De sprinter van 18:17 vertrekt drie minuten te laat van spoor 7a. Ik reis vijf dagen per week met deze trein van Amsterdam Centraal naar huis.
Iedere ochtend vallen er twee knisperende krantjes op mijn deurmat. De regionale krant waar ik zelf voor werk en NRC Next. Hoe lang nog?
Ik heb nogal een raar beroep. Eigenlijk heb ik een raar leven, de laatste tijd.
Tijdens mijn dagelijkse rondje internetzappen laat ik me altijd verleiden door mysterieuze en bizarre headlines. Zoals: ‘Kale plek op hoofd Kim Kardashian’
Soms heb je van die dagen waarvan je ‘s avonds denkt: deze dag ga ik nooit, nooit vergeten.
Aangezien ik dol ben op interessante initiatieven, wil ik graag uw aandacht vragen voor het volgende.
Bij het opstaan grijp ik meteen de iPhone op het nachtkastje. Om op Nu.nl te checken hoe het met prins Johan Friso is. Hij heeft de nacht ‘rustig en stabiel’ doorgebracht, lees ik.
Ik heb niets met Beckham, noch met witte onderbroeken, maar van de combinatie schiet mijn blijmetertje wel omhoog. Al denk ik wel dat zijn blijmetertje opgevuld is met een sokkenpropje…
Een ik-hou-van-jou-briefje in mijn broodtrommel, spontaan een stuk rijden zonder eindbestemming, een avond losgaan tijdens een concert van ons favoriete rockband, liefde is als mijn – ons wordt…
Toen ik vannacht, na een geslaagd verjaardagsfeestje van vriendin G., mijn huis binnenstapte en met een kopje thee nog even achter mijn laptop kroop voor een aflevering ‘How I Met Your Mother’, zag ik het grote nieuws.
Het tijdschrift Opzij had 9 februari uitgeroepen tot Dag van het Erotisch Kapitaal. De dag waarop vrouwen hun vrouwelijke kant mogen laten zien.
Ik resideerde deze week in Friesland, om in een vakantiehuisje mijn boek te schrijven. Ik zat in Stavoren, waarmee ik mijn vrienden de gelegenheid gaf om zoveel mogelijk ‘vrouwtje van Stavoren’ grappen te maken.
Ondanks dat – of misschien wel omdat – ik een nogal excentrieke kledingkeuze heb, ga ik graag naar de Amsterdam International Fashion Week (overigens sneuvelt vanaf dit jaar ‘International’, want ja, dat is het ook niet).
Maandag 25 juli 2011. Blue Monday is er niets bij. Het was een heftig weekend en de kranten komen ruimte te kort.
Toen ik mijn eerste koophuis kocht in 2004 voelde ik me de koning te rijk. Ik kon in mijn eentje een huis kopen. Wat een weelde, wat een vrijheid. Ik heb All the women independent van Destiny’s Child grijsgedraaid in die dagen.
Noem het toeval, maar vorige week nog griste ik uit nieuwsgierigheid bij de Lidl een foldertje mee waarop een Caribische cruise prijkt voor duizend euro.
Kan iemand mij vertellen waarom misdadigers zoveel rechten hebben? Natuurlijk: het zijn ook mensen, en ze zijn nog altijd ‘verdacht’ tot zij ‘schuldig’ zijn bewezen. Maar kom op.
Het leven van een journaliste is soms een beetje kluizenaaresque. Alleen op je kamer, met koffiezetapparaat en je laptop. Maar áls we dan ook eens naar buiten mogen…
Het is augustus 2009 als Laura Dekker aankondigt een zeiltocht rondom de wereld te willen maken, in haar uppie in de Guppy.
Terwijl jij je outfit naar de stomerij brengt, de flessen bubbels in je winkelwagen zet of de oliebollen in het vet laat zakken, gooien wij er op het laatste moment nog een eindejaarsblog uit!
Er zijn mensen die geloven dat in 2012 de wereld zal vergaan. Ik geloof er niet in, maar als het waar zou zijn, dan kan 2011 worden gezien als de generale repetitie.
