Attent
‘Hallo,’ antwoordde ik dus maar, alleen vind ik dat zo stom. Wanneer iemand je bij je voornaam noemt, dan vind ik dat heel attent. Zo’n persoon vind ik dan ook meteen aardig. Maar je bent het dan ook een beetje verplicht om dan hun voornaam te verwerken in het antwoord dat je geeft. Een suf ‘Hallo,’ doet het hem niet. Dan ben je toch een beetje de egocentrische zak die niet goed weet hoe al zijn collega’s heten.

Kort nachtje
Heel af en toe schiet me zo’n vergeten naam ineens toch nog te binnen, maar dan net iets te laat. Dan wil ik terug rennen. ‘Ja, sorry hoor, Harrold. Ja, ik weet natuurlijk wel hoe je heet hoor, Harrold. Ik was er eventjes niet bij met mijn hoofd. Kort nachtje hè, je kent het, hè. Harrold.’ Of als je het juiste moment van timing hebt gemist, toch nog snel even omdraaien. ‘Peter!’ Om dan gewoon heel hard door de gang te roepen dat hij zo’n leuk overhemd draagt.

Kei
Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in mijn collega’s. Van Harrold weet ik precies hoeveel kinderen hij heeft, wat ze allemaal mankeren en dat hij een gekleurde kei op zijn bureau heeft liggen omdat hij zo’n kei van een papa is. Van Peter weet ik dat hij fervent sportvisser is en dat er een foto van een grote vis tegen de muur van zijn kantoor plakt. Er zitten complete geschiedenissen in mijn hoofd. Ik kan alleen soms niet op hun naam komen.

Krabbeltjes
Het deed wel even pijn toen ik erachter kwam dat Ivo niet Dave heette, of vice versa. Dat was tijdens een vergadering. ‘Misschien dat Ivo wel een idee heeft,’ riep ik. Daarna bleef het stil. Ik keek naar Ivo, maar die zat wat naar de krabbeltjes op zijn aantekeningenblad te kijken. Andere aanwezigen keken naar mij, maar ik zei niets. Ik zat me af te vragen waarom Ivo niet reageerde. Iemand ging verzitten op zijn stoel. Er werden blikken gewisseld.

Gemaakt lachje
‘Iemand anders dan?’ vroeg de voorzitter. Ivo tikte met zijn vinger op zijn aantekeningen en kwam prompt met een prima idee.

‘Ik zei het toch,’ wilde ik nog zeggen. ‘Die Ivo! Altijd de man van de goede ideeën.’ Maar ik begon een vermoeden te krijgen waarom de jongen eerst deed alsof hij mij niet hoorde, om daarna alsnog het woord te nemen. Na de vergadering ging ik naar hem toe. ‘Sorry, volgens mij noemde ik je Ivo.’ Met een gemaakt lachje probeerde ik het ijs te breken. Hij glimlachte flauwtjes, maar zei niets.

‘Zo heet je helemaal niet hè?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik heet Dave.’

‘Sorry,’ zei ik.

‘Geeft niets Perry,’ zei hij.

CC foto: AhmadHammoud

Onbegrip
Daar sta je dan, je voelde je zo goed,je durfde het aan
Je durfde je ziel bloot te leggen, gaf het ruim baan
Je durfde het aan het de hele wereld te laten lezen
Het gevoel van euforie verdween, blijkbaar vond men dat het niet zo mocht wezen

Het werd niet begrepen,men werd niet geraakt
Je had het idee dat het werd afgekraakt
Boosheid en onbegrip namen bezit van jou
Je stond daar in je blootje, in de “kou”

Lieverd, niets is minder waar
Men begrijpt het niet niet en dus is het “raar”
Wederzijds onbegrip doet soms gekke dingen met mensen
Zou zo graag meer respect, warmte en empathie voor een ieder willen wensen

Zou zo graag willen dat men eens keek naar de persoon
In plaats van het onbegrip weg toveren met hoon
De mens die het schreef kent zichzelf niet eens altijd
En zit nu met een gevoel van spijt

Het is internet, we kunnen niet bij elkaar achter de deur kijken
Weten niet wie bij de armen hoort of bij de rijken
Weten niet echt wie je bent,
Dus doe niet alsof je elkaar dan al lang “kent”

Een beetje proberen meer begrip of geduld te tonen
Vroeg of laat zal ooit iemand je ervoor belonen
Misschien niet wat je verwacht
Zou toch een mooi geschenk zijn, een oprechte, warme lach.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.nl

Mannen krijgen naar mijn idee vaker te horen dat ze niet romantisch zijn dan vrouwen. Wat geven we toch veel hints en wat pakken ze die toch nooit op, is een veelgehoorde klacht. Uit nieuw onderzoek blijkt echter dat de heren dat ook maar beter niet kunnen doen, want vrouwen worden achterdochtig als ze toch zomaar een keer worden verrast.

Sherlock
Gooi mijn klomp maar in de open haard, want die is inmiddels gebroken. Bij maar liefst tweederde van de vrouwen gaat er een belletje rinkelen als man- of vriendlief eens de moeite neemt om haar te verrassen! Krijgen we een keer een ontbijtje op bed, sexy lingeriesetje, uitgebreide liefdesverklaring of bos bloemen, vragen we ons direct af of hij iets te verbergen heeft. Vervolgens gaat zo’n zelfde percentage nog op onderzoek uit ook. Als een ware Sherlock Holmes wordt de Facebook-pagina en de mobiele telefoon van de arme man gecheckt.

Onlogisch
Zeg mij: waarom werkt het bij ons niet zoals bij mannen? Zij vinden het namelijk leuk om te worden verrast en zijn pas op hun hoede als we opeens veel minder aandacht voor hen hebben en geheimzinnig gaan doen. Dat klinkt toch veel logischer? Waarom moeten wij vrouwen altijd zo moeilijk doen en overal iets achter zoeken?

Natuurlijk zijn er partners die wél wat te verbergen hebben en hun schuldgevoel proberen af te kopen. Maar zouden dat er echt zo veel zijn als die tweederde? Ik geloof er niks van. Laten we beginnen bij onszelf: als je paniekerig wordt bij het eerste de beste attente gebaar, kan er ook iets mis zijn met je zelfvertrouwen. Probeer eens vaker stil te staan bij wat je hebt: een lieve vriend die het jou graag naar de zin wil maken!

Ik heb er eentje
Trots kan ik zeggen dat ik zo’n vent heb. Zo eentje die daadwerkelijk moeite voor mij doet. We wonen ver uit elkaar en hebben bizar drukke schema’s, maar hij zorgt ervoor dat hij me zo vaak mogelijk kan zien. Hij rijdt voor me om, trotseert files en staat tegelijk met mij belachelijk vroeg op.

Hij laat briefjes achter op mijn kussen, die ik dan ’s avonds als ik ga slapen vind. Hij werkt mijn berg afwas weg als hij weet dat ik een moeizame week heb gehad en op zie tegen die stommer dan stomste huishoudklus. Hij luistert naar me als ik ergens mee zit, of als ik gewoon even ongegeneerd wil klagen. Hij koopt originele kadootjes, is daar veel beter in dan ik. Hij vertelt me regelmatig hoe blij hij met me is en hoe mooi hij me vindt. Hij is mijn steun en toeverlaat, in alle opzichten.

Toegevoegde waarde
Dat soort acties en die momenten maken de liefde tot een toegevoegde waarde. Nu het leven alsmaar hectischer, vluchtiger en sneller lijkt te worden, zouden die kleine gebaren juist meer waardering moeten krijgen. Als voorvechter van Ware Liefde kan ik dan ook niet anders dan het voor de mannen opnemen. Voor deze ene keer dan.

Foto: Thinkstock

Daar lag ze, in mijn tochtige halletje
Het gebeurde maandagmorgen. Met een doffe klap viel er een model op mijn deurmat. Ze lag daar in mijn tochtige halletje op de voorpagina van NRC Next, bloot en knokig te wezen. Ik wilde naar de keuken rennen om broodjes hagelslag voor haar te pletten.
Ananda Marchildon. De winnares van Hollands Next Topmodel die nu door het leven gaat als het model met ‘de te dikke reet’. Net als winnares en model Rosalinda Klikstra is ze door modellenbureau Elite gewogen en te zwaar bevonden.

Dat gezeur over die ene maat, onzin
Het verhaal van Ananda geeft een inkijkje in de modellenwereld wat we natuurlijk al lang kennen. Het dwingende keurslijf van de haute couture. Waarvoor je heupomvang dus maximaal 90 centimeter mag zijn en geen millimeter meer. We kunnen astronaut André Kuipers vijf maanden proefjes laten uitvoeren in de ruimte, maar een extra coupenaadje in kleding naaien, da’s lastig. Ik smeerde nog een broodje. En las de tips die Ananda meekreeg van modellenbureau om toch die 90 centimeter te halen.

Tip 1: “Als je honger hebt, ga dan slapen”

Ik wreef de slaap uit mijn ogen, mijn maag knorde.

Tip 2: “Als je trek krijgt, poets dan je tanden. Dan verdwijnt de honger.”

Ik had ook net mijn tanden gepoetst en niet het gevoel dat ik even op de bank moest gaan liggen om uit te buiken van de Prodent.

Tip 3: “Ga op nuchtere maag een half uur hardlopen”

Ik zou mijn luie reet zo in de auto hijsen met in mijn handtas vier beboterde boterhammen met 48+ kaas. Om de rest van de dag met een heupomvang van meer dan een meter (wilde gok) op een bureaustoel te ploffen.

Dan nog een hele verhandeling over een ketodieet waarbij je als traktatie een ei bij je halve (geen hele hè) groentesalade mag. Jeuj! Een ei! Meest bizarre detail in het verhaal is wel de naam van de personal trainer die het zware dieet- en sportprogramma aan modellen geeft.

Oswin Beingsick.
Beingsick.
What’s in a name, zouden de Engelsen zeggen.

Tip 4: Vergeet al die tips, doe het gewoon niet!
Het is ongezond en waanzin. En het maakt geen reet uit. Want dat het niet werkt is bij deze proefondervindelijk vastgesteld door de twee modellen.

CC foto: o5com.

Site van mijn dromen
Volgens een onderzoek onder 10.000 Nederlanders, willen vrouwen het liefst verleid worden Nick en Simon of door Chris Zegers. Dit meldt mijn lievelingssite ons, Nu.nl/achterklap (Waar waren wij zonder nu.nl/achterklap? Nergens. We zouden doelloos dobberende mensen zijn, op een grote woeste zee vol serieus nieuws en omlaaghangende mondhoeken. Basta.)

Een van de twee? Of allebei tegelijk?
Ik moest dit bericht even een paar keer lezen. Willen die vrouwen door Nick OF Simon verleid worden? En maakt het ze dan niks uit door wie? Of willen ze gewoon door ALLEBEI tegelijk verleid worden? Waarmee we qua seksuele dingetjes meteen een level verder zijn, natuurlijk.

Feit is dus dat er dus best veel Nederlandse vrouwen zijn die graag een trio willen met Nick en Simon. Vrouwen die de tekst van het lied ‘Rosanne’ dus iets te letterlijk nemen.

Lekker beachvolleyballen
Ik kan me hier maar moeilijk iets bij voorstellen. Vooropgesteld: ik ben dol op Nick en Simon. Vooral sinds ‘The Voice of Holland’ en ‘De Zomer Voorbij‘. Wat een grappige jongens. Altijd vrolijk, zo lijkt het. Ik heb dus ook sinds kort de vurige wens om een keer te komen logeren tijdens ‘De Zomer Voorbij’, zodat ik kan beachvolleyballen met ze, en bij het kampvuur een gevoelig liedje kan zingen. En verder de hele dag grappen maken in plat Volendams.

Dat zou ik allemaal met ze willen doen. Maar seksen? Echt seksen? Dat je dan roept: ‘kom eens hier met die dikke paling van je’ en dat zij dan allemaal sexy dingen tegen jou zeggen die je niet kunt verstaan omdat dat Volendams zo’n verrekte lastig dialect is? Dan kan ik zo twintig spannendere alternatieven bedenken.

Het ruikt hier naar de NS
Zijn Nick en Simon tegenwoordig het sexy neusje van de zalm? Loop ik achter wanneer ik nog altijd liever een iets sexiër, broeieriger type wil? Ik vind het leuke jongens, maar ze rieken toch een beetje naar Ik Hou van Holland, de NS, paling en senseo-koffie met een gevulde koek.

Ik zou graag een groter onderzoek willen. Onder alle vrouwen van Nederland. Want ik kan me gewoon niet voorstellen dat we dit willen met z’n allen. Het is vast een onderzoek in opdracht van de NS. Dat kán niet anders.

CC Foto: still uit filmpje

Loofboompje
Het boompje had geen naalden, het was een wintervast loofboompje. Als bijzondere bijkomstigheid was de boom rond, niet driehoekig. Er was dus kerstboomtechnisch van alles met het boompje mis. Maar een bewoner van het huis had een net met lampjes in de takken gehangen. Branden er lichtjes in een boom, dan is dat in mijn optiek gewoon een kerstboom.

Uitzonderingspositie
Enkele weken geleden zou ik nog langs die voortuin zijn gereden zonder het zielige gedrocht te hebben opgemerkt. In de hele wijk zag je toen nog stroomverslindende kerstdecoraties. Sindsdien is het boompje steeds meer in een uitzonderingspositie komen te staan, totdat het vrijwel alleen overbleef in een verder kerstloze wereld. Daar stond hij opstandig de aandacht op zichzelf te vestigen met zijn lampjes: I’m the only christmastree in the village.

Smoezen
Er zullen heus goede smoezen te verzinnen zijn om zo’n boom te laten staan: omdat de wereld volgens de kalender van de Maya’s dit jaar zal vergaan en dat we dus hoogstwaarschijnlijk de kerst niet meer zullen halen. Of omdat aangetoond is dat de lampjes minder snel sneuvelen als je ze gewoon laat hangen. Misschien bleek tijdens het versieren van de boom dat de eigenaar van het boompje allergisch is voor die boomsoort en is hij nu bang dat zijn handen en armen weer op zullen zwellen als hij de lampjes losmaakt van de takjes.

Gezellig
Er zijn ook mensen die zeggen dat ze zo’n boompje gewoon gezellig vinden. Dat zijn de ergste! Zulke figuren hebben ook een tuinkabouter in de voortuin staan, met een reusachtige paddenstoel erbij, of zo’n enge pop die eruit ziet als een kleuter die naar binnen staat te loeren. Met hun kerstballenmentaliteit verpesten ze de exclusiviteit van kerst. Ze maken van de kerstboom een alledaags verschijnsel, een lachertje.

Agressief
Eén kerstboom maakt nog geen Kerst. Ik krijg er geen vredig kerstgevoel van. Sterker nog: ik word juist een beetje agressief van kerstverlichting in februari. Je mag van mij elk pietluttig flutboompje dat je ter beschikking hebt ombouwen tot kerstboom door hem te decoreren met ballen en lampjes. Dat is allemaal prima. Maar als het jaar is afgesloten met vuurwerk en een heleboel gekus op schrale vrouwenwangen, dan moet zo’n boom gewoon weg. Aftuigen, anders kom ik het voor voor je doen!

CC foto: DanCentury

Wanneer je eigenlijk aan het werk moet
Ik moet een boek schrijven. Want de deadline komt in zicht. En anders wordt mijn redacteur kwaad. Maar thuis schrijven, dat is nog best lastig. Er zijn altijd urgentere deadlines, en er zijn altijd vriendinnen die wel samen willen eten, of in de kroeg willen zitten. En dan heb ik het nog niet eens over de wasjes, de afwasjes, de stofzuigjes en alle andere huishoudelijke taken die je kunt gaan doen wanneer je eigenlijk aan het werk moet.

Alleen een uitzicht graag
En daarom wilde ik een week in een vakantiehuisje. Een week zonder afleiding, mensen, ruis. Gewoon in een huis met een uitzicht, een laptop en een stapel boeken. En dan maar schrijven.

Ik vroeg op Twitter wie er zo’n huisje voor mij had. En binnen een kwartier had ik er vier. En nu zit ik in het huisje van W en G, ergens in het midden van niets, op de rand van de wereld.

Man met hengel
Het is hier schattig. W had het bed al voor me opgemaakt, en de kachel aangezet. Achter het huisje stroomt de vaart. Ik kijk uit op de rand van het stadje. Zonet kwam er een man met een hengel voorbij lopen.

Dat was het.

Plaats delict
Het voelt alsof ik in een Zweedse detective zit. Een houten huisje met een schrijfster, en verder niks. Als er straks een lijk in de vaart drijft, ben ik mooi de sigaar. Dan zullen de mensen in het stadje wel gauw naar mij wijzen; die rare vrouw in het vakantiehuisje. ‘Ze maakte een wat afwezige indruk. En ze kocht nasikruiden bij de COOP‘.

(Sowieso heb ik nogal de rare afwijking om overal een mogelijk plaats delict te zien. Ik heb in mijn leven gewoon te veel detectives gekeken. Daarom onthou ik ook altijd signalementen. Zodat ik de politie iets te vertellen heb, mocht er iets bloederigs gebeuren. Een vermoeiende afwijking hoor. Maar ooit zal een detective mij dankbaar zijn.)

Een Blaudzun-plek
En zo zit ik hier, en maak ik schema’s met daarop de dingen die ik nog moet doen. De stukken die ik nog moet schrijven. Zodat mijn hoofd leeg raakt, en mijn boek vol. En ondertussen zingt Blaudzun zijn nieuwe cd voor mij. Het lijkt wel alsof hij zijn liedjes hier heeft geschreven, zo goed passen ze hier.

Morgen ga ik even bij zee kijken. Misschien dat de wind de gedachten in mijn hoofd even op hun plaats blaast.

Volgens mij ga ik het hier wel fijn hebben, hier in het midden van niks. Ik hou jullie op de hoogte. Tenzij ik vermoord word. Maar in dat geval horen jullie dat wel van Wallander.

CC Foto: privébezit

Ik doe het leuker aan een keukentafel
Het is en blijft een fantastische uitvinding, de telefoon. Maar ik vind het een ding waarmee je mededelingen doet en niet oeverloos in gaat zwammen over het weer (‘Ja, koud hè, nou poeh’) of je blaasontsteking (‘En daar heb ik dus nu tabletten voor…’) . Eindeloos bomen over niks is iets voor in een kroeg of voor aan de keukentafel. Daar ben ik er heel goed in. Maar als ik aan de telefoon hang voor prietpraatpretgesprekken, dan ben ik gewoon heel snel uitgepraat. “Verder nog nieuws? Oké, ik zie je snel.”

Van die prietpraatgesprekken
De meeste mensen weten dat ik niet zo’n beller ben. De enige die zich daar helemaal niets – en dan bedoel ik ook echt helemaal niets – van aantrekt is mijn moeder. Die belt en kan hele boompjes opzetten over het weer, een blaasontsteking en de buren. Toen ze net een mobiele telefoon had, belde ze ook vanuit winkels om live te beschrijven wat voor mooie lampen/lepels/ladekasten/‘vul hier iets willekeurigs in’ ze zag. Tot ik zacht bromde: “Nee, mam, ik ben niet op zoek naar een kroonluchter. Ik bel je vanavond wel terug als ik thuis ben. Ja, ik ben aan het werk, ja. Doei.”

Gesmak, geslurp en geritsel aan de andere kant van de lijn
Mijn luisterend oor hapert ironisch genoeg aan de telefoon. Dat komt omdat ik ondertussen de vaatwasser in kan pakken, mijn teennagels kan lakken en naakt in bad kan zitten. Dat leidt af. En het ‘mhh, huhuh’ kan ik altijd moeilijk inschatten aan de andere kant van de lijn. Zit diegene nou ondertussen z’n nagels te lakken of naakt in bad? Soms hoor ik gerommel, geritsel, gesmak, geslurp. Geroer in pannen. Of licht gehijg. Fietsende bellers, die vind ik vooral lastig. Daar maak ik korte metten mee.
“Wanneer zullen we afspreken? Oké. Tot dan.”
Functioneel en een stuk gezelliger.

CC foto: plenty.r.

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

Daghap
Mijn probleem is dat mijn vriendinnen heel blij worden van sushi, en ze willen heus wel een keer met me mee naar dat tentje voor een daghap, maar daarna weer sushi. Daar zit ik dan alsnog met mijn designersvocht in de sushibar, als een vis op het droge. Echter vraag ik dan heel principieel naar de daghap en of ze ook loempia’s hebben.

Enfin, ik besefte dat ik er eigenlijk alleen mezelf mee heb. Dus zet ik af en toe mijn principes opzij en doe ik dus een beetje merkwater bij de chardonnay.

Opeens maakt het niet uit, zo’n afzichtelijk kleed in de kamer
Mijn labrador bereikt over vijf weken de respectabele leeftijd van veertien jaar. Dat – zo hoor ik iedere dag op straat, als wij sjokkend en schuifelend over het plaveisel voortbewegen – schijnt heel wat te zijn voor een grote hond. Ik schreef hier vorig jaar al over de ouderdom en het snelle aftakelingsproces van mijn lieve oude beestje. Maar ondanks het gesjok, gaat ze als een speer. Alleen zo’n glad strak vloertje, dat levert problemen op. Dancing on ice voor bejaarden, daar krijg je problemen van. Vandaar dat afzichtelijke kleed, zodat er zonder uitglijders gekwispeld kan worden bij het opstaan.

Als ik oud ben wil ik alleen maar crispy M&M’s eten
Van het strenge en consequente baasje van weleer is weinig over. Nu laat ik de teugels vaak vieren. Als ik bejaard ben wil ik dag in dag uit crispy m&m’s eten en me laven aan de advocaat met slagroom. Ik geef de hond daarom af en toe kleine extra hapjes blikvoer, die ik opwarm in de magnetron. “Anders krijgt ze opeens zo’n koude klont voer in haar maag”, hoor ik mezelf zeggen. Als ik midden in de nacht haar nageltjes hoor tikken op de gladde vloer, ga ik naar beneden. Soms ga ik vijf uur ’s nachts een blokje om en ga de laatste paar uurtjes op de bank liggen. Zodat ik mijn arm maar hoef uit te steken om haar een aai over haal bol te geven.

Ze noemen het zorgen.

CC foto: privébezit

Verrekte virus
Na het eten keken wij met elkaar GTST, iets wat we vaker doen, en wat de laatste tijd ook wel onontbeerlijk is, aangezien ze in Meerdijk allemaal bij bosjes neervallen door dat verrekte virus, en het dus zaak is regelmatig te kijken, anders ben je zomaar de tel kwijt.

Afijn, wij hadden dus een half uur zitten kijken hoe alle acteurs van GTST geloofwaardig probeerden te janken, wat er negen van de tien keer gewoon potsierlijk uitzag. Na GTST begon Peter van der Vorst met zijn programma. Dus wij bleven gemakshalve maar even hangen.

Enfin, dat programma
‘Mijn leven in puin’, want zo heette de show, ging over de Rotterdamse René. René had nogal veel spullen in zijn huis staan. Wat zeg ik: zijn vier verdiepingen tellende huis stond van plint tot plafond vol met dozen. Hij verzamelde namelijk muziek- en filmdingen, en was daarin nogal doorgeschoten.

Zijn vriendin Petra vond dat de maat vol was, en had Peter’s hulp ingeschakeld. Die had twee assistentes: een opruimcoach en een psycholoog. Met die laatstgenoemde was niet zoveel mis. Okee, ze hopte wat snel naar de jonggestorven ouders van René, maar goed, het is televisie, dus men heeft geen tijd voor zestien sessies met inleidend geklessebes.

Maar die opruimcoach, daar wil ik het even over hebben.
Die kwam binnen, inspecteerde met een zuinige streepmond de ravage, en zijn plompverloren tegen René dat hij tachtig procent van zijn shit zou moeten lozen.

René sputterde tegen. Wat mij een volkomen logische reactie lijkt. Want als iemand tegen mij zou zeggen dat ik tachtig procent van mijn spullen weg zou moeten doen, zou ik de vrouw in kwestie waarschijnlijk met een bezem mijn huis uit jagen, en Peter van der Vorst erbij.

En toen René met pijn en moeite een aantal dozen op straat had gezet -dozen vol met Star Wars-parafernalia- werd dat niet beloond met een krul, een sticker en een aai over de bol van de juf. Nee, zo gaat men niet met elkaar om bij ‘Je Leven in Puin’.

Stomme opruimjuf
DIT IS PAS VIJF PROCENT!!! Gilde de opruimjuf, die voor de gelegenheid een spuuglelijke groen metallic jas aan had getrokken (sowieso grossierde de cast van ‘Je leven in puin’ in lelijke jassen, maar dit geheel terzijde.) Nee, lekkere motivatie, stomme opruimjuf van wie ik de naam alweer ben vergeten!

Cut die jongen some slack! In één week moet hij aan een random psychologiechick al zijn jeugdtrauma’s opbiechten, en afscheid nemen van al zijn spullen. Kunnen we misschien iets aardiger doen?

Ze pakken alles van je af
Ik had zin om de hele boel op te kopen, en dan na afloop van de uitzending alles weer aan René terug te geven. Om ze te fucken, die stomme mensen van ‘Je leven in Puin’.

Mensen met zuinige streepmondjes; laat ze nooit toe in je leven. Ze pakken alles van je af.

CC Foto: still uit filmpje

Sinds een paar weken kijk ik iedere avond voordat ik ga slapen naar Discovery Channel. Om elf uur begint Man Woman Wild: een survivalprogramma waarin een echtpaar probeert te overleven op de gevaarlijkste plekken ter wereld. Ik heb survival nooit heel interessant gevonden, maar dit programma is anders. Dit programma heeft namelijk de stem van Mykel Hawke.

Iets over giftige bessen ofzo
Zijn donkerbruine timbre likt mijn oorlelletjes. De grom waarmee hij iedere zin afsluit, komt uit het diepst van zijn brandende lendenen en doet mijn tenen onder de dekens omkrullen. Eigenlijk hoor ik niet eens wat ‘ie allemaal zegt. Iets over giftige bessen of hout zoeken ofzo. Het zal mij een biet wezen.

Zonder onderbroek in het regenwoud
Deze oerstem voert mijn gedachten mijlenver weg, naar een klein zelfgebouwd hutje midden in de donkere regenwouden van Zuid Amerika. Op een bed van bladeren ligt een zongebronsde man. Zijn hemd is gescheurd en zijn broek (waar hij geen onderbroek onder draagt) is besmeurd met modder en opgedroogd bloed. Hij ligt met één hand onder zijn hoofd op mij te wachten bij het knetterende vuur. Door de dunne stof kan ik zijn aangespannen buikspieren zien, die met zijn rustige ademhaling meedeinen. “Come here, baby” gromt hij met zijn diepe, gebiedende stem…

Het moge duidelijk zijn: een portie Man Woman Wild voor bedtijd bezorgt mij onrustige dromen. Mykel mag best vuur maken in mijn grotje, zijn hengel uithangen in mijn poel, zijn speer in mijn rotsspleet drijven, zijn harde GENOEG! Het komt er op neer dat ik best een potje met hem wil survivallen. In de slaapkamer, that is.

Het obstakel genaamd Ruth
Er is alleen één klein obstakel: hij sleept zijn vrouw Ruth overal mee naartoe. Hij is de hele dag bezig met het vangen van wilde zwijnen, larven en buffels, zodat het kreng kan eten. Hij wrijft iedere avond stokjes tegen elkaar tot zijn handpalmen bloeden, omdat ZIJ het zo koud heeft ’s nachts.

