel stellen dat ik een gemakzuchtige winkelbezoeker ben. Laatst zag ik iemand een leuk jurkje passen, dan schaam ik me niet om juist dat kledingstuk te proberen. Maar als ‘zij’ er vele malen beter uitziet in de jurk, is het alweer snel klaar met dit artikel. Dat is dus precies waar het fout gaat.

‘Go’ or ‘no go’
De regel van aantrekkelijke vrouwen gaat alleen op als je allebei hetzelfde kledingstuk aan hebt.
Ik bekijk haar van top tot teen en dan werp ik een blik in de spiegel, om dit ritueel vervolgens nog tien keer te herhalen. Als ‘zij’ me door heeft, druip ik af naar de paskamer. ‘Zij’ draait nog een rondje, om haar perfecte vormen te bewonderen, en snelt zich naar de kassa. Stel dat ‘zij’ het jurkje niet aan had, zou ik het dan wel gekocht hebben?

© Foto: Getty Images

Massa’s beenruimte
Als je 1 meter 64 bent, kun je in Nederland prima leven. Ok, er staat standaard een langer iemand voor je tijdens concerten en als de armen in een warme kroeg de lucht ingaan, ben jij de eerste die dat ruikt. Maar ik kan met mijn voeten bij de trappers, heb massa’s beenruimte in het openbaar vervoer en heb een enorme keuze in kleding en schoenen.

Tik ‘m aan, lange
Toch zijn er ook genoeg mensen in Nederland die drie koppen groter zijn dan ik. Ik ken een hoop mannen die met gemak de twee meter aantikken. En, waar ik als kleine inwoner nooit over na had gedacht, dat brengt naast een hoop voordelen (goed zicht op het podium, geen hulpstukken nodig voor de bovenste planken), vooral veel ongemakken met zich mee.

Klem en in de knoop
Zo bracht ik laatst, na een feestje, de nieuwe vriend van een vriendin naar huis in mijn, voor de westerse markt ontwikkelde, autootje. Met de stoel zo ver mogelijk van het dashboard geschoven, zat hij nog met zijn knieën klem en zijn hoofd tegen het dak. Een andere vriend vertelde op Lowlands dat hij weer even moest wennen aan het slapen met zijn benen over de rand van zijn bed. Een matje en slaapzak van twee meter zijn namelijk aan de kleine kant als je zelf 1 meter 98 bent. Mijn schoonvader zat in de knoop na een vlucht van 10 uur met KLM, mijn zwager moet naar de fysio als hij mijn fiets leent en de neef van mijn vriend koopt uitsluitend schoenen op bestelling.

Kleine koks
Gek genoeg is Nederland namelijk nog niet helemaal klaar voor die grote mensen. Vakantiebedden zijn nooit langer dan twee meter, KLM heeft maar een paar plekken in het toestel beschikbaar waar je, tegen betaling, je lange benen kwijt kunt, aanrechtbladen zijn doorgaans gemaakt voor koks tot 1 meter 80 en aan deurposten kun je al bij een lengte van 2 meter lelijk je hoofd stoten. Om over het gebrek aan kledingkeuze voor lange vrouwen nog maar te zwijgen.

Standaard
Ik vraag me dus af wanneer hoog, groot en lang de standaard gaat worden in Nederland. Wanneer worden deuren in restaurants standaard 211 cm lang, in plaats van 201 cm? Mij maakt het namelijk niet uit hoe hoog het gat is waar ik doorheen moet. Wanneer maakt de NS weer treinen met rechte wanden, zodat niemand bij het opstaan gewond raakt? En wanneer worden vakantiehuisjes uitgerust met lange matrassen en verstelbare keuken- en tafelbladen? En, nu ik hier toch opkom voor de lange medemens ook even een verzoek vanuit de lagere regionen- wanneer verdelen we een concertzaal eens in langer en kleiner dan 1 meter 80?

CC foto: Keoni Cabral

Het keurmerk
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Hoe zit dat met Humberto Tan?

Wie?
Geboren in Paramaribo, maar opgegroeid in Nederland met zijn zus en 2 broers. De 45-jarige presentator begon ooit als redacteur, en later ook presentator, bij AVRO. Of dit na zijn rechtenstudie nou een bewuste keuze was of niet, he did it! Zijn knappe kop deed het goed bij Studio Sport en later bij Talpa. Tegenwoordig laat hij zijn gezicht zien bij RTL en Eredivisie Live, en is zijn stem te horen op de radio.

Plussen
+   Een plus puntje voor zijn aantrekkelijkheid: in ‘99 werd hij verkozen tot best geklede Nederlander. Vorig jaar werd hij zelfs genomineerd als best geklede Nederlander van de afgelopen twintig jaar. En dat terwijl hij naar eigen zeggen dagelijks maar acht minuten besteedt aan zijn ochtendritueel!
+   Hij heeft zijn eigen kledinglijn, presenteert het ochtendprogramma ‘On the Move’ op BNR Nieuwsradio, is televisiepresentator en heeft ook nog een aantal boeken op zijn naam staan. Is zijn levensmotto toevallig: “Humberto Tan, de man die alles kan?”
+   Humberto weet zich goed staande te houden na al het leed dat hem is overkomen. Hij groeide op zonder vader. Heeft zijn twee broers verloren: Steve stierf aan de gevolgen van een hersentumor en Patrice overleed aan de gevolgen van aids. En zeven jaar geleden verloor hij ook nog zijn moeder, zij overleed aan een hartaanval.

Minnen
-    Je mag dan wel goed gekleed gaan en je stijl door middel van je eigen kledinglijn met de bevolking willen delen, maar als je 100 euro voor een aubergine kimono vraagt, is het wel iets te hoog naar je kale bolletje gestegen!
-    Zijn passie voor billen reikt zo ver dat hij zijn nieuwe hond, waar hij overigens helemaal voor naar Zweden reisde, de naam ‘Billie’ heeft meegegeven. Gevalletje billenbezetenheid?
-    Sinds kort is hij het het nieuwe gezicht van Gillette. David Beckham en Tiger Woods waren hem al voor. Beiden staan bekend om hun buitenechtelijk escapades, zou Humberto ook wel eens van meerdere walletjes eten of is er geen haar op zijn hoofd die daar aan denkt?

Eindoordeel
De stemmen zijn geteld, 66% van de Viva-vrouwen loopt warm voor Humberto Tan. Dit manusje van alles kan nu ook nog het Viva’s Echte Mannen Keurmerk toevoegen aan zijn cv. Welkom in de echte mannen wereld, Humberto!

Ben je het hier totaal niet mee eens? Heb je nog wat toe te voegen? Of heb je nog een suggestie voor een leuke man? Laat dan een reactie achter!

© Foto: Still uit filmpje

Versleten Heideroosjes
Gelukkig gingen de nineties over in de zeroo’s, versleten mijn Heideroosjesshirts en kreeg ik een vriend die weinig ophad met het uitwisselen van broeken. Mijn muzieksmaak verbreedde zich en mijn kistjes maakten plaats voor hakken. Slechts één ding is gebleven: mijn liefde voor festivals.

Lippenstift en pislucht
En ook die zijn veranderd. Voelde je je vroeger underdressed als je met je zwarte nagellak en hippie-zonnebril tussen de hanenkammen en uitzwenkende piercings stond: de afgelopen paar edities van Lowlands kreeg ik datzelfde gevoel naast zwaar opgemaakte, hevig gestylde hipsters. Festivals zijn van smerige modderholen verworden tot uit de kluiten gewassen uitgaansgelegenheden. En daarom moet je er tip-top uitzien. Je zou maar een leuke vent tegen het lijf lopen terwijl je net dat blauwe shirt aanhebt dat niet zo lekker matcht met die skinnyjeans. Tot op zeker hoogte kan ik meegaan in de behoefte aan rode lippenstift en minirokjes op een naar pis en houtsnippers ruikend terrein. Maar sommige mensen gaan in mijn ogen wel erg ver.

Buitensporige zweetpartijen
Zo zijn er anno 2011 festivalbezoekers die hun stijltang inpakken en daadwerkelijk gebruiken. Die stroom, bedoeld voor de verlichting van wc-hokken, confisqueren om hun haar steil te krijgen. Ik begrijp dat niet. In de vier dagen die ik de afgelopen week op Lowlands doorbracht, kreeg mijn haar namelijk het nodig te verduren. Regenbuien, buitensporige zweetpartijen, biersmijtend publiek, hazeslaapjes in minder flatteuze houdingen, vriendschappelijke en agressieve aanrakingen en een statische slaapzak, om maar een paar voorbeelden te noemen.

