Mijn laatste blog voor Viva.nl. Toch een beetje raar. Ik heb hier zo lang rondgehangen dat ik straks ontzettend zal moeten wennen aan het feit dat ik de dingen die ik meemaak niet meer met jullie zal delen.

Dat klinkt wat zwaar, maar zo voelt het wel een beetje. Ik heb hier zoveel geleerd. Volgens mij leer je schrijven vooral door het veel te doen. Je kunt allerhande cursussen volgen, of boeken lezen over schrijven, maar volgens mij is het vooral een kwestie van kilometers maken.

Schrijven, ook wanneer je hoofd elders is, door verdriet of verliefdheid. Schrijven met een kater, of op vakantie. Wanneer je kwaad bent, of juist heel vrolijk. Alles beschrijven.

En daar dan commentaar op krijgen. En dat heb ik van jullie gehad. Soms kritisch (waarvoor dank; daar word je alleen maar beter van), maar vaak ontzettend lief en positief. En daarvoor ook dank; jullie zijn een stel trouwe vrouwen.

Toen ik nog studeerde schijn ik ooit tegen een klasgenoot hebben gezegd dat dat geschrijf van mij wel leuk was, maar dat ik er natuurlijk nooit mijn boterham mee zou kunnen verdienen.

Vorig jaar, op de dag van mijn boekpresentatie, wreef deze ex-klasgenoot me deze uitspraak onder de neus. Dat het me is gelukt om van schrijven mijn beroep te maken, heb ik te danken aan Viva.nl. Dit podium is zo belangrijk geweest voor mij. Ik weet niet of ik er anders was gekomen.

Dank daarvoor. En dank voor alle mooie jaren. Dank voor jullie lieve reacties, en voor het trouwe meelezen. Hopelijk komen we elkaar nog eens tegen, op Twitter of elders.

Dag lieve Viva-vrouwen! Tot snel!

CC Foto: de bos bloemen die hier gisteren werd bezorgd. Van de dames van Viva.nl. HOE LIEF!

Wauwelen in de camera
Ik spuwde mijn gal over het ‘echte leven’ wat wij in dat tv-programma nou eindelijk eens zouden gaan zien. Het Echte Leven, wat bij ‘Connected’ vooral betekende dat vijf vrouwen alleen maar over hun liefdesleven zeken, en snotterend in de camera wauwelden over waarom hij niet belde, of wat ze nou toch van hem vond, of waarom hij altijd zo kortaf deed wanneer hij uit zijn werk kwam.

Iets alternatiefs
Wát een gezeik. Mannelijke vrienden riepen al dat ik zelf maar een alternatieve ‘Connected’ moest maken, om aan de andere sekse te laten zien dat wij heus niet zo verschrikkelijk zijn. Want zij waren nogal geschrokken van het beeld dat in dat programma geschetst wordt.

Fascinatie, ja
Maar het gekke was: ik bleef wel kijken. En niet alleen de reguliere uitzending, maar ook de bonusfilmpjes op de site. Als de nieuwe aflevering online stond, bekeek ik ‘m meteen.

Met walging, maar ook met een steeds groter wordende fascinatie voor de vrouwen. Niet dat ik ze echt leer kennen – drie keer kreunen in de camera en één hysterische ruzie met je geliefde maakt je nog niet mijn beste vriendin – maar ik heb wel benieuwd naar ze.

Maar we kijken wel
En mijn vriendinnen en ik praten ook over de vrouwen. Wel in de trant van ‘zag je hoe debiel die en die nu weer deed ?’ ‘Ja echt als ik verkering met haar zou hebben zou ik haar de hele tijd aan haar oor trekken.’ Maar we kijken wel! We besteden een deel van onze avond aan die wijven die al mekkerend hun mascara van hun wimpers huilen. Aan vrouwen waar ik dus niks over wil weten, maar inmiddels al veel te veel over weet.

Op deze momenten haat ik mezelf een beetje. Zou ik willen dat ik sterker was. Maar het is nu eenmaal niet zo. Ik ben Nynke en ik kijk de meest vreselijke tv-programma’s omdat ik een zwakke, zwakke vrouw ben.

CC Foto: still uit filmpje

Hoort niet zo
Zonder al te veel in detail te treden: de afgelopen dagen waren nogal heftig. Heel hard werken en daarna heel blij zijn toen het werk af was, maar vooral: heel erg verdrietig zijn omdat er mensen doodgaan die nog helemaal niet dood horen te gaan.

Wapperende hersens
In verwarrende tijden als deze wil ik doorgaans het liefste schrijven. Ik heb het nodig; door mijn gedachten op papier te zetten kan ik ze enigszins ordenen, en ervoor zorgen dat mij hersens niet uit mijn hoofd wapperen.

Barst in het hart
Maar gek genoeg lukt het me nu niet echt. Ik blokkeer bij het schrijven over dingen die er echt toe doen, en vind het onzin om over futiele zaken te schrijven. Dat is leuk voor zonnige dagen, niet voor dagen zoals deze, met een knoop in je maag en een barst in je hart.

Allemaal liedjes
En dus draai ik de hele dag liedjes. Lang leve Spotify, en de uitstekende muzieksmaak van mijn Facebookvrienden. Door hun playlists hobbel ik van het ene liedje naar het andere. En allemaal zeggen ze iets over wat ik voel, maar wat ik zelf op dit moment niet zo goed kan zeggen.

Voor de troost en de armen
Fay Lovsky zingt in een liedje: ‘als je het niet kunt zeggen, dan moet je het maar schrijven. En als je het niet kunt schrijven, dan moet je het maar zingen’.

Een waarheid als een koe. En daarom zing ik de hele dag door. Paul Simon voor de troost, Beirut voor de zon en Johan voor de armen die iedereen wel eens om zich heen wil voelen.

Als je het niet kunt schrijven, dan moet je het maar zingen. En dus krijgen jullie een liedje.

CC Foto: privébezit

Nynke was de winnares van de webstrijd 2008, sindsdien heeft zij zich ontpopt tot een van de populairste bloggers op Viva.nl. Door haar ongeëvenaarde gevoel voor humor en geestige inval wist ze menig bezoeker kostelijk te vermaken.

Ze is uniek, maar herkenbaar tegelijk en dat is misschien wel wat haar zo succesvol maakt. We hebben een korte compilatie gemaakt met het leukste van Nynke:

“Na het zien van Marcel in zijn boxershort heb ik mijn oogbollen een tijd lang in de Glorix moeten laten soppen.”
Boer Zoekt Vrouw: Lang zal ze leven met haar vloeibare bakboter, Existentiële vragen over kroketten, Lekker aardappelstempels maken, Boer Zoekt Vrouw puntsgewijs geëvalueerd.

“Vooropgesteld: ik volg het blok al jaren. Waarom? Omdat het die fantastische combi is van persoonlijke relaties en handvaardig onvermogen.”
Het blok: Klusser hou je bij je leest, Ga eens aan het werk, Doe niet zo schielijk.

“Qua kappers ben ik echt een hoer; ik laat me door iedereen knippen, met wisselend resultaat.”
Het kapsel: Blondie, De victorie van de donkere koppies, Haren wassen.

“Dus enfin, ik zag mijn eigen gewicht, viel flauw, en toen ik bijkwam woog ik nog altijd evenveel.”
Het gewicht: Fat Attack, De nieuwe Fleur, Pindasoep en nespresso

“Ik ben zo trots als een aap met zeven lullen.“
Wielrennen: Een leuk nieuwtje, Het boek, Belachelijk gelukkig.

“De werkelijkheid kan nog idioter zijn dan je dromen”
Dikke doei: Dikke doei, Oprah, Dikke doei, lieve boeren, Dikke doei, 2010

1 april schrijft Nynke haar aller, aller laatste blog voor Viva, daarna gaat ze columns schrijven voor NRC. Lieve Nynke: geniet van deze nieuwe uitdaging, dan genieten wij van jou, zoals we dat de afgelopen vier jaar hebben gedaan. Dikke doei, Nynke!

Foto: Privé

Yo, vogels
Vrijdagochtend werd ik wakker. Het was schitterend weer. De vogeltjes op het balkon zaten zich uit te sloven alsof ze meededen aan The Voice of Holland. Ik had woensdagnacht mijn boek ingeleverd, en het was gisteren al aan de zetter gegeven. Ik was klaar. Mijn taak zat erop.

Gisteren had ik lekker aan een andere schrijfklus gewerkt, en vandaag mocht ik weer naar de radio. Niks aan het handje. Ik had zelfs, voor het eerst dat jaar, mijn zomerschoenen aan. Met een open teen.

Onduidelijk snotterend
En toch had je, wanneer je rond elf uur in de sprinter naar Hilversum had gezeten, op een van de balkons een meisje zien zitten. Huilend. Onduidelijk snotterend in haar telefoon, waar een vriend aan de andere kant van de lijn probeerde om er wat redelijkheid in te praten.

Wat met moeite lukte. Ik was in paniek: wat moest ik nou? Ik had maandenlang aan een boek gewerkt. En als ik er niet aan werkte, dan dacht ik eraan. Mijn leven werd beheerst door mijn boek. En nu was het af. Ik kon er niks meer aan doen.

En terwijl er nog drie deadlines op mij lagen te wachten, en er ondertussen iemand anders belde met een schrijfklus, voelde ik een grote leegte. Een gapend gat in mijn hart.

Blinde paniek
En paniek, ik voelde ook paniek. Straks was het boek niet goed genoeg. Wat als het straks hele nare recensies zou krijgen? Dan was het allemaal mijn schuld. Ik kon niet meer stoppen met huilen.

Peptalken
Mijn goede vriend peptalkte een slag in de rondte. Dat het een heel leuk boek was geworden. En dat er allemaal andere leuke dingen stonden te gebeuren. Dat het wel goed zou komen.

En als iemand dat maar vaak genoeg herhaalt, zakt je hartslag vanzelf. Dus toen ik om 12 uur achter de microfoon zat, klonk ik weer als mijn eigenste zelf. Saved by the bell.

Ik hoop dat me dit niet te vaak overkomt. Ik word altijd zo zenuwachtig van mijn labielerige alter-ego.

CC Foto: privebezit

Woeioeioeoeoi
De dag dat ik hoorde dat ik een nieuwe baan had, was ik zo blij als een dolle aap. Zoals ik al zei: ik kon alleen nog maar ‘woeieieieie’ zeggen en kreeg de gelukzalige glimlach niet meer van mijn hoofd gebeiteld.

Maar na een uurtje in mijn handen geklapt te hebben, sloeg de paniek toe. Een column voor nrc next op maandag…een column voor de Leeuwarder Courant op zaterdag… En dan ook nog drie blogs voor Viva.nl? Vijf verhaaltjes per week?

Beetje afwisseling graag
Dat is veel. Niet dat ik geen vijf stukjes per week kan schrijven. Dat lukt best. Ik werk graag hard: dat houdt je scherp. Maar het is dan wel fijn wanneer er wat afwisseling zit in de te schrijven stukken. Dus dan weer eens een interview, dan weer eens een reportage, en tussen door een blog of een column. Dat werkt het fijnst.

1 april
Vijf column-achtige verhalen die allemaal gaan over dingen die je zelf meemaakt, dat is veel. En dus besloot ik dat ik dan maar zou stoppen bij Viva.nl. Per 1 april, wanneer ik begin bij mijn nieuwe opdrachtgever.

En dat kun je heel makkelijk beslissen, maar vervolgens aan die keuze wennen, dat duurt wel even. Ik heb het hier echt fantastisch gehad. Toen ik hier kwam schrijven, in 2008 (jeumig, wat lang geleden) was ik nog een morsige studente Nederlands, met een prille verkering en een bijbaan als bejaardenhuisportier.

Lief, warm en meelevend
Ik stopte met de bijbaan, de verkering ging uit, ik studeerde af, ik schreef een boek, en nog een boek, ik verhuisde een keer of wat, en over al die dingen schreef ik. En jullie reageerden. Soms vervelend – maar goed, je kunt niet iedereen behagen – maar meestal ontzettend lief. En warm. En meelevend. Jullie kwamen met tips of met eigen verhalen, of gewoon met een complimentje.

Sentimenteel terugblikken
En dat ga ik echt nog missen. Bij nrc next heeft men geen reactiemogelijkheid onder de columns. Terwijl ik het altijd ontzettend leuk vond om te horen wat jullie van mijn stukjes vonden.

Enfin. Ik ben hier nog een week, en ik ga dus nog een week lang sentimenteel terugblikken naar alles wat is geweest, en weemoedig jullie allemaal virtueel in het wang knijpen.

Gezichtsuitdrukkingen
Zo ook gisteren. Ik moet op de foto voor bij mijn column voor nrc next. Bij die krant staan alle columnisten op dezelfde manier op de foto. Elke schrijver heeft ongeveer acht foto’s, met verschillende gezichtsuitdrukkingen. Dan kan de opmaker een beetje kiezen welk hoofd bij welke column past.

Mijn mortuariumhoofd
Die foto’s moesten gemaakt worden. En meteen deed zich een groot probleem voor: de make-up. Vooropgesteld: ik hou van make-up, en ik maak me elke dag op, want anders heb ik een blote billen-gezicht die je normaal alleen in films mortuaria ziet.

Maar voor zo’n fotoding moet je altijd wat meer opsmeren. Anders valt je gezicht alsnog weg. Maar hoeveel smeer je dan op? Ik hou dus helemaal niet van foundation, maar voor een shoot gebruik ik het toch.

Dronken clown
Als ik bij een fotodingetje een visagiste krijg, ben ik als een aap zo blij. Het scheelt me zoveel stress dat ik me met liefde overgeef aan de enthousiaste handen van de visagiste, ook al loop ik dan het risico dat zijn mij omtovert tot dronken clown. (Want soms doen visagistes dat. Dan zijn ze te enthousiast. Maar wat kun je er tegen doen? Probeer maar eens, zonder haar te kwetsen, uit te leggen dat je er niet uit wilt zien als een heroïneprostituee.)

Doe de duckface
Als ik het zelf moet doen, is mijn grootste angst: lijk ik niet teveel op een zestienjarig meisje? Van die meisjes die hun onzekerige puberhuid verhullen met goedkope foundation. En die vervolgens van die foto’s met hun blackberry maken. Van zichzelf en hun vriendinnen. Met van die duckfaces.

Van die compleet dichtgeplamuurde deernes, van wie je altijd denkt: och meiske. Haal het er maar af. Je bent veel knapper zonder.

Ik smeerde wat foundation op mijn gezicht, maakte een zestienjarigenfoto om te kijken hoe het er op beeld uit zou zien, en dacht: god zegene de greep. Dus mocht je in april denken: ‘wat heeft nrc next een jonge, ongelukkige nieuwe columniste’, dan weten jullie dat het komt door mijn visagisten-onvermogen.

Achterin het pelotonnetje
Zo zat ik gisteren een dag op de fiets. Ik fietste een toertocht. 15o kilometer door het Groene Hart. Mijn conditie was nog niet om over naar huis te schrijven, en ik fietste tussen alleen maar mannen.

Normaal kan ik dit prima aan. Maar nu gingen ze net iets te hard voor mij. Mijn fietsmaat en ik haakte regelmatig aan bij mannengroepjes, maar vroeg of laat moest ik dan toch lossen, en bungelde ik luid vloekend achteraan het pelotonnetje.

Lekker uit de wind
Strontchagrijnig werd ik ervan. Ik deed dit voor mijn eigen lol, en dus hoefde ik die knakkers helemaal niet bij te houden. Maar in een groepje fietsen is veel fijner dan met zijn tweeën, omdat je dan heerlijk uit de wind kunt zitten, en alles veel makkelijker gaat.

Met mijn kont in de lucht
Ik was na 90 kilometer al behoorlijk kapot. En toen kreeg ik me toch een kramp in mijn benen! Ongelooflijk! Om de tien kilometer stond ik bij iemand op de oprit luid vloekend mijn benen te strekken. Met mijn kont in de lucht, als een koe met zijn kont naar het onweer.

Kortom: ik had het wel gehad. En toen konden we een stuk afsnijden. Zouden we bij Leimuiden een andere afslag nemen, dan zou het ons minstens tien kilometer tegenwind schelen. ‘Wil je afsnijden?’ vroeg mijn fietsmaat.

Deze neger, mensen
En hoe graag ik dat ook wilde, ik kon het niet. Ik ben een principiële tuthola. Als ik zeg dat ik 150 kilometer rij, dan doe ik dat. Dan snij ik niet af, ook al zijn mijn benen stijf van de kramp. En voor wie? Het kan niemand iets schelen wat ik doe. Ik doe dat alleen voor mijn eigen gevoel.

We sneden dus niet af. ‘Deze neger buigt voor niemand!’ gilde ik. Zo heet de biografie van voetballer Winston Bogarde, en dat vind ik een heerlijke titel. Maar een kilometer later zat ik alweer te vloeken op de fiets, toen de wind me in het gezicht sloeg en mijn benen weigerden. ‘Deze neger buigt voor niemand?’ zei mijn fietsgenoot. ‘Nou’, zei ik, ‘in principe buigt deze neger voor niemand, maar als de nood aan de man is, wil ze er best over nadenken hoor’.

Auw, mijn kruis
Maar toen was het al te laat. We moesten verder, want we moesten door. Onderweg vloekte ik nog wat, liep de kramp in mijn benen en knalde ik op een gegeven moment nog een keer heel hard met mijn kruis op mijn stang omdat ik mijn schoenen verkeerd inklikte in de pedalen.

Lekker tochtje dus. Maar we hebben het gehaald. 150 kilometer lang. Met dank aan mijn principes. Die echt nergens op slaan.

Dat is niet veel
Het was half twee ‘s nachts toen ik eindelijk mijn boek naar mijn redacteur mailde, de laptop dichtklapte en mijn bed opzocht. Dat werd ook hoog tijd, want om half zeven zou de wekker weer gaan. Ik zou voor Livemagazines een tijdschrift maken op een evenement in Nijmegen.

Vijf uur slaap. Dat is niet veel. Dat is veel minder dan je volgens de Enkhuizer Almanak nodig hebt. Kostbare tijd dus, die ik niet meer wilde verkwisten aan woelen.

Zal ik nog even plassen?
Maar wat er dan áltijd gebeurt, en wat mij ook overkwam: je raakt is een soort slaapspasme. Omdat je zó graag wilt slapen, lukt het niet. En dus lag ik om kwart voor twee in bed. Klaarwakker. Allerlei gedachten buitelden door mijn hoofd. Wat zou de redacteur van het boek vinden? Zal ik nog even gaan plassen?

Zal ik toch even plassen?
Wat moest ik morgen aan? Hoe laat ging de wekker ook alweer? Zal ik nog even plassen? Ik heb eigenlijk best wel koude voeten. Zal ik nog even sokken pakken? Eerst plassen en dan sokken pakken? Maar ik lig zo lekker. Ik hou het wel op. Hoe laat ging de wekker ook alweer?

Plassen?
Het werd twee uur. Het werd half drie. Het werd drie uur. Ik dommelde even in, maar om vijf uur was ik weer wakker. Toch maar even plassen? Waar lagen de schone sokken? Waarom had ik mijn schone was nog niet opgeruimd?

Geplast en met warme sokken lag ik in bed. Ik keek op mijn wekker: half zes. Over een uur mocht ik er weer uit.

Damn you slaapspasme. Damn you korte nachten. Bij het ontwaken zag ik eruit alsof Fat Joe de hele nacht op mijn gezicht had gezeten. Damn you korte nachten.

CC Foto: privé-bezit

K-O-K-E
En dat is bij het kijken naar sommige acteurs nog best lastig. Omdat acteurs er altijd nog zoveel dingen naast doen. Dan zie je ze serieus acteren in een Nederlandse dramaserie, en staan ze op zaterdagavond bij ‘Ik Hou van Holland’ het woord ‘koketteren’ te spellen.

Het Chris Zegers Syndroom
Dan is het best lastig om iemand nog serieus te nemen wanneer hij in een film aan een klif hangt/ zijn moeder vermoordt/ buitenaardse wezens te lijf gaat. Ik schreef hier al eerder over, en noemde het destijds ‘Het Chris Zegers Syndroom‘. Ik heb het ook heel erg bij Barry Atsma, en bij Halina Reijn. Als ik die zie acteren, zie ik de persoon door het personage heen. Vet irritant. Want als je dat eenmaal ziet, kom je nooit meer helemaal ‘in’ de film.

Koffiereclames
Een van de weinige mensen bij wie ik dat niet heb, is George Clooney. Ook al acteert hij in van die koffiereclames, strijdt hij voor een betere wereld en komt hij veelvuldig in de picture met nieuws over zijn liefdesleven: dat alles vergeet ik wanneer ik hem zie acteren.

Ik zag hem gisteren in ‘The Descendants’, waarin hij een vader speelt wiens vrouw in een coma ligt na een waterski-ongeluk. Terwijl duidelijk wordt dat zij daaruit niet meer zal ontwaken, komt Matt King (want zo heet George in de film) erachter dat zijn vrouw een affaire had met een andere man.

Vergeet die koffie!
Een schitterende film. George is op zijn best: een beetje een fletse vader die niet weet wat hij met zijn dochters aan moet. En tijdens het kijken dacht ik geen moment aan koffie of wereldverbeterende zaken. Ik dacht aan Matt King, en hoe ik had gereageerd als ik in zijn situatie zou zitten.

George kan dat. Omdat George simpelweg een van de beste acteurs van zijn generatie is. Kijk die film, en vergeet dat het George is. Wedden dat het lukt?

CC Foto: still uit filmpje

Nooit meer slapen
Vooropgesteld: ik kijk al minstens tien jaar Wie is de Mol. Met een onbegrensde passie. Mocht ik ooit mee mogen doen, dan denk ik dat ik 344 dagen van tevoren niet kan slapen van de spanning, en de drie weken dat het (hopelijk) duurt, niet kan slapen van de spanning.

Maar daarna kan ik wel vredig sterven, want dan heb ik alles bereikt wat ik wilde. En waarschijnlijk doe ik dat dan ook meteen, vanwege slaapgebrek.

Het is wel gezellig
Enfin, ik hou dus van Wie is de Mol, maar het is wel een soort langlopende relatie waar je steeds minder van verwacht, maar die je niet uitmaakt omdat het toch wel gezellig is.

Wat slinks en achterbaks
Want ieder jaar denk ik weer dat De Mol een meesterbrein zal zijn. Dat hij of zij de boel op dusdanige wijze zal manipuleren waardoor ik in de laatste aflevering van mijn stoel zal vallen van verbazing, ondertussen luidkeels DIT KAN NIET, DAT IK DIT NIET GEZIEN HEB, OMG WAT SLINKS EN ACHTERBAKS OMG roepend.

Maar dat gebeurt nooit meer. Want De Mol hoeft nooit iets te doen. Alle andere kandidaten lopen zo te kloten dat De Mol handenwringend kan toekijken hoe alles naar de tering gaat slash in de soep loopt.

Waardoor de laatste aflevering altijd een soort leeglopende ballon is. Zodra je weet wie De Mol is, monteert men er nog wat suspense omheen, maar dat zijn mollenstreken van het niveau ‘ik zei dat we links moesten, maar we moesten eigenlijk rechts’.

Nou. Tsjong.
Daarvan val ik niet van mijn stoel. Ik wil grote listen, briljant uitgevoerd. Maar bij De Mol van dit jaar zat dat er ook niet in (ik zeg niet wie, want misschien willen mensen dit nog uitzendinggemisten). Een lesje illegaal handboogschieten, dat was het. Nou. Tsjong.

En volgend jaar toch weer kijken he? Want het blijft, ondanks dit, het allervetste programma op de Nederlandse televisie.

CC Foto: rightee

Twee weken vieren
Zo weet ik nog precies waar ik was toen ik hoorde dat ik voor Viva.nl mocht gaan schrijven. (Man, nu ik dat zo teruglees: wat erg en slecht.) Ik stond op een pleintje in Praag, en was op vakantie met mijn vrienden. Ik gilde de stad bij elkaar, en daarna hebben mijn vrienden en ik twee weken lang gevierd dat ik voor deze fantastische website mocht schrijven.

Ik weet nog wat ik aanhad. Ik weet nog waar we ons hoera-biertje dronken. Ik zou er zo weer naartoe kunnen lopen, was ik nu in Praag geweest.

Een gebloemd rokje
Ik weet ook nog precies waar ik was toen ik hoorde dat we een boek mochten gaan schrijven. We zaten op het enige terras op het Hilversumse Mediapark. Ik droeg een zwart shirtje en een gebloemd rokje. De redacteur had een scooterhelm bij zich. Marijn en ik waren nerveus.

Wieueueueueuew
En zo zal ik me vandaag ook herinneren. Dat ik mijn pantergympen droeg. En aan mijn boek zat te werken, toen ik het telefoontje kreeg. En ik mijn vader belde, die trots was, want dat hoorde ik aan zijn stem. En ik daarna dezelfde redacteur belde, die van de scooterhelm, en alleen maar ‘wieieieeieuw’ kon zeggen.

En toen ik daarna met een vriend aan de koffie zat, en zei: dit ga ik me altijd herinneren. Deze dag. Wat voor weer het is, en de schoenen die ik draag, en dat ik vanavond pindasoep ga maken.

Gisteren hoorde ik dat ik een column mag schrijven voor een landelijke krant. Vanaf april sta ik er elke maandag in. En ik ben zo blij dat ik mijn pantergympen alleen nog gebruik om op te dansen.

CC Foto: privébezit

Slecht mens, dat ook
Ik zat de hele week te schrijven. Alles ging kut. Bij alles wat ik schreef, dacht ik: niemand wil dit lezen. Dit slaat nergens op. Ik ben een slechte schrijfster, en daarnaast ook gewoon een slecht mens en het daglicht niet waard.

U hoort het, ik had een fikse dip te pakken. Huilen, met mijn hoofd op tafel liggen en dromen van een leven zonder deadlines, schrijfsels en meer van zulks.

The hills are alive
Gelukkig hoorde ik vrijdagavond dat hetgeen ik had geschreven voor mijn boek, helemaal niet slecht was, en dat ik vooral zo door moest gaan. Dat was een geruststelling. Maar om nou te zeggen dat ik van blijdschap meteen naar de eerste de beste berg holde om ‘The hills are alive with the sound of music’ te brullen, nou nee.

Slecht idee
En toen mailde mijn grote vriend M. Of ik zondag mee ging fietsen. Met de andere ex-huisgenoten. Eigenlijk had ik helemaal geen tijd. Maar ik had ook al beloofd om over twee weken een toertocht te fietsen. Van 150 kilometer. Dus ik moest toch trainen.

‘s Ochtends dacht ik nog: slecht idee. Ik heb geen tijd. Ik moet achter mijn laptop zitten, niet gaan pierewaaien. Maar al naar drie pedaalslagen voelde ik het weer.

Buitenspeelkriebels
Het jaaaaaaaaaaaah-gevoel. Die heerlijke buitenspeelkriebel in je maag. Het moest weer even wennen, maar na een paar kilometer leek het alsof er nooit een winter was geweest, met sneeuw en gladheid en verplicht binnen spinnen in de sportschool.

Bijkletsen en aanklampen
Ik ploegde me een weg door de weilanden, en ondertussen maakte ik grapjes met mijn vrienden, en kletsten we bij. M probeerde ons allemaal op achterstand te rijden, maar ik klampte fanatiek aan. En bij het laatste klimmetje deden we allemaal de tanden op elkaar. Even elkaar pijn doen. Als je op de fiets zit, is dat een heel leuk iets.

Ik kwam helemaal stuiterend en gelukkig thuis. Mijn hoofd was weer schoongewaaid, en ik had weer zin om te schrijven. Alles was weer okee.

Waarom was ik vergeten wat me altijd gelukkig maakt? Hoe kon ik zijn vergeten dat mijn leven stukken zonniger wordt als ik een stuk fiets? Ik zal het nooit meer vergeten. Hoop ik. Voor mezelf en mijn omgeving.

Gave banen etc
Wij, mijn vrienden en ik, hebben bijna allemaal onze studie afgerond. We hebben gave banen. Er zijn er een paar arts, of onderzoeker, of journalist of orthopedagoog. De meesten hebben een gezellige relatie met een leuke chick of gast. Het gros woont zelfs al samen.

Een volwassen leven. En daar horen ook volwassen gesprekken bij. Vandaar dat ik ons er steeds vaker op betrap dat we praten over hypotheken. Of promoties. En over rimpels, die komen ook regelmatig ter sprake. Om maar te zwijgen van grijze haren.

Met de dikke Volkskrant
Maar tegelijkertijd lijkt het alsof we die sprong naar volwassenheid nog niet helemaal willen maken. Zo was ik laatst een weekend weg met vriendinnen. Op de zaterdagochtend zaten we met de dikke Volkskrant te ontbijten. We spraken over wat er in de krant stond, en over onze carrieres.

Na een kwartier zei ik: ho. Mag ik jullie er even aan herinneren hoe we er gisteravond bijzaten? Opdat wij niet vergeten?

Hoe het de avond ervoor ging
De avond daarvoor hadden wij verlate Sinterklaas met elkaar gevierd. En na de cadeaus -met een ingewikkeld drankspel erbij, waardoor iedereen al in redelijke mistige toestand op de bank zat- gooide iemand vanuit de woonkamer een borrelnoot naar de rokers in de keuken.

De rokers retourneerden de borrelnoot, en binnen drie seconden hadden we een foodfight van heb ik jouw daar. De noten en m&m’s vlogen door de kamer. Op een gegeven moment zag ik zelfs een stuk koude pizza naar de keuken vliegen.

Een heel goed drankspel
Het was verschrikkelijk kinderachtig. Maar het contrast tussen de twee vind ik zo fijn. Dat we hele serieuze vrouwen zijn geworden, maar ondertussen ook nog een drankspel kunnen verzinnen bij het tv-programma ‘Nick tegen Simon’ (je moest drinken bij elk puntje van kritiek op dat programma, dus we waren binnen no time zo zat als een aapje.)

Armpje drukken
En al mijn vriendinnen zitten in deze fase. Laatst at ik bij een andere vriendin, en spraken we over de beste anti-rimpelcreme. Om daarna een wedstrijd armpje drukken te organiseren.

Ik hou van deze leeftijd. We zijn nog niet helemaal volwassen. Maar ook echt geen studenten meer. We bungelen er lekker tussen. En ik hou daarvan.

CC Foto: hectorir

De epileptische buffel
Het moet muziek zijn die de stilte een beetje verdrijft, maar moet weer niet zo overheersend zijn dat je je eigen gedachten niet meer kunt horen. Het moet geen nieuwe cd zijn, want dan ga ik altijd naar de songteksten luisteren, en die moet ik dan opzoeken omdat ik de zanger niet versta, en hoppetee: zo een kwartier verder.

Maar het moet ook geen cd zijn die ik zo goed ken dat ik alles mee wil zingen, of zoals bij Beyonce: voor de spiegel wil gaan staan dansen als een buffel met een epileptische aanval.

Swingen bij het koffiezetapparaat
Ik heb al zoveel geprobeerd: de Soundtrack van Jesus Christ Superstar (bij ‘Hosanna‘ stond ik al bij het koffiezetapparaat te swingen, en toen was het pas Palmpasen, dus kun je nagaan), de nieuwe van Florence and the Machine, maar daar ging bij zingen, en dat kan ik echt niet zo goed als Florence.

Kleine gitaarliedjes
En toen dacht ik dat ik de cd had gevonden: Ukelele Songs van Eddie Vedder. Eddie, de zanger van Pearl Jam die ook al die schitterende soundtrack bij de film Into The Wild heeft gemaakt, heeft nu een hele cd vol kleine gitaarliedjes bij elkaar gezongen.

Perfect voor mij, want niet te druk, nog onbekend dus niet meezingbaar, maar wel gezongen door de fijnste stem van de wereld. En zo typte ik lustig voort.

Worsterige vingertjes
Tot na drie keer luisteren mijn gedachten afdwaalden. Zo’n ukelele bespelen, zou dat nou moeilijk zijn? Zou ik dat kunnen, of zijn mijn vingers daar te worsterig voor? En wat moet zo’n ding eigenlijk kosten? Zou dat geen leuk verjaardagscadeau zijn?

Nu ik daar toch aan dacht: zou het niet handig zijn als ik alvast de kroeg zou reserveren voor mijn verjaardagsfeest? Dan zou ik mijn verjaardag mooi tegelijk kunnen vieren met mijn boekpresentatie…

En zo zat ik zomaar een half uur lang ukeleleprijzen te vergelijken op internet. En was ik alweer half vergeten dat ik een boek aan het schrijven was.

Eddie moest dus gaan. Hij leidde mij af met zijn hartenbrekerige liedjes. En met dat grappige gitaartje van hem. Dus mijn vraag aan jullie: hebben jullie nog lekkere werkmuziek? Ik ben ten einde raad.

CC Foto: still uit filmpje

Huilbuien en danspasjes
In ‘Connected’ filmen vijf vrouwen een half jaar lang hun complete leven. Ze mogen niks deleten van wat er is opgenomen. En zo krijgen wij, de kijkers, een intiem inkijkje in al hun huibuien, danspasjes en echtelijke ruzies.

Dit is heel interessant, vertelde een van de hoofdrolspeelsters toen ze te gast was bij De Wereld Draait Door, omdat mensen nu eenmaal graag bij elkaar naar binnen kijken.

Dat klopt. Mensen kijken graag bij elkaar door het raam. Maar alleen bij twee gelegenheden: wanneer het desbetreffende huis een adembenemend interieur heeft, of als de bewoners van het huis voor het raam seks hebben.

Daar hebben we al programma’s voor
Niemand kijkt graag naar binnen bij twee bejaarden die de hele avond zwijgend naar een dambord zitten te turen. En voor die twee gelegenheden waarbij we wel willen kijken zijn er al tv-programma’s: woonprogramma’s en porno.

De vijf vrouwen van ‘Connected’ vinden hun eigen leven blijkbaar net zo interessant als een mooi interieur of een goed potje seks, en vandaar dat we alles mogen volgen.

Bolle hoofden
En dat ‘alles’ resulteert voornamelijk in veel bolle hoofden die te dicht bij de camera gehouden worden wanneer er snotterig gesproken wordt over mannen die hun vrouwen niet begrijpen. En veel parkinsonesque handycambeelden van onze hoofdrolspeelsters die over straat lopen.

Ik ken dit
Toen ik het zag, dacht ik: dit ken ik ergens van. Dit is namelijk precies mijn leven. En het leven van al mijn vriendinnen. Je danst een dansje, je loopt over straat, en je bespreekt met je vriendinnen je liefdesleven. Niks nieuws. Alleen neem ik het niet op.

Tijdens het kijken van ‘Connected’ werd ik overvallen door een diepe vermoeidheid. Al die vrouwenproblemen die je maar weer door de strot geduwd krijgt. Ik heb het al druk genoeg met de issues van mijn vriendinnen, die op hun eigen manier worstelen met alle grote onderwerpen des levens.

Ik kan de meisjes van Connected er niet bij hebben. Anne bespreekt haar depressieve buien maar met haar eigen vrienden. En Mira en haar man lossen hun financiële problemen maar lekker zelf op.

Waar is de kattenbak?
‘Nog nooit zag je het echte leven van zo dichtbij’, zegt de NCRV. Ze hebben ongelijk. Ik zie het echte leven iedere dag van schrikbarend dichtbij. Bovendien is het beeld dat men bij ‘Connected’ schetst, niet eens het echte leven. Ik heb nog geen deelneemster de kattenbak zien schoonmaken, of een half uur in de wacht zien hangen bij een helpdesk. Echte leven, mijn hol.

Ik deed de tv uit. Murw van alle huilende vrouwen. En ik verlangde ineens heel erg naar een testbeeld of twee dammende bejaarden.

CC Foto: still uit filmpje

Ik heb de leukste huisgenote, en een woonkamer met twee grote banken waardoor wij als twee aangespoelde potvissen voor de tv kunnen hangen.

Heel erg Frits van Houten
Maar het fijnste aan ons huis is de douche. Omdat we de tl-buis maar niet vervangen, staat er nu een schemerlamp in (ontzettend Frits van Houten), maar afgezien daarvan is het de perfecte douche.

Met van die Oost-Duitse tegels, voegen die nooit meer schoon worden en een bak die keer op keer overstroomt, zodat de badmat verandert in een zompig stuk textiel. Maar met een douchekop waar de beste straal ooit uit komt. En daar gaat het om. De Straal.

Het lijkt wel een campingdouche
Je realiseert je pas hoe fijn je eigen douche is, wanneer je bij een ander gaat badderen. Douches met van die pisstraaltjes alsof het een campingdouche betreft, met een koude straal en veel te weinig ruimte. Het is de hel. Ik durf wel te stellen dat de douche, na het dak, de belangrijkste onderdeel van je huis is.

Schaamhaartapijt
En toch let ik er bij het bezichtigen van een huis nooit speciaal op. Bij hospiteeravonden in studentenhuizen keek ik altijd wel in de badkamer, maar alleen om te kijken of de boel een beetje schoon was, en of er geen schaamhaartapijt in het putje lag. Je zette nooit de kraan open om te kijken hoe de straal was.

En als je er dan woonde, dan was het te laat. Dan zat je met die kut-douche opgescheept. Je maakte er elke ochtend maar het beste van, maar diep in je hart dacht je: is hier niet iets aan te doen?

Dus heb ik bedacht: ik zal in de toekomst bij elke huisbezichtiging meteen naar de douche rennen. Keuken? Mweh. Balkon op het zuiden? Ja ja ja. MAAR HOE ZIT HET MET DE DOUCHE? Is de straal hard genoeg om een volwassen vent mee te kunnen waterboarden? Ja? Anders kun je het wel schudden, meneer de makelaar!!

En tot die tijd sta ik zo nu en dan te huilen onder de douche. Van vreugde. Omdat ik nergens zo van kan genieten als een minuut of tien onder zo’n goddelijke regen.

De aambeien van je vriendin
Je kent ze allemaal wel: die mensen die bij een concert zijn, maar in plaats van te luisteren naar de band, het liefst keihard bij staan te kletsen. Door de muziek heen.

Mijn grote vraag voor die mensen is altijd: waarom koop je (soms best dure) kaartjes voor een concert wanneer je toch alleen maar in het oor van je buurman staat te schreeuwen over Ajax/ je werk / je badmintonclub / de aambeien van de vriendin?

Wat heb je te zingen?
En als je dat schreeuwen nou gewoon in de voyer van de desbetreffende poptempel doet, okee. Maar waarom moet dat altijd naast mensen die wel oprecht willen genieten van hetgeen de frontman of -vrouw te zingen heeft?

Fatsoensdingetje
Dat is superirritant. Vandaar dat Ernst Jan Pfauth van nrcnext een idee heeft: sta je te hard te praten bij een concert? Dan kun je een bierdouche verwachten. Niks agressiefs, gewoon een biertje over je heen.

Net zoals wanneer je vroeger in de kroeg stond te tongen. Dan kreeg je bij ons ook een biertje in je nek. Of een ijsblokje van de barman. Het is een fatsoensdingetje.

Oh, wat was ik vervelend
Ik vind het een prima idee. Een ludieke manier om je ongenoegen te uiten. En dan wil ik met terugwerkende kracht mezelf graag bebierdouchen voor mijn gedrag bij het geheime concert van DEUS op Into the Great Wide Open.

Toen was ik heel vervelend. En lallerig. En trok ik me niks aan van mensen die ‘sssht’ zeiden. Hadden we toen de bierdoucheregel al gehad, dan had ik hem verdiend. En me er zonder morren bij neergelegd.

Goed idee? Of stom? Ben jij van de regel: ik heb toch zelf voor mijn kaartje betaald dus ik mag toch zelf doen wat ik wil?

CC Foto: Cambridge Brewing Co

Donkerbruine vloerbedekking
Door dat mechanisme slaat mijn hart nog altijd op hol wanneer ik iemand een liedje uit de film ‘Grease’ hoor neuriën. Of wanneer ik door Friesland fiets en in een dorpje langs een kaatsveld rij.

Sommige beelden, geluiden en geuren zijn zo verbonden met mijn jeugd, dat ik, wanneer ik mijn ogen dicht doe, zo weer terug ben in de woonkamer van mijn ouders, met de donkerbruine vloerbedekking en het wandkleed dat mijn oma had gemaakt aan de muur.

Een vies stemmetje
Maar die flashback krijg ik het sterkst bij Van Kooten en De Bie. Elke zondagavond zaten wij, na het voetbal, klaar voor de twee leukste mannen van de VPRO. Want mijn vader was een groot fan. En wij dus ook.

Want ook al snapte ik niet alle maatschappijkritische grappen -daar was ik echt nog te jong voor-; een man met een gek snorretje of een vies stemmetje is sowieso leuk.

Dit is de standaard
Maar in 1998 hielden de mannen ermee op. En restte ons niets anders dan de dvd’s bekijken en de mannen citeren. Heel veel citeren. Jacobse en Van Es, Arie en Gé Temmens, Cor en Cock van der Laak: ze gingen bij ons de afgelopen jaren regelmatig over tafel. Koot en Bie zijn qua humor zo’n beetje mijn opvoeders. Hun grappen waren de standaard.

En nu heeft Coen Verbraak een drieluik gemaakt over de twee mannen. Hij heeft hen geïnterviewd, en ook de mensen met wie ze al die jaren hebben gewerkt. Ze zijn teruggegaan naar belangrijke plaatsen, en er worden heel veel fragmenten getoond uit dat immense archief aan sketches.

Zo blij als een zeehond
En dat is zó verschrikkelijk fijn om terug te kijken! Serieus, als er hier op Viva.nl nog vrouwen zijn die net als ik zijn grootgebracht met Koot en Bie: kijk dit. Ik zit de hele tijd als een jong zeehondje in mijn handen te klappen. Zo blij word ik ervan.

Want alles komt terug: al hun uitspraken die mijn dagelijks vocabulair zijn binnengeslopen, de zondagavonden met rijst met kip en Eredivisie en daarna op de bank hangen en Keek op de Week kijken. En mijn vader in zijn stoel met schokkende schouders van het lachen.

Beetje melancholiek
Vanavond wordt het laatste deel uitgezonden, maar alles is terug te kijken op Uitzendinggemist. Mocht je in je jeugd ook maar een flintertje Koot en Bie hebben meegekregen: kijk het. Kijk en wordt een beetje melancholiek dat het voorbij is, en dat er dus nooit meer zo’n mooi programma gemaakt wordt.

CC Foto: still uit filmpje

Dat klopt
En ondanks dat ik zelf alweer een tijdje vrijgezel ben, geloof ik nog altijd met hart en ziel in Ware Liefde. Omdat ik die liefde overal in mijn omgeving zie. Ik heb vrienden met relaties die kloppen. Dat, wanneer ik door mijn wimperharen naar hen kijk, me niet kan voorstellen dat ze ooit nog met een ander zullen eindigen.

Voor het altaar, oh yeah
Dat is echt gaaf. Echte liefde. En ik ga er nog altijd vanuit dat ik ooit door mijn wimperharen naar een jongen zal kijken, en zal denken: ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog naast een andere knakker zal liggen slash lopen slash voor het altaar zal staan.

En die hoop haal ik dus uit de relaties van mijn vrienden. En, uit de relatie van mijn beste tv-vrienden. Ja mensen, ik heb tv-vrienden. En het zijn niet Ludo en Janine (mensen die nog relatie-advies aannemen van Ludo en Janine zijn echt niet helemaal lekker.)

Nou Nynke, wie zijn dan je beste tv-vrienden?
Het zijn Marshall en Lily uit How I Met Your Mother. Nu is dit sowieso mijn lievelingsserie. Ik heb alle afleveringen al minstens drie keer gezien. Vriendin H. en ik spreken regelmatig in HIMYM-quotes. We hebben een hele week in Rome doorgebracht, en terwijl we langs alle architectonische hoogtepunten reden, deden we een paar perfecte imitaties van Barney.

Maar het mooiste aan How I Met Your Mother, naast de gave liedjes, de woordgrapjes, de onzinnige regels die uiteindelijk best wel logisch blijken, is de liefde tussen Marshall en Lily.

Beste koppel ooit
Marshall en Lily zijn samen sinds de eerste week van College. En, ook al zijn, ze even uit elkaar geweest: ze zijn het beste koppel ooit. Zelden ruzie, altijd grappig. Zij snapt hem, en hij snapt haar. Terwijl de rest van hun vrienden van de ene moeilijke relatie naar de andere klunen, blijven zij happily ever after. Die twee horen bij elkaar, dat zie je ook zonder daarbij door je wimperharen te moeten kijken.

En nu weet ik wel: het is een stel uit een serie. Het is niet echt, Nynke. Doe normaal. En toch wil ik uiteindelijk een Marshall. Om samen mee in een huis te wonen, scheetcompetities mee te houden, en iets met crazy monkey seks. Zoals zij dat altijd noemen.

Tot die tijd kijk ik wel gewoon alle afleveringen van How I Met Your Mother. Kijken en leren. En wellicht versier ik mijn eigen Marshall uiteindelijk door in de kroeg mijn HIMYM-quotes te showen.

CC Foto: still uit filmpje

Het is een normale dag, hoor je me?
Ik zou, met mijn feministische, anti-commerciele inborst (ben ik zo? Blijkbaar), er helemaal geen boodschap aan moeten hebben. Ik zou 14 februari moeten behandelen als een normale dag.

En zo denk ik erover, 364 dagen per jaar. Al die dagen vind ik het de stomste feestdag ooit, met de Forever Friends-beertjes, de heliumballonnen en de rijen mannen voor het rozenstalletje op Utrecht CS.

Iets roods met een postzegel erop
Behalve op Valentijnsdag. Hoezeer ik dan ook mijn harde, cynische, onafhankelijke zelf wil zijn: uiteindelijk loop ik toch met een vol verwachting kloppend hart naar de voordeur, om te kijken of er nog iets op de kokosmat ligt. Iets roods met een postzegel erop.

Knuffelrock, huuu
En dat vind ik zo stom van mezelf! Ik wil helemaal geen slijmerige romantica zijn. En dan blijkt er toch een soort knufferock-cd’s draaiende, suikerrandjes op de cocktailglazen makend, weemoedig uit het raam starend meisje in mij te huizen.

Ah, de VARA Gids
Een paar dagen voor Valentijnsdag zei een vriend tegen mij dat ik een Sanibroyeur van hem zou kijken. Als teken van liefde. Nou wil ik helemaal geen poephakselaar. En al helemaal niet voor Valentijnsdag.

En toch stond ik gisteren een beetje beteuterd op de kokosmat. Geen kaart. Geen Sanibroyeur. Alleen de VARA Gids.

