Festivals zijn namelijk mijn lievelings. Ik hou van tenten met bandjes, ik hou van de hele ‘we zien wel waar het schip strandt en waar we belanden’ mentaliteit en ik hou van in het gras zitten en mensen kijken.

Waar ik alleen niet de allergrootste fan van ben, is kamperen op een festivalcamping. Waarbij je altijd in andermans lawaai moet slapen, of dat nu neukgeluiden zijn, drankspelgeluiden of muziekgeluiden zijn. En dan ‘s ochtends allemaal in de rij om te douchen onder zo’n lauw pisstraaltje, en poepen op een dixi. Neen, dat doe ik niet van harte.

En daarom zat ik dit weekend in het allerbeste idee OOIT. Want ik was op een festival. Maar: ik was op een festival op een bungalowpark!!! Bungalup, want zo heette het, werd georganiseerd door de mensen achter Valtifest, een kick ass festival in Amsterdam in september.

En nu konden wij dus drie dagen Valtifest meemaken, op een bungalowpark! Dus ‘s avonds dansen, en daarna slapen in een gewoon bed! En ‘s ochtends douchen in een echte douche! En zelf eten meenemen! En dat alles ook nog met de lieve vriendinnen die ook niets liever wilden dan dansen alsof er geen morgen was.

Schuimbekken, dat is wat ik deed. Schuimbekken van vreugde en alles. Want ik ben in normale toestand al niet zo gelukkig in een tent, maar als ik brak ben, is de tent mijn grootste vijand. Ik kan namelijk lijden als ik brak ben. Lijden met een hoofdletter L. Ik wil alleen maar in foetushouding liggen, een wc in de buurt hebben en mijn maag tot kalmte manen.

En dat gaat zo slecht op een schuimrubberen matje, met je buren die vanuit hun tent een privé-dansfeestje houden met DJ Ik Bonk Je Trommelvliezen Eruit.

En dus was Bungalup hemels. Helemaal omdat wij ook nog eens in een luxe appartement zaten, met twee wc’s, twee douches, een bubbelbad en een sauna. Dat is potverdorie luxer dan ik thuis ooit zal hebben!!

En zo danste ik ‘s avonds de benen onder mijn lijf vandaan, om diezelfde benen ‘s ochtends slash ‘s middags te laten rusten in het kick ass bubbelbad. Ik lag misschien even in foetushouding, maar deed dat wel in een lekker bed. En dat scheelt je een halve kater, kan ik je vertellen.

Ik wil nooit meer anders. Waarom was dit er nog niet? Waarom hebben wij allemaal zo lang liggen slapen? Ik neem alvast een optie op een kaartje voor volgend jaar.

Nooit meer een stinkende tent, met stinkende buren en een stinkende dixi. Elitair Festivallen gaat het helemaal worden in 2012. Let op mijn woorden.

CC Foto: Privébezit

Virale video’s

Een instrument goed kunnen bespelen is zó 2011, daar val je als artiest niet meer mee op, tenzij je een schattig menneke bent. Soms lijkt het zelfs wel de omgekeerde wereld. Een band of artiest moet eerst een viral hebben en wanneer ze dan toevallig ook nog een leuk moppie kunnen spelen is dat mooi meegenomen.

Zo kun je een one man band beginnen

Of het gehele oeuvre van Walt Disney ten gehore brengen.

En ook het laatste filmpje uit de serie “moet je zien” is een knap staaltje planning.

Het ziet er allemaal zo simpel uit, maar als het echt een one taker is dan zit het talent vooral in de planning en uitwerking van de video. Het lijkt zo simpel, maar zoals altijd: beeld bedriegt. This is TV man en dat de muziek eigenlijk ruk is, daar maalt toch niemand meer om.

© Beeld: still uit filmpje

Dansend in zijn armen
Haar lichaam in zijn armen
ze legt haar vertrouwen in hem
haar emoties laat ze gaan
zonder woorden hoor je haar stem

als een zwaan slaat ze haar vleugels uit
geborgen en veilig in zijn armen
een moment als in de mooiste droom
hij doet haar hart verwarmen

haar ogen smelten voor hem
de muziek speelt mooi en zacht
ze is helemaal in de wolken
de eerste zoen is waar ze op wacht

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Blonde kruintjes
Des te gelukkiger was ik toen ik afgelopen woensdag de openingsshow van Bas Kosters mocht bijwonen. Niet op front row, die was voorbehouden aan de hoofdredacteuren van Elle, Red, Grazia und so weiter en aan Karin Swerink en Fiona Hering, het Nederlandse Vogue-duo dat ons ergens in het voorjaar onze eigen versie van de modebijbel schenkt. Ik zat op rij vier, ik had prima zicht op het podium alsook op de blonde kruintjes van mijn glossy-collega’s.

Modemomme
Maar eerst was ik in de foyer, waar ‘fashionlovers’ zich net even iets langer ophouden dan noodzakelijk. Ik trof Bas Kosters muze aan, Aynouk Tan, die een grote en bonte papegaai om haar rug meetorste. Maar ja, ik herkende de grande dame van de styling niet en ik stelde vast modedomme vragen en dat stoorde haar geloof ik een beetje….Oei! Fashion faux pas!

Een bril zonder glazen
Veel schattiger was kleine Eva, met haar 11 jaar misschien wel de jongste fashionblogger van Nederland. Het meiske was van top tot teen gekleed in Bas Kosters (‘Hoeveel deze outfit kost? Ik denk wel meer dan 100 euro, hoor’) en ze droeg een bril zonder glazen. Later in de week had ze een televisieoptreden en mocht ze twee uurtjes van school wegblijven. Nee, van Eva gaan we meer horen. Gelukkig maar dat haar moeder de touwtjes strak in de hand houdt.

Kleurrijk
Over daar-gaan-we-meer-van-horen gesproken: reeds jaren geleden werkte Viva al samen met Bas Kosters. Zo hebben we meerdere keren modeproducties met zijn werk gepubliceerd en heeft hij exclusief voor Viva ontworpen. Dat zagen wij goed, want de ontwerper ligt nu op ieders lippen. Zijn show, gesponsord door Vodafone had een geestig, eh, telefoonthemaatje. Maar hem zelf aan de lijn krijgen, dat lukt (ons) helaas niet meer. Z’n ontwerpen waren als altijd kleurrijk, dynamisch, druk en vrolijk. Van Bas Kosters krijg ik altijd een lach op mijn gezicht – jammer genoeg niet heel gewoon in de modewereld. (*)

(*) Zo zag ik Frans Molenaar niet één spier vertrekken of zou dat ergens anders aan liggen?

Foto: Viva

Mannen met roze, rode, blauwe en groene broeken
Paul Turner kan niet zingen. Dat hoor ik iedere week. Zelf ben ik als the-voice-of-holland-junk vocaal niet zo best onderlegd, dus in dat opzicht kun je me van alles wijs maken. Maar Paul Turner tovert een grijns op mijn gezicht die je er de rest van de avond niet af kunt poetsen. Als Paul Turner de hoofdrol speelt in Junglebook, de musical, zou ik meteen een kaartje kopen.

Je moet de gunfactor hebben, verder niets
En als je met Reach out, I’ll be there van The Four Tops op het podium staat verkleed als smiley met een rode broek, dan heb je mij hoor. Charly Luske moet gisteren wel ten onder zijn gegaan door het missen van de gunfactor.  Niet helemaal zoals het hoort bij een programma dat The Voice of Holland heet. Maar publieksjury’s zijn onvoorspelbaar.

Wie o wie gaat er winnen?
Voor volgende week hebben we in de finale dan nog harpenmeisje Iris, Chris-ik-ben-zo-bescheiden-Hordijk, Erwin-vintage-Nijhoff en Paul Turner.
Chris is nu de gedoodverfde favoriet.
Maar wat zeg het?
Ik ga mijn beltegoed vast opwaarderen.

CC foto: screenshot Youtube TVOH

AND SO THIS IS CHRISTMAS… AND WHAT HAVE YOU DONE?

Dat zinnetje, dat spookt dan door mijn hoofd. Alsof ik ter verantwoording wordt geroepen door John Lennon himself: Nou, wat heb jij dit jaar eigenlijk gedaan? Voor ik het weet zit ik serieus te het jaar te overpeinzen. Je ontkomt er niet aan, aan dat terugkijken. Al is het maar omdat ze je overal met lijstjes om de oren slaan. ‘Goh, was dat dit jaar… lijkt veel langer geleden.’

ANOTHER YEAR OVER…

Potver, alweer een jaar voorbij. Over. Om nooit meer terug te komen.
2011.
Dag.
Zwaai.
Weg.
Het jaar dat ik 36 werd, het jaar dat ik besloot weer naar school te gaan, het jaar waarin ik eigenlijk best wel heel gelukkig was.
Het jaar dat, het jaar dit.
Voorbij.
Hallo eindejaarsweemoed.

ANOTHER YEAR OVER, A NEW ONE JUST BEGON

Maar na oudjaarsdag, wat ik dus een vreselijke dag vind, krijgen we een heee nieuw jaar cadeau.  Zonder motiergranaten voor mijn voordeur. Elf maanden zonder die prangende vraag van John. Gewoon, leven in het nu.
Met allemaal nieuw te maken herinneringen.
Is het al twaalf uur?

CC foto: TinyTall

Lekker kerken
Bij mijn ouders in de kerkelijke gemeente kun je tijdens de Kerst je hart ophalen. Net als in veel protestantse gemeentes hebben ze een Kerstnachtdienst, en zijn er op Eerste-  en Tweede Kerstdag kerkdiensten.

Ik besloot om naar de Kerstnachtdienst te gaan (omdat ik die traditie gewoon heerlijk vind) en naar de dienst op Tweede Kerstdag, omdat mijn moeder met haar koor die dienst vocaal zou pimpen.

Niet alleen evergreens
Dat is toch geen evergreen?
Maar toen mijn moeder op Eerste Kerstdag zich rond koffietijd weer thuis meldde, had ik daar al spijt van. Ik wierp een blik op de door haar meegebrachte liturgie. Ik zag veel Kerstige evergreens. En toen zag ik dat er een meisje was geweest dat ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen had gespeeld op haar gitaar. In de kerstdienst.

Even een mini-college over Hallelujah
Nu weet ik dat het lied ‘Hallelujah’ heet. En dat er in het eerste couplet gesproken wordt over David, een Bijbels figuur. Maar dat is dan ook zo’n beetje het enige heilige aan dat nummer.

Dat nummer gaat namelijk over seks. Passionele, plakkerige, adembenemende seks. Gemeenschap, horizontale mambo, neu-ken.

Uiterst seksbaar
En dat op Eerste Kerstdag. De complete songtekst stond nota bene in de liturgie. Inclusief het ‘remember when I moved in you, and the holy dove was moving to’.

Oh, wat was ik daar graag bij geweest. Wat had ik graag de gezichten gezien van de gemeenteleden die de songtekst besturen, en erachter komen dat we hier te maken hebben met een uiterst seksbaar nummer.

Ik zeg: met Pasen gewoon ‘Let’s get it on’ van Marvin Gaye in de dienst. En met Pinksteren ’2 Become 1′ van de Spice Girls. Reken maar van yes dat ik er dan bij ben. Schitterend.

CC Foto: privebezit
 

Grijsgedraaide genialiteit
Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de nummers van Queen me soms de strot uit komen. De meeste zijn simpelweg grijsgedraaid, waardoor de genialiteit ervan niet meer zo opvalt. Dat alles veranderde volledig toen ik de biografie van Freddie Mercury las. Journalist Lesley Ann Jones, die indertijd veel met bands meereisde om verslag te doen voor allerlei kranten en tijdschriften, kende Queen persoonlijk en was gefascineerd door Freddie. Ze heeft in het boek persoonlijke ontmoetingen en ervaringen verwerkt en heeft met meer bekenden van Freddie gesproken dan een journalist ooit tevoren heeft gedaan.

Epischer dan je kunt bedenken
Maar hoe goed de biograaf ook is, een biografie staat of valt met het onderwerp. Het beschreven leven moet het liefst groots en meeslepend zijn. Daaraan voldoet dat van Freddie Mercury op alle fronten. Zijn eenzame jeugd, de worstelingen met zijn seksualiteit, de toewijding aan de muziek, grote liefdes en vreselijke teleurstellingen – het is epischer dan iemand ooit had kunnen bedenken. He wanted it all, en hij kreeg nog meer dan dat.

Hij had niets anders kunnen zijn
Het is moeilijk om je voor te stellen wie Freddie Mercury is geweest als je pas vier jaar was toen hij stierf, eigenlijk sowieso als je hem niet hebt meegemaakt, maar uit zijn biografie blijkt wel dat hij met recht een legende is – en dat hij niets anders had kunnen zijn. Iedereen die hem ontmoette, zag het. Ondanks dat hij het heel vaak moeilijk heeft gehad met zichzelf – omdat hij geen matigheid kende, omdat hij zowel op mannen als op vrouwen viel, omdat hij minder intelligent was dan de rest van de bandleden (al kwam dat eerder door hen dan door hem), om allerlei redenen. Of hij gelukkig was, nee, ik denk het niet, maar tegelijk had hij niet gelukkiger kunnen zijn dan hij geweest is.