Voordeel
Nu heb ik van nature het steilste haar dat er bestaat, dus ik kan me sowieso weinig voorstellen bij zo’n tang. Maar ik heb zo’n vermoeden dat het op een festival weinig uithaalt. Maak gewoon een knot, doe een band in, zet een hoed op of smeer je hoofd vol met mousse: dan weet je tenminste zeker dat het aan het eind van de dag nog ongeveer hetzelfde zit als toen je ‘s ochtends in de spiegel keek. Extra voordeel: andere mensen kunnen gewoon in een verlicht hokje plassen. En je houdt tijd over om daadwerkelijk te genieten van muziek, theater en je vrienden. Want daar kwamen we toch voor?

© Beeld: privébezit

No More Blotebipsengezichten
Dat laatste, daar wil ik het wel even over hebben. Want die andere twee dingen vind ik eigenlijk best jammer. Het derde puntje maakt voor mij heel veel goed. Want de baard verdient al jaren veel meer liefde dan hij krijgt, zo vindt ook de Nrc Next. En dat vond men bij De Volkskrant ook al.

Mannen hebben namelijk geen idee wat de baard met ze kan doen. Een baard geeft zoveel meer cachet aan een mannengezicht. Al die blotebipsengezichten zouden ontzettend gebaat zijn bij een lekker vachtje. Een baard geeft je iets mannelijks. Iets volwassens. Het maakt je woest en ruig, ook al werk je eigenlijk ergens op een administratie en ben je helemaal niet ruig, maar juist heel braaf en voorspelbaar.

Oeh, Jude Law
Om mijn mening een beetje kracht bij te zetten: kijk maar naar Jude Law. Die vind ik zonder haar al belachelijk knap, maar getooid met baard moet ik echt mijn best doen om niet het beeldscherm af te lebberen.

En je bent ook meteen van heel veel gedoe af. Nooit meer ‘s ochtends of ‘s avonds in de weer met een dot schuim en een natte kwast, of met zo electrische baardmaaier. Gewoon lekker laten woekeren.

Let op de frontmannen
Wel vind ik het gek dat de Volkskrant en Nrc Next deze trend nu pas spotten. Volgens mij is de baard al een tijdje hip. Dit valt vooral af te lezen aan de vele frontmannen van hippe bandjes die allemaal kampen met fikse beharing. En jullie weten: als frontmannen van hippe bandjes ergens mee beginnen, volgt de rest van de wereld al snel. In dezelfde categorie: de raybanbril, de houthakkersblouse en de nettemannenschoenen.

Maar of de baard nu al lang of kort hip is: het is mij om het even. Als de mannen hem gewoon maar nooit meer afscheren. Oh, hoeveel knappe mannen zouden dan het straatbeeld sieren! Lang leve de Baardaap! Hoezee!

CC Foto: deflam

Liefde op het eerste gezicht
Eigenlijk weet ik dan al dat ik dit pronkstuk aan mijn collectie wil toevoegen. Ik bedenk me de hele tijd hoe het me zal staan en waar ik het bij kan dragen. Geen enkel jasje dat ik vervolgens tegenkom, weegt op tegen het eerste.

Rotte appel
Toch maar even passen dus. Probleem 1: make-up vlekken. De kraag was voorzien van foundationresten van mijn voorganger. ‘Het jasje mag alleen niet in de was’, meldde de verkoopster met haar gemaakte glimlach. ‘Maar op de hand heb je het er zo uit’ en ik kreeg nog eens 20% korting ook. Smile. Ze mocht het niet zeggen, maar zij zou hem gewoon in de wasmachine gooien. Smile. Opeens was die rotte appel zijn geld weer waard.

Domper
Probleem 2 ontdekte ik pas bij thuiskomst. Er hing constant een zweetlucht om mij heen. Niet raar na een dagje shoppen, toch? Tijd voor een douche. Uiteindelijk bleek het mijn verse aankoop te zijn. Waarschijnlijk gedragen door de verkoopster en vandaar dus ook die bruine vegen in de hals.

Verpest
Toch wilde ik mijn colbert zo snel mogelijk dragen en een handwasje deed wonderen. Maar toen ik mijn trots blootstelde aan het zonlicht kwam het volgende probleem te voorschijn. Er zaten allemaal lichtgele vlekken in het jasje. Kwam dit door de handwas? Het zal toch niet. Dit jasje was echt mijn mooiste aankoop van de afgelopen maanden en misschien wel van het afgelopen jaar!

