De tank
Nou, dat is nu wel anders. Ik zou hem eerder omschrijven als “tornado” of “wervelstorm” of “de tank”. Mijn hond is nu zes maanden oud en ontzettend ondeugend. Zo denkt hij bijvoorbeeld dat de bank speciaal voor hem in huis staat. Zwaar beledigd staart hij je aan als je hem eraf stuurt.

Ook heeft hij eens vier kauwgomlolly’s van tafel gehaald en met verpakking en al verorberd. Klein detail: dit deed hij op bed. Daar kwam ik achter omdat mijn hele bed onder de roze plak zat en het me sterk lijkt dat het mijn vriend was.

Straffen is onmogelijk
Grappig genoeg weet mijn hondje dondersgoed wanneer hij iets fout doet en verraad hij zichzelf ook altijd. Als ik dan  thuiskom, komt hij onderdanig naar me toegelopen. Daarna loopt hij naar de plek des onheil en zie ik dus meteen wat er loos is.

En daar gaat het dus al mis. Ik moet dan zo hard lachen dat straffen haast onmogelijk lijkt. Meestal stuur ik hem boos naar zijn mand en ren daarna de keuken in om het uit te schateren, om vervolgens iemand op te bellen en bijna trots het verhaal te vertellen. Gelukkig bijt hij bijna niets kapot en is het ook bijna niet nodig om hem te straffen.

Droomland
Maar zeg nou zelf, het is toch ook moeilijk om zo’n schatje te straffen? Kijk maar eens naar het filmpje hieronder. Deze puppy ligt heerlijk te dromen, die kan toch helemaal niets fout doen?

CC Foto: Privébezit

Moment van opgelegde ontspanning
Toen was het, denk ik, nog modern om te denken dat de noeste arbeider (in ons geval: mensen die de godganse dag achter een computer zitten te tikken) regelmatig een moment van opgelegde ontspanning nodig had. Maar tegenwoordig moeten we de stoelmassage uit eigen zak betalen. Op zich vind ik dat niet erg – vijftien euro is een kleine prijs voor een fijn zenmoment op je werk – maar het pakte toch iets anders uit.

Wandelende IceSave-bank
Ten eerste had ik, zoals gewoonlijk, geen cash bij me. Vrijwel alle (goedbetaalde) collega’s die ik om een kortlopende lening vroeg, hadden ook geen geld – althans dat zeiden ze. Ik weet heus wel dat ze, achter mijn rug, tegen elkaar hun twijfels uitspraken over mijn financiële betrouwbaarheid. Alsof ik een wandelende IceSave-bank ben, zeg! Ik voelde de nekspieren al aantrekken en ik had nog steeds geen geld.

Uiteindelijk was een van onze stagiaires zo vriendelijk mij het bedrag te lenen (of ze was net naar het toilet toen ik over de tong ging), maar toen had Magda een volle agenda. En ik stond – ten tweede – op het punt een langdradi… ehhm… langdurige vergadering in te gaan.

Neerbeitelen
Twintig minuten voor vergadertijd kwam het verlossende telefoontje: Magda had een plekje voor mij en mijn 15 euro. Maar het leed was geleden: ik trok mijn schouders zo hoog op dat Magda ze zowat met een betonhamer moest neerbeitelen – eigenlijk kreeg ik alleen maar hoofdpijn van haar getrek en gesjor en gepor en getik. Nee, niets ten nadele van Magda, maar ik ben nog lang en ver verwijderd van een werkleven vol zen. Ik schat in, tot mijn pensioen.

Weten hoe het wel moet? Lees het in Viva 10!

CC foto: lcrontic

Te laat voor de les
Deze verheerlijking van onze luchthaven werd gisteren verstoord door mateloos irritante omstandigheden. Gebrek aan bereik van mijn iPhone en een vertraging van ruim een half uur. Alles is opeens k*t. Omroepers zijn te luid, stewardessen lopen in de weg en why the hell haven’t all people learned English yet? Seriously! Chagrijn

Met spoed joeg ik mezelf van het ene perron naar het andere om de juiste aansluiting te pakken. En al deze inspanning voor één doel. Maandag heb ik een vaste afspraak met een goede vriend van me en die stond op half acht. Om half acht begint het hoorcollege van Herman Philipse, hoogleraar aan de universiteit van Utrecht. Sinds kort onze vaste prik op de maandagavond. Philipse probeert ons in acht hoorcolleges iets bij te brengen over filosofie. Het is een vrije inloop en bij de eerste bijeenkomst zat de zaal, tot mijn lichte verbazing, bom vol.

Verhaaltje voorlezen
Toen m’n mattie met het voorstel kwam om deze colleges bij te wonen dacht ik: ‘BOORRRIINNGG’ ! Toch heeft hij me weten over te halen en ik heb er geen spijt van. Eerlijk, toen ik de aula van het universiteitsgebouw binnenliep en achterin moest plaatsnemen viel mij één ding op. Een zee van kale kruinen en wollen truien. ‘Top..zeg ik ook een keer ja..’ Maar toen meneer de professor eenmaal begon te praten was ik om. Als een warme deken viel zijn verhaal over me heen. Alsof m’n moeder, op de rand van m’n bed zittend, een verhaal aan het vertellen was. Een Zen-momentje op een hectische maandagavond.

Deugd vs. genot
Herman vertelde ons over Aristoteles. Over hoe je gelukkig wordt door deugdelijk te leven. Over hoe elke deugd door twee ondeugden wordt geflankeerd. Morele deugden treffen het midden tussen te veel en te weinig, oftewel: zoek altijd de gulden middenweg. Zo hangt moed tussen lafheid en overmoed, gematigdheid tussen overgevoeligheid en losbandigheid en vriendelijkheid tussen behaagzucht en chagrijn. Aristoteles zegt verder: ‘overdrijf naar de kant van de deugd tot welke je het minste geneigd bent en hoed je voor genot, want dat benevelt het oordeelsvermogen.’

Na deze rustgevende maar zware geschiedenisles zat ik weer geheel ontspannen op de fiets naar huis. Na zo’n potje filosoferen heb ik gelijk de neiging om alle gebeurtenissen van het leven in de context van de stof te plaatsen. Diep in gedachten verzonken kwam ik thuis, trok de koelkast open en ontdopte een biertje, gooide een raam open en stak er een op. Genot! Morgen doe ik wel weer deugdelijk.

CC foto: adrie mooi

Heftige veranderingen
De afgelopen twee jaar gebeurden er heftige dingen op werkgebied, liefdesgebied en op een aantal andere gebieden. Dingen die doordrongen tot mijn diepste ik en daar even bleven zitten. Mijn leven zoals ik het kende en mijn ik zoals ik het kende, was niet meer. En daar brak de tijd aan tussen het oude en het nieuwe. Het oude was er niet meer, maar het verdriet en de pijn nog wel. Het nieuwe dat zou komen, maar er nog niet was. Wat overbleef was tijd. Tijd waarin ik niets anders kon doen dan doorademen, huilen, praten, glimlachen en wachten tot een nieuwe periode aan zou breken.

Langzaam kwamen er weer kiertjes en gingen soms zelfs hele deuren weer open. Het lijkt nu alsof de nieuwe periode zijn aanvang neemt. En met het nieuwe wordt het oude echt afgesloten. En dat vind ik soms nog eng, want dat was wel vertrouwd. Toch is mijn wil om het nieuwe aan te gaan groter.

Een nieuw begin
En met het nieuwe begin heb ik besloten te stoppen met mijn zenmoment bij Viva. Ik heb de momenten met ontzettend veel plezier geschreven en hopelijk vonden jullie ze inspirerend om te lezen. Met Budhi blijf ik doorgaan, dus daar kun je mijn zenmomenten blijven lezen, als je dat leuk vindt.

Ik wil graag afsluiten met deze quote, hopelijk herkennen meer mensen zich hierin: “The first step towards getting somewhere is to decide that you are not going to stay where you are.”

Bedankt!
Marjolein

CC foto: Johnmatthew

Ik zit naar de mail te staren. Grappig om er op je 28ste achter te komen dat je dyslectisch bent. En ja, de puzzelstukjes vallen in elkaar. En dat was ook precies de reden dat ik het ben gaan uitzoeken.

Een beetje dommig
Toch ben ik er zelf nooit op gekomen dat ik dyslectisch zou kunnen zijn. Al is het mij door de jaren heen wel vaak gevraagd, altijd heb ik het weggewuifd. Tot ik laatst met een vrouw over vroeger zat te praten. Over hoe ik mij vroeger altijd een beetje dommig voelde. Dat ik met lezen niet mee kon komen, hoe ik laat in de puberteit pas snapte hoe analoog klokkijken werkte (en nog steeds doe ik het soms fout als ik bijvoorbeeld half twee analoog moet noteren), hoe ik nog steeds rechtsaf sla als iemand links aangeeft, hoe lastig ik het vind als ik getallen moet noteren en iemand die voorleest als driehonderdzevenenzestig (in welke volgorde komen de drie, de zeven en de zes), hoe lang ik erover heb gedaan mijn spelling een beetje juist te krijgen, ik moeilijk ik namen kan onthouden, etc etc.

Het zit in mijn karakter om hetgeen ik niet goed kan, toch te proberen. Zo maakte ik van schrijven mijn beroep, waarbij ik natuurlijk een hoop kritiek kreeg op mijn spelling. En dus leerde ik mezelf de d’s en de t’s en de regels van tegenwoordige en verleden tijd. Nu gaat het een stuk beter, maar ik maak nog steeds fouten, zeker in een snel geschreven tekst.
Ook het voorlezen (wat ik liever niet doe in gezelschap, omdat de letters voor mij op papier dansen), leerde ik stukje bij beetje toen ik een korte periode autocue moest lezen. En oh, wat vond ik mezelf dom, dat ik korte stukken tekst vele malen over moest doen om het er foutloos uit te krijgen. Maar, mijn voorlees technieken zijn wel wat verbeterd. Oefening baart kunst.

Verbloemd en weggewerkt
En dat is precies de reden waarom het zo moeilijk is op latere leeftijd nog dyslexie vast te stellen. Toen de vrouw met wie ik het gesprek over mijn jeugd had vertelde dat haar dyslectische dochter dezelfde dingen ervoer, ging ik me toch afvragen. Maar vrijwel alle testen zijn op kinderen en jongeren gericht, omdat volwassenen hun ‘foutjes’ vaak al hebben weggewerkt en verbloemd. Uiteindelijk vond ik iemand (gekwalificeerd en wel) die mij wilde testen.

Ondanks dat ik er wat laat achter kom, ben ik erg blij het nu te weten. Want al heb ik er nu nog weinig last van, het is fijn om te weten dat ik vroeger niet dommig was, maar dat er een reden was waarom ik dingen pas zo laat oppakte. En eigenlijk ben ik ook wel blij dat ik er zo laat achter ben gekomen, anders had ik misschien wel veel dingen geschaard onder de noemer dyslexie en mezelf nooit gepusht om te verbeteren.

CC foto: Janine

Een accent voelt onveilig
Ik moet me waarschijnlijk gewoon niet aanstellen, maar zijn accent zit me meer dwars dan ik durf toe te geven. Ze vertelt me over haar familie die, net als de mijne, opgegroeid is in een klein dorp. In het dorp werd een behoorlijk accent gesproken maar haar vader, gestudeerd en wel, leerde dat accent heel snel af. “Ik koppel een accent hebben aan domheid en domheid koppel ik aan onveilig. Stom he?!” voegt ze eraan toe.

“Nee, dat vind ik niet heel dom” zeg ik. “Jouw vader praat ABN en hij heeft gestudeerd. Als klein kind was je vader het allerveiligste op aarde, dus ik vind jouw combinatie niet heel raar. Als jouw vader breedgespierd was geweest dan had je gespierde sportschool mannen veilig gevonden.”

Cola, niet ceula
“Ik weet gewoon niet of ik het trek” gaat ze verder. “Dan hebben we straks kinderen die het ook over ceula hebben en dan kan ik ze niet verbeteren dat het ‘cola’ is omdat hun vader het op precies dezelfde manier uitspreekt”. “En,” zo roept ze uit na een tijdje, alsof ze zich ineens nog wat bedacht heeft, “hij heeft het over ‘ik kon hem van vroeger’ of ‘hun hebben dit of dat gedaan’. Dat kun je toch niet meer onder een accent scharen, dat is gewoon fout Nederlands”.

Terwijl de trein verder raast en ik nog even glimlach naar wat mensen die duidelijk ons gesprek gehoord hebben, denk ik erover na. Mijn eerste reactie zou zijn dat de liefde toch echt ver boven accent en foutloos Nederlands gaat. Maar als ik er langer over nadenk, kan ik me voorstellen dat het een punt wordt waar je je aan gaat ergeren, misschien wel als de liefde (nog) niet genoeg is.

Of zou een accent hetzelfde zijn als het uiterlijk, dat naarmate de relatie vordert en de liefde zich verdiept steeds minder uit gaat maken?

CC foto: Ehndesign

Slenteren
Ik wissel mijn briefje van vijf voor zijn bloemen en loop langzaam terug naar huis. Mijn schouders zijn omlaag, mijn lichaam ontspannen. Alles doe ik een stuk langzamer nu, valt me op. De dagen voelen aan als een ouderwetse schoolvakantie. Ze zijn warm, er gebeurt weinig en ik hoef weinig.

Terwijl de geur van de uitlaatgassen en vuilnisbakken zich vermengt met de aanzwellende en wegstervende stemmen van mijn voorbijgangers voelt het alsof ik in een ander werelddeel ben. Ver weg van hetgeen ik zo gewend ben.

CC foto: Dominic’s pics

Onuitgesprokenheden
Nu, twee weken later, vertelt de arts dat ze lichamelijk gewoon gezond is. Op een kleine test na, waarop we nog op de uitslag moeten wachten, is mijn moeder waarschijnlijk hartstikke gezond. “Wat niet wil zeggen dat uw klachten ongegrond zijn” zo vertelt de arts. “Maar ik ben hier om uit te zoeken of u lichamelijk iets mankeert en dat lijkt niet het geval te zijn. Het is goed om eens op een andere manier naar uw klachten te kijken”.

Lichamelijke klachten kunnen uit je psyche voortkomen. Zo heb ik meer dan eens gelezen. De psyche die staat voor onuitgesproken onzekerheden, schaamte, kwaadheid of onverwerkte emoties uit het verleden. Nu lijkt mijn moeder voort te komen uit een generatie met ingebakken onzekerheid en wegcijferij. Ik herken mijn moeder in verhalen over moeders van mijn vriendinnen.

Trots!
“Misschien moet ik maar eens over een aantal zaken gaan nadenken” zegt mijn moeder als we in de stad nog even koffie drinken. Ik glimlach terug.
Zij met het opgefrommelde briefje die alles altijd goed probeert te doen. Zij, uit die generatie waarbij het misschien een nog wel grotere stap is om naar jezelf te gaan kijken dan voor andere generaties.
Ongelofelijk trots ben ik op haar.

CC foto: Dominic’s pics

De mantel der liefde
Ook thuis was ruzie niet gebruikelijk. Als ik als puber het ergens niet mee eens was dan werd dat weg gesust. Niet op een nare manier, maar mijn ouders hadden meer met de mantel der liefde. Bij een vriendin van mij was het omgekeerd. Zij had nog vier broers en zussen, met allemaal een luide keel. Met rode oren zat ik te luisteren hoe iets kon ontploffen, om een half uur later weer bedaard te zijn.

Ik schrik van boosheid
Toen ik laatst met diezelfde vriendin op vakantie ging viel het me op dat ik nog steeds soms kan schrikken van haar directheid. Ik sla boosheid altijd over. Als er moeilijke dingen gebeuren ben ik vooral verdrietig. Natuurlijk is er ook boosheid, maar omdat ik bij god niet weet wat ik daarmee moet, overrule ik het met andere emoties.

En nog steeds vind ik het het allermoeilijkste als iemand kwaad op me is. Al komt dat een stuk minder voor dan toen ik nog kind was (drie keer raden hoe dat komt). Ik weet dat het gezond zou zijn om anders met boosheid (van mezelf en van anderen naar mij) om te gaan, ik weet alleen nog niet zo goed waar te beginnen…

CC foto: Mister E

De bromvlieg moet je horen om ‘m te zien
Buddha ligt sloom midden om het terras. Hij heeft zijn grote lijf helemaal uitgestrekt waardoor hij bijna een meter ruimte inneemt. Zijn ogen zijn gesloten. Maar niet voor lang. Eerst spitst hij zijn oor om vervolgens zijn ogen te openen. Hij neemt een andere houding aan en springt dan ineens naar een bromvlieg die voorbij komt vliegen. Hij mist. Net.

Op het geluid dat Buddha maakt, draait Coco zich met grote ogen om. Maar ze is te laat. De bromvlieg is gevlogen. Net als de andere vijf keer waarop een soortgelijk scenario zich op het balkon afspeelde.

De bezige buitenwereld
Als ik naar ze zit te kijken bedenk ik me dat ik net als Coco kan zijn. Altijd met de buitenwereld bezig. Coco miste daardoor het afgelopen uur bijna vijf bromvliegen waarmee ze had kunnen spelen. Coco kijkt weer voor zich uit, terwijl Buddha een nieuwe sprong de lucht in maakt. Beet.

En terwijl Buddha zijn verovering opeet (roofdierinstinct) vraag ik me af of en wat ik heb gemist door zoveel naar de buitenwereld te kijken.

CC foto: Eigen foto

Ik haal mijn deur van het slot en druk alvast op het knopje ‘deur open’. Met een ‘zzzzz’ klikt de deur open en ik loop de trap af. Twee vrouwen van mijn leeftijd staan voor de deur. Of tenminste, een staat er nog voor de deur, de ander staat al in de gang.

God als onze redder
“Hallo” begroet degene die alvast de gang in was gelopen. Ze leunt tegen de muur. “We willen graag met je praten over het geloof. We willen alleen praten hoor, je hoeft niets.” Ze wacht even af, misschien wel om te zien of ik haar direct de deur uitkick. Als dat niet gebeurt, vraagt ze me of ik over het geloof wil praten met hen.

“Nou, ik denk dat ik net op een andere manier geloof dan jullie. Ik geloof wel in energie, maar niet dat er één God is die dingen voor ons regelt. Dus ik denk niet dat….”

“Oh, dus je gelooft wel in een hogere macht” onderbreekt ze me als een geboren interviewer. “Zoals je weet is er veel onrecht in de wereld. Mensen willen alles voor zichzelf en er zijn zoveel mensen die niets hebben. Wij denken dat God dit voor ons op kan lossen”. Met grote vragende ogen kijkt ze me aan.

“Eh, nou, ik ben het er niet helemaal mee eens dat er alleen maar mensen zijn die dingen voor zichzelf willen, ik denk dat er steeds meer mensen zijn die daar anders over na gaan denken. Misschien gaat dat niet in een keer, maar ik denk dat er vanzelf iets zal veranderen, vanuit onszelf, niet zozeer vanuit een ander.”

Hoort te dood bij het leven?
“Maar er is zoveel naarheid in de wereld! Dat kunnen we toch bijna niet zelf oplossen? Wij weten niet hoe dat moet” reageert ze.”En daarnaast is er ziekte en dood,” gaat ze zonder adempauze verder, “veel mensen geloven ook niet dat de dood bij het leven hoort, dat we helemaal niet dood horen te gaan. Hoe denk jij daarover?”

“Ik geloof zeker dat de dood bij het leven hoort, sterker nog, het houdt ons in leven. Zou je anders zo graag willen leven, dingen willen proberen, nu willen doen, als je leven voor altijd door zou gaan? Ik geloof er wel dat dit niet ons enige leven is. Ik heb er nog geen waarheid in, maar kan me voorstellen dat je ziel wel voor altijd blijft bestaan. ”

Religie als geen religie
“Oke, dus je hangt het Hindoeïsme aan, met reïncarnaties enzo?” vraagt ze me.

“Dat weet ik niet, ik heb me nooit heel erg in het Hindoeïsme verdiept. Hindoeïsme, boeddhisme, het maakt me niet zo uit. Ik hang niet echt iets aan. Ik pak de dingen eruit die ik mooi vind.”

“Oh, grappig zeg” zegt ze met een glimlachje. “Wat grappig wat jij gelooft”

“Ja” zeg ik.

“Nou, wij gaan weer verder. Leuk om met je over het geloof te praten.”

“Dat vond ik ook” zeg ik. En ik meen het. En met die woorden eindigt mijn eerste gesprek met Jehovagetuigen in Amsterdam.

CC foto: Jackieleigh

Laatst had ik het omgekeerde. Ik was aan het rekken en strekken tijdens een hardlooprondje. Even verderop stonden twee vrouwen te kletsen waarbij ze erg naar mij aan het kijken waren. Even hoor ik een vlaag van het gesprek “…nou, zij is al hartstikke slank..” Waarschijnlijk dus een soort compliment aan mij, maar zeker weten deed ik het niet.

Best leuk is dit
Het gebeurt me vaker. Ik zie iets moois aan iemand; uiterlijk, uitstraling of kleding, en ik denk het maar zeg het niet. Daarop wordt ingespeeld als ik bij een perspresentatie van Nivea ben. Na de presentatie over de nieuw te lanceren dagcreme Aqua Sensation (door degene die in Duitsland in hun laboratorium werkt!) is er nog een laatste onderdeel. Nivea’s look coach en een feel coach (die van tien jaar jonger in tien dagen) geven ons een kleine workshop. Daarin zit ook het onderdeel: een warme douche.

Ieder van de groep moet om te beurten gaan staan, waarna iedereen uit de groep iets positiefs zegt over diegene. Natuurlijk is het voor degene die staat even eng en raar, maar naarmate er meer positieve dingen worden gezegd zie je iedereen ontdooien. “Best leuk is dit” roept een vrouw. “Ik blijf staan!”. En zo gaat iedereen naar huis met een twintigtal complimenten over hun uitstraling, hun kleding en uiterlijk. Terwijl ik op de fiets naar huis zit, neem ik me voor mijn complimenten niet langer voor me te houden, maar ze voortaan gewoon te vertellen aan degene die het compliment verdient.

CC foto: E3000

Maar echt verliefd werd ik toen Anna en ik uit geldgebrek, na een paar heftige shopdagen, naar buiten trokken en met de trein een stukje Zweden introkken. In Sigtuna zou een kerstmarkt zijn. En daar, op de kerstmarkt, werd ik echt verliefd. Natuurlijk was het idilisch. De maan scheen in zijn volle verschijning, de sterren fonkelden en het haardvuur brandde in het cafe’tje waar we warme chocolademelk met appeltaart en slagroom aten. Later, als we verder door het dorpje lopen krijg ik steeds meer het gevoel dat dit is wat ik altijd al heb gewild, alleen nooit zo heb beseft.

Ik zie mezelf in een van de oude gekleurde houten huisjes met krakende veranda’s wonen en langs het meer hardlopen. Het meer waar s’ winters alle kinderen uit het dorp schaatsles krijgen, en waar zomers gezwommen wordt, kampvuren worden gehouden en het sterrenstelsel wordt uitgelegd. Tenminste, zo stelde ik me dat voor.

Bijna net zoveel als voor een garage
Nu, ruim een jaar later, speelt dit gevoel nog steeds. Begint het sterker te worden in plaats van af te nemen. Als ik in de gids zie staan dat op Nederland één mensen op zoek gaan naar hun droomhuis in Zweden besluit ik te zappen. En jawel. Daar zijn de houten huizen met veranda’s weer. Nu is de natuur niet bedekt met een laag sneeuw, zoals ik het zag. Het leeft weer, is groen en staat in bloei. Wild en aantrekkelijk.

Het paar kiest niet voor het huis wat ik had gekozen, als ik had mogen kiezen. Met een soort ronde toren, met wit en grijs hout, een veranda voor en achter en een bos in de buurt. Een sauna voor de koude winters, en zelfs een witte schommelstoel voor lange avonden of om baby’tjes in slaap te wiegen. Als naar de prijs wordt gevraagd verwacht ik iets te horen rond de drie, maar nee. Voor dit alles betaal je bijna hetzelfde als je voor een garage in hartje Amsterdam betaalt: 150.000 euro. Een hele luxe garage, dat dan wel..

CC foto: Let Ideas Compete

Vruchtbare grond
Twee van de drie liggen voor mij nu weer open. Liefde en werk. En openheid zorgt voor nieuwe dingen. Land dat door brand verwoest is, is vruchtbaarder dan ooit. Na een paar jaar zal er niets meer te zien zijn van de zwarte grond en as dat achterbleef, het heeft dan al plaatsgemaakt voor nieuw, voor groen, voor bladeren, planten en bomen. Nieuw leven.

En dus zou ik blij moeten zijn. Blij moeten zijn dat ik niet weet wat er komt. “Joehoee! Ga zo door” reageerde een vriendin van mij toen ik haar vertelde dat ik geen idee heb. Niet goed weet en me nergens aan vast kan houden. Maar ik vind het alles behalve ‘Joehoee’. Het liefste zou ik skippen, een sprong in de tijd maken, zodat ik maar weet. Weet wat er komt.

Blijven dromen
En ook dat is tegenstrijdig. Als er iets is wat ik nu kan doen, is het dromen. Dromen over wat ik wil en hoe ik het wil. Want, hoe dubbel ook, dat is ook wat ik heerlijk vind. Laatst was ik research aan het doen voor een artikel over de liefde dat ik ging schrijven voor het blad Cosmopolitan. In mijn tocht door allerlei boeken kwam ik een oefening tegen. De oefening zou in verkapte vorm je verlangens en angsten ten opzichte van een relatie laten zien. De beste research is het doen, en daarom gaf ik antwoord op de vragen. Mijn verlangens waren geen verrassing. Mijn angst ten opzichte van een relatie wel. Namelijk dat ik niets meer te dromen zou hebben.

Het niet hebben maakt ruimte voor dromen en het wel hebben stopt dat. Tenminste, zo denk ik dat. Je hoeft namelijk niet meer te dromen over wat voor soort man of relatie je krijgt, de relatie en de man zijn er al. Je hoeft niet meer te dromen, je leeft het, en het leven ontvouwt zich. En hoe graag ik dat ook wil, ergens lijkt het me ook eng. Alsof het spannende er dan af is.

En daar komen die twee tegenstrijdigheden van het willen weten en het niet willen weten bijeen. Als verschillende kanten van een medaille.

CC foto: Jonathan Clay

Hoe zou het zijn om in de spiegel te kijken en waterige ogen terug te zien kijken. Je haar dat zijn kleur verloren is en dunner is geworden. Je vel dat gerimpeld is en in te grote hoeveelheden aan je lijf lijkt te hangen.

Hoe zou het zijn om niet meer op woorden te kunnen komen en alles te snel lijkt te gaan. Als je kinderen je met ‘Jaahaaaa’ antwoorden en je kleinkind reageert op één van je vijf gestuurde brieven die maand.

Hoe zou het zijn als mensen harder gaan praten als je iets niet begrijpt. Of je op een kinderlijke manier antwoord geven als je iets vraagt. Als je intelligentie aan leeftijd wordt gemeten en niet meer wordt gekeken naar wat je in je leven hebt gedaan. Je een van de vele wordt, je individu verliest omdat je uiterlijk zo lijkt op dat van al die anderen.

Hoe zou het zijn als nog meer dan ooit alleen je buitenkant telt en bijna niemand meer lijkt te zien wie je ooit was. Wie je ooit was van buiten, en van binnen altijd gebleven bent: jonger.

Hoe zou het zijn..?

CC foto: Hiro 008

Verhalen van meiden die ‘een beetje aan de pil zijn’ en mannen die al aan verschillende ‘exen’ alimentatie moeten betalen. Vrouwen die doorzuipen en roken terwijl ze aan het bedenken zijn of ze het kind houden. Mannen die ervan uitgaan dat zij vast aan de pil is en vrouwen die denken dat hij vast een condoom gebruikt.

Nu weet ik dat ik hier best een beetje ouderwets ben. Zoenen en seksen doe ik niet snel, pas als ik echt iets met iemand deel, iets voor iemand voel. Dus ik weet niet zoveel van het leven van seks met velen, verwarring en ongelukjes. En misschien mag ik er dan dus ook geen mening over hebben.

Iniminie-mensje
Maar die heb ik wel. Toen ik een poos geleden een zoveelste verhaal hoorde van een vriendin met een via-via verhaal, viel ik uit. Terwijl zij het verhaal vertelde kon ik alleen maar aan het kleine iniminie-baby’tje denken. Waarvan in de eerste drie maanden alle organen worden gevormd. Het kleine hummeltje die totaal afhankelijk is van anderen (ouders) als het eenmaal geboren is.

En ‘wij’ die maar een beetje aankloten en aanseksen. God, wat was ik ineens kwaad. Natuurlijk weet ik dat seks allang niet meer gaat om voorplanting, tenminste vaker niet dan wel. En ook seksen met vele anderen is helemaal goed, ik weet dat ik hier eerder uitzondering in ben dan regel. Maar..maar, kunnen we iets vaker stil staan dat in de natuur het zo is dat als twee mensen het met elkaar doen, daar kinderen uit voort kunnen komen? En dat als je dat niet wilt, je niet een beetje, maar gewoon de pil moet slikken. Condooms moet kopen, én om moet doen. Denk iets vaker niet alleen aan seks, maar ook aan het kleine mensje wat je ermee kunt verwekken.

CC foto: Meanest Indian

Nu zie ik albums liggen. Het ene album bevat foto’s van hun huwelijk, foto’s die ik vroeger ook al eens gezien heb. Het andere album gaat verder terug dan dat. Het gunt me een kijkje in het leven van mijn ouders lang voordat ik ze kende.

Ze zijn er jonger dan dat ik nu ben. Samen rennen ze met een spelende hond mee. Mijn vader die mijn moeder half over zijn rug draagt, mijn moeder hard lachend om mijn vader. De blikken naar elkaar die ik ook van nu herken. Alleen zijn de blikken van toen luchtiger, onbevangener. Nu zijn ze zwaarder geworden door ervaringen en wijsheid, uitgegroeid tot een diepe liefde naar elkaar.

Hun verleden is een deel van mij
Als het zo is dat we onze ouders zelf uitkiezen, dan snap ik wel dat ik deze twee gekozen heb. Naarmate ik mijn ouders beter leer kennen, en zeker ook hun verleden waar ik geen deel van uitmaakte, zie ik hoe dicht we bij elkaar staan. Zo vind ik in het fotoalbum ook hun trouwkaart. Ik verbaas me over hun humor en ook ergens het lef (voor toen) om op hun trouwkaart juist het huwelijk op de hak te nemen. Op een licht poetische manier weliswaar.

Ik pak de foto waarop mijn ouders met de hond meerennen uit het album om ‘m te kopiëren. Ik heb thuis een muur waar ik allerlei oude foto’s op wil plakken. Foto’s van vroeger. Van mij, van mijn zus, maar ook van het vroeger, toen ik er nog niet was. Maar waar ik wel uit voort kom.

CC foto: Helga’s Lobster Stew’s

Ik wikkel al fietsend mijn sjaal af die vast komt te zitten tussen mijn tas en mijn iPod. Ik blijf aan mijn sjaal sjorren waardoor ie uiteindelijk losschiet en ik bijna een stoeprandje meeneem. Bevrijd van de warmte van mijn sjaal adem ik diep in.

De wereld als in een sprookje
De wereld ziet er altijd een stuk mooier uit als ik naar de muziek op mijn iPod luister. Muziek kan me het leven idyllisch laten zien, bijna sprookjesachtig. Toch is het nu echt niet alleen de muziek op mijn iPod. Terwijl ik inadem ruik ik de heerlijke geur die de warme aarde afstraalt waar net de verkoelende regenbui op neerkwam. Ook valt me op dat de lucht vol is van allerlei geuren. Het doet me denken aan de geur die je kunt ruiken als je uit een vliegtuig stapt in een warm land.

Zoals de lucht nu vol is van geuren, zo ben ik tijdens mijn fietsrit vol van het leven. Mijn muziek zingt in mijn oren en het leven omringt me in al zijn kleuren en geuren. En eventjes..eventjes ben ik verliefd.

CC foto: Helga’s Lobster Stew’s

Dan kromt Coco haar staart en rent, bijna huppelend, weg. Buddha kijkt haar een beetje sloom achterna, maar komt dan ook in beweging. Hij haalt haar al snel in en duikt op haar. Samen rollen ze over de grond, witte plukken vliegen in het rond. Coco gromt terwijl Buddha voor elke nieuwe aanval om haar heen draait als in een dans.

Vol overgave
Even vergeet Coco dat ze aan het spelen waren en begint Buddha te likken. Buddha, die net een oortje van Coco in zijn bek heeft vindt dat ook prima en legt zijn poot over Coco’s hoofd om haar stil te houden. Hij wast vol overgave haar beide oren.

Terwijl ze met hun pootjes door elkaar gestrengeld in slaap vallen, prijs ik me gelukkig elke dag zo’n liefdesspel te mogen meemaken. Want is wat zij hebben niet de perfecte relatie?

(Coco -rechts- en Buddha -links- zijn mijn twee katjes)

© Foto: Marjolein

Al ging het deze keer iets minder spontaan. Een gezamenlijke vriendin had mij verteld dat hij naar mij geïnformeerd had. Ineens, spontaan, na al die jaren. Het was al een tijd uit met zijn vriendin. “En jullie zijn echt een match made in heaven” jubelde mijn vriendin. “ Ik zie het al HELEMAAL voor me! Hij is ook met dingen bezig, weet je wel. Met zichzelf enzo. Net als jij. Hij is helemaal bewust. En dus passen jullie bij elkaar”.

Erg op zoek naar zichzelf
En zo spreekt hij mij weer aan na drie jaar, op het feestje. En doe ik net alsof ik niet weet dat hij naar mij heeft geïnformeerd. Als hij niet op mij was afgestapt, had ik hem waarschijnlijk niet eens herkend. Van de sprankelende jongen die ik een paar jaar geleden de hand schudde is een somber ogende man van overgebleven. Hij is zeven kilo aangekomen zo antwoordt hij op mijn openingsvraag hoe het met hem gaat. Het gaat niet zo goed met hem en hij is op zoek naar een huis en naar een baan.

Verder is hij erg op zoek naar zichzelf. En hij geeft mensen een goed gevoel, moet ik weten. Dat is niet arrogant bedoelt van hem, voegt hij eraan toe, dat is gewoon zo. Ook kan hij heel goed ‘dingen’ aanvoelen, iets wat hij spontaan ‘tot’ zich krijgt. Ondanks zijn talent voor het opwekken van goede gevoelens bij anderen, krijg ik niet zo’n goed gevoel bij hem.

Bla-bla-wustwording
Als hij later afgezonderd in een hoekje gaat zitten omdat hij ‘dat even nodig heeft’, sein ik negatief naar mijn vriendin die met haar wenkbrauwen opgetrokken hoopvol staat te wenken. Ja, ik hoop iemand te ontmoeten waarmee ik over het leven kan praten, over de essentie. Maar bewustwording gaat op verschillende manieren en daardoor is niet iedere man die aan bewustwording doet de man waarmee ik oud wil worden.

Misschien is het uiteindelijk wel iemand die nog nooit heeft gemediteerd of in een yogahouding heeft gelegen. Als er maar iets ‘echts’ is in hem. Iemand die in zijn eigen kracht staat en weet wat hij wil. Omdat híj dat wil, niet omdat baba’s hebben verteld dat iets goed is. Ik wil met iemand leven die een wijsheid heeft, maar dan bedoel ik zijn eigen wijsheid en geen boekenwijsheid.

CC foto: Lowjumpingfrog

Een hond als huisdier? Liever niet…
Na een periode van het niet onthouden van mijn dromen, lijkt er nu een periode aangebroken te zijn dat ik weer onthoud en droom. Als een gek. En ook over de raarste dingen, zoals dat vaak gaat in dromen. Zo droomde ik laatst dat ik een hond als huisdier wilde hebben. En dat terwijl ik best bang ben voor honden, een angst die ik het afgelopen half jaar wel aan ben gegaan en steeds minder begint te worden. Maar rennende en blaffende honden vind ik nog steeds niet heel relaxt.

Al rennend en blaffend komt de hond op mij af die ik in mijn droom als huisdier uitkies. Toch kom ik er niet op om een ander huisdier te kiezen. Wel vraag ik de verkoper nog even wat ik moet doen als de hond gaat blaffen en rennen en ik bang ben. “Gewoon niet laten zien dat je bang bent” adviseert de verkoper mij.

Wat is de gemene deler?
En dat is niet de enige droom de afgelopen weken. Ik droom dat mijn moeder overlijdt, dat ik een gezin heb en we moeten vluchten voor de nazi’s, over een zigeunervrouw die mij spontaan op straat aanspreekt en voorspellingen doet over mijn liefdesleven etc etc. En net als mijn vriendin vraag ik me af: wat is de reden van die dromen en zou er een betekenis achter zitten?

CC foto: Jenny Downing

Want A. wat lullen we toch met z’n allen wat af. En B. wat zeggen we toch een hoop rare dingen (nu als verzamelnaam). Dan moet ik denken aan iets wat Paulien Cornelisse niet echt in haar boek behandelt. Het woord: maar.

Maar als onbewuste tegenstelling
Ooit zei een vriend me dat alles wat je voor ‘maar’ zegt, je niet meent. Bijvoorbeeld: Ik vind dat je geweldig werk maakt, maar ik zou meer kleur gebruiken. Of: Ik weet dat je voorzichtig doet, maar pas je wel op? Lastig, aangezien ik het woord ‘maar’ best heel veel gebruik in zinnen. En dat maakt niet alles wat ik zeg onzin, maar (haha, daar heb je ‘m weer)… Maar volgens mij klopt er wel iets aan de theorie van mijn vriend.

Als ik de betekenis van het woord ‘maar’ opzoek in Google vind ik dan ook dat ‘maar’ een tegenstelling aangeeft. Terwijl we het woord, volgens mij, niet altijd bewust als tegenstelling willen gebruiken. Waarom, vraag ik me af, gebruiken we dan niet vaker alleen het eerste gedeelte van zo’n maar-zin?

CC foto: siddylam

Het regent en het water vormt zich in kleine en grotere passen.

Het meisje stampt in elke grote plas die ze tegenkomt, en trekt soms aan haar moeders hand om een wat verder liggende plas te halen

Ik kijk naar haar terwijl ik het droge kronkelpad tussen de plassen door bewandel.

Haar voetjes stampen en water spat op.

Ik moet lachen om haar en besef me dat er zoveel van haar te leren valt.

Want doordat ik altijd probeer geen fouten te maken beloop ik het droge kronkelpad en mis ik het plezier dat je kunt hebben als je fouten durft te maken en bereid bent jezelf soms nat te laten worden.

CC foto: Josephers

Ik schud nee. Hij wendt zijn hoofd af naar de grond en loopt naar de volgende. Een man met een koptelefoon op zijn hoofd. Hij kijkt de zwerver aan en doet zijn koptelefoon af. Als ik later weer kijk staan de zwerver en de man met de koptelefoon nog steeds te praten. En ik schaam me een beetje. Misschien had ik zijn woorden verkeerd geraden en was de boodschap van de zwerver wel heel anders. Ik schaam me omdat ik hem niet eens een kans gaf om tot me door te dringen.

Chagrijnig tegen haar, over mezelf
*Terugblik twee* Ik zit in de metro. Een vrouw komt op me afgelopen en vraagt of ik een enquête in wil vullen over mijn tevredenheid over het openbaar vervoer. Om me heen zie ik al een paar mensen met een wit papiertje en potlood. Ik wil nee zeggen omdat ik er geen zin in heb, maar ik durf het niet goed. En dus pak ik het papier en potlood met een chagrijnig gezicht aan. Later heb ik ook hier spijt van. De vrouw was heel vriendelijk en ik had net zo goed haar vriendelijk kunnen zeggen dat ik de enquête niet in wilde vullen. Maar omdat ík dat niet durfde, deed ik chagrijnig tegen háár.

Ooit las ik een verhaal van een journalist die voor een dag de daklozenkrant ging verkopen. Ze stond in haar oudste kleren voor de ingang van de supermarkt met een stapel kranten in haar handen. Ze schreef dat het haar opviel hoeveel mensen haar negeerden. Haar geen gedag zeiden (als zij gedag zei) of haar zelfs niet eens aankeken. Ze voelde zich op die dag steeds minder mens worden.

Vriendelijker zijn
Dat verhaal raakte me en sindsdien glimlach ik altijd naar hen die daklozen kranten staan te verkopen. Maar ik negeer dus nog steeds de zwervers op het station. Ook daar moest ik na die ene keer over nadenken. Want hoe moet het voelen als mensen je negeren, je onderbreken en weglopen of alleen maar ‘nee’ zeggen. Ik had die dag op z’n minst vriendelijker kunnen zijn.

En vriendelijk ben ik niet altijd op straat. Als iemand mij de weg vraagt ben ik wel vriendelijk, maar mensen die iets van me willen, daar sluit ik mij op de een of andere manier vanaf. En waarom eigenlijk?

CC foto: honeygom

“Waarom doen mensen dat?” vraagt ze, aan niemand in het bijzonder, al ben ik de enige die haar kan horen. En dus voel ik me geroepen haar te antwoorden.

“Hoeveel mensen zitten in een relatie waar ze niet heel gelukkig in zijn. Maar die er wel al ‘gewoon’  zo lang is?” antwoord ik.

Vorige week schreef er iemand een stuk op Budhi dat me raakte. Het kan zomaar afgelopen zijn, zo schreef ze, een uitglijer op het ijs, een hartstilstand. Dus carpe diem. Leef, lach, geniet! En juist dat lukt me niet. Want ik zit al een tijd in een baan die ik eigenlijk al heel lang niet meer leuk vind. Maar als ik stop dan moet ik op mijn spaargeld gaan leven, en spaargeld is voor leuke dingen.

Leven vanuit liefde, niet vanuit angst
Angst. Angst is een slechte raadgever. En toch luisteren we in grote getale naar angst. Onze angst. Het kleine mannetje met de rode hoorns die ons in het oor fluistert: ‘nee, blijf jij maar zitten waar je zit. Want je mag dan misschien niet super gelukkig zijn, maar dat is nog altijd beter dan het onbekende. Want dat onbekende, wat gaat je dat brengen? Dat het bij andere mensen die kiezen voor iets nieuws goed afloopt, wil nog niet zeggen dat dat ook bij jou gebeurt. Bij jou gaat nooit iets goed’. Etc etc.

Ik ben een heerlijke angsthaas. Toch, sinds ik een paar jaar geleden een motto hoorde en daarnaar besloot te gaan leven, ga ik met mijn angstgedachten in gesprek. Het motto luidt: ik wil niet leven vanuit angst, maar vanuit liefde. In alles. En dus stel ik mijn angst vragen, als die weer de kop opsteekt. Kies ik voor de keuzes vanuit liefde, hoe eng en nog onzichtbaar die soms ook zijn.

Mijn angsten zijn er nog steeds, ik kies er nu alleen voor er niet meer naar te handelen. Behalve natuurlijk als de angst me waarschuwt als ik op de fiets zit voor een bijna ongeluk met een auto. :- )

CC foto: RLmarko bajlovic

Hetzelfde gevoel
Terwijl ik naar haar zit te luisteren, geef ik in mijn hoofd commentaar, maar ik spreek het niet naar mijn vriendin uit. In mijn hoofd denk ik zeker te weten dat ook die achternicht haar moeilijkheden heeft. Toch begrijp ik mijn vriendin, die nu even naar buiten zit te staren, wel. Zelfs die ochtend had ik nog hetzelfde het-gras-is-groener gevoel toen mijn zus mij belde en vrolijk vertelde over het huis dat zij en haar man net hebben gekocht en nu gaan verbouwen. Terwijl ik vrolijk antwoorden gaf dacht ik: zij heeft wel dit en dit en dit, en ik heb dat en dat en dat niet.

Is vergelijken slecht?
Terwijl ik dit zit te typen kijk ik door het raam van het cafe’tje uit over een groen grasveldje. Ik roer in mijn koffie verkeerd omdat ik niet goed weet welke draai ik hieraan moet geven. Zouden ‘we’ ooit ophouden met vergelijken? Hoort vergelijken bij niet gelukkig zijn? Dat geloof ik niet. Vergelijken hoeft ook niet helemaal negatief te zijn. Door te vergelijken kun je ook doelen in je leven creëren. Het doet je groeien, tot je dat bereikt wat je wilde bereiken.

Misschien is het niet dat we moeten ophouden met de gras-is-groener blik. Zouden we misschien moeten we de lading erachter moeten veranderen? Het bij onszelf houden. Dat als een ander iets heeft of doet dat we zelf ook zouden willen, we gaan kijken of en hoe we het voor onszelf zouden kunnen creëren?

CC foto: Patrick Donehy

Ik ga trouwen met de aarde
Dan trekt hij aan zijn oor en wijst naar de aarde. Moet ik meer luisteren naar de aarde? Ik vraag hem hoe ik meer naar de aarde/de natuur kan luisteren als ik in Amsterdam woon. Hij maakt een elastisch draad en maakt die aan me vast en verdwijnt dan in de aarde om het diep in de aarde vast te maken. Als hij weer boven is, beschildert hij mijn gezicht. Vrouwen vlechten mijn haren in, ik ga trouwen met de aarde. Ik moet plat op mijn buik gaan liggen, terwijl hij en de vrouwen om me heen dansen. Als ik later wakker word, is het vuur uit en zijn de indianen weg.

Wat is waarheid?
Dan klinkt de gong en ben ik weer terug op Vlieland waar ik deelneem aan een meditatiereis. En zoals altijd als ik beelden heb gezien in een meditatie vraag ik me af: beeld ik het me in, of is het mijn geest die mij iets vertelt?

Foto CC

Gek van het thuiszitten
Als we bij haar naar binnen stappen ziet haar kamer er net zo leuk uit als haar website. Vrolijk, luchtig en vertrouwd. Ook zij is leuk en vertrouwd. Ik vond haar direct leuk. Allereerst online toen ze haar eerste stukjes op Budhi plaatste, maar nu ook, nu ik haar voor het eerst ontmoet.

Via Budhi raakten we in contact met elkaar en ze vroeg me bij haar eens een workshop te volgen. En dus staan we nu in haar kamer, mijn vriendin en ik. Beide weer op een punt in ons leven dat we het best prima vinden om wat hulp van buitenaf te krijgen. Mijn vriendin is al een tijdje ‘between jobs’ en wordt gek van het thuiszitten. Daarbij wil ze nu eens bewust voor werk kiezen dat ze écht leuk vindt om te doen, en niet zomaar weer ergens inrollen.

Verlangen naar liefde
Van te voren had ik bedacht ook vooral op werkgebied in te willen gaan, maar als we bezig zijn blijkt dat mijn punt toch weer op liefde uitkomt. Ze, Claire, had ons van tevoren gevraagd een kleine vragenlijst in te vullen, zonder teveel erbij na te denken. En dat had ik gedaan, met als resultaat dat vrijwel in elk antwoord iets met liefde doordruipt.

En dus schraap ik iedere keer beschaamd mijn keel als ik mijn antwoord oplees terwijl we de vragenlijst bespreken. Blijkbaar zit daar dus voor mij toch een klein pijnpuntje. Als anderen het over liefde hebben vind ik dat prima, leuk en fijn. Als ik het over het verlangen naar liefde heb, schaam ik me.

Trots!
Bij alle antwoorden op de vragenlijst vraagt Claire ons die te plaatsen in een soort overzicht met pijlers als denken, angst, liefde, voelen. Als we dat gedaan hebben pakken we één terugkerend thema uit het overzicht en maken daar een moodboard van. Een moodboard zoals je het thema graag zou willen zien.

Ik had niet verwacht dat ik het maken van een moodboard over (drie keer raden) de liefde, zo leuk zou vinden. Als ik klaar ben, ben ik ook echt trots op wat ik gemaakt heb. Ook mijn vriendin is blij. Als we later op het station op onze trein zitten te wachten, hebben we het over twee sollicitaties die ze heeft gehad afgelopen week.

Goed buikgevoel
“Bij die ene heb ik wel meer carrièremogelijkheden maar als ik daarvoor zou gaan, zou ik dat vooral uit mijn hoofd doen.” Analyseert ze nog even op de Claire-manier. “Die andere verdient waarschijnlijk minder en is voor tijdelijk, maar het voelt wel veel beter” zegt ze terwijl ze met haar hand naar haar buik gaat.

Dan checkt ze haar mobiel. Op haar voicemail klinkt de stem van iemand die haar vertelt dat ze, als ze dat wil, maandag in de functie kan beginnen waar haar buikgevoel goed over was.

Thuis zet ik mijn moodboard op de schouw in mijn slaapkamer. Ik blijf er nog even naar kijken. Het voelt goed.

CC foto: Dylan Luder

Ook eens bij Claire langs? Kijk hier op haar website Bluebelle

Dromen doe je om dingen die je overdag meemaakt te verwerken. Wel kan het zijn dat je tot nieuwe inzichten komt over datgene wat je verwerkt, omdat je geest op het moment dat je slaapt tot rust komt. Alleen heb je weinig aan die nieuwe inzichten als je je droom niet meer kunt herinneren.

Als je het leuk vindt om bij te houden wat je droomt en wellicht iets te leren van de boodschappen die deze dromen met zich meedragen, is het handig om een tijd lang pen en papier naast je bed te leggen. Op het moment dat je wakker wordt (ook midden in de nacht) knip je even het licht aan en schrijf je kort je droom op. Als je dat hebt gedaan zul je de volgende ochtend je droom niet vergeten zijn.

Door een poosje je dromen bij te houden kan het zijn dat je een rode draad in je dromen gaat ontdekken. Misschien wel dat je constant over hetzelfde thema droomt of dat een droom iedere keer terug komt. Natuurlijk kun je dan direct in droomboeken duiken of online de duiding opzoeken. Maar het kan ook goed zijn om je af te vragen wat de droom voor jou betekent. Vaak bevat dat veel meer waarheid dan een algemene duiding uit een boek!

Hier vind je korte uitleg (maar wel een algemene!) over veelvoorkomende dromen.

Foto CC

Een thema geven aan het nieuwe jaar is een stuk vriendelijker voor jezelf. Bedenk dus voor het nieuwe jaar een thema. Waar wil je naartoe, wat wil je leren, wat wil je aantrekken? Verwoord dat in een woord of korte zin: loslaten, vrijheid, liefhebben, etc. Probeer het hierbij te laten, bij dat ene woord of die ene zin. Probeer niet al in te vullen, geen situaties te bedenken waarin je dat naar je toe zou kunnen trekken of iets zou kunnen leren.

Ga ervan uit dat het uitspreken van jouw thema genoeg is en dat de situaties waarin je dat zou kunnen leren of naar je toe kan trekken vanzelf dit jaar worden gecreëerd. En dus proost! Op jouw thema, en op het nieuwe jaar!

Foto CC

Mijn thema van het jaar weten?

Toch kan het best goed zijn om (gematigd) bezig te zijn met de toekomst. Pak pen en papier en schrijf jezelf een brief die je pas over vijf jaar van nu weer gaat openen. Schrijf in de brief hoe jij jezelf graag zou zien over vijf jaar. En dan niet zozeer materialistisch, maar meer wat voor mens jij over vijf jaar wilt zijn.

Wat wil je hebben geleerd, hoe wil je je voelen? Beschrijf het uitgebreid, ook alles waarvan je denkt dat je het misschien nooit zult leren. Doe de brief dan in een enveloppe en bewaar ‘m op een plek waar je ‘m nog wel eens tegenkomt, zodat je de komende vijf jaar van tijd tot tijd nog eens herinnert zult worden aan de brief die je hebt geschreven. En Secret of geen Secret, je weet nooit wat er in jezelf verandert als je je wensen voor jezelf zwart op wit hebt beschreven.

Foto CC

Maar toch heeft de Dalai Lama gelijk als hij zegt: ‘ Onthoud dat niet krijgen wat je wilt, soms het beste is wat je kan overkomen. Want hoe vaak gebeurt het niet dat nadat een relatie uitging een andere nog grotere liefde gevonden werd. Of werd iemand na zijn of haar ontslag gedwongen om goed na te denken en ging hij of zij daardoor uiteindelijk pas echt doen waar zijn of haar hart ligt.

Beoordeel een cadeau dus niet op z’n uiterlijk maar wat het je uiteindelijk in je hart brengt. En soms is daar even geduld voor nodig…

CC foto: eelssej

Het weer (en zeker dat in Nederland) kan een stemmingsmeter zijn. Als het ’s ochtends keihard waait en  volop miezert, kan het zomaar zijn dat je dag daardoor al vloekend op het weer begint. Laten we dat nu eens omkeren. Ja, we wonen in een land waar het vaak hard waait, met regelmaat regent en vaak wat koud is. Maar het is maar net hoe je ermee omgaat.

Geniet de volgende keer dat het miezert van de kleine zachte regenspetters op je gezicht en laat al je zorgen van je wegblazen door de harde wind. Geniet van het weer zoals het op dat moment is en dus ook van het leven.

