Als ik in de auto zit en de hoek omdraai krijg ik altijd, bam, een brainwave. Het strijkijzer! Heb ik het strijkijzer wel uitgezet?
Ik draag nooit ringen, omdat ik daar heel neurotisch aan zit te draaien en ze om de haverklap af doe. Maar nu zit er een blijvertje van een ring om mijn vinger. Een verlovingsring.
Onderzoekjes; ik krijg er geen genoeg van. Dol op wetenschappelijk onderbouwde beweringen. Helemaal als ik er zelf een beetje beter van word.
De dagen voor kerst als de hele wereld stil lijkt te vallen, begint het. De eindejaarsweemoed. Dat is de schuld van John Lennon.
Met kerst besef je vaak nog meer hoe fijn het is om samen met dierbaren te zijn, maar ook hoe erg het is om iemand te moeten missen. Fenna schreef een vertederend gedicht voor haar zus Merel.
Ook 2011 kende weer veel hoogte- en dieptepunten. Deze keer in Viva op de iPad: een verzameling terugblikken. Ontroerende interviews en aangrijpende verhalen, maar ook groot geluk, zelfoverwinningen en successtory’s.
Noem het krankzinnig, onzin, mesjogge. Het zijn twee cijfers die mijn leven domineren.
“We gaan elkaar niet vernietigen, oké?” Zo begon standaard ons spelletje Risk. Met een voornemen om het gezellig te houden. Want daar zijn al die spellen voor: gezelligheid.
Afglopen zaterdag was ik op de verjaardag van vriendin M. Ik ken haar al sinds de tweede klas van de middelbare school.
Op het moment dat je dit leest heb je ten opzichte van de polen van onze aarde een snelheid van 1.000 kilometer per uur. Dat komt omdat wij in ons landje elke dag 25.000 kilometer moeten afleggen, voordat we een rondje rond de as van de aarde hebben gedraaid.
Nog steeds reageer ik volslagen infantiel als ik een kerstpakket zie. Niets leuker dan op kop in een doos duiken en tussen de synthetische slierten zoeken naar ingeblikt voedsel.
De Viva van deze week is een hele bijzondere. En niet alleen vanwege de blote mennekes die voor het goede doel hebben geposeerd.
De hele week observeer ik al brildragers. Hoe ze hun bril dragen, wat voor bril ze dragen en vooral wat die bril met die mensen doet. Want een bril doet iets met mensen.
Hester (36): “Mijn twee jaar jongere zus heeft borstkanker. Gelukkig was ze er op tijd bij en was het nog niet uitgezaaid.
De wind trekt aan iedere deur in mijn huis. De charme van een jaren dertig woning. Het monotone gezoem wint aan kracht en geluid. De wekker. Het is nog donker. De vloer is koud. Een blik in de spiegel bevestigt wat ik al dacht, ik slaap nog.
We zitten schouder aan schouder in de volle coupé. Hij frunnikt aan zijn stropdas en zijn knie wipt zenuwachtig op en neer. Dan bukt hij en pakt iets uit zijn koffertje. Ik hoor een klik gevolgd door gesis. Een muffe geur verspreidt zich.
Vanaf de kleuterschool heb ik vaak Maria gespeeld. Dat is geen sinecure. Laat ik jullie even meenemen naar een klein tienertrauma…
Terwijl ik verveeld vanuit de luie stoel een crackertje chocopasta naar binnen zat te werken, zapte ik langs de kanalen. Ik bleef plakken toen iemand vanaf de andere kant van het beeldscherm mij glazig aanstaarde.
Beste dratsen, drengels en cocosmakronen, knurdels, knurften en kwezels. Dit is geen poging om nieuwe figuranten voor Harry Potter te verzinnen, dit is retroschelden.
