Attent
‘Hallo,’ antwoordde ik dus maar, alleen vind ik dat zo stom. Wanneer iemand je bij je voornaam noemt, dan vind ik dat heel attent. Zo’n persoon vind ik dan ook meteen aardig. Maar je bent het dan ook een beetje verplicht om dan hun voornaam te verwerken in het antwoord dat je geeft. Een suf ‘Hallo,’ doet het hem niet. Dan ben je toch een beetje de egocentrische zak die niet goed weet hoe al zijn collega’s heten.

Kort nachtje
Heel af en toe schiet me zo’n vergeten naam ineens toch nog te binnen, maar dan net iets te laat. Dan wil ik terug rennen. ‘Ja, sorry hoor, Harrold. Ja, ik weet natuurlijk wel hoe je heet hoor, Harrold. Ik was er eventjes niet bij met mijn hoofd. Kort nachtje hè, je kent het, hè. Harrold.’ Of als je het juiste moment van timing hebt gemist, toch nog snel even omdraaien. ‘Peter!’ Om dan gewoon heel hard door de gang te roepen dat hij zo’n leuk overhemd draagt.

Kei
Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in mijn collega’s. Van Harrold weet ik precies hoeveel kinderen hij heeft, wat ze allemaal mankeren en dat hij een gekleurde kei op zijn bureau heeft liggen omdat hij zo’n kei van een papa is. Van Peter weet ik dat hij fervent sportvisser is en dat er een foto van een grote vis tegen de muur van zijn kantoor plakt. Er zitten complete geschiedenissen in mijn hoofd. Ik kan alleen soms niet op hun naam komen.

Krabbeltjes
Het deed wel even pijn toen ik erachter kwam dat Ivo niet Dave heette, of vice versa. Dat was tijdens een vergadering. ‘Misschien dat Ivo wel een idee heeft,’ riep ik. Daarna bleef het stil. Ik keek naar Ivo, maar die zat wat naar de krabbeltjes op zijn aantekeningenblad te kijken. Andere aanwezigen keken naar mij, maar ik zei niets. Ik zat me af te vragen waarom Ivo niet reageerde. Iemand ging verzitten op zijn stoel. Er werden blikken gewisseld.

Gemaakt lachje
‘Iemand anders dan?’ vroeg de voorzitter. Ivo tikte met zijn vinger op zijn aantekeningen en kwam prompt met een prima idee.

‘Ik zei het toch,’ wilde ik nog zeggen. ‘Die Ivo! Altijd de man van de goede ideeën.’ Maar ik begon een vermoeden te krijgen waarom de jongen eerst deed alsof hij mij niet hoorde, om daarna alsnog het woord te nemen. Na de vergadering ging ik naar hem toe. ‘Sorry, volgens mij noemde ik je Ivo.’ Met een gemaakt lachje probeerde ik het ijs te breken. Hij glimlachte flauwtjes, maar zei niets.

‘Zo heet je helemaal niet hè?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik heet Dave.’

‘Sorry,’ zei ik.

‘Geeft niets Perry,’ zei hij.

CC foto: AhmadHammoud

Heb ik wel nodig, want afgelopen weekend had ik bijna een shirtje gekocht op de markt. Het hing in een rek waar ik toevallig tegenaan liep op weg naar de groentekraam. Ik dacht: als ik snel handel, is er niemand die het ziet. Maar mijn vriend zag het en sleurde me richting de tomaten en aubergines. Net op tijd. Waarvoor dank.

Lekker snuffelen
Even dacht ik aan mijn moeder als coach. Maar niet lang. Want heb ik als kind niet uren met haar doorgebracht op de koopjeszolder van Miss Etam? “Kom, even snuffelen”, zei ze en verdween haastig tussen de rekken. Ze maakte er een sport van er fantastisch uit te zien voor weinig geld. Dat lukte haar altijd. En nog steeds. Soms zat ik samen met mijn zusje op het krukje van de paskamer met een zakje warme suikerpinda’s, maar meestal snuffelde ik met haar mee. En zo werd ik op jonge leeftijd al snel bedreven in het speuren naar koopjes. Iets wat eigenlijk nooit meer uit mijn systeem is gegaan. Zodra ik zie dat het ergens uitverkoop is, moet ik snuffelen. Net als mijn moeder.

Liever shoppen dan sparen
Daarna overwoog ik mijn vader. De man die me laatst vertelde dat hij 76 t-shirts heeft. Die had hij geteld. Net als zijn broeken. Een stuk of 35. Hoeveel schoenen er in zijn kast staan, ben ik vergeten. Maar ook daar weet hij het precieze aantal van. Geen helpende hand dus. Mijn zusje is het product van bovengenoemde ouders, dus die valt ook af: in mijn familie winkelen we gewoon liever dan dat we sparen voor een iPad of een Nespresso-apparaat. Dat maakt ook meteen duidelijker waar ik dat shoppen van heb, bedenk ik me nu. Op mijn vriendinnen doe ik ook geen beroep, want die zijn veel te lief om mij streng aan te pakken. Dus ik ben nog zoekende. Als een van jullie zich wil opwerpen: laat me hier gerust weten hoe jij mij als buddy kan bijstaan. Ben je zelf ook gestopt met shoppen, dan coach ik je terug. En als we elkaar in elk geval de horrorwinter door hebben geholpen, organiseer ik voor jullie in de lente een grote kledingruil. Deal?

Patricia probeert elke werkdag iets anders te dragen, maakt daar foto’s van en gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? kijk op www.freefashionchallenge.com

Foto: Privébezit

Een felblauw schijnsel verlichtte een groot vierkant dakraam midden in het huizenblok waar ik met knisperende stappen op af liep. Ondanks het gesloten rolgordijn was het overduidelijk te zien: daar ligt iemand onder de zonnebank. Ik stond even stil en probeerde me voor te stellen hoe dat ook al weer voelt, de warme zon op je naakte lichaam. Het lukte niet. Het enige wat ik voelde was een tochtende kier tussen mijn sjaal.

Koele cocktails en hete zonnestralen
Die nacht droomde ik over Griekse naaktstranden, koele cocktails en hete zonnestralen die mijn lichaam strelen. De volgende ochtend stond ik aan de balie bij de dichtstbijzijnde sportschool.

“Ik wil graag gebruik maken van de zonnebank” zeg ik met mijn portemonnee in mijn hand. “Dat kan.” Het sportschoolmeisje tegenover me lacht vriendelijk en graait in een laatje. Ze legt een goudkleurig muntje op de balie en schuift het met één vinger naar me toe. “Hij is vrij” zegt ze, terwijl ze haar hoofd licht naar rechts knikt en wegloopt.

Een zonnebank testritje
Ik pak het zonnebankmuntje voorzichtig op. Terwijl ik mijn geld terugstop in mijn tas kijk ik om me heen. Rechts, helemaal in de hoek naast een grote palmachtige plant ontdek ik een rond huisje, een soort houten zwembadhokje. Ik loop er zo onopvallend mogelijk op af en open het deurtje. Binnen in het ronde hokje zie ik een spiegeltje met kledinghaakjes ernaast en een grote zwarte cabine, die bijna de hele ruimte inneemt. Dat moet de zonnebank zijn. Een sta-cabine. Ik stap naar binnen en draai de deur op slot. Zie het als een testritje.

Geen gleuf te bekennen
Eerst open ik met een plop de cabine. Ik zie tientallen verticale lichtbalken met in het midden een bedieningspaneel met ‘start’, ‘stop’, ‘plus’ en ‘min’ knopjes. Ziet er simpel uit, dit kan ik wel. Ik sluit de zonnebank weer en kleed me uit. Mijn kleren hang ik aan de haakjes. Ik pak mijn muntje en stap de cabine in. Ik sluit de deur en zie mijn witte naakte lijf weerspiegelen in het glas. Tijd voor wat surrogaatzon! Ik breng mijn muntje naar het paneel, op zoek naar een gleuf. Geen gleuf te bekennen. Ik druk op ‘start’, er gebeurt niks. Waar moet dat verrekte muntje in? Ik stap uit de cabine. Misschien moet het muntje in de deur? Weer geen gleuf. Ik speur het hokje rond.

De gleuf voor het muntje moet zich ergens buiten dit hok bevinden. Misschien wel vlak naast het deurtje op de houten wand. Dan hoef ik alleen mijn hand maar door een kier van de deur te steken om de munt er in te kunnen gooien. Ik heb geen zin om me weer helemaal aan te kleden, dus ik trek voor het effect alleen mijn trui aan. Ik open de deur naar de sportschool en gluur om het hoekje. Ik zie geen muntenkastje zitten. Ik steek mijn arm naar buiten en voel. Langzaam reist mijn tastende hand het oppervlak over, op zoek naar de gleuf voor mijn muntje. Als mijn arm zo ver is uitgestrekt dat mijn linkerbeen van de grond komt en ik met mijn bovenlichaam half uit het hokje hang, besef ik dat ik ook hier behalve een paar schroefgaten niets ga vinden.

Toch nog winterzon
Ik laat mijn arm slap hangen en zucht. “Zoek je soms iets?” Vlak naast me klinkt een mannenstem. Met een blauwe handdoek veegt hij het zweet uit de lachrimpeltjes naast zijn ogen. “Ik…” weet niks uit te brengen en sta in mijn blote kont te ijlen alsof ik een zonnesteek heb opgelopen. “Geef maar.” Ik overhandig mijn muntje en zie hoe de man een paar meter naar de hoek loopt. Met zijn ene hand schuift hij een groot palmblad aan de kant, met de andere werpt hij de munt in een klein metalen kastje.

Ik hoor een klik en achter mij beginnen ventilators te draaien. Een felblauw licht springt aan en een warm briesje steekt op. Een minuut later sta ik toch nog op dat Griekse naaktstrand, te genieten van de winterzon.

Foto: Gettyimages.nl

Het bedrijf wordt verkocht
“Ook mijn baas zie ik buiten werktijd, met hem kan ik over alles praten. Maar laatst, tijdens een persoonlijk overleg, nam hij me in vertrouwen over iets wat ik liever niet had geweten: het bedrijf zal binnen nu en een halfjaar verkocht worden, waardoor de meeste medewerkers hun baan zullen kwijtraken. Mijn baas gaat ervoor zorgen dat ik mag blijven, zei hij.”

Hij wil geen onrust
“Ik durfde tijdens dat gesprek niet te vragen wat de verkoop van het bedrijf voor Rachel gaat betekenen, maar werd wel kwaad. Waarom vertelde hij me dit? Hij moest het gewoon met iemand delen, zei hij. Daarna heeft hij me laten beloven het aan niemand te vertellen, want hij wil geen onrust in het bedrijf.”

Ik kan niet eerlijk zijn
“Nu voel ik me schuldig tegenover Rachel, zeker omdat ik weet dat ze al een tijdje bezig is met plannen voor een nieuwe koers van haar afdeling. Doordat mijn baas zo nodig zijn hart moest luchten, kan ik niet eerlijk zijn tegen mijn vriendin. Zij geeft haar weekend op om die ideeën uit te werken, terwijl ik weet dat het er nooit van gaat komen – de kans is groot dat ze straks geen baan meer heeft. Ik wil Rachel het liefst alles vertellen, maar daarmee laat ik mijn baas in de steek, en zet ik mijn eigen baan ook op het spel. Wat moet ik doen?”

Foto: GettyImages.nl

Icoon
Ik moest er even over nadenken. Niet omdat ik niet van Viva hou, maar tja, ik begeef mij in kringen van Vogue en Harper’s Bazar, ik reis van Parijs naar New York en dan klinkt Hoofddorp toch wel wat, mmm, hoe zal ik het zeggen: modderig. Maar Viva is natuurlijk een tijdschrift, een merk, een icoon dat ik niet naast mij kan neerleggen. En het aanbod was ook zo genereus: een auto met chauffeur, elke dag verse bloemen en cupcakes in mijn corner-office, een riante representatievergoeding (Marc en Karl, here I come!), een eigen stylist en visagist én een superteam dat al het werk doet.

