Ik zeg het maar gewoon: wat zijn wij vrouwen toch een stelletje zeikerds. Het is ook nooit goed.
Terwijl ik middernacht een broodje hagelslag sta te pletten, denk ik nóg aan dat interview over heupmaten. Een onthutsend interview.
Hoi, ik zit nog altijd in quarantaine in mijn huisje in Friesland. Maar ik kom even uit mijn bubbel om het met jullie over het volgende te hebben.
Vanochtend reed ik op mijn fiets in het donker langs een kerstboom. Je leest het goed: het is bijna februari en we zijn er nog altijd niet van verlost.
Hallo Viva, hier uw toegewijd schrijfster, live vanaf het randje van de wereld.
Sommige mensen kunnen het uren achtereen. Iedere dag. Ik bel alleen als ik écht iets te melden heb, of écht iets wil weten.
Elke dag word je als ouder gebombardeerd met keuzemomenten. ‘Mogen we een snoepje? Mogen we fruit? Mogen we een koekje? Mogen we computeren? Mogen we in de tuin spelen?’
Ik ben geen cupcakebakker, geen sushiroller en ook geen chardonnaynipper. Als iets hip is, vind ik het nog veel hipper om het niet hip te vinden.
In mijn woonkamer heb ik een Perzisch tapijt uitgerold. Zo’n tapijt waarmee je in hele slechte detectives lijken in een kofferbak dumpt.
Gisteren was het dinsdagavond, en dus at ik met mijn vriendinnen van de middelbare school. Tot zover niks nieuws.
Ik ben te lang vrijgezel. Ik merk het overal aan, en het begint beschamende vormen aan te nemen.
Afgelopen week had ik een afspraak met mijn huisarts. Zij luisterde naar mijn longen met een stethoscoop. Ik werd wat duizelig van het hijgen, maar er was niets aan de hand.
Ik was vorige week even weg. Want ik zat dus op Mallorca. Met allemaal wielrenners. En daar kwam mijn afwijking weer aan het licht.
De algemeen heersende opvatting onder vrouwen is dat wij mannen het maar gemakkelijk hebben met ons plasapparaat. Maar er komt heel wat kijken bij de lozing van water, ureum en anorganische zouten zoals wij mannen dat doen.
Ik moest naar de kapper, en ik moest het NU. Want zo werkt dat bij mij. Als ik naar de kapper wil, is er geen tijd meer te verliezen.
De derde maandag van het nieuwe jaar is de zogenaamde Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar.
Naast maandag wasdag en vrijdag patatdag kent mijn agenda sinds kort nog een wekelijks terugkerende feestdag, namelijk zondag zelfbevredigingsdag. In het diepste geheim leef ik mij ieder weekend uit, op mijzelf. Het is niet wat u denkt
VERS is geschreven door Fairy26; een gedicht met veel emotie en recht uit het hart.
Een tijdje geleden verzandde ik -zonder het zelf te willen- in een ingewikkelde Facebookdiscussie.
Deze week werd de Loden Leeuw uitgereikt: de ‘prijs’ voor de irritantste reclame van het jaar. Als er een Loden lifetime achievement Leeuw zou bestaan, dan ging die ongetwijfeld naar De Maandverbandreclame.
Ik ben van slag. De weegschaal loog nooit eerder zo erg tegen me als afgelopen maandag.