Mama, I just killed a man
Freddies leven is gelukkig waanzinnig goed gedocumenteerd. Niet alleen in de vele interviews die er door de jaren heen met hem en de mensen om hem heen zijn gedaan, maar ook door hemzelf. Zijn muziek is een nauwkeurige weerspiegeling van wat hem in de verschillende levensfasen bezighield. Zo is het theatrale Bohemian Rhapsody volgens de biografie Freddies afscheid van zijn oude identiteit als Farroukh Bulsara, het jongetje uit Zanzibar dat hij ooit was. ‘Mama, I just killed a man’: die man is Freddie zelf. Met deze wetenschap klinkt het nummer ineens heel anders.

Alle eer
Hetzelfde geldt voor Somebody To Love, dat hij tijdens een tournee door Zuid-Amerika zo vanuit het hart zong dat iedereen het kon voelen. Ik kon het zelfs voelen terwijl ik het boek las en naar het bijbehorende nummer luisterde. Er zijn van die momenten waarop alles elkaar lijkt te versterken. Mijn fascinatie voor Freddie groeide, de muziek klonk als nieuw, op sommige punten werd het boek zo magisch dat het even was alsof Freddie nog leefde. Dat is een geweldige verdienste van Jones, die het levensverhaal van deze legende alle eer aandoet.

Live forever
Maar het komt ook omdat Freddie nog lang niet echt is gestorven. Who wants to live forever? Nu ik de biografie heb gelezen, denk ik dat Freddie Mercury heel blij zou zijn geweest met de wetenschap dat hij voortleeft. Voor eeuwig, waarom ook niet.

© foto: De Boekerij

BEAUS!
Ik weet wel dat je boos bent,
maar probeer ook in te zien.
Dat ik met matennaaien,
al jaren geld verdien.

Ik weet wel dat je boos bent,
maar kom op, wat dacht je dan?
Had je dan echt talent verwacht,
van iemand die niets kan?

 Ik weet wel dat je boos bent,
en misschien is dat terecht.
Maar onthoud ook jij hebt onlangs,
veel naars over mij gezegd.

Ik weet wel dat je boos bent,
omdat ik met veel gemak,
Een mes zonder scrupules,
‘en public’ je rug in stak.

Toch hoop ik dat de liefde hier,
Niet eindigt, resoluut.
Je bent m’n beste vriendje Beau,
Kusje van ‘je Ruud’.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com

Kraak, zeiden mijn hersens
De hele dag was ik in de weer met mijn liedjeslijst. Die er toch bij? Of die er anders af? Is die niet te corny? Hoe verzin ik daar een link met Kerst bij? En vooral: vergeet ik niks? Is er niet nog een liedje wat per se in onze kerstshow moet? Mijn hersens kraakten, maar in a good way.

Toch maar geen Zomergasten dus
(Ik zeg altijd dat het mijn grote droom is om ooit eens uitgenodigd te worden voor het tv-programma Zomergasten, maar bij nader inzien ruil ik die droom graag in voor een andere, want ik weet nu al dat ik van het vooruitzicht van een avond tv-samenstellen, de rest van het jaar niet zou slapen en aan de betablokkers zal moeten vanwege het schuimbekkend enthousiasme.)

Een soort Kerstnachtdienst
Maar toen ik uiteindelijk mijn lijstje had gecomponeerd, en met Paul naar Amsterdam was gereden, klopte de hele setting als een bus. De nacht was op haar holst, alsof we naar een Kerstnachtdienst gingen. Het gebouw van Eyeworks (waar KX Radio is gehuisvest) was helemaal verlaten; alleen uit een heel klein kamertje kwam geluid.

Ja hoor, The Carpenters
Daar zat DJ Ratz zijn plaatjes te draaien. En daarna mochten wij. En serieus, lieve Viva-vrouwen en -mannen van me: dat was het allerleukste wat ik in tijden heb gedaan. Om beurten kozen we een liedje. Soms iets heel Kersterigs, soms iets wat gewoon mooi en winterig was. En het meest pathetische nummer van The Carpenters, omdat ik gewoon van de gelegenheid gebruik wilde maken om The Carpenters te draaien.

Met je vingers op ‘rec’
Het voelde als een middag op je zolderkamer. Met de Top40 op de radio, en je vingers op de ‘rec’ knop wanneer er een leuk liedje voorbij kwam. En zodra Eric de Zwart begon te praten, snel op stop drukken. Zodat je zelf het liedje kon afkondigen, en met zware stem ‘ennnnn dat was Pieter Andre met Misterrus Gurl’ kon zeggen.

Zo voelde het. Maar dan voor het echie. En zonder Pieter Andre, maar met Paul die altijd de mooiste liedjes kent.

Thuisgekomen stuiterde ik nog helemaal na. Kunnen we niet een Valentijnsshow verzinnen ofzo? Ik wil weer.

(Voor de liefhebbers: de liedjes die we hebben gedraaid. En voor de echte liefhebbers is het allemaal terug te luisteren.)

Leed
“ik was mijn leven begonnen als de gelukkigste man op aarde. Ik zat met een lekker bakkie tevreden om me heen te kijken toen er gebeld werd. Iemand van het kamp van mijn ouders helemaal overstuur. Ik kwam aan op het kamp en ging als in trance de woonwagen binnen van mijn tante en oom. Mijn tante was dood. Zelfmoord. Ik stapte vanuit een sprookjeswereld een negatieve, donkere wereld binnen. Muziek was voor mij op dat moment de enige manier om wat te voelen. Binnen vijf minuten schreef ik het nummer ‘zonder vaarwel’.”

 Liefde
“Mijn gezin staat op één, altijd. En ik wil dat niet alleen kunnen zeggen, ik wil het ook laten zien. Ik zal nooit meer kerst, oud en nieuw of een verjaardag missen, die zijn nu standaard vrij geboekt.”

 Lijf
“Ik ben ijdel. Wat zeg ik: ik ben vreselijk ijdel. Mijn badkamer staat vol met gezichtsmaskers, schampoos en crèmes. Maris heeft maar een klein plankje, de rest is allemaal van mij. Onzeker ben ik nooit geweest. Dat zit niet in me. Nou, misschien over mijn haar. Ik heb al twee haartransplantaties achter de rug. Te zwaar zijn maakt me niets uit, maar mijn haar is heilig.”

Lust
“Verleidingen ken ik niet. Natuurlijk zie ik genoeg mooie vrouwen, dat kan ik ook gerust tegen Mariska zeggen. Er is nogal een verschil tussen iemand mooi vinden en besluiten er op te gaan liggen in de hoek van de kamer. Dat lijkt me zo niets zeggend. Al ben je Pamela Anderson met borsten zo groot als de Pyreneeën: je komt nooit tussen Mariska en mij!”

Viva 51, inclusief het volledige interview met Frans Bauer en dé naaktfoto’s, ligt vanaf vandaag in de winkels!

Foto: Privébezit

Ik wil méér!
Nederlandse hits zijn hip. Vooral die van het tenenkrommende, oprisping opwekkende, gehoor beschadigende soort. Sinds Zanger Rinus een wereldwijde internethit werd met zijn videoclip Met Romana op de scooter, is het hek van de dam. Collega’s stuurden het filmpje naar elkaar door en vrienden plaatsten de link op Facebook. “Moet je kijken!” En kijken deed ik. Een passie was geboren, want ik verlangde naar meer. Lang leve de videosuggesties van Youtube, want méér kreeg ik!

Connaisseur du toondove, ritmisch gehandicapte Nederlanders
Ik ontdekte een verborgen schat, diep in de kelders van Youtube: de toondove, ritmisch gehandicapte Nederlander. Een heel archief vol! Ik heb inmiddels honderden filmpjes bekeken, dus ik denk dat ik mijzelf met recht een connaisseur mag noemen.

Zo lekker gewoon gebleven
Wat meteen in het oog springt zijn alle zorgvuldig gekozen artiestennamen. Iedereen is zo lekker gewoon gebleven. Geen pretentieuze aliassen, maar: Gewoon Rutger! Gewoon Jeroen! Bij vocalisten die zichzelf iets serieuzer nemen, hoort natuurlijk ook een serieuze naam. Dan volstaat het begrip ‘Gewoon’ gewoon niet meer. Deze mensen ridderen zichzelf tot ‘Zanger’. Slimme zet, Zanger Lorenzo en Zanger Petro! Op sommige video’s is het namelijk niet helemaal duidelijk wat de persoon in kwestie nu precies aan het doen is. Zingen dus.

Location, location, location!
Maar waar mijn hart nu echt sneller van gaat kloppen, zijn de prachtige locaties waar de professionele muziekvideo’s veelal zijn opgenomen. Er zijn talloze hits geschreven over zonnige oorden en tropische vakanties, maar het raakt me pas écht wanneer de zangeres met haar veterlaarzen staat weg te zakken in de eendenstront, naar een blauwalg-poel wijst en “Naar de blauwe zéée en het witte strand” zingt.

Sommige zangers huren voor hun videoclips hele villa’s af, omringen zich met bitches ‘n ho’s en zwaaien met dure flessen champagne. Maar de sfeer komt er bij mij pas goed in als ik een hele familie op plastic tuinstoelen in een speciaal afgehuurde snackbar zie zitten. Het vuur waarmee ze met vleeskroketten naar de camera zwaaien, en oma die  “Je hebt meer lol met een shoarmarol” playbackt in de camera… Dat doet wat met me. Dan sta ik dus op de banken. 
 
Bedankt mensen!
Ik geniet ervan. Van de diepgaande songteksten tot de special effects in de videoclips. Beste mensen uit de krochten van Youtube, lieve Gewoon Zangers: ik ben fan van jullie. Jullie maken me blij en inspireren me. Bedankt daarvoor en ga zo door! Dan ga ik nu iemand zoeken die mijn camera wil vasthouden.

Foto: still uit filmpje

Sjieke jurk jeeej!
Als ik een top drie zou moeten maken van mijn lievelingsdingen tijdens kerst, dan is dat: 1. dat ik mijn familie dan zie 2. dat mijn vrienden allemaal een sjieke jurk aantrekken om te gaan dansen en 3. kerstliedjes.

Koortjes, belletjes, waldhoorns
Kerst is voor mij niet compleet zonder het keihard meebrullen van het ‘Ere zij God’ in de Kerstnachtdienst. En in de weken voor kerst draai ik het liefst non stop ‘Christmas with the Rat Pack‘ en de kerst-cd van The Carpenters.

Want ik ben nu eenmaal dol op goedkoop sentiment. En op belletjes. En op orgels. En vergeet niet de overdadige koortjes, waldhoorns en obligate teksten over vrede, kinderen, samen.

IJkpunt van mijn studentenbestaan
Vandaar dat ik ook uit mijn panty knapte van vreugde toen DJ St. Paul (jarenlang het ijkpunt van mijn studentenbestaan omdat hij op donderdagavond de Pop O Matic-avond in Tivoli aan elkaar draait, waarmee hij mij jarenlang een reden tot dansen gaf) vroeg of ik met hem een Kerstshow wilde maken. Tijdens zijn wekelijkse uurtjes op KX Radio.

Twee uur ABBA…hmmm
Ik schuimbekte van vreugde. En ben nu dus al dagen de mooiste liedjes aan het draaien, om een selectie te maken uit al die liedjes die mij in december een week hart en twee natte ogen geven. En dat is lastig! Lastig! Omdat van Paul echt alles mag. Hij zei me zelfs: ‘al draai je twee uur lang alleen maar ABBA’.

(Wat ook best tempting is, maar dat terzijde.)

Mooiste kerstlied ooit
Maar welke ik in ieder geval meeneem, is ‘River’  van Joni Mitchell. Het allermooiste kerstlied ooit. Alleen al vanwege de zin ‘I wish I had a river I could skate away on’ Omdat ik me zo en dan precies voel zoals Joni zingt. En de rest kun je dinsdagavond van 23.00 tot 01.00 uur horen. Mits ik er niet te hard doorheen snotter.

CC Foto: hikingartist.com

De beste stuurlui zitten op het bankstel
Vrijdagavond afspreken? Nee, ik kan niet. Geef ik geen verdere uitleg bij. Kan gewoon niet. Vanaf acht uur gloei ik mijn beeldbuis voor om daarna twee uur lang gebiologeerd naar de tv te kijken. Als een voetbalfan die zelf geen bal kan raken, zit ik aan de zijlijn alle optredens van The Voice of Holland van commentaar te voorzien. De grap is dat ik zelf niet kan zingen. Echt. Niet. De enige plek waar ik mezelf toesta om een paar valse noten te spuien is in de auto. Liefst op een verlaten landweggetje met de ramen potdicht. Maar zelfs daar zing ik, als ik niet oppas, de sterren in de voorruit.

