Verbijsterd kijk ik naar m’n laptopscherm. Dansten er net nog honderden woorden. Opeens is het helemaal zwart. Geïrriteerd druk ik herhaaldelijk op de aan-knop, check het snoer en probeer een ander stopcontact. Maar het apparaat geeft geen kick. Overleden. En laat ik nou net in Cairo zitten.

Computeringewanden
Langzaam stijgt mijn hartslag. ‘Wat moet ik doen? Morