Je kent het vast nog wel van vroeger. Toen je nog op de basisschool zat, of nog eerder, toen de basisschool nog lagere school heette.
Het is dit jaar honderd jaar geleden dat werd aangekondigd dat er een Internationale Vrouwendag zou komen. Vandaag is het dan ook 98 jaar geleden dat deze dag voor het eerst in Nederland werd gevierd.
Soms ben ik een laatbloeier. Zo ook met het lezen van het al-door-iedereen-gelezen-en-besproken-boekje: Taal is zeg maar echt mijn ding.
E=MC², iedereen kent hem wel. Maar hij is breder toe te passen dan je denkt.
Door het programma ‘Stinkend rijk en dakloos’ van de KRO komen de daklozen weer meer in beeld. In het programma worden vier rijke Nederlanders gevolgd die voor één week hun status inruilen voor het zwerversbestaan.
Het is tijd voor een bekentenis: door mijn angelschap ben ik met mijn echte nick minder op het forum te vinden dan voorheen.
Af en toe heeft mijn gezicht even een maskertje nodig, althans dat vind ik dan. Gewoon omdat ik het leuk vind. Het voelt zo lekker verzorgend
Je partner krijgt steevast gesimuleerde paniekaanvallen als je het hebt over “samenwonen”, “kinderen krijgen” of “onze toekomst”. De verklaring luidt: “Het ligt niet aan jou, maar aan mij”. “Ik ben er nog niet aan toe om me te binden”…
Een aantal weken geleden deed ik mee aan een quizavond bij Geert thuis. Moet je horen wat er toen gebeurde.
Ilse: “Ik ken mijn vriend al mijn hele leven, maar pas sinds drie jaar hebben we een relatie. Het eerste jaar was één groot feest; we waren smoorverliefd en deden alleen maar leuke dingen.
Mannen en vrouwen spreken hun eigen taal. Wat kunnen de gevolgen zijn als je een brug probeert te slaan tussen beide seksen?
Vanmorgen schreef ik al dat veel dingen in het westen anders zijn dan in het noorden. Als eerste was daar de bus met de schermen en camera’s. Maar dat was nog maar een klein puntje van alles wat mij hier opvalt.
Mijn dochter is niet bang, ze doet bang. ‘Papa, ik ben bang in het donker.’ Donker is hetzelfde als licht, maar dan met je ogen dicht, zeg ik dan.
Het is de dag van de uitvaart. Familie, vrienden en bekenden nemen definitief afscheid van mijn tante. Tegen de weersvoorspellingen in schijnt de zon, en de sneeuw die er nog ligt, verdwijnt.
Het zal je maar gebeuren als man zijnde: je krijgt een verzoekschrift van de rechtbank omdat de moeder van je kind je voor de rechter sleept. En dit terwijl je niet eens weet dat je überhaupt vader bent.
In tegenstelling tot veel vreemdgangers, liegen de cijfers er niet om. Er wordt veel vreemd gegaan. Heel veel zelfs. Sommige echtelieden houden er een enkel amoureus uitstapje op na, anderen zijn ronduit promiscue te noemen.
Soms is het gewoon mijn dag niet. Dan kom ik ’s ochtends uit bed en weet ik al dat het een lange dag gaat worden.
Een chaoot, ik heb er wel wat van weg. Dat zou je op het eerste gezicht niet zeggen, omdat ik vrij geordend ben. Toch ben ik vaak van alles kwijt…
Vorgie week zaterdag keek ik naar de winnende race van Sven Kramer. Ik voelde me al de hele week niet zo lekker, vandaar dat ik daarna maar onder de wol kroop.