Adembenemend
Het was natuurlijk ook niet verwonderlijk dat ze aan mij dachten als opvolger voor Corinne. Wie anders? Ik heb een excellente staat van dienst – als ik binnenkom, valt iedereen stil, want mijn verschijning is meer dan adembenemend. Ik ken iedereen, maar beter nog: iedereen kent mij. Adverteerders zien in mij het perfecte umfeld en waarom zouden ze ook niet. Ik hou van fraaie kleding, lekker eten, heerlijke geuren en roze blushwangen. Ik lees graag over ander vrouwen en hoe zij het doen. Ik sta volop in het leven, ik ben dynamisch. Ik ben Forever Young!

Filmcarrière
Maar toch… Toch heb ik het aanbod, voor op de langere termijn, af moeten slaan. Ik wil mij namelijk richten op mijn filmcarrière. Als ik uw hoofdredacteur zou blijven, gaat er een eminent actrice verloren en dat kan ik de wereld gewoonweg niet aandoen. Dus, mon amis, dit is mijn eerste en tegelijkertijd mijn laatste Viva. Vanaf 8 februari kunt u mij adoreren in de bioscoop en zal mijn plaats in de corner-office te Hoofddorp tijdelijk worden overgenomen door iemand die, net als ik, enorm veel van Viva houdt.

Adieu!

Miss Piggy.

Foto: Viva

Onbegrip
Daar sta je dan, je voelde je zo goed,je durfde het aan
Je durfde je ziel bloot te leggen, gaf het ruim baan
Je durfde het aan het de hele wereld te laten lezen
Het gevoel van euforie verdween, blijkbaar vond men dat het niet zo mocht wezen

Het werd niet begrepen,men werd niet geraakt
Je had het idee dat het werd afgekraakt
Boosheid en onbegrip namen bezit van jou
Je stond daar in je blootje, in de “kou”

Lieverd, niets is minder waar
Men begrijpt het niet niet en dus is het “raar”
Wederzijds onbegrip doet soms gekke dingen met mensen
Zou zo graag meer respect, warmte en empathie voor een ieder willen wensen

Zou zo graag willen dat men eens keek naar de persoon
In plaats van het onbegrip weg toveren met hoon
De mens die het schreef kent zichzelf niet eens altijd
En zit nu met een gevoel van spijt

Het is internet, we kunnen niet bij elkaar achter de deur kijken
Weten niet wie bij de armen hoort of bij de rijken
Weten niet echt wie je bent,
Dus doe niet alsof je elkaar dan al lang “kent”

Een beetje proberen meer begrip of geduld te tonen
Vroeg of laat zal ooit iemand je ervoor belonen
Misschien niet wat je verwacht
Zou toch een mooi geschenk zijn, een oprechte, warme lach.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.nl

Dacht ik.

Noodlot
Maar ik heb iets op te biechten. Gister kwam de bezorger het pakketje afleveren met daarin het toestel met zilveren granny smith op de achterkant. Ik installeerde de nodige (nooit nodig gehad, nu wel) dingen en belandde in het overzicht van apps. Daar sloeg het noodlot toe. Er broedde een onafwendbare nieuwsgierigheid voor alles wat ik daarvoor gemist had. Het was alsof Steve Jobs de hemelpoort voor me opendeed.

Instagrammen
In mijn enthousiasme installeerde ik de app waarmee ik kon zien hoe ik er uitzie als ik bejaard ben, en hoe mijn vriend er dan uitziet, en mijn vriendinnen en mijn collega’s. Ook wilde ik weten of ik praat in mijn slaap, een installatie volgde. De sneeuwradar: ook handig. En o, nu kan ik eindelijk meedoen met Wordfeud. En joepie ik wil ook Instagrammen. En calorieëntellen. En boze vogels gooien. En virtueel bier drinken. En fruit Ninja-en, en Bejewelden, en Doodle Jumpen. En natuurlijk hetgeen waar het allemaal mee begonnen is: gratis sms’en.

Ik blijf er bij dat het grote onzin is wat deze Apple-god geschapen heeft, maar het is wel héél érg leuk.

Foto: resultaat bejaardenapp

Fluffiehaar
‘Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,’ zeg ik. ‘Dat zal een reden hebben.’
‘Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.’
‘Geen gezicht,’ zeg ik. ‘Zo’n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.’

Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. ‘Papa moet nog even wennen aan het idee,’ zegt mijn vrouw.
‘Oorbellen zijn gewoon stom,’ zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. ‘Jij wil geen oorbellen hè?’ Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig.
‘Oorbellen zijn mooi,’ zegt mijn dochter bozig. ‘Morgen krijg ik oorbellen van mama.’

Pijn
‘Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,’ zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken.
‘Doet het pijn?’ vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen.
‘Ja,’ zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen.

Tikje
‘Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,’ zegt mijn vrouw. ‘Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.’
Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. ‘Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.’
Myrthe kijkt naar mij.
‘Wil je ze echt zo graag hebben?’ vraag ik.
Ze knikt.

Keuzes
‘Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?’
‘Oorbellen,’ zegt ze vol overtuiging.
‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan krijg jij oorbellen.’
Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst.

CC foto: Ken Wilcox

Gebeeldhouwd lijf
Dankzij Grey’s Anatomy vind ik ziekenhuizen lang zo unheimisch niet meer en heb ik de vurige wens ooit een operatie van dichtbij te zien. Al helemaal als die wordt uitgevoerd door McArmy of McSteamy. Door Dexter ben ik geobsedeerd door seriemoordenaars en bloedspatanalisten en denk ik soms na over wat de beste manier is om een lijk te dumpen. Dat ik nu een man wil met een groot zwaard en hetzelfde gebeeldhouwde lijf als Khal Drogo is allemaal de schuld van Game of Thrones en nu ik er zo over nadenk schoot mijn shopverslaving misschien wel wortel tijdens het kijken naar Sex and the City. Maar mijn hardnekkigste fascinatie is die voor vampieren, aangewakkerd door de serie True Blood. Ik hoop van ganser harte er ooit eens eentje tegen het dooie lijf te lopen, en dan het liefst in de hoedanigheid van Eric Northman. Ik zou hem eerst uithoren over zijn UV-loze leven en hem vervolgens mijn nek aanbieden.

Fantasie werd werkelijkheid
Mijn vriend ziet mijn fascinaties met een scheef oog aan, maar was vorig jaar zo lief om een True Blood-surprise party voor mijn verjaardag te organiseren. Hij trommelde al mijn vrienden op die verkleed als vampier uit alle hoeken van de kamer sprongen, toen ik nietsvermoedend binnen kwam. Ze schoven twee vampierentanden over mijn hoektanden, wurmden me in een vormeloze zalmroze jurk met bloedspetters en zo werd mijn fantasie werkelijkheid. Het was het meest bizarre, bloederigste, grappigste en liefste verjaardagscadeau ooit.

Van doorschijnend wit naar oud roze
Toen ik deze week mijn kast opruimde, kwam ik dat zalmroze jurkje met die bloedspetters weer tegen. Misschien wordt dit vormeloze ding wel minder lelijk als ik het in een ander kleurtje verf, dacht ik. Dus haalde ik bij de Etos een pakje verf in de veelbelovende tint burlesque rood. Ik gooide het in de wasmachine en flikkerde er ook meteen een broek met een onbestemde kleur beige bij, plus een wit voile jurkje dat ik ooit voor een concert van de Toppers gekocht had. Ik droeg het niet meer, omdat de hele Arena er de kleur van mijn onderbroek doorheen had kunnen zien. Mijn broek en dat jurkje zijn nu mooi bordeauxrood en oud roze van kleur. En dat voor nog geen vijf euro! Wie niet shopt, moet creatief zijn. Zeker als ik mezelf dwing om komend jaar al mijn kleren te dragen. Het vampierenjurkje is auberginepaars uitgeslagen en nog steeds lelijk. Maar dat komt vast ooit van pas op een ander verkleedfeestje. Als ik bijvoorbeeld ga als Daenerys Targaryen, de vrouw van Khal Drogo.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

Foto’s: privébezit

Verliefd op mij
Het ging eerst goed tussen hen, maar ongeveer vijf weken geleden ging het uit. Ik had nog heel veel contact met allebei. Joris was inmiddels ook een goede vriend geworden, maar op een gegeven moment merkte ik dat mijn gevoelens voor hem weer helemaal terugkwamen. Toen vertelde hij me dat hij, voordat hij iets kreeg met mijn beste vriendin, verliefd op mij was geweest en dat dit gevoel weer teruggekomen was nu het uit was met haar. Ik zei dat ik hetzelfde voelde. We waren hopeloos verliefd, maar ik durfde het niet aan mijn beste vriendin te vertellen omdat we wisten dat zij nog niet over Joris heen was. Toch vertelde ik haar hoe de vork in de steel zat. Ze zei dat ze het niet erg vond als Joris en ik een relatie kregen. Dus dat gebeurde.

Heel boos
Twee dagen later kwam mijn vriendin naar me toe om te vertellen dat ze heel erg boos was en me nooit zou vergeven wat ik gedaan had. Voor mij een reden om de relatie met Joris te verbreken, want ik wil haar niet kwijtraken. Maar nu, zo veel weken later, is ze nog steeds heel boos op ons. Intussen zijn Joris en ik niet bij elkaar weg te slaan en zijn we dus eigenlijk heel stiekem bezig. We voelen ons er heel schuldig over. Wat moet ik doen? Ik wil mijn beste vriendin niet kwijtraken, maar ik ben heel gek op Joris. Ik kan me niet voorstellen dat ik hem niet meer zou zien. Moet ik voor mijn beste vriendin het contact met Joris verbreken?”

Foto: GettyImages.nl

Dansend in zijn armen
Haar lichaam in zijn armen
ze legt haar vertrouwen in hem
haar emoties laat ze gaan
zonder woorden hoor je haar stem

als een zwaan slaat ze haar vleugels uit
geborgen en veilig in zijn armen
een moment als in de mooiste droom
hij doet haar hart verwarmen

haar ogen smelten voor hem
de muziek speelt mooi en zacht
ze is helemaal in de wolken
de eerste zoen is waar ze op wacht

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Ik doe het leuker aan een keukentafel
Het is en blijft een fantastische uitvinding, de telefoon. Maar ik vind het een ding waarmee je mededelingen doet en niet oeverloos in gaat zwammen over het weer (‘Ja, koud hè, nou poeh’) of je blaasontsteking (‘En daar heb ik dus nu tabletten voor…’) . Eindeloos bomen over niks is iets voor in een kroeg of voor aan de keukentafel. Daar ben ik er heel goed in. Maar als ik aan de telefoon hang voor prietpraatpretgesprekken, dan ben ik gewoon heel snel uitgepraat. “Verder nog nieuws? Oké, ik zie je snel.”

Van die prietpraatgesprekken
De meeste mensen weten dat ik niet zo’n beller ben. De enige die zich daar helemaal niets – en dan bedoel ik ook echt helemaal niets – van aantrekt is mijn moeder. Die belt en kan hele boompjes opzetten over het weer, een blaasontsteking en de buren. Toen ze net een mobiele telefoon had, belde ze ook vanuit winkels om live te beschrijven wat voor mooie lampen/lepels/ladekasten/‘vul hier iets willekeurigs in’ ze zag. Tot ik zacht bromde: “Nee, mam, ik ben niet op zoek naar een kroonluchter. Ik bel je vanavond wel terug als ik thuis ben. Ja, ik ben aan het werk, ja. Doei.”

Gesmak, geslurp en geritsel aan de andere kant van de lijn
Mijn luisterend oor hapert ironisch genoeg aan de telefoon. Dat komt omdat ik ondertussen de vaatwasser in kan pakken, mijn teennagels kan lakken en naakt in bad kan zitten. Dat leidt af. En het ‘mhh, huhuh’ kan ik altijd moeilijk inschatten aan de andere kant van de lijn. Zit diegene nou ondertussen z’n nagels te lakken of naakt in bad? Soms hoor ik gerommel, geritsel, gesmak, geslurp. Geroer in pannen. Of licht gehijg. Fietsende bellers, die vind ik vooral lastig. Daar maak ik korte metten mee.
“Wanneer zullen we afspreken? Oké. Tot dan.”
Functioneel en een stuk gezelliger.

CC foto: plenty.r.

Blonde kruintjes
Des te gelukkiger was ik toen ik afgelopen woensdag de openingsshow van Bas Kosters mocht bijwonen. Niet op front row, die was voorbehouden aan de hoofdredacteuren van Elle, Red, Grazia und so weiter en aan Karin Swerink en Fiona Hering, het Nederlandse Vogue-duo dat ons ergens in het voorjaar onze eigen versie van de modebijbel schenkt. Ik zat op rij vier, ik had prima zicht op het podium alsook op de blonde kruintjes van mijn glossy-collega’s.

Modemomme
Maar eerst was ik in de foyer, waar ‘fashionlovers’ zich net even iets langer ophouden dan noodzakelijk. Ik trof Bas Kosters muze aan, Aynouk Tan, die een grote en bonte papegaai om haar rug meetorste. Maar ja, ik herkende de grande dame van de styling niet en ik stelde vast modedomme vragen en dat stoorde haar geloof ik een beetje….Oei! Fashion faux pas!

Een bril zonder glazen
Veel schattiger was kleine Eva, met haar 11 jaar misschien wel de jongste fashionblogger van Nederland. Het meiske was van top tot teen gekleed in Bas Kosters (‘Hoeveel deze outfit kost? Ik denk wel meer dan 100 euro, hoor’) en ze droeg een bril zonder glazen. Later in de week had ze een televisieoptreden en mocht ze twee uurtjes van school wegblijven. Nee, van Eva gaan we meer horen. Gelukkig maar dat haar moeder de touwtjes strak in de hand houdt.

Kleurrijk
Over daar-gaan-we-meer-van-horen gesproken: reeds jaren geleden werkte Viva al samen met Bas Kosters. Zo hebben we meerdere keren modeproducties met zijn werk gepubliceerd en heeft hij exclusief voor Viva ontworpen. Dat zagen wij goed, want de ontwerper ligt nu op ieders lippen. Zijn show, gesponsord door Vodafone had een geestig, eh, telefoonthemaatje. Maar hem zelf aan de lijn krijgen, dat lukt (ons) helaas niet meer. Z’n ontwerpen waren als altijd kleurrijk, dynamisch, druk en vrolijk. Van Bas Kosters krijg ik altijd een lach op mijn gezicht – jammer genoeg niet heel gewoon in de modewereld. (*)

(*) Zo zag ik Frans Molenaar niet één spier vertrekken of zou dat ergens anders aan liggen?

Foto: Viva

De ondermode van tegenweurdig
Ik draag geen lingeriesetjes. Het ziet er in de winkel heel leuk uit op het hangertje, zo’n beha met strakgespannen slip of string ertussen, maar in de praktijk werkt het niet. Gewoon niet. Al die slipjes kunnen regelrecht de prullenbak in. Ik heb namelijk een aantal issues met de ondermode van tegenweurdig.

Smalle schaamliplapjes
Ten eerste is daar de breedte van het kruiscompartiment. Ben ik van onderen zo ruim bedeeld, of wordt de gemiddelde schaamliplap steeds smaller? Een stukje stof van twee centimeter breed kan de boel daar beneden toch niet fatsoenlijk op zijn plaats houden? Als je met zo’n slipje over een regenplas moet stappen, vallen de augurken tussen je hamburger vandaan.

Lage modelletjes
Waar ik me ook aan erger is de hoogte van de broekjes. Ik hoef niet meteen een vleeskleurige tent die tot mijn navel reikt, maar is een onderbroek die mijn schaamhaar alsmede mijn bilnaad volledig bedekt teveel gevraagd? Met die lage modelletjes is niet te werken. Door veelvuldig zitten en opstaan zakt de rand vanachter geleidelijk naar beneden. Op den duur raakt de horizon uit het zicht en komt de volle maan tevoorschijn. Uiterst oncomfortabel. Ik weet dat het recessie is, maar kunnen jullie even niet bezuinigen op de stof die mijn goodies moet bedekken? Danku.

Biologische champignons in je zweetnaad
Dan wil ik het nog even hebben over de materialen. Al die glimmende nylon stofjes die in de onderbroekjes verwerkt worden… mijn hoohah wordt daar niet vrolijk van. Het broeit en veroorzaakt een zweetnaad. Tenzij je biologische champignons probeert te kweken, is het dragen van synthetisch ondergoed nooit een goed plan. Gewoon nooit.

De fabrikanten werden blijkbaar bestookt door vrouwen met klachten over hooibroei, wat ze kwamen met een oplossing: doorzichtige gaasjes op de gênantste plaatsen. Goed voor de ventilatie. En voor het uitzicht, want wie wil er nu geen ondergoed dragen waarin je schaamlippen en/of bilnaad totally exposed zijn. Lijst het geheel in met een kanten randje en wat strikjes en je look is af.  

Colorblocking
Dus geen fancy setjes voor mij, in een lingeriewinkel koop ik alleen beha’s. Onderbroeken sla ik eens per jaar groot in bij een textielsuper. Gewoon van katoen, met elastiek op mijn heupen en een verstevigd kruis van onder. Zonder kijkgaatjes, broeikaseffect of buitenboord hangende zaken. Alle (onder)modetrends gaan aan mij voorbij, behalve colorblocking.

Foto: Gettyimages.nl
(Excuses voor het plaatje, maar toen ik deze tegenkwam MOEST ik hem erbij doen)

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

Daghap
Mijn probleem is dat mijn vriendinnen heel blij worden van sushi, en ze willen heus wel een keer met me mee naar dat tentje voor een daghap, maar daarna weer sushi. Daar zit ik dan alsnog met mijn designersvocht in de sushibar, als een vis op het droge. Echter vraag ik dan heel principieel naar de daghap en of ze ook loempia’s hebben.

Enfin, ik besefte dat ik er eigenlijk alleen mezelf mee heb. Dus zet ik af en toe mijn principes opzij en doe ik dus een beetje merkwater bij de chardonnay.

Opeens maakt het niet uit, zo’n afzichtelijk kleed in de kamer
Mijn labrador bereikt over vijf weken de respectabele leeftijd van veertien jaar. Dat – zo hoor ik iedere dag op straat, als wij sjokkend en schuifelend over het plaveisel voortbewegen – schijnt heel wat te zijn voor een grote hond. Ik schreef hier vorig jaar al over de ouderdom en het snelle aftakelingsproces van mijn lieve oude beestje. Maar ondanks het gesjok, gaat ze als een speer. Alleen zo’n glad strak vloertje, dat levert problemen op. Dancing on ice voor bejaarden, daar krijg je problemen van. Vandaar dat afzichtelijke kleed, zodat er zonder uitglijders gekwispeld kan worden bij het opstaan.

Als ik oud ben wil ik alleen maar crispy M&M’s eten
Van het strenge en consequente baasje van weleer is weinig over. Nu laat ik de teugels vaak vieren. Als ik bejaard ben wil ik dag in dag uit crispy m&m’s eten en me laven aan de advocaat met slagroom. Ik geef de hond daarom af en toe kleine extra hapjes blikvoer, die ik opwarm in de magnetron. “Anders krijgt ze opeens zo’n koude klont voer in haar maag”, hoor ik mezelf zeggen. Als ik midden in de nacht haar nageltjes hoor tikken op de gladde vloer, ga ik naar beneden. Soms ga ik vijf uur ’s nachts een blokje om en ga de laatste paar uurtjes op de bank liggen. Zodat ik mijn arm maar hoef uit te steken om haar een aai over haal bol te geven.

Ze noemen het zorgen.

CC foto: privébezit

Over Robert
Robert Vuijsje (41) werkte tien jaar als redacteur bij Nieuwe Revu. Zijn romandebuut ‘Alleen maar nette mensen’ kwam in 2008 uit en er werden bijna 200.000 exemplaren van verkocht. Met de roman won Robert de Gouden Uil en de Inktknaap, een literaire prijs toegekend door scholieren. Het boek wordt verfilmd en draait vanaf september 2012 in de bioscoop. Zijn nieuwe boek ‘Beste vriend’ ligt op 2 februari in de winkel.

Win
Wil jij een exemplaar van Beste vriend winnen? Viva geeft er vijf weg! Vul het actie-formulier in om kans te maken op één van de vijf boeken.

Foto: Viva 05

Goed poetsen
Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen.

‘Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,’ zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind.

Flapje
We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste.

Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. ‘Zie je dit hier,’ zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. ‘Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,’ zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. ‘Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.’

Tandsteen
Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? ‘Kijk,’ zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. ‘Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.’ Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid.

Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies.

CC foto: Shermeee

Viva-forum
Mijn kind aan drugs
mijn huis aan puin
de buurkat poept
steeds in mijn tuin

mijn man die drinkt
en me soms slaat
waar moet ik heen
waar vind ik raad

gelukkig komt
de redding snel
op vivaforum
punt nl

ik wil zo graag
een nieuw begin
en typ al mijn
problemen in

al is het vele
commentaar
soms koud en hard
en valt het zwaar

ik heb er toch
veel van geleerd
en kan nu heel
gemotiveert

de zorgen die
mijn leven kwellen
al bijna zonder
fouten spellen

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.com

Vroeger kwam alles vanzelf goed met je huis
Nu acht jaar later, wil ik graag verhuizen. Mijn starterswoning is te klein om in samen te wonen. De huizen in mijn straat zijn minder waard geworden. En ik, ik ging acht jaar geleden voor een aflossingsvrije hypotheek. Niks om je zorgen over te maken, volgens het financiële mannetje. Je kosten koper haalde je er binnen een paar jaar echt wel weer uit. Voor de zekerheid sloot ik een polis af waarmee ik in tien jaar tijd een flink bedrag bij elkaar zou sparen.
Ik woon nu in mijn eigen zeepbel. En ben in het bezit van zo’n wonderlijke woekerpolis.

Beste starter, eerst even 30 mille spaargeld aub
Als je dat soort beslissingen over mocht doen, zou je – gepokt, genaaid en gemazeld – andere beslissingen nemen en natuurlijk nóóit zo’n woekerpolis afsluiten. Maar goed, spijt is wat de koe schijt. Ik doe mijn best om net als blogger Petra niet in economisch doemdenken te vervallen. De valkuil van selffulfilling prophechy, daar zou ik niet aan mee willen werken. Maar als ik berichten lees waarin De Nederlandsche Bank (DNB) voorstelt dat starters op de huizenmarkt straks 18 procent eigen geld in moeten brengen als ze een huis kopen (op een bedrag van 175.000 dus 30.000 euro eigen spaargeld) zinkt de moed me in de schoenen.

Het valt niet mee om tegenwoordig iets op te bouwen
Met de beslissing om in ieder geval de helft van je woning af te lossen, ben ik het hartgrondig eens. Maar als je tegenwoordig een bestaan op wilt bouwen als starter op de arbeids- en woningmarkt moet je eerst je studie voorfinancieren, een baan zien te vinden en terwijl de aflossing van je studieschuld begint even dertig mille ophoesten om een bescheiden rijtjeshuis te kopen.
Laten we het geen probleem, maar een uitdaging noemen.

Dan maar een bescheiden rijtjeswoning
Wij mogen niet klagen. Wij behoren tot de economisch gezegende tweeverdieners zonder kinderen die allebei bijna klaar zijn met het aflossen van de studieschuld. De bank wil ons nog wel een kapitaal uitlenen, maar een illusie armer en een ervaring rijker hebben we onze zinnen nu gezet op een bescheiden rijtjeswoning. Waar we straks als we ooit onze starterswoningen verkopen, hopen zonder zorgen onze zegeningen te kunnen tellen.

CC foto: 59937401@N07.