En dat vond ik dan toch wat stom. Dus ik zeg nu alvast: mocht er volgend jaar, ooit, iemand, een beetje op mij zijn gevallen, in stilte of en plein publique: laat het me weten. Door middel van een kazige kaart of een poephakselaar. Want ook al doe ik alsof ik een valentijnshatende zelfstandige vrouw ben: ik ben dat blijkbaar niet.

CC Foto: qthomasbower

Whitney Houston overleden.

Talent voor talent
Dat is verdrietig. Want ze was pas 48. En bovendien was ze iemands moeder, dus dan is het altijd verdrietig. Plus: hierdoor blijkt maar weer eens dat je een heel groot talent kunt hebben, maar dat je daarnaast ook nog het talent moet hebben om met die gave om te kunnen gaan.

Dank de heer voor up-tempo
Want de Whitney van nu was nog maar een vage schim van de Whitney van vroeger. Drugs en ongelukkigheid hadden hun sporen achtergelaten. Terwijl de Best Of van Whitney echt pri-ma te pruimen is. Met haar oude liedjes. Want godzijdank bestaat die box uit twee cd’s: eentje met up-tempo nummers en eentje met ballads. En die up-tempo liedjes zijn fantastisch. ‘How I Will I Know‘, ‘Queen of the Night‘ en mijn lievelings: ‘Love will save the day’.

Zo bombastisch, omg
Die uptempo nummers zitten in mijn hoofd, en soms ook een beetje in mijn hart. Maar die ballads. Oei. Die ballads. Normaal ben ik dol op ‘overdaad schaad’, maar van die slijpnummers van La Houston brokkelt het glazuur wel van je tanden zeg. Het behang krult van de muren. Spreeuwen vliegen uit bomen.

Want Whitney kon natuurlijk fabuleus zingen, maar wist qua ballads altijd de meest verschrikkelijke liedjes uit te kiezen. Zo bombastisch maak je het zelden mee. Vind ik.

De echte reden waarom ik niet van de ballads van Whitney houd
Okee. Misschien komt mijn afkeer van de ballads van La Houston wel ergens anders vandaan. Misschien moet ik dat verhaal maar eens opbiechten.

Het zit zo: ik ben echt heel goed in Singstar, het zangspelletje voor de Playstation. Echt heel goed. Ik zing iedereen aan flarden. Maar een jaar of twee geleden moest ik mijn meerdere erkennen. En die concurrentie kwam uit onverwachte hoek.

Het was W., de vriend van mijn vriendin R. W is twee meter lang, en ziet eruit als de uitsmijter van een discotheek, maar dan met hele aardige ogen.

Een nest jonge schnautzers
En W. bleek de allerbeste Singstarrer aller tijden. Hij kickte mijn ass bij verschillende liederen, maar nog nooit werd mijn voluptueuze kont zo hard geschopt als bij ‘The Greatest Love of All‘ van Whitney Houston.

Terwijl ik drie octaven boven mijn eigen bereik zat te piepen als een nest jonge schnautzers, zat W. een paar registers lager Whitney te behagen zoals ze nog nooit vocaal was behaagd.

Snertspel
Ik had het nakijken. En ik hou niet van verliezen. Dus voor mij was de lol er toen wel vanaf. Snertspel. Snertliedjes. Dus dat zal mijn herinnering aan Whitney zijn. Na jarenlang schitterend zingen, en een paar verschikkelijke ballads tussendoor, kan ik bij de naam ‘Whitney Houston’ alleen maar denken aan die ene avond dat ik gigantisch verloor met Singstar. Van een man die op geen enkele manier op Whitney leek.

CC Foto: still uit filmpje

Matchende nagels, oh yeah
Omdat je ook best hogerop kunt komen wanneer je je niet kleedt als een man van middelbare leeftijd met een fascinatie voor mosgroene maatpakken.

Oud nieuws, mensen. Oud nieuws. Want de machtigste vrouw van Nederland, Neelie Kroes, draagt de meest kittige pakjes. En zorgt er altijd voor dat haar nagels keurig matchen met haar kokerrok.

Borsten in het blikveld
Ergens snap ik heus wel dat het belangrijk is om aan te stippen dat vrouwen, net als mannen, alles moeten kunnen dragen, zonder dat daardoor hun gezag wordt ondermijnd. Ben ik het helemaal mee eens. Maar om er nou meteen een dag van te maken?

Ik loop heel veel op hakken, heb mijn nagels in de meest hoerige kleuren gelakt en heb regelmatig een decollete dat zo diep is dat mijn disgenoten er borrelnoten in kunnen gooien. Maar heb ik daar ooit problemen door gekregen? Heb ik ooit een baan niet gekregen omdat mijn borsten in het blikveld zaten?

Ik leg je de truc uit
Nee, en weet je waarom? Allereerst omdat ik van die a-typische banen heb, maar b: ook omdat ik mijn vrouwelijke buitenkant gewoon combineer met een zeer mannelijke binnenkant.

Als je met een peilloos diep decollete een heel kittig verhaaltje houdt vol met kreetjes en gilletjes en anekdotes over eenhoorns en regenbogen: ja, dan krijg je niks voor elkaar. Je bent niet Sandy uit Grease, voor crying out loud. Als je dat decollete gewoon combineert met een stevig gesprek over de schorsing van Alberto Contador, is er niks aan de hand.

Dit is mijn theorie. Ik zeg niet dattie altijd werkt. Maar bij mij wel. Maar echt.

Dus: dress like a woman, talk like a man. Niks aan de hand. Dan kun je met je erotisch kapitaal wapperen tot je slipje op de grond ligt.

En ik had helemaal geen speciale feestdag nodig om daarachter te komen.

CC Foto: C.P. Storm

Festivals zijn namelijk mijn lievelings. Ik hou van tenten met bandjes, ik hou van de hele ‘we zien wel waar het schip strandt en waar we belanden’ mentaliteit en ik hou van in het gras zitten en mensen kijken.

Waar ik alleen niet de allergrootste fan van ben, is kamperen op een festivalcamping. Waarbij je altijd in andermans lawaai moet slapen, of dat nu neukgeluiden zijn, drankspelgeluiden of muziekgeluiden zijn. En dan ‘s ochtends allemaal in de rij om te douchen onder zo’n lauw pisstraaltje, en poepen op een dixi. Neen, dat doe ik niet van harte.

En daarom zat ik dit weekend in het allerbeste idee OOIT. Want ik was op een festival. Maar: ik was op een festival op een bungalowpark!!! Bungalup, want zo heette het, werd georganiseerd door de mensen achter Valtifest, een kick ass festival in Amsterdam in september.

En nu konden wij dus drie dagen Valtifest meemaken, op een bungalowpark! Dus ‘s avonds dansen, en daarna slapen in een gewoon bed! En ‘s ochtends douchen in een echte douche! En zelf eten meenemen! En dat alles ook nog met de lieve vriendinnen die ook niets liever wilden dan dansen alsof er geen morgen was.

Schuimbekken, dat is wat ik deed. Schuimbekken van vreugde en alles. Want ik ben in normale toestand al niet zo gelukkig in een tent, maar als ik brak ben, is de tent mijn grootste vijand. Ik kan namelijk lijden als ik brak ben. Lijden met een hoofdletter L. Ik wil alleen maar in foetushouding liggen, een wc in de buurt hebben en mijn maag tot kalmte manen.

En dat gaat zo slecht op een schuimrubberen matje, met je buren die vanuit hun tent een privé-dansfeestje houden met DJ Ik Bonk Je Trommelvliezen Eruit.

En dus was Bungalup hemels. Helemaal omdat wij ook nog eens in een luxe appartement zaten, met twee wc’s, twee douches, een bubbelbad en een sauna. Dat is potverdorie luxer dan ik thuis ooit zal hebben!!

En zo danste ik ‘s avonds de benen onder mijn lijf vandaan, om diezelfde benen ‘s ochtends slash ‘s middags te laten rusten in het kick ass bubbelbad. Ik lag misschien even in foetushouding, maar deed dat wel in een lekker bed. En dat scheelt je een halve kater, kan ik je vertellen.

Ik wil nooit meer anders. Waarom was dit er nog niet? Waarom hebben wij allemaal zo lang liggen slapen? Ik neem alvast een optie op een kaartje voor volgend jaar.

Nooit meer een stinkende tent, met stinkende buren en een stinkende dixi. Elitair Festivallen gaat het helemaal worden in 2012. Let op mijn woorden.

CC Foto: Privébezit

Elfstedenkoortsige bekenden
Bijkomend voordeel van mijn vakantiehuisje is dat het pal aan de Elfstedentochtroute ligt. Nu is dat voor mij niet zo spectaculair, want mijn ouders wonen vlakbij de Zwette, dus wij hadden in 1997 locatietechnisch ook niets te klagen. Maar het was wel een leuk wetenswaardigheidje voor al mijn Elfstedenkoortsige bekenden op de sociale media, die elders in het land hun ogen panisch op de thermometer gericht hielden.

Vandaar dat ik mezelf kroonde tot Rayonhoofd van Stavoren (met hierbij mijn oprechte excuses aan het echte Rayonhoofd van dit stadje voor het jatten van zijn titel), en hield ik iedereen dagelijks op de hoogte van de dikte van de ijskorst.

Helaas was er helemaal geen ijskorst.
Het water stroomde en stroomde, hoezeer de weermannen en -vrouwen ook spraken van extreme kou en dergelijke. Het leek wel alsof de sloot zich er niks van aantrok. Terwijl ik de mensen in Holland graag wilde verblijden met een blij bericht. Als het ijs deze week zo dik zou groeien dat het zelfs mij zou houden, zou het helemaal goed komen met de Tocht der Tochten.

Gillen in het pikkedonker
Die hoop wilde ik ze geven, als Rayonhoofd Ad Interim. Want het zou zo mooi zijn. Ik wil net zoals in 1997 weer eens om vijf uur ’s ochtends door mijn moeder uit bed gehaald worden, om met drie maillots onder mijn spijkerbroek aan de kant van de Zwette te staan en te gillen naar al die mannen en vrouwen die in het pikkedonker richting Sneek schaatsen, met een hele dag vol kou en wind en ontberingen voor de boeg.

Witte weilanden
En daarna wil ik de hele dag voor de televisie zitten, en om elf uur ’s ochtends al boerenkoolstamppot eten omdat de magen al knorren. En dan maar kijken naar die beelden uit de helikopter. De beelden van zwoegende schaatsers en van de scheuren in het ijs, en de witte weilanden en de dweilorkesten bij de stempelposten.

Snap dat dan
Toen we twee jaar geleden zo’n strenge winter hadden, moest een van mijn broers voor zijn werk naar Israël. ‘Als er een Elfstedentocht komt, kom ik terug’ zei hij. Terwijl hij hem niet eens zou schaatsen. Veel mensen snapten dat niet. Ik wel. Hij dacht ook aan boerenkool en maillots onder de broek en het bruggetje over de Zwette.

Er ligt nog geen ijs in de sloot van Stavoren. Maar zodra het oangiet, ben ik terug. Om mijn taak als Reserve-Rayonhoofd op mij te nemen. Zodat die tocht er eindelijk weer eens komt.

CC Foto: privébezit

Site van mijn dromen
Volgens een onderzoek onder 10.000 Nederlanders, willen vrouwen het liefst verleid worden Nick en Simon of door Chris Zegers. Dit meldt mijn lievelingssite ons, Nu.nl/achterklap (Waar waren wij zonder nu.nl/achterklap? Nergens. We zouden doelloos dobberende mensen zijn, op een grote woeste zee vol serieus nieuws en omlaaghangende mondhoeken. Basta.)

Een van de twee? Of allebei tegelijk?
Ik moest dit bericht even een paar keer lezen. Willen die vrouwen door Nick OF Simon verleid worden? En maakt het ze dan niks uit door wie? Of willen ze gewoon door ALLEBEI tegelijk verleid worden? Waarmee we qua seksuele dingetjes meteen een level verder zijn, natuurlijk.

Feit is dus dat er dus best veel Nederlandse vrouwen zijn die graag een trio willen met Nick en Simon. Vrouwen die de tekst van het lied ‘Rosanne’ dus iets te letterlijk nemen.

Lekker beachvolleyballen
Ik kan me hier maar moeilijk iets bij voorstellen. Vooropgesteld: ik ben dol op Nick en Simon. Vooral sinds ‘The Voice of Holland’ en ‘De Zomer Voorbij‘. Wat een grappige jongens. Altijd vrolijk, zo lijkt het. Ik heb dus ook sinds kort de vurige wens om een keer te komen logeren tijdens ‘De Zomer Voorbij’, zodat ik kan beachvolleyballen met ze, en bij het kampvuur een gevoelig liedje kan zingen. En verder de hele dag grappen maken in plat Volendams.

Dat zou ik allemaal met ze willen doen. Maar seksen? Echt seksen? Dat je dan roept: ‘kom eens hier met die dikke paling van je’ en dat zij dan allemaal sexy dingen tegen jou zeggen die je niet kunt verstaan omdat dat Volendams zo’n verrekte lastig dialect is? Dan kan ik zo twintig spannendere alternatieven bedenken.

Het ruikt hier naar de NS
Zijn Nick en Simon tegenwoordig het sexy neusje van de zalm? Loop ik achter wanneer ik nog altijd liever een iets sexiër, broeieriger type wil? Ik vind het leuke jongens, maar ze rieken toch een beetje naar Ik Hou van Holland, de NS, paling en senseo-koffie met een gevulde koek.

Ik zou graag een groter onderzoek willen. Onder alle vrouwen van Nederland. Want ik kan me gewoon niet voorstellen dat we dit willen met z’n allen. Het is vast een onderzoek in opdracht van de NS. Dat kán niet anders.

CC Foto: still uit filmpje

Wanneer je eigenlijk aan het werk moet
Ik moet een boek schrijven. Want de deadline komt in zicht. En anders wordt mijn redacteur kwaad. Maar thuis schrijven, dat is nog best lastig. Er zijn altijd urgentere deadlines, en er zijn altijd vriendinnen die wel samen willen eten, of in de kroeg willen zitten. En dan heb ik het nog niet eens over de wasjes, de afwasjes, de stofzuigjes en alle andere huishoudelijke taken die je kunt gaan doen wanneer je eigenlijk aan het werk moet.

Alleen een uitzicht graag
En daarom wilde ik een week in een vakantiehuisje. Een week zonder afleiding, mensen, ruis. Gewoon in een huis met een uitzicht, een laptop en een stapel boeken. En dan maar schrijven.

Ik vroeg op Twitter wie er zo’n huisje voor mij had. En binnen een kwartier had ik er vier. En nu zit ik in het huisje van W en G, ergens in het midden van niets, op de rand van de wereld.

Man met hengel
Het is hier schattig. W had het bed al voor me opgemaakt, en de kachel aangezet. Achter het huisje stroomt de vaart. Ik kijk uit op de rand van het stadje. Zonet kwam er een man met een hengel voorbij lopen.

Dat was het.

Plaats delict
Het voelt alsof ik in een Zweedse detective zit. Een houten huisje met een schrijfster, en verder niks. Als er straks een lijk in de vaart drijft, ben ik mooi de sigaar. Dan zullen de mensen in het stadje wel gauw naar mij wijzen; die rare vrouw in het vakantiehuisje. ‘Ze maakte een wat afwezige indruk. En ze kocht nasikruiden bij de COOP‘.

(Sowieso heb ik nogal de rare afwijking om overal een mogelijk plaats delict te zien. Ik heb in mijn leven gewoon te veel detectives gekeken. Daarom onthou ik ook altijd signalementen. Zodat ik de politie iets te vertellen heb, mocht er iets bloederigs gebeuren. Een vermoeiende afwijking hoor. Maar ooit zal een detective mij dankbaar zijn.)