Geen nominatie
Gelukkig kreeg ik gelijk een nieuwe in de winkel. Deze keer zonder plamuur en oksellucht. Maar met: gapende gaten van de spelden waarmee het jasje in model was gebracht op een ultradunne pop. Zucht. Deze misser zie ik door de vingers, maar dit jasje is gediskwalificeerd voor de nominatie van ‘mijn beste aankoop van 2011’.

© Foto: Getty Images

Kind, ga toch op dieet!
Deze week verscheen op de website van the Guardian een artikel over een nieuw kinderboek: ‘Maggie gaat op dieet’. Het boek is pas in oktober verkrijgbaar, maar je kunt het nu al bestellen. Volgens de online boekwinkel is het boek geschikt voor kinderen van 6 tot 12 jaar is. De schrijver heeft echter nog geen commentaar gegeven.

Zorgen
Maggie verandert van een meisje met overgewicht in een slanke, zelfverzekerde voetbalster. Kinderen van deze leeftijd hoeven zich, naar mijn mening, geen zorgen te maken over hun lichaam. Dat propje uit de kleuterklas is over 15 jaar een spijker van 2 meter. ‘Maggie gaat op voetbal’ was een beter alternatief geweest. Ouders kunnen zorg dragen voor de gezondheid van hun kind, maar dit kinderboek heeft eerder een anorexia-uitstraling.

Kleuterlingerie
Maar bij lingerie hoort natuurlijk wel een mooi figuur. De Telegraaf meldde deze week dat een Frans modelabel een lingerielijn ontwikkelde voor kleuters. Ik kan me herinneren dat kinderen wel eens gymmen in hun ondergoed. Zie je het al voor je een gymzaal vol met sensuele kleuters? Trek dat kind een Jip & Janneke hemd aan.

10 jaar en model
Overigens zag je deze week in Viva ook een artikel over Thylane Blondeau. Een 10-jarig model dat poseerde voor Vogue. Met alles erop en eraan: hoge hakken, diep decolleté, make-up en uitdagende poses.

Koddig of uitdagend?
Mijn neefje in de reclamefolder van Schoenen Reus vind ik ook leuk en ik geef toe, dat meisje is fotogeniek en ziet er koddig uit op de foto’s. Maar kiest een meisje als Blondeau er zelf voor om zo jong volwassen te worden? Speelt Thylane ook gewoon verstoppertje met haar vriendinnetjes?

© Foto: Getty Images

De roestige hakbijl
Ik heb namelijk een klein modetrauma. Het is niet heel erg hoor, ik heb nog niet met tien andere vrouwen in een kring gezeten en gezegd: ‘Hallo, ik ben Nynke en ik durf niet goed op hakken te lopen’.

Want dat is het. Ik durf niet goed op hoge hakken te lopen. Kleine hakjes gaan prima, al heb ik aan het einde van de dag dan altijd zin om mijn voeten te amputeren, desnoods met een roestige hakbijl.

Veertien centimeter sexyness
Maar hoge hakken, die vind ik gewoon eng. Voor het omslag van ons boek moest ik ook op hele hoge hakken poseren. En de fotografe had er ook nog overschoenen overheen gedaan, van die hoezen die je om je wielerschoenen doet bij kou en regen. Een extra handicap.

De fotoshoot ging daarom ook als volgt: de fotografe zette de hakken voor het witte scherm. Ik liep naar het scherm. De fotografe hielp mij in de hakken. Ik probeerde ontspannen te kijken, terwijl ik balanceerde op veertien centimeter sexyness. De fotografe zei klik, en ik viel bijna uit mijn schoenen.

Maar, ik vind hakken wel heel gaaf. De kont die je krijgt wanneer je op hakken loopt! Dat is toch meteen een verbeterde versie van je eigen achterwerk?

De zwakzinnigenoplossing
Vandaar dat ik juichend een bosje serpentines in de lucht gooide toen de sleehak weer in de mode raakte. Want de Sleehak is toch echt de zwakzinnigenoplossing voor hakkenfans. Daar kan ik de hele dag op lopen! Daar zwik ik niet op! En mijn kont heeft er nog nooit zo goed uitgezien!

Orthopedische schoenen
Ik kromp dus ineen toen ik op internet las dat de blokhak weer terug komt. De blokhak. Het is nog niet zo erg als de naaldhak, maar het wel een duidelijke stap terug in vergelijking met de comfortabele sleehak.

Ook al vinden mannen sleehakken vaak lijken op orthopedische schoenen, het boeit mij niet. Ik hou van ze. En ik hoop dat ze nooit, nooit, nooit uit de mode raken.

CC Foto: maureen lunn