Nattevingerwerk
Het is heus wel handig dat we het altijd en overal kunnen, maar je moet er wel je verstand bij gebruiken. Ben je buiten, dan moet je weten hoe je de windrichting kunt bepalen. Dat is nattevingerwerk. Je moet er ook rekening mee houden in wat voor positie je gaat staan tegenover het object waar je tegenaan plast, zodat de kans dat iemand je ziet zo klein mogelijk is. Daarnaast is er de kans dat je een boete oploopt voor wildplassen. Overal loert gevaar.

Gezellig tijdverdrijf
Ook in het toilet sta je als man voor allerlei keuzes. Voordat je de rits kunt openen moet je al beslist hebben of je naar de hokjes gaat of naar de urinoirs. Plassen bij een hangpot is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen ziet in urineren een gezellig tijdverdrijf onder soortgenoten. Als je voorzien bent van een sluitspier die erg gevoelig reageert op invloeden van buitenaf, dan heb je een probleem. Als iemand naast mij staat te fluiten, dan kan ik het niet meer. Dan moet ik wachten totdat hij weg is. En als die fluitende man niet kan omdat ik vanwege zijn aanwezigheid geërgerd sta te zuchten, dan kan het zijn dat we daar allebei heel lang staan.

Loeren
Elkaar kunnen zien tijdens het plassen is ook funest voor de aandrang. Als ik iemand heel moeilijk zie kijken tijdens het plassen, schiet het bij mij op slot. Gelukkig staat er een verbod op het kijken tijdens het plassen. Loeren naar het apparaat van een ander is per definitie fout. Zie je iemand kijken, dan mag je die ander ongestraft over zijn schoenen heen plassen. Echt waar, zo zijn de regels.

Wiskunde
Gelukkig hangen er bijna overal van die schaamschotten. Maar die zien er altijd uit alsof je er gemakkelijk overheen kan kijken. Voordat ik er een gerust gevoel bij heb, ben ik toch eerst bezig met wiskunde in mijn hoofd. Zo heb ik toch nog wat aan mijn kennis over hoekberekeningen met tangens, sinus en cosinus, waarmee je uit kunt rekenen hoe lang de buurman moet zijn om zicht te kunnen hebben op je plasapparaat.

Slurf in de kreukels
Dan is het tijd voor de volgende uitdaging: zorgen dat je jezelf niet raak plast. Het is geen zuivere wetenschap waar de plas heen zal gaan. Soms heeft de slurf in de kreukels gezeten en schiet de straal ineens in een onverwachte richting. Dan ga je af, want ook mannen hechten veel belang aan het goed kunnen richten. Ze hangen briefjes op om elkaar te waarschuwen voor het maken van spetters. Onlangs kwam ik in een toilet waar briefjes waren opgehangen op de deuren met: ‘beginner’, ‘intermediate’ en ‘professional’.

Pisvlieg
Om te helpen bij het richten zijn er in een aantal urinoirs nepvliegen aangebracht. Wij mannen vinden het blijkbaar leuk om op die vlieg te mikken. Zelf haat ik de pisvlieg. Zie ik mijzelf geconfronteerd met de afdruk van een vlieg, dan hoeft het van mij niet meer. Ik heb dan toch het idee dat die vlieg met zijn triljoen minuscule oogjes naar mijn apparaat zit te kijken, zo van: ‘What’s that? You gotta be kiddin’ me!? No one pisses of Superfly!’

Soms ga ik uit pure frustratie over al die zaken een hokje in om voor de afwisseling eens zittend te plassen. Dat is zo lekker zorgeloos. Daar kan ik dan echt van genieten. Echt, vrouwen hebben het zo slecht nog niet.

CC foto: quinet

Broodkruimels
Ik hield me altijd voor dat we ze niet hadden. Maar een oud stads huis met in de woonkamer een tapijt van broodkruimels en dan geen muizen hebben, was een ietwat naïeve gedachte.

Lokdozen
We hebben (of hadden) muizen dus. Het begon met een muis die van de keuken door de woonkamer rende, hij schrok en kroop een gat in. Ik schrok ook en kroop in het gat dat de dierenwinkel heet. Ik rende naar het schap met muizenverdelger, kocht zes lokdozen en vier diervriendelijke vallen. Voor zover geplet worden door een klem, met een blokje Old Amsterdam tussen je lippen, diervriendelijk is. 

Bloeddorstige uitroeiwoede
Een half uur later stond mijn huis vol met vallen met daarop een mespunt lok(pindak)aas. Tevreden wreef ik in mijn handen. Aan het klauteren over de inboedel was een eind gekomen en het wachten op de eerste dooie was begonnen. Echter naast de bloeddorstige uitroeiwoede, bekroop me een schuldgevoel. Voor me zag ik een gewurgde Stuart Little en een rouwende muizenfamilie. Met gemengde gevoelens liet ik de muizenhol- Stuarts garage met rode cabriolet- dicht Bizonkitten. De vallen liet ik staan en ik dook mijn bed in.  

Gevlucht
Wonder boven wonder was er ’s morgens toen ik naar de vallen keek, geen dode noch levende muis te bekennen. Stuart en zijn familie waren gevlucht! Van de tekst op de muizenvalverpakking was in ieder geval niets gelogen, dit was inderdaad een heel diervriendelijke manier van muizen bestrijden geweest.

Foto: Gettyimages.nl

Zondag is de saaiste dag van mijn week. Ik heb geen hond om mee naar het bos te gaan, geen schoonouders om bij op de bank te zitten en geen zin om de drukte van de winkels op te zoeken. Ik sluit deuren, ramen en gordijnen, zet een rustgevend muziekje op en trek mijn lekkerste pyjama aan. Vervolgens trek ik mij terug in de badkamer.

Frunniken
Wat bijna niemand van mij weet, is dat ik gek ben op frunniken. Ik vind niets bevredigender dan een flinke pot friemelen, pulken en tutten. Dit doe ik iedere zondag, als er niemand in de buurt is. Want het is geen fraai gezicht.

Eerst richt ik me op mijn haar. In de keuken heb ik wat olijfolie in een pannetje verwarmd. Hangend boven de wasbak smeer ik de warme olie in mijn haarpunten. Ik draai mijn haar in en plak het met een rol huishoudfolie bovenop mijn hoofd. Ik wikkel het plastic een paar keer rond mijn schedel en kneed een soort smurfenmuts om druppen te voorkomen. Daarna föhn ik het plastic warm, en wikkel er een handdoek omheen.

Kleine hoogtepuntjes
Als ik mijn gezicht heb gewassen met warm water komt mijn frunnikgereedschap op tafel. Iedere vierkante millimeter van mijn huid bekijk ik in de spiegel. Ik knijp in verstopte poriën en pulk aan puisten. Ik pluk aan woekerende wenkbrauwen en trek velletjes van mijn lippen. Iedere geëlimineerde mee-eter is een klein hoogtepuntje.

Daarna volgt het gezichtsmasker. Met mijn wijsvingers verf ik mijn gezicht lichtblauw. Het frisse kleiachtige smeersel verkoelt mijn warme huid. Ik was mijn handen en wrijf een restje olijfolie over mijn nagels en nagelriemen. Ik verplaats naar de slaapkamer, waar ik op bed plof en tv kijk terwijl de klei hard wordt. Mijn mondhoeken en wenkbrauwen zijn steeds lastiger te bewegen, en ik voel hoe kleine haartjes onder mijn neus zich proberen op te richten onder de kleilaag. Na een halfuurtje is het masker uitgehard en zijn al mijn gezichtsspieren ontspannen.

Nagelriemterugduwstokjes
Dan pak ik mijn nagelknipper, vijlen en nagelriemterugduwstokjes erbij. Aangekoekte nagelriemen zijn soepel geworden door de olie en zijn nu makkelijk weg te krabben en terug te duwen. Ik knip mijn vinger- en teennagels kort en vijl de randjes. Met een zachte vijl poets ik het nageloppervlak tot het glimt.

Ik kan zo wel drie uur lang met mezelf bezig zijn. Ik word er rustig van. Even mijn hoofd leeg, de computer uit en alleen maar frunniken. Of ik er ook echt mooier van word is de vraag. Bevredigend is het in ieder geval wel.

Foto: Gettyimages.nl

Tattookoning
Henk Schiffmacher, bijnaam Hanky Panky, mag zich misschien wel dé tattookoning van ons land noemen. Velen staan in de rij om een kunstwerk van deze tatoeëerder te laten zetten. En wij hebben de eer om er een paar uit te delen!

Tattoo for charity
Als je zeker wil zijn van een tattoo, kun je nu ook profiteren van een flinke korting. Afgelopen vrijdag is Henk namelijk speciaal voor het goede doel een twee weken durende actie gestart. Als je nu een tattoo laat zetten, betaal je minimaal 25 euro (hoger mag ook) voor een tatoeage ter waarde van 250 euro. Een tattoo for charity! …en natuurlijk ook een beetje voor jezelf. Goed om te weten: de tattoo wordt exclusief door Henk Schiffmacher gezet en dus niet door één van zijn collega’s.

Henk wil met deze actie geld op halen voor projecten van Cordaid Microkrediet. Met de opbrengst worden kleine ondernemers in ontwikkelingslanden gesteund en krijgen zij de kans om een zelfstandig bestaan op te bouwen. Je kunt de deal bekijken op Cordeals.nl. Op deze site verschijnt elke twee weken een nieuwe deal. De volgende actie is met Xander de Buisonjé voor valentijnsdag.

Win-win-win
Je kunt niet meer meedoen aan deze actie, de winnaars hebben via een e-mail bericht gehad.

Loop je helemaal warm voor Henk? En wil je kans maken op 1 van de 5 te winnen tatoeages? Vul dan het tattoo-actieformulier in en vertel ons waarom jij of iemand anders een tatoeage verdient!

Update: de actie van Cordeals (25 euro voor een Henk Schiffmachter tattoo) is inmiddels uitverkocht. Maar houd Cordeals.nl in de gaten want iedere twee weken komt er een nieuwe deal online. Hier op  viva.nl maak je nog wel kans op 1 van de 5 tatoeages,vul het actie-formulier in en win!

Foto: Viva

Nieuw leven
Een nieuw leven die nu begint, is en was al begonnen.
Geen stenen meer dragend.

Geen angst die het lichaam vult.
Tranen achtergelaten zijn alleen nog maar een herinnering van gevangenschap.

Bevrijdt uit mijzelf, zonder verstikking of onmacht.
Ben ik los gebroken op weg naar het licht.
Mijn passie is de zin van het leven!

Ingeslagen wegen die mijn eigen zijn, volg ik tot het eind van mijn pad. 
Mijn kracht  was vervlogen, en is nu ontkomen aan al hetgeen wat mij opbrak!

Gevangen in mijzelf, onwetendheid en gebroken tot de kern van de ziel.
Los gekomen uit de wortels van het kwaad.

Mijzelf afwerend, vechtend, zeeën van tranen en doelloos zonder beeld.
Zwevend tussen twee werelden, zoekend naar hetgeen wat mij gelukkig maakt.

Met verloren ziel dragend onder gebroken vleugels.
Een weg zoekend naar het begin van een nieuw leven.

Geschreven door: Fairy26′

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.com

Plejaden
Ik hurk naast Wessel neer. ‘Zie je daar die drie sterren, die heel dicht bij elkaar staan,’ vraag ik en ik wijs net zo lang totdat ik zie dat hij in de juiste richting kijkt. ‘Dat is de riem van Orion. Dat is een sterrenbeeld, het stelt een jager voor.’ Daarna wijs ik naar een andere plek. ‘Als je heel goed kijkt zie je daar een heleboel sterretjes bij elkaar. Dat zijn de Plejaden. Dat is een groepje van jonge sterren. Zie je ze?’

‘Die vijf sterren daar staan in de vorm van een letter die jij heel goed kent. Het is het sterrenbeeld Casiopea. De sterren vormen samen de letter ‘W’, zoals in jouw en mijn naam,’ zeg ik. Mocht Myrthe ooit interesse tonen in de sterren, dan vertel ik gewoon dat het de letter ‘M’, is. Zo kunnen allebei onze kinderen de beginletter van hun naam opzoeken in de nachtelijke hemel.