Een Blaudzun-plek
En zo zit ik hier, en maak ik schema’s met daarop de dingen die ik nog moet doen. De stukken die ik nog moet schrijven. Zodat mijn hoofd leeg raakt, en mijn boek vol. En ondertussen zingt Blaudzun zijn nieuwe cd voor mij. Het lijkt wel alsof hij zijn liedjes hier heeft geschreven, zo goed passen ze hier.

Morgen ga ik even bij zee kijken. Misschien dat de wind de gedachten in mijn hoofd even op hun plaats blaast.

Volgens mij ga ik het hier wel fijn hebben, hier in het midden van niks. Ik hou jullie op de hoogte. Tenzij ik vermoord word. Maar in dat geval horen jullie dat wel van Wallander.

CC Foto: privébezit

Verrekte virus
Na het eten keken wij met elkaar GTST, iets wat we vaker doen, en wat de laatste tijd ook wel onontbeerlijk is, aangezien ze in Meerdijk allemaal bij bosjes neervallen door dat verrekte virus, en het dus zaak is regelmatig te kijken, anders ben je zomaar de tel kwijt.

Afijn, wij hadden dus een half uur zitten kijken hoe alle acteurs van GTST geloofwaardig probeerden te janken, wat er negen van de tien keer gewoon potsierlijk uitzag. Na GTST begon Peter van der Vorst met zijn programma. Dus wij bleven gemakshalve maar even hangen.

Enfin, dat programma
‘Mijn leven in puin’, want zo heette de show, ging over de Rotterdamse René. René had nogal veel spullen in zijn huis staan. Wat zeg ik: zijn vier verdiepingen tellende huis stond van plint tot plafond vol met dozen. Hij verzamelde namelijk muziek- en filmdingen, en was daarin nogal doorgeschoten.

Zijn vriendin Petra vond dat de maat vol was, en had Peter’s hulp ingeschakeld. Die had twee assistentes: een opruimcoach en een psycholoog. Met die laatstgenoemde was niet zoveel mis. Okee, ze hopte wat snel naar de jonggestorven ouders van René, maar goed, het is televisie, dus men heeft geen tijd voor zestien sessies met inleidend geklessebes.

Maar die opruimcoach, daar wil ik het even over hebben.
Die kwam binnen, inspecteerde met een zuinige streepmond de ravage, en zijn plompverloren tegen René dat hij tachtig procent van zijn shit zou moeten lozen.

René sputterde tegen. Wat mij een volkomen logische reactie lijkt. Want als iemand tegen mij zou zeggen dat ik tachtig procent van mijn spullen weg zou moeten doen, zou ik de vrouw in kwestie waarschijnlijk met een bezem mijn huis uit jagen, en Peter van der Vorst erbij.

En toen René met pijn en moeite een aantal dozen op straat had gezet -dozen vol met Star Wars-parafernalia- werd dat niet beloond met een krul, een sticker en een aai over de bol van de juf. Nee, zo gaat men niet met elkaar om bij ‘Je Leven in Puin’.

Stomme opruimjuf
DIT IS PAS VIJF PROCENT!!! Gilde de opruimjuf, die voor de gelegenheid een spuuglelijke groen metallic jas aan had getrokken (sowieso grossierde de cast van ‘Je leven in puin’ in lelijke jassen, maar dit geheel terzijde.) Nee, lekkere motivatie, stomme opruimjuf van wie ik de naam alweer ben vergeten!

Cut die jongen some slack! In één week moet hij aan een random psychologiechick al zijn jeugdtrauma’s opbiechten, en afscheid nemen van al zijn spullen. Kunnen we misschien iets aardiger doen?

Ze pakken alles van je af
Ik had zin om de hele boel op te kopen, en dan na afloop van de uitzending alles weer aan René terug te geven. Om ze te fucken, die stomme mensen van ‘Je leven in Puin’.

Mensen met zuinige streepmondjes; laat ze nooit toe in je leven. Ze pakken alles van je af.

CC Foto: still uit filmpje

Go Arie en zijn team
Ik vind het een goed programma, dat ‘Uit de Kast’. Je zou het liefste in een wereld leven waarin iedereen moeiteloos zijn of haar geaardheid aan familie en vrienden kan vertellen, maar zo lang dat nog niet voor iedereen een gemakkelijke boodschap is, is het goed dat Arie en zijn team de jongeren helpen en ondersteunen.

Korfbal
En vaak levert dat hele spannende en lieve televisie op. Zoals bij de jongen van afgelopen dinsdag. Niek vertelde aan zijn korfbalteam en zijn klas over zijn homoseksualiteit, en de wetenschap dat hij heel lang gepest is, maakte zijn actie alleen nog maar dapperder. Gelukkig reageerde iedereen hartstikke positief (de meisjes uit zijn korfbalteam: ‘dat lekkere ding dat laatst met je mee was naar de training, is dat je vriendje? Oh shit man, hij was echt vet knap!’)

Depressief
Maar toen ik online alvast de aflevering van komende dinsdag bekeek, sprongen de tranen mij in de ogen. Derk Anne is christen èn homoseksueel. Hij weet het al een tijd, en is daardoor lange tijd depressief geweest. Nu heeft hij zichzelf geaccepteerd, en is hij er klaar voor om het zijn christelijke studentenvereniging en zijn opa en oma te vertellen.

Als je er maar niks mee doet
Zijn opa en oma reageren zoals je dat van een christelijke opa en oma kunt verwachten. Maar hoe sommige van zijn studentenvrienden reageerden, daarvan sprongen de tranen in mijn ogen. Er waren erbij die hem het beste gunden, maar er waren er ook een heleboel die hem heus wel het beste gunden, mits hij geen praktiserend homo zou worden. Want dat mocht natuurlijk niet van God.

Liever niet
Waarmee dus gezegd: prima dat je op mannen valt, maar doe er maar niks mee. Stop het maar weg. Als je alleen, op je kamer naar foto’s van Jamai wilt staren, dan is dat okee, maar mocht je per ongeluk de liefde van je leven tegenkomen, dan hebben we liever niet dat je daaraan toegeeft.

Want we hebben onze naasten wel lief, maar alleen als het in ons straatje past. Anders pas je je maar aan.

Dan maar niet
Mijn hart brak. Die arme Derk Anne. Dit zijn je vrienden. Vrienden die zeggen dat ze het accepteren, mits jij je gevoelens maar wegdrukt. Wat zijn dan voor vrienden? En het ergste was dat Derk Anne, toen Arie hem een maand later opzocht, vertelde dat hij dat dan misschien maar zou doen. Niet praktiserend homoseksueel worden. Want het oordeel van zijn vrienden en familie telde wel zwaar.

Potje schreeuwen tegen de laptop
‘Nee!’ schreeuwde ik tegen mijn laptop.’Niet doen, Derk Anne! Je bent niet raar, zij zijn raar!! Er zijn genoeg mensen die je wel accepteren! Hoe kun je je leven nu zo laten bepalen door mensen die je overduidelijk niet eens het beste gunnen, al denken ze totaal in hun recht te staan!’

Ik was er een halve dag ziek van. Dat het nog bestaat zeg, anno 2012. Het is maar goed dat Arie en zijn team mensen zoals Derk Anne kunnen ondersteunen. Hij zal het hard nodig hebben.

CC Foto: elsie esq

Moeilijk kijken etc.
Over die wielrenners kan ik kort zijn: die waren ontzettend leuk. Beetje schuchter, maar heel aardig. Ze beantwoordden allemaal braaf mijn vragen. Alleen Cancellara had geen tijd, want die was moe/ moest rusten/ keek een beetje moeilijk/ zat de hele middag met een of andere Zwitserse journalist te beppen zodat er geen tijd was voor een Nederlands chickie.

Maar ach, die dingen gebeuren. De rest was dus ontzettend lief. De staf, en de renners. Maar wat bijna net zo gek was als de ontmoeting met sporters waar je huizenhoog tegenop kijkt, was de omgeving waarin wij verkeerden.

Nou, waar zat je dan?
Wij zaten namelijk in een Duits vakantiepark op Mallorca. Alles was Duits. Iedereen sprak Duits. Alle gasten waren Duits. En naast de renners en die twee Nederlandse journalistes was het overgrote deel van de gasten oud.

Reinhard en Martha
‘s Avonds was er een lopend buffet waar je -dat moet gezegd worden- behoorlijk lekker eten kon opscheppen. En daarna kon je aan grote ronde tafels plaatsnemen. Wij, fotografe F. en ik, zochten altijd een tafel voor ons alleen, omdat we al de hele dag met onbekenden moesten praten.

Als je dan even vrij bent, heb je geen behoefte om ook nog het levensverhaal van Reinhard en Martha uit Darmstadt aan te horen. Hoe interessant hun leven ongetwijfeld ook zal zijn. Want daar twijfel ik niet aan, Reinhard en Martha!

Ik verzin het zelf wel
Bovendien, en dat was ook een beetje het probleem, wist ik al lang hoe het leven van Reinhard en Martha eruit zag. En ik wist ook hoe hun buren, Klaus en Agatha uit Bremen woonden, en wat voor werk de man van de weduwe Schwarzmann deed.

Want dat verzin ik altijd zelf. Dat is mijn probleem. Altijd als ik nieuwe mensen ontmoet, weet ik binnen drie seconden wat voor werk ze doen, hoe hun huis eruit ziet, en waar hun laatste ruzie over ging.

Oh oh, risotto
Het gaat automatisch. En het is een zegen (want ik heb van die rijke fantasie toch mooi mijn werk gemaakt), maar het is ook een vloek. Het is nogal vermoeiend, al die levens van al die mensen.

Zag ik een stel van middelbare leeftijd aan tafel zitten. Hij at risotto met schelpdiertjes. Zij keek behoedzaam. Dan denk ik meteen: Zij heeft net bij het buffet nog tegen hem gezegd dat hij beter geen schelpdiertjes kan eten. Of was hij soms vergeten wat er anderhalf jaar geleden was gebeurd in dat restaurant in Bonn? Nou, dat was geen fraaie lucht, die ze naderhand rook in de badkamer. Maar ja, hij was zo koppig, haar Johann. Hij dacht per slot van rekening ook dat hij zelf wel een dakkapel zou kunnen bouwen. Maar ondertussen zat ze al mooi een half jaar in dat oranje plastic. En och, hoe dat kon klapperen wanneer het hard waaide!

Doorgedraaid
Dat denk ik dan allemaal. En bij het volgende stel verzin ik wel wat anders. Kunt u zich voorstellen dat ik na een week op dat vakantiepark helemaal doorgedraaid was?

Ik moet hier iets op verzinnen. Misschien moet ik het maar opschrijven ofzo. Ben ik het in ieder geval kwijt.

CC Foto: privébezit

Stille trom
Enfin, ik dus naar de kapper. Voorheen had ik altijd mijn eigen kappersmeisje. Ik had haar via Viva.nl opgespoord toen ze ineens met stille trom was vertrokken uit mijn vaste kapsalon.

We leefden tevree, mijn kapster en ik. Eens in de zoveel tijd belde ik haar, en dan mocht ik in haar huisje langskomen, zodat zij mijn lokken kon fatsoeneren. Dat was altijd heel gezellig. Maar aan al het moois komt een einde. Mijn kappersmeisje ging een andere studie doen, en kreeg het al snel veel te druk met ander, niet kapselgerelateerd werk.

WOW fijn
Ik moest haar loslaten, zeiI  ze laatst. Het viel me zwaar. Dus nu ben ik weer kapperzoekende. Maar daar zit één voordeel aan.

Ik kon namelijk weer eens in een kapsalon. En daardoor wordt mijn haar weer eens gewassen door de kapper. En WOW, wat is dat toch altijd fijn.

Zeg maar dag tegen je gezonde verstand
Wat doen die mannen en vrouwen toch met je? Zodra ik mij achterover laat zakken in zo’n wasbak, lijkt het wel alsof ze met hun ferme haarmasseerbewegingen al mijn gezond verstand uit mijn hoofd wassen.

Ik kreun nog net niet, maar oh boy, wat vind ik het fijn als iemand je terloops een hoofdmassage geeft. Maar ik word er dus wel een beetje wappie van. Want na zo’n wasbeurt ben ik zo relaxed, dat ik stante pede ben vergeten wat ik ook alweer met mijn haar wilde.

Alleen model erin knippen joe
Terwijl je dat altijd HEEL DUIDELIJK in je hoofd moet houden. Vooraf repeteer ik altijd een tekstje, met daarin de woorden ‘ik ben trots op mijn lange haar niet te veel eraf alleen model erin knippen ok joe joe joe’.

Lekker doortastend
Maar ik lag afgelopen maandag nog geen minuut in de wasbak, of ik was dat allemaal alweer vergeten. Als een spinnende kat liet ik mij onder handen nemen door het haarwasmeisje. Haar vingers masseerden mijn hoofdhuid, en ze deed dat zo doortastend dat ik al bijna wilde vragen of ze vanavond iets te doen had.

En toen ik dus bij de kapper in de stoel zat, vergat ik mijn tekst, en liet ik hem mijn kapsel verkrachten. Nou ja, dat is een beetje hard gezegd. Mijn haar zit prima, maar het is bovenop een stuk korter dan ik had bedacht. Alleen maar omdat ik niet had gezegd dat ik mijn haar wil laten groeien. Ik had alleen gezegd dat ik trots was op het feit dat mijn haar zo lang is tegenwoordig.

Hypnose, het was hypnose
Kardinale fout. Je geeft ze één vinger, en ze knippen je hele hand eraf. Zo zijn ze, die kappers. Ze zijn gewoon enthousiast. Voor je het weet hebben ze je ook nog veel te dure shampoo aangesmeerd, met bijpassende cremespoeling en haarmasker, en oh ja, dit goedje want hiermee kun je je haar lekker stug maken en wie wil dat nou niet. Maar ik geef de schuld aan het haarwasmeisje. Die had mij met haar sterke vingers gehypnotiseerd. Dat was me bij mijn oude kappersmeisje nooit gebeurd.

CC Foto: privébezit

Even een mantra hummen
De verstandige Nynke zou op dat moment op de grond gaan zitten, haar benen in een moeilijke yogapositie wurmen en een geruststellende mantra hummen, om zo die donderwolk boven mijn hoofd vredig over te laten drijven.

Maar ik was labiel, moe en kon al vlechtjes maken van al het haar op mijn tanden, dus ik ging er met gestrekt been in.

Zure boertjes
Want de opmerking ‘Vrouwen hebben geen humor’ vind ik de grootste dooddoener aller tijden. Ten eerste omdat het niet waar is. Ik heb heel veel grappige vriendinnen; en dat zijn stuk voor stuk vrouwen die ook grappig gevonden worden door mannen.

Ten tweede: hoe kun je een complete sekse afrekenen op het feit dat jij niet van Tineke Schouten of Karin Bloemen houdt? Humor is toch een kwestie van smaak? Humor is toch subjectief? Ik zeg toch ook niet dat mannen geen humor hebben omdat ik toevallig zure boertjes krijg wanneer ik Guido Weijers hoor praten?

Ik ben alleen verantwoordelijk voor mezelf he
Omdat een man toevallig één vrouw niet grappig vindt, scheert hij meteen een complete sexe over een kam. Terwijl ik helemaal niet verantwoordelijk ben voor Tineke Schouten en Karin Bloemen! Ik ben Nynke de Jong, verantwoordelijk voor haar eigen gevoel voor humor, en dagelijks genietend van al haar hysterisch grappige vriendinnen.