Eerste hulp bij vuur
Myke, laat Ruth achter bij een Takkatoeka-stam en kom bij mij. Ik ben veel onderhoudsvriendelijker dan zij. Voor mij hoef je jouw leven niet te wagen voor een stukje vlees. Ik koop mijn schnitzeltjes gewoon bij de Vomar. En bij mij zijn splinters in je handen ook verleden tijd, want ik heb centrale verwarming en een snuggie. Ik ben super zelfstandig en alles. Maar er is wel één dingetje… waar ik je survivalexpertise dringend bij nodig heb. Het betreft vuur. Nee Mykel, je hoeft geen vuurtje voor me te maken. Je moet het blussen. Waar de brand is? Onder mijn dekens.

Foto: still uit filmpje

Go Arie en zijn team
Ik vind het een goed programma, dat ‘Uit de Kast’. Je zou het liefste in een wereld leven waarin iedereen moeiteloos zijn of haar geaardheid aan familie en vrienden kan vertellen, maar zo lang dat nog niet voor iedereen een gemakkelijke boodschap is, is het goed dat Arie en zijn team de jongeren helpen en ondersteunen.

Korfbal
En vaak levert dat hele spannende en lieve televisie op. Zoals bij de jongen van afgelopen dinsdag. Niek vertelde aan zijn korfbalteam en zijn klas over zijn homoseksualiteit, en de wetenschap dat hij heel lang gepest is, maakte zijn actie alleen nog maar dapperder. Gelukkig reageerde iedereen hartstikke positief (de meisjes uit zijn korfbalteam: ‘dat lekkere ding dat laatst met je mee was naar de training, is dat je vriendje? Oh shit man, hij was echt vet knap!’)

Depressief
Maar toen ik online alvast de aflevering van komende dinsdag bekeek, sprongen de tranen mij in de ogen. Derk Anne is christen èn homoseksueel. Hij weet het al een tijd, en is daardoor lange tijd depressief geweest. Nu heeft hij zichzelf geaccepteerd, en is hij er klaar voor om het zijn christelijke studentenvereniging en zijn opa en oma te vertellen.

Als je er maar niks mee doet
Zijn opa en oma reageren zoals je dat van een christelijke opa en oma kunt verwachten. Maar hoe sommige van zijn studentenvrienden reageerden, daarvan sprongen de tranen in mijn ogen. Er waren erbij die hem het beste gunden, maar er waren er ook een heleboel die hem heus wel het beste gunden, mits hij geen praktiserend homo zou worden. Want dat mocht natuurlijk niet van God.

Liever niet
Waarmee dus gezegd: prima dat je op mannen valt, maar doe er maar niks mee. Stop het maar weg. Als je alleen, op je kamer naar foto’s van Jamai wilt staren, dan is dat okee, maar mocht je per ongeluk de liefde van je leven tegenkomen, dan hebben we liever niet dat je daaraan toegeeft.

Want we hebben onze naasten wel lief, maar alleen als het in ons straatje past. Anders pas je je maar aan.

Dan maar niet
Mijn hart brak. Die arme Derk Anne. Dit zijn je vrienden. Vrienden die zeggen dat ze het accepteren, mits jij je gevoelens maar wegdrukt. Wat zijn dan voor vrienden? En het ergste was dat Derk Anne, toen Arie hem een maand later opzocht, vertelde dat hij dat dan misschien maar zou doen. Niet praktiserend homoseksueel worden. Want het oordeel van zijn vrienden en familie telde wel zwaar.

Potje schreeuwen tegen de laptop
‘Nee!’ schreeuwde ik tegen mijn laptop.’Niet doen, Derk Anne! Je bent niet raar, zij zijn raar!! Er zijn genoeg mensen die je wel accepteren! Hoe kun je je leven nu zo laten bepalen door mensen die je overduidelijk niet eens het beste gunnen, al denken ze totaal in hun recht te staan!’

Ik was er een halve dag ziek van. Dat het nog bestaat zeg, anno 2012. Het is maar goed dat Arie en zijn team mensen zoals Derk Anne kunnen ondersteunen. Hij zal het hard nodig hebben.

CC Foto: elsie esq

Dom
‘Mooie fietstas,’ zei de huisarts over de tas die ik naast de stoel had gezet. ‘Dus je gaat zo dadelijk naar jouw werk fietsen. Iemand met longontsteking doet dat niet meer hoor.’

Daar had ze gelijk in. Dat had ik ook zelf kunnen bedenken. Ik denk niet dat ze het zei om me het gevoel te geven dat ik dom ben, maar die uitwerking had het wel op mij. Het was ook niet de eerste keer dat ik daar zat met klachten die terug zijn te brengen tot vrijwel niets. Zoals die keer dat ik een paar spatjes bloed ophoestte. Je kent dat beeld uit films: als een acteur bloed ophoest dan ligt hij in de volgende scène in een ziekenhuisbed. In mijn geval was mijn keel geïrriteerd geraakt na een week bacillen te hebben opgehoest.

Moedervlek
Of die keer dat ik een raar, trekkend gevoel had op mijn rug. Ik wees mijn huisarts op een moedervlek die op mijn rug zit, een eigenaardig model waarvan ik dacht dat het rare fratsen begon uit te halen. ‘Het is een spiertje,’ zei ze. ‘Heb je onlangs iets gedaan waarmee je de spieren in je rug hebt overbelast?’ Na even peinzen bedacht ik dat ik dat weekend een flinke afstand had gelopen, terwijl mijn zoon op mijn nek zat. Ik had zelfs nog gemopperd dat hij er eigenlijk te zwaar voor werd.

Doemscenario’s
Ik maak me te snel ongerust. Soms word ik gewoon bang van de doemscenario’s die ik bedenk. Bijvoorbeeld die keer dat ik bultjes voelde. Ze zaten vlak onder mijn huid. ‘Waarschijnlijk zijn het vetbultjes,’ zei mijn huisarts, maar ze verwees me door, omdat ik mij er toch zorgen over maakte. In het ziekenhuis keken ze met een echo apparaat wat er zat. Het bleken inderdaad vetbultjes te zijn. ‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei de man die het apparaat bediende. ‘Neem begin volgende week even contact op met je huisarts, dan heeft ze de definitieve uitslag.’

Rood balkje
Ik heb haar niet gebeld. Ik was ineens bang geworden voor een heel andere diagnose. Dat ze bij het opvragen van mijn dossier een rood balkje zou zien met een waarschuwing: ‘Deze persoon heeft de limiet voor loze klachten ruimschoots overschreden. Stuur direct door naar een psychiater!’

Vanmorgen dacht ik heel even om het haar toch maar te vragen: ‘Ben ik een hypochonder?’ Maar ik deed het niet, omdat ik bang was met die vraag meteen de diagnose te bevestigen.

CC foto: heipei

Moeilijk kijken etc.
Over die wielrenners kan ik kort zijn: die waren ontzettend leuk. Beetje schuchter, maar heel aardig. Ze beantwoordden allemaal braaf mijn vragen. Alleen Cancellara had geen tijd, want die was moe/ moest rusten/ keek een beetje moeilijk/ zat de hele middag met een of andere Zwitserse journalist te beppen zodat er geen tijd was voor een Nederlands chickie.

Maar ach, die dingen gebeuren. De rest was dus ontzettend lief. De staf, en de renners. Maar wat bijna net zo gek was als de ontmoeting met sporters waar je huizenhoog tegenop kijkt, was de omgeving waarin wij verkeerden.

Nou, waar zat je dan?
Wij zaten namelijk in een Duits vakantiepark op Mallorca. Alles was Duits. Iedereen sprak Duits. Alle gasten waren Duits. En naast de renners en die twee Nederlandse journalistes was het overgrote deel van de gasten oud.

Reinhard en Martha
‘s Avonds was er een lopend buffet waar je -dat moet gezegd worden- behoorlijk lekker eten kon opscheppen. En daarna kon je aan grote ronde tafels plaatsnemen. Wij, fotografe F. en ik, zochten altijd een tafel voor ons alleen, omdat we al de hele dag met onbekenden moesten praten.

Als je dan even vrij bent, heb je geen behoefte om ook nog het levensverhaal van Reinhard en Martha uit Darmstadt aan te horen. Hoe interessant hun leven ongetwijfeld ook zal zijn. Want daar twijfel ik niet aan, Reinhard en Martha!

Ik verzin het zelf wel
Bovendien, en dat was ook een beetje het probleem, wist ik al lang hoe het leven van Reinhard en Martha eruit zag. En ik wist ook hoe hun buren, Klaus en Agatha uit Bremen woonden, en wat voor werk de man van de weduwe Schwarzmann deed.

Want dat verzin ik altijd zelf. Dat is mijn probleem. Altijd als ik nieuwe mensen ontmoet, weet ik binnen drie seconden wat voor werk ze doen, hoe hun huis eruit ziet, en waar hun laatste ruzie over ging.

Oh oh, risotto
Het gaat automatisch. En het is een zegen (want ik heb van die rijke fantasie toch mooi mijn werk gemaakt), maar het is ook een vloek. Het is nogal vermoeiend, al die levens van al die mensen.

Zag ik een stel van middelbare leeftijd aan tafel zitten. Hij at risotto met schelpdiertjes. Zij keek behoedzaam. Dan denk ik meteen: Zij heeft net bij het buffet nog tegen hem gezegd dat hij beter geen schelpdiertjes kan eten. Of was hij soms vergeten wat er anderhalf jaar geleden was gebeurd in dat restaurant in Bonn? Nou, dat was geen fraaie lucht, die ze naderhand rook in de badkamer. Maar ja, hij was zo koppig, haar Johann. Hij dacht per slot van rekening ook dat hij zelf wel een dakkapel zou kunnen bouwen. Maar ondertussen zat ze al mooi een half jaar in dat oranje plastic. En och, hoe dat kon klapperen wanneer het hard waaide!

Doorgedraaid
Dat denk ik dan allemaal. En bij het volgende stel verzin ik wel wat anders. Kunt u zich voorstellen dat ik na een week op dat vakantiepark helemaal doorgedraaid was?

Ik moet hier iets op verzinnen. Misschien moet ik het maar opschrijven ofzo. Ben ik het in ieder geval kwijt.

CC Foto: privébezit

Nattevingerwerk
Het is heus wel handig dat we het altijd en overal kunnen, maar je moet er wel je verstand bij gebruiken. Ben je buiten, dan moet je weten hoe je de windrichting kunt bepalen. Dat is nattevingerwerk. Je moet er ook rekening mee houden in wat voor positie je gaat staan tegenover het object waar je tegenaan plast, zodat de kans dat iemand je ziet zo klein mogelijk is. Daarnaast is er de kans dat je een boete oploopt voor wildplassen. Overal loert gevaar.

Gezellig tijdverdrijf
Ook in het toilet sta je als man voor allerlei keuzes. Voordat je de rits kunt openen moet je al beslist hebben of je naar de hokjes gaat of naar de urinoirs. Plassen bij een hangpot is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen ziet in urineren een gezellig tijdverdrijf onder soortgenoten. Als je voorzien bent van een sluitspier die erg gevoelig reageert op invloeden van buitenaf, dan heb je een probleem. Als iemand naast mij staat te fluiten, dan kan ik het niet meer. Dan moet ik wachten totdat hij weg is. En als die fluitende man niet kan omdat ik vanwege zijn aanwezigheid geërgerd sta te zuchten, dan kan het zijn dat we daar allebei heel lang staan.

Loeren
Elkaar kunnen zien tijdens het plassen is ook funest voor de aandrang. Als ik iemand heel moeilijk zie kijken tijdens het plassen, schiet het bij mij op slot. Gelukkig staat er een verbod op het kijken tijdens het plassen. Loeren naar het apparaat van een ander is per definitie fout. Zie je iemand kijken, dan mag je die ander ongestraft over zijn schoenen heen plassen. Echt waar, zo zijn de regels.

Wiskunde
Gelukkig hangen er bijna overal van die schaamschotten. Maar die zien er altijd uit alsof je er gemakkelijk overheen kan kijken. Voordat ik er een gerust gevoel bij heb, ben ik toch eerst bezig met wiskunde in mijn hoofd. Zo heb ik toch nog wat aan mijn kennis over hoekberekeningen met tangens, sinus en cosinus, waarmee je uit kunt rekenen hoe lang de buurman moet zijn om zicht te kunnen hebben op je plasapparaat.

Slurf in de kreukels
Dan is het tijd voor de volgende uitdaging: zorgen dat je jezelf niet raak plast. Het is geen zuivere wetenschap waar de plas heen zal gaan. Soms heeft de slurf in de kreukels gezeten en schiet de straal ineens in een onverwachte richting. Dan ga je af, want ook mannen hechten veel belang aan het goed kunnen richten. Ze hangen briefjes op om elkaar te waarschuwen voor het maken van spetters. Onlangs kwam ik in een toilet waar briefjes waren opgehangen op de deuren met: ‘beginner’, ‘intermediate’ en ‘professional’.

Pisvlieg
Om te helpen bij het richten zijn er in een aantal urinoirs nepvliegen aangebracht. Wij mannen vinden het blijkbaar leuk om op die vlieg te mikken. Zelf haat ik de pisvlieg. Zie ik mijzelf geconfronteerd met de afdruk van een vlieg, dan hoeft het van mij niet meer. Ik heb dan toch het idee dat die vlieg met zijn triljoen minuscule oogjes naar mijn apparaat zit te kijken, zo van: ‘What’s that? You gotta be kiddin’ me!? No one pisses of Superfly!’

Soms ga ik uit pure frustratie over al die zaken een hokje in om voor de afwisseling eens zittend te plassen. Dat is zo lekker zorgeloos. Daar kan ik dan echt van genieten. Echt, vrouwen hebben het zo slecht nog niet.

CC foto: quinet

Stille trom
Enfin, ik dus naar de kapper. Voorheen had ik altijd mijn eigen kappersmeisje. Ik had haar via Viva.nl opgespoord toen ze ineens met stille trom was vertrokken uit mijn vaste kapsalon.

We leefden tevree, mijn kapster en ik. Eens in de zoveel tijd belde ik haar, en dan mocht ik in haar huisje langskomen, zodat zij mijn lokken kon fatsoeneren. Dat was altijd heel gezellig. Maar aan al het moois komt een einde. Mijn kappersmeisje ging een andere studie doen, en kreeg het al snel veel te druk met ander, niet kapselgerelateerd werk.

