Icoon
Ik moest er even over nadenken. Niet omdat ik niet van Viva hou, maar tja, ik begeef mij in kringen van Vogue en Harper’s Bazar, ik reis van Parijs naar New York en dan klinkt Hoofddorp toch wel wat, mmm, hoe zal ik het zeggen: modderig. Maar Viva is natuurlijk een tijdschrift, een merk, een icoon dat ik niet naast mij kan neerleggen. En het aanbod was ook zo genereus: een auto met chauffeur, elke dag verse bloemen en cupcakes in mijn corner-office, een riante representatievergoeding (Marc en Karl, here I come!), een eigen stylist en visagist én een superteam dat al het werk doet.

Adembenemend
Het was natuurlijk ook niet verwonderlijk dat ze aan mij dachten als opvolger voor Corinne. Wie anders? Ik heb een excellente staat van dienst – als ik binnenkom, valt iedereen stil, want mijn verschijning is meer dan adembenemend. Ik ken iedereen, maar beter nog: iedereen kent mij. Adverteerders zien in mij het perfecte umfeld en waarom zouden ze ook niet. Ik hou van fraaie kleding, lekker eten, heerlijke geuren en roze blushwangen. Ik lees graag over ander vrouwen en hoe zij het doen. Ik sta volop in het leven, ik ben dynamisch. Ik ben Forever Young!

Filmcarrière
Maar toch… Toch heb ik het aanbod, voor op de langere termijn, af moeten slaan. Ik wil mij namelijk richten op mijn filmcarrière. Als ik uw hoofdredacteur zou blijven, gaat er een eminent actrice verloren en dat kan ik de wereld gewoonweg niet aandoen. Dus, mon amis, dit is mijn eerste en tegelijkertijd mijn laatste Viva. Vanaf 8 februari kunt u mij adoreren in de bioscoop en zal mijn plaats in de corner-office te Hoofddorp tijdelijk worden overgenomen door iemand die, net als ik, enorm veel van Viva houdt.

Adieu!

Miss Piggy.

Foto: Viva

Elfstedenkoortsige bekenden
Bijkomend voordeel van mijn vakantiehuisje is dat het pal aan de Elfstedentochtroute ligt. Nu is dat voor mij niet zo spectaculair, want mijn ouders wonen vlakbij de Zwette, dus wij hadden in 1997 locatietechnisch ook niets te klagen. Maar het was wel een leuk wetenswaardigheidje voor al mijn Elfstedenkoortsige bekenden op de sociale media, die elders in het land hun ogen panisch op de thermometer gericht hielden.

Vandaar dat ik mezelf kroonde tot Rayonhoofd van Stavoren (met hierbij mijn oprechte excuses aan het echte Rayonhoofd van dit stadje voor het jatten van zijn titel), en hield ik iedereen dagelijks op de hoogte van de dikte van de ijskorst.

Helaas was er helemaal geen ijskorst.
Het water stroomde en stroomde, hoezeer de weermannen en -vrouwen ook spraken van extreme kou en dergelijke. Het leek wel alsof de sloot zich er niks van aantrok. Terwijl ik de mensen in Holland graag wilde verblijden met een blij bericht. Als het ijs deze week zo dik zou groeien dat het zelfs mij zou houden, zou het helemaal goed komen met de Tocht der Tochten.

Gillen in het pikkedonker
Die hoop wilde ik ze geven, als Rayonhoofd Ad Interim. Want het zou zo mooi zijn. Ik wil net zoals in 1997 weer eens om vijf uur ’s ochtends door mijn moeder uit bed gehaald worden, om met drie maillots onder mijn spijkerbroek aan de kant van de Zwette te staan en te gillen naar al die mannen en vrouwen die in het pikkedonker richting Sneek schaatsen, met een hele dag vol kou en wind en ontberingen voor de boeg.

Witte weilanden
En daarna wil ik de hele dag voor de televisie zitten, en om elf uur ’s ochtends al boerenkoolstamppot eten omdat de magen al knorren. En dan maar kijken naar die beelden uit de helikopter. De beelden van zwoegende schaatsers en van de scheuren in het ijs, en de witte weilanden en de dweilorkesten bij de stempelposten.

Snap dat dan
Toen we twee jaar geleden zo’n strenge winter hadden, moest een van mijn broers voor zijn werk naar Israël. ‘Als er een Elfstedentocht komt, kom ik terug’ zei hij. Terwijl hij hem niet eens zou schaatsen. Veel mensen snapten dat niet. Ik wel. Hij dacht ook aan boerenkool en maillots onder de broek en het bruggetje over de Zwette.

Er ligt nog geen ijs in de sloot van Stavoren. Maar zodra het oangiet, ben ik terug. Om mijn taak als Reserve-Rayonhoofd op mij te nemen. Zodat die tocht er eindelijk weer eens komt.

CC Foto: privébezit

Blonde kruintjes
Des te gelukkiger was ik toen ik afgelopen woensdag de openingsshow van Bas Kosters mocht bijwonen. Niet op front row, die was voorbehouden aan de hoofdredacteuren van Elle, Red, Grazia und so weiter en aan Karin Swerink en Fiona Hering, het Nederlandse Vogue-duo dat ons ergens in het voorjaar onze eigen versie van de modebijbel schenkt. Ik zat op rij vier, ik had prima zicht op het podium alsook op de blonde kruintjes van mijn glossy-collega’s.

Modemomme
Maar eerst was ik in de foyer, waar ‘fashionlovers’ zich net even iets langer ophouden dan noodzakelijk. Ik trof Bas Kosters muze aan, Aynouk Tan, die een grote en bonte papegaai om haar rug meetorste. Maar ja, ik herkende de grande dame van de styling niet en ik stelde vast modedomme vragen en dat stoorde haar geloof ik een beetje….Oei! Fashion faux pas!

Een bril zonder glazen
Veel schattiger was kleine Eva, met haar 11 jaar misschien wel de jongste fashionblogger van Nederland. Het meiske was van top tot teen gekleed in Bas Kosters (‘Hoeveel deze outfit kost? Ik denk wel meer dan 100 euro, hoor’) en ze droeg een bril zonder glazen. Later in de week had ze een televisieoptreden en mocht ze twee uurtjes van school wegblijven. Nee, van Eva gaan we meer horen. Gelukkig maar dat haar moeder de touwtjes strak in de hand houdt.

Kleurrijk
Over daar-gaan-we-meer-van-horen gesproken: reeds jaren geleden werkte Viva al samen met Bas Kosters. Zo hebben we meerdere keren modeproducties met zijn werk gepubliceerd en heeft hij exclusief voor Viva ontworpen. Dat zagen wij goed, want de ontwerper ligt nu op ieders lippen. Zijn show, gesponsord door Vodafone had een geestig, eh, telefoonthemaatje. Maar hem zelf aan de lijn krijgen, dat lukt (ons) helaas niet meer. Z’n ontwerpen waren als altijd kleurrijk, dynamisch, druk en vrolijk. Van Bas Kosters krijg ik altijd een lach op mijn gezicht – jammer genoeg niet heel gewoon in de modewereld. (*)

(*) Zo zag ik Frans Molenaar niet één spier vertrekken of zou dat ergens anders aan liggen?

Foto: Viva

Kiezen voor een ander leven
We weten deze bewuste dag dat Amy niet meer onder ons is, maar hoe dan? De meesten denken dat zij zich kapot zoop of snoof, anderen hopen nog steeds dat zij van de trap is gevallen  en per ongeluk om het leven kwam.
We worden eraan herinnerd dat niet iedereen kan kiezen tussen een vervroegde dood of een mooie oude dag. Breivik maakte deze keuze voor tientallen mensen. Noorwegen is in diepe rouw, de hele wereld is verslagen. 

Een half jaar later…
Toch was 25 juli voor mij geen deprimerende dag. Mijn leven ging in een sneltreinvaart aan alle ellende voorbij. Na een schokkend weekend startte namelijk mijn stage bij Viva.nl. Denk nu eens aan Amy en Breivik. Dat staat ons toch nog kraakhelder voor de geest? Zo is dat ook met mijn stage. De 6 maanden zijn voorbij gevlogen en nu moet ik afscheid nemen van de redactie, mijn lieve collega’s, bloggers en van jullie.

Bedankt!
Ik heb genoten van alle ontroerende, grappige, kritische, lieve en meelevende reacties. Van Barry Atsma (op de rode loper) en Charly Luske (naakt in Viva). Van de beschamende vaginaverhalen en bier en tieten teksten, de aangrijpende, indrukwekkende, scherpe en de blije blogs, de smultips en de smerige poep- en piesblogs.

Carpe diem
Ik blijf jullie zeker volgen. Maar voor mij is de tijd aangebroken om te vertrekken naar het volgende station. Ik ga afstuderen: het begin van het einde van mijn studentenleven. Maar gelukkig ben ik nog lang niet klaar op deze wereld.  Ik weet niet of Amy en Utoya me mijn motto - die ik op mijn eerste stagedag bij Viva.nl formuleerde - in de schoot worpen, maar lieve mensen: carpe diem!

© Foto: Privé bezit

Vroeger kwam alles vanzelf goed met je huis
Nu acht jaar later, wil ik graag verhuizen. Mijn starterswoning is te klein om in samen te wonen. De huizen in mijn straat zijn minder waard geworden. En ik, ik ging acht jaar geleden voor een aflossingsvrije hypotheek. Niks om je zorgen over te maken, volgens het financiële mannetje. Je kosten koper haalde je er binnen een paar jaar echt wel weer uit. Voor de zekerheid sloot ik een polis af waarmee ik in tien jaar tijd een flink bedrag bij elkaar zou sparen.
Ik woon nu in mijn eigen zeepbel. En ben in het bezit van zo’n wonderlijke woekerpolis.

Beste starter, eerst even 30 mille spaargeld aub
Als je dat soort beslissingen over mocht doen, zou je – gepokt, genaaid en gemazeld – andere beslissingen nemen en natuurlijk nóóit zo’n woekerpolis afsluiten. Maar goed, spijt is wat de koe schijt. Ik doe mijn best om net als blogger Petra niet in economisch doemdenken te vervallen. De valkuil van selffulfilling prophechy, daar zou ik niet aan mee willen werken. Maar als ik berichten lees waarin De Nederlandsche Bank (DNB) voorstelt dat starters op de huizenmarkt straks 18 procent eigen geld in moeten brengen als ze een huis kopen (op een bedrag van 175.000 dus 30.000 euro eigen spaargeld) zinkt de moed me in de schoenen.

Het valt niet mee om tegenwoordig iets op te bouwen
Met de beslissing om in ieder geval de helft van je woning af te lossen, ben ik het hartgrondig eens. Maar als je tegenwoordig een bestaan op wilt bouwen als starter op de arbeids- en woningmarkt moet je eerst je studie voorfinancieren, een baan zien te vinden en terwijl de aflossing van je studieschuld begint even dertig mille ophoesten om een bescheiden rijtjeshuis te kopen.
Laten we het geen probleem, maar een uitdaging noemen.

Dan maar een bescheiden rijtjeswoning
Wij mogen niet klagen. Wij behoren tot de economisch gezegende tweeverdieners zonder kinderen die allebei bijna klaar zijn met het aflossen van de studieschuld. De bank wil ons nog wel een kapitaal uitlenen, maar een illusie armer en een ervaring rijker hebben we onze zinnen nu gezet op een bescheiden rijtjeswoning. Waar we straks als we ooit onze starterswoningen verkopen, hopen zonder zorgen onze zegeningen te kunnen tellen.

CC foto: 59937401@N07.

Laat die boot toch maar zitten
Een plaatje van zo’n cruise associeer ik steevast met captain Stubing en zijn Loveboat. Ik ben nog nooit op een cruise geweest, maar zag mezelf wel met een bermuda en zonneklep aan boord gaan. Gewoon om het een keer mee te maken. In een baljurk op de dansvloer meedeinen op de golven. Midgetgolf spelen op de Caribische zee. Zo’n hut met koddige patrijspoortjes.
Na het kapseizen van de Costa Concordia afgelopen vrijdag ben ik een stuk minder enthousiast over cruiseschepen.

Het water in rijden is eng, maar een schip dat kapseist…
De beelden van dat flatgebouw in het water. Afschuwelijk. Ik heb hier wel eens geschreven over mijn grootste nachtmerrie: met een auto een donker kanaal in rijden en maar zien dat je eruit komt. Dat is niets vergeleken bij de paniek die er op zo’n schip moet zijn, waarbij je overgeleverd bent aan elkaar en afhankelijk van aangeboden hulp en beschikbare reddingsboten. Als een cruiseschip kapseist heb je niet zo veel aan een life hammer.
Of een kapitein die zichzelf als eerste in een reddingssloep hijst.