Foto CC

Mocht je veranderingen willen aanbrengen dan hoeven deze niet duur te zijn. Soms kan een huis al een andere uitstraling krijgen door meubels anders neer te zetten, een ander soort kleur peertje in de lamp te doen of kleine accessoires die je huis net een andere uitstraling geven.

CC foto: Dev Null

Als je iets doet, kan het natuurlijk misgaan. Die kans is nu eenmaal altijd aanwezig. Maar er is een verschil in doen en proberen. En dat zit ‘m vooral in de overtuigingskracht. Iets ‘doen’ heeft kracht in zich en een sterke wil om iets neer te zetten. Iets ‘proberen’ houdt wellicht iets teveel rekening met het feit dat het ook mis kan gaan..

Foto CC

Toch kan het afwijken van een bepaalde routine je wel weer even wakker schudden. Ineens moet je weer wat meer opletten dan je normaal doet. Rijd dus eens een andere route naar je werk, of verander je ochtendritueel. Doe dit echt echter wel als je een keer wat meer tijd hebt. Heel waarschijnlijk doe je er nu namelijk wat langer over omdat het voor de eerste keer is. Maar…heel waarschijnlijk is het ook gewoon leuk, om het eens anders te doen!

Na dit alles nog zin in een inzichtkaartje?

Foto CC

De stress biedt je geen oplossing, dus probeer zo’n stressgedachte op te merken en dan je direct af te vragen: wat is er nu? Bekijk wat je aan het doen bent. Vaak is er ‘nu’ alleen jij die op de bank zit en naar buiten kijkt. Of jij die op de fiets zit en de wind mee hebt, jij die in de supermarkt een rode paprika in je mandje legt. Niets stressvols aan dus. Probeer dáár naar te kijken, en niet naar iets wat eventueel, misschien, mogelijk zou kúnnen gebeuren, ooit in de toekomst.

Een blog over stress en het vinden van rust

Foto CC

Inspiratiefoto’s van anderen…

Foto CC

Natuurlijk kun je zoals vroeger een vel papier en een potlood pakken, maar als je echt vindt dat je niet kunt tekenen kun je bijvoorbeeld ook een moodboard maken. Pak een stapel tijdschriften, bedenk één onderwerp en knip of scheur plaatjes uit die met het onderwerp te maken hebben en jou inspireren. Dit plak je vervolgens op een groot vel.

Moodboards kunnen heel inspirerend zijn, dus wie weet op wat voor nieuwe ideeën je komt door het maken van zo’n moodboard!

Bekijk een voorbeeldmoodboard!

Foto CC

Redenen kunnen er te over zijn, maar wellicht vergeten we misschien wel de belangrijkste. Namelijk dat jij zelf de ander ook geen blijk van herkenning gaf. In een fractie van een seconde besloot je dat, omdat de ander jou niet begroette, jij dus ook zou doen alsof hij of zij je niet bekend voorkwam.

Wellicht speelde zich hetzelfde verhaal zich af in ‘t hoofd van de ander. Moraal van dít verhaal: neem zelf eens initiatief. Wacht niet tot een ander jou gedag zegt (of bijvoorbeeld vraagt hoe het met je gaat) maar glimlach zelf naar iemand of zeg iemand als eerste gedag. Heel waarschijnlijk krijg je hele leuke reacties!

Neem initiatief kan ook betekenen: probeer eens iets nieuws!

Foto CC

Maar juist de kleine dingen zorgen ervoor dat je die dromen kunt hebben. Juist omdat al die kleine dingen dag in, dag uit hetzelfde zijn. Want denk je maar eens in hoe je je zou voelen als je elke dag (echt élke dag dus) in een ander bed wakker zou worden, een andere man naast je zou hebben liggen, in een ander land zou wonen en iedere dag de weg naar werk opnieuw zou moeten uitvinden. Hoe vermoeiend zou dat zijn?

Geniet dus van de kleine dingen die elke dag hetzelfde zijn. En doe ze met aandacht, vaak zijn ze dan al een stuk ‘leuker’.

Soms kan verandering echter wel goed zijn. De motivatie achter de keuze is bijna belangrijker dan de keuze zelf. Lees hier meer daarover!

Foto CC

Vaak moet er iets ergs gebeuren in je omgeving om je weer met nieuwe ogen naar je eigen leven te laten kijken. Jammer dat er heftige dingen voor nodig zijn om je dit te beseffen. Niet voor niets bestaat de uitspraak: je ziet pas wat je had als het weer weg is.

Op de een of andere manier zijn we geconditioneerd om te kijken naar wat er niet is in je leven (wat wil je nog bereiken?) dan naar wat er wél al is. En dus, denk daar nu eens over na. Laat er nu eens geen heftige gebeurtenis voor nodig zijn. Bedenk wat jij allemaal fijn vindt aan jouw leven, zoals het nú is, en laat de minder leuke zaken even langs je heen gaan.

Nog iets wat belangrijk is om elke dag te doen…

Mannen schijnen een stuk beter te ‘relativeren’ dan vrouwen dat doen. Misschien heeft het ermee te maken dat mannen meer vanuit hun hoofd denken en vrouwen hun gevoel er ook in mee laten spelen. Hoe het ook zij: soms kan relativeren erg handig zijn.

Natuurlijk is het voor iedereen zo klaar als een klontje dat je druk maken over iets vaak de situatie niet helpt (en misschien zelfs tegenwerkt). En toch wil het relativeren niet erg lukken en schiet je bij het minste of geringste toch weer door in de stress.

Maar onthoud: oefening baart kunst. Probeer jezelf iedere keer als je je druk maakt jezelf deze vraag te stellen: Is dit over een jaar nog belangrijk? Is het antwoord nee, herhaal deze zin dan keer op keer als je je toch weer druk begint te maken. Is het antwoord ja, dan is de kwestie er één waar beter je constructief mee bezig kunt gaan. In plaats van in de stress te schieten: maak een plan van aanpak, bespreek het met een coach of lees er bijvoorbeeld een boek over.

Vrolijk jezelf voor nu alvast op met een fijn moodboard vol geel!

CC foto: Hanslinda

Iets opgeven heeft een negatieve bijklank. Opgeven wordt snel geassocieerd met zwakte. Toch kun je het ook omkeren. Misschien ben je, als je iets durft op te geven, juist sterk genoeg om iets los te laten. Dat de keuze om iets op te geven te maken heeft met kracht.

Denk eens na en probeer te zien waar je nog vast houdt, terwijl je misschien beter los zou kunnen laten. Dúrf op te geven

Foto CC

Een blog over loslaten

Gewoon proberen
Je kunt het zweverig vinden, maar je kunt het ook gewoon dóen en kijken hoe je het vindt. Maak een korte affirmatie voor jezelf. Dat wil zeggen: bedenk een korte zin die je gemakkelijk kunt onthouden.

Het is belangrijk dat je een goed en positief gevoel krijgt bij die zin. Daarnaast is het belangrijk dat het over jou en jouw leven gaat. Een affirmatie kan iets zijn als: ‘Ik hou van mezelf en heb vertrouwen in het leven’. Of: ‘Ik sta open voor positieve dingen’. Of: ‘Ik ben veilig’. Of: ‘Vanaf nu vertrouw ik op mezelf’.

Krachtig!
Een affirmatie kan helpen meer vertrouwen te krijgen in een vervelende of moeilijke situatie, in het leven of in jezelf. Weet dat hoe korter de affirmatie is, hoe krachtiger deze kan zijn!

Als je een affirmatie hebt geformuleerd, kun je deze opschrijven en bijvoorbeeld in je portemonnee stoppen – zodat je ‘m vaak tegen komt.
Of zet ‘m als herinnering in je telefoon, zodat je er regelmatig aan herinnerd wordt.

* Zie evt ook de laatste oppepper / mijn blog afgelopen maandag.

Meer inspiratie:

Foto CC