WOW fijn
Ik moest haar loslaten, zeiI  ze laatst. Het viel me zwaar. Dus nu ben ik weer kapperzoekende. Maar daar zit één voordeel aan.

Ik kon namelijk weer eens in een kapsalon. En daardoor wordt mijn haar weer eens gewassen door de kapper. En WOW, wat is dat toch altijd fijn.

Zeg maar dag tegen je gezonde verstand
Wat doen die mannen en vrouwen toch met je? Zodra ik mij achterover laat zakken in zo’n wasbak, lijkt het wel alsof ze met hun ferme haarmasseerbewegingen al mijn gezond verstand uit mijn hoofd wassen.

Ik kreun nog net niet, maar oh boy, wat vind ik het fijn als iemand je terloops een hoofdmassage geeft. Maar ik word er dus wel een beetje wappie van. Want na zo’n wasbeurt ben ik zo relaxed, dat ik stante pede ben vergeten wat ik ook alweer met mijn haar wilde.

Alleen model erin knippen joe
Terwijl je dat altijd HEEL DUIDELIJK in je hoofd moet houden. Vooraf repeteer ik altijd een tekstje, met daarin de woorden ‘ik ben trots op mijn lange haar niet te veel eraf alleen model erin knippen ok joe joe joe’.

Lekker doortastend
Maar ik lag afgelopen maandag nog geen minuut in de wasbak, of ik was dat allemaal alweer vergeten. Als een spinnende kat liet ik mij onder handen nemen door het haarwasmeisje. Haar vingers masseerden mijn hoofdhuid, en ze deed dat zo doortastend dat ik al bijna wilde vragen of ze vanavond iets te doen had.

En toen ik dus bij de kapper in de stoel zat, vergat ik mijn tekst, en liet ik hem mijn kapsel verkrachten. Nou ja, dat is een beetje hard gezegd. Mijn haar zit prima, maar het is bovenop een stuk korter dan ik had bedacht. Alleen maar omdat ik niet had gezegd dat ik mijn haar wil laten groeien. Ik had alleen gezegd dat ik trots was op het feit dat mijn haar zo lang is tegenwoordig.

Hypnose, het was hypnose
Kardinale fout. Je geeft ze één vinger, en ze knippen je hele hand eraf. Zo zijn ze, die kappers. Ze zijn gewoon enthousiast. Voor je het weet hebben ze je ook nog veel te dure shampoo aangesmeerd, met bijpassende cremespoeling en haarmasker, en oh ja, dit goedje want hiermee kun je je haar lekker stug maken en wie wil dat nou niet. Maar ik geef de schuld aan het haarwasmeisje. Die had mij met haar sterke vingers gehypnotiseerd. Dat was me bij mijn oude kappersmeisje nooit gebeurd.

CC Foto: privébezit

Dit is vaak niet de beste manier om van dat depressieve gevoel af te komen. Je wordt er juist neerslachtiger van. Optimel heeft geweldige tips, waarmee je de depressie te lijf kunt gaan. Het hielp mij in elk geval de Blue Monday door te komen, zonder mezelf in de slaapkamer op te sluiten. Ik besloot er op uit te trekken en een verfrissende wandeling te maken in de vrieskou. Mijn wereld werd er een stuk vrolijker van. Is wandelen niet zo jouw ding? Optimel heeft nog meer inspirerende tips.

Ga sporten
Door te sporten verbrand je niet alleen calorieën, maar raak je ook stress kwijt. Je bouwt spiermassa op en misschien wel het allerbelangrijkst: na het sporten krijg je een flinke energieboost.

Uit die televisie!
Doe de televisie ’s avonds eens uit en ga met een goed boek of tijdschrift op de bank zitten. Zet een fijn muziekje op, doe lekkere sokken aan en neem een glas warme chocolademelk. Bijvoorbeeld Optimel chocolademelk, lekker makkelijk op te warmen in de magnetron!

Lekker shoppen
Maak samen met een vriendin een lange wandeling (meteen tijd om lekker bij te praten) of ga een middagje shoppen. Zo geef je niet alleen de economie een boost, maar ook jezelf!

Goed ontbijt, goed begin
Goed ontbijten is belangrijk. Het zorgt er niet alleen voor dat je spijsvertering op gang komt, maar geeft ook energie en vermindert je behoefte aan snoep. Een gezond ontbijt bestaat uit thee, koffie of water, volkoren producten zoals bruine boterhammen met margarine en mager beleg, beschuit of ontbijtgranen, fruit(sap) en een melkproduct (yoghurt of een glas Optimel).

Boek een lekkere massage
Laat je bijvoorbeeld regelmatig masseren. Een massage is goed voor lichaam en geest. Tijdens het masseren komen endorfines vrij, een natuurlijke pijnstiller die stress verlaagt. Ook heel rustgevend is een bad met lavendelolie.

Ga er op uit
Ga er eens lekker op uit, bijvoorbeeld met een vriendin naar de sauna. Bij Optimel krijg je korting op veel uitjes met Optimel Eurosparen. Zo kun je € 50,- korting krijgen op een bezoek aan jouw favoriete sauna.

Ik ga genieten dit jaar. Geniet je mee?

Fotocredits © Sander van der Wel

Zondag is de saaiste dag van mijn week. Ik heb geen hond om mee naar het bos te gaan, geen schoonouders om bij op de bank te zitten en geen zin om de drukte van de winkels op te zoeken. Ik sluit deuren, ramen en gordijnen, zet een rustgevend muziekje op en trek mijn lekkerste pyjama aan. Vervolgens trek ik mij terug in de badkamer.

Frunniken
Wat bijna niemand van mij weet, is dat ik gek ben op frunniken. Ik vind niets bevredigender dan een flinke pot friemelen, pulken en tutten. Dit doe ik iedere zondag, als er niemand in de buurt is. Want het is geen fraai gezicht.

Eerst richt ik me op mijn haar. In de keuken heb ik wat olijfolie in een pannetje verwarmd. Hangend boven de wasbak smeer ik de warme olie in mijn haarpunten. Ik draai mijn haar in en plak het met een rol huishoudfolie bovenop mijn hoofd. Ik wikkel het plastic een paar keer rond mijn schedel en kneed een soort smurfenmuts om druppen te voorkomen. Daarna föhn ik het plastic warm, en wikkel er een handdoek omheen.

Kleine hoogtepuntjes
Als ik mijn gezicht heb gewassen met warm water komt mijn frunnikgereedschap op tafel. Iedere vierkante millimeter van mijn huid bekijk ik in de spiegel. Ik knijp in verstopte poriën en pulk aan puisten. Ik pluk aan woekerende wenkbrauwen en trek velletjes van mijn lippen. Iedere geëlimineerde mee-eter is een klein hoogtepuntje.

Daarna volgt het gezichtsmasker. Met mijn wijsvingers verf ik mijn gezicht lichtblauw. Het frisse kleiachtige smeersel verkoelt mijn warme huid. Ik was mijn handen en wrijf een restje olijfolie over mijn nagels en nagelriemen. Ik verplaats naar de slaapkamer, waar ik op bed plof en tv kijk terwijl de klei hard wordt. Mijn mondhoeken en wenkbrauwen zijn steeds lastiger te bewegen, en ik voel hoe kleine haartjes onder mijn neus zich proberen op te richten onder de kleilaag. Na een halfuurtje is het masker uitgehard en zijn al mijn gezichtsspieren ontspannen.

Nagelriemterugduwstokjes
Dan pak ik mijn nagelknipper, vijlen en nagelriemterugduwstokjes erbij. Aangekoekte nagelriemen zijn soepel geworden door de olie en zijn nu makkelijk weg te krabben en terug te duwen. Ik knip mijn vinger- en teennagels kort en vijl de randjes. Met een zachte vijl poets ik het nageloppervlak tot het glimt.

Ik kan zo wel drie uur lang met mezelf bezig zijn. Ik word er rustig van. Even mijn hoofd leeg, de computer uit en alleen maar frunniken. Of ik er ook echt mooier van word is de vraag. Bevredigend is het in ieder geval wel.

Foto: Gettyimages.nl

Nieuw leven
Een nieuw leven die nu begint, is en was al begonnen.
Geen stenen meer dragend.

Geen angst die het lichaam vult.
Tranen achtergelaten zijn alleen nog maar een herinnering van gevangenschap.

Bevrijdt uit mijzelf, zonder verstikking of onmacht.
Ben ik los gebroken op weg naar het licht.
Mijn passie is de zin van het leven!

Ingeslagen wegen die mijn eigen zijn, volg ik tot het eind van mijn pad. 
Mijn kracht  was vervlogen, en is nu ontkomen aan al hetgeen wat mij opbrak!

Gevangen in mijzelf, onwetendheid en gebroken tot de kern van de ziel.
Los gekomen uit de wortels van het kwaad.

Mijzelf afwerend, vechtend, zeeën van tranen en doelloos zonder beeld.
Zwevend tussen twee werelden, zoekend naar hetgeen wat mij gelukkig maakt.

Met verloren ziel dragend onder gebroken vleugels.
Een weg zoekend naar het begin van een nieuw leven.

Geschreven door: Fairy26′

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.com

Even een mantra hummen
De verstandige Nynke zou op dat moment op de grond gaan zitten, haar benen in een moeilijke yogapositie wurmen en een geruststellende mantra hummen, om zo die donderwolk boven mijn hoofd vredig over te laten drijven.

Maar ik was labiel, moe en kon al vlechtjes maken van al het haar op mijn tanden, dus ik ging er met gestrekt been in.

Zure boertjes
Want de opmerking ‘Vrouwen hebben geen humor’ vind ik de grootste dooddoener aller tijden. Ten eerste omdat het niet waar is. Ik heb heel veel grappige vriendinnen; en dat zijn stuk voor stuk vrouwen die ook grappig gevonden worden door mannen.

Ten tweede: hoe kun je een complete sekse afrekenen op het feit dat jij niet van Tineke Schouten of Karin Bloemen houdt? Humor is toch een kwestie van smaak? Humor is toch subjectief? Ik zeg toch ook niet dat mannen geen humor hebben omdat ik toevallig zure boertjes krijg wanneer ik Guido Weijers hoor praten?

Ik ben alleen verantwoordelijk voor mezelf he
Omdat een man toevallig één vrouw niet grappig vindt, scheert hij meteen een complete sexe over een kam. Terwijl ik helemaal niet verantwoordelijk ben voor Tineke Schouten en Karin Bloemen! Ik ben Nynke de Jong, verantwoordelijk voor haar eigen gevoel voor humor, en dagelijks genietend van al haar hysterisch grappige vriendinnen.

Lekker schuddebuiken
Dat denk ik dan, wanneer zo’n jongen achteloos iets zegt over vrouwen en moppen. En dan wil ik zo graag zen en in balans zijn, en tot tien tellen. Maar dat lukt dan nooit. Want ik voel me toch aangesproken. Ik wil toch op de barricaden klimmen om zo’n jongen te laten zien dat er genoeg vrouwen zijn die je doen schuddebuiken.

Terwijl ik gewoon niet moet reageren. Laat zo’n knakker maar. Wat weet hij nou? De volgende keer ga ik dus wel met gevlochten benen in een zenhouding zitten. En tel ik tot tien. Om daarna met zestien goede grappen zo’n jongen volledig af te fikken.

CC Foto: privébezit

And the Loden lifetime achievement Leeuw goes to
Maandverbandreclames ontstijgen het begrip irritant. Deze reclames zorgen er vaak voor dat ik me een beetje ga schamen voor het feit dat ik een vrouw ben. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar zodra die zelfklevende inlegzolen met bloemetjesmotief aangeprezen worden, gaan mijn nekharen opstaan en wil ik het liefst de ruimte verlaten.

Mannen die zich inleven in bloedende vrouwen
Reclamemakers maken zich drukker om wat er zich in mijn onderbroekje afspeelt dan ikzelf. De mannen –het moéten wel mannen zijn- die de maandverbandreclames bedenken, doen verschrikkelijk hun best om zich in te leven in bloedende vrouwen. Ik geloof dat alle reclamemannen die op het product maandverband gezet worden, thuis druk in de weer gaan met corrigerende slipjes, harsstrips en mascara, net als Mel Gibson in What Women Want. Schijnbaar zijn er ook een paar over een panty gestruikeld en met een föhn in bad gevallen, want opeens riepen er twee: “We moeten iets doen met botsautootjes! En bodyguards!” Een derde gilde met overslaande stem: “En we moeten vooral niet vergeten ze een fijne menstruatie te wensen!” En zo geschiedde.

Watskeburt met de mannenlijke maandverbandvleugels?!
Zouden die twee stoere mannen van middelbare leeftijd, vorig jaar eigenlijk geweten hebben dat ze gecast waren als linker en rechter maandverbandvleugel? Ik denk dat ze erin geluisd zijn, gewoon van de straat gepikt met een lulverhaal. “Hé psst! Willen jullie snel honderd euro verdienen?” Dat wilden André en Marco wel. Het enige wat ze voor hun rol hoefden te doen was hun bakkebaarden laten staan en een paar keer heen en weer lopen aan de zijde van een lekker wijf. Alleen toen de regisseur bij de laatste take vroeg of ze even absorberend in de camera wilden kijken, voelden André en Marco wat nattigheid. Wisten zij veel dat ze een paar maanden later op televisie, in zestien talen nagesynchroniseerd, te zien waren als maandverbandvleugels! Van André en Marco heeft niemand meer iets vernomen.

Maak jullie niet zo druk
Zoals ik al zei, ik geloof heus dat er diep over maandverbandreclames nagedacht wordt. Dat die mannen het beste met ons voorhebben zal ook best. Er kleeft alleen een kleine maar aan: HET SLAAT NERGENS OP! Maandverband-reclamemannen: maak jullie niet zo druk om mijn menstruatie, dat doe ik namelijk ook niet. Stop met die stomme reclames. Zo kan ik jullie producten nooit serieus nemen. Stop ermee! Misschien dat André en Marco dan ooit nog eens uit hun onderduikadres tevoorschijn kunnen komen.