Lekker schuddebuiken
Dat denk ik dan, wanneer zo’n jongen achteloos iets zegt over vrouwen en moppen. En dan wil ik zo graag zen en in balans zijn, en tot tien tellen. Maar dat lukt dan nooit. Want ik voel me toch aangesproken. Ik wil toch op de barricaden klimmen om zo’n jongen te laten zien dat er genoeg vrouwen zijn die je doen schuddebuiken.

Terwijl ik gewoon niet moet reageren. Laat zo’n knakker maar. Wat weet hij nou? De volgende keer ga ik dus wel met gevlochten benen in een zenhouding zitten. En tel ik tot tien. Om daarna met zestien goede grappen zo’n jongen volledig af te fikken.

CC Foto: privébezit

Appelstroopvlekken
Meestal zit ik dus een beetje te vereenzamen in mijn woonkamer. Met veel nespresso, crackers met appelstroop, en dientengevolge allemaal appelstroopvlekken in mijn joggingbroek.

Als ik mijn dag heb, wil ik nog wel eens in een café gaan zitten, zodat ik een reden heb om make-up op te smeren, een panty aan te trekken en een beetje te sjansen met de barman.

Mottig en duffig
De dag waarover ik het even met jullie wil hebben, zat ik gewoon thuis. Het was ergens in december. Bril op, haar in de war. Beetje mottig en duffig was ik. Tot ik een mail kreeg van ene Femke. Of ik een reportage wilde maken voor een nieuw wielertijdschrift. De Soigneur heette het.

Brood op de plank, gaarne
Ik reageerde een beetje lauwtjes. Je krijgt als freelancer wel vaker van dit soort vragen, maar meestal moet dan alles voor en appel en een ei. En dan zeg ik altijd veel te enthousiast ja, en vergeet vervolgens dat er ook nog brood op de plank moet komen.

Bovendien kon ik helemaal niet meewerken, want de reportage moest in januari gemaakt worden, en die maand zou ik mijn boek af schrijven. Ik stuurde dus een welgemeend ‘jammer de bammer, helaas pindakaas’ naar Femke.

EN TOEN ZEI ZIJ
‘Oh jammer’, zei ze. ‘Je zou namelijk mee op trainingskamp mogen met Team Radioshack-Nissan-Trek. Op Mallorca. Een week lang. En je mag mee in de ploegleiderswagen. En Fränk en Andy Schleck, en Fabian Cancellara interviewen.’

‘Maar als je niet kunt, regel ik iemand anders.’

Totale hysterie
Inmiddels zat ik te gillen als ware ik de moeder van Kevin McAllister die erachter komt dat ze haar zoon wederom is vergeten. Team Radioshack-Nissan-Trek is namelijk een van de grootste en beste wielerteams ter wereld. Ik belde in totale hysterie mijn redacteur, tetterde deze kans in zijn oor, waarop hij in mijn oor tetterde dat ik een rare aap was wanneer ik niet zou gaan, en dat het boek wel eventjes kon wachten.

Kindje van vijf
Want journalisten mogen niet vaak in de buurt komen van wielrenners. Nou ja, een beetje in de buurt. Op het parkeerterrein van het hotel bijvoorbeeld. Maar wij zitten in hun hotel. Wij zijn bij het ontbijt. Wij zitten in de ploegleiderswagen. Althans, dat is ons beloofd.

Dat is uniek. En daarom lopen fotografe Femke en ik al weken te stuiteren. En belde ze mij, en zei ze: ik voel me als een kindje van vijf dat bijna haar verjaardag gaat vieren.

En zo voelt het precies. We zijn twee meisjes op de avond voorafgaand aan hun verjaardag. En morgen zien we al die renners naar wie wij normaal alleen maar op tv kunnen kijken. Die we ademloos aankijken tijdens de Touretappes en de voorjaarsklassiekers.

Dus deze week ben ik even weg. Maar als ik iets moois meemaak, dan laat ik dat weten. Maar tot die tijd vier ik mijn verjaardagsfeestje met veertig renners en een fotografe.

De foto is gemaakt tijdens de vorige wielerschrijfklus die ik heb gedaan. Hopelijk is het op Mallorca net zulk mooi weer.)

CC Foto: privébezit

Ik zat klaar
Nou. Aangezien ik toch thuis was, en een Sinterklaasmusical voor mijn goede vriendin Dree moest maken (we vieren dit weekend verlaat Sinterklaas, maar ze leest dit toch niet voor vrijdagavond, dus ik kan het ook wel verklappen), zat ik voor de tv.

Kruidcakerecepten
Want ik hou van De Libelle. Ik hou van De Libelle zoals je van oude buurvrouwen houdt, die je gehele jeugd door het vliegengordijn heen bij je in huis stapten, om thee te drinken met je moeder en kruidcakerecepten uit te wisselen.

Ik las de Libelle van kaft tot kaft. Waardoor ik op achtjarige leeftijd al bekend was met de problemen waar vrouwen van middelbare leeftijd mee kampen. Wat weer verrekte handig was toen ik jaren later in een bejaardentehuis ging werken. Ik kon met al die vrouwen lezen en schrijven. Ik wist alles over de overgang, incontinentie, puberende kinderen en het efficiënt schoonhouden van het doucheputje.

Yvon Jasperskleren
De documentaire van de VPRO gaf gelukkig een heerlijk bevestigend beeld van alles waar ik De Libelle mee associeer. Fotoshoots met vrouwen op het strand die een roerig jaar hebben gehad, een kerstfotoshoot met Yvon Jasperskleren en kindvriendelijke recepten. Alleen het reportage-onderwerp ‘Een dag uit het leven van een kat’ sneuvelde in de vergadering, terwijl dat prima had gepast in De Libelle van 1995. Sterker nog: Marjolein Bastin tekende nergens anders over dan over haar hondje Saartje.

(Dat ik nog weet hoe dat hondje heette, en dat het een Jack Russel Terriër was, en dattie op een gegeven moment doodging en dat Marjolein toen van puur verdriet alleen nog maar verwelkte viooltjes aquarelleerde. Dat is best wel treurig.)

Bozige vrouwen
Maar terwijl ik zat te kijken naar hoofdredactrice Franska die vanachter haar strenge bril haar redactie aanspoorde, had ik met een aantal geestverwantes op Twitter al een alternatief tijdschrift bedacht. Eentje zonder mooie plaatjes. Zonder positieve verhalen. Voor bozige vrouwen die nergens zin in hebben. Lekker mopperen met zijn allen, maar wel grappig mopperen.

Een uurtje twitteren leerde dat er best wel een markt voor was. Voor zo’n anti-blad. Dus nu vind ik dat we daar maar eens over moeten brainstormen. Ik oefen alvast om net zo streng over mijn bril heen te kijken als Franska.

CC Foto: Breibeest

Bleek bekkie
Zoals jullie weten verfde ik recentelijk mijn haar bruin. Dit omdat mijn blonde haar in een verregaande staat van ontbinding verkeerde, en omdat het winter zou worden, en ik in de winter van blond haar altijd zo’n bleek bekkie krijg.

Nu schreef ik al over het feit dat bijna alle vrouwen in mijn omgeving het een goede zet vonden, maar dat de mannen in de mijn omgeving een beetje lauwtjes reageerden. Die zagen mij liever met blond haar.

Een voetbalminnende prostituee
Dit baarde mij toch enigszins zorgen. Niet dat ik blind afga op het oordeel van mijn mannelijke vrienden (want dan zou ik er altijd bijlopen als prostituee en mijn dagen vullen met volgen van alle voetbalcompetities ter wereld), maar ik vind het wel leuk als mannen mij aantrekkelijk vinden.

Noem me oppervlakkig, dat mag. Maar ik ben een vrijgezelle vrouw met ambitie en verlangens, en ik heb zo nu en dan ook een aai over de bol en een complimentje nodig.

Maar dat complimentje kwam uit een totaal andere hoek!

Uit welke hoek dan?!?
De Universiteit van Westminster heeft namelijk een onderzoek gedaan. Ze hebben een meisje drie keer naar een kroeg gestuurd. Een keer met blond haar, een keer met bruin haar, en een keer met rood haar. Het bleek dat ze als blondine het meest werd aangesproken. Okee, okee.

Maar daarna lieten ze de kroegbezoekers foto’s van haar zien, en toen vond de meerderheid haar er met bruin haar het aantrekkelijkst en het intelligentst overkomen.

Voer een goed gesprek met me
Woohoo! Ik ben zonder blond haar dus wel minder pik-me-op-en-sleur-me-mee-naar-je-hollerig, maar meer pik-me-op-voer-een-goed-gesprek-met-me-en-sleep-me-daarna-mee-naar-je-hollerig!

Nou, daar doe ik het wel voor hoor. Prima. En ach, het is maar een onderzoekje hè. En het fijne van onderzoekjes als deze: mocht de uitslag je niet bevallen, dan kun je de boel altijd nog keihard negeren. En gewoon naar de kroeg gaan.

Lekker kerken
Bij mijn ouders in de kerkelijke gemeente kun je tijdens de Kerst je hart ophalen. Net als in veel protestantse gemeentes hebben ze een Kerstnachtdienst, en zijn er op Eerste-  en Tweede Kerstdag kerkdiensten.

Ik besloot om naar de Kerstnachtdienst te gaan (omdat ik die traditie gewoon heerlijk vind) en naar de dienst op Tweede Kerstdag, omdat mijn moeder met haar koor die dienst vocaal zou pimpen.

Niet alleen evergreens
Dat is toch geen evergreen?
Maar toen mijn moeder op Eerste Kerstdag zich rond koffietijd weer thuis meldde, had ik daar al spijt van. Ik wierp een blik op de door haar meegebrachte liturgie. Ik zag veel Kerstige evergreens. En toen zag ik dat er een meisje was geweest dat ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen had gespeeld op haar gitaar. In de kerstdienst.

Even een mini-college over Hallelujah
Nu weet ik dat het lied ‘Hallelujah’ heet. En dat er in het eerste couplet gesproken wordt over David, een Bijbels figuur. Maar dat is dan ook zo’n beetje het enige heilige aan dat nummer.

Dat nummer gaat namelijk over seks. Passionele, plakkerige, adembenemende seks. Gemeenschap, horizontale mambo, neu-ken.

Uiterst seksbaar
En dat op Eerste Kerstdag. De complete songtekst stond nota bene in de liturgie. Inclusief het ‘remember when I moved in you, and the holy dove was moving to’.

Oh, wat was ik daar graag bij geweest. Wat had ik graag de gezichten gezien van de gemeenteleden die de songtekst besturen, en erachter komen dat we hier te maken hebben met een uiterst seksbaar nummer.

Ik zeg: met Pasen gewoon ‘Let’s get it on’ van Marvin Gaye in de dienst. En met Pinksteren ’2 Become 1′ van de Spice Girls. Reken maar van yes dat ik er dan bij ben. Schitterend.

CC Foto: privebezit
 

Een natte grand foulard
Want echt, op kerstavond kan ik zulks helemaal niet aan. Al die gespannen mensen, al die ongelukkige geliefden, zo ver uit elkaar. Voor ik het weet snuit ik mijn neus in de grand foulard. (Plus: ik moest naar de kerstnachtdienst, dus Robert ten Brink zijn kerstmanifestatie kwam een beetje in het gedrang.)

Drie random chicks in de sneeuw
Dus ik keek ‘m vanochtend. En serieus, het viel weer niet tegen zeg. Al vind ik wel dat een bepaalde onderdelen aan vervanging toe zijn. Want serieus, hoe lang gaan we nog drie random chicks met een vriend in het buiteland ergens in een besneeuwde blokhut stoppen?

En dat we dan heel lang gaan wachten met vertellen dat hun Colombianen en Argentijnen gewoon vlakbij in de sneeuw staan te blauwbekken? Die meiden weten toch al vanaf seconde 1 wat er gaat gebeuren? Waarom zou je ze zo lang in spanning laten, denk ik dan. Ik vind het martelen.

Je klompen, dat voel je aan je klompen
Net zoals de mensen in de studio. Even tussen ons gezegd en gezwegen: mocht je nou een geliefde in het buitenland hebben, en je wordt door je vrienden meegenomen naar de opnames van All You Need, dan voel je toch ook wel op je klompen aan dat er een hereniging aan zit te komen? Helemaal wanneer Robert een praatje met je komt maken, en naar je liefdesleven vraagt.

En dan nog verbaasd kijken, waneer Monica of José door de deur komt stappen. Vind ik schattig, maar wel een tikkeltje naiëf.

Vaders
Waar ze echter nooit mee mogen stoppen, zijn de huilende vaders. Vooral de vaders van middelbare leeftijd, met een zoon of dochter in het buitenland. Ik hield het deze keer overal bij droog, zelfs bij de samenzang van Patty Brard, Patricia Paay en Tatjana. Behalve bij de vader in de Efteling met de dochter in Nieuw-Zeeland en de ernstige ziekte, vorig jaar.

Daar zat ik hard bij de te huilen. Omdat ik die mannen echt álles gun. En vooral gun ik ze een schitterende Kerst. Met dank aan Robert ten Brink.

Waterlanders
Dat zit zo: ik kan niet zo goed tegen terugblikken. Vooruitkijken, daar ben ik dol op. Alles ligt nog open, alles kan en mag. Maar terugblikken, evalueren, zorgt bij mij voor waterlanders waar ik zelf ook helemaaal niet op zit te wachten.

Alles hartstikke mooi
Het was namelijk een fantastisch jaar. Echt, fantastisch. Iedereen is gezond, niemand ging er dood. Ik schreef een boek en kreeg allemaal toffe schrijfklussen. Ik zat een paar maanden op de redactie van Viva, en dat was fantastisch. Ik leerde nieuwe mensen kennen waar ik ontzettend blij mee ben. En met mijn vrienden beleefde ik alleen maar mooie dingen.

Verdrietig en sippig
Een gezegend mens dus, aan alle kanten. En dus riep ik aan iedereen die het aan me vroeg dat het heel goed ging. Echt heel goed. Maar dit jaar merkte ik dat het zo nu en dan helemaal niet zo goed gaat.

Dat ik ook wel eens een beetje verdrietig of sippig ben. Maar dat ik dat eigenlijk niet van mezelf mag zijn. Mensen vinden je ook wel leuk wanneer je niet altijd een eenmanspolonaise bent. Maar dat was ik door gebeurtenissen in het verleden een beetje vergeten. Het is ook makkelijker om te zeggen dat het goed gaat. Dan krijg je veel minder moeilijke vragen dan wanneer je zegt dat je een beetje in mineur bent.

Een beetje leunen
Pas toen een vriend zei dat ik heus wel eens mocht leunen, durfde ik dat een beetje. Ik leerde dat ik ook wel eens niet sterk hoef te zijn. En dat is een fijne constatering. Alleen een beetje sloom dat je er een nieuwe vriend voor nodig hebt om je in te laten zien dat je niet altijd mooi weer hoeft te spelen.

Maar daardoor liep ik gisteren dus wel een beetje te grienen. Geeft niks. Hoort erbij. Dat hoort bij terugblikken. Dat is soms een beetje bitterzoet.

Fijne kerst allemaal!

CC Foto privébezit

Met zijn hoofd op de bank
Vroeger ging ik een keer in de twee weken naar de kerk. Samen met mijn moeder en mijn broertje. Eerstgenoemde ging vrijwillig, laatstgenoemde wilde het liefst de hele dienst lang met zijn hoofd op de bank voor hem bonken.

Over Dominees
Ik zat daar qua gevoel een beetje tussenin. De verhalen vond ik mooi, maar ik geloofde al snel niet zo heel veel meer. Helemaal toen bij mij het lichtje ging branden dat een dominee misschien ergens het gevoel heeft dat hij geroepen is tot het edele ambt van dominee, maar dat hij daarnaast er gewoon voor gestudeerd heeft.