Fascinerend
Ik was niet veel ouder dan mijn zoon, toen ik ook interesse begon te krijgen in het universum. Het is geen comfortabele hobby, want in de zomer stellen de nachten weinig voor. Je moet echt de kou trotseren als je de mooiste hemelobjecten wil zien. Nog altijd vind ik het fascinerend. Het licht van de sterren heeft er een reis opzitten van vele jaren. Wat wij zien is een afdruk van het verleden. We zien licht dat er al was voordat we werden geboren.

Mijn zoon weet daar allemaal nog niets vanaf, maar toch vindt hij het mooi. Hij wijst naar het meest heldere puntje en zegt dat het de grootste ster is die hij kan zien. ‘Dat is geen ster,’ zeg ik. ‘Dat is een planeet, waarschijnlijk Jupiter. Dat is een bol van gas, die nog veel groter is dan de Aarde. Het is een reus van een planeet, waar het altijd stormt. Er is een wervelwind die je vanaf de Aarde kunt zien en die al jaren woedt.’

‘Hoe zie jij dan dat het geen ster is, papa?’ vraagt mijn zoon.

‘Meestal zijn de meest heldere puntjes licht die je op Aarde kunt zien andere planeten die om de zon heen draaien. Niet alle planeten kunnen we goed zien, maar Venus en Jupiter zijn beter te zien met het blote oog, dan welke ster dan ook.’

Explosies
We kijken een moment in stilte omhoog. Mijn zoon ziet waarschijnlijk rustgevende stipjes in het duister. Ik zie stormen, explosies, werelden waar het klimaat zo agressief is dat de mens er niet kan bestaan. Elke ster die wij zien kan al vergaan zijn, geëxplodeerd tot een nevel, waaruit weer nieuwe werelden kunnen ontstaan. Wij zijn allemaal gemaakt van het stof dat voortkomt uit stervende sterren. Dat zal ik hem ooit allemaal vertellen.

‘Ik vind het heel mooi,’ zegt mijn zoon. ‘Maar nu wil ik naar binnen, want ik wil niet te lang in de kou staan met mijn blote ogen.’

CC foto: davedehetre

‘Het is ingewikkeld’
Natuurlijk heb ik dat niet gedaan. Net zoals ik nooit de relatiestatus op Facebook heb ingevuld. Ik ben niet zo’n fanatieke Facebooker en bovendien kun je kiezen tussen ontzettend veel statussen die ik nooit wens te bereiken. ‘Het is ingewikkeld’, bijvoorbeeld. In september vinkte Ben Saunders het aan op z’n Facebookprofiel nadat hij eerder van de daken had getwitterd dat hij zijn Soraya ten huwelijk had gevraagd. Op een kameel, maar dat terzijde. Hij had z’n status nog niet veranderd of het ‘nieuws’ dook op alle sites op.

Flirtmail van Anson Bevis
Bij gebrek aan de status ‘Waarom zou ik dat Facebook aan de neus hangen?’ heb ik het altijd in het midden gelaten. Met zo’n niet ingevulde status kreeg ik bovendien grappige datingspam, rechtstreeks uit Google Translate. Deze week nog van ene Anson Bevis, een digitale John Doe zonder profielfoto.

Hallo zonneschijn,
Hoe gaat het?. Ik keek naar je foto Ik ben er heel gefascineerd door de mooie foto. Je ziet er zo prachtig en mooi. Ik besef dat je beschikt over alle kwaliteiten die ik nodig had in vrouw en uw foto gevangen mijn ogen en mijn ziel gevangen.

Facebookromantiek, waarvan ik me niet kan voorstellen dat er mensen zijn die Anson Bevis daadwerkelijk voorstellen om eens samen een goed gesprek bij een dito glas wijn te voeren. Voor je dat doet, moet je de naam Anson Bevis even door de anagrammachine halen (ja hele rare tic, ik weet het) dan duikt niet geheel toevallig NAIVE SNOBS op.

Voor het altaar je status updaten
Na het mailtje van Anson Bevis besloot ik spontaan mijn relatiestatus eens aan te vinken. Van niks naar verloofd. Op Facebook is dat een hele kleine stap. Ik kon het gewoon niet laten. De duimen schoten massaal de lucht in. Blijkbaar is het inderdaad een hele populaire functie op Facebook. Ik vond het bij nader inzien maar vreemd, hysterisch en een tikkeltje lachwekkend om een hartje op mijn eigen Facebookprofiel te zien staan met de woorden ‘is verloofd’.
Maar het kan altijd erger.
Er circuleert een filmpje op internet van een stel dat na het uitspreken van het ja-woord, nog voor het altaar, de smartphone tevoorschijn tovert om de relatiestatus te updaten op Facebook.
Mhh. Dat wilde ik straks graag achterwege laten.

CC foto: rareclass.

Zelfs toen ik veelvuldig naar de wc was gegaan en mij zo licht mogelijk staande hield boven op het witte vlak, kwam er nog steeds een getal te staan dat ik niet kon geloven. Toegegeven: het was niet helemaal onverwachts.

Op knappen staan
Vanaf het moment dat die venters met baarden het land binnen wandelen en de schappen met zoetigheden zijn gevuld, is het gedaan. Dan gaat de handrem (lees: knoop) van mijn broek en wordt de zwemband rond mijn navel opgeblazen. In december houd ik mezelf voor dat het allemaal wel meevalt, dat de naden van mijn colbert op knappen staan, negeer ik.

Blubber Maag Index
Te heet gewassen kleding, een trage schildklier, veel spieren of zware botten: het zijn alle vier prachtige excuses. Toch ben ikzelf uiteindelijk degene die met een Boeddhabuik door het leven gaat. Een Boeddhabuik die totaal niet zen is, want in januari komt de dip. De dip waarin mijn leven draait om BMI: de body mass index. De baal meer index, boos maak index, blubber maag index. Of iets in die trant.

Zweet tussen je bilspleet
Ik heb meer beweging nodig, dat zie ik zelf ook wel in. Ik groei zo ongeveer vast aan mijn bureaustoel  hier. Maar een sporter ben je of dat ben je niet. Ik heb er, in tegenstelling tot dik worden, geen aanleg voor. Sporten noem ik ‘t leed dat zweet tussen je bilspleet heet. Gevalletje liever lui dan moe.

Aartsrivalen
Op rantsoen is de enige mogelijkheid die overblijft. Iets waar ik net zo zwak in ben. Ik maakte eerder al liters proteïneshakes soldaat, echter kan ik die niet meer luchten of zien. Tevens spuug ik inmiddels op mijn aartsrivalen Sonja en Frank. Ik word chagrijnig van al dat bleekselderij kauwen, wat resulteert in ruzie met iedereen die maar een beetje in de buurt komt van mijn aura.

Haas
Er is maar een manier om mijn dip weer een paar maanden vooruit te schoppen. Vertel me dat die haas met die lange oren het land is binnengewandeld, dan laat ik de rem er nog even af en trek ik een sprintje naar de dichtstbijzijnde supermarkt. En haal ik bovendien gelijk een nieuwe weegschaal.

Foto: GettyImages.nl + Photoshop

Ze hadden de voorstelling van Herman Finkers, één van hun favoriete cabaretiers, die eerder deze week op tv werd uitgezonden gemist. Mijn vader had al wel een verwoede poging gedaan om hem op internet te zoeken maar die was geëindigd in een hoop gebrom zoals alleen vaders dat kunnen.

Zonder spaties

Mijn vader is echt heel erg handig, behalve met computers. Hij probeert het wel, maar die computer is gewoon niet zijn ding. Mijn moeder is er ook geen ster mee, maar haar pogingen eindigen nog wel eens in een succesvol e-mail bericht en, jawel, een Facebook account.

“Goh ik zie jou nooit op Facebook”. Dat kan kloppen, want ik heb haar vriendschapsverzoek in eerste instantie niet beantwoord. Het duurde even voordat ze het doorhad, maar inmiddels kan ik er niet meer onderuit. Daarbij laat ze me sinds ze Wordfeud en WhatsApp heeft ontdekt toch al niet meer met rust. Met weemoed denk ik terug aan de dagen dat ze haar sms’jes nog zonder spaties verstuurde. wanneerkomjenaarhuis?mam.

Hij jaagt, zij mailt

Ze zijn een illuster duo samen, Mr. Marktplaats en mevrouw e-mail, want ondanks dat mijn vader niets met computers heeft is hij wel koning Marktplaats. Hij vindt het gewoon leuk om elke avond even te kijken of er nog koopjes zijn. Als hij vervolgens wat gevonden heeft, verstuurt mijn moeder de e-mail en kunnen de onderhandelingen beginnen. Samen komen ze er wel uit.

Ik geloof dat mijn vader zich er een beetje voor schaamt dat hij nooit iets begrepen heeft van die computers. Ik denk dat er niets is waar hij zich voor hoeft te schamen. Het blijft mijn held. Die computer lost iemand anders wel op. We plagen hem er wel eens mee, juist omdat we weinig kansen krijgen om hem een koekje van eigen deeg te geven.

Pauze

Maar nu is er dus uitzending gemist. Daar zaten ze dan, mijn heldenduo, Mister Marktplaats en zijn eega, voor een piepklein, vierkant scherm naar de nieuwe show van Herman Finkers te kijken. Kijken is hierbij een ruim begrip, want ze gaven nog net geen snurkconcert weg, het liep natuurlijk ook al tegen elven, ruim voorbij vitale vijftigers bedtijd.

“Het mooie van internet is dat je het op pauze kan zetten en morgen verder kunt kijken”, roep ik ze toe. Ik schud mijn hoofd en spreek mezelf bemoedigend toe: “babystapjes Wendy…babystapjes.”

CC foto: Racheocity

Steven Seagal overdosis
Ik besloot verder van de afstandsbediening af te blijven, voordat ik mijn hele televisietoestel onklaar zou maken. Ik ontvang RTLfucking7 dus al twee jaar in viervoud. Ik heb meer Steven Seagal, B.A. Baracus en Allard Kalff gezien dan goed voor een mens is. Al snel zapten mijn vingers als vanzelf om de gesneuvelde kanalen heen.

Ik miste de zenders die ik toen per ongeluk heb kwijtgemaakt allang niet meer. Totdat mijn vader een paar dagen geleden langskwam en mij wees op een leuke film die uitgezonden zou worden op Veronica. Ik heb de man meteen de afstandsbediening in zijn handen gedrukt, en binnen tien minuten had ik opeens alle zenders weer compleet.

Gecoupesoleilde pony’s en gebleekte tanden
Ik keek de film en was die avond blij dat ik Veronica weer terug had. Hier kwam ik de volgende ochtend op terug. Ik was namelijk even vergeten dat Veronica overdag alleen kinderprogramma’s uitzendt. En wát voor kinderprogramma’s. Sinds Disney op acht de dienst uitmaakt komen er de hele dag drieëntwintigjarige acteurs voorbij met gecoupesoleilde pony’s voor hun ogen en gebleekte tanden, die net doen alsof ze in de brugklas zitten. Tel hier een handvol meiden bij op die betaald worden om zo dom mogelijk uit de oogjes te kijken en zo hysterisch mogelijk te blèren, en je televisiemiddag is compleet.

Amerikaanse meuk
Ik kan die nagesynchroniseerde Amerikaanse meuk niet aanzien. Het lijkt wel of het doel van programma’s als ‘The suite life of Zack & Cody’, ‘Pair of Kings’ en ‘Zeke & Luther’ is om kinderen nog onuitstaanbaarder te maken dan ze van zichzelf al zijn. Brutale, luidruchtige jongens en domme, verwende meisjes zijn de sterren.  

Ik erger me aan het overdreven gedoe, de dichtgeplamuurde gezichtjes, de lachbanden die grijsgedraaid worden na iedere bijdehante opmerking en de Nederlandse voice-overs die overduidelijk aan de coke zitten. Wat doet dit met kinderen die hier vier uur per dag naar kijken? Ik word er na een paar dagen al gek van.