(Ik ben een beetje afgedwaald, maar wie er nog geïnteresseerd is in de nominaties en winnaar van de Loden Leeuw: trosradar.nl/lodenleeuw)

Foto: Gettyimages.com

Zelfs toen ik veelvuldig naar de wc was gegaan en mij zo licht mogelijk staande hield boven op het witte vlak, kwam er nog steeds een getal te staan dat ik niet kon geloven. Toegegeven: het was niet helemaal onverwachts.

Op knappen staan
Vanaf het moment dat die venters met baarden het land binnen wandelen en de schappen met zoetigheden zijn gevuld, is het gedaan. Dan gaat de handrem (lees: knoop) van mijn broek en wordt de zwemband rond mijn navel opgeblazen. In december houd ik mezelf voor dat het allemaal wel meevalt, dat de naden van mijn colbert op knappen staan, negeer ik.

Blubber Maag Index
Te heet gewassen kleding, een trage schildklier, veel spieren of zware botten: het zijn alle vier prachtige excuses. Toch ben ikzelf uiteindelijk degene die met een Boeddhabuik door het leven gaat. Een Boeddhabuik die totaal niet zen is, want in januari komt de dip. De dip waarin mijn leven draait om BMI: de body mass index. De baal meer index, boos maak index, blubber maag index. Of iets in die trant.

Zweet tussen je bilspleet
Ik heb meer beweging nodig, dat zie ik zelf ook wel in. Ik groei zo ongeveer vast aan mijn bureaustoel  hier. Maar een sporter ben je of dat ben je niet. Ik heb er, in tegenstelling tot dik worden, geen aanleg voor. Sporten noem ik ‘t leed dat zweet tussen je bilspleet heet. Gevalletje liever lui dan moe.

Aartsrivalen
Op rantsoen is de enige mogelijkheid die overblijft. Iets waar ik net zo zwak in ben. Ik maakte eerder al liters proteïneshakes soldaat, echter kan ik die niet meer luchten of zien. Tevens spuug ik inmiddels op mijn aartsrivalen Sonja en Frank. Ik word chagrijnig van al dat bleekselderij kauwen, wat resulteert in ruzie met iedereen die maar een beetje in de buurt komt van mijn aura.

Haas
Er is maar een manier om mijn dip weer een paar maanden vooruit te schoppen. Vertel me dat die haas met die lange oren het land is binnengewandeld, dan laat ik de rem er nog even af en trek ik een sprintje naar de dichtstbijzijnde supermarkt. En haal ik bovendien gelijk een nieuwe weegschaal.

Foto: GettyImages.nl + Photoshop

Nieuwe film
Ondanks dat hij werd afgewezen door de toneelschool vocht Nasrdin door voor zijn dromen, en hij won. Vanaf 19 januari is hij terug op het witte doek in de nieuwe film Süskind. Nasrdin speelt in deze film een Joodse man die het tijdens de Tweede Wereldoorlog op een akkoordje gooit met de SS maar ondertussen velen redt van hun ondergang in een concentratiekamp.

Geleverd door Filmtrailer.com

Bangerik
Een rol waarin hij geen angsten lijkt te hebben, of de een na de andere doodsangst overwint. Over angsten overwinnen kun je uren praten met Nasrdin. Hij heeft last van hypochondrie. Regelmatig denkt hij dat hij een ernstige ziekte heeft of zelfs dood gaat. ‘Ik weet nu precies wanneer er een aanval opkomt en ga dan tegen mezelf praten. Het is een rol krijgen en dan denken: o god, ze hebben zich natuurlijk vergist.’
‘Sowieso was ik altijd de bangerik van de familie’, zegt Nasrdin.

Genieten
Dankzij zijn psycholoog heeft hij zijn (faal)angst nu redelijk onder controle. Toch moeten zijn vrienden hem regelmatig wakker schudden als hij weer eens vergeet te genieten van het moment. Tijdens de opnames van Rabat maakten we de reis én film van ons leven. Maar ik maakte me druk over van alles en nog wat, fokte mezelf op en bleef maar zeggen dat ik me helemaal niet goed voelde. Marwan, een vriend die ook in Rabat speelt, was het zat en zei: Nas, wat ben je nou aan het doen? Geniet nou eens man! Vanaf dat moment ging het stukken beter.’

Het volledige interview vind je terug in Viva 3 die woensdag 11 januari in de winkel ligt.© Foto: Viva

Ik neem je mee
Ik neem je mee
naar dromen over wat ik
wil doen, beleven, zien,
voelen in mijn alles,
als het kan.

Ik neem je mee
naar een plek waar ik verdwaal
het sprookje van een vrouw
die nog een meisje is,
vanbinnen. 

Ik neem je mee
in mijn liefste fantasie
waar alles open is
en ik niet meer van wij,
maar vrij.

Ik laat je gaan.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: Gettyimages.com

Handen wassen
Ik schud zijn hand met tegenzin en volg hem terwijl hij al mijn collega’s stuk voor stuk afwerkt. Wanneer hij weer weg is sta ik op. ‘Ik ben even weg, ik ga mijn handen wassen.’

‘Waarom ging je nou je handen wassen,’ vraagt een collega nadat ik weer plaats heb genomen achter mijn bureau.

‘Die man kom ik zo nu en dan tegen bij de toiletten en ik heb hem na het plassen nog geen enkele keer zijn handen zien wassen,’ zeg ik. Ik zie allemaal hoofden opkijken van hun monitor. Ze hebben me gehoord.

Irritant
‘Zeg, heb ik jou eigenlijk al een gelukkig Nieuwjaar gewenst,’ zegt een collega en hij loopt naar me toe. Hij heeft me al lang zijn gelukswensen overgebracht, dat weten we allebei, maar hij blijft met uitgestoken hand voor me staan, met zijn vingers vlak voor mijn gezicht. Dat is hoogst irritant, dus ik schud zijn hand om van hem af te zijn.

‘Zo, kun je weer je handen gaan wassen,’ zegt hij, ‘want mijn hand heeft hij ook vastgepakt.’ Met die opmerking heeft hij de lachers op zijn hand. Hij loopt naar de deur. ‘Maar hij heeft ook de klink vastgepakt. Die is ook vies. Wat nu? Nu kun je niet meer weg,’ zegt hij. Zal ik hem maar voor je openhouden? Of wacht!’ Hij pakt een stuk van zijn trui vast en poetst de klink zuiver tot hilariteit van de collega’s.

Bah
Ik smeer mijn hand af aan mijn broek en onderdruk de neiging om te gaan. Maar na vijf minuten houd ik het niet meer. Steeds weer zie ik in mijn gedachten een toilet opengaan, waaruit die man tevoorschijn om daarna weg te lopen zonder zijn handen te wassen. Bah.

Als ik het idee heb dat iedereen weer aan het werk is, sta ik toch maar op. Terwijl ik terugloop naar de toiletten, zie ik haar staan: de vrouw die al mijn collega’s kennen omdat ze de knapste is van de verdieping, misschien wel van het hele gebouw. Ze draagt vandaag een rokje en een strak truitje. Zo te zien is het haar eerste dag terug op het werk na de jaarwisseling, want ze wordt omringd door haar eigen collega’s. Voordat ik bij haar ben komt er een man uit een kantoor lopen. Hij steekt zijn hand naar haar uit en daarna kussen ze elkaar op de wangen. Ik kan achter hem aansluiten, maar ik ken haar alleen van het hallo-zeggen en durf het niet.

Blondine
‘Zeker weer je handen gaan wassen,’ klinkt het als ik terug ben bij mijn werkplek.

‘Ja, maar voordat je me uitlacht. Ik heb net die leuke blondine een gelukkig nieuwjaar kunnen wensen. Ze stond toevallig ook op de gang.’

Het blijft even stil. Daarna zie ik een collega opstaan. Al snel volgen er twee zijn voorbeeld. ‘Ik geloof dat ik ook maar even mijn handen ga wassen,’ zegt er één en dan lopen ze en masse ons kantoor uit.

Vieze mannetjes.

CC foto: buddawiggi

Mistflarden, een complete gatenkaas
Denk eens even heel goed na, zeg ik hardop tegen mezelf. Heb ik het nu wel of niet uitgezet? Ik visualiseer een stopcontact en probeer me voor te stellen waar de stekker zich bevond op het moment dat ik de kamer uitloop. Blanco. Er komt helemaal niets bovendrijven. Zuchtend draai ik ook de volgende bocht naar rechts en draai het gebruikelijke rondje, zodat ik weer voor mijn eigen voordeur sta. Ik vraag me wel eens af of ik werkelijk alles gedachteloos op de automatische piloot doe. Of is het mijn goudvissengeheugen?

De pirouette als geheugensteuntje
Als ik naar boven spurt, zie ik dat de stekker niet meer in het contact zit. Natuurlijk niet, natuurlijk niet, mopper ik tegen mezelf. Ik haal de stekker er altijd uit.
“Iedere keer als je het strijkijzer uitzet moet je tot tien tellen of een rondje draaien. Of iets doen waardoor je je bewust wordt van de handeling”, kreeg ik als tip. Maar op het moment dat ik sta te strijken, meestal haastig iets uit de wasmand vissend wat ik toch per se aan wil, denk ik niet aan het draaien van pirouettes om de strijkplank.

Maar ik kan wel tot tien tellen in het Japans
Of ik wel vaker vergeetachtig ben? Nou nee. Ik kan nog steeds in het Japans tot tien tellen (Ietsj, Nie, Sannn, Sjie, Go, Sjietsj Hatsj Koe Djoe). Dit omdat ik op mijn negende toen Karate Kid heel populair was zeven weken op karate zat in zo’n kek wit pakje met een kek wit bandje in de veronderstelling dat ik ooit stoeptegels zou kunnen splijten met mijn blote handen. “Wax in wax out” van Mr. Miyagi quote ik nog regelmatig, net als ‘No one puts baby in the corner”, uit Dirty Dancing. Ik weet ook nog hoe nasty Patrick Swayze daarbij keek.

Waarom vergeet je altijd de vuilniszakken?
Ons brein is een rommelige harde schijf. Wat heb ik eraan dat je Ich bin wie du van Marianne Rosenberg van a tot z kan meebleren, als ik  steevast vuilniszakken en vaatwasblokjes vergeet in de supermarkt? Als ik een boodschappenbriefje schrijf, kom ik er meteen achter dat ik het op de keukentafel heb laten liggen. Zodra ik de bocht om ben. Dan draai ik een rondje, stap weer uit voor mijn eigen voordeur en check meteen of ik het strijkijzer uit heb gedaan.

CC foto: protographer23.

Wat er zo leuk is aan trouwen
Trouwen heb ik altijd leuk gevonden. Nu is leuk een heel leeg woord, maar dat vond ik het: leuk. Het huwelijk heb ik nooit als instituut gezien, maar als een vorm van verbondenheid waarin je elkaars liefde voor elkaar benadrukt. Een bruiloft als een dag waarop je de liefde viert, met iedereen die je lief is. Ik hou van feestjes, van mooie jurken en lekker eten. En vooral van de man die mij vorige week ten huwelijk heeft gevraagd.

De Grote Onverwachte Vraag
En ik wist niet dat het zo bijzonder was. Want dat vind ik het. Bijzonder. Nog geen twee jaar geleden ontmoette ik mijn vriend op een wintersportvakantie. Afgelopen week op wintersport in een  wat-ben-ik-toch-blij-met-jou-moment toverde hij een ring tevoorschijn. Met de vraag die ik nog lang niet verwacht had: wil je met me trouwen?
Ik zei: ja, dat wil ik heel graag.

Om eerlijk te zijn, zei ik eerst in een vlaag van hyperventilerende verbazing: ‘Oh nee, oh nee, oh nee, is dit echt?’
Daarna snotterde ik zoals Julia Roberts dat in een film nóóit zou doen. Heel onelegant, met een snurkende snik en giechel tegelijkertijd.
Door mijn bewering dat ik zo’n nuchter mens ben kan nu definitief een streep.

Bridezilla, nee hoor
Ik giechel al de hele week. Verbied mezelf neurotisch aan de ring te draaien (maar dat lukt nog niet echt) en ben opeens panisch voor afvoerputjes, waar ik de ring in zie verdwijnen.
“Je verandert toch niet in bridezilla hé?”, kreeg ik te horen.
“Nee, natuurlijk niet”, zei ik.
Daarna installeerde ik de bruidsmars als ringtone op mijn Blackberry.

CC foto: vicky_dom.

Bleek bekkie
Zoals jullie weten verfde ik recentelijk mijn haar bruin. Dit omdat mijn blonde haar in een verregaande staat van ontbinding verkeerde, en omdat het winter zou worden, en ik in de winter van blond haar altijd zo’n bleek bekkie krijg.

Nu schreef ik al over het feit dat bijna alle vrouwen in mijn omgeving het een goede zet vonden, maar dat de mannen in de mijn omgeving een beetje lauwtjes reageerden. Die zagen mij liever met blond haar.

Een voetbalminnende prostituee
Dit baarde mij toch enigszins zorgen. Niet dat ik blind afga op het oordeel van mijn mannelijke vrienden (want dan zou ik er altijd bijlopen als prostituee en mijn dagen vullen met volgen van alle voetbalcompetities ter wereld), maar ik vind het wel leuk als mannen mij aantrekkelijk vinden.

Noem me oppervlakkig, dat mag. Maar ik ben een vrijgezelle vrouw met ambitie en verlangens, en ik heb zo nu en dan ook een aai over de bol en een complimentje nodig.

Maar dat complimentje kwam uit een totaal andere hoek!

Uit welke hoek dan?!?
De Universiteit van Westminster heeft namelijk een onderzoek gedaan. Ze hebben een meisje drie keer naar een kroeg gestuurd. Een keer met blond haar, een keer met bruin haar, en een keer met rood haar. Het bleek dat ze als blondine het meest werd aangesproken. Okee, okee.

Maar daarna lieten ze de kroegbezoekers foto’s van haar zien, en toen vond de meerderheid haar er met bruin haar het aantrekkelijkst en het intelligentst overkomen.