Met dit en dat
Alleen een roeping is niet voldoende. Volgens mij kun je prima theologie studeren zonder roeping. Ergo dus: ik zou zelf ook prima theologie kunnen studeren, als ik oude talen in mijn pakket zou houden. En dan zou ik ook aan een gemeente kunnen vertellen wat God nou eigenlijk bedoelde met dit en dat.

Haha, ik als dominee, haha
Ja, toen was de glamour er wel een beetje af. Dus ja, dank de Heere dat ik geen theologie ben gaan studeren, want geen enkele gemeente zou gebaat zijn bij zo’n dominee. Dus daarom ben ik verhaaltjes gaan schrijven op internet om te vertellen wat ik van de dingen vind, et voila.

Kerst, Pasen, you know
Tijdens mijn studententijd kwam ik dus ook niet meer in de kerk. Alleen tijdens de speciale festiviteiten zoals Kerst en Pasen. En dan vond ik de kerk ook heerlijk. De houten banken, het orgel, het bidden: ik vind het fijn. Want omdat er in de kerk niet zoveel verandert, zit ik meteen tien jaar terug in de tijd.

Dreunende orgels, yeah!
Maar het allerfijnst aan de kerk vind ik het zingen. Het liefst met mijn moeder, want die kent a. alle liederen, is b. supermuzikaal en c. zingt heerlijk hard. Ik hou van psalmen en gezangen. Ik hou van een dreunend orgel en een dreunende gemeente. Ik hou ‘Geest van Hierboven‘ en van ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen‘. Soms ga ik gewoon een tijdje samenzangfilmpjes op Youtube kijken om aan mijn craving te kunnen voldoen. (Speciale dank aan de hervormde gemeente Beerta; die hebben echt de fijnste filmpjes. Dit is geheel zonder sarcasme. Ik vind dit echt.)

Het is de enige reden dat ik terug wil naar een kerk. Om te zingen. Zo nu en dan. En dat ga ik dit weekend dus weer doen. Uit volle borst. (Al moet ik daarbij wel altijd denken aan een conference van de briljante Eddie Izzard.)

CC Foto: Vik Nanda

Mijn middelbareschool-matties
Ik was op haar feest niet de enige vriendin van de middelbare school. Nog altijd heb ik goed contact met negen vrouwen die elkaar allemaal kennen uit de schoolbanken van het Bogerman. Vroeger spraken we over dansoefenavonden bij Dansschool Vergonet of die ene leuke jongen uit 5VWO-speciaal die ons niet zag staan; nu praten we over banen, salarissen, samenwonen of over die ene leuke jongen die ons niet ziet staan.

Een ontzettend accent
M’s nichtje was ook op haar verjaardag. Zij groeide op in Amsterdam, en had tot voorkort haar Friese familie al heel lang niet gezien. Pas toen ze hoorde dat M. In Amsterdam was komen wonen, besloot ze contact te zoeken.

Ze vertelde ons dat ze dat best wel eng vond. Ze had M. Al tien jaar niet gezien, en haar beeld van Friese meisje was als volgt: 1. Ze praten allemaal met een ontzettend accent, 2. Ze zijn heel christelijk en 3. Ze zijn compleet wereldvreemd.

Beige rokken. Allemaal.
Dit vertelde ze ons zonder met haar ogen te knipperen. Daarna zei ze: ‘Maar jullie komen dus ook uit Friesland?!? Maar dat hoor je helemaal niet!’

Wij, T., J. en ik, werden er een beetje lacherig van. Meende ze dit nou echt? Dat ze tot voorkort echt dat Friese meisjes gehuld gaan in lange beige rokken, geen make-up dragen en met walging en afkeuring kijken naar tv-programma’s van BNN?

Blijkbaar. Toen we zeiden dat M. en G. ook nog zouden komen, en dat zij in Friesland wonen, werden de ogen van het nichtje echt schoteltjesgroot. Ze keek een beetje zoals de deelnemers aan ‘Groeten uit de Rimboe’ kijken wanneer ze horen dat ze naar de binnenlanden van Botswana worden gedeporteerd.

Ex-wereldvreemde, tsssk
‘Hoor je aan hen wel dat ze Fries zijn?’ vroeg ze. We moesten haar teleurstellen. Ook aan M. en G. hoor je amper nog iets.’En komen zij dan helemaal met de auto vanuit Friesland?’  Ik rolde met mijn ogen. Ik werd er een beetje recalcitrant van. Aan mij hoor je nog een klein beetje dat ik uit het Noorden kom, en dat vind ik leuk. Ik ben trots op mijn afkomst. Maar het nichtje van M. zette me neer als een ex-wereldvreemde.

Terwijl zij de wereldvreemde was. Een volwassen vrouw, opgegroeid in een grote stad, die zo’n verknipt beeld heeft van mensen die aan de andere kant van de Afsluitdijk wonen.

Ik vond het een beetje sneu. Ga eens op excursie. Je zult zien dat ook buiten de ring van Amsterdam ook leuke mensen wonen.

CC Foto: Jetske19

Een kersttwijg
De jaren hiervoor had ik altijd wel iets kerstdecoreerderigs in mijn kamer staan. Er was nooit genoeg ruimte voor een boom, maar een enorme kersttwijg wist ik altijd wel mijn kamer in te wurmen. En die twijg hing ik dan altijd helemaal vol met kerstversieringen.

Versiering! Versiering!
Want het gaat mij dus niet om de boom, maar om de ornamenten. Mensenkinderen, wat houd ik toch van kerstversiering. En vooral van de kerstversiering van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam. Daar kun je voor een paar euro de meest fantastische boomdingetjes kopen. Of, in mijn geval: twijgdingetjes.

Hardop kokhalzen door homie E.
Maar nu woon ik samen met mijn homie E., en hebben wij een fikse woonkamer, waar je a. prima met een man of acht ‘The Voice of Holland’  kunt kijken en b. waar met gemak een kerstboom in past.

Ik zat daar in september al over te zwijmelen, maar homie E. had er minder zin in. Zij is namelijk een notoire kersthater, en moet hardop kokhalzen bij elke kerst-cd die ik opzette.

Geen schijtboom aub
Maar ze ging overstag. Waarom weet ik zelf ook niet zo goed. En daarom fietsten wij gisteren naar de kerstbomenstal. We wilden een middelgrote. Niet zo’n schijtboom, maar ook niet zo zicht belemmerende struik. We zagen een mooie. Hij had geen kale plekken of rare deuken. Hij stond alleen een beetje scheef, maar dat vonden we wel charmant.

Een koortslip
De kerstbomenverkoper liep op ons af. Het was een donkere man, en hij had een koortslip waar hij overdadig zovirax op had gesmeerd. Ik vertel dit omdat een koortslip bij donkere mensen dus nog meer opvalt dan bij blanke types, waardoor ik de hele tijd naar zijn koortslip moest kijken.

Het potgrondstalletje
‘Deze wordt het’  zeiden wij. Hij tilde de boom op, en trok ‘m daarbij meteen uit de pot. ‘Oh sorry’, zei hij, ‘het heeft nogal geregend, dus de grond is wat nat. Ik doe er wel even wat nieuwe potgrond bij’. En met de boom in zijn hand holde hij richting het potgrondstalletje.

Harteloos dood
Toen hij terugkwam stond de boom nog schever dan daarvoor. Echt, in Pisa zouden ze het een onverantwoorde situatie vinden. ‘Hij staat wel heel scheef nu’, zei homie E. ‘Oh, dan moet je hem thuis gewoon wat water geven, dan gaat hij wel weer rechtop staan’, zei de kerstbomenman.

Wij fronsten onze wenkbrauwen. Weh? Echt? Maar omdat ik alleen ervaring heb met kersttwijgen, en verder al het groen in mijn buurt harteloos dood laat gaan, namen wij de boom toch maar mee.

Het kille ochtendlicht
Thuisgekomen bleek de boom heel scheef. En dat bleef hij. ‘s Avonds, wanneer de lichtjes branden, valt het niet zo op. Maar in het kille ochtendlicht blijken wij echt een hele scheve boom te hebben. Je zou er bijna een houten stellage onder willen bouwen, tegen het omvalgevaar.

Maar ach, wat zal het ons boeien. We hebben een boom, en hij hangt vol met mijn heerlijke kerstornamenten, en de overdatumse kerstzuurstokken van mijn homie E. Het is een schitterende boom. Alleen een niet zo symmetrisch.

CC Foto: privébezit

Die nacht
Deze week staat er namelijk ook een ode aan comedienne Floor van der Wal in Viva. Floor overleed eind maart nadat ze ‘s nachts op weg naar huis op haar fiets werd aangereden door een automobilist. Ze had die avond nog opgetreden in Toomler. Ze was een paar maanden daarvoor aangenomen als lid van de Comedytrain, en speelde elke week in de kroeg bij het Hilton.

Een hele kwade
Ik hoorde van haar dood op zaterdag, toen mijn zakenpartner en ik te gast waren bij het radioprogramma ‘Spijkers met Koppen’. We hadden die week ons boek gepresenteerd. Martijn, een vriend en collega van Floor, heeft een vaste column in dat programma. Normaal is dat een hele grappige column, maar deze keer was het een hele kwade.

Martijn was intens verdrietig. En kwaad. Want Floor was dood. Door een roekeloze rijder die haar over het hoofd had gezien. En al zijn woede had hij in die column gesmeten, waardoor hij ons allemaal in het hart raakte.

Nu begint het
En mij helemaal. Ik had de week van mijn leven gehad. Ik had een boek gepresenteerd, en daarna een hele ronde langs de Nederlandse pers gemaakt. Ik voelde: nu begint het. Nu begint de rest van mijn leven. Dit is wat ik het allerliefste doe. En ik wil er nooit meer mee stoppen.

En toen hoorde ik van de dood van Floor. Iemand die ook net had gedacht: nu begint het. Die ook had gevonden wat ze het allerliefste deed, en daar nooit meer mee wilde stoppen. En toen was het voor haar ineens allemaal voorbij. Door één roekeloze rijder.

Ontzettend leuk mens
Het zette me met beide benen op de grond. En daarom was ik ook zo vereerd dat ik Floor haar vrienden mocht spreken, en een ode aan haar mocht maken voor Viva. Omdat Floor niet vergeten mag worden. Omdat ze een groot talent was, en, zo weet ik nu: een ontzettend leuk mens.

En dus, deze week in Viva: een ode aan Floor van der Wal. Voor wie het leven net begon.

Foto: Viva 51

Kraak, zeiden mijn hersens
De hele dag was ik in de weer met mijn liedjeslijst. Die er toch bij? Of die er anders af? Is die niet te corny? Hoe verzin ik daar een link met Kerst bij? En vooral: vergeet ik niks? Is er niet nog een liedje wat per se in onze kerstshow moet? Mijn hersens kraakten, maar in a good way.

Toch maar geen Zomergasten dus
(Ik zeg altijd dat het mijn grote droom is om ooit eens uitgenodigd te worden voor het tv-programma Zomergasten, maar bij nader inzien ruil ik die droom graag in voor een andere, want ik weet nu al dat ik van het vooruitzicht van een avond tv-samenstellen, de rest van het jaar niet zou slapen en aan de betablokkers zal moeten vanwege het schuimbekkend enthousiasme.)

Een soort Kerstnachtdienst
Maar toen ik uiteindelijk mijn lijstje had gecomponeerd, en met Paul naar Amsterdam was gereden, klopte de hele setting als een bus. De nacht was op haar holst, alsof we naar een Kerstnachtdienst gingen. Het gebouw van Eyeworks (waar KX Radio is gehuisvest) was helemaal verlaten; alleen uit een heel klein kamertje kwam geluid.

Ja hoor, The Carpenters
Daar zat DJ Ratz zijn plaatjes te draaien. En daarna mochten wij. En serieus, lieve Viva-vrouwen en -mannen van me: dat was het allerleukste wat ik in tijden heb gedaan. Om beurten kozen we een liedje. Soms iets heel Kersterigs, soms iets wat gewoon mooi en winterig was. En het meest pathetische nummer van The Carpenters, omdat ik gewoon van de gelegenheid gebruik wilde maken om The Carpenters te draaien.

Met je vingers op ‘rec’
Het voelde als een middag op je zolderkamer. Met de Top40 op de radio, en je vingers op de ‘rec’ knop wanneer er een leuk liedje voorbij kwam. En zodra Eric de Zwart begon te praten, snel op stop drukken. Zodat je zelf het liedje kon afkondigen, en met zware stem ‘ennnnn dat was Pieter Andre met Misterrus Gurl’ kon zeggen.

Zo voelde het. Maar dan voor het echie. En zonder Pieter Andre, maar met Paul die altijd de mooiste liedjes kent.

Thuisgekomen stuiterde ik nog helemaal na. Kunnen we niet een Valentijnsshow verzinnen ofzo? Ik wil weer.

(Voor de liefhebbers: de liedjes die we hebben gedraaid. En voor de echte liefhebbers is het allemaal terug te luisteren.)

Sjieke jurk jeeej!
Als ik een top drie zou moeten maken van mijn lievelingsdingen tijdens kerst, dan is dat: 1. dat ik mijn familie dan zie 2. dat mijn vrienden allemaal een sjieke jurk aantrekken om te gaan dansen en 3. kerstliedjes.

Koortjes, belletjes, waldhoorns
Kerst is voor mij niet compleet zonder het keihard meebrullen van het ‘Ere zij God’ in de Kerstnachtdienst. En in de weken voor kerst draai ik het liefst non stop ‘Christmas with the Rat Pack‘ en de kerst-cd van The Carpenters.

Want ik ben nu eenmaal dol op goedkoop sentiment. En op belletjes. En op orgels. En vergeet niet de overdadige koortjes, waldhoorns en obligate teksten over vrede, kinderen, samen.

IJkpunt van mijn studentenbestaan
Vandaar dat ik ook uit mijn panty knapte van vreugde toen DJ St. Paul (jarenlang het ijkpunt van mijn studentenbestaan omdat hij op donderdagavond de Pop O Matic-avond in Tivoli aan elkaar draait, waarmee hij mij jarenlang een reden tot dansen gaf) vroeg of ik met hem een Kerstshow wilde maken. Tijdens zijn wekelijkse uurtjes op KX Radio.

Twee uur ABBA…hmmm
Ik schuimbekte van vreugde. En ben nu dus al dagen de mooiste liedjes aan het draaien, om een selectie te maken uit al die liedjes die mij in december een week hart en twee natte ogen geven. En dat is lastig! Lastig! Omdat van Paul echt alles mag. Hij zei me zelfs: ‘al draai je twee uur lang alleen maar ABBA’.

(Wat ook best tempting is, maar dat terzijde.)

Mooiste kerstlied ooit
Maar welke ik in ieder geval meeneem, is ‘River’  van Joni Mitchell. Het allermooiste kerstlied ooit. Alleen al vanwege de zin ‘I wish I had a river I could skate away on’ Omdat ik me zo en dan precies voel zoals Joni zingt. En de rest kun je dinsdagavond van 23.00 tot 01.00 uur horen. Mits ik er niet te hard doorheen snotter.

CC Foto: hikingartist.com

Ik wil een Central Perk
Toen ik hier kwam wonen, keek ik heel veel Friends. En dan zag ik die mannen en vrouwen samen in Central Perk zitten. En dan dacht ik: dat wil ik. Ik wil in Utrecht een plek hebben waar ik altijd binnen kan lopen, en altijd vrienden tegen kan komen. Waar de barman me kent, en weet wat ik drink.

Hallo, Günther
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Want er zijn nogal wat kroegen in Utrecht. En mijn vrienden zijn ook niet allemaal vrienden van elkáár. Dus die zaten allemaal in verschillende kroegen, waardoor ik nooit mijn eigen Günther kreeg, en nooit de gezellige koffieplek met de grote mokken en de altijd aanwezige vrienden.

