Vorige week werd ik verblijd met fantastisch nieuws: ik mag aan de slag als vaste blogger van Viva. Extatisch was ik. Ik kon niet wachten om jullie mee te nemen in mijn wekelijkse overpeinzingen en dromen.
VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Geertje. Een gedicht waarin haar gevoel en emotie van dat moment vastgelegd heeft.
Ik vind het heerlijk om auto te rijden. Ik kom erdoor tot rust. Mijn leven is ontzettend hectisch en ik ren en vlieg me vaak rot.
De sprinter van 18:17 vertrekt drie minuten te laat van spoor 7a. Ik reis vijf dagen per week met deze trein van Amsterdam Centraal naar huis.
VERS van deze week is ingestuurd door Roos van der Klein. Dit gedicht kom uit haar gedichtenbundel: ‘Binnenste Buiten!‘
Nog even en ik kan slingers aan de radio-antenne van mijn onverwoestbare Japanner knopen, dan zijn we tien jaar samen, ik en mijn auto.
Het zijn de witte tennissokken van de Nederlandse taal. Als iemand ‘doei doei’, ‘toppie’ of ‘okido’ zegt, lijkt het alsof diegene mijn beide tepels tussen zijn vingers klemt en ze genadeloos omdraait.
Het is op, klaar, over en uit. Gaat dit nou wéér over die kanker? Ja het gaat weer over die kanker, want helaas is het geen rugzak die je zomaar af kunt doen.
De kabeljauw komt op tafel in een dichtgeknoopt boterhamzakje. Als een goudvis van de dierenwinkel die onderweg is naar een nieuwe kom. Als ik associaties krijg bij eten, krijg ik geen hap meer door mijn keel.
Toen ik deze week thuiskwam van mijn werk lag op het dressoir een klein, lief cadeautje, ingepakt in glimmend pakpapier.
VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Barbara. Een duister gedicht over bloed en de ziel.
Geloven is een beetje horror. Tenminste, als je tien bent, zoals de dochter van een collega. “Ze had een nachtmerrie, over spijkers in haar handen”, vertelt hij. “Het ging over Pasen.”
Soms word ik helemaal ingepakt door een liedje. Het is dan alsof ik achter het harde, plastic van een cd-hoesje gevangen zit, de muziek laat me niet meer los.
Mijn beeld van yoga is nogal stereotiep. Kaarsjes, etherische olie, zwoel zweverig getokkel en als het even tegenzit ook nog het nodige gezwam over ondefinieerbare zonnevlechten.
Als we de cijfers mogen geloven uit het online onderzoek dat we hielden onder ruim tweehonderd Viva-lezers, zijn Nederlanders een behoorlijke happy volkje.
Ik ben nu officieel volwassen en geheel onafhankelijk, want vorige maand ben ik 21 jaar geworden. Maar sinds mijn verjaardag mijmer ik over ‘vroegâh’, die ‘goede ouwe tijd’ en meer van dat Peter Pan geneuzel.
Eva (25): “Tijdens mijn vakantie in 2010 ontmoette ik een interessante en mooie jongen uit Parijs.
VERS is ingestuurd en geschreven door Eleine. Dit is absoluut dichtwerk van de bovenste plank!
Op het terras van het wellnessresort zit een ouder echtpaar. Zij draagt haar witte haar in een nonchalante knot, hij ziet er met z’n gekamde langere witte haar zelfs in zijn gestreepte McGregor-badjas uit als een gedistingeerde dokter.
Een paar weken geleden schreef ik hier over het NCRV-programma ‘Connected’. Ik wil daar even op terugkomen.
Voor onze (over)grootmoeders was het leven vrij overzichtelijk, want hun toekomst was uitgestippeld vanaf hun geboorte:
Het gaat altijd hetzelfde. Eerst zeggen ze: ‘Werner schrijft voor Viva.’ Ik zeg dan: ‘Nee, ik schrijf voor Viva.nl. Dat is de website van dat blad.’