Voer een goed gesprek met me
Woohoo! Ik ben zonder blond haar dus wel minder pik-me-op-en-sleur-me-mee-naar-je-hollerig, maar meer pik-me-op-voer-een-goed-gesprek-met-me-en-sleep-me-daarna-mee-naar-je-hollerig!

Nou, daar doe ik het wel voor hoor. Prima. En ach, het is maar een onderzoekje hè. En het fijne van onderzoekjes als deze: mocht de uitslag je niet bevallen, dan kun je de boel altijd nog keihard negeren. En gewoon naar de kroeg gaan.

AND SO THIS IS CHRISTMAS… AND WHAT HAVE YOU DONE?

Dat zinnetje, dat spookt dan door mijn hoofd. Alsof ik ter verantwoording wordt geroepen door John Lennon himself: Nou, wat heb jij dit jaar eigenlijk gedaan? Voor ik het weet zit ik serieus te het jaar te overpeinzen. Je ontkomt er niet aan, aan dat terugkijken. Al is het maar omdat ze je overal met lijstjes om de oren slaan. ‘Goh, was dat dit jaar… lijkt veel langer geleden.’

ANOTHER YEAR OVER…

Potver, alweer een jaar voorbij. Over. Om nooit meer terug te komen.
2011.
Dag.
Zwaai.
Weg.
Het jaar dat ik 36 werd, het jaar dat ik besloot weer naar school te gaan, het jaar waarin ik eigenlijk best wel heel gelukkig was.
Het jaar dat, het jaar dit.
Voorbij.
Hallo eindejaarsweemoed.

ANOTHER YEAR OVER, A NEW ONE JUST BEGON

Maar na oudjaarsdag, wat ik dus een vreselijke dag vind, krijgen we een heee nieuw jaar cadeau.  Zonder motiergranaten voor mijn voordeur. Elf maanden zonder die prangende vraag van John. Gewoon, leven in het nu.
Met allemaal nieuw te maken herinneringen.
Is het al twaalf uur?

CC foto: TinyTall

Merelloos 
Er gaat geen dag voorbij
dat ik niet aan haar denk
Ze is er altijd
en overal
Ik zou niet kunnen leven zonder haar
Merelloos
waar ik ook ben
ik denk aan haar
Het is niet zomaar iemand
het is mijn zus
Merelloos
Ik hoop nog lang te leven
met haar
niet zonder haar
Merelloos

Geschreven door: Fenna van Dijk

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com

Waterlanders
Dat zit zo: ik kan niet zo goed tegen terugblikken. Vooruitkijken, daar ben ik dol op. Alles ligt nog open, alles kan en mag. Maar terugblikken, evalueren, zorgt bij mij voor waterlanders waar ik zelf ook helemaaal niet op zit te wachten.

Alles hartstikke mooi
Het was namelijk een fantastisch jaar. Echt, fantastisch. Iedereen is gezond, niemand ging er dood. Ik schreef een boek en kreeg allemaal toffe schrijfklussen. Ik zat een paar maanden op de redactie van Viva, en dat was fantastisch. Ik leerde nieuwe mensen kennen waar ik ontzettend blij mee ben. En met mijn vrienden beleefde ik alleen maar mooie dingen.

Verdrietig en sippig
Een gezegend mens dus, aan alle kanten. En dus riep ik aan iedereen die het aan me vroeg dat het heel goed ging. Echt heel goed. Maar dit jaar merkte ik dat het zo nu en dan helemaal niet zo goed gaat.

Dat ik ook wel eens een beetje verdrietig of sippig ben. Maar dat ik dat eigenlijk niet van mezelf mag zijn. Mensen vinden je ook wel leuk wanneer je niet altijd een eenmanspolonaise bent. Maar dat was ik door gebeurtenissen in het verleden een beetje vergeten. Het is ook makkelijker om te zeggen dat het goed gaat. Dan krijg je veel minder moeilijke vragen dan wanneer je zegt dat je een beetje in mineur bent.

Een beetje leunen
Pas toen een vriend zei dat ik heus wel eens mocht leunen, durfde ik dat een beetje. Ik leerde dat ik ook wel eens niet sterk hoef te zijn. En dat is een fijne constatering. Alleen een beetje sloom dat je er een nieuwe vriend voor nodig hebt om je in te laten zien dat je niet altijd mooi weer hoeft te spelen.

Maar daardoor liep ik gisteren dus wel een beetje te grienen. Geeft niks. Hoort erbij. Dat hoort bij terugblikken. Dat is soms een beetje bitterzoet.

Fijne kerst allemaal!

CC Foto privébezit

2011: Het jaar dat ik…
• Sanne Kraaijkamp - over de dood van haar vader John 
• Katelijn viel 69 kilo af – ‘Toen Obese klaar was, ging ik helemaal los’ 
• Hadewych Minis – over zingen en zwanger zijn
• De hel van Alphen – Marianne en Marieke ontstapten aan Tristan van der Vlis
• Glennis Grace – ‘Ik wist: die hit gaat een keer komen’
• Lara was bij het bloedbad op Utoya – ‘Anders Breivik vermoordde mijn zus’
• Monique Samuel – ‘Ik scheidde van mijn man en kwam definitief uit de kast’
+ nog veel meer persoonlijke verhalen

Koop ’m nu voor slechts € 0,79!

© Beeld: Viva

Confrontatie
Voor een fractie van een seconde voel ik me een astmapatiënt in een astma-aanval, een gekidnapte met een AlbertHeijn-shopper over zijn kop of voelt het alsof ik een sinaasappel door mijn neusgat geboord krijg, dit alles door de confrontatie met het getal 23.

Betekenis
Dagelijks kijk ik om 23 uur 23 op de klok, ik kreeg ooit vliegtuigstoel 23 toegewezen en bij aankomst vakantiehuisje nummer 23. Enfin, zo lust ik er nog wel tien. Maar wat heeft het getal te betekenen?

Tja, Julius Caesar werd vermoord met 23 messteken. Volgens de islam zou de Koran aan Mohammed geopenbaard zijn tijdens een periode van 23 jaar. En er bestaat een 23 enigma, waarvan er wordt uitgegaan dat alle gebeurtenissen zijn verbonden met het getal 23.

Tussen zes planken
Niet echt verklaarbare feiten. Ik verwacht niet dat ik met 23 messteken tussen zes planken kom te liggen of dat Mohammed nog een keer een Koran geopenbaard krijgt. Wat het wel is? Het kan stom toeval zijn, bijgeloof of een boodschap. Ik weet het niet

De datum
Geloof het of niet: toen ik vanmorgen deze blog schreef, keek ik onderin mijn beeldscherm naar de datum. *Astma, AHtas, neusgat*. Inderdaad, het is vandaag de drieëntwintigste. I rest my case.

Foto: IstockPhoto.com

Met zijn hoofd op de bank
Vroeger ging ik een keer in de twee weken naar de kerk. Samen met mijn moeder en mijn broertje. Eerstgenoemde ging vrijwillig, laatstgenoemde wilde het liefst de hele dienst lang met zijn hoofd op de bank voor hem bonken.

Over Dominees
Ik zat daar qua gevoel een beetje tussenin. De verhalen vond ik mooi, maar ik geloofde al snel niet zo heel veel meer. Helemaal toen bij mij het lichtje ging branden dat een dominee misschien ergens het gevoel heeft dat hij geroepen is tot het edele ambt van dominee, maar dat hij daarnaast er gewoon voor gestudeerd heeft.

Met dit en dat
Alleen een roeping is niet voldoende. Volgens mij kun je prima theologie studeren zonder roeping. Ergo dus: ik zou zelf ook prima theologie kunnen studeren, als ik oude talen in mijn pakket zou houden. En dan zou ik ook aan een gemeente kunnen vertellen wat God nou eigenlijk bedoelde met dit en dat.

Haha, ik als dominee, haha
Ja, toen was de glamour er wel een beetje af. Dus ja, dank de Heere dat ik geen theologie ben gaan studeren, want geen enkele gemeente zou gebaat zijn bij zo’n dominee. Dus daarom ben ik verhaaltjes gaan schrijven op internet om te vertellen wat ik van de dingen vind, et voila.

Kerst, Pasen, you know
Tijdens mijn studententijd kwam ik dus ook niet meer in de kerk. Alleen tijdens de speciale festiviteiten zoals Kerst en Pasen. En dan vond ik de kerk ook heerlijk. De houten banken, het orgel, het bidden: ik vind het fijn. Want omdat er in de kerk niet zoveel verandert, zit ik meteen tien jaar terug in de tijd.

Dreunende orgels, yeah!
Maar het allerfijnst aan de kerk vind ik het zingen. Het liefst met mijn moeder, want die kent a. alle liederen, is b. supermuzikaal en c. zingt heerlijk hard. Ik hou van psalmen en gezangen. Ik hou van een dreunend orgel en een dreunende gemeente. Ik hou ‘Geest van Hierboven‘ en van ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen‘. Soms ga ik gewoon een tijdje samenzangfilmpjes op Youtube kijken om aan mijn craving te kunnen voldoen. (Speciale dank aan de hervormde gemeente Beerta; die hebben echt de fijnste filmpjes. Dit is geheel zonder sarcasme. Ik vind dit echt.)

Het is de enige reden dat ik terug wil naar een kerk. Om te zingen. Zo nu en dan. En dat ga ik dit weekend dus weer doen. Uit volle borst. (Al moet ik daarbij wel altijd denken aan een conference van de briljante Eddie Izzard.)

CC Foto: Vik Nanda

De satanische glimlach van een winnaar
Op de doos Risk stond zelfs ‘Brengt mensen weer om de tafel’. Ze hadden wel gevoel voor humor, de makers van Risk. De wereld veroveren gaat niet zonder slag en stoot. Je moet er een haag van plastic legers voor bouwen, je medespelers vervolgens helemaal kapot dobbelen en daarna van de kaart vegen om te winnen. Mensen die daar in hun overwinningsroes satanisch bij beginnen te grijnzen, zijn, hoeveel je ook van ze houdt op dat moment niet je beste vrienden.

Geld jatten van de bank bij Monopoly
Er is geen betere manier om je vrienden en familie te leren kennen dan tijdens een potje Monopoly of Risk. En ik kan me kerstdagen herinneren waarbij zelfs de sjoelstenen tegen de muur vlogen. Van de meeste mensen in mijn directe omgeving weet ik precies wie er in staat is om stiekem even een paar euro’s achterover te drukken bij Monopoly. Die moeten nooit en te nimmer bank spelen. Wat ook heel vervelend is: “Volgens mij… kan dat niet wat je doet, waar zijn de spelregels?”
Zucht.

“Dat is echt geen woord!”
Door de Wordfeud-rage hebben we ook het oude vertrouwde Scrabble weer afgestoft. Onder het mom: laten we het dan écht spelen. Opeens weet je weer wat er aan Scrabble zo irritant is. Er komt een moment dat iemand roept: “Dat is geen woord!” In plaats van het spreekwoordelijke mes, komt het woordenboek op tafel. En dan blijkt dat ‘rex’ opeens geen woord is.
“Bij Wordfeud wel.”
“Dit is geen Wordfeud”
Grrrmmbbbl.
“Oké, als we het zo gaan spelen…”

Gelukkig is er Kolonisten van Catan
Toch hou ik van gezelschapsspellen.
Van één gezelschapsspel in het bijzonder: Kolonisten van Catan. Voor wie het niet kent, het is de vredelievende versie van Risk. In plaats van iedereen kapot te maken mag je dingen bouwen. En zelfs als je aan alle kanten wordt afgetroefd heb je dat meestal niet door. Ik niet tenminste. Dat scheelt een boel irritatie.

CC foto: privébezit

Mijn middelbareschool-matties
Ik was op haar feest niet de enige vriendin van de middelbare school. Nog altijd heb ik goed contact met negen vrouwen die elkaar allemaal kennen uit de schoolbanken van het Bogerman. Vroeger spraken we over dansoefenavonden bij Dansschool Vergonet of die ene leuke jongen uit 5VWO-speciaal die ons niet zag staan; nu praten we over banen, salarissen, samenwonen of over die ene leuke jongen die ons niet ziet staan.

Een ontzettend accent
M’s nichtje was ook op haar verjaardag. Zij groeide op in Amsterdam, en had tot voorkort haar Friese familie al heel lang niet gezien. Pas toen ze hoorde dat M. In Amsterdam was komen wonen, besloot ze contact te zoeken.

Ze vertelde ons dat ze dat best wel eng vond. Ze had M. Al tien jaar niet gezien, en haar beeld van Friese meisje was als volgt: 1. Ze praten allemaal met een ontzettend accent, 2. Ze zijn heel christelijk en 3. Ze zijn compleet wereldvreemd.

Beige rokken. Allemaal.
Dit vertelde ze ons zonder met haar ogen te knipperen. Daarna zei ze: ‘Maar jullie komen dus ook uit Friesland?!? Maar dat hoor je helemaal niet!’

Wij, T., J. en ik, werden er een beetje lacherig van. Meende ze dit nou echt? Dat ze tot voorkort echt dat Friese meisjes gehuld gaan in lange beige rokken, geen make-up dragen en met walging en afkeuring kijken naar tv-programma’s van BNN?

Blijkbaar. Toen we zeiden dat M. en G. ook nog zouden komen, en dat zij in Friesland wonen, werden de ogen van het nichtje echt schoteltjesgroot. Ze keek een beetje zoals de deelnemers aan ‘Groeten uit de Rimboe’ kijken wanneer ze horen dat ze naar de binnenlanden van Botswana worden gedeporteerd.

Ex-wereldvreemde, tsssk
‘Hoor je aan hen wel dat ze Fries zijn?’ vroeg ze. We moesten haar teleurstellen. Ook aan M. en G. hoor je amper nog iets.’En komen zij dan helemaal met de auto vanuit Friesland?’  Ik rolde met mijn ogen. Ik werd er een beetje recalcitrant van. Aan mij hoor je nog een klein beetje dat ik uit het Noorden kom, en dat vind ik leuk. Ik ben trots op mijn afkomst. Maar het nichtje van M. zette me neer als een ex-wereldvreemde.