Verder was ik wel gelukkig hoor.

Slechte wifi, maar soit
Maar sinds kort is alles anders. Sinds deze zomer zit er een nieuwe koffiezaak in het centrum van Utrecht. Met hele, hele lekkere koffie. En fijne zitjes. En twee Barista’s met een aan hysterie grenzend enthousiasme. En slechte wifi, maar daardoor kan ik er wel goed werken.

Doe maar een zwembad
En de grote bonus: ik kom er altijd vrienden en bekenden tegen. En mijn vrienden en bekenden willen er ook altijd afspreken. En dus zit ik er elke dag. Om koffie te drinken met vrienden, of gewoon, om er te schrijven. En inmiddels weet het personeel dat ik graag een zwembad drink (een dubbele cappuccino), en dat ik graag met grote gebaren een verhaal vertel, waardoor ze soms ongerust vanachter de toonbank mijn kant op kijken. Of alles nog goed gaat.

Ik heb mijn Central Perk gevonden. Zoals men in het intro van de tv-serie ‘Cheers’ zingt ‘Where everybody knows your name’. En ik ga er nooit, nooit meer weg.

CC Foto: privébezit

Ik loog dat het gedrukt stond
Ik kocht een weegschaal. Die had ik tot op heden succesvol uit mijn huishouden geweerd. Want het gaat natuurlijk helemaal niet om je gewicht, maar om hoe je in je vel zit. Zo hield ik mezelf voor. Maar eigenlijk hield ik mezelf gewoon voor de gek. Ik wilde niet weten hoeveel ik écht woog. Als er op een formulier om mijn gewicht werd gevraagd, vulde ik gewoon in hoeveel ik anderhalf jaar geleden woog. En dan loog ik er nog vijf kilo af. Knappe jongen die me kwam controleren, há!

Pil van Drion, anyone?
Maar goed. In het kader van het schone schip dat ik aan het maken was, kocht ik een weegschaal. En, zoals ik mijn vrienden op Facebook meldde, daar hadden ze beter meteen een Pil van Drion bij kunnen leveren. Want mijn gewicht zat dus helemaal niet meer in de buurt van het getal dat ik op formulieren invulde. Verre van. En voordat jullie zeggen ‘het zal allemaal wel meevallen’: mijn BMI is thans dus echt te hoog. Blegh. Dus enfin, ik zag mijn eigen gewicht, viel flauw, en toen ik bijkwam woog ik nog altijd evenveel.

Lekker weightwatcherig
Dus moest er meer gebeuren. Nu had ik op de onvolprezen website Recensiekoning.nl al gelezen over Foodzy. Een app waarmee je je voedselinname bij kunt houden. Je krijgt punten voor alles wat je eet (lekker weightwatcherig) en zo lang je elke dag onder de 100 punten blijft zit je goed.

Yes, een wedstrijdje
Ik denk niet dat het een waterdicht afvalconcept is, maar ik kan in ieder geval in de gaten houden wat ik eet. Plus: ik kan er een wedstrijdje van maken. Een wedstrijd met mezelf. En ik  HOU van wedstrijden. Ik hou van alle soorten wedstrijden. Pubquizwedstrijden, scrabblewedstrijden, man, zelfs een goede dancebattle zou ik niet afslaan.

Damn you gourmetschotels!!
Plus: ik hou van dingen die eruit zien als een videospel voor kinderen. Dus vul ik braaf mijn pindasoep en nespresso in op Foodzy. En mijn gewicht ook, hoe genânt ik dat ook vind.

En ga ik de donkere dagen voor Kerst, met al zijn banketstaven en gourmetschotels, te lijf met een App. En een wedstrijdje met mezelf.

CC Foto: privébezit

Stress. Geen liefde. Tsja.
Het zat namelijk zo: ik had heel veel stress. Vanwege Boek Twee, dat in februari af moet, maar waar ik nog ontzettend veel voor moet doen. Tel daarbij op dat ik geen noemenswaardige liefde in mijn leven heb (terwijl ik, wanneer ik verliefd ben, stop met eten) en je kunt je voorstellen dat ik hele Milka-repen naar binnen schrokte en ook al in september full speed aan de pepernoten zat.

Perpetuum mobilurgh
Ondertussen dijde ik maar uit, en dijde ik maar uit, omdat ik ook geen tijd had om te sporten. Zo dacht ik. Want ik moest natuurlijk heel hard met mijn boek aan de slag. En kon ik niet in de sportschool omhangen. En zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht. Een perpetuum mobile van chocola eten, andere schrijfklussen doen, romantische comedy’s kijken, chocolade eten en supermegavet worden.

Denk je dat ik overdrijf? Ik dacht dat het ook wel meeviel, totdat ik een filmpje van mezelf zag, en dacht: wie is dat grietje met die dikke kop?

Lekker knabbelen
Blijkbaar ben ik nogal een jojo’ er. Dus ik ging met vriendin S. mee naar haar lesje Fatattack. Wat ik een redelijk angstaanjagende naam vond voor een sportles. Ik zag meteen allemaal kleine mannetjes voor me, die op me af zouden stormen om aan mijn vetrolletjes te knabbelen.

Maar dat viel reuze mee. Het was een leuk lesje. Er werd met gewichten gezwaaid, er werd op een stepje gehupst. Precies zoals bij alle andere sportschoollesjes. Ik vond het zwaar, maar niet ondoenlijk. Kortom: prima sportuurtje.

Een welgemeende wtf
Tot ik de volgende ochtend uit bed wilde stappen. Ik zette mijn voeten naast mijn sponde, en toen ik omhoog wilde komen, zakte ik door mijn benen. Mijn kuiten leken eraf te vallen. Maar echt.

Een welgemeende ‘what the fuck’ ontsnapte er aan mijn lippen. Mijn conditie is prima, ik had het niet ontzettend zwaar gehad tijdens de les. Hoe kon het dan dat het leek alsof iemand met een roestig broodmes in mijn kuiten stond te zagen?

Damn you, hupserijtjes!
Dat stepje was mij fataal geworden. Al die kleine hupserijtjes hadden het uiterste van mijn kuiten gevraagd. En daardoor had ik de hele donderdag moeite met lopen. En de vrijdag. En de zaterdag. Pas zondag ging het weer een beetje.

Wat supertreurig zeg. Ik voelde me echt een mietje. Ik kon het hele weekend niet op hakken lopen! Door een lullig lesje Fat Attack! En het vet zit helegaar niet in mijn kuiten dus wat wás dit nou?!?

Maar goed. Nu wil ik wel revanche. En ga ik vanmiddag weer. Om gewoon weer drie dagen spierpijn te houden. En om mijn kuiten eens een poepie te laten ruiken.

(Mocht ik morgen wederom omvallen, dan hoort u dat natuurlijk als eerste. Enfin. Dit is een begin. Ik sport weer. Dat is ook wat waard.)

CC foto: puulklbeach

Pak iemand anders aan
Okee. Ik wil het helemaal niet over haar opmerkingen hebben. Ik wil alleen zeggen: pak de ouders aan die er de kantjes vanaf lopen. Praat niet alle hardwerkende, betrokken ouders een schuldgevoel aan. Want dat doet ze nu. En dat vind ik niet eerlijk.

De koningin van het Waardeloos Materiaal
Los daarvan moest ik meteen aan mijn eigen schooltijd denken. Mijn eigen ouders waren hartstikke betrokken bij mijn school. Maar aangezien mijn vader anderhalve baan had, kwam het in de praktijk vaak op mijn moeder aan. Die was een toegewijde leesmoeder, maar boven alles was zij de absolute koningin van het Waardeloos Materiaal.

Mooi voor de pennenhouders
Thuis had zij in het verwarmingshok een indrukwekkende voorraad waardeloos materiaal. Lege closetrollen, lege wasmiddelpakken, schoenendozen en oude Libelle’s. En eens in de zoveel tijd werd haar blauwe Mini dan volgestouwd, en reed ze naar school, zodat juf Margje weer genoeg closetrollen om met haar kleuters dertig pennenhouders te maken. Als vaderdagcadeau.

Stinkende herfsttaferelen
Want wat maakten wij vroeger veel lelijke dingen! Echt ongelofelijk! Treurige, verregende Sint Maarten-lampions van eierdozen, kijkdozen met stinkende herfsttaferelen en talloze gepapiermacheede objecten waar niemand iets mee kon. (Maar papier maché was gewoon zo leuk om te doen.)

Alles beplakt met muizentrappetjes
En mijn moeder bewaarde alles. Terwijl het dus allemaal van haar waardeloze materiaal was. Spullen die ze zelf had verzameld, weggegooid, en die gerecycled en bevingerverfd of beplakt met muizentrappetjes en pijpenragers een weg terug naar haar huis vonden. En al die werkstukjes zwierven jarenlang door ons huis. Elke slordig gefiguurzaagde trekpop kreeg een ereplek. Elk wascokrijtschilderij werd uitbundig bejubeld, ook al leek het bij tijd en wijle nergens op.

Met ecoline
Maar dat is moederliefde, en ik weet dat veel jonge moeders in mijn omgeving precies zo zijn. En als dank krijgen ze een reprimande van Van Bijsterveldt. Voor al die ouders zou ik graag een werkstukje maken. Als hart onder de riem. Iets met heel veel ecoline, wasco, behanglijm en pijpenragers. Een mooi werkstukje voor alle zwoegende ouders van Nederland.

CC Foto: tienvijftien

Hallo, project
Het ging namelijk over daten. Iets waar die vriendin en ik bij tijd en wijle best goed in zijn. Maar zo nu en dan heb je zo’n date-luwe periode. Dat geeft niks. Liever geen date, dan een stomme date.

Maar het probleem is dat je omgeving er vaak geen genoegen mee neemt. Die gaan je zien als een project. Als iemand die hoognodig een beetje liefde verdient. En dan komt er na een aantal weken altijd dit gesprek:

‘Zeg, ik hoorde laatst een heel positief verhaal over daten. Een vriend van mij was laatst gaan internetdaten…’

Samen op een eenhoorn richting de regenboog
En dan komt er altijd een positief verhaal over internetdaten. Een vriendin had een date van internet geplukt, en toen ze hem zag, wist ze meteen dat het liefde was. En daarna sprongen ze samen op een eenhoorn en reden ze over een regenboog richting de hemel.

Of: een vriend leerde een meisje kennen via internet, en drie weken later woonden ze samen, met een Friese stabij en een waslijn vol wapperend wasgoed, en was zij zwanger van een drieling.

Best okee, verder niks
Het is logisch dat je alleen maar succesverhalen hoort. Of de hele erge disasterverhalen, want die zijn gewoon smeuïg. Maar alle verhalen daar tussenin, over dates die best okee waren, maar niet voor vuurwerk in de buik zorgden, die hoor je niet.

Terwijl ik genoeg vrouwen ken die op dat soort dates zijn geweest. Maar alleen de uitzonderlijke verhalen worden genoemd. En noem een verbitterd opgedroogd wijf, maar de sprookjes komen een stuk minder vaak voor dan de ‘het was wel aardig maar verder niks’  verhalen.

Ik ken twee vrienden…
Eigenlijk, zeiden wij, zouden wij op elk verhaal dat onze vrienden ons vertellen om ons actief aan het daten te krijgen, een ander verhaal moeten vertellen. Bijvoorbeeld: ik kende ook twee mensen, en die leerden elkaar kennen via de mail. En in hun mailtjes vonden ze elkaar heel leuk. Maar wat ze niet wisten, was dat zij de eigenaresse was van een kleine boekhandel, die bijna failliet ging door het nieuwe filiaal van zijn grote boekhandelketen! En dat ze elkaar dus in het echt ontzettend haatten!

Ja. Dat is een film ja. Maar dat zijn die internetdateverhaaltjes van jullie ook. Jullie zijn nooit op een date geweest met een jongen die met zijn vrouwelijke huisgenote een gezamelijke wasmand had. Of met iemand die op de foto bij zijn profiel niet duidelijk had gemaakt dat hij eigenlijk een cycloop is. De dates waardoor je al je vertrouwen in daten verliest, en besluit om dan maar gewoon een kattenvrouwtje te worden, en in een afgelegen graanmolen te gaan wonen met al je katten.

Iets met Celine Dion
Dus: vertel me alle verhalen. De goede, maar ook de slechte. Zal ik ondertussen dan het verhaal vertellen van mijn twee goede vrienden? Ze ontmoetten elkaar op een groot schip. Hij was een arme sloeber, zij een rijke vrouw. En bovendien verloofd. Maar ze werden verliefd en stonden samen op de punt van de boot terwijl Celine Dion een liedje zong…

CC Foto: privébezit

Actieve zestiger
Ik zat in een tweezitje, en reed achterstevoren. In het vierzitje voor mij zat een mevrouw. Zij was een zestiger, maar overduidelijk van het actieve soort. Je zag haar zo een reisje langs de Rijn maken, met haar makkelijke schoenen en haar korte, vlotte kapsel.

Even overstappen, een kleine moeite
Er kwamen twee conducteurs langs om onze vervoersbewijzen te knippen of te scannen. ‘Is dit de trein naar Groningen?’ vroeg de mevrouw. De conducteur vertelde dat dit gedeelte van de trein naar Leeuwarden ging, en het voorste gedeelte naar Groningen, en dat ze dus in Zwolle even over moest stappen.

‘Maar uw collega in Amersfoort vertelde mij dat dit het gedeelte voor Groningen was!’ sprak de vrouw met een hoge, ietwat geagiteerde stem. ‘Dat het achterste gedeelde voor Groningen was, en het voorste voor Leeuwarden!’

De conducteur zei dat hij het waarschijnlijk verkeerd verteld had. Waarvoor zijn oprechte excuses. Hij vond het heel vervelend voor de vrouw, maar ze zou toch even over moeten stappen.

Steeds geagiteerder
‘Dat is toch ongehoord!’ De stem van de vrouw werd steeds harder en geagiteerder. ‘Ik heb het heus niet verkeerd gehoord hoor!’ De conducteur bleef rustig, en bood nogmaals zijn excuses aan voor de verkeerde informatie van zijn collega.

‘Als het zo moet, ga ik nooit meer met de trein! Dit is toch ongehoord!’ De vrouw bleef nogal in haar woede zitten. En mijn wenkbrauwen zaten inmiddels al bij mijn kruin. Hoe lang dacht deze mevrouw nog kwaad te blijven over het onrecht dat haar was aangedaan?

Het ging hier niet om een transplantatienier
Ze hoefde geen vliegtuig te halen, want ze ging naar Groningen. Ze zou ook helemaal geen vertraging oplopen. Ze moest in Zwolle alleen een ander treinstel opzoeken. Dat was alles. Maar de vrouw sprak tegen de conducteur alsof hij de transplantatienier die haar was beloofd, aan een ander had gegeven.

Op een gegeven moment hoorde ik mezelf heel hard zuchten. En ‘tssk’ roepen. En ik dacht: als je al zo’n drama maakt van zoiets stoms en onbenulligs, hoe ga je dan om met echte tegenslagen? Is het niet ontzettend vermoeiend om altijd maar zo verongelijkt en teleurgesteld in het leven te staan? Krijg je dan op een gegeven moment ook van die zeurrimpels bij je mond, door die zure bek die je de hele tijd trekt?

Ik had best wel medelijden met die vrouw. Blijkbaar was ze haar relativeringsvermogen al een tijdje kwijt. En ik had best wel bewondering voor de conducteur, die zo rustig bleef. Want ik zat me inmiddels behoorlijk op te winden over de vrouw die zich zo liep op te winden.

CC Foto: Rob Hogeslag