Terugverlangen naar Steven
Iedere keer als ik langs Veronica’s Disney XD Channel zap, gaan mijn nekharen recht overeind staan. Ik begin zelfs terug te verlangen naar Steven Seagal. Ik ben al een paar keer voorzichtig op mijn afstandsbediening gaan zitten in de hoop hetzelfde resultaat te behalen als twee jaar geleden, maar dat bleek een toevalstreffer.
Even mijn vader bellen dan maar.

Foto: Gettyimages

Ik neem je mee
Ik neem je mee
naar dromen over wat ik
wil doen, beleven, zien,
voelen in mijn alles,
als het kan.

Ik neem je mee
naar een plek waar ik verdwaal
het sprookje van een vrouw
die nog een meisje is,
vanbinnen. 

Ik neem je mee
in mijn liefste fantasie
waar alles open is
en ik niet meer van wij,
maar vrij.

Ik laat je gaan.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.com

Mistflarden, een complete gatenkaas
Denk eens even heel goed na, zeg ik hardop tegen mezelf. Heb ik het nu wel of niet uitgezet? Ik visualiseer een stopcontact en probeer me voor te stellen waar de stekker zich bevond op het moment dat ik de kamer uitloop. Blanco. Er komt helemaal niets bovendrijven. Zuchtend draai ik ook de volgende bocht naar rechts en draai het gebruikelijke rondje, zodat ik weer voor mijn eigen voordeur sta. Ik vraag me wel eens af of ik werkelijk alles gedachteloos op de automatische piloot doe. Of is het mijn goudvissengeheugen?

De pirouette als geheugensteuntje
Als ik naar boven spurt, zie ik dat de stekker niet meer in het contact zit. Natuurlijk niet, natuurlijk niet, mopper ik tegen mezelf. Ik haal de stekker er altijd uit.
“Iedere keer als je het strijkijzer uitzet moet je tot tien tellen of een rondje draaien. Of iets doen waardoor je je bewust wordt van de handeling”, kreeg ik als tip. Maar op het moment dat ik sta te strijken, meestal haastig iets uit de wasmand vissend wat ik toch per se aan wil, denk ik niet aan het draaien van pirouettes om de strijkplank.

Maar ik kan wel tot tien tellen in het Japans
Of ik wel vaker vergeetachtig ben? Nou nee. Ik kan nog steeds in het Japans tot tien tellen (Ietsj, Nie, Sannn, Sjie, Go, Sjietsj Hatsj Koe Djoe). Dit omdat ik op mijn negende toen Karate Kid heel populair was zeven weken op karate zat in zo’n kek wit pakje met een kek wit bandje in de veronderstelling dat ik ooit stoeptegels zou kunnen splijten met mijn blote handen. “Wax in wax out” van Mr. Miyagi quote ik nog regelmatig, net als ‘No one puts baby in the corner”, uit Dirty Dancing. Ik weet ook nog hoe nasty Patrick Swayze daarbij keek.

Waarom vergeet je altijd de vuilniszakken?
Ons brein is een rommelige harde schijf. Wat heb ik eraan dat je Ich bin wie du van Marianne Rosenberg van a tot z kan meebleren, als ik  steevast vuilniszakken en vaatwasblokjes vergeet in de supermarkt? Als ik een boodschappenbriefje schrijf, kom ik er meteen achter dat ik het op de keukentafel heb laten liggen. Zodra ik de bocht om ben. Dan draai ik een rondje, stap weer uit voor mijn eigen voordeur en check meteen of ik het strijkijzer uit heb gedaan.

CC foto: protographer23.

Leuke activiteiten
De Dagjeuit app geeft een overzicht van alle leuke activiteiten en attracties binnen een straal van 100 km. Je kunt gelijk het adres op de map bekijken en doorklikken naar de website. 
Voor Apple en Android | Gratis | Download voor Apple of Android

Met z’n allen
Uitjes.nl is een handige app voor groepsuitjes. Organiseer jij de familiedag, het bedrijfsuitje, vriendinnenweekend of een leuk feest? In de Uitjes.nl-app kun je gemakkelijk zoeken naar uitjes binnen jouw prijscategorie en voor het juiste aantal personen.
Geschikt voor Apple | Gratis | Download hier 

Agenda
Uit is een kalender met alle uitgaansmogelijkheden per regio. Stel je eigen uitgaansagenda samen. Wil jij er liever vandaag nog op uit? Zoek dan tussen de Last Minute aanbiedingen met 50% korting.
Geschikt voor Apple | Gratis | Download hier

iPretpark
Deze applicatie bevat heel veel informatie over Nederlandse en ook Belgische pretparken. Zo kun je er onder andere info over attracties, parkplattegronden, foto’s van andere bezoekers en recensies in opzoeken. Het leuke is dat deze app ontwikkeld is door een 14-jarige pretparkfan!
Geschikt voor Apple | Gratis | Download hier

Foto: Gettyimages.nl

Wat er zo leuk is aan trouwen
Trouwen heb ik altijd leuk gevonden. Nu is leuk een heel leeg woord, maar dat vond ik het: leuk. Het huwelijk heb ik nooit als instituut gezien, maar als een vorm van verbondenheid waarin je elkaars liefde voor elkaar benadrukt. Een bruiloft als een dag waarop je de liefde viert, met iedereen die je lief is. Ik hou van feestjes, van mooie jurken en lekker eten. En vooral van de man die mij vorige week ten huwelijk heeft gevraagd.

De Grote Onverwachte Vraag
En ik wist niet dat het zo bijzonder was. Want dat vind ik het. Bijzonder. Nog geen twee jaar geleden ontmoette ik mijn vriend op een wintersportvakantie. Afgelopen week op wintersport in een  wat-ben-ik-toch-blij-met-jou-moment toverde hij een ring tevoorschijn. Met de vraag die ik nog lang niet verwacht had: wil je met me trouwen?
Ik zei: ja, dat wil ik heel graag.

Om eerlijk te zijn, zei ik eerst in een vlaag van hyperventilerende verbazing: ‘Oh nee, oh nee, oh nee, is dit echt?’
Daarna snotterde ik zoals Julia Roberts dat in een film nóóit zou doen. Heel onelegant, met een snurkende snik en giechel tegelijkertijd.
Door mijn bewering dat ik zo’n nuchter mens ben kan nu definitief een streep.

Bridezilla, nee hoor
Ik giechel al de hele week. Verbied mezelf neurotisch aan de ring te draaien (maar dat lukt nog niet echt) en ben opeens panisch voor afvoerputjes, waar ik de ring in zie verdwijnen.
“Je verandert toch niet in bridezilla hé?”, kreeg ik te horen.
“Nee, natuurlijk niet”, zei ik.
Daarna installeerde ik de bruidsmars als ringtone op mijn Blackberry.

CC foto: vicky_dom.

Social media types
In Viva 2, die vanaf vandaag in de winkel ligt, lees je alles over (a)sociale media types. Misschien behoor jij niet tot één van deze types, maar uit onderzoek op Viva.nl bleek dat maarliefst 96% van de Viva-lezeressen actief is op social media.

Verslaafd
Facebook is het populairst, gevolgd door Twitter en Hyves. Bijna alle Viva-vrouwen (93%) hebben een Facebook-account. Van deze social media-nerds checkt ruim 80% dagelijks hun profiel en meestal zelfs 4 of meer keer per dag (65%). Niet verrassend dus dat meer dan drie kwart van de Viva-lezers toegeeft een (lichte) vorm van verslaving te hebben. Hyvers zijn echter een stuk minder fanatiek. Een vierde van de Hyvers hecht zelfs helemaal geen waarde aan haar account en zegt hem net zo goed te kunnen verwijderen.

Vreemdeling
Hoezo sociale media? Mensen hebben meer dan 150 vrienden (53%), volgen vage bekenden die ze normaal nooit spreken (82%) en gluren op profielen van vreemden (86%). Toch zien veel Viva-vrouwen social media als dé uitvinding om mensen te volgen, de eerste baby- of vakantiefoto’s te zien, vrienden te feliciteren, een huis te zoeken en vooral om in contact te blijven met (oude) bekenden.

Mensen checken hun profiel op vakantie, op het toilet, op feestjes en tijdens het werk. Maar ondertussen irriteert het ons als andere mensen constant met hun smartphone in de aanslag staan. Onze haat-liefdeverhouding met social media is voorlopig nog niet verbroken…

Opvallend
• 13% controleert haar partner online
• Slechts 8% vindt het irritant als collega’s hun social media tijdens het werk bekijken
• 34% checkt hun profiel op het toilet
• 44% kan zich geen leven zonder social media voorstellen

In Viva 2 lees je meer over social media-types en het onderzoek op Viva.nl

© Foto: Getty Images

Vorig jaar won hij Wie is de mol en vanaf deze week is Art wederom te zien in het populaire tv-programma, maar dit keer als de presentator.
De titel van het tv-programma is meteen de meest gestelde vraag aan Art. Wie de Mol is, wil hij natuurlijk niet vertellen. “Niet alleen omdat je eeuwig brandt in het hellevuur als je het verklapt, maar ook omdat daarmee de lol er voor pakweg twee miljoen kijkers af is.”

Geen getreuzel 
Art neemt alles wat hij doet heel serieus. “Ik kan er niet tegen als cameramensen – of wie dan ook – bij tv werken als een gewoon baantje zien. Laatst zag ik een filmpje van een Japanner die een fietsbel voor voetgangers had bedacht. Die wil ik ook. Ik kan niet tegen treuzelaars in winkelstraten. Ik moet van A naar B en ga door de muur als het moet. Dat is wel symbolisch voor mijn manier van werken.”

Mens erger je niet 
Die geldingsdrang uitte zich ook in verbetenheid bij spelletjes. Thuis in Geldrop werd op een gegeven moment geen Mens erger je niet meer gespeeld bij de Familie Rooijakkers. “Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht waar dat bij mij vandaan komt. Ik zal je nog een onsportief verhaal over mezelf vertellen. Ik had geen buitensporig talent voor voetbal, toch deed ik het en zat natuurlijk altijd in de beroerde teams.

Ongenadige rotschop
Dat beviel me niet, dus om hogerop te komen had ik het volgende bedacht. Bij aanvang van een wedstrijd was ik nog heel vriendelijk, maar bij het eerste balcontact gaf ik de tegenstander een ongenadige rotschop. Dan konden er twee dingen gebeuren: of hij werd bang, of hij ging achter me aan. Maar ik was kleiner, dus de scheidsrechter trok meestal partij voor mij en stuurde de ander van het veld”

Wat dit over zijn carriere zegt? “Dat ik altijd wil winnen!”

Lees het complete interview met Art  in Viva 02, die vanaf woensdag 4 januari in de winkels ligt.

Foto: Viva tijdschrift

De tempel
Mijn lichaam, de anker van mijn bestaan,
het omhulsel van elke zenuw en meridiaan,
is voor Konijn de tempel, de innerlijke essentie.

Mijn hersenen, de dirigent tot mijn zijn,
de vlees en belichaming van mijn brein,
is waar ik voel voor Konijn´s intelligentie.

Mijn figuur, het silhouet van mijn persoon,
de suggestie tot vorm, lichaam en patroon,
is dat waarmee ik Konijn doe verlangen.

Mijn mond, met er in mijn smaakorgaan,
voor mij één hele belangrijke genotsbaan,
 is waar ik de smaak van Konijn mee wil vangen.

Mijn borsten, mijn relatie tot kinderen,
en wier aanzicht mannen doet zinderen,
is voor Konijn de vlag op mijn vrouw zijn.

Mijn huid, de schil rond mijn blanke lijf,
het omhulsel van alles wat ik hier beschrijf,
maakt voor Konijn massages zo mooi en fijn.

Mijn vagina, ingang tot mijn vochtige grot,
het centrum van mijn seksuele genot,
is waar ik Konijn graag wil ontvangen.