Terwijl zij de wereldvreemde was. Een volwassen vrouw, opgegroeid in een grote stad, die zo’n verknipt beeld heeft van mensen die aan de andere kant van de Afsluitdijk wonen.

Ik vond het een beetje sneu. Ga eens op excursie. Je zult zien dat ook buiten de ring van Amsterdam ook leuke mensen wonen.

CC Foto: Jetske19

Steenbokskeerkring
Alles tolt en draait, maar donderdag om 05:30 uur is er heel even een moment waarop er vanuit ons gezien iets stilstaat: de zon. Die grote vuurbol in de lucht, de ster waaraan we ons leven te danken hebben, staat dan recht boven de Steenbokskeerkring. Om half zes in de ochtend zal de aarde zijn meest zuidelijke kant naar de zon toekeren. Dat is het moment van de zonnewende, het verschijnsel dat we niet langer lijdzaam hoeven toe te zien hoe de nacht steeds meer de overhand krijgt op de dag. Vanaf dan keert het licht weer terug.

Akelige haan
Dat is dan wel zo, maar onze avonden zijn alweer aan het lengen sinds vijftien december. Dat wil niet zeggen dat de dagen langer worden, want in de ochtend blijft de nacht er nog meer minuten bij pakken. Daar heb ik geen moeite mee. Of de zon zich een minuut eerder of later laat zien in de ochtend laat me koud, daar word ik toch niet wakker van. Daarnaast blijft die akelige rothaan van de achterburen dan ook langer slapen. In de avonden wil ik juist licht. Het is heerlijk om na werktijd buiten te komen en nog even te kunnen genieten van de warmte van de zon en het licht op je gezicht.

Tijdziek
Ik vier de zonnewende. Het is het moment waarop we weer terugkeren naar het licht, wanneer we weer op weg gaan naar de lente. Maar eigenlijk is het gek, want er komt nog een lange, koude winter aan. Wat dat betreft is het net zo onnozel als mijn vroeg opspelende melancholie tijdens midzomernacht, omdat vanaf dan de dagen korter worden. Juist dan begint de zomer! Maar toch, ik kan er niets aan doen. Het is de tijd die dat met mij doet. Op deze rondsuizende bol word ik niet duizelig omdat we zo snel bewegen door de ruimte. Het is juist de snelheid waarmee we door de tijd suizen die me soms doet tollen.

Tijdbedrog
We worden bedrogen door de tijd. Herinner jij je nog de zomers van je jeugd en hoe lang ze leken te duren? Je bent jong, de toekomst lijkt reusachtig. Met het verstrijken van de jaren, stelt één jaar ineens niet zo heel veel voor. In de herfst worden de dagen bovendien korter, daarom lijkt de tijd veel sneller te gaan. De winter lijkt dan juist weer heel traag voorbij te gaan, maar dat is niet zo. In de winter worden de dagen steeds langer en is het alsof de tijd juist langzamer gaat.

Het fascineert me dat het wisselen van de seizoenen zo’n impact heeft op mijn gemoed en op mijn gevoel van tijdsbesef. Daarom sta ik even stil bij het moment waarop de zon even stil staat. Het licht keert vanaf nu terug naar een wereld vol kale, doodse bomen, maar niet getreurd, de lente komt eraan, elke dag een beetje sneller.

CC foto: VicWJ

After Eight als hoogtepunt
In mijn beleving is een kerstpakket een doos waarin standaard een blik ragout zit. Inclusief de droge schelpjes waar je de ragout in kunt scheppen. Een blikje rode zalm. Soepstengels. Zoutjes. Pinda’s. En natuurlijk de fles wijn en vruchtensap. Het hoogtepunt uit het kerstpakket van mijn vader was altijd het doosje After Eight. In kerstpakketten zitten dingen die je zelf nooit koopt en misschien ook nooit op gaat eten. Dat zijn de mooiste kerstpakketten.

Creativiteit in kerstpakketen is niet altijd een feest
Hoe fantastisch ik een winkel als de Wereldwinkel ook vind, ik kan teleurgesteld zijn als er Afrikaanse koffiemokken in een kerstpakket zitten. En de wereldwinkel verkoopt geen fairtrade After Eight natuurlijk. Als ik het over kerstpakketten heb, heb ik het trouwens over het kerstpakket van een ander. Mijn bedrijf doet niet aan kerstpakketten. Al jaren krijg ik 70 euro bruto als extraatje. Net zo hartverwarmend als het krijgen van een VVV-bon. Als ik de keus had, zou ik het onmiddellijk omruilen voor een doos vol synthetische slierten en blikjes ragout.

De verwachting komt zelden nog uit
Tot mijn grote vreugde was er dit jaar toch een kerstpakket, de baas van mijn vriend doet er wel aan. Het pakket stond onaangeroerd in de hoek met een grote rode strik eromheen. Dat vind ik knap, ik zou het in de auto al losrukken. Uit de rode doos kwam een reusachtige kerstmuts, gevuld met cadeautjes. Kirrend staarde ik naar een eetkamertafel vol pakjes. Maar ik had al nattigheid moeten voelen. Blikes ragout en doosjes After Eight pak je niet in.

Een clownsneus?!
Het eerste cadeau was een clownsneus. In dit geval waarschijnlijk bedoeld als rendierneus. Daarna moest ik zeven keer vragen: “Wat zou dit zijn?” Met de rode neus op keek ik sip naar volstrekt nutteloze attributen. Zoals een pakketje met daarin een nepwortel, een sjaal en een knoop waarmee je een sneeuwpop kunt bouwen. “Grappig”, zei ik, terwijl ik mijn mondhoek in een glimlach probeerde te persen.
Ik reageer nog steeds volslagen infantiel op kerstpakketten.

CC foto: torley.

Die nacht
Deze week staat er namelijk ook een ode aan comedienne Floor van der Wal in Viva. Floor overleed eind maart nadat ze ‘s nachts op weg naar huis op haar fiets werd aangereden door een automobilist. Ze had die avond nog opgetreden in Toomler. Ze was een paar maanden daarvoor aangenomen als lid van de Comedytrain, en speelde elke week in de kroeg bij het Hilton.

Een hele kwade
Ik hoorde van haar dood op zaterdag, toen mijn zakenpartner en ik te gast waren bij het radioprogramma ‘Spijkers met Koppen’. We hadden die week ons boek gepresenteerd. Martijn, een vriend en collega van Floor, heeft een vaste column in dat programma. Normaal is dat een hele grappige column, maar deze keer was het een hele kwade.

Martijn was intens verdrietig. En kwaad. Want Floor was dood. Door een roekeloze rijder die haar over het hoofd had gezien. En al zijn woede had hij in die column gesmeten, waardoor hij ons allemaal in het hart raakte.

Nu begint het
En mij helemaal. Ik had de week van mijn leven gehad. Ik had een boek gepresenteerd, en daarna een hele ronde langs de Nederlandse pers gemaakt. Ik voelde: nu begint het. Nu begint de rest van mijn leven. Dit is wat ik het allerliefste doe. En ik wil er nooit meer mee stoppen.

En toen hoorde ik van de dood van Floor. Iemand die ook net had gedacht: nu begint het. Die ook had gevonden wat ze het allerliefste deed, en daar nooit meer mee wilde stoppen. En toen was het voor haar ineens allemaal voorbij. Door één roekeloze rijder.

Ontzettend leuk mens
Het zette me met beide benen op de grond. En daarom was ik ook zo vereerd dat ik Floor haar vrienden mocht spreken, en een ode aan haar mocht maken voor Viva. Omdat Floor niet vergeten mag worden. Omdat ze een groot talent was, en, zo weet ik nu: een ontzettend leuk mens.

En dus, deze week in Viva: een ode aan Floor van der Wal. Voor wie het leven net begon.

Foto: Viva 51

Hoe vind je de ideale bril?
Ik denk dat het verdomd lastig zal zijn om zo’n bril te vinden. Je hebt mensen die alles staat. Of ze nu een gele zonneklep of roze oorwarmers uit het rek trekken, ze kunnen het hebben. Ze zetten een vlinderbril op en zijn fashionable in plaats van Dame Edna. Omdat ik niet tot het type ‘zelfs mooi in een jutezak’ behoor, heb ik het aanschaffen van een bril zo lang mogelijk uitgesteld.

Op een dag denk je: wat zijn al die letters toch klein!
Tot een collega opmerkte: “Zeg, heb jij geen bril nodig?”
Dat komt omdat ik alleen nog stukken in Word kan produceren als de lettergrootte 16-punts is. Met de scherminstellingen op 140 procent. Het liefst zou ik chocoladeletters willen typen. Dat is een veeg teken. De echte eye-opener (uhuh) kwam toen ik niet zo lang geleden glazig naar een beamerprojectie zat te staren. Niets kreeg ik mee van de presentatie. “Belachelijk, kun je toch niet lezen”, fluisterde ik tegen mijn buurman. Een grijzende zeventiger. “Kunt u dat niet lezen?”, vroeg hij. “U wel?”, vroeg ik. Hij glimlachte. “Ja, ik kan het prima lezen.”

Een wijs besluit
Deze week kreeg ik achter het apparaat van de opticien opeens weer arendsogen. “Ja, ik zie het prima hoor”, zei ik. “Ja, dit ook. Prima!” Even later vertroebelde mijn zicht, letters veranderden in vage vlekken. Alsof ik een veel te sterke bril opzette. “Nee, dit is niks”, concludeerde ik.
“Dit is uw zicht zonder bril”
Met -1,25 mag je nog de weg op, volgens de opticien. Maar ik heb wijselijk besloten dat ik op zoek ga naar zo’n waanzinnig sexy bril.

CC foto: Lel4nd.

 Ze verzwijgt het
“Qua karakter lijken mijn zusje en helemaal niet op elkaar. Ik ben extravert en zij is juist heel introvert. En daar lopen we een beetje tegenaan in de manier waarop we met haar borstkanker omgaan. Ze heeft het namelijk verzwegen voor onze moeder. Ze zegt dat ze genoeg heeft aan de steun van haar vriend en mij, en een enkele goede vriendin. Onze moeder wil ze er niet mee belasten. Die woont ver weg en zou alleen maar wakker liggen van de zorgen. Onze vader leeft niet meer, dus mijn moeder staat er alleen voor met haar verdriet. Bovendien is mijn vader jaren geleden overleden aan kanker, dus dat zou mijn moeder misschien extra schrik aanjagen.”

Onherkenbare pruik
“Ik begrijp de mening van mijn zusje enigszins en heb het gerespecteerd. Aanvankelijk dacht ik: ze houdt dit een paar weken voor zich, maar als ze een pruik draagt en wat verder in het behandeltraject is, zal ze het toch een keer moeten vertellen. Maar we zijn nu een paar maanden verder en mijn moeder heeft toen we laatst bij haar langs gingen niet eens gezien dat mijn zusje een pruik draagt – dat ding is haast niet van echt te onderscheiden. Verder leek ze niks door te hebben en kon mijn zus haar vermoeidheid afdoen met ‘een virusje onder de leden’.”

Ik wil haar niet buitensluiten
“Ik vind het zelf steeds moeilijker om mijn moeder zo buiten te sluiten. Als ik haar bel, praten we over koetjes en kalfjes en ligt het onderwerp als een blok op mijn maag, terwijl ik juist de behoefte heb om er met haar over te praten en mijn angsten met haar te delen. Maar mijn zus wil daar niets van weten. Ze wil het eventueel wel met mijn moeder bespreken, maar pas als alles achter de rug is. Het zit me helemaal niet lekker. Eigenlijk vind ik dat ik het mijn moeder niet kan aandoen om zoiets heftigs te verzwijgen. Moet ik haar buiten mijn zus om in vertrouwen nemen?”

Foto: Istockphoto.com

Samen met de hond aarzelend op de drempel
Beneden ligt de hond in een al even comateuze toestand en rekt zich voorzichtig uit en zet daarna het gebruikelijke kwispelconcert in. Met een lichte frons kijk ik naar buiten waar kale bomen wapperen in een draaikolk van wind en regen. Met diezelfde frons kijk ik naar de hond. Ik trek een  dikke jas aan, zet de capuchon over mijn hoofd en sta op de drempel, waar ook de hond blijft staan. Pas als ik de stap zet, volgt de hond voorzichtig en banen we ons een weg door de misère met de blik gericht op de grond om slagregens en windhozen te negeren.

Ik kwijl op de kerstkransjes in mijn kerstboom
Tevergeefs. De broek plakt aan mijn benen, m’n schoenen zijn lek. De hond geeft halverwege het grasveld aan al terug te willen. Ik snap dat. Op het werk sjok ik naar de koffieautomaat, zucht diep en doe wat ik moet doen. Tussen de middag ondergaan de hond en ik dezelfde lijdensweg. Bij thuiskomst opnieuw. We herhalen dit drie dagen achter elkaar. In de bladen en op internet lees ik de gebruikelijke tips om de donkere dagen te overleven. Ik heb licht nodig, maar de puf niet om zo’n lichtbak aan te schaffen. Ik moet gezond eten, maar kwijl op de chocoladekransjes in mijn kerstboom Ik moet bewegen, maar wil alleen als een foetus in de hoek van de bank kruipen.

Deze zaterdagmorgen gaat de wekker om tien over zes af. Het is donker. Alweer. Nog steeds. En ik sta dapper op om naar school te gaan. Om in de trein naar Amsterdam te zien dat de zon voorzichtig over de rand van de horizon probeert te klimmen. Een glimp, het is genoeg om weer een week op te teren.

De dame tegenover mij leest een boek. Haar ogen schieten naar mijn buurman, ik zie de afkeuring in haar blik. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe de man iets naar zijn lippen brengt. Ik hoor zijn keel klokken.