Kon ik maar zingen…
Kinderen voor Kinderen zou ik nooit halen. Dat was al snel duidelijk. Afgezien van mijn (gebrek aan) zangtalent had ik daar als geboren en getogen Achterhoekese niet de juiste tongval voor. Je moest daarvoor uit ’t Gooi komen hè, en niet als Bennie Jolink van Normaal klinken. Dus stond ik mezelf een kaakfractuur te playbacken voor de spiegel. Er zijn heel wat brieven naar Hennie Huisman gestuurd om mezelf een keer on stage te krijgen bij de miniplaybackshow. Verder dan een optreden op de buurtbarbecue heb ik het nooit geschopt. Daar was dan altijd wel een moonwalkende Michael Jackson die me nog aftroefde ook.

Wat zijn ze allemaal weer goed!
Een jeugdtrauma zou ik het niet willen noemen. Er komt een dag dat je beseft dat je niet overal voor in de wieg bent gelegd. Dat gold in mijn geval voor zingen. En voor het lidmaatschap bij turnvereniging Rap en Snel. Sindsdien kijk ik bewonderend naar al die mensen die wel het talent hebben. Er is namelijk niets zo leuk als kijken naar mensen die iets heel goed kunnen. Kraaiend op mijn bankstel leef ik zo onderhand wel in de veronderstelling dat half Nederland de stembanden van een nachtegaaltje heeft. Want wat zijn al die mensen weer goed hè bij The Voice of Holland?

En straks: The Voice Kids
In januari komt de kinderversie van The Voice of Holland. The Voice Kids. Er is al een aanmeldstop afgekondigd omdat ieder kind mee wil doen. Ik snap dat wel. Uiteraard ga ik meekijken, omdat er niets zo leuk is als kijken naar mensen die iets heel goed kunnen. En niets zo herkenbaar als het besef dat je niet overal voor in de wieg bent gelegd. Het komend halfjaar ben ik op vrijdagavond mooi onder de pannen.

CC foto: 25553993@N02.

Plussen
+ Hij is ambassadeur van CliniClowns. Zou ie zelf ook wel eens de clown uit hangen?
+ Met zijn woest aantrekkelijke blonde – *kuch* Hans Klok *kuch* -  kapsel is Thomas in trek bij zowel vrouwen als mannen. Hoewel hij hartstikke hetero is, wordt er vaak gesuggereerd dat Thomas van de heren liefde is. Zelfs op Marktplaats kreeg hij een liefdesverklaring van een mannelijke fan: “Ik kan je niet opgeven, je bent te bijzonder”, “Ik blijf voor je vechten, zolang als het nodig is.”
+ Ondanks zijn volle agenda heeft Thomas zijn katholieke leven herpakt en gaat hij weer regelmatig naar de kerk. Of heeft de blonde god misschien iets op te biechten?

Minnen
- Thomas was even uit de running door ontstoken stembanden zei hij, wat bleek: het waren ontstoken neusgaten. Niet omdat hij verkouden was, maar omdat hij verslaafd was aan drugs. Hij bracht twee weken door in de afkickkliniek en voelt zich nu gelukkig beter dan ooit.
- Dat je kiest voor een artiestennaam tot daar aan toe, maar waarom dan Thomas Berge?
- De semi-brave Tukker had een intieme relatie met een vrouw van 33. Paula, de vrouw in kwestie, zag Thomas op tv met een andere meid (wel van zijn eigen leeftijd), dus wilde ze niets meer met hem te maken hebben. Zelf begrijpt hij er niets van: ‘kan iemand mij uitleggen hoe je als vrijgezel vreemd kunt gaan?’ aldus Toyboy-Thomas op Twitter.

Eindoordeel
De sympathieke Nederlandse zanger is met een nee-percentage van 93% afgekeurd! Bij Paula hoef je niet meer aan te kloppen Thomas, maar niet getreurd er is nog genoeg vrouwelijk (en mannelijk) schoon dat niet twijfelt aan jouw Echte Mannen-factor.

Foto: Still uit filmpje

Oude Jongens Krentenbrood
Nu was het wellicht wel een beetje een nacht voor mensen die iets ouder zijn dan ik, aangezien er vooral veel seventies en eighties-muziek voorbij kwam. Maar gelukkig ben ik een vrouw met een belachelijk oude muziekziel, dus ik zit net zo hard mee te juichen bij The Who en Marvin Gaye.

En het was sowieso een leuke avond omdat Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis het presenteerden, en niemand zo goed van die Oude Jongens Krentenbrood-programma’s kunnen maken als zij.

Oud vs Iets Minder Oud
Op een gegeven moment (zo rond half een ‘s nachts) riep Leo een wedstrijd uit. Een wedstrijd tussen Talk Talk en Radiohead. Op de site van het programma mochten de kijkers stemmen, en de band met de meeste stemmen zou worden gedraaid.

Ik had kunnen stemmen. Op Radiohead, natuurlijk, want Talk Talk is voor mijn tijd, en bovendien een ontzettende blinde vlek in mijn muziekontwikkeling. De gekwelde zangers uit de Eighties, met hun piekerige haar en hun getormenteerde hoofden, hebben mij nooit kunnen bekoren.

Radiohead daarentegen wel. Ik zag ze ooit live. En dat concert is meteen de reden waarom ik nooit meer normaal naar Radiohead kan luisteren.

Hoezo dan, Nynke?
Ik zag de band op het Belgische festival Pukkelpop. Jullie weten wel, het festival van dat verschrikkelijke noodweer. Ik was daar in 2006, en het was mijn eerste grote festival. Ik was er met vriendin K., een vriendin van K en een vriendin van de vriendin van K. Volgt u het nog? Afijn, met wie ik er was doet er eigenlijk ook niet toe.

Toen ik puber was
Er waren heel veel gave bands dat jaar, maar Radiohead was toch wel de grootste muzikale trekpleister. Wij stonden op het grote grasveld te kijken naar Radiohead. Het was vet. Want het was Radiohead; de band waar mijn broers altijd naar luisterden. En vroeger, toen ik nog een puber was, met coltruien en kortgeknipt haar en donkere nagellakjes, draaide ik ‘The Bends’ ook grijs.

Klaterend
Wij stonden te luisteren en mee te wiegen. Ineens stoot K. mij aan. ‘Zie ik dat nou goed? Zie jij wat ik zie?’ Voor ons stond een meisje. Ze had een kort rokje aan, en met haar ene hand hield ze onder haar rokje iets vast, waarschijnlijk aan string. En zo begon zij klaterend te plassen.

Ja echt, ze plaste. Midden op een festivalterrein, tussen de Radioheadfans, liet zij haar water kletteren alsof ze zich eens even rustig had teruggetrokken op een dixi. Alleen stond ze vlak voor ons. En stroomde haar urine over de grond onze kant op.

We deden allemaal twee stappen naar achteren, maar het meisje leek het niet eens door te hebben. En nu kan ik dus nooit meer naar Radiohead luisteren zonder aan plassen te denken. Aan het meisje met het korte zwarte rokje op Pukkelpop 2006, die zo vrijelijk haar sappen op de grond liet kletteren.

CC Foto: still uit filmpje

Valse uitblinkers
Toegegeven: ik heb mezelf ook wel eens gefilmd terwijl ik My heart Will Go On  van Celinè Dion coverde, pas toen merkte ik hoe toondoof ik ben. Ik heb mijn ‘auditie’ daarom nooit gebroadcast op Youtube, godzijdank. Youtube staat vol met steekje-lostypes die zichzelf wél goed genoeg vinden zingen. En de mensen die uitblinken in vals zingen, scoren over het algemeen erg goed. Het is geen auditiestip, maar ze staan wel met stip op een van slechtste Youtube optredens!

• Zoals dit meisje, niet om aan te horen, maar ze heeft wel haar eigen Youtube-kanaal, veel views en heel veel fans. 
  Get the Flash Player to see this player.

  
  
• Het lijkt me echt een energiek optreden als zij ooit op de bühne staat.
  Get the Flash Player to see this player.

  
  
• Mijn favoriet: ze vindt dat ze potentie heeft, maar baalt ervan dat het zo beroerd haar strot uit komt.
  Get the Flash Player to see this player.

  
  

Foto: Still uit filmpje

Plussen
+ Voor een goed doel vijf dagen radio maken in een broeikasachtig hok zonder voedsel, dan zeggen wij: Giel-Beelen-petje af.
+ Met Giel uit de boxen is het altijd lekker wakker worden.
+ Hij heeft een spitsvondig vocabulaire: Geilie Mineuk (Kylie Minogue), De Televaag (Telegraaf) en Amy Huiswijn (Amy Winehouse).

Minnen
- Hij at de moederkoek van een vrouw, sloot zich op als legbatterijkip (mooi wordfeud woord) en liet zich levend begraven. Grappig of grenzeloos?
- Hij zet mensen te kakken om er zelf beter van te worden.
- Een succesvol radiomaker, maar niet zonder slag of stoot. Giel wordt ontslagen nadat hij zich in de Dopeshow van de AVRO oraal liet bevredigen door een callgirl. In 2001 wordt Giel ontslagen bij de KRO nadat hij zegt dat hij Mein kampf het meest indrukwekkende boek vindt dat hij kent. Kort daarna wordt Giel bij de VARA ontslagen omdat hij de luisteraars van zijn nachtprogramma op 3FM oproept om brieven met poeder naar de KRO te sturen.

Eindoordeel
Ondanks je humor, je leuke radioprogramma en je inzet voor het goede doel word je door 78% geen Echte Man bevonden. *Zet hese stem op*, goedemorgen Giel!

Foto: Still uit filmpje

Herinnert u zich deze nog nog nog|
En dat is voor D’Angelo. Een duidelijk gevalletje ‘herinnert u zich deze nog nog nog?’ D’Angelo, de soulzanger die halverwege de jaren negentig aardig wat hitjes had. Hij was misschien geen superster in Nederland, maar wel in de US of A.

Niet samen op de vlooienmarkt, oh no
Wij kennen hem vooral van één videoclip. Een videoclip waar ik nog altijd een beetje zweterig van wordt. Wanneer ik naar die clip kijk, dwalen mijn gedachten altijd af. En niet naar D’Angelo en ik die samen gezellig over een vlooienmarkt struinen of samen met schortjes voor een worteltjestaart maken.

Verontrustende beelden van onzedelijke aard
Nee, het zijn verontrustende beelden van onzedelijke aard. Ik heb het natuurlijk over de videoclip bij het lied ‘Untitled‘. Voor de mensen die niet weten waar ik het over heb: in deze videoclip zie je viereneenhalve minuut lang het belachelijk goddelijke lijf van D’Angelo. Althans, de bovenkant. De blote bast, en de route rchting schaamstreek. En, geloof me maar: die viereneenhalve minuut met de blote bast van D’Angelo zijn genoeg om je van je stoel te laten drijven.

Ik ken niemand met een mooier lijf. Hij heeft zelfs van die lijntjes bij zijn liezen. Ik word er helemaal week van.

Flauwgevallen
Vandaag luisterde ik weer eens zijn cd. En dacht ik ineens: hoe zou D’Angelo er nu uitzien? Anno 2011. Ik googelde zijn naam, en daarna ben ik flauwgevallen. Toen ik weer bijkwam, zag ik op mijn beeldscherm D’Angelo. Maar niet het brok liefdesvlees waar ik voorheen mij de vingers bij aflikte. Nee, het was een vet hompje ongeluk, op die foto.

KRAK
Krak, zei mijn hart. Krak en klabam en pets, en meer van dat soort cartoontermen. D’Angelo is tegenwoordig dik en ongelukkig en aan de drugs, en bovendien opgepakt omdat hij aan een undercoveragente vroeg of ze hem wilde pijpen.

Niet zo best dus. Gelukkig las ik ook dat hij met een nieuw album bezig is. Maar of we ooit de oude D’Angelo terug krijgen, is maar de vraag. En dus kijk ik nog maar eens naar Untitled, en vraag me af waar het fout is gegaan.

CC Foto: still uit filmpje

Jammerblikje
Vroeger zat ik namelijk in allerhande bandjes. Ik speelde ook bugel in een fanfare, een instrument dat in de volksmond ‘een jammerblikje’ werd genoemd, maar waar ik heus nog best een lekker mopje op kon blazen. Maar cool was dat niet. Nee. Verre van.

Debiel graag
Daarom zong ik daarnaast ook in bandjes. Dat was namelijk een stuk cooler. Plus: ik wilde zo verschrikkelijk graag Krezip zijn. Ik wilde debiel graag Jacqueline Govaert zijn. Ook al zag ze er destijds uit als een jongetje. Ik vond haar zó cool, dat ze als springerige tiener op Pinkpop stond. En daarom zat ik bandjes. Om ook verkleed als jongetje op Pinkpop te kunnen staan.