Die tempel wil ik zijn en wil ik blijven,
met die tempel wil ik de liefde bedrijven,
die tempel wijd ik aan mijn Konijn.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.com

Zij zou varen
Het is een jaar later wanneer de dan veertienjarige Laura Dekker zonder veel ophef vertrekt vanuit Gibraltar. Het is stil aan de kade. Ze wordt alleen uitgezwaaid door haar manager en haar vader, die laten weten dat Laura straalde bij vertrek. De pers zelf was er niet bij. Het zeilmeisje had het even helemaal gehad met de Nederlandse media. Dat gevoel bleek wederzijds te zijn. Het is alsof Nederland blij was dat ze ging varen: eindelijk twee jaar verlost van Laura Dekker. Jong of niet jong, kind of geen kind, Laura zou varen! Al was het tot in de eeuwigheid. Zij zou varen!

Jonge God
Wat gebeurde er sindsdien? Heeft ze averij opgelopen? Is ze gezonken? Heeft ze een land gevonden waar men vriendelijker tegen haar doet dan hier? Wellicht heeft ze een liefje opgedaan in één of andere haven. Zo gaat dat hè, met zestienjarige bakvisjes. Ze botsen op tegen het gebronsde lijf van een jonge God met een trapje van buikspieren van schaamhaar tot borsthaar en ze zijn verkocht. Laura’s moeder was waarschijnlijk juist blij dat ze ging zeilen, omdat ze op open zee juist veilig zou zijn voor al die ranzige puberjongens.

Passaatwind
Niets van dat alles, Laura zeilt nog steeds. Ze heeft in haar reis om de wereld alle lengtegraden al gehad en vertrok op 13 december vanuit Kaapstad voor de oversteek over de Atlantische oceaan. Met nog drieduizend mijl en met de passaatwind in de rug is ze op weg naar de finish: het eiland Sint Maarten. Op zoek naar informatie stuit ik wel op schokkende koppen: ‘Laura gewond na klap van golf’. Gelukkig bleken de verwondingen mee te vallen. Laura laat weten dat de bloedsporen die ze heeft gemaakt in haar schuit haar lievelingskleur hebben. Bovendien passen ze goed bij haar boot. Daar spreekt een ware zeebonk.

Groots onthaal
Nog ongeveer een maand en dan zal Laura hebben bewezen dat een zeiltalent van zeventien jaar de wereld rond kan zeilen. Hoe je het ook wendt of keert, dat is een opmerkelijke prestatie. Hoe gaan we daar dan op reageren in Nederland? Tonen we dan ineens weer wel interesse? Sturen we de koningin naar Sint Maarten, of premier Rutte? Sturen we cameraploegen, zenden we de aankomst van Guppy live uit op televisie? Of zal de vaderlandse pers niet komen opdagen op de kade? Wat vind jij? Heeft Laura met haar prestatie een groots onthaal verdiend of niet?

CC foto: Steve-h

De bloggers
De bloggers van Viva.nl verhaalden weer over van alles en nog wat. Zo schreef Daniëlle over vaginale lellen, Nynke over haar after Boer Zoekt Vrouw dip en Kelly over zelfmoord in de kop van Noord-Holland. Femke bleef bewust kinderloos, maar had wel last van liefdesvet en Werner schreef waarom seks in de caravan geen optie is. Brenda liep de dam-tot-damloop en voor een bierblog kon je bij Fiona terecht. De lekkere recepten werden geschreven door culiblogger Sam. De boekrecensies kwamen van Petra en de reisverhalen werden gemaakt door Andrea en Jeroen, beter bekend als de Wereldfotobloggers. Onze Vlogger Wendy maakte weer filmpjes en schreef er dan een blog bij.

Nieuw
En vlak voor de jaarwisseling zijn er nog twee nieuwe bloggers aan het lijstje toegevoegd. Marieke schrijft over van alles op het gebied van showbizz en voor seks en relatie kun je vanaf nu Lovebird volgen!

Forumwoorden
Ook werd er druk gekletst, gediscussieerd en geadviseerd op het Viva-forum. Het leukste is misschien wel de woorden die er in de loop van jaar ontstaan zijn. Met creatieve vondsten als beensex, munttheemoeder en forumfossielen zouden we zo een Dikke VivaVandale kunnen maken. Lees ook het topic over het forumwoord van het jaar!

Onderzoeken
Lijk jij op je moeder? Hoe burgerlijk ben jij? En hoe vaak kom je klaar? Viva onderzocht het allemaal!

Winacties
Af en toe mochten we op Viva vette prijzen weggeven. Je kon een weekend lang een minicooper rijden of op gezondheidsreis naar fuerteventura. Maar ook maakte je kans op een schoenencheque, een limited edition jeans, een date met onze gigolo, heel veel hightech producten en meer!

Overtroffen
Zo kunnen we natuurlijk eindeloos blijven opsommen want iedere dag gebeurt er wel iets noemenswaardigs. We hopen dat het succesvolle jaar (met bijna 2 miljoen unieke bezoekers per maand!) geëvenaard wordt óf (nog liever) flink wordt overtroffen. Dit door nieuwe blogs, topics,  forumwoorden, winacties en alles wat het afgelopen jaar nog meer bijzonder maakte.

Iedereen het allerbeste voor 2012!

Foto: IstockPhoto + photoshop

Natuurlijk worden er ieder jaar stiekem rotjes gegooid en vuurpijltjes getest. Pubers sjokken door de straten of hangen tegen muurtjes, zo nu en dan glijdt er een hand een jaszak in, iemand klikt met een aansteker en daar knalt een rotje onder een auto. Al jaren sla ik het tafereel met opgetrokken wenkbrauwen gade.

Echoënde donderslagen
Maar nooit eerder lag ik zo veel nachten wakker, luisterend naar de echoënde donderslagen in de verte. De knallen zijn zwaarder, angstaanjagender, dichterbij. Ik lig iedere avond in bed, met mijn hoofd gesandwicht tussen twee kussens, me mateloos te ergeren. Echter, wat er gisteravond gebeurde deed mijn bloed koken.

In de buik van de fietstunnel
Om kwart voor zeven rolt mijn trein het station binnen. De deuren openen zich met een puf en de trein stroomt leeg. Het perron is maar op één manier te verlaten: via een trap naar beneden. Die trap komt uit in de buik van een fietstunnel. De stroom forensen splitst zich hier in tweeën. De ene helft slaat linksaf en komt boven de grond bij de parkeerplaats, de andere helft –waaronder ik- gaat rechts en komt omhoog bij de fietsenstalling.

Gillende vuurpijlen
Terwijl ik de lichte helling op loop graai ik in mijn tas naar handschoenen. De sliert mensen voert me langzaam mee omhoog. Dan word ik opgeschrikt door een schelle fluittoon. En nog een. Vuurpijlen komen zoevend en gillend naar beneden gegleden en schieten over het asfalt. Ik druk me tegen de wand en zie hoe tientallen mensen schreeuwen, rennen en brandend vuurwerk voor hun voeten proberen weg te schoppen. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Vijf vuurpijlen worden plat neergelegd en aangestoken. Het gefluit galmt door de betonnen tunnelbuis en de knallen dreunen in mijn borstkas. Dan trekt de rook op en is het stil, op de piep in mijn oren na. Twee mannen rennen vloekend tegen de helling op, een mevrouw raapt huilend haar tas van de grond, ik sta aan de grond genageld.

Van de gekken
Ik kookte, en ik kook nog steeds. Als ik op tv de reportages en nieuwsitems over vuurwerkverkoop weer voorbij zie komen krijg ik een vieze smaak in mijn mond. Vaders met hun zoontjes in de rij voor rotjes en pijltjes. Een man met een gouden ketting om zijn nek met een sjekkie achter zijn oor vertelt glunderend dat hij voor ruim driehonderd euro aan knalwaar in zijn kofferbak heeft liggen. Van de gekken. Ik zeg verbieden. En iedereen die toch zo nodig met explosieven moet spelen: zet ze in een tunnel, leg hun handel op straat en aansteken maar. Dan is de lol er wel af.

CC foto: pixel addict

Het probleem is echter dat vaak de motivatie na een paar dagen, weken of maanden ver te zoeken is. Deze apps helpen je om door te blijven zetten en je voorgenomen doelen te behalen!

De afvallers
De Fatsecret-app is handig voor zij die wat kilo’s kwijt willen of gezonder willen leven. Met deze app kun je een voedingslogboek bijhouden. Voeg toe wat je hebt gegeten en kijk hoeveel procent van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid calorieën je naar binnen werkt. Bovendien kun je een dieetkalender invullen en je gewichtspatroon bijhouden.
Voor Android en iPhone | Gratis | Download voor Android of iPhone

De sporters
Een goede applicatie om meer te bewegen is RunKeeper. Hiermee kun je je dagelijkse activiteiten rond hardlopen, fietsen en wandelen vastleggen. Runkeeper houdt de tijd bij, de afstand, snelheid en het aantal verbruikte calorieën. Bovendien kun je je resultaten delen met vrienden via Facebook en Twitter!
Voor Android en iPhone | Gratis | Download voor Android of iPhone

De rokers
Met My Stop Buddy is het de bedoeling dat jouw rookgedrag in 21 dagen veranderd wordt. Uit onderzoek blijkt dat een moeilijk moment waarin je hunkert naar een peuk ongeveer 5 tot 10 minuten duurt. My Stop Buddy draagt drie keer per dag een alternatieve activiteit aan. Ook biedt de app nuttige feitjes over gezondheid en het geld dat je vanaf het stoppen bespaart.
Geschikt voor iPhone en iPad | €2,99 | Download hier

De spaarders
Als je aan het einde van de maand eens wat geld wil overhouden in plaats van tekortkomen is Mint een handige app. Mint dient als een soort kasboek op je telefoon. Je krijgt inzicht in hoeveel geld er binnenkomt en hoeveel geld uit de portemonnee verdwijnt.
Voor Android en iPhone | Gratis | Download voor Android of iPhone

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, Wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app!

© Foto: App Store

Jointjes
“Ik was het lelijkste meisje van de klas en werd altijd gepest..” Als ze in de puberteit terechtkomt, wordt het Brabantse Mierlo langzamerhand te klein voor haar. Om te rebelleren draagt ze superkorte rokjes, naveltruitjes en hakken. “Alles beter dan die stomme Oilily-jurkjes. School interesseerde me al helemaal niet. In plaats daarvan hing ik maar een beetje rond, jointjes rokend.”

Bejaard
Wanneer ze op haar zestiende van de mavo wordt gestuurd, vertrekt ze naar Parijs, waar ze een contract krijgt bij modellenbureau Elite. Maar eenmaal in de lichtstad, zit niemand op Lara te wachten. Ze gaat zonder succes van casting naar casting en slijt haar dagen met slapen en feesten. Net als Lara in 2006 op het punt staat toch terug te gaan, switcht ze van Elite naar modellenbureau IMG en krijgt ze op haar tweeëntwintigste – wat bejaard is in modellenland – haar eerste grote klus bij Givenchy. 

Modellentop
En als de hoofdontwerper van Givenchy Lara een jaar later voorstelt aan de hoofdredacteur van de Franse Vogue, Carine Roitfield, schiet ze in één keer door naar de modellentop. Roitfield is onmiddellijk fan: “Met Lara draait het niet om wat ze draagt. Je ziet alleen haar. Je kunt nooit genoeg Lara hebben.” Haar adoratie voor Lara wordt pas echt duidelijk als het model in 2009 een compleet Vogue-nummer mag vullen. Tot dan toe was die eer alleen nog naar Kate Moss gegaan.

Spleetje
De modewereld ziet Lara inmiddels als de ‘it-face’. Het spleetje tussen haar tanden, waar ze vroeger zo mee werd gepest, is nu een trend in modellenland. En zo groeide een ugly duckling uit Mierlo uit tot een van de succesvolste en meest sexy modellen ter wereld.

In Viva01, die vanaf vandaag in de winkels ligt, lees je meer over waarom dit het jaar van Lara is!

Foto: Privébezit

MOH-sweater
Totdat ik laatst werd geconfronteerd met een verslaafde. Ik stond wat te ouwehoeren tot ik abrupt onderbroken werd. Het was een jonge jongen, van een jaar of zestien. Zijn gezicht was nog witter dan een lijkenlaken. Ranke vingers verschenen uit de zwarte mouw van een morsige MastersofHarcore-sweater. Twee wanhopig, rooddoorlopen puppy-ogen staarden me onder een pet vandaan aan: ‘Mevrouw heeft u wiet voor me te koop?’. 