Mooie schoenen…
Na een paar flinke slokken zet hij een bierblikje op zijn knie, die inmiddels is gestopt met trillen. Hij staart naar buiten. Ik staar naar hem. Hij draagt mooie schoenen, van zwart leer. Zijn bruine haren worden in bedwang gehouden door gel. Bij zijn slapen wordt het haar grijs. Ik schrik op als de man opeens aan zijn oor krabt. Hoe oud zou hij zijn? Ik gok een jaar of veertig. Het is een knappe man, met mooie kleren aan. Hij is vast onderweg van zijn werk, naar zijn vrouw en kinderen. Net als die andere honderd mannen met koffertjes die net zijn ingestapt op station Sloterdijk.

Anders
Toch is deze man anders. Het blikje bier dat op zijn knie balanceert, maakt alles anders. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek om het laatste restje bier in zijn keel te kunnen gieten. Dan buigt hij schuin over mijn schoot om het lege omhulsel in het vuilnisbakje te gooien.

Een diepe zucht
Ik voel de man onrustig bewegen op zijn stoel. Zijn schouders trekken, zijn voeten schuifelen en zijn handen frunniken. Dan begint de vreemde knie die tegen de mijne rustte weer te schokken. Een diepe zucht. Weer bukt hij naar zijn koffertje op de grond. Nog een diepe zucht. Hij draait het opgeviste bierblikje rond tussen zijn vingers. Mijn overbuurvrouw slaat met een klap haar boek dicht. Terwijl ze het in haar tas propt, kijkt ze geïrriteerd naar het nieuwe bierblikje in de handen van de man. Hij buigt zijn hoofd.

Ik wil mijn hand op zijn knie leggen, zachtjes in zijn been knijpen. Zeggen dat het niet geeft. Geen idee waarom.

Proost
Ik moet er hier uit. Ik sta op en schuifel achter de geïrriteerde vrouw aan het gangpad van de coupé in. Ik kijk om, recht in de ogen van de man. Hij trekt een mondhoek op en krult zijn wijsvinger om het metalen lipje van het blik. Tsssst! Hij heft het biertje naar me op. Proost…

Foto: gfpeck

In een blauw gewaad figurant in de winkelstraat
Het vriest licht, maar door de oostenwind voelt het aan als min vijftien. Als God bestaat, waarom laat hij me dan nu met een lichtblauw laken om mijn hoofd in een stal staan? Nou ja, stal. Het is een opslagruimte van de bakker waar nu een plastic pop in de kribbe ligt. Ik krijg een boek en de microfoon in de hand gedrukt, Maria heeft pauze. Ik ben niet eens de echte Maria, maar een stand-in. De witte jurk is te kort, waardoor mijn All Stars eronder uit piepen als ik op een baal stro ga zitten. Niemand weet wat voor schoenen Maria droeg, want ik heb het mariabeeld bij mijn oma uitvoerig bestudeerd en daar hangt de jurk tot over haar voeten, vastgekleid aan de sokkel. Geen stillettohak of teenslipper te bekennen.

Ondertussen is Jozef koffie gaan drinken
Ik kijk rond. Naast me staat een ezel, een echte. Voor me staat een schaap aan een ketting. Samen zitten we gevangen achter een ijzeren dranghek in de winkelstraat. Ik heb medelijden met de ezel, met het schaap en met mezelf. Wij zijn geen podiumdieren, we willen zonder verplichtingen ronddartelen in de wei. Maar goed, dit hele optreden staat uiteraard in schril contrast met de ontberingen die de echte Maria heeft moeten doorstaan, hou ik mezelf voor. Omdat Jozef ook koffie is gaan drinken zit ik er wat ontheemd bij daar in die stal. Ik ben dertien en zit hier moederziel alleen de Heilige Maagd Maria uit te hangen terwijl het publiek op kerstzondag voorbijtrekt met dikke winterjassen, wanten en sjaals.

Voor vijf gulden ben je op je dertiende tot een boel in staat
‘Het is simpel, je moet gewoon wat voorlezen in die kerststal’, werd er gezegd. ‘Krijg je vijf gulden voor.’ Zoals zo vaak zeg ik op dat soort dingen spontaan ja. Tot het moment zich aandient en ik denk: nee, nee, nee. Ik zou er tien gulden voor over hebben om hier niet te zitten. Er staan kinderen voor het hek en ze kijken verwachtingsvol naar wat er gaat gebeuren. Met een licht kuchje schraap ik mijn keel, daar gaat-ie.
Een kerstverhaal.
Simpel.
Vijf gulden.

Een blauwtje lopen naast een balkende ezel
Als ik begin te spreken kraakt de geluidsinstallatie. Dit tot ergernis van mijn buurman, de ezel. Met een lawaai van jewelste balkt de ezel in de microfoon. Ik schrik. Spring op. En terwijl ik naast de balkende ezel sta, kijk ik paniekerig in het publiek waar mensen schaterlachend naar mij en de ezel wijzen. Daar staat de jongen uit de vierde klas waar ik al maanden verliefd op ben. Ik zwaai. Ik sta naast een balkende ezel te zwaaien. De jongen die me nooit zag staan ziet me en hij lacht naar me.
Het is de eerste keer. En de enige.

CC foto: bernardoh.

Ik loog dat het gedrukt stond
Ik kocht een weegschaal. Die had ik tot op heden succesvol uit mijn huishouden geweerd. Want het gaat natuurlijk helemaal niet om je gewicht, maar om hoe je in je vel zit. Zo hield ik mezelf voor. Maar eigenlijk hield ik mezelf gewoon voor de gek. Ik wilde niet weten hoeveel ik écht woog. Als er op een formulier om mijn gewicht werd gevraagd, vulde ik gewoon in hoeveel ik anderhalf jaar geleden woog. En dan loog ik er nog vijf kilo af. Knappe jongen die me kwam controleren, há!

Pil van Drion, anyone?
Maar goed. In het kader van het schone schip dat ik aan het maken was, kocht ik een weegschaal. En, zoals ik mijn vrienden op Facebook meldde, daar hadden ze beter meteen een Pil van Drion bij kunnen leveren. Want mijn gewicht zat dus helemaal niet meer in de buurt van het getal dat ik op formulieren invulde. Verre van. En voordat jullie zeggen ‘het zal allemaal wel meevallen’: mijn BMI is thans dus echt te hoog. Blegh. Dus enfin, ik zag mijn eigen gewicht, viel flauw, en toen ik bijkwam woog ik nog altijd evenveel.

Lekker weightwatcherig
Dus moest er meer gebeuren. Nu had ik op de onvolprezen website Recensiekoning.nl al gelezen over Foodzy. Een app waarmee je je voedselinname bij kunt houden. Je krijgt punten voor alles wat je eet (lekker weightwatcherig) en zo lang je elke dag onder de 100 punten blijft zit je goed.

Yes, een wedstrijdje
Ik denk niet dat het een waterdicht afvalconcept is, maar ik kan in ieder geval in de gaten houden wat ik eet. Plus: ik kan er een wedstrijdje van maken. Een wedstrijd met mezelf. En ik  HOU van wedstrijden. Ik hou van alle soorten wedstrijden. Pubquizwedstrijden, scrabblewedstrijden, man, zelfs een goede dancebattle zou ik niet afslaan.

Damn you gourmetschotels!!
Plus: ik hou van dingen die eruit zien als een videospel voor kinderen. Dus vul ik braaf mijn pindasoep en nespresso in op Foodzy. En mijn gewicht ook, hoe genânt ik dat ook vind.

En ga ik de donkere dagen voor Kerst, met al zijn banketstaven en gourmetschotels, te lijf met een App. En een wedstrijdje met mezelf.

CC Foto: privébezit

Ik heb niet veel met aura’s en met afstoffen nog minder, toch bleef ik kijken wat het zweverige type te melden had.

Bel of sms…
Mocht ik willen weten of ik in 2012 de liefde van mijn leven leer kennen, dan kon ik 0909-9922 bellen. En als ik nekklachten of andere lichamelijke kwalen had, kon dat telefonisch verholpen worden door Astrid. Tot slot voor een persoonlijke toekomstvoorspelling, moest ik Petra even een sms’je sturen. Dan zou ik namelijk direct via een sms-bericht het antwoord ontvangen.

De remedie
Ik lag zo ongeveer onder de stoel - met het crackertje tegen het beeldscherm aan geproest - van het lachen. Iedereen moet toch inzien dat een simpel telefoongesprek niet de remedie is tegen chronische rugklachten? En succes in de liefde niet bepaald kan worden door iemand aan de andere kant van de lijn? Schijnbaar niet, daar de telefoon roodgloeiend stond gedurende het tv-programma.

Zelfverklaard spiritueel specialist
Ik stel als zelfverklaard spiritueel specialist mijn 06-nummer ter beschikking voor Astro-tv. Wanneer deze sjacheraar vraagt naar zijn toekomstvoorspelling, zal ik hem eens goed de waarheid sms’en. 

Beste Astro-tv,

Gezien de stand van de sterren, ligt er voor jou in de toekomst geen televisiecarrière in het verschiet. En als ik in mijn glazenbol kijk, zie ik bovendien dat je binnen nu en vijf minuten een smak met centen uit zal moeten geven. Kan ik dan nu even vangen voor deze waarzegging?De bovennatuurlijke groeten van Kelly alias ‘Petra’.

Foto: Still uit filmpje

Addergebroed, ik ken geen mooier scheldwoord
Het is de moeite van het proberen waard om Oud-Hollands vloeken hip te maken.  Dus downloadde ik gretig de lijst met nieuwe scheldwoorden op hetnieuwevloeken.nl. Daar staan mooie woorden op. Echt mooie woorden. Zoals addergebroed, apenkop, builenkop en kakhiel. Er zijn veel situaties te bedenken waarin je het woord addergebroed en builenkop kunt gebruiken. Je kijkt Opsporing Verzocht en ziet een stel kwajongens (ook een retroscheldwoord) een bank beroven en kunt puffend en steunend zeggen: ‘Addergebroed is het, geteisem, gespuis, tuig van de richel, wat denkt dat stelletje builenkoppen nou?’

Als alternatief voor het woord kanker: prima!
Als ik zulke teksten hardop uitspreek wil ik er bijna een pijp bij aansteken en driftig de tabak aanstampen. Addergebroed, ook niet erg sympathiek, maar altijd beter dan het woord kanker als bijvoeglijk naamwoord te gebruiken om rottigheid te beklemtonen. Er is blijkbaar een boel rottigheid. Je kunt een scheidsrechter die een belabberde wedstrijd fluit ook uitschelden voor luizenbol, pierenpamper of schobbejak. Het lijkt me wel wat, een heel vak brommende baggermuilen (ook een retroscheldwoord) in een vol voetbalstadion ‘hi-ha-heikneuter’ te horen scanderen.

“Laat die knurdel lekker met die schele kakketoe”
Tot zover dacht ik: ja, dat Oud Hollands schelden heeft wel wat. Goed idee zo’n site. Het is niet zo ruw, milder, het is glimlachwaardig.  De wereld van schelmen en schavuiten, slampampers en serpenten.  Maar toen stelde ik me de volgende dialoog voor, ergens op een bankstel bij iemand met een gebroken hart.
“Wááát? Deksels! Met die lichtekooi, die lellebel, dat loeder?”
“Ja, die tuthola, dat ontzettende galgoog. De Judas!”
“Ben je niet ontzettend boos op die knurft van een kwezel van je? Wat een Janjurk is het toch.”
“Ik ben blij dat ik van Jankebal af ben, diep in mijn hart wist ik wel dat het een knijter van een knurdel was. Laat hem lekker met die schele kakketoe.”

Ja, dacht ik, dat kan prima dat Oud Hollands schelden. “Wat een lul” is maar een arm repertoire in sommige gevallen.

CC foto: 1080p.

Pak iemand anders aan
Okee. Ik wil het helemaal niet over haar opmerkingen hebben. Ik wil alleen zeggen: pak de ouders aan die er de kantjes vanaf lopen. Praat niet alle hardwerkende, betrokken ouders een schuldgevoel aan. Want dat doet ze nu. En dat vind ik niet eerlijk.

De koningin van het Waardeloos Materiaal
Los daarvan moest ik meteen aan mijn eigen schooltijd denken. Mijn eigen ouders waren hartstikke betrokken bij mijn school. Maar aangezien mijn vader anderhalve baan had, kwam het in de praktijk vaak op mijn moeder aan. Die was een toegewijde leesmoeder, maar boven alles was zij de absolute koningin van het Waardeloos Materiaal.

Mooi voor de pennenhouders
Thuis had zij in het verwarmingshok een indrukwekkende voorraad waardeloos materiaal. Lege closetrollen, lege wasmiddelpakken, schoenendozen en oude Libelle’s. En eens in de zoveel tijd werd haar blauwe Mini dan volgestouwd, en reed ze naar school, zodat juf Margje weer genoeg closetrollen om met haar kleuters dertig pennenhouders te maken. Als vaderdagcadeau.

Stinkende herfsttaferelen
Want wat maakten wij vroeger veel lelijke dingen! Echt ongelofelijk! Treurige, verregende Sint Maarten-lampions van eierdozen, kijkdozen met stinkende herfsttaferelen en talloze gepapiermacheede objecten waar niemand iets mee kon. (Maar papier maché was gewoon zo leuk om te doen.)

Alles beplakt met muizentrappetjes
En mijn moeder bewaarde alles. Terwijl het dus allemaal van haar waardeloze materiaal was. Spullen die ze zelf had verzameld, weggegooid, en die gerecycled en bevingerverfd of beplakt met muizentrappetjes en pijpenragers een weg terug naar haar huis vonden. En al die werkstukjes zwierven jarenlang door ons huis. Elke slordig gefiguurzaagde trekpop kreeg een ereplek. Elk wascokrijtschilderij werd uitbundig bejubeld, ook al leek het bij tijd en wijle nergens op.

Met ecoline
Maar dat is moederliefde, en ik weet dat veel jonge moeders in mijn omgeving precies zo zijn. En als dank krijgen ze een reprimande van Van Bijsterveldt. Voor al die ouders zou ik graag een werkstukje maken. Als hart onder de riem. Iets met heel veel ecoline, wasco, behanglijm en pijpenragers. Een mooi werkstukje voor alle zwoegende ouders van Nederland.

CC Foto: tienvijftien