Kromgetrokken parketvloeren enzo
Vandaar dat ik ook Krezipperige nummers schreef. Voornamelijk over jongens die ik niet kon krijgen. Ze waren verschrikkelijk, maar ik zong ze vol overgave en met een accent waarvan de planken krom trokken in de parketvloer. En dacht ik dat ik misschien, ooit, wellicht, eventueel in de toekomst ook rijk en beroemd zou worden met het zingen van middelmatige liefdesliedjes.

Destijds dacht ik dat het nog wel wat was. Gisteravond kreeg ik definitief een ontkennend antwoord op die veronderstelling: ik stelde niks voor. Mijn bandjes waren van het niveau likmevessie. In vergelijking met Palio Superspeed Donkey.

Zonder baardgroei
Ik zag ze gisteravond in het voorprogramma van Dazzled Kid in Tivoli, Utrecht. Vier jongetjes zonder baardgroei, maar met de bravoure van een stel doorgewinterde muzikanten. En goed! Een beetje Arctic Monkeys-achtig, en goed! Sam, de frontman, keek de zaal in alsof hij al aan een best of-tour bezig was.

‘We spelen nog drie nummers’ zei de gitarist op een gegeven moment, ‘en daarna houden we weer op’. ‘Boooe’ zei het publiek. Want ze hadden zo de rest van de avond door mogen spelen.

Ik kreeg echt een ongelooflijk grote grijns op mijn gezicht van zoveel jeugdige brutaliteit. Lang zullen ze leven, de mannen van Palio Superspeed Donkey. Zodat ik later tegen mijn kinderen kan zeggen: mama heeft ze al horen spelen toen ze nog geen baardgroei hadden.

CC Foto: privébezit

Hallo, bel me
Wat ik hierboven zei klopt trouwens niet helemaal hoor. Ik ben te schijterig om profturnster, danwel astronaut te worden. Quizvragenbedenkster lijkt me daarentegen het allerbeste beroep ooit. Ik hoop derhalve dat de mensen van Met Het Mes Op Tafel meelezen (HALLO BEL ME!!!)

Okee, to the point
Los daarvan wil ik sinds een paar weken iets anders worden. Iets waar ik nog nooit over na had gedacht. Ik had nooit gedacht dat het iets voor mij zou zijn. Maar sinds een paar weken weet ik wat ik eigenlijk wil zijn:

Jurylid van een Talentenjacht.

Snikken bij elk meidengroepnummer
Voorheen leek me dat niks. Ik hoefde niet een Jerney Kaagman te worden. Ik ben daar te soft voor. Ooit was ik jurylid bij de playbackshow in mijn geboortedorp, en ik stond bekant te snikken bij elk matig geplaybackt en houterig gedanst meidengroepnummer. Ik vond alles mooi. Ik vond alle kinderen sterren en kanjers en talentjes.

Ik stel geen reet voor
Maar sinds The Voice of Holland wil ik niets liever dan jurylid worden. Terwijl je toch zou denken dat je van zo’n talentenjacht zin krijgt om zelf artiest te worden. Nou, die lust vergaat mij al snel wanneer ik de kandidaten van TVOH hoor zingen. Ik kan namelijk best toon houden en een showtje neerzetten, maar door deze show weet ik weer: ik stel vocaal gezien geen reet voor.

Dus daarom wil ik jurylid worden. Want als er iets is wat opvalt aan dit seizoen van The Voice of Holland, dan is het wel het feit dat de juryleden het echt zó ontzettend gezellig hebben met malkander. De beconcurreren elkaar wel, maar dat gaat altijd gepaard met knipoogjes en schalkse opmerkingen.

Twee fletse pannenlappen
Los daarvan is het een grote, gezellige familie. En dat doet iets met mijn mening. Bijvoorbeeld over Nick en Simon. Dat vond ik voorheen twee fletse pannenlappen in een NS-reclame. Nu vind ik ze twee hilarische mannen met wie ik het liefst de hele avond in de kroeg zou willen zitten, om sterke verhalen uit te wisselen en kaartje te blazen.

Ik wil in de grouphug
En Angela Groothuizen vond ik altijd al de vleesgeworden gezelligheid, maar sinds ik de grouphug bovenop haar zag, afgelopen vrijdag, kan ik nergens anders meer aan denken. En denk ik mezelf tussen die grouphug. Dat komt misschien doordat Roel van Velzen bij die grouphug murmelde ‘ik zit bij haar tiet!’

Nu wil ik niets anders dan mijn hoofd tegen de buste van Angela vlijen, en ondertussen kaartje blazen met Nick en Simon. Ik let dus helemaal niet meer op de kandidaten van The Voice. Zijn ze goed? Weet ik veel. Ik kijk alleen naar de jury.

CC Foto: still uit filmpje

Tunneloorbellen
En met die instelling loop ik het historische kerkgebouw De Duif in Amsterdam binnen. Het is een prachtig decor voor een concert met klassieke muziek, maar ik kom voor iets met gitaren. Tot mijn verbazing zitten er geen bejaarden in de zaal, maar stevige, getatoeëerde mannen van middelbare leeftijd, met tunneloorbellen. En vrouwen. Die eigenlijk ook voldoen aan die beschrijving. Er staat een jongen met wild haar op de sokkel van een Jezusbeeld en reikt zijn bier hemelwaarts. Hij proost, óf met zijn vrienden, óf met Jezus.

Publiek besprenkelen
We zitten, rij aan rij, braaf nippend aan ons biertje. En daarna cola, meer bier krijgen we namelijk niet. Ik mis de zwetende menigte en ik wil het publiek besprenkelen met lauw bier, ik wil met mijn blonde sprieten headbangen en mijn agressie kwijt in een volle circle pit. In plaats daarvan schuif ik ongemakkelijk over mijn klapstoel.

Ervaren
Een jongen voor me staat op, hij kreeg blijkbaar wel meer bier. Hij is dronken en staat te headbangen. Hij jut zijn vrienden op het ook te doen. Een van zijn vrienden staat op, ik herken hem. Het is de jongen van de sokkel; sukkel. Ik besluit er geen aandacht aan te schenken, dit is een zitconcert en daar hoor je rustig naar de muziek te luisteren. Ik ga op in de akoestische folksmuziek, ik luister voor het eerst een keer écht, ik ervaar écht.

Vaker doen
Ik besef dat een zitconcert nog zo gek niet is, ik ben overtuigd en ga dit zeker vaker doen. Probleem is echter dat het aanbod van concerten – op dit na – vooral uit klassieke muziek bestaat. Een rockconcertje, die ik regelmatig bezoek, zal nooit zittend zijn. Ik wil pleiten voor zit-rock-concerten! Maar ik denk eerdat ik mijn circlepit-vrienden op die klapstoel gekregen heb, ik ondertussen bejaard ben. Zit ik als oudje tussen de getatoeëerde armen en tunneloren en bevestig ik bovendien het vooroordeel van een zitconcert-maagd.

Foto: Gettyimages.nl

Van Last Christmas van Wham krijg ik nooit genoeg
Terwijl ik deze blog tik, luister ik naar The Little Drummerboy van good old Boney M op Sky Radio. Er schijnen namelijk veel verzoeken bij Sky Radio binnen te komen om de kerstnummers weer uit te zenden. Tegelijkertijd voer ik een echtelijke discussie die van zijn kant in vier woorden valt samen te vatten: “Belachelijk! Het is oktober!”
Dat maakt mij dus geen pepernoot uit. Ik luister zelfs hartje zomer op mijn iPod naar Last Christmas van Wham als ik daar zin in heb. En naar The Pretenders natuurlijk, 2000 miles.

Lekker sneeuwvlokken van watten op je raam plakken
Nu ben ik niet zo’n freak – dat dan weer niet -  die in oktober al met een zak watten sneeuwvlokken op de vensters staat te plakken. Ik stal ook geen eland met een triljoen lichtjes die flakkeren op de melodie van jingle bells in mijn voortuin. Ik heb namelijk geen voortuin. Pas na Sinterklaas tuig ik een bescheiden kerstboom op. Maar die kerstnummers, ik word daar vrolijk van, ik krijg er net zo’n verliefde kriebel van in mijn buik als van een feelgoodmovie. Waarom zou ik daar niet naar mogen luisteren?

Waarom wel pepernoten en geen muizen en kikkers?
‘Belachelijk! Het… is… oktober!’ We hebben deze discussie nu al flink wat keren gevoerd. Ook bij Albert Heijn, voor een schap met pepernoten, waar ik de kikkers en muizen stond te zoeken. ‘Zijn die er nog niet? Jammer.’ Ik ben verzot op kikkers en muizen. En de pepernoten zijn nu zelfs in de smaak cappuccino verkrijgbaar. Dat leek me wel wat. Mijn arm werd er nog net niet afgehakt toen ik een zak cappuccinopepernoten in de kar wilde gooien. ‘Belachelijk! Je gaat toch geen pepernoten eten? Het is september!’

Maar we eten wel 12 maanden per jaar speculaas
‘Je wilt toch ook niet het hele jaar bokbier drinken’
‘Jawel’
‘Hoe zit het eigenlijk met speculaas’, vroeg ik.
‘Dat is anders.’
Ik ben de beroerdste niet. Dan eet ik wel een stuk speculaas en krijs met de oordopjes in: ‘Eiheiiiiieeeee, don’t want a lot for kristmus….All i want for kristmus is… joehoeeeehoeeee’

CC foto: mszeto.

Mannen en vrouwen van middelbare leeftijd
En dus stond ik gisteravond in een uitverkocht Paradiso. Waar meteen duidelijk was wat voor mensen er naar een band komen kijken die al dertig jaar bestaat. Want de zaal was afgeladen vol met mannen en vrouwen van middelbare leeftijd, die dansten als mannen en vrouwen van middelbare leeftijd. Ik zou hier nu een plaatje van kunnen geven, of een klein youtubefilmpje, maar ik denk niet dat het hoeft. Ik zeg alleen maar dat mensen vanaf een zekere leeftijd altijd dansen alsof ze al een tijdje hun plas op moeten houden.

Enfin. Ik was daar dus ook, terwijl ik dus jonger ben dan de band zelf. Terwijl de mannen uit de band stuk voor stuk oud genoeg zijn om mijn vader te kunnen zijn. Desalniettemin ben ik een beetje verliefd op De Dijk.

Krijg er rode wangen van
Dit komt vooral door Huub van der Lubbe. Ik krijg altijd een beetje rode wangen van die man. En de vrouwen met wie ik naar het concert was gegaan, ook. Het is iets met Huub. Ik weet niet wat het is.

Ik dacht eerst dat het kwam doordat hij zo aardig lijkt. Of doordat hij, ook na dertig jaar, nog altijd met zoveel lol op het podium staat. Ik dacht dat het kwam doordat hij altijd van die mooie pakken draagt. Of omdat hij, wanneer hij zingt, met van die aangespannen nekaderen met zijn handen staat te wapperen. Misschien waren het wel gewoon zijn flaporen. Ik kwam niet helemaal achter de X-factor van Huub.

Tot gisteravond.
Gisteravond zag ik ineens glashelder wat Huub van der Lubbe dus waanzinnige aantrekkelijke, sympathieke man maakt die hij is.

Nou, wat dan, Nynke?
Het komt doordat niemand zo mooi en zo teder en zo ophemelend over vrouwen kan zingen als Huub. Op de nieuwe cd doet hij dat in het liedje ‘Mooier Dan Een Vrouw‘. En dat deed hij natuurlijk ook al in ‘Wat een Vrouw‘. En in talloze andere liedjes. En als je hem al die mooie woorden hoort zingen, met name tijdens zo’n concert, lijkt het net alsof hij het tegen jou heeft. Jij bent de mooiste vrouw, een soort van godin als het ware. Al je vetjes en rimpels en plooitjes maken je alleen maar mooier en mooier.

Huub is de vleesgeworden peptalk voor de vrouw. En vandaar dat al die vrouwen gisteravond dansten alsof ze hun plas op moesten houden. En deed ik vol overtuiging mee. Wat een Huub, wat een Huub al niet kan doen.

CC Foto; still uit filmpje

Het is weer tijd voor het item: Viva’s Echte Mannen Keurmerk. Deze week is Charly Luske het lulleke.

Keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Charly voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
De 33-jarige Charly is musicalster, zanger, acteur en presentator. In de jaren negentig was hij leadzanger van de populaire jongensgroep Velvet. De laatste paar jaar heeft hij zich vooral gericht op musicals, maar sinds afgelopen weekend heeft hij zijn zangcarrière nieuw leven ingeblazen. Ruim 3,7 miljoen mensen keken naar zijn alles verpletterende optreden in talentshow The Voice Of Holland. Charly is getrouwd met actrice Tanja Jess. Samen hebben ze twee zoons.

Plussen
+ Hij bezorgt kippenvel van je kruin tot aan je tenen. Met zijn gouden strot zingt hij je van de bank!
+ Geordend of neurotisch? Hij heeft in ieder geval altijd zijn kleding keurig op kleur gesorteerd in zijn kast.
+ Charly zette zich niet in voor hongerige Afrikanen of  dakloze kinderen, maar hij koos er voor om campagne te voeren voor eerlijke bananen.  Zou hij door te pleiten voor het fairtrade keurmerk nu Viva’s mannen keurmerk in de wacht slepen? Gaan met die banaan!

