Sinds een half jaar heb ik er een huisgenootje bij. Nogal timide kwam hij de eerste dag bij ons binnen gelopen. Toen ik hem optilde en op mijn schoot zette keek hij me angstig aan.
Schiphol heeft verschillende uitwerkingen op mij. Altijd die zweverige hersenspinsels over potentiële vakanties bij het horen van de Engelstalige announcements.
Afscheid nemen vind ik een van de moeilijkste dingen. Het weten dat alles eindig is, zelfs het leven zelf, is iets wat ik altijd het liefste wegstop.
‘Dag Marjolein’, stond er. ‘Je kunt ervan uitgaan dat je dyslectisch bent, dat komt heel duidelijk naar voren uit de punten die we besproken hebben en de teksten van vroeger je mij gestuurd hebt. Vallen nu de puzzelstukjes op hun plek?’
“Ik ben een taalpurist en hij vraagt me of ik nog een ceula wil”. Ze doet een accent na dat tegen het Haags aan ligt. Een vriendin van me heeft een nieuwe vriend die ontzettend leuk, lief en goed voor haar is, zo heeft ze me net verteld, maar ook één klein nadeeltje heeft. Hij heeft een accent.
De lucht is warm en de aderen in mijn handen zijn opgezet. Mijn teennagels kleuren vrolijk roze in mijn zwarte slippers. Ik wapper met een briefje van vijf mezelf wat frisse lucht toe, al komt er weinig frisse lucht mijn kant op.
Ze zat op het puntje van haar stoel. Met een verfrommeld briefje voor haar zodat ze haar klachten zo goed mogelijk kon vertellen aan de arts. Soms keek ze even vragend opzij naar mij en vulde ik iets aan.
Kramp in mijn buik kon ik vroeger hebben als een vriendinnetje kwaad op me was. Dan had ik iets doorverteld wat ik niet verteld had mogen hebben. Al heel snel leerde ik niets meer over een ander te bepraten, want je wist nooit waar het terecht kwam (bij de beprate ander).
Coco zit met haar snufferd tegen de bamboe voor mijn balkon aangedrukt. Soms maakt haar kopje kleine onverwachte bewegingen. Als ze een vogeltje voorbij ziet vliegen klapperen haar kaken kort op elkaar.
Al ben ik inmiddels wat ouder, ik kan me nog levendig voorstellen hoe ik me kon ergeren als mensen mij als een kind behandelden. Ookal was ik toen een kind.
“Ik heb in mijn leven veel kruispunten meegemaakt. Waarin ik een keuze kon maken voor mijn ego of voor mezelf. Als ik voor mezelf koos, snapten mensen dat niet.
De bel gaat. Bij mijn bovenburen. Vervolgens gaat de bel bij mij. Ik sta op om uit het raam te kijken wie er voor de deur staat. Maar mijn beller staat te dicht op mijn deur en dus kan ik hem of haar niet zien.
Een tijdje terug zat ik te lunchen met een vriendin. Terwijl het meisje in de bediening onze borden neerzet valt me op dat ze erg mooi is. Ik kijk haar bewonderend aan. “Wat een mooi meisje” zeg ik tegen mijn vriendin als ze wegloopt.
Ruim een jaar geleden was ik in Zweden en werd ik verliefd. Al een beetje op de stad, Stockholm, waar we de meeste dagen waren. De hippe maar ook kneuterige cafe’tjes en hun blonde vrouwen met slordig ingevlochten haar. De kleine straatjes met warm verlichte winkeltjes, de “Hey” die gemakkelijk en vriendelijk werd uitgesproken.
Op dit moment ben ik op een punt in mijn leven dat alles weer open ligt. In de afgelopen anderhalf jaar veranderde er en sloot ik af. Voor een mens schijnen drie factoren belangrijk te zijn in het leven.
Hoe zou het zijn als je lichaam niet meer doet wat het vroeger deed. Als je langzamer loopt dan dat je liep, pijn hebt daar waar het nooit pijn deed.
“Ai, ik denk dat ik zwanger ben”. Nee, het gaat niet om mij. Het gaat om de strekking van deze zin die ik (te) vaak om me heen hoor. Niet van directe vrienden maar van die via via verhalen over anderen.
Als ik bij mijn ouders ben vind ik het altijd erg leuk om op zolder rond te kijken. Laatst vond ik een hele gave jaren zeventig jurk die mijn moeder ooit droeg en ik nu zo weer aan zou trekken.
Ik fiets naar huis. Het is de eerste dag dat het echt weer even warm was. Zojuist heeft de natuur hierop geantwoord en storte er een flinke regenbui naar beneden.
Ze is klaar. Ze draait een rondje, dan nog een en wil weglopen. Halverwege bedenkt ze zich en loopt terug om nog een keer te ruiken. Buddha wordt nu ook nieuwsgierig, hij loopt achter haar aan en ruikt ook.
Een paar jaar geleden hadden we een klik. Maar hij had een vriendin en dus spraken we af dat we elkaar misschien nog weleens bij de supermarkt tegen zouden komen omdat we bij elkaar in de buurt wonen.
Elke vrijdag om half vier blogt 