Lachen
De koffieshops in de stad waren al dicht. Wiet had ik niet, dus de jongen verdween. Onderweg naar huis kwam ik hem nogmaals tegen. Hij stelde dezelfde vraag aan iedere voorbijganger. Mijn oogkleppen vielen rap van mijn slapen, mijn hoofd kwam uit dat meters diepe zandgat: wiet is helemaal niet om te lachen. 

Vermaak
De blower denkt daar waarschijnlijk anders over. Hij blijft het struisvogel gedrag houden, zijn oogkleppen zullen niet verdwijnen. Hij is onlosmakelijk verbonden met de wiet. Hij blijft deze drug trouw, ik vermoed tot de dood hun scheidt. Ik wil niet eindigen als een lijkenlaken in een hardcoretrui. Zodoende voor mij geen mariuhana, geen stuff, geen joint, geen stickie en ook geen zakken chips.

Ik zag wiet als vermaak, echter de keerzijde van vermaak is vernietiging.

Foto: IstockPhoto.com

Merelloos 
Er gaat geen dag voorbij
dat ik niet aan haar denk
Ze is er altijd
en overal
Ik zou niet kunnen leven zonder haar
Merelloos
waar ik ook ben
ik denk aan haar
Het is niet zomaar iemand
het is mijn zus
Merelloos
Ik hoop nog lang te leven
met haar
niet zonder haar
Merelloos

Geschreven door: Fenna van Dijk

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com

Mijn middelbareschool-matties
Ik was op haar feest niet de enige vriendin van de middelbare school. Nog altijd heb ik goed contact met negen vrouwen die elkaar allemaal kennen uit de schoolbanken van het Bogerman. Vroeger spraken we over dansoefenavonden bij Dansschool Vergonet of die ene leuke jongen uit 5VWO-speciaal die ons niet zag staan; nu praten we over banen, salarissen, samenwonen of over die ene leuke jongen die ons niet ziet staan.

Een ontzettend accent
M’s nichtje was ook op haar verjaardag. Zij groeide op in Amsterdam, en had tot voorkort haar Friese familie al heel lang niet gezien. Pas toen ze hoorde dat M. In Amsterdam was komen wonen, besloot ze contact te zoeken.

Ze vertelde ons dat ze dat best wel eng vond. Ze had M. Al tien jaar niet gezien, en haar beeld van Friese meisje was als volgt: 1. Ze praten allemaal met een ontzettend accent, 2. Ze zijn heel christelijk en 3. Ze zijn compleet wereldvreemd.

Beige rokken. Allemaal.
Dit vertelde ze ons zonder met haar ogen te knipperen. Daarna zei ze: ‘Maar jullie komen dus ook uit Friesland?!? Maar dat hoor je helemaal niet!’

Wij, T., J. en ik, werden er een beetje lacherig van. Meende ze dit nou echt? Dat ze tot voorkort echt dat Friese meisjes gehuld gaan in lange beige rokken, geen make-up dragen en met walging en afkeuring kijken naar tv-programma’s van BNN?

Blijkbaar. Toen we zeiden dat M. en G. ook nog zouden komen, en dat zij in Friesland wonen, werden de ogen van het nichtje echt schoteltjesgroot. Ze keek een beetje zoals de deelnemers aan ‘Groeten uit de Rimboe’ kijken wanneer ze horen dat ze naar de binnenlanden van Botswana worden gedeporteerd.

Ex-wereldvreemde, tsssk
‘Hoor je aan hen wel dat ze Fries zijn?’ vroeg ze. We moesten haar teleurstellen. Ook aan M. en G. hoor je amper nog iets.’En komen zij dan helemaal met de auto vanuit Friesland?’  Ik rolde met mijn ogen. Ik werd er een beetje recalcitrant van. Aan mij hoor je nog een klein beetje dat ik uit het Noorden kom, en dat vind ik leuk. Ik ben trots op mijn afkomst. Maar het nichtje van M. zette me neer als een ex-wereldvreemde.

Terwijl zij de wereldvreemde was. Een volwassen vrouw, opgegroeid in een grote stad, die zo’n verknipt beeld heeft van mensen die aan de andere kant van de Afsluitdijk wonen.

Ik vond het een beetje sneu. Ga eens op excursie. Je zult zien dat ook buiten de ring van Amsterdam ook leuke mensen wonen.

CC Foto: Jetske19

Steenbokskeerkring
Alles tolt en draait, maar donderdag om 05:30 uur is er heel even een moment waarop er vanuit ons gezien iets stilstaat: de zon. Die grote vuurbol in de lucht, de ster waaraan we ons leven te danken hebben, staat dan recht boven de Steenbokskeerkring. Om half zes in de ochtend zal de aarde zijn meest zuidelijke kant naar de zon toekeren. Dat is het moment van de zonnewende, het verschijnsel dat we niet langer lijdzaam hoeven toe te zien hoe de nacht steeds meer de overhand krijgt op de dag. Vanaf dan keert het licht weer terug.

Akelige haan
Dat is dan wel zo, maar onze avonden zijn alweer aan het lengen sinds vijftien december. Dat wil niet zeggen dat de dagen langer worden, want in de ochtend blijft de nacht er nog meer minuten bij pakken. Daar heb ik geen moeite mee. Of de zon zich een minuut eerder of later laat zien in de ochtend laat me koud, daar word ik toch niet wakker van. Daarnaast blijft die akelige rothaan van de achterburen dan ook langer slapen. In de avonden wil ik juist licht. Het is heerlijk om na werktijd buiten te komen en nog even te kunnen genieten van de warmte van de zon en het licht op je gezicht.

Tijdziek
Ik vier de zonnewende. Het is het moment waarop we weer terugkeren naar het licht, wanneer we weer op weg gaan naar de lente. Maar eigenlijk is het gek, want er komt nog een lange, koude winter aan. Wat dat betreft is het net zo onnozel als mijn vroeg opspelende melancholie tijdens midzomernacht, omdat vanaf dan de dagen korter worden. Juist dan begint de zomer! Maar toch, ik kan er niets aan doen. Het is de tijd die dat met mij doet. Op deze rondsuizende bol word ik niet duizelig omdat we zo snel bewegen door de ruimte. Het is juist de snelheid waarmee we door de tijd suizen die me soms doet tollen.

Tijdbedrog
We worden bedrogen door de tijd. Herinner jij je nog de zomers van je jeugd en hoe lang ze leken te duren? Je bent jong, de toekomst lijkt reusachtig. Met het verstrijken van de jaren, stelt één jaar ineens niet zo heel veel voor. In de herfst worden de dagen bovendien korter, daarom lijkt de tijd veel sneller te gaan. De winter lijkt dan juist weer heel traag voorbij te gaan, maar dat is niet zo. In de winter worden de dagen steeds langer en is het alsof de tijd juist langzamer gaat.

Het fascineert me dat het wisselen van de seizoenen zo’n impact heeft op mijn gemoed en op mijn gevoel van tijdsbesef. Daarom sta ik even stil bij het moment waarop de zon even stil staat. Het licht keert vanaf nu terug naar een wereld vol kale, doodse bomen, maar niet getreurd, de lente komt eraan, elke dag een beetje sneller.

CC foto: VicWJ

Ik had al andere plannen
“Kennelijk was Inge het toch een beetje zat om tussen de kerstfeestelijkheden door haar verjaardag te vieren, want van de week mailde ze dat ze het dit jaar met oud & nieuw viert. Op zich heel leuk, zo’n huiskamerfeestje op de 31^e, want vaak is het lastig een goede oud & nieuw-spot te vinden, maar ik heb weken geleden al met vriendinnen afgesproken om in een stad aan de andere kant van het land het nieuwe jaar in te luiden. We hebben een zespersoonskamer gefikst in een hostel en zijn van plan om flink de beest uit te hangen daar.”

Teleurgesteld
“Mijn zus en ik zijn heel close en ik ben er altijd bij als ze haar verjaardag viert, maar nu baal ik er nogal van dat haar feest de 31^e is. Ik had me zo verheugd op dat oudejaars-uitje! Toch denk ik dat ik mijn vriendinnen moet teleurstellen – ik voel me min of meer verplicht om naar die verjaardag te gaan. Ik heb wel tegen m’n zus gezegd dat ik eigenlijk al andere plannen had gemaakt. Ze zei dat ze het niet erg vindt als ik er niet bij ben, maar de teleurstelling droop ervanaf en ook m’n ouders jubelden al dat het zo leuk is dat we met de jaarwisseling met z’n allen bij elkaar zijn.” 

M’n zus of m’n vrienden?
“De feestjes combineren is door de afstand geen optie, dus ik moet kiezen. Maar wat? Naar het feestje van m’n zus gaan en m’n vriendinnen melden dat ze zonder mij op 2012 moeten proosten en dan maar hopen dat dat uitje volgend jaar op herhaling gaat? Of bij m’n plan blijven en m’n zus d’r verjaardag een keer overslaan?”

Foto: IstockPhoto.com

Vrachtwagens
Rouwclown, rouwkoe, rouwcaravan: ik heb veel rare dingen gelezen op uitvaartgebied, maar een rouwstripper spant voor mij toch echt de kroon. Het woord zegt het al, het is inderdaad een stripper op je begrafenis. Tijdens de rouwstoet rijden er vrachtwagens die dienen als podium voor strippende vrouwen, in Taiwan schijnt het een jaren oud fenomeen.

Maffia
Een Taiwanese stripper die al 25 jaar in het vak zit, zegt dat het ontstaan is door de maffia. De maffia runde lange tijd de nachtclubs, tevens waren zij de baas van de begrafenisnemers. Toen hebben ze besloten beiden te combineren. Bij een begrafenis kreeg je dan een stripper met korting. Waarom deze combinatie logisch is, is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk is het om meer mensen naar de uitvaart te trekken.

Wapperend biljet
Ik vind het absurder dan absurd. Ik denk echter dat dit fenomeen niet snel naar Nederland zal overwaaien. Er is toch niemand die daar op zit te wachten? Of de overledene in kwestie moet zijn hele leven in een striptent hebben doorgebracht en dat als laatste wens hebben gehad.

Aangezien ik nog nooit een wapperend biljet tussen de borstenpartij van een paaldanser gepropt heb, zal dat niet mijn laatste wens zijn. De enige keer dat ik een stripper zag, was toen mijn studiegenoten en ik voor een schoolproject (ja echt) een mannelijke stripper ingehuurd hadden. De man kwam in brandweerpak en trok zijn kleding uit op het nummer Disco Inferno. Moet je zo’n act eens voorstellen op een begrafenis, of erger, op een crematie! Zie je het voor je? Voordat de kist verdwijnt, neemt men afscheid van de dierbare terwijl ‘Burn Baby Burn’ uit de speakers blaft…

Geldklopperij
Het spreekwoord luidt heel toepasselijk: de een zijn dood is de ander zijn brood. En zo is het. Ik vind het niets anders dan geldklopperij. Ik hoef geen koe, caravan, clown of stripper. Doe maar gewoon dat sobere plakje cake, sober zoals een begrafenis hoort te zijn.

Foto: Istockphoto.com + Photoshop

BEAUS!
Ik weet wel dat je boos bent,
maar probeer ook in te zien.
Dat ik met matennaaien,
al jaren geld verdien.

Ik weet wel dat je boos bent,
maar kom op, wat dacht je dan?
Had je dan echt talent verwacht,
van iemand die niets kan?

 Ik weet wel dat je boos bent,
en misschien is dat terecht.
Maar onthoud ook jij hebt onlangs,
veel naars over mij gezegd.

Ik weet wel dat je boos bent,
omdat ik met veel gemak,
Een mes zonder scrupules,
‘en public’ je rug in stak.

Toch hoop ik dat de liefde hier,
Niet eindigt, resoluut.
Je bent m’n beste vriendje Beau,
Kusje van ‘je Ruud’.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com