Minnen
- Moedernatuur was zuinig bij het uitdelen van zijn testosteron, zijn armen en benen zijn als sliertjes vermicelli.
- ‘Wakker worden, wakker worden, wak, wak, wakker worden’, Charly heeft ADHD, niet echt fijn om iedere ochtend op zijn Jochem Meyers gewekt te worden.
- Ondanks zijn eigen bekendheid én talent, wordt hij nog vaak gezien als ‘de man van’. Maar wie weet komt daar verandering in door zijn succes in The Voice!

Eindoordeel
Je bent door de meerderheid verkozen tot échte man, 61% van de stemmers heeft laten weten wel een banaantje met je te willen eten Charly!

Foto: Still uit filmpje

Vrouwenmagneet
Een man die gitaar speelt, heeft bij mij op een of andere manier een streepje voor op andere mannen. Toegegeven: niet iedere vent met een gitaar is per definitie appetijtelijk. En waarom een gitaar nu precies een vrouwenmagneet is, weet ik ook niet. Maar het magnetischveld van een tamboerijnman heeft bij mij overduidelijk minder aantrekkingskracht.

Toondoof
Ik zie de gitaarspelende man het liefst in de kroeg. Waar hij leunend tegen een kruk en gebogen over zijn gitaar de muziek ten gehore brengt. Met zijn grove vingers verspreid tussen hals en klankkast slaat hij de (gevoelige) snaren aan. Hij die diep in gedachten verzonken is en de mooiste, fijnbesnaarde teksten er uitflapt en ik die toondoof mee neurie en met gloeiende wangen (en kwijlend op het Perzische tafelkleed) zijn gitaarspel aanschouw.

Vrouwelijke klapdeuren
Het gedeelte van gratis drankjes weggeven, de ‘kom je hier vaker’-openingszinnen en andere slechte versiertrucs kan hij zonder zorgen overslaan. De gitaarspelende man bespeelt mij. Het voorspel is gedaan. De toon is gezet. Een man spelend op een gitaar is het ‘sesam open u’ voor de vrouwelijke klapdeuren. Een fallussymbool en een peepshow voor dames.

Overigens scoren de goedgevulde portefeuille en dito boxershort ook nog steeds goed.

Gettyimages.nl

Wat was dat ook alweer dat keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Jan Smit voldoen aan de strenge eisen?

Biografie Jan(tje) Smit
De Nederlandse zanger Jan Smit is geboren en getogen in Volendam. Als plaatselijk talent kreeg hij de kans een keer op te treden met Volendamse band BZN. Naar aanleiding daarvan mocht de tienjarige Jantje zijn eigen solosingle ‘Ik zing dit lied voor jou alleen’ opnemen. Deze kwam binnen op de eerste plaats in de Nederlandse hitparade. Na dit succes heeft Jan nog velen nummer 1-hits gemaakt. Bovendien is hij niet alleen in Nederland, maar ook in veel Europese landen erg gewild.

Plussen
+ Jan Smit neemt alle verantwoordelijkheid van zijn bekendheid op zich. In een interview in Viva zei hij: “Ik merk dat ik meer beschermend ben. Als ik mijn huis uit loop, kijk ik altijd eerst of er fotografen staan. Het is een automatisme geworden, onbewust. Ik ben nog steeds de nuchtere en open Jan Smit, maar de kinderen hebben niet voor de spotlight gekozen, dus moet ik voorzichtiger zijn.”
+ Eerlijk zal Jan alles delen. Hij laat zijn vrienden, familie en dorpsgenoten een graantje meepikken van zijn succes door ze mee te nemen op vakantie voor zijn tv-programma of door ze als artiest aan te dragen. Zeg nou zelf zonder broer Jan was Monique toch nooit bekend geworden?
+ Éen bonk cliché, maar wel romantisch: hij vroeg op Valentijnsdag zijn liefde Liza ten huwelijk onderaan de Eiffeltoren in Parijs. Welk hitje zou hij tijdens zijn serenade hebben ingezet:  “ik zing een lied voor jou alleen” of “Haar naam is laaaauu.. ehh Yooolan…. ehh Liiizaaa een hele lieve meid, als ik in haar ogen kijk ben ik de weg heel even kwijt”?

Minnen
- De zanger liet een tatoeage zetten voor zijn ‘eeuwige’ liefde Yolanthe. Beetje jammer dat het kort daarna uitging. Nu heeft de zanger een tatoeage laten zetten voor, jawel, zijn eeuwige liefde Liza.
- Hij moet vast zijn lol(onder)broek aangehad hebben toen hij zijn kledinglijn J-style bedacht. De eerste J-style – schuine streep Pipo – boxers uit zijn eigen collectie konden rechtstreeks de carnavalswinkel in.  Zijn kledingzaak in Volendam gaat dit jaar de deuren sluiten.
- Niet iedereen kan zijn Hollandse liederen waarderen. Maar het werkt in ieder geval wel op de hormonen van de hitsige biggetjes. Volgens veeteler Ad van Duijnhoven raken zijn biggen sneller bevrucht dankzij de liedjes van Jan.

Eindoordeel
Jan Smit is voor velen toch nog altijd dat kleine jochie zoals hij bekend werd. Een echte man vinden Viva vrouwen hem niet. Sorry Jan (-tje), je kan niet alles hebben! Slechts 22% vond jou een echte man.

© Foto: Flickr.com

Niet hardcore mopperen hoor
Cynisch zijn is gewoon heel makkelijk en lekker. Een beetje mopperen is grappig. Het lucht op. Het werkt aanstekelijk. En dan heb ik niet over het hardcore-mopperen, maar meer over een lichtere, frivolere variant. Het mopperen uit de categorie ‘deze milkshake smaakt naar smegma’ en ‘nee joh, ik ben juist dol op andermans haar in het doucheputje’.

Ik ben -al zeg ik het zelf- de ongekroonde koningin van het Frivool Mopperen. Maar dit weekend was ik één en al hartjes en zonnetjes en scheen de regenboog uit mijn bips. Dat kwam doordat ik op Into The Great Wide Open was, een festival op Vlieland.

Waar was dan al je cynisme gebleven, Nynke?
En -om maar meteen met de deur in het spreekwoordelijke huis te vallen- dat is een ontzettend leuk festival. Er waren maar vijfduizend mensen, dus je kwam elkaar overal tegen, dus dat er alleen maar aardige mensen waren, was wel fijn. Het eten was er on-festivalesque goed, met biologische humusprutjes en door kinderhandjes vervaardigde pizza’s.

De muziek was over het algemeen lieve gitaarmuziek, gemaakt door jongens met warrige baarden en houthakkershemden, of door meisjes met dikke pony’s en vrolijke jurken. Soms stonden zij op het grote podium op het het hoofdterrein, maar soms stonden zij ook op het podium midden in het bos. Een podium! Middenin het bos! Zodat je alleen maar de muziek hoorde, het ruisen der bomen!

Een polonaise van puistjes
Heel wat anders dan het gemiddelde festival. De festivals met tienduizenden mensen, de tentjes die stok aan stok staan, zodat je iedere scheet en elke copulatie in dolby surround kunt volgen. Met het eenzijdige voedingsaanbod van patat en falafel, waardoor na drie dagen de puisten de polonaise over je hoofd lopen. Dat alles was niet het geval op Into The Great Wide Open. Daar was alles fijn en schoon en gezond.

Hoi hippie
Klink ik nu als een hippie? Dat klopt. Ik werd er een beetje een hippie van, van zoveel schoonheid en liefde. De frivole mopperaar in mij kon geen kant op. En dat lijkt me best een goede ontwikkeling. Als de hele wereld zo gezellig zou zijn als het weekend op Vlieland, zou de wereld er toch een stuk anders uit zien.

Gelukkig moest ik elke ochtend nog wel in de rij voor de douches, en kon de frivole mopperaar in mij daar elke dag een half uur uit haar dak gaan. Want anders was ik waarschijnlijk geïmplodeerd door zoveel liefs.

Als je met je hoofd op tv komt, kun je er natuurlijk op rekenen dat je bovengemiddeld veel aandacht krijgt. De paparazzi volgt de sterren op de voet en houdt elke (mis)stap van ze in de gaten, en – leuk voor ons – het wordt ook vastgelegd op foto of video.

Sommige sterren houden zich netjes in als de fotografen in zicht verschijnen, maar je hebt er een paar sterren tussen zitten die doen alsof ze niet bestaan. En dat levert een hoop leuke filmpjes op.

David Hasselhoff houdt wel van een drankje (of twintig). Zijn dochter zette haar vader op film, terwijl hij knetterbezopen een snackmaaltijd nuttigde. Dat gaat niet echt op charmante wijze, zoals je ziet…

Charlie Sheen – er is al veel over gezegd en geschreven, maar feit blijft dat het een schaamteloze man is. Na alle rehabsessies beweert de acteur nu écht afgekickt te zijn, en dat probeert hij te laten zien door middel van een stel bizarre internetshows, genaaamd Sheen’s Korner. Tja, als de tv hem niet meer wil hebben, dan maar via internet, he Charlie?

Schaamte, dat komt niet in het woordenboek van Britney Spears voor. De zangeres loopt gerust rond in een doorkijkblouse – zonder beha eronder – en scheerde eerder onder het oog van fotografen haar haardos eraf. Ook als het om paparazzi gaat, kent Brit geen gêne. In dit filmpje gilt en slaat ze er op los (samen met haar louche ex Adnan Ghalib).

Taylor Momsen is onder het grote publiek beter bekend als de brave Jenny uit Gossip Girl. Inmiddels heeft de actrice/zangeres de serie verlaten, maar gefluisterd wordt dat ze ontslagen is. Taylor is in het echt namelijk een stuk minder braaf. Het meisje is pas 18, maar loopt er in haar vrije tijd bij als een vaste bewoonster van de Amsterdamse Wallen. Ook houdt ze wel van een potje droogneuken op het podium. Niet zo’n goed voorbeeld voor haar jonge fans.

Wie zijn jullie favoriete schaamteloze sterren?

Lees vanaf morgen Viva 36 voor meer schaamteloze sterren.

CC foto: still uit filmpje

Versleten Heideroosjes
Gelukkig gingen de nineties over in de zeroo’s, versleten mijn Heideroosjesshirts en kreeg ik een vriend die weinig ophad met het uitwisselen van broeken. Mijn muzieksmaak verbreedde zich en mijn kistjes maakten plaats voor hakken. Slechts één ding is gebleven: mijn liefde voor festivals.

Lippenstift en pislucht
En ook die zijn veranderd. Voelde je je vroeger underdressed als je met je zwarte nagellak en hippie-zonnebril tussen de hanenkammen en uitzwenkende piercings stond: de afgelopen paar edities van Lowlands kreeg ik datzelfde gevoel naast zwaar opgemaakte, hevig gestylde hipsters. Festivals zijn van smerige modderholen verworden tot uit de kluiten gewassen uitgaansgelegenheden. En daarom moet je er tip-top uitzien. Je zou maar een leuke vent tegen het lijf lopen terwijl je net dat blauwe shirt aanhebt dat niet zo lekker matcht met die skinnyjeans. Tot op zeker hoogte kan ik meegaan in de behoefte aan rode lippenstift en minirokjes op een naar pis en houtsnippers ruikend terrein. Maar sommige mensen gaan in mijn ogen wel erg ver.

Buitensporige zweetpartijen
Zo zijn er anno 2011 festivalbezoekers die hun stijltang inpakken en daadwerkelijk gebruiken. Die stroom, bedoeld voor de verlichting van wc-hokken, confisqueren om hun haar steil te krijgen. Ik begrijp dat niet. In de vier dagen die ik de afgelopen week op Lowlands doorbracht, kreeg mijn haar namelijk het nodig te verduren. Regenbuien, buitensporige zweetpartijen, biersmijtend publiek, hazeslaapjes in minder flatteuze houdingen, vriendschappelijke en agressieve aanrakingen en een statische slaapzak, om maar een paar voorbeelden te noemen.

Voordeel
Nu heb ik van nature het steilste haar dat er bestaat, dus ik kan me sowieso weinig voorstellen bij zo’n tang. Maar ik heb zo’n vermoeden dat het op een festival weinig uithaalt. Maak gewoon een knot, doe een band in, zet een hoed op of smeer je hoofd vol met mousse: dan weet je tenminste zeker dat het aan het eind van de dag nog ongeveer hetzelfde zit als toen je ‘s ochtends in de spiegel keek. Extra voordeel: andere mensen kunnen gewoon in een verlicht hokje plassen. En je houdt tijd over om daadwerkelijk te genieten van muziek, theater en je vrienden. Want daar kwamen we toch voor?

© Beeld: privébezit

Ze kunnen niet zingen, niet dansen, zijn niet knap en hebben een IQ dat niet hoger reikt dan tachtig. O, én ze zijn een groot succes in Nederland.