‘Ik viel per ongeluk in de reddingssloep’
Zeker elf doden en nog meer dan twintig vermisten. De kapitein zou het schip niet willen verlaten. Hij struikelde toen hij een boot te water wilde laten en lag plotseling samen met de passagiers in de reddingsloep, zei de kapitein tegen de rechter, volgens dit stuk op vk.nl. Laten we het er maar op houden dat het wel héél toevallig is. Eenmaal in die sloep maakte de kapitein in ieder geval geen aanstalten om weer aan boord te gaan. Dat weten we omdat gisteren de niet al te zachtzinnige conversatie tussen de kapitein en de kustwacht is vrijgegeven. Op refdag.nl staat een uitgeschreven en vertaalde versie van dat gesprek en dat laat weinig aan de verbeelding over.

: CC foto: still Youtube

Foutje, bedankt!
In Nederland niet. Hier kan hij bekennen – is hij gelijk van dat ‘schuldgevoel’ af – en er vervolgens mee wegkomen, omdat de agenten een ‘foutje’ hebben gemaakt. De agenten hadden de hennepkweker, in dit geval, vóór het verhoor moeten melden dat hij het recht had eerst een advocaat te spreken. Als de politie hierin faalt, gaat de bekentenis rechtstreeks de papierversnipperaar in. Het is toch zeker geen potje Monopoly waarbij hij een beurt in de gevangenis door mag brengen zonder huur te betalen – en dus zonder te boeten – om vervolgens de volgende ronde bij ‘start’ gewoon weer 200 dollar te ontvangen voor zijn oogst?  

Geen spelletje
Het lijkt op een vals machtsspelletje, waarbij de verdachte kanskaarten kan blijven pakken tot de agenten genoeg bewijs hebben. Eerst beroept hij zich op het zwijgrecht, en vervolgens hoopt hij dat de man met de pet in zijn val loopt. Geldt voor deze misdadiger dan niet dat hij zijn rechten moet kennen? Het zogenaamde Salduz-verweer wordt nog eens een hype onder criminelen. Elke oen die de wet overtreedt weet toch dat ‘alles wat hij zegt tegen hem gebruikt kan worden?’

Regeltjes
En zo zijn er nog talloze spelregels waar de politie zich aan moet houden. Maar ondertussen klaagt men wel dat agenten harder op moeten treden. Hoe moeten zij dat doen als iemand gewoon weer de (Kalver)straat op mag, terwijl hij een misdaad heeft bekend?

CC foto: FreddieBrown

Appelstroopvlekken
Meestal zit ik dus een beetje te vereenzamen in mijn woonkamer. Met veel nespresso, crackers met appelstroop, en dientengevolge allemaal appelstroopvlekken in mijn joggingbroek.

Als ik mijn dag heb, wil ik nog wel eens in een café gaan zitten, zodat ik een reden heb om make-up op te smeren, een panty aan te trekken en een beetje te sjansen met de barman.

Mottig en duffig
De dag waarover ik het even met jullie wil hebben, zat ik gewoon thuis. Het was ergens in december. Bril op, haar in de war. Beetje mottig en duffig was ik. Tot ik een mail kreeg van ene Femke. Of ik een reportage wilde maken voor een nieuw wielertijdschrift. De Soigneur heette het.

Brood op de plank, gaarne
Ik reageerde een beetje lauwtjes. Je krijgt als freelancer wel vaker van dit soort vragen, maar meestal moet dan alles voor en appel en een ei. En dan zeg ik altijd veel te enthousiast ja, en vergeet vervolgens dat er ook nog brood op de plank moet komen.

Bovendien kon ik helemaal niet meewerken, want de reportage moest in januari gemaakt worden, en die maand zou ik mijn boek af schrijven. Ik stuurde dus een welgemeend ‘jammer de bammer, helaas pindakaas’ naar Femke.

EN TOEN ZEI ZIJ
‘Oh jammer’, zei ze. ‘Je zou namelijk mee op trainingskamp mogen met Team Radioshack-Nissan-Trek. Op Mallorca. Een week lang. En je mag mee in de ploegleiderswagen. En Fränk en Andy Schleck, en Fabian Cancellara interviewen.’

‘Maar als je niet kunt, regel ik iemand anders.’

Totale hysterie
Inmiddels zat ik te gillen als ware ik de moeder van Kevin McAllister die erachter komt dat ze haar zoon wederom is vergeten. Team Radioshack-Nissan-Trek is namelijk een van de grootste en beste wielerteams ter wereld. Ik belde in totale hysterie mijn redacteur, tetterde deze kans in zijn oor, waarop hij in mijn oor tetterde dat ik een rare aap was wanneer ik niet zou gaan, en dat het boek wel eventjes kon wachten.

Kindje van vijf
Want journalisten mogen niet vaak in de buurt komen van wielrenners. Nou ja, een beetje in de buurt. Op het parkeerterrein van het hotel bijvoorbeeld. Maar wij zitten in hun hotel. Wij zijn bij het ontbijt. Wij zitten in de ploegleiderswagen. Althans, dat is ons beloofd.

Dat is uniek. En daarom lopen fotografe Femke en ik al weken te stuiteren. En belde ze mij, en zei ze: ik voel me als een kindje van vijf dat bijna haar verjaardag gaat vieren.

En zo voelt het precies. We zijn twee meisjes op de avond voorafgaand aan hun verjaardag. En morgen zien we al die renners naar wie wij normaal alleen maar op tv kunnen kijken. Die we ademloos aankijken tijdens de Touretappes en de voorjaarsklassiekers.

Dus deze week ben ik even weg. Maar als ik iets moois meemaak, dan laat ik dat weten. Maar tot die tijd vier ik mijn verjaardagsfeestje met veertig renners en een fotografe.

De foto is gemaakt tijdens de vorige wielerschrijfklus die ik heb gedaan. Hopelijk is het op Mallorca net zulk mooi weer.)

CC Foto: privébezit

Zij zou varen
Het is een jaar later wanneer de dan veertienjarige Laura Dekker zonder veel ophef vertrekt vanuit Gibraltar. Het is stil aan de kade. Ze wordt alleen uitgezwaaid door haar manager en haar vader, die laten weten dat Laura straalde bij vertrek. De pers zelf was er niet bij. Het zeilmeisje had het even helemaal gehad met de Nederlandse media. Dat gevoel bleek wederzijds te zijn. Het is alsof Nederland blij was dat ze ging varen: eindelijk twee jaar verlost van Laura Dekker. Jong of niet jong, kind of geen kind, Laura zou varen! Al was het tot in de eeuwigheid. Zij zou varen!

Jonge God
Wat gebeurde er sindsdien? Heeft ze averij opgelopen? Is ze gezonken? Heeft ze een land gevonden waar men vriendelijker tegen haar doet dan hier? Wellicht heeft ze een liefje opgedaan in één of andere haven. Zo gaat dat hè, met zestienjarige bakvisjes. Ze botsen op tegen het gebronsde lijf van een jonge God met een trapje van buikspieren van schaamhaar tot borsthaar en ze zijn verkocht. Laura’s moeder was waarschijnlijk juist blij dat ze ging zeilen, omdat ze op open zee juist veilig zou zijn voor al die ranzige puberjongens.

Passaatwind
Niets van dat alles, Laura zeilt nog steeds. Ze heeft in haar reis om de wereld alle lengtegraden al gehad en vertrok op 13 december vanuit Kaapstad voor de oversteek over de Atlantische oceaan. Met nog drieduizend mijl en met de passaatwind in de rug is ze op weg naar de finish: het eiland Sint Maarten. Op zoek naar informatie stuit ik wel op schokkende koppen: ‘Laura gewond na klap van golf’. Gelukkig bleken de verwondingen mee te vallen. Laura laat weten dat de bloedsporen die ze heeft gemaakt in haar schuit haar lievelingskleur hebben. Bovendien passen ze goed bij haar boot. Daar spreekt een ware zeebonk.

Groots onthaal
Nog ongeveer een maand en dan zal Laura hebben bewezen dat een zeiltalent van zeventien jaar de wereld rond kan zeilen. Hoe je het ook wendt of keert, dat is een opmerkelijke prestatie. Hoe gaan we daar dan op reageren in Nederland? Tonen we dan ineens weer wel interesse? Sturen we de koningin naar Sint Maarten, of premier Rutte? Sturen we cameraploegen, zenden we de aankomst van Guppy live uit op televisie? Of zal de vaderlandse pers niet komen opdagen op de kade? Wat vind jij? Heeft Laura met haar prestatie een groots onthaal verdiend of niet?

CC foto: Steve-h

De bloggers
De bloggers van Viva.nl verhaalden weer over van alles en nog wat. Zo schreef Daniëlle over vaginale lellen, Nynke over haar after Boer Zoekt Vrouw dip en Kelly over zelfmoord in de kop van Noord-Holland. Femke bleef bewust kinderloos, maar had wel last van liefdesvet en Werner schreef waarom seks in de caravan geen optie is. Brenda liep de dam-tot-damloop en voor een bierblog kon je bij Fiona terecht. De lekkere recepten werden geschreven door culiblogger Sam. De boekrecensies kwamen van Petra en de reisverhalen werden gemaakt door Andrea en Jeroen, beter bekend als de Wereldfotobloggers. Onze Vlogger Wendy maakte weer filmpjes en schreef er dan een blog bij.

Nieuw
En vlak voor de jaarwisseling zijn er nog twee nieuwe bloggers aan het lijstje toegevoegd. Marieke schrijft over van alles op het gebied van showbizz en voor seks en relatie kun je vanaf nu Lovebird volgen!

Forumwoorden
Ook werd er druk gekletst, gediscussieerd en geadviseerd op het Viva-forum. Het leukste is misschien wel de woorden die er in de loop van jaar ontstaan zijn. Met creatieve vondsten als beensex, munttheemoeder en forumfossielen zouden we zo een Dikke VivaVandale kunnen maken. Lees ook het topic over het forumwoord van het jaar!

Onderzoeken
Lijk jij op je moeder? Hoe burgerlijk ben jij? En hoe vaak kom je klaar? Viva onderzocht het allemaal!

Winacties
Af en toe mochten we op Viva vette prijzen weggeven. Je kon een weekend lang een minicooper rijden of op gezondheidsreis naar fuerteventura. Maar ook maakte je kans op een schoenencheque, een limited edition jeans, een date met onze gigolo, heel veel hightech producten en meer!

Overtroffen
Zo kunnen we natuurlijk eindeloos blijven opsommen want iedere dag gebeurt er wel iets noemenswaardigs. We hopen dat het succesvolle jaar (met bijna 2 miljoen unieke bezoekers per maand!) geëvenaard wordt óf (nog liever) flink wordt overtroffen. Dit door nieuwe blogs, topics,  forumwoorden, winacties en alles wat het afgelopen jaar nog meer bijzonder maakte.

Iedereen het allerbeste voor 2012!

Foto: IstockPhoto + photoshop

Rampenoefening
In Oslo werd er een grootschalige rampenoefening gehouden. In het doemscenario ging men uit van een aanslag, waarbij één of meerdere personen veel dodelijke slachtoffers zou maken. Die oefening eindigde op 22 juli om 15.00 uur. Precies 26 minuten later pleegde Anders Behring Breivik een bomaanslag in Oslo, waarna hij naar het eiland Utøya ging waar hij een gruwelijk bloedbad aanrichtte.

Club van 27
Er zijn dit jaar weer veel mensen te betreuren die veel te jong zijn overleden. Amy Winehouse kon worden toegevoegd aan de club van 27, de verzamelnaam voor bekende artiesten die op hun 27e zijn gestorven, zoals Jim Morrison, Kurt Cobain en Janis Joplin. Floor van der Wal, de Nederlandse comédienne overleed op 26 jarige leeftijd nadat zij werd aangereden. Verschrikkelijk om te zien was de val van haar leeftijdsgenoot Wouter Weylandt, de wielrenner die tijdens de Ronde van Italië met zijn fietspedaal achter een muurtje bleef hangen en de val niet overleefde.

The Dead Terrorist
Er waren doden waar in ons land minder om werd getreurd. Osama Bin Laden legde het loodje en zorgde er zo voor dat Achmed the Dead Terrorist niet langer de meest bekende dode terrorist is en op 20 oktober werd de excentrieke leider van Libië vermoord: Qadhafi, Kadhafi, Kaddafi, Khaddafi, Khadaffi, Gaddafi, Gadaffi of Gathafi.

Zeven miljard mensen
In 2011 werd in de Filipijnse hoofdstad Manilla de zeven miljardste bewoner van de aarde geboren, het meisje Danica May Camacho. Nog maar twaalf jaar geleden werd de zes miljardste aardbewoner geboren: Adnan Mevic uit Bosnië. Zijn 48-jarige vader lijdt aan kanker. Het gezin leeft in armoe en moet rond zien te komen met 350 euro in de maand. Ze kregen van de Verenigde Naties een zilveren gedenkplaat, maar die betekent weinig voor ze: ‘Een zilveren gedenkplaat kun je niet eten.’

Failliet
Een andere illustratie van de economische malaise was het faillissement van UB40. In 1978 besloot een groep werkeloze vrienden uit Birmingham een band op te richten. De naam ontleenden ze aan het formulier voor een werkloosheidsuitkering. Ze hadden verschillende grote hits en begonnen een eigen platenlabel, waarmee ze zodanig ernstig in de financiële problemen kwamen dat op 17 oktober van dit jaar het faillissement werd uitgesproken, waarmee de cirkel weer rond was.

Sprookjeshuwelijk
Van de slechte economie was even niets te merken tijdens de voltrekking van het huwelijk van William en Kate. Drie maanden later vierde de prins van Monaco feest omdat hij trouwde met zijn breedgeschouderde Charlene (en brede schouders heeft ze wel nodig met zo’n echtgenoot). Duitsland wilde ook een sprookjeshuwelijk en het land dat al bijna honderd jaar geen keizer meer heeft werd één dag lang weer een keizerrijk. De vijfendertig jarige opvolger van de laatste keizer is Georg Friedrich. Hij trouwde dit jaar met Sophie van Isenburg en het huwelijk werd keizerlijk gevierd.

Wie had aan het begin van het jaar kunnen bedenken dat dit allemaal zou gaan gebeuren? Ik niet. Voor ons ligt 2012, een jaar vol verrassingen. Ik hoop dat er voor jou enkele mooie tussen zullen zitten.

CC foto: NASA Goddard Photo and Video

2011: Het jaar dat ik…
• Sanne Kraaijkamp - over de dood van haar vader John 
• Katelijn viel 69 kilo af – ‘Toen Obese klaar was, ging ik helemaal los’ 
• Hadewych Minis – over zingen en zwanger zijn
• De hel van Alphen – Marianne en Marieke ontstapten aan Tristan van der Vlis
• Glennis Grace – ‘Ik wist: die hit gaat een keer komen’
• Lara was bij het bloedbad op Utoya – ‘Anders Breivik vermoordde mijn zus’
• Monique Samuel – ‘Ik scheidde van mijn man en kwam definitief uit de kast’
+ nog veel meer persoonlijke verhalen

Koop ’m nu voor slechts € 0,79!

© Beeld: Viva

BEAUS!
Ik weet wel dat je boos bent,
maar probeer ook in te zien.
Dat ik met matennaaien,
al jaren geld verdien.

Ik weet wel dat je boos bent,
maar kom op, wat dacht je dan?
Had je dan echt talent verwacht,
van iemand die niets kan?

 Ik weet wel dat je boos bent,
en misschien is dat terecht.
Maar onthoud ook jij hebt onlangs,
veel naars over mij gezegd.

Ik weet wel dat je boos bent,
omdat ik met veel gemak,
Een mes zonder scrupules,
‘en public’ je rug in stak.

Toch hoop ik dat de liefde hier,
Niet eindigt, resoluut.
Je bent m’n beste vriendje Beau,
Kusje van ‘je Ruud’.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com

Het is een situatie die zich wekelijks herhaalt.

Remedie
Een paar strippen aspirine, tientallen puntzakken met vette friet en zeker honderden gebakken eieren met katerspek (woordgrapje): ik heb van alles geprobeerd, maar de kater lijkt onverwoestbaar. Sterker nog, in het weekend lijkt ie wel chronisch. Echter nog altijd op zoek naar de remedie tegen dit verschijnsel, las ik vanmorgen een nieuwsbericht over een nieuwe anti-katerpil!

Verdwijnt binnen kwartier
Hoewel ik altijd als hardste ‘bij nacht een man bij dag een man’ roep, ben ik wel benieuwd naar deze pil. Het medicijn zou de symptomen van een kater, zoals misselijkheid, hoofdpijn, overgeven en vermoeidheid binnen een kwartier doen verdwijnen. Kater – verdwijnt – binnen kwartier. Dat is de beste uitvinding sinds Licor Cuarenta Y Tres (likeur 43)!

Nog eentje toe..
Het gevaar is natuurlijk dat men nu eerder nog een drankje neemt, want we hebben tenslotte morgen toch nergens last van. Ik moet bekennen dat mijn – mogelijk aangetaste – hersencellen ook zo denken.  Desalniettemin vind ik de anti-katerpil een uitvinding waarop gedronken moet worden, schrijf ik met kloppende slapen en hevige nadorst.

Foto: Istockphoto.com

Taboe
Blue Ribbon wil in Nederland de bespreekbaarheid van prostaatkanker op de kaart zetten. Want dat is nog een tamelijk taboe. Mannen blijven er vrij lang mee door sukkelen en wachten te lang voor een controlebezoek. Ik heb van heel dichtbij meegemaakt hoe het wel goed kan gaan. Mijn schoonvader was er gelukkig vrij op tijd bij. En dankzij snelle opsporing en de juiste medicatie leeft de lieverd nog steeds. En hoe! Viva bereikt miljoenen vrouwen, en als wij er over durven te praten en onze man, vader of opa naar de huisarts schoppen, dan komt het met die snelle opsporing wel goed.

Geld opleveren
Maar hoe kan Viva de aandacht trekken bij een heel groot publiek om de deze mannenzaak aan de orde te stellen? Door bekende mannen te strikken voor een spraakmakende reportage. En dat die mannen dan ook nog eens heel mooi poseren. En dan óók nog eens naakt.
Dat hebben we allemaal gedaan! Zeven mannen hebben het aangedurfd om poedelnaakt voor de lens van Carli Hermes te gaan staan. Dapper vind ik het. En nee, ik heb ze geen zakken met geld geboden, want deze Viva moet juist geld gaan opleveren.

Smaakvol en sexy
Wat mij betreft een staande ovatie voor Charly Luske, Michael Boogerd, Robert Doornbos, Jeroen Spitzenberger, Marcus van Teijlingen, Ramses Jedeloo en Paul Turner. Want het is een prachtige serie geworden: smaakvol en sexy. We maakten een flimpje op de set!

Vanaf woensdag in de winkels, met een feestelijke blauwe strik eromheen! Een mooi pakketje voor onder de boom.:-)

Foto: privébezit
Filmpje: WendyR

Addergebroed, ik ken geen mooier scheldwoord
Het is de moeite van het proberen waard om Oud-Hollands vloeken hip te maken.  Dus downloadde ik gretig de lijst met nieuwe scheldwoorden op hetnieuwevloeken.nl. Daar staan mooie woorden op. Echt mooie woorden. Zoals addergebroed, apenkop, builenkop en kakhiel. Er zijn veel situaties te bedenken waarin je het woord addergebroed en builenkop kunt gebruiken. Je kijkt Opsporing Verzocht en ziet een stel kwajongens (ook een retroscheldwoord) een bank beroven en kunt puffend en steunend zeggen: ‘Addergebroed is het, geteisem, gespuis, tuig van de richel, wat denkt dat stelletje builenkoppen nou?’

Als alternatief voor het woord kanker: prima!
Als ik zulke teksten hardop uitspreek wil ik er bijna een pijp bij aansteken en driftig de tabak aanstampen. Addergebroed, ook niet erg sympathiek, maar altijd beter dan het woord kanker als bijvoeglijk naamwoord te gebruiken om rottigheid te beklemtonen. Er is blijkbaar een boel rottigheid. Je kunt een scheidsrechter die een belabberde wedstrijd fluit ook uitschelden voor luizenbol, pierenpamper of schobbejak. Het lijkt me wel wat, een heel vak brommende baggermuilen (ook een retroscheldwoord) in een vol voetbalstadion ‘hi-ha-heikneuter’ te horen scanderen.

“Laat die knurdel lekker met die schele kakketoe”
Tot zover dacht ik: ja, dat Oud Hollands schelden heeft wel wat. Goed idee zo’n site. Het is niet zo ruw, milder, het is glimlachwaardig.  De wereld van schelmen en schavuiten, slampampers en serpenten.  Maar toen stelde ik me de volgende dialoog voor, ergens op een bankstel bij iemand met een gebroken hart.
“Wááát? Deksels! Met die lichtekooi, die lellebel, dat loeder?”
“Ja, die tuthola, dat ontzettende galgoog. De Judas!”
“Ben je niet ontzettend boos op die knurft van een kwezel van je? Wat een Janjurk is het toch.”
“Ik ben blij dat ik van Jankebal af ben, diep in mijn hart wist ik wel dat het een knijter van een knurdel was. Laat hem lekker met die schele kakketoe.”

Ja, dacht ik, dat kan prima dat Oud Hollands schelden. “Wat een lul” is maar een arm repertoire in sommige gevallen.

CC foto: 1080p.

Pak iemand anders aan
Okee. Ik wil het helemaal niet over haar opmerkingen hebben. Ik wil alleen zeggen: pak de ouders aan die er de kantjes vanaf lopen. Praat niet alle hardwerkende, betrokken ouders een schuldgevoel aan. Want dat doet ze nu. En dat vind ik niet eerlijk.

De koningin van het Waardeloos Materiaal
Los daarvan moest ik meteen aan mijn eigen schooltijd denken. Mijn eigen ouders waren hartstikke betrokken bij mijn school. Maar aangezien mijn vader anderhalve baan had, kwam het in de praktijk vaak op mijn moeder aan. Die was een toegewijde leesmoeder, maar boven alles was zij de absolute koningin van het Waardeloos Materiaal.

Mooi voor de pennenhouders
Thuis had zij in het verwarmingshok een indrukwekkende voorraad waardeloos materiaal. Lege closetrollen, lege wasmiddelpakken, schoenendozen en oude Libelle’s. En eens in de zoveel tijd werd haar blauwe Mini dan volgestouwd, en reed ze naar school, zodat juf Margje weer genoeg closetrollen om met haar kleuters dertig pennenhouders te maken. Als vaderdagcadeau.

Stinkende herfsttaferelen
Want wat maakten wij vroeger veel lelijke dingen! Echt ongelofelijk! Treurige, verregende Sint Maarten-lampions van eierdozen, kijkdozen met stinkende herfsttaferelen en talloze gepapiermacheede objecten waar niemand iets mee kon. (Maar papier maché was gewoon zo leuk om te doen.)

Alles beplakt met muizentrappetjes
En mijn moeder bewaarde alles. Terwijl het dus allemaal van haar waardeloze materiaal was. Spullen die ze zelf had verzameld, weggegooid, en die gerecycled en bevingerverfd of beplakt met muizentrappetjes en pijpenragers een weg terug naar haar huis vonden. En al die werkstukjes zwierven jarenlang door ons huis. Elke slordig gefiguurzaagde trekpop kreeg een ereplek. Elk wascokrijtschilderij werd uitbundig bejubeld, ook al leek het bij tijd en wijle nergens op.

Met ecoline
Maar dat is moederliefde, en ik weet dat veel jonge moeders in mijn omgeving precies zo zijn. En als dank krijgen ze een reprimande van Van Bijsterveldt. Voor al die ouders zou ik graag een werkstukje maken. Als hart onder de riem. Iets met heel veel ecoline, wasco, behanglijm en pijpenragers. Een mooi werkstukje voor alle zwoegende ouders van Nederland.

CC Foto: tienvijftien

Reserveslip
Ik zag nooit hele verrassende dingen voorbij komen in de handtassenrubriek, zelfs geen onderfuik. Maar misschien heeft dat iets te maken met de doelgroep van de tijdschriften die ik toen las, want vanmorgen stond in de Sp!ts dat een kwart van de vrouwen altijd een reserveslipje bij zich draagt.

Helaas stond er niet bij waarom vrouwen deze bij zich dragen. Dat houdt mij persoonlijk namelijk meer bezig dan het feit dat 80% van de vrouwen - heel verrassend – sleutels, een borstel, een spiegel, een paraplu en pijnstillers bij zich dragen. Het feit dat dan weer wel stond vermeld in het nieuwsbericht.

Stinkslip
Gelukkig laat mijn fantasie mij nooit in de steek en wordt die eerder gestimuleerd dan afgeremd op deze momenten. Dit betekende of dat een kwart van de vrouwen altijd op haar hoede was voor een logeerpartijtje, uiteraard bij de ideale gespierde minnaar. Of dit was een teken dat een kwart van de vrouwen wel eens een vies slipje heeft.

Nattigheid
Dat laatste doet me denken aan een grap die ooit een waar gebeurd verhaal moet zijn geweest. Mijn tante kwam er mee: ‘Wat me nou toch is overkomen…’

Ik hing aan haar lippen. In geuren en kleuren vertelde mijn tante dat ze samen met mijn oom op een verjaardag was, maar dat mijn oom die dag last had van protesterende darmen. Toen hij een voorzichtig scheetje liet, voelde hij nattigheid en in het toilet besloot hij zijn onderbroek uit te trekken. Liever geen broek dan een vieze broek, dacht hij. De vieze onderbroek stopte hij vervolgens in mijn tantes handtas. Eenmaal thuis vroeg hij mijn tante naar haar tas en mijn tante antwoordde: ‘tas? Ik had helemaal geen tas bij me!’

Het zal je maar gebeuren. Een kwart van de vrouwen heeft dan in ieder geval wel een schoon slipje én een tas bij zich.

© Foto: iStockphoto

Lallende gevallen
Amerikaanse docenten merkten dat veel van hun leerlingen de alcoholhoudende winegums tijdens de les nuttigden. Nederlandse brugpubers snoepen verstandig, er zijn namelijk nog geen lallende gevallen gesignaleerd, voor hoelang het duurt.

Alcoholbommetjes
De snoepjes zuigen alle alcohol op en veranderen in alcoholbommetjes. In Florida deed de politie onderzoek en was na het eten ervan te dronken om nog auto te rijden. Zodra ik thuiskom, zet ik gelijk wat winegums in de week. Niet om vervolgens zakken in te slaan als het werkt, maar ik wil wel weten wat het effect van deze borrelsnoeperij precies is.

Geniet..
Ik  vind de naam winegums wel heel toepasselijk. Mocht je de winegums niet in huis hebben, dan is de gummy beer een goede vervanger, ook wel rummy bear genoemd. Al is de naam gummy beer net zo treffend. Voor 18-plussers en zij die net zo nieuwsgierig zijn als ik:  geniet, maar snoep met mate!

Foto: istockphoto.com

Al kontje draaiend
Vroegâh toen ik vijftien was, deed ik natúúrlijk niet mee aan verschijnselen als tampons met wodka in de kont stoppen (slimmen) of in de oogbol (eyeballing), piemels in gezicht ontvangen (swaffelen), daggeren etc. maar schuren? Dat was toen heel normaal! Gezellig met vriendinnen in de plaatselijke discotheek, changeerden we al kontje draaiend van jongen naar de bar, en weer terug. Mocht je overigens denken: hè comazuipen en swaffelen dat is toch pas iets van de laatste paar jaren? Klopt: ik ben ook nog maar net uit de puberpuisten. Enfin, schuren vonden we dus heel normaal.

Puppy’s
Tot ik een paar uur geleden een nieuwsbericht over tienerdisco Alcazar las, waar het schuren inmiddels verboden is. Dat slaat toch als een lul op een drumstel, dacht ik eerst. Hoe erg moet het zijn? Rijden de jongens als puppy’s tegen de benen van de meisjes op? Dat ook, maar het is nog erger dan ik had kunnen bedenken. Ik ben tot nieuwe inzichten gekomen, en ben zowaar in shock. Het nieuwsbericht meldt: “Jongens in de discotheken doen een condoom om en schuren dan zo hard tegen de meisjes aan, dat ze in hun broek klaarkomen.” Condoom? Klaarkomen? Wow. Wow. Wow.

Het bloed kruipt…
Het is goed mogelijk dat ik een naïeve tiener was, maar toch denk ik nog steeds dat dat in ons plaatselijke discotheekje niet gebeurde. Ik vind het een heel goede zet van Alcazar om deze vorm van schuren te verbieden. Al denk ik wel dat er snel een nieuw fenomeen wordt bedacht. Het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan.

Foto: Istockphoto.com

Als het maar een Versace is
Nu heb ik het zelf niet zo op dessins waarvan je spontaan begint te hallucineren. En leggings met palmbomen hartje winter vind ik getuigen van een onbegrensd zonnig karakter – waarvoor hulde – maar ik zie mezelf er nog niet mee op m’n werk verschijnen. Zeker niet in een legging met palmbomen, gecombineerd met een jasje met palmbomen. En eronder een jurk met palmbomen. Oh ja, en vergeet de pet niet. Tijgerprint én palmbomen!

Tja, het is heel… apart
Naast de palmboomoverkill ook een leuk zebrapak voor mannen. Lekker ton-sur-ton, de blouse en de broek in exact dezelfde print. Van die kledingstukken waarbij je als je diplomatiek wilt blijven, kunt zeggen: ‘Ja, eh, héél… apart!’ De bonte kermis van lelijkste kledingstukken ooit, ik kijk er met verbazing naar op de website van H&M. Met dat irritante maar oh zo passende kermisdeuntje eronder op de site, kan ik niet anders dan concluderen dat dit een grap is.

Waarom, waarom?
Maar wel een succesvol grapje. Want de eerste fans verschansten zich om half vier ’s nachts al voor de filialen van H&M. Het waren er zo veel dat je met een polsbandje om in een kwartier tijd je slag mocht slaan. Dit om death by Versace te voorkomen. Je wilt niet sterven voor een legging met palmbomen, lijkt me. Maar goed ik snap sowieso geen snars van deze volkshysterie.
Heel apart.
Laat ik het daar maar op houden.

CC foto: screenshot marktplaats.nl

Machteloos
Ik las woensdagochtend tijdens mijn ontbijt over het dramatische ongeval op de website van Omroep Brabant, vlak voordat ik op de fiets zou stappen. Op de foto zag ik de verlichting van de schouwburg. Rechts op het plaatje stond de kerk als een donkere vlek met een oranje waas er omheen. In het midden zag ik twee gele ambulances en een drietal politiewagens, die als een soort van cordon sanitaire rondom het lichaam stonden, dat dan ook niet zichtbaar was voor de man die de foto afdrukte. Wel zag ik mensen in uniform. Ze stonden er machteloos bij.

Lijnen op het asfalt
Op de plek waar het meisje werd doodgereden fiets ik dagelijks, zo ook vanochtend. Bijna aan het eind van mijn rit, reed ik langs de schouwburg. Ik keek over mijn rechterschouder en zag de verlichte ramen, zoals ze op de foto stonden, maar nu levensecht. Ineens was alles wat ik zag het decor van dat vreselijke ongeluk. In de verte zag ik glinsteringen op de weg: glassplinters, minuscule brokstukken die elk een herinnering vormden aan het moment waarop ze werd geraakt. Maar wat mij het meest schokte waren gele strepen op het asfalt, de omlijning van dat gesneuvelde lichaam, afgebeeld op een manier die je kent uit misdaadfilms.

Strafrechtelijk onderzoek
Natuurlijk moest alles worden onderzocht. De weg werd afgezet. Rondom de plek van het ongeval werden hekken geplaatst, met zwarte doeken. Binnen die beschermde zone werden merktekens geplaatst op het asfalt. De afstand tussen het begin en het eind van het remspoor werd bepaald. Alle gegevens die nodig waren om het ongeluk te reconstrueren werden verzameld. Allemaal noodzakelijke gegevens voor het strafrechtelijk onderzoek. Als het ongeluk werd veroorzaakt door onverantwoord rijgedrag, dan moet dat worden bestraft. Maar was het nou echt nodig om het wegdek zo achter te laten?

Bloemen
Vanmiddag reed ik weer langs die plek en ik zag bloemen aan de kant van de weg. De bossen waren met touw aan een lantaarnpaal vastgebonden. Ik zag mensen stilstaan op de hoek van de weg. Een meisje met roodomrande ogen stapte voor mijn fiets, ik kon haar net ontwijken. Ze liep naar het asfalt, waarop de gele lijnen nog altijd zichtbaar waren. Hoe onmenselijk wreed moet het zijn om daar te staan als kennis of familie van die vrouw. Om te zien waar ze heeft gelegen, terwijl de auto’s voorbij blijven komen en er telkens weer wielen rollen over het contour van gele lijnen.

Het is om ziek van te worden en dat terwijl ik dat meisje nooit heb gekend. Het besef dat alles onverbiddelijk doorgaat, terwijl het leven eigenlijk stil zou moeten blijven staan.

CC foto: Sam Felder

Soms is het gewoon mooi geweest!
In de maanden daarna  blijf ik maar naar het raam staren op de vierde verdieping als ik langsrijd. Ik zie niets. Zou ze nog leven? Is ze aan bed gekluisterd? Zou ze vredig in haar slaap gestorven zijn? Tien jaar later denk ik nog vaak aan die bijzondere ontmoeting die me aan het denken zette. Is het ondankbaar om op zo’n hoge leeftijd genoeg te hebben van het leven? Ik vind van niet. Als je dertig jaar lang afscheid aan het nemen bent van alles wat je dierbaar is, vanuit je bed in een stoel wordt gezet om de rest van de dag uit het raam te kijken. Ik kan me voorstellen dat je dan zegt: ik vind het mooi geweest.

Waar is de regie over het eind van je leven?
Vandaag denk ik weer aan haar, de honderdjarige en haar wens om te sterven. Ze had wat de NVVE  (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde) noemt een voltooid leven. Met nog maar één toekomstdroom: sterven. Maar van alle keuzes die je hebt in een mensenleven valt er maar bitter weinig te kiezen aan het einde. Wachten. En ik weet niet hoe het bij jullie is, maar wachten op een vertraagde trein is al vervelend, laat staan dat je zit te wachten tot je mag sterven.

De NVVE wil nu mobiele teams voor euthanasie oprichten. Omdat veel ouderen en zieken niet serieus genomen worden door artsen in hun stervenswens. De groep verwacht zeker duizend verzoeken voor euthanasie aan huis. Ik had nooit verwacht dat ik zou toejuichen dat je in plaats van een pizza de dood krijgt thuisbezorgd. Maar dat was voor ik op een feestje was van een honderdjarige.

CC foto: 50779843@N03.

500 volgers
Ruim vijfhonderd volgers waren getuigen van haar tweets, maar niemand kwam in beweging. Uit hun tweets is vast af te lezen hoe druk zij het hadden met series kijken of andere ‘belangrijke’ dingen. Iemand van deze volgers moet toch minstens één van de 144 tweets hebben gelezen? Helaas heb ik niet kunnen vinden of iemand reactie heeft gegeven, maar volgens de nieuwsberichten waarschuwde niemand de politie.

144 tweets
Mensen dachten vast dat het een schreeuw om aandacht was, bang voor de realiteit. Maar of het nou aandachttrekkerij was of niet. Dit meisje had hulp nodig.
Ik wil de volgers niet de schuld in de schoenen schuiven, want wat zou jij doen? Jij zou toch ook denken (hopen) dat een tweede tweet zou volgen met de onthullende clou van de grote grap?

0 reacties
Sinds ik over het meisje heb gelezen, vraag ik me af wat er in haar hoofd gebeurde. Had iemand haar kunnen redden? Was het een test? Vroeg zij zich af of ze echte vrienden had? Of had zij haar beslissing al gemaakt?

Uiteindelijk kom ik erachter dat het inderdaad een schreeuw om aandacht was. Zij zei in haar tweets misbruikt te zijn door een familielid en gedwongen te zijn tot prostitutie. Toen zelfs haar docent, vriend en de politie haar niet verder hielpen, probeerde ze het via haar honderden volgers op Twitter. Dit meisje schreeuwde niet om aandacht, maar om gerechtigheid. Nu het te laat is, wordt ze wel gehoord en circuleren er al een week lang berichten over haar op het internet. Dat noemen ze nou sociale media…

© Foto: still uit filmpje

Volwassenen, oh boy
Gisteren was het dan eindelijk zover: de intocht van de Sint in Nederland. De eerste intocht van de nieuwe Sint.

Geen kind hoorde je erover. Maar de volwassenen, oh boy. Vooral op Twitter buitelden zij over elkaar heen om iets over de nieuwe Sinterklaas te melden. Nu heb ik het even uitgezocht, en de oude Sinterklaas deed het kunstje al sinds 1986. Ik ben van 1985, en mijn hele generatie is dus niks anders gewend, en haalt zijn schouders op voor Adrie van Oorschot, die klaarblijkelijk daarvoor de Goedheiligman gestalte gaf.

Laat je nakijken
Maar goed. Dat is onze generatie. Wij vallen al lang niet meer in de Sinterklaasleeftijd. Tenminste, mocht je als zesentwintigjarige nog in die knakker geloven, laat je dan alsjeblieft even nakijken.

Waar gaat het heen?!?!
Ik wil niet zeggen dat je niet meer van het feest mag genieten, maar de traditie is in beginsel natuurlijk voor kinderen. Maar gisteren leek het wel alsof de Sint er voor ons is. Alleen voor ons, volwassenen. Hoe durfden ze onze Sinterklaas te vervangen!?! Blijft er dan helemaal niets hetzelfde in Nederland?

Een lans voor de burgemeester
Terwijl de nieuwe Sint het volgens mij echt fantastisch deed. Nu kreeg hij ook hulp van de best acterende Burgemeester ooit. Nu was de burgemeester van Dordrecht ooit de burgemeester van Sneek, dus ik ben hartstikke bevooroordeeld. Maar los daarvan: Arno Brok spatte van het scherm! Geef die man een tv-show! Een eigen glossy! Laat de inkomst van de Sint vanaf nu altijd in Dordrecht zijn. En als Arno Brok dan over een paar jaar ergens anders burgemeester wordt (omdat hij dan een superpopulaire Nederlander is geworden), dan verhuist het hele Sinterklaascircus gewoon mee. Ik wil dat! Kan dat geregeld worden?

Verzin iets beters
Maar ondertussen waren er nog altijd volwassenen die op Twitter zaten te meesmuilen dat ze de oude Sinterklaas misten. En ook nog dachten dat het grappig was om te melden dat Sinterklaas vroeger de rol van Kees in Flodder speelde. Weet je wat wij thuis dan zeggen? ‘Freddy Mercury is ook dood’. Oud nieuws. Verzin iets beters.

Hoera!
Dus ik zeg: hoera voor de nieuwe Sint. Hoera voor de intocht van gisteren, die weer zo spannend was dat ik eigenlijk niet naar mijn lunchafspraak wilde. En hoera voor het allerleukste feest van het jaar.

CC Foto: still uit filmpje

Kranten bereiden ons al de hele week voor op dé dag en op 10-11-11 was 11-11-11 zelfs al veelbesproken onderwerp op social media. Vandaag doen we dat nog eens dunnetjes over. De wereld is in de ban van elf. Niet van het schattige wezentje met puntige oren. Maar van de unieke datum.

Ja, ik wil!
Veel meer tortelduifjes dan gebruikelijk geven elkaar vandaag het ja-woord en alle zwangere vrouwen willen op deze mooie vrijdag bevallen. Niet omdat carnaval van start gaat of omdat Jan Smit met zijn Liza trouwt, maar omdat het de elfde dag van de elfde maand van het elfde jaar is.

Magie
Mooi hoor. Vorige maand was het nog 09-10-11, maar dat is mij helemaal ontgaan. De reden daarvoor las ik gisteren in de krant: elf is een magisch getal, en dus extra speciaal. Het betekent veel geluk voor je huwelijk of voor je kind. Alle mensen die vandaag op de wereld komen, worden vast heel gelukkig en wij, die niet op 11-11-11 zijn geboren, zeker niet.

Macht
Echter lees ik vandaag in de krant dat elf november voor macht staat. Volgens de numerologie trouwen mensen vandaag niet uit liefde, maar uit macht. Dat vind ik een minder prettig idee. Uiteindelijk denk ik dat mensen vandaag vooral massaal trouwen omdat het een bijzondere datum is.

Uniek
Een trouwdatum met drie overeenkomende cijfers zit er voor mij niet meer in, of ik moet het in mijn bol krijgen. Hoewel de Spits vandaag 13-13-13 beschikbaar stelde, heb ik niet het idee dat ik dit serieus kan nemen. Bovendien vraag ik me af of iemand op 13-13-13 zou willen trouwen…

Gelukkig 11-11-11!

CC foto: bayasaa

Glazige blikken
Als het aan topman O’Leary ligt, wordt het ‘verrukkelijke’ idee over porno volgend jaar al verwezenlijkt. Dus vanaf dan heb je kans op een buurman met in de ene hand zijn smartphone, en de andere hand in zijn spijkerbroek. Of een cabine vol glazige blikken en bonkende lichaamsdelen. Ik ben best ruimdenkend, maar een kwakkie kweken in het vliegtuig gaat er bij mij niet in.

Vliegtuigmaaltijd
Zal er echt vraag naar zijn? Blijkbaar zijn er mannen die niet even voor een paar uurtjes hun geslachtsdeel met rust kunnen laten. Mannen met een hoog libido, zij die het noodzakelijk vinden om porno te kijken tijdens het vliegen. Smakelijk als je net je vliegtuigmaaltijd naar binnen zit te gaffelen.

Natura
Het lijkt door dit alles alsof Ryanair pornoficeert! Er is immers ook al een Ryanair-kalender, gevuld met schaars geklede stewardessen. Ik ben benieuwd wat Michael nog meer voor ons in petto heeft. Een nieuw betaalsysteem wellicht?  ‘Wilt u met PayPal, Creditcard of in natura betalen?’.

Low-budget porno
Ik blijf cynisch. Hijgen en beven doe ik namelijk al tijdens zo’n vlucht, bovendien denk ik dat het vliegen er niet comfortabeler op wordt. Hoewel, misschien is het juist wel de remedie tegen mijn vliegangst! In dat geval laat ik dat vliegtuigvoer voor wat het is en staat er ook voor mij een portie low-budget porno op het menu.

Foto: Flickr.com

Verwelkte plantjes
Daar moest ik het fijne van weten! Gelukkig heeft de occupy beweging van Tilburg een website en daarop stond informatie. Ze hadden op zaterdag hun intrek genomen op een stukje park naast het stadskantoor. Bij het veldje stonden toiletten. Je kon wel zeggen dat Gemeente Tilburg goed had gezorgd voor de demonstranten. Ook de marktlieden van de zaterdagmarkt steunden de betogers: ze kregen voedsel, maar ook plantjes in potjes. Die stonden een dag later al te verwelken. ‘Ze zijn te lui om ze water te geven,’ mopperde een collega. ‘Werkschuw tuig.’

Kumbaya
Die verdere dag deden mijn collega’s aan de westzijde van ons kantoorpand verslag van wat er gebeurde. Dat was niet veel. Het circus had een bescheiden aanvang rond negen uur, anderhalf uur nadat ik slaapdronken langs de tenten was gefietst. ‘De eerste twee zijn nu net wakker.’ Misschien waren het de enige twee. Verslaggevers hebben ontdekt dat veel van de tenten in de kampen van occupy ‘s nachts leeg blijven. Negentig procent van de mensen gaat gewoon lekker thuis in zijn eigen bedje slapen. Jammer, ik had er al meteen een romantisch beeld bij. Kampvuur  mocht natuurlijk niet, maar wel liedjes zingen, zoals: ‘Kumbaya my Lord’.

Mopperen
Later op de dag ging ik even kijken, op afstand hoor, want er zou maar een linkmiegel staan met een fototoestel in zijn klauwen. Een foto van jou naast een tentenkamp is zo gemaakt en een dergelijke foto met mensen erop die interesse tonen in de beweging staat leuk op de website. Voor je het weet sta je te boek als occupy demonstrant en voor wat voor iemand word je dan uitgemaakt? Het beeld dat mijn collega’s hadden van de mensen die gezellig kwamen kamperen was niet echt positief. Ze twijfelden er vooral aan of de betogers zelf wel actief waren in het arbeidsproces. Er werd vooral aangenomen dat ze daar op kosten van de belastingbetaler zaten te mopperen op de maatschappij.

Bank + Rente = Slaven maken
Ik ging het ze niet vragen. Ik ken mijn pappenheimers en had geen trek in een ellenlange discussie over economie of ecologie, of iets anders waar je oeverloos over kunt zwetsen. Ik probeerde wat wijzer te worden over de beweging door de protestleuzen te lezen die ze op stukken karton hadden geklad. ‘Wij zijn tegen de massaconsumptiemaatschappij,’ dat soort kreten. Het karton was van dozen afgescheurd die op hun beurt van massaconsumptiemaatschappijbedrijven afkomstig waren. Dat ze ook een beetje neo-hippies waren bleek wel uit de tekst op een ander bord: ‘Toeter voor de liefde!’.

Koepeltentje
Wanneer dat soort leuzen de rebel in jou wakker maken, dan kun je je dus aansluiten bij zo’n beweging. Ze duiken momenteel op in diverse Nederlandse steden. Wanneer je bent opgewassen tegen de regen en kou van november, kun je naast een koepeltentje gaan zitten protesteren tegen de invloed van banken en multinationals op de democratie en het ontstaan van de huidige recessie. Dat schijnt namelijk te helpen.

CC foto: Benjamin Gunn

Braziliaans streepje
Ik wil geen vent met centimeters lange wimpers, parelmoerkleurige vingertoppen en roodglimmende lippen. Ik wil een echte man, die heb ik nu nog, maar voor hoelang? En wat is het volgende? Gladde oksels en een Braziliaans streepje van onder? Permanentje en highlights?

Toilettas
Zo erg is het gelukkig niet. Bovendien voordat de nuchtere Hollandse man met nepwimpers loopt, zit ik in de incontinentiebroeken. En als ik hem nu aantref met afgekloven nagels, bossen haar en een zweterig luchtje, waardeer ik het bij nader inzien enorm. Al houd ik zijn toilettas in de gaten.

Foto: Istockphoto.com

Exclusief
Voor een negendaagse vliegreis om de maan kun je hier nog eens 90 miljoen bij optellen, en dan mag ik nog niet eens mijn Viva-vlag in de grond boren à la Neil Armstrong. Een ruimte-ervaring is alleen weggelegd voor de echte rijke mensen, de jetset van de wereld.

Aanbieding
Maar deze week, op een doodgewone ochtend, deed Metro mij een aanbieding. Ik heb 4 maanden de tijd om te bedenken waarom juist ik een vlucht naar de ruimte verdien (natuurlijk om mijn space-avontuur met jullie te delen) en om een marketingactie te plannen op Facebook om ‘likes’ te verzamelen.
Oja, en een klein detail, ik moet nog even mijn kosmoskennis opkrikken. Je schijnt namelijk nog een paar vraagjes te moeten beantwoorden over het heelal.

8 minuten
Ik las het nieuwsbericht nogmaals. Gaan ze echt een reis weggeven van 14 miljoen euro? Misschien is het de ‘goedkope’ variant waarbij je 5 minuten gewichtloos bent en in enkele seconde de atmosfeer uitvliegt. Acht minuten zijn dan wel geen acht dagen. Maar een reis sneller dan het licht, waarbij je 5 minuten lang gewichtloos, ontspannen buiten de atmosfeer zweeft, zoiets nieuws en unieks wil ik niet missen. Om een driegangenastronautendiner uit blik sta ik toch niet te springen. Dat komt later wel, op mijn eiland met bananenbomen en verse vis…

© Foto: iStockphoto

De Mercur-nominaties worden elk jaar begin november bekendgemaakt. Reuze spannend, want je kunt natuurlijk wel – net als snorre- en moppermans Johan Derksen – brommen dat je ‘al die flauwekul niet belangrijk vindt’ maar dat is natuurlijk niet zo. Er is niemand die niet wil winnen met iets waar ie elke dag z’n best voor doet.

Dus zijn we erg blij met de categorieën waarvoor we genomineerd zijn. Want zoals onze baas ons mailde: “Het toont jullie originaliteit en creativiteit.” Sorry voor de zelfbevlekking, maar ach, één keer per jaar…

En wat zijn die categorieën dan?

* Tijdschriftcover van het jaar: Kiss the queen (onze koninginnedagcover)

* Marketingactie van het jaar: de porna-dvd (behoeft weinig tot geen toelichting)

* Tijdschriftreportage van het jaar: Win een kutmarokkaan (Viva’s manier om af te rekenen met vooroordelen)

* Innovatie van het jaar: Viva op de iPad

En nu maar hopen dat we geen ‘True grit’ worden: één topfilm, tien nominaties, nul Oscars. In dat geval gaan de prijzen naar goede collega’s en zelfs goede vrienden van ons, maar een traantje zullen we dan wel laten….

Voorlopig zitten wij dus te duimen, tot op 8 december tijdens het Mercur Tijdschriften Gala de winnaars bekend worden.

Foto: privebezit

Zijn toekomst
Hij zat daar aan tafel, samen met zijn moeder. Tegenover hem zat Henk Bleker, staatssecretaris van Landbouw en lid van de politieke partij die een dag later zou beslissen over zijn toekomst, en of die toekomst in Angola zou liggen, of in Nederland.

En wat doe je eraan
Bleker moest uitleggen waarom Gerd Leers, minister van integratie, geen uitzondering voor Mauro wilde maken, die al acht jaar in Nederland woonde en beter ingeburgerd was dan menig autochtoon. Bleker stamelde dingen over recht, en handhaving van de wetten, waar het CDA ook niet blij mee was, maar ja, beleid is beleid en wat doe je eraan.

En al die tijd keek hij Mauro niet aan. Hij praatte over hem alsof hij er niet was. Het was beschamend.

Een briefje over tafel
Maar het allerbeschamendste moest nog komen. Bleker vertelde dat hij zaterdag, na het partijcongres, lekker naar FC Twente – PSV zou gaan, en dat hij zich daar erg op verheugde. Even later schoof hij een briefje over tafel, richting Mauro. Jeroen Pauw zag het, en vroeg Mauro het briefje voor te lezen.

‘Als je (met je moeder) meewilt naar FC Twente-PSV, dan kan dat.’

Jarenlang vechten
Dat stond er op het briefje. Het briefje aan Mauro, een jongen die al jarenlang vecht om in Nederland te mogen blijven. Die niets liever wil dan als volleerd burger meedraaien in deze maatschappij. In het land waar zijn familie woont, zijn vrienden, waar hij op voetbal zit en waar hij een vervolgopleiding wil doen.

Stijlloze vertoning
Maar dat mag niet van het CDA, de VVD en de PVV. En dus moet Mauro naar een land waar hij niks heeft. Waar hij geboren is, maar wat allang zijn vaderland niet meer is. Maar gelukkig, GELUKKIG, mag hij voordat hij op het vliegveld gezet wordt richting Afrika, nog wel mee naar een voetbalwedstrijd. Want die CDA’ers zijn de beroerdste niet hoor.

Wát een smakeloosheid. Wat een stijlloze vertoning. Je kunt als minister van dit kabinet je gezicht niet meer redden bij Mauro, en bij al die mensen in het land die vinden dat hij hier hoort. Alsof je zo’n jongen nog kunt paaien met tweeëntwintig mannen die over een grasveld hobbelen.

Ik moest een beetje overgeven in mijn mond van zoveel hypocrisie.

CC Foto: still uit filmpje

Zijn de regels die regels zijn wel de goede regels?
Regels zijn regels, roept de een. Het is een mediahype, zegt de ander. Sommige verhalen komen niet voor niks bovendrijven. Zoals het verhaal van Mauro die zich in de afgelopen acht jaar heeft geworteld in Nederland, die een plek heeft ingenomen binnen zijn pleeggezin met medeweten van de overheid. Mauro, die voetbalt, die zijn toekomst heeft voorbereid op school. Het is denk ik een goed teken dat er zo nu en dan een asielzoeker is die het beleid weer een gezicht geeft, zodat we ons hardop kunnen afvragen of de regels die regels zijn wel regels zouden moeten zijn.

Rechtshoogleraren schrijven dat  Mauro kan blijven
Het bestaande beleid biedt geen ruimte, volgens de minister. Twaalf vooraanstaande rechtshoogleraren schrijven deze zaterdag in een opiniestuk in De Volkskrant dat Mauro met juridisch goede en houdbare argumenten in Nederland kan blijven. “Waar het om gaat is niet of er een juridische mogelijkheid bestaat, maar of de minister daarvan gebruik wenst te maken.” Volgens de hoogleraren kan de minister zijn hart laten spreken als hij dat wil. Er dreigt geen stortvloed van nieuwe zaken.

In het veelbesproken CDA-congres heeft vanochtend 85 procent van de achterban aangedrongen op een humaner beleid ten aanzien van minderjarige alleenstaande asielzoekers. Voor het Mauro mag dat allemaal niet meer baten. Hoe zullen we het noemen? Navrant, grievend, pijnlijk of gewoon schrijnend?

CC foto: still uit NOS-journaal

Plussen
+ Hij is ambassadeur van CliniClowns. Zou ie zelf ook wel eens de clown uit hangen?
+ Met zijn woest aantrekkelijke blonde – *kuch* Hans Klok *kuch* -  kapsel is Thomas in trek bij zowel vrouwen als mannen. Hoewel hij hartstikke hetero is, wordt er vaak gesuggereerd dat Thomas van de heren liefde is. Zelfs op Marktplaats kreeg hij een liefdesverklaring van een mannelijke fan: “Ik kan je niet opgeven, je bent te bijzonder”, “Ik blijf voor je vechten, zolang als het nodig is.”
+ Ondanks zijn volle agenda heeft Thomas zijn katholieke leven herpakt en gaat hij weer regelmatig naar de kerk. Of heeft de blonde god misschien iets op te biechten?

Minnen
- Thomas was even uit de running door ontstoken stembanden zei hij, wat bleek: het waren ontstoken neusgaten. Niet omdat hij verkouden was, maar omdat hij verslaafd was aan drugs. Hij bracht twee weken door in de afkickkliniek en voelt zich nu gelukkig beter dan ooit.
- Dat je kiest voor een artiestennaam tot daar aan toe, maar waarom dan Thomas Berge?
- De semi-brave Tukker had een intieme relatie met een vrouw van 33. Paula, de vrouw in kwestie, zag Thomas op tv met een andere meid (wel van zijn eigen leeftijd), dus wilde ze niets meer met hem te maken hebben. Zelf begrijpt hij er niets van: ‘kan iemand mij uitleggen hoe je als vrijgezel vreemd kunt gaan?’ aldus Toyboy-Thomas op Twitter.

Eindoordeel
De sympathieke Nederlandse zanger is met een nee-percentage van 93% afgekeurd! Bij Paula hoef je niet meer aan te kloppen Thomas, maar niet getreurd er is nog genoeg vrouwelijk (en mannelijk) schoon dat niet twijfelt aan jouw Echte Mannen-factor.

Foto: Still uit filmpje

Deofris
Stijve ledenmaten kreeg hij van al dat nadenken, wat is toch de remedie tegen een stinkende piemel? En toen, tijdens het ochtendritueel kwam hij op het lumineuze idee. Met zijn haren netjes in de gel, zijn wangen in het schuim sprayde hij wat deofris onder zijn oksels. Maar als zijn oksels lekker kunnen ruiken, is dat wellicht dé oplossing voor zijn piemel die achter het randje niet zo lekker ruikt. Nog voor na te denken besprenkelde hij zijn penis met de deo: een brandend gevoel resulteerde.

Vraagtekens
Dus moest de ietwat teleurgestelde Tibor een deo ontwikkelen die niet prikt en niet brandt. Hij trok zich weer terug op zijn zolderkamer en ontwikkelde verschillende middeltjes. Deo van rozenbottels, van lavendel en chocola: hij testte ze allemaal één voor één tot hij het perfecte product ontwikkeld had. Op maandag 24 oktober was dan eindelijk de grote dag aangebroken. Hij mocht zijn Freshim lanceren: ‘de eerste verzorgende piemel-deo ter wereld’. Daar waar Tibor fris en gelukkig verder leefde, zet ik mijn vraagtekens. Want als er een slechte walm van zijn wokkel af komt dan moet hij hem toch beter wassen? Wat is er mis met douchen? En het is toch niet lekker als hij de ongewassen piemel besprayt met bloemetjesgeur terwijl daaronder de slechte geuren zich bergen?

Goedgeurende piel
Natuurlijk prefereer ik de schone, goedgeurende piel, maar piemels die stinken, moeten beter gewassen worden die zijn niet te verbloemen met deo. Meneer Tibor Korozsi en alle mannen die denken dat dit het nieuwe Axe-effect is, mag ik jullie uit die sprookjesachtige droom trekken? Een spraytje piemelfris is namelijk nog geen frisse piemel!

Foto: Istockphoto.com

Kan het zo zijn dat ze het echt niet zagen?
Achttien voorbijgangers. Op het filmpje zijn zelfs nummers geplaatst die meetellen hoeveel mensen met een grote bocht om het meisje lopen, fietsen en rijden. De eerste keer dacht ik: zien ze het gewoon niet? Kan het zo zijn dat ze het gewoon echt niet zien? Het kan toch niet zo zijn dat ze het wel zien en doen alsof ze het niet zien?

Wang Yue vocht een week voor haar leven
Gisteren overleed de peuter Wang Yue na een week te hebben gevochten voor haar leven. En daar kwamen die vreselijke beelden weer voorbij in het journaal. Van het meisje en haar achttien voorbijgangers. Dit keer met een Chinese hoogleraar voor de camera die de wereld uitlegt dat je voor je het weet een fikse schadeclaim aan je broek hebt van slachtoffers als je mensen helpt. ‘Als je niet geduwd hebt, hoef je ook niet te helpen.’

Zijn wij allemaal voorbijgangers?
Claimcultuur, een door welvaart weggesleten geweten. Moreel verval, egoïsme, onverschilligheid. Al die woorden die geen leven kunnen redden komen nu voorbij. Net als die achttien voorbijgangers. En de vraag: zijn wij allemaal voorbijgangers? De negentiende passant, de vrouw die stopte en zich over het kind heeft ontfermd, is neergezet als heldin. ‘Ik wilde alleen een leven redden.’
Niets zo wreed als de werkelijkheid van alledag.

CC foto: dielis.

Plussen
+ Voor een goed doel vijf dagen radio maken in een broeikasachtig hok zonder voedsel, dan zeggen wij: Giel-Beelen-petje af.
+ Met Giel uit de boxen is het altijd lekker wakker worden.
+ Hij heeft een spitsvondig vocabulaire: Geilie Mineuk (Kylie Minogue), De Televaag (Telegraaf) en Amy Huiswijn (Amy Winehouse).

Minnen
- Hij at de moederkoek van een vrouw, sloot zich op als legbatterijkip (mooi wordfeud woord) en liet zich levend begraven. Grappig of grenzeloos?
- Hij zet mensen te kakken om er zelf beter van te worden.
- Een succesvol radiomaker, maar niet zonder slag of stoot. Giel wordt ontslagen nadat hij zich in de Dopeshow van de AVRO oraal liet bevredigen door een callgirl. In 2001 wordt Giel ontslagen bij de KRO nadat hij zegt dat hij Mein kampf het meest indrukwekkende boek vindt dat hij kent. Kort daarna wordt Giel bij de VARA ontslagen omdat hij de luisteraars van zijn nachtprogramma op 3FM oproept om brieven met poeder naar de KRO te sturen.

Eindoordeel
Ondanks je humor, je leuke radioprogramma en je inzet voor het goede doel word je door 78% geen Echte Man bevonden. *Zet hese stem op*, goedemorgen Giel!

Foto: Still uit filmpje

CarolienD: “Ja. Jaren geleden, toen ik nog op de middelbare school zat, heb ik eens een donorcodicil aangevraagd. Alles mochten ze hebben na mijn dood, behalve mijn ogen en huid. Dat vond mijn familie teveel van het goede. Inmiddels vraag ik me af of ik nog ingeschreven sta als donor. Het codicil is vele portemonnees geleden al ergens kwijtgeraakt. Deze week is een goed moment om het eens na te gaan. En eventueel opnieuw donor te worden.”

DaniëlleB: “Ja. Ze mogen alles van me hebben. Alles. Perfecte organen, waar duizenden mensen om zitten te springen, worden verbrand en begraven. Waarom zou je dat doen?”

FemkeN: “Ja. al sinds je die rode papiertjes in je portemonnee kon frommelen. Een paar jaar geleden kwam ik erachter dat ik echter nooit mijn keuze officieel had laten registeren. Gemakzucht. Toen ik een vader interviewde die ten einde raad was over zijn zoontje van drie die op de wachtlijst stond voor een levertranspatie heb ik meteen actie ondernomen. Ik ga voor the whole package. Iedereen mag alles van me hebben als ik doodga. Wat moet ik dan nog met nieren, longen en een hart? Achter die keus sta ik zo bewust, dat ik graag over mijn graf heen regeer en het niet wil overlaten aan mijn nabestaanden.”  

JettekeH: “Ja. Ongeveer vijftien jaar geleden heb ik besloten dat mijn nabestaanden mogen beslissen of mijn organen gedoneerd worden of niet. Niet omdat ik zelf geen keuze kon of wil maken, maar omdat ik het belangrijk vind dat zij hier ook enige zeggenschap in hebben. Ze weten in ieder geval wel dat ik mijn organen graag af wil staan aan iemand anders, dus ik ga ervan uit dat ze in mijn geest zullen handelen. Tenzij bijvoorbeeld mijn kinderen hier zeer onoverkomelijke bezwaren tegen zouden hebben. Zij moeten immers verder met hun leven zonder mij en ik wil dat ze daar, voorzover dat kan, een goed gevoel aan overhouden.”

Nynke: “Ja. Ik kan mijn organen wel meenemen naar het hiernamaals, maar ik ga er maar vanuit dat die daar toch nutteloos zijn geworden. En als je na je dood nog mensen van een wisse dood kunt redden door ze een nier of een lever te geven, dan is dat toch schitterend? Ik heb in mijn omgeving recentelijk een orgaandonatie meegemaakt, en als ik zie hoe ontzettend blij die familie is dat hun nichtje gered is, dan kan ik me niet meer voorstellen dat er nog mensen zijn die geen donor zijn.”

PetraK: “Ja. Een paar maanden geleden interviewde ik twee transplantatieverpleegkundigen. Zij vertelden zo meeslepend over de dingen die mensen met donorlongen konden doen – van grote dingen als een wereldreis maken tot kleine dingen als onbezorgd slapen – dat ik me met de minuut schuldiger voelde over mijn laffe donorcodicil, waarop ik had aangegeven dat ik de keuze overlaat aan mijn naasten. Toen ik een nieuw DigiD had aangevraagd voor belastingzaken, heb ik daarom meteen mijn registratie aangepast. Nu ben ik volledig donor. Ik moet er nog steeds niet aan denken dat het ooit gebeurt, maar als mij iets overkomt, zijn er tenminste mensen die dankzij mij een mooier leven krijgen.”

Sam:  Ja. Het voelt logisch om na je dood (als het kan, want dat hangt van nogal wat dingen af) iets voor een ander te kunnen betekenen. Misschien erg rationeel benaderd, maar mijn lichaam is op dat moment niets meer dan een omhulsel van wat ik ooit was. Als iemand anders met mijn organen nog een mooi leven voor zich heeft, toekomstplannen kan maken of kan dromen over morgen, dan is de keuze voor mij snel gemaakt.

Wereldfotobloggers (Andrea): “Ja. Samen met vele anderen kreeg ik rond mijn 18de een folder over het donorcodicil in de bus. Voor mij was het vanzelfsprekendheid om overal ‘ja’ in te vullen. Hoe durf je anders ooit zelf een orgaan of iets anders, van een ander, aan te nemen? Of zou je dan nee zeggen? Niet toch? Omdat in mijn familie behoorlijk wat erfelijke ziektes voorkomen, ben ik ook bloed en bloedplasma gaan doneren, want misschien heb ik dat in de toekomst zelf nodig. Alleen door ons zelf als donor in te schrijven, kunnen zieke vrienden, familieleden maar ook onbekenden worden genezen. Dat wil iedereen toch?”

WendyR:  “Nee. Als je recent chemotherapie hebt gehad kun je geen orgaandonor zijn. Alleen je hoornvliezen kunnen ze gebruiken. Ik hoop dat ik me over een paar jaar weer voor orgaandonatie kan opgeven, maar of dat realistisch is weet ik niet. Overigens was ik voor dat ik ziek werd een “verstopte” donor. Ik heb gewoon altijd tegen mijn ouders gezegd dat ik donor wilde zijn. Mijn moeder is ook donor, als klein meisje was ik altijd zwaar onder de indruk van het codicil in haar portemonnee. We wisten van elkaar hoe we erover dachten en dat vond ik genoeg.”

Werner: “Ja. Althans, dat zegt een rafelig papiertje in mijn portemonnee dat uit 1998 stamt. Vorig jaar vroeg ik mij af of ik eigenlijk wel donor was. Waren mijn gegevens wel overgenomen in het nieuwe donor registratiesysteem? Daar schreef ik een blog over. Een behulpzame volger op Twitter reageerde dat haar oude registratie nog altijd geldig is.”

Het antwoord is JA! Alle bloggers van Viva zijn donor of willen donor zijn. Vorig jaar heeft de publiciteit tijdens en rond de Donorweek ertoe geleid dat 60.000 mensen hun keuze over orgaandonatie vast hebben gelegd, de meesten van hen zeiden ja. Wil je ook je keuze vastleggen?

Vul dan het formulier in: https://vivanl.jaofnee.nl/

Foto: jaofnee.nl

Als het zo gaat als bij die pinguïn, dan laat maar
Ik heb geen idee of Morgan terug kan naar z’n familie. Of het navigatiesysteem van de orka zo geavanceerd is dat-ie daar even naar toe crawlt. In het dolfinarium in Harderwijk denken ze van niet, Morgan zou het niet redden in z’n eentje. Voor dat soort argumenten ben ik wel gevoelig. Zeker nadat ze keizerspinguïn Happy Feet letterlijk overboord hebben gekiept. Happy Feet kon ook niet praten, maar die bodylanguage was toch overduidelijk: “Ik wil niet naar de Zuidpool, ik wil HIER blijven.”

Het grote welles-nietes en de orkatunes
Van Happy Feet ontbreekt sinds zijn vrijlating ieder spoor. En over het lot van de orka in Harderwijk worden nu rechtszaken gevoerd. De Orka Coalitie vindt dat Morgan onder geen beding naar een dierenpark in Tenerife mag. Hij moet terug naar z’n familie. De actiegroepen denken aan de geluiden te weten dat de familie van Morgan in Noorwegen zit. Ik weet niet hoe blind je op dat soort geluiden kunt varen. Hoe betrouwbaar zijn die orkatunes?

Free Willy, Spoorloos en de Rijdende Rechter ineen
In Harderwijk noemen ze vrijlating ‘moord op termijn’. Morgan is een kleuter, die kan zich in z’n uppie helemaal niet redden, hij heeft soortgenoten nodig. Waar de familie uithangt schijnt ook niet helemaal duidelijk te zijn. Noorwegen, tja, het zou kunnen. Morgan-gate (zo is de hele kwestie al bestempeld) is een vleugje Spoorloos, De Rijdende Rechter en Free Willy ineen. Het mooiste happy end zou zijn dat Morgan zijn vinnen uitslaat in de Waddenzee en met dat leuke smileybekkie in één streep naar een fjord zwemt waar de hele familie zit te wachten.

Het zekere, het onzekere en dat zonnige eiland
Als Morgan kon praten, dan wisten we wat het beste zou zijn. Misschien zou hij dan zeggen: ‘Geen zorgen, ik ken de weg. Je moet Denemarken effe voorbij en dan ben je er al.” Nu blijft het gissen. En in zo’n geval is het zekere (een adoptiefamilie op een zonnig eiland) waarschijnlijk beter dan het onzekere (in eenzaamheid sterven in de Noordzee).

CC foto: opals-on-black.

Ik dank de meisjes die dansen en strippen voor de webcam. Ik word natuurlijk niet opgewonden van de act, maar lach wel de tranen uit mijn ogen bij het zien hoe het mis kan gaan. Sta je dan met je a-cupje voor de computer erotische capriolen uit te halen terwijl je nieuwsgierige vader om de hoek staat toe te kijken. Of probeer je je beste danspasjes te laten zien, sloop je de gehele inboedel van je slaapkamer!  Deze niet echt gebruikelijke acties zijn met de webcam vastgelegd, opgenomen, en online gezet. En nu kan de hele wereld mee genieten van tiener tieten en kapotte kroonluchters!

•Een treedje hoger, twee treedjes lager.

•Hoi pap!

•Met zo’n vriendin heb je geen sloophamer meer nodig.

Foto: Istockphoto.com

Keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Cas voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
Cas Jansen is met zijn 34-jarige leeftijd bijna een oude rot in het vak te noemen. Op zijn 11^e debuteerde hij al in verschillende toneelstukken en niet veel later was hij ook op televisie te zien. In 1993 was zijn eerste filmrol een feit. Maar hij verkreeg pas echt nationale bekendheid als Julian in de soapserie Goeden Tijden Slechte tijden. Inmiddels is Cas al een tijdje geen soapie meer, maar hij verdient nog altijd de kost met spelen in films, in theater en met presenteren. Hij heeft een relatie met actrice en zangeres Annelieke Bouwers, samen hebben zij een dochtertje van twee jaar.

Plussen
+ Jansen zette twee jaar zijn carrière op een laag pitje om bij zijn dochtertje te zijn. “De eerste stappen en de eerste woordjes, ik heb niets gemist. Tegenwoordig gaat ze twee dagen naar de crèche. Zodoende hebben we ons normale leven weer kunnen oppakken.”
+ Hij mag dan wel vaak in de spotlights staan, toch trouwde hij stiekem in besloten kring. Dat is even andere koek dan het mediageile koppel Wes en Yo.
+ Cas gaat er altijd met de volle honderd procent voor. Zo heeft hij heeft zich bekeerd tot de islam. Althans voor zijn rol in de film Old Stars, het vervolg op de film en serie All Stars. “Met de Google vertaaldienst probeer ik ook nog Arabisch te leren.”

Minnen
- Een min punt voor aantrekkelijkheid omdat hij in zijn GTST-periode een vreselijke haardos had en we dat vreselijke beeld niet meer van ons netvlies krijgen. Wie verfde het haar van Cas zo fluorescerend blond? Was het Leko? Marie? Glorix?
- Hij snapt af en toe niets van de vrouw. “Je praat iets uit en een week later komt het toch weer op je bord”. Hij noemt het wijvengedoe. Wij noemen het mannengedoe.
- Die lange baard in Old Stars komt wederom zijn aantrekkelijkheid niet ten goede! Hij leek wel een amish!

Eindoordeel
48% vond dat hij hem wel verdiende, de overige 52% vond van niet. Cas het was een nek-aan-nekrace, maar helaas heb jij het Mannen Keurmerk niet weten te bemachtigen! Cas niet getreurd dit is wat ze noemen wijvengedoe.

Wc’s
De NS is het trieste jongetje uit de klas dat altijd gepest wordt. Niet door een klasgenoot, maar door de hele school. Niet door een, maar door 1,1 miljoen treinreizigers. De NS maakt fouten, zoekt excuses en faalt. Wat de NS ook doet, hij doet het niet goed. En doet ie wel iets goed, dan wordt het niet meer gezien. De NS wordt zenuwachtig en komt op het verkeerde spoor. Brengt verbeterde en snellere treinen, maar ‘vergeet’ wc’s in te bouwen. Wederom een aanleiding tot kritiek.

Kak in de zak
De NS probeert te luisteren naar innoverende ideeën. Voor de hoge nood: een plastic zak met vloeibare gel waar men boodschap 1 in kan laten lopen. Wel wordt verzocht de zak - tussen Liga Evergreen en broodje oude kaas - in de tas mee te nemen naar de eindbestemming. Want, maak je niet druk de vochtige ontlasting verandert in een harde substantie. En hé, de fabrikant kan er zelfs een produceren voor boodschap nummer 2. De twijfel heerst. Maakt de NS niet de zoveelste fout door kak in de zak te kopen? Desalniettemin is het wel een kado-idee voor 5 december, ‘de zak van Sinterklaas’.

Excuses van de NS
De treinreizgers hebben geen vertrouwen meer, zijn cynisch en zijn ns-moe. En niet alleen door het ontbreken van wc’s of de incontinentiezak als initatief, maar voornamelijk door de eeuwige vertragingen en de bijbehorende excuses. Miscommunicatie is immers ook communicatie. ‘Het spoor was stuk en de brug stond open’: NSje kom, kom je was te laat, maar waarom?!

In stijl
Enfin, uiteindelijk zullen de plaszak en de daaropvolgende kakzak er komen. Geheel in stijl ingevoerd door de NS. Belaagd door pesterijen, met excuses, met fouten en vooral met veel, heel veel vertraging.

Foto: Gettyimages.nl

Breakdancen
Weg met de stoffige manier van schoonmaken. Ik zie hier een nieuwe rage opkomen. Niet meer planken tussen aanrecht en tafelblad, maar headspinnen op je Dyson! Bind die theedoek om je hoofd, stop Queen – I want to break free in je platenspeler, haal je beste danspasjes én de stofzuiger van stal en ga aan de slag. Klinkt als een doorsnee poetspartij, maar dat is het niet. Ik noem het ‘i want to breakdance free’. Het behoeft wat oefening om zo goed te worden als onderstaande poetspro’s, maar je houdt tegelijkertijd wel je huis schoon!

Foto: Gettyimages.nl

Keurmerk
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Jan voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
Televisiester Jan Kooijman (30) is geboren te Rotjeknor. Hij danste negenjaar lang op professioneel niveau bij het Scapino Ballet. Jan heeft sinds 2001 een relatie met Hanna Lee, dit jaar kregen zij samen een dochter. Hij is te zien als Danny in Goede Tijden Slechte Tijden, maar in 2012 gaat hij de soapserie verlaten. Het is tijd voor nieuwe een uitdaging, zo is hij eind dit jaar in een nieuw televisieprogramma ‘Sunday night fever’ te zien.

Plussen
+ Dat hij bij het Scapino Ballet danste, wil zeggen dat hij ritmisch is, maar laat als echte man die pirouettes maar achterwegen.
+ Met zijn gespierde torso is hij de Johnny Bravo van de Nederlandse televisie!
+ In een Tweet schrijft hij: “de meneer voor me aan de kassa bij het pompstation had ‘spuit 11’ #onbedoeldgeestig. Jan is bedoeld geestig en daarom verdiend hij een pluspunt voor humor!

Minnen
-(/+) Jan Kooijman zegt ondanks de verleiding niet te willen vreemdgaan: “Maar ik kan geen garantie geven dat het nooit gebeurt of dat wij altijd bij elkaar blijven.” Is Jan nu wel of niet betrouwbaar?
- Hij is begonnen met een rol in de serie Onderweg Naar Morgen, daar speelde hij een homo. Zou hij zijn werk en privé gescheiden kunnen houden?
- Hij zette zijn ex-vriendin te kakken door tijdens Ranking The Stars een boekje over haar open te doen. Zo vertelde hij dat ze was vreemdgegaan en dat haar minnaar en zij sindsdien schurft hadden. Niet netjes van hem om dat te zeggen, maar daar zal hij vast schurft aan hebben;)!

Eindoordeel
Jan begin de dag met een dansje, jij hebt het mannenkeurmerk met 58% weten te bemachtigen!  Je stopt dan wel met gtst, maar we zien je graag terug in een ander televisieprogramma.

Ben jij het totaal niet met het eindoordeel eens? Of heb je nog aanvullingen? Vertel het ons in een reactie!

Laat ons weten wie jij graag zou willen terugzien in Viva’s Echte Mannen Keurmerk!

© Foto: still uit filmpje

Van Last Christmas van Wham krijg ik nooit genoeg
Terwijl ik deze blog tik, luister ik naar The Little Drummerboy van good old Boney M op Sky Radio. Er schijnen namelijk veel verzoeken bij Sky Radio binnen te komen om de kerstnummers weer uit te zenden. Tegelijkertijd voer ik een echtelijke discussie die van zijn kant in vier woorden valt samen te vatten: “Belachelijk! Het is oktober!”
Dat maakt mij dus geen pepernoot uit. Ik luister zelfs hartje zomer op mijn iPod naar Last Christmas van Wham als ik daar zin in heb. En naar The Pretenders natuurlijk, 2000 miles.

Lekker sneeuwvlokken van watten op je raam plakken
Nu ben ik niet zo’n freak – dat dan weer niet -  die in oktober al met een zak watten sneeuwvlokken op de vensters staat te plakken. Ik stal ook geen eland met een triljoen lichtjes die flakkeren op de melodie van jingle bells in mijn voortuin. Ik heb namelijk geen voortuin. Pas na Sinterklaas tuig ik een bescheiden kerstboom op. Maar die kerstnummers, ik word daar vrolijk van, ik krijg er net zo’n verliefde kriebel van in mijn buik als van een feelgoodmovie. Waarom zou ik daar niet naar mogen luisteren?

Waarom wel pepernoten en geen muizen en kikkers?
‘Belachelijk! Het… is… oktober!’ We hebben deze discussie nu al flink wat keren gevoerd. Ook bij Albert Heijn, voor een schap met pepernoten, waar ik de kikkers en muizen stond te zoeken. ‘Zijn die er nog niet? Jammer.’ Ik ben verzot op kikkers en muizen. En de pepernoten zijn nu zelfs in de smaak cappuccino verkrijgbaar. Dat leek me wel wat. Mijn arm werd er nog net niet afgehakt toen ik een zak cappuccinopepernoten in de kar wilde gooien. ‘Belachelijk! Je gaat toch geen pepernoten eten? Het is september!’

Maar we eten wel 12 maanden per jaar speculaas
‘Je wilt toch ook niet het hele jaar bokbier drinken’
‘Jawel’
‘Hoe zit het eigenlijk met speculaas’, vroeg ik.
‘Dat is anders.’
Ik ben de beroerdste niet. Dan eet ik wel een stuk speculaas en krijs met de oordopjes in: ‘Eiheiiiiieeeee, don’t want a lot for kristmus….All i want for kristmus is… joehoeeeehoeeee’

CC foto: mszeto.

Het is weer tijd voor het item: Viva’s Echte Mannen Keurmerk. Deze week is Charly Luske het lulleke.

Keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Charly voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
De 33-jarige Charly is musicalster, zanger, acteur en presentator. In de jaren negentig was hij leadzanger van de populaire jongensgroep Velvet. De laatste paar jaar heeft hij zich vooral gericht op musicals, maar sinds afgelopen weekend heeft hij zijn zangcarrière nieuw leven ingeblazen. Ruim 3,7 miljoen mensen keken naar zijn alles verpletterende optreden in talentshow The Voice Of Holland. Charly is getrouwd met actrice Tanja Jess. Samen hebben ze twee zoons.

Plussen
+ Hij bezorgt kippenvel van je kruin tot aan je tenen. Met zijn gouden strot zingt hij je van de bank!
+ Geordend of neurotisch? Hij heeft in ieder geval altijd zijn kleding keurig op kleur gesorteerd in zijn kast.
+ Charly zette zich niet in voor hongerige Afrikanen of  dakloze kinderen, maar hij koos er voor om campagne te voeren voor eerlijke bananen.  Zou hij door te pleiten voor het fairtrade keurmerk nu Viva’s mannen keurmerk in de wacht slepen? Gaan met die banaan!

Minnen
- Moedernatuur was zuinig bij het uitdelen van zijn testosteron, zijn armen en benen zijn als sliertjes vermicelli.
- ‘Wakker worden, wakker worden, wak, wak, wakker worden’, Charly heeft ADHD, niet echt fijn om iedere ochtend op zijn Jochem Meyers gewekt te worden.
- Ondanks zijn eigen bekendheid én talent, wordt hij nog vaak gezien als ‘de man van’. Maar wie weet komt daar verandering in door zijn succes in The Voice!

Eindoordeel
Je bent door de meerderheid verkozen tot échte man, 61% van de stemmers heeft laten weten wel een banaantje met je te willen eten Charly!

Foto: Still uit filmpje

De grote verwisseltruc
Toevallig zat mijn naamgenote op dezelfde middelbare school als ik. Zij in de brugklas, ik in het examenjaar van de Havo. Geen idee, dat er een brugpieper rondliep die naar dezelfde naam luisterde als ik. Tot mijn naamgenote ervan beschuldigd werd de boeken niet naar de schoolbieb te hebben teruggebracht. Daardoor kreeg ze geen rapport: regels zijn regels. Maar die boeken, die had zij helemaal niet? (Het Bittere Kruid van Margo Minco en andere literaire meesterwerken die vooral geselecteerd werden op het aantal bladzijden op de verplichte leeslijst.) Het mysterie kwam aan het licht, ik was de klos.

De helft van de tweeling wordt regelmatig gedelete
Soms is naamsverwarring ook ronduit onhandig weet ik van een tweeling waarmee ik bevriend ben. Ze zijn allebei op dezelfde dag geboren, dragen dezelfde achternaam en hebben ook nog eens dezelfde voorletters. Achteraf niet gelukkig gekozen, verwijten ze hun ouders. Want toen ze een keer samen een vlucht boekten, werd de helft van de tweeling van de passagierslijst verwijderd. En dezelfde naam, en dezelfde geboortedatum? Dat moest een foutje zijn. Schrappen maar. Zo zijn ze in de loop der jaren wel uit meer systemen gewist. Het is nooit leuk als ze je spontaan deleten.

De aannemer die Mark Rutte heet
Het blijft een gek idee, dat mensen exact dezelfde naam dragen als jij. Gisteren las ik weer zo’n voorbeeld. In Callantsoog woont een 44-jarige aannemer die Mark Rutte heet. Hij wordt overstelpt met fanmail van vrouwen en dat niet alleen. De onderdelen die hij bestelde voor z’n boot kwamen nooit aan in Callantsoog, ze werden afgeleverd bij het torentje. Hij ontvangt regelmatig post voor de premier, complete raadsverslagen van wat er besproken is. Kennelijk zit er een notulist die goed kan googelen en er prat op gaat dat je op internet a l l e s kunt vinden, zo’n mooi medium dat internet, zelfs het adres van de premier staat er.

De aannemer heeft al regelmatig gebeld en gemaild om te laten weten dat hij niet de premier is.
‘Dag, u spreekt met Mark Rutte, ik ben NIET de premier.’
Dat lijken me bizarre gesprekken. Even later stuur je er nog een mail achteraan. ‘Ik ben echt geen minister-president! Vriendelijke groet, Mark Rutte.’
De aannemer ontvangt nog steeds post. De premier bootonderdelen.
Het blijft lastig.

CC foto: josvanzetten.

Collectief belang
Ik ga zeker niet zeggen dat alles hier beter is. Singapore is een vreemd land, waarin meer niet mag dan wel. En in veel gevallen is individuele vrijheid ondergeschikt aan het collectief belang. Niet altijd even gezond. Maar feit is wel dat de mensen die het land besturen goed zijn in wat ze doen en beslissingen snel genomen en doorgevoerd worden.

Schertsvertoning
Hoe komt het toch dat Prinsjesdag in Nederland zo’n schertsvertoning is en de economie een puinhoop? Dit terwijl er in Singapore economisch gezien geen vuiltje aan de lucht lijkt te zijn? Veel dingen komen samen, denk ik. De opkomst van de Aziatische landen en dan met name China zorgt voor enorme economische groei en daar heeft Singapore als exportland veel baat bij. Aziaten hebben hierdoor veel vertrouwen in de toekomst en geven hun geld uit, hierdoor laten ze hun economieën op volle kracht draaien.

Een eer
Maar het heeft volgens mij ook gewoon met de kwaliteit van de mensen die een land besturen te maken. In Singapore is een carrière bij de overheid iets om te begeren als je van school komt. Sterker nog, minister zijn in het kabinet staat hoger aangeschreven dan baas worden van een of ander commercieel bedrijf. Niet alleen omdat een minister hier een paar miljoen per jaar verdient, maar ook omdat er eer in zit om dit voor het land en de toekomst hiervan te doen.

Weinig aanzien
Naar mijn idee is dit heel anders in Nederland. Wie kiest er nu nog voor een carrière bij de overheid? Niet al te veel salaris, een toekomst waarin steeds meer verworvenheden ingeleverd moeten worden en weinig tot geen aanzien in de samenleving.

Plankgas vooruit
Ik zit in Azië en zie hier iedere dag om me heen hoe een land kan profiteren van een sterke economie. Mensen investeren, consumeren en denken na over de toekomst; dingen die landen groot en succesvol maken. Ik zag afgelopen dinsdag niets van dit alles. Geen enkele politicus die zich lijkt te  realiseren dat het westen hopeloos achter gaat raken op de 2,5 miljard Aziaten die hier nu in sneltreinvaart vooruit gaan.

Wakker worden
Sterker nog, het enige dat ik zag was gedrag en debatten die het respect en vertrouwen van de Nederlanders in hun ‘leiders’ verder zal doen verminderen. Tijd om wakker te worden en de zaken wat serieuzer te gaan nemen, denk ik zo.
Misschien moet de hele tweede kamer eens een paar weken op werkbezoek naar Azië gaan. Lijkt me een nuttiger tijdsbesteding dan elkaar continue voor rotte vis uit maken.

CC Foto: Trostle

Vleeskeurmerk? Nee, mannenkeurmerk!
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Javier voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
Javier Guzman is geboren in Spanje, maar woont sinds zijn zevende levensjaar in Nederland. We kennen hem natuurlijk als de succesvolle stand-upcomedian en cabaretier. 

Plussen
+ Hij maakt van zijn zwakte zijn kracht door in zijn shows open over zijn verslaving te praten en er grappen over te maken.
+ Als je het voor elkaar krijgt om een avond lang een volle zaal te laten proesten en schuddebuiken van het lachen dan heb je humor en daar scoor je pluspunten mee!
+ Hij is Spaans! Dus mocht je hem aan de haak slaan, weet hij de mooiste plekjes in Spanje, maakt hij na zijn siësta een heerlijke Paella voor je, danst hij met jou de Flamenco en daarna kijken jullie samen naar de zonsondergang met een zelfgemaakte Sangria (hij zelf neemt dan natuurlijk een sapje).

Minnen
-  Op de bühne vermaakt hij iedereen, maar wanneer hij van de planken afstapt, leeft hij naar eigen zeggen een somber bestaan.
- Achter de grappenmaker, gaat een bewogen verleden schuil. En daardoor is hij geen makkelijke. Op zijn zestiende werd hij uit huis geplaatst vanwege zijn gedrag. Hij is verslaafd geweest aan alcohol, is gescheiden en sindsdien mag hij niet meer alleen zijn met zijn dochtertje.
- Vorige week gooide hij voor de tweede keer de handdoek in de ring en cancelde al zijn theatershows, omdat hij te veel hooi op zijn vork heeft genomen. Doe maar even rustig aan Guzman: tranquilo.

Eindoordeel
Het was een nek-aan-nekrace, maar met 51% van de stemmen is Javier een echte Viva man bevonden! En dat betekent  dat hij het mannen keurmerk heeft weten te bemachtigen. En nu uit rusten Javier.  Een paar maanden op vakantie naar Spanje bijvoorbeeld;)?

Foto: still uit filmpje

De lijst der lijsten
Dus blink jij ergens in uit, heeft jouw buurvrouw een dijk van een stem, of ken jij een vrouwelijke Einstein?
Geef jezelf, de buurvrouw of een andere geniale vrouw nu op voor de bijpassende categorie (zakelijk, goed, showbizz, slim, stoer, creatief of aanstormend) door een mail te sturen naar viva400@viva.nl. Viva selecteert de 400 meest opvallende vrouwen en beloont hen met een plek in Viva400.

2010
Vorig jaar deelden de toppers van morgen hun ervaringen met elkaar tijdens het Viva400 diner. Zangeres Jenny Lane bracht deze avond ten gehore waarom zij in de lijst was opgenomen en schrijfster Jet Berkhout nam de Guhl Talent Award in ontvangst.

Nomineer nu!
Wil jij dit jaar in hun schoenen staan of weet jij iemand die het verdient? Stuur dan voor 30 september aanstaande een mail naar viva400@viva.nl met de naam, functie en leeftijd van de door jou genomineerde vrouw. Motiveer in deze mail ook aan welke prestatie zij deze nominatie heeft te danken.

Update: bedankt voor de vele e-mails, het insturen is niet meer mogelijk. Helaas kunnen we niet iedereen persoonlijk antwoorden en bedanken.

© Beeld: Viva