Herman de hanenkam
Met een vals gezongen en uit de maat gedanste Madonna-imitatie werd Herman, de hanenkam met bibberende bungel benen, acht jaar geleden een hype. Met het nummer I’m A Dancer laat hij op homo-erotische wijze een dans-acrobatenact zien die aanslaat bij het publiek. Ondanks de rotte Pommedori’s en Heinekendouches die hij naar zijn hoofd toegeworpen krijgt, vertoont Herman tot op de dag van vandaag zijn kunsten op festivals, braderieën en kermissen.

Met Romana op de scooter
En het lijkt alsof zanger Rinus het stokje met verve van hem heeft overgenomen. Eerder scoorde hij goed met de track Hey Marloes, maar Rinus Dijkstra staat nu pas écht in de belangstelling door zijn recent uitgebrachte nummer Met Romana Op De Scooter. “Toeter, toeter, toeter toeter, met Romana op de scooter, Ije, ije, ije, ije, ‘k wil een stukje met haar rije, ukke, ukke, ukke, ukke…”.
Hoe vreselijk ik het ook vind, ik kan de tekst en de bijbehorende clip wel dromen.  Mede door de befaamde golfbewegingen die Romana in de videoclip met haar spekkige armen uitoefent, harkt Rinus lachend zijn fortuin binnen.

Makkelijk geld verdienen
En zo hebben we in Nederland een ruim assortiment aan goed scorende nono’s. Zoals rappende Raymond met De Witte Chocolade Song en Dansen In De Sneeuw. Britt uit Echte Meiden In De Jungle, die met haar domme opmerkingen een eigen T-shirtlijn heeft kunnen opzetten én een single heeft opgenomen. En laten we de gehele cast van Oh, Oh Cherso niet vergeten. Simpel zijn op het hoogste niveau, maar makkelijker geld verdienen dan een hoogopgeleide. Wie is hier nou dom?

Foto: eigen creatie

Volendamse haringhappers
Het wereldnieuws wordt in Nederland aan de kant geschoven want er doet immers een sensationele roddel de ronde in de muziekwereld: de split-up tussen de Volendamse haringhappers Nick en Simon. Een tragische dag voor al die extatische tieners en huisvrouwen. Waar moeten zij nu hun dekbedovertrek van hebben? Wiens hoofd moet er nu op hun koffiemok komen te staan? En wat moeten zij nu met de honderden loos gespaarde C-1000 korting-zegels?

Geen boyband
Er zou sprake zijn van partnerruil. Nee, Nick doet het niet met de vrouw van Simon, maar er is een nieuw samenwerkingsverband. Want Nick en Simon gaan samen met Acda & de Munnik. Gelukkig geen boyband formatie, maar ze vormen tijdelijke duo’s: Keizer & De Munnik en Acda & Schilder.

Tijdelijke duomix
Het zijn allemaal nog geruchten en speculaties, niets is nog bevestigd. Het zou dus gaan om een tijdelijke duomix. Zo, nu kan Nederland weer ademhalen. Het was een storm in een glas water. Ondanks dat slaap ik toch liever onder een Schilder dan onder De Munnik.

Foto: still uit filmpje

Gefrituurde vlechten
Ik begaf me tussen de westerlingen die zich een hippiehouding hadden aangemeten. Ik was mede fanatiek boomknuffelaar met wijs- en middelvinger de lucht in gestoken.
Een midweek douchte ik niet of nauwelijks, het Frans douchen en het in zweet baden daargelaten. Dreadlocks, nee, gefrituurde vlechten is de beste benaming voor het klitterige lichaamshaar dat uit gaten en plooien van mijn lichaam tevoorschijn kwam. Een kaas-achtige substantie vormde een laag op mijn gebit. Ik zag rouwranden vormen, nagellak afbladderen en prut onder mijn nagels ophopen.

Materialistische welvaartsbuiken
Aan het festival kwam een einde, en ik ben inmiddels terug in de westerse wereld.  Een maatschappij waarin ik me weer zorgen maak om de kleur nagellak, de geur potpourri, kale oksels en cupmaat. Waarin ik vrede en liefde deel met materialistische welvaartsbuiken. Terug naar de realiteit evenals de andere kant van mijn tweezijdige, ironische persoonlijkheid. Peace.

Foto: Gettyimages

Relight her fire
Tot vorige maand. Haar jongenshelden kwamen namelijk weer bij elkaar. En ze had er 115 euro voor over om te zien of ze in de Arena haar fire nog konden relighten. Pas nadat ik dat bedrag voor mezelf eens een paar keer had herhaald, leek het me aan de hoge kant. Ik ga heel vaak naar concerten en festivals en kon me niet herinneren ooit zoveel te hebben betaald voor een paar uurtjes dansen en meeblèren. Al snel kwam de aap uit de mouw. Mijn zus had gegoogled op ‘tickets Take That’. En die vond ze, eersterangs, op de prachtige site van Pepe Tickets.

Veilig KvK-nummer
Misschien niet de slimste actie van mijn zus, maar als je geen frequent concertbezoeker bent, gaan er niet meteen alarmbellen af als je op zo’n site belandt. De evenementen staan netjes aangegeven en de bijbehorende bedragen kun je keurig betalen met je creditcard. Om het allemaal nog wat vertrouwelijker te maken, staat er een KvK-nummer vermeld. Veilig, dacht mijn zus dus. En ze drukte op ‘kopen’.
Omdat ik nieuwsgierig was geworden, ging ik daarna eens googlen. En ik kwam op fora uit waarbij mensen aangaven dat het met dat veilig wel meeviel. Sommige muziekliefhebbers hadden hele andere kaartjes  gekregen dan ze gekocht hadden. Tribuneplaatsen bijvoorbeeld, in plaats van arenaplaatsen. En ook de verhalen van mensen die hun kaartje nooit ontvingen, waren niet gering.

Legale zwarthandel
Mijn zus is inmiddels toch gelukkig herenigd met haar jeugdhelden. Met een kaartje op naam van een vreemde kwam ze de Arena binnen. Maar het zette mij wel aan het denken. Hoe kan het dat in een van regels bolstaand land als Nederland van dit soort praktijken kunnen plaatsvinden? Waarom kan een doorverkoopsite zich inschrijven bij de Kamer van Koophandel en met advertenties de eerste hit worden op Google? En wat vertellen mensen die op deze manier hun geld verdienen als ze op een feestje gevraagd wordt wat ze doen in het dagelijks leven? ‘Nou, ik word dus betaald om kaartjes te kopen voor concerten waar ik niet heen wil, om die vervolgens tegen een bizar hoog bedrag door te verkopen aan mensen die er wel heen willen maar en niet heen kunnen omdat ik alle kaartjes al heb opgekocht’?

Toevallig
Het kan. Want er is (nog) geen wet die het doorverkopen van kaartjes verbiedt. Waardoor artiesten hun vingertje moeten heffen tegen onwetende fans en waardoor ik morgen op Lowlands met mijn kaartje van 145 euro in de rij sta naast andere muziekliefhebbers, die voor 300 euro binnenkomen. Omdat ik toevallig niet hoefde te werken toen vorige winter de kaartjes in de voorverkoop gingen. Een bizarre wereld, die legale zwarthandel. En hopelijk een uitstervend verschijnsel.

CC foto: mikegrattan

Wat was dat keurmerk ook alweer?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Hoe zit dat met Ruud de Wild?

Over Ruud de Wild
De 42-jarige dj hopte langs TMF, BNN, 3FM en Q-Music. Maar uiteindelijk keerde hij terug op zijn vertrouwde stek bij Radio 538. Hij was de laatste persoon op aarde die Pim Fortuyn interviewde en zelfs getuige van de moord op Fortuyn.
Ruud de Wild heeft een dochter met zijn ex-vrouw, presentatrice en actrice, Tatum Dagelet. Drie jaar na de scheiding trouwde hij met Aafke Burggraaf, voormalig collega bij Radio 538. Samen hebben zij een zoon en zij zijn nu in verwachting van hun tweede kindje.

Top
+ Ruud de Wild is in de wieg gelegd met een fijne babbel en een flinke dosis humor. Al vanaf zijn twintigste praat hij uren aan elkaar op de radio. Ongemakkelijke stiltes zullen er niet vallen op de eerste date.
+ Zelfspot of stoer? Vies om te werken is Ruud in ieder geval niet! Samen met Q-Music collega, Jeroen Kijk in de Vegte, dook hij een dag in het zware, vieze leven van de vuilnisman.
+ Er schuilt een andere, creatieve kant in Ruud. Naast zijn leven als dj is hij kunstenaar. Zo maakte hij een boekomslag voor Ronald Giphart en ontwierp hij een albumhoes voor Van Dik Hout.

Flop
- De eurotekens gieren door het wilde hoofd van Ruud. Hij zei zijn trouwe collega’s bij 538 gedag voor het geld, om uiteindelijk met hangende pootjes terug te keren.
- Ruud neemt geen blad voor de mond. Hij heeft regelmatig een heethoofd op de stoep staan. Zo introduceerde hij ‘Jantje Shit’ en moest hij het onlangs uitpraten met Viola Holt. Zijn vertrouwde thuis, Radio 538, is ook niet bepaald vrouwvriendelijk.
- Wanneer toont de Wild eens ballen? Hij voelde zich vroeger ‘lelijk en niet begrepen’. Stel je jezelf niet een beetje aan Ruud? In zijn relatie met Tatum Dagelet had hij zelfs een relatietherapeut nodig om zijn relatie te redden.

Eindoordeel
Ruud de Wild heeft zijn beste tijd gehad. Ging het in het begin nog gelijk op, aan het eind van de dag was overduidelijk dat hij het mannen keurmerk niet kon bemachtigen. Helaas Ruud, slechts 37% vindt jou een echte man!
Ben jij het totaal niet met het eindoordeel eens? Of heb je nog aanvullingen? Vertel het ons in een reactie!
Laat ons weten wie jij graag zou willen terugzien in Viva’s Echte Mannen Keurmerk!

© Foto: Still uit filmpje

Het gaat namelijk om de commercial van het pretpark Drievliet in Den Haag. Die hebben de hele zomer een speciale act; meidengroep KUS treedt er elke dag op.

LUV, maar dan zonder rimpels
‘Meidengroep KUS?’ hoor ik je zeggen. Ja inderdaad. Ik ging ze maar eens even googelen, omdat ik die reclame toch al de hele dag in mijn hoofd had. Het blijkt dat KUS een soort LUV is, maar dan zonder rimpels. Eerst waren ze met zijn vieren, maar Fleur is eruit gestapt. Fleur was overigens degene die zei dat ze had gesekst met Jan Smit, toen die nog met Yolanthe Cabau-Kapauw was.

Kan best dat je dat niet meer weet, omdat het ganse land daar destijds de schouders over ophaalde en collectief  ‘ja en dus nou en’ riep.

Jij bent een achtbaan
Maar KUS dus. Die hebben voor Drievliet speciaal een lied geschreven. De tekst van het lied gaat als volgt: ‘Het leven is een pretpark en jij bent een achtbaan’.

Ik heb nagedacht over die zin. Dagenlang. Het leven is een pretpark, en jij bent een achtbaan. Ik snap de diepere laag achter deze zin. Het leven is schitterend (een pretpark), en jij bent het allerleukste (de achtbaan). Maar goed, ik heb dan ook niet voor niets drie jaar poëzie-analyse gehad tijdens mijn studie. Godzijdank heb ik daar nu nog iets aan.

Oh, werkelijk?
Maar dat is eerlijk gezegd niet het idee wat ik bij deze zin krijg. Als iemand mij een achtbaan zou noemen, zou ik denken: oh werkelijk? Ik bedoel, ik heb wel mijn emotionele schommelingen, zo nu en dan. Maar een achtbaan?

En denk eens na: welk gevoel geeft een achtbaan je? Je wordt constant heen en weer geschud, je maag hangt de helft van de tijd halverwege je strottenhoofd. Je gilt de hele tijd, en na afloop moet je kotsen.

Is dat het beeld dat ik bij mijn geliefde achter zou willen laten? Nou nee. Ik ben liever geen achtbaan, lieve KUS-meisjes. Maar ja, ik heb dus wél de hele tijd dat lied in mijn hoofd.

CC Foto: Still uit filmpje

In de nieuwste Viva vind je deze week een interview met Jan, waarin Zarayda Groenhart de Volendammer onderwerpt aan een vragenvuur. Is Jan een held, een schurk, een minnaar of een monnik? Het eindoordeel houden we nog even geheim, wel kun je alvast genieten van een filmpje met daarin behind the scenes-beelden van het interview.

Nou, vooruit. Eén voorproefje dan van het Viva-interview. Zoals iedereen wel weet, is Jan inmiddels de trotse vader van dochter Emma. Zarayda wilde graag weten hoe het vaderschap hem heeft veranderd. “Ik merk dat ik meer beschermend ben. Als ik mijn huis uit loop, kijk ik altijd eerst of er fotografen staan. Het is een automatisme geworden, onbewust. Ik ben nog steeds de nuchtere en open Jan Smit, maar de kinderen hebben niet voor de spotlight gekozen, dus moet ik voorzichtiger zijn.”

Da’s dus wel andere koek dan tijdens zijn relatie met Yolanthe, toen de bladen elke week vol stonden met foto’s, gossip en ander nieuws. Wij kunnen wel raden wie toen de hoofdverantwoordelijke was voor die overdaad aan aandacht. Wat zal Jan blij zijn dat hij haar hoofd nooit heeft laten tatoeëren (wel haar naam, maar dat terzijde).

Wat vinden jullie van Jan Smit? Of noemen jullie ‘m stiekem nog steeds ‘Jantje Shit’?

Bron foto: still uit filmpje

Telefoonmuziek
Die keer trakteerde een man die niet bij zijn volle verstand was ons ongevraagd op telefoonmuziek, maar steeds vaker maak ik mee dat mensen van wie ik vermoed dat ze wel geestelijk gezond zijn hun verzameling mp3′s afspelen in openbare gelegenheden zonder daarbij gebruik te maken van een koptelefoon. Ik kan me voorstellen dat je als fan van een artiest erg graag je liefde voor die muziek wil delen met andere mensen, maar de enige keer dat je in een bus zit vol passagiers die allemaal liefhebber zijn van de muziek van Marco Borsato is wanneer je in de bus van de fanclub meereist naar een concert van de goede man.

Moderne techniek
Wat is dat voor waanzin? Of doen mensen dat om hun mobiel onder de aandacht te brengen van alle omstanders? Kijk mij hier nou toch eens genieten van alles wat de moderne techniek ons heeft te bieden, mits je het kunt betalen dan. Alsof je de enige in het dorp bent met een smartphone, zo één die leeg is nadat je hem een dag hebt gebruikt zonder er iets speciaals mee te hebben gedaan. Besef je hoeveel batterijkracht het vergt om muziek via de speaker af te spelen? Leuk dat je ons mee laat genieten van de meesterwerken van Peter Gabriël, maar jij kunt niet meer bellen wanneer je de trein verlaat. Batterij leeg.

Muziekrechten
Kunnen we gewoon met zijn allen afspreken dat we dat niet meer gaan doen? Het mag niet eens! Wanneer je muziek beluistert die niet via radio wordt uitgezonden is het voor eigen gebruik. Radiozenders betalen er namelijk voor om bepaalde muziek uit te mogen zenden. En wanneer je besluit zelf voor deejay te gaan spelen in een volle trein, speel jij muziekbestanden af die je van het internet af hebt getrokken, wellicht zonder ervoor betaald te hebben. Waar je zeker niet voor hebt betaald is de rechten om die muziek af te spelen voor een grote groep mensen. Mensen die er niet eens om hebben gevraagd.

Rotten
Dus meneer die mij trakteert op de muziek van Peter Gabriël. Eén liedje kan ik best waarderen, maar ik heb geen zin om te luisteren naar alle tracks die tussen Peters bestverkopende successen in staan. Dat vind jij een tekortkoming van mijn kant, een gebrek aan smaak, maar zal ik jou vertellen dat ik materiaal op mijn mobiel heb staan waarmee ik kan aantonen dat ik mij heus wel verdiep in allerlei muzieksoorten. Het is van het bandje dat vrij onbekend is. Genre: death metal. Laat jij Peter Gabriël lallen, leg ik mijn toestel ernaast met wat muziek van Rotten. Moge de beste smartphone winnen.

CC foto: ciccioetneo

Muziekintro’s raden voor punten
De eigenaar van de iPod scrollt verder. ‘Jaaa, jaaaa, wát IS dat ook alweer?’ In koor gilt de rest: ‘GUUS MEEUWIS’. Het hek is van de dam. Voorovergebogen alsof we de ontknoping van het WK volgen, luisteren we met z’n tienen naar de intro’s van de afspeellijst van de spelleider. Die opeens heel serieus het display afschermt zodat niemand vals kan spelen. Wie het eerst raadt welk nummer er wordt gedraaid, krijgt de punten. Pim-Pam-Pod is geboren.

Zweterige hip-hop-avonden en ander broeierig jeugdsentiment
We gillen uren. Pijnigen onze hersenen want wáár was dat nummer ook alweer van? Halen herinneringen op, aan zweterige hip-hop-avonden en ander broeierig jeugdsentiment. Zingen mee. Dansen op Aquarius van ‘THE PARTYANIMALS’ en onthullen de meest bizarre afspeellijsten aan tafel. ‘Dus… jij houdt van Kenny Rogers?! Echt? Ook van Islands in the stream?’Waarna een ander zegt:  ‘Die heb ik ook op mijn iPod’

Van Dokter Bernhard krijg ik nooit genoeg
Ook mijn iPhone verdwijnt in de houder. Opeens schalt Dokter Bernhard van Bonnie st. Claire en Ron Brandsteder uit de speakers.
‘Dokter Bernhard? Heb jij Dokter Bernhard op je iPod staan?’
Jazeker.
‘En je schaamt je daar niet voor?’
Nee. Als ik Ron vermomd als dokter hoor zingen (Maakt u zich niet zoveel zorgen, net was ik nog bij hem, hij slaapt nog zeker door tot morgen) brom ik het zelfs op m’n allerlaagst mee onder de douche. Daarna neem ik moeiteloos de tragische rol van Bonnie weer over. Beste muzikale klucht ever, ik blijf erbij.

Hey you, what are you listening to?
Pim-Pam-Pod dus. Ik kan het aanraden. Het doet een beetje denken aan ‘Hey you, what are you listening to?’ De filmpjes op Youtube waarbij voorgangers die oordopjes in hebben worden vastgeklampt en de vraag krijgen waar ze naar luisteren. In mijn iPhone staat voor een feestje van komende donderdag al een nieuwe quizlijst klaar, daarvoor heb ik speciaal Mon Amour van BZN opgeduikeld. Met Annie Schilder natuurlijk, die naar een overmatig behaarde Jan Keizer krijst ’Oui… Mon Amour!’

CC foto: screenshot van Bonnie

Wat was dat keurmerk ook alweer?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Door een strenge jury wordt er onderscheid gemaakt tussen doetjes en échte mannen.  Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zal het Mark Tuitert lukken om positief uit de vleeskeuring te komen?

Wie?
Markt Tuitert wie kent hem niet!? Hij is de 31-jarige, Nederlandse  langebaanschaatser die vorig jaar Olympisch goud won op de 1500 meter in Vancouver. En als klap op de vuurpijl ook nog eens Sportman van het Jaar werd. Misschien kan hij er vanaf vandaag nog een titel aan toevoegen als hij het befaamde Viva’s Echte Mannen Keurmerk in de wacht weet te slepen.

Plussen
+ Mark is niet alleen behendig op ijzers, hij kan ook goed gitaar spelen. Wat is er nou bevredigender dan een geknielde man die, met een rode roos tussen zijn lippen geklemd,  een serenade voor je houdt? Klein detail, Mark is meer van het zwaardere werk. Een headbangende Mark Tuitert onder je slaapkamerraam: ook romantisch.
+ Achter de harde sportmentaliteit gaat ook een zachte kant schuil. Afgelopen zaterdag is de ooievaar langs geweest en deze bracht Mark en zijn vrouw Helen van Goozen een kern gezond dochtertje, dat zij Anna hebben genoemd. De trotse papa zegt op Twitter verliefd te zijn op zijn Anna.
+ Mark Tuitert is een echte sportman. Niet alleen strak in het pak, maar ook onweerstaanbaar uit het pak!

Minnen
- Mark is benaderbaar, maar moet je dan echt alles op tafel gooien? In zijn biografie maakt hij een groot deel van zijn privéleven openbaar, inclusief liefdesleven en scheiding van zijn altijd ruziënde ouders.
- Dus Mark, als we het goed begrijpen ben je schaatser, schrijver,  muzikant en ook nog acteur? Multitalent of niet, de volgende keer kun je beter blijven figureren op de schaatsbaan in een sportuitzending van de NOS en het acteren aan de professional overlaten. (zie hier zijn acteerwerk in de Kinderbueno-reclame)
- Hebben Mark Tuitert en Justin Bieber nou dezelfde haardos?

Eindoordeel
Mark, gefeliciteerd: met 68% van de stemmen heb jij het Viva’s Echte Mannen Keurmerk gewonnen! We zullen het Wilhelmus hier voor je draaien, ga jij dan in gedachten op het erepodium staan? De bloemen en de drie kussen van een mooie vrouw zijn af te halen op de Viva-redactie.

Ben jij het totaal niet met het eindoordeel eens? Of heb je nog aanvullingen? Vertel het ons in een reactie!

Laat ons weten wie jij graag zou willen terugzien in Viva’s Echte Mannen Keurmerk!

© Beeld: still uit filmpje

Even een excelbestandje
Nu was er natuurlijk een dik half jaar geleden al het grootste dilemma. Want: naar welk festival zullen we gaan? Voorheen was dat een heel relaxte keuze. Je maakte een lijstje met voors en tegens voor ieder festival, maakte een excelbestand met de uitkomsten van het voors- en tegensonderzoek, en eventueel zette je alle opties even handig in een powerpointpresentatie, zodat je vrienden op hun gemakje hun keuze konden maken.

Zwanger, dood, whatevs
En dan bestelde je de kaarten. Zo ging het vroeger. Maar nu moest je in december al bedenken wat je het jaar erop in augustus wilde doen. Voor hetzelfde geld zou je in augustus zwanger zijn, of dood, of weet ik veel. Maar dan zou je in ieder geval wel kaartjes hebben voor bijvoorbeeld Lowlands. Als je al snel genoeg was geweest, en je online een kaartje voor de poorten van de hel had weten weg te rukken.

Eddy Wally en Gerard Cox
Want de kaarten voor de grote festivals waren allemaal binnen een half uur uitverkocht. Beláchelijk. Ik koos ervoor om kaartjes te kopen voor Into the Great Wide Open, het festival dat plaatsvindt het eerste weekend van september, op Vlieland. Omdat ik dacht: als de line-up uiteindelijk blijkt te bestaan uit Eddy Wally, Gerard Cox en het Urker Mannenkoor, dan ga ik wel het hele weekend op het strand liggen.

Gepruillip
Ik bleek goed te hebben gegokt. Want nu de line-up van Lowlands bekend is, hoor ik in mijn kennissenkring veel gepruillip. Er komen wel leuke dingen, maar dat zijn vooral acts die je ook regelmatig op de poppodia kunt bewonderen. Bands zoals Deus en The Roots kan ik ook wel in Paradiso zien. Maar een echte Hele Grote Band ontbreekt in de line-up. Pinkpop had Coldplay en The Foo Fighters, maar Lowlands heeft zulks niet.

Dus ken ik al mensen die hun kaartjes van de hand doen. Iets wat je je vorig jaar december niet voor kon stellen. Ik kreeg ook nog kaartjes aangeboden, en ik zei: nee. Ik doe hier niet aan mee. Jullie zullen het vast allemaal supergezellig met elkaar hebben, daar in Biddinghuizen, maar zolang ABBA niet komt spelen, kom ik ook niet.

Zullen we volgend jaar pas weer kaarten verkopen wanneer er iets van de line-up bekend is?

CC Foto: jesper2cv

Een gewoonte van velen is vlak voor de vakantie halsoverkop beginnen met crashen om de vetklodders te lijf te gaan. Ook ik doe ieder jaar tevergeefs een poging.

Hoelahoepoefeningen
Desalniettemin ga ik er dit seizoen weer voor. De crashdiëten gaan echter overboord, want ik ga me meer op sport richten! Enig voorwerk heb ik al verricht, weliswaar hoelahoepoefeningen op de WII-Balanceboard, maar dat schaar ik ook onder sport. Topsport zelfs.

Wapperende kipfiletjes
Ik heb kritisch overwogen wat voor sport ik dan moet gaan doen, of beter, welke ik aankan. Met een teamsport wil ik niet beginnen, omdat ik conditioneel op schildpaddenstand sta. Fitness lijkt me ook niets. Sta ik tussen de tanktops van bonkige anabolen mijn wapperende kipfiletjes en bibberende blubberbillen aan te spannen. De mannen vinden zichzelf geweldig, ik denk alleen maar bij mezelf: ‘en als ik zo doe?’.

Frisse moed
Ik ga me niet in het zweet werken in teamvorm of in een fitnessschool, maar ik ga hardlopen! Joggen met mijn nieuwe vriendin: Evy Gruyaert, de voice-over van het mp3-bestand Sportland Start to run. Deze Vlaamse moeke heeft mij beloofd dat ik over een aantal weken vijf kilometer kan rennen, maar de straat uit zou de eerste mijlpaal in mijn leven worden.
Eerder klikte het niet tussen mij en Sonja B. en ook met dr. Frank heb ik al meerdere keren gebroken. Maar Evy: we gaan er met frisse moed voor. Dik voor elkaar!

Foto: Gettyimages

Knutselen, sprookjes en gezelligheid
Voor de 21ste keer reist het theaterfestival de Parade door het land. Kids tussen de drie en elf jaar kunnen genieten van theater, sprookjes en muziek. Ouders kunnen heerlijk relaxen op de vele terrasjes. Verder staat er een grote zweefmolen en kun je er poffertjes bakken, ijs maken en t-shirts bedrukken. Al met al een perfecte familiedag met voor ieder wat wils.

De Kinderparade staat nu in Utrecht (15 t/m 31 juli) en zal zich daarna naar Amsterdam (5 t/m 21 augustus) verplaatsen. Klik hier voor meer informatie en bekijk dit filmpje:

© foto: Getty Images

Dat verstond ik vast verkeerd
Ik vond zaterdag 23 juli met afstand de meest vreemde dag uit de geschiedenis van de mensheid. We werden wakker met het nieuws dat er in Noorwegen niet twee, maar circa negentig mensen waren overleden. Ik dacht dat ik huisgenote E. verkeerd verstond. Ze zei vast negen. Niet negentig.

Het was vast gewoon vossenjacht
Maar de beelden op het journaal lieten weinig te raden over, en hielden ons de gehele dag op de bank, wachtend op Sascha de Boer die in een volgend journaal waarschijnlijk gewoon zou vertellen dat het een misverstand was, dat de beelden van de schutter uit een videogame waren, en dat de jongeren van de Arbeiderspartij gewoon op hun eiland een Vossenjacht hielden.

Maar nee. Wij keken zoals gezegd het journaal, en ondertussen de tijdrit in de Tour de France. En toen kwam het nieuws dat Amy Winehouse was overleden. ‘Dit is de raarste dag van het jaar’, verzuchtte ik.

De eeuwenoude rock en roll-traditie
Want Amy, mooie getalenteerde getroebleerde Amy. Dat is toch eeuwig zonde? Ik zag het heus ook wel aankomen, zoals iedereen. Ik had nog de voorzichtige hoop dat ze nog een fantastisch album zou maken. Dat ze lekker niet mee zou doen aan de eeuwenoude rock en roll-traditie door met zevenentwintig al de pijp aan Maarten te geven.

Maar nee. En dat stemt mij, ondanks de voorspelbaarheid van haar dood, best wel treurig. Ik vind het zo zonde dat iemand met zo’n groot talent niet de bijpassende schouders heeft gekregen, die al die weelde wél kunnen dragen.

Covers in Vegas
Als je haar ziet in 2003, ten tijde van haar debuutalbum ‘Frank’, is ze nog zo’n meisje. Nog niet dat suikerspinnenkapsel, nog niet die holle blik in de ogen. En nog lekker wat vet op de botten. Gewoon een meisje dat mooie liedjes wil maken, en daarna tot aan haar dood covers wil gaan zingen in Las Vegas, zoals ze in een interview aan de NPS vertelde.

Ik had het haar zo gegund, die covers in Vegas. Maar ergens op weg er naartoe ging het fout. En wist iedereen al maanden dat ze waarschijnlijk nooit met een grijze suikerspin op haar hoofd ‘Summertime‘ zou zingen in een casino.

Had ze maar die schouders
En daarom draai ik nu al de hele ochtend haar liedjes. Een beetje pathetisch, ik weet het. Maar ik wilde nog even voor mezelf vaststellen wat ik eigenlijk al wist: Amy Winehouse had de beste zangeres van haar generatie kunnen worden. Als ze maar de schouders had gekregen om de weelde te kunnen dragen.

CC foto: still uit filmpje

Is het hem gelukt het keurmerk te bemachtigen?

Het keurmerk
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Hoe zit dat met Dennis Weening?

Wie?
Dennis Weening is presentator, dj, vj en zanger en is gitarist geweest in de band ‘Spider Rico’. Hij presenteerde ‘So You Think You Can Dance’ en ‘Wipeout’ en is nu te zien als presentator van ‘The Pain Game’. Dennis is 34 jaar oud en vader van Lola en Coco Sophie.

Plussen
+ In ‘The Pain Game’ kan Dennis er altijd smakelijk om lachen wanneer andere mensen een haringcocktail moeten opdrinken of moeten tongen met Leather Boy. Toch is hij zelf de beroerdste ook niet. Zo liet hij vrijwillig een nietje in zijn bil schieten en nipt hij van de smerigste drankjes. Dat sportieve gedrag kunnen wij wel waarderen.
+ Hij is een verademing te noemen tussen alle andere BN’ers. Niks glibberige gladjakker. Dennis is een stoere man met goede looks, mooie kleding en hij komt zelfs weg met zijn tatoeages.
+ Hoe Rock & Roll hij er ook uitziet, over Dennis is nauwelijks sleaze & dirt te vinden. Naast zijn Rock & Roll leven is hij al jaren gelukkig met Stella en een brave papa voor zijn twee dochters. Een fijne mix dus.

Minnen
- Toen Dennis samen met Klaas van den Eerden ‘Wipeout’ presenteerde, vonden wij hem verschrikkelijk irritant. Dat hyperactief aan elkaar praten van een ontzettend slecht programma was nog niet eens het ergste. Klaas en hij waren net twee kleuters die al hard moeten lachen om een hondendrol.
- Dennis’ onderstel is korter dan zijn bovenlichaam. Natuurlijk beoordelen we niet alleen op uiterlijk maar toch, als hij iets groter was geweest was ‘ie perfect.
- Net als bijna alle artiesten uit Den Haag zegt Dennis Weening te pas en te onpas ‘te gek’. Dennis, we zouden het te gek vinden als je daar eens mee ophield.

Eindoordeel
Helaas, ook Dennis heeft het keurmerk niet kunnen bemachtigen. Slechts 41% van de vrouwen vindt hem een echte man.

Ben je het hier totaal niet mee eens? Heb je nog wat toe te voegen? Of heb je nog een suggestie voor een leuke man? Laat dan een reactie achter!

© Beeld: Still uit filmpje

Hij hield wijselijk z’n mond, maar toen het later officieel ‘aan’ was tussen ons, kon ik niet meer om zijn liefde voor dancemuziek heen. In huis, in de auto, tijdens de sex: o-ve-ral stond het aan. Voordat ik het wist, was ik ook geïnfecteerd met het dancevirus en dan vooral het trancevirus. Want bij dit subgenre van dance draait het vooral om de melodie en niet om ‘eentonig gebonk’.

Los in Ibiza
Door de jaren heen ben ik dus naar heel wat feesten en festivals geweest. Nog steeds moet ik een paar keer per jaar ‘los’, is het niet in Nederland, dan wel in Ibiza. Maar wat dj’en nou precies inhoudt, weet ik na al die jaren nog steeds niet. En waarom zijn er zo weinig vrouwelijke dj’s? Ik droom er weleens van zelf achter die draaitafels staan, bij voorkeur in een warm, exotisch land. De locatie waar ik mijn eerste schreden op het dj-pad zette, was minder spectaculair: Amersfoort. Daar ging ik op Pioneers DJ School op zoek naar mijn draaitalent. In Viva 32 lees je er meer over en maak je ook kans op een DJ Basic Skills-training

Next DJ
Denk je dat er een Miss Nine of DJ Isis in je schuilt? Dan moet je volgend jaar zeker meedoen met SEAT’s Next DJ, een wedstrijd waarin, samen met Armin van Buuren, gezocht wordt naar nieuw dj-talent. De ‘Number1 DJ’ zal a.s. donderdag 28 juli in de Amsterdamse Westerunie de winnaar bekendmaken. Dit jaar staan er twee mannen in de finale. Viva pleit voor minstens een vrouw in de finale volgend jaar. En wie weet ben jij dat. Of ik. Mijn dj-naam weet ik alvast: DJ Jessie Jones. Onthoud die naam!

Wil jij op de gastenlijst staan van dit exclusieve feest? Stuur dan voor maandag 25 juli je gegevens naar redactie@viva.nl o.v.v. ‘Next DJ’.

Helaas, deze actie is voorbij.

© foto: Wout Jan Balhuizen

Vorig jaar ontving hij zelf nog een boek over zijn leven. Een leven vol verscheidenheid. Komedie maar ook drama. Zang en dans. Hier een aantal filmpjes met en over John Kraaijkamp sr.:

John Kraaijkamp senior viert 85ste verjaardag

Het Zonnetje in huis

Willem Duys interview met Kraaijkamp

Waterlooplein

© foto: Still uit filmpje

Gratis
Ik denk dat het woord ‘gratis’ de belangrijkste veroorzaker is. Zodra iets gratis is, komt al het gajes er op af. Vooral als zo’n feest een hele dag duurt en iedereen aan het einde van de dag zo lam als een tientje is van alle drank, levert het al snel gedonder op. Als je €60 euro voor een toegangskaartje betaalt, kom je waarschijnlijk echt voor de muziek en de sfeer. Je gaat niet zoveel geld betalen om ruzie te maken, dan kun je beter op de hoek van de straat gaan staan.

Zo kan het dus ook
Bij concerten wordt er dus aanzienlijk minder ruzie gemaakt, lijkt het. Zo was ik eens bij het concert van Coldplay in het Goffertpark. By far het slechtst geregelde concert dat ik ooit meegemaakt heb. Toen we met tienduizenden mensen in het schemerdonker door welgeteld één uitgang moesten en de security in geen velden of wegen te bekennen was, dacht ik dat er vast wel iemand zou flippen. Maar nee hoor, iedereen liep rustig door. Zo kan het dus blijkbaar ook.

Je kunt het natuurlijk ook anders oplossen. Dave Grohl van de Foo Fighters is in het filmpje hieronder helemaal klaar met een vechtende fan. Hij besluit er wat van te zeggen….

© Beeld: Getty Images

Muziek van vroeger
In de jaren tachtig en misschien nog wel eerder, werd er op die bestemmingen natuurlijk andere muziek gedraaid dan nu. Ik ben benieuwd welke hitjes er vroeger door de speakers schalden. Na een beetje rondvraag hier op de redactie kwamen deze drie nummers naar voren:

John Miles – Music

Ace of Base – All that she wants

Lipps Inc – Funky Town

Welke nummers doen jou denken aan die vakantie van toen?

© foto: Getty Images

Wat was dat keurmerk ook alweer?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Jeroen van der Boom voldoen aan deze strenge eisen?

Wie?
Jeroen van der Boom is zanger, jurylid, presentator en niet te vergeten: Topper. Je kent hem vooral van het liedje “Jij bent zo” waarmee hij in 2007 een nummer een hit scoorde. Ook was hij jurylid van ‘The Voice of Holland’. Jeroen is sinds een paar dagen getrouwd en heeft twee kinderen.

Leuk!
+ Met zijn felblauwe kijkers, donkere haren en woeste wenkbrauwen is het zeker geen straf om naar hem te kijken. Hij ziet er goed uit. Hoewel hij mierzoete liedjes zingt, zit er best een stoere kop op Jeroen.
+ Hij is een van de weinige die zich niets van de standaard in Showbizzland aantrekt. Hij is namelijk al jaren gelukkig met zijn Dany. Afgelopen maandag zijn ze getrouwd in het Spaanse Gerona. In de Coen en Sander Show zegt hij zelf ook dat het best hip is om verliefd te zijn op je eigen vrouw. Inderdaad, het is weer eens iets anders.
+ Jeroen is eigenlijk best grappig. Hij komt altijd spontaan en grappig over op radio en tv. En er wordt ook gefluisterd dat hij ontzettend grappige persiflages kan neerzetten.

Mwah
- Hij is een tikkeltje te gebronsd. Wij zouden graag willen dat Jeroen van der Boom zijn Ron Selling imitatie achterwege laat en zich eens een natuurlijk tintje aanmeet. Zou hem nog mooier maken!
- Samen met Geer, Goor en Rene zingt Jeroen de meest hysterische nummers in een bomvolle Arena. Glitterpakjes worden hierbij niet geschuwd. Wel vreemd voor iemand die in de jury van ‘The Voice of Holland’ zit. Zo wordt je natuurlijk een stukje minder snel serieus genomen, Jeroen.
- We hebben ons een klein beetje geërgerd aan zijn optreden in ‘The Voice’. Als iemand heel erg goed was, draaide Jeroen zijn stoel niet om. Alleen voor de mensen die geen ander jurylid wilde, draaide hij om. Beetje jammer dat hij de gedoodverfde winnaar aan zich voorbij liet gaan.

Eindoordeel
Ook Jeroen van der Boom is het niet gelukt om Viva’s Echte Mannen Keurmerk te bemachtigen. Slechts 34% vindt Jeroen een echte man. Helaas!

Ben je het hier totaal niet mee eens? Of heb je nog aanvullingen? Laat je horen door een reactie te plaatsen! Ook als je een suggestie voor een leuke man hebt. Wie weet bespreken we deze man dan volgende week in het keurmerk.

© Beeld: Still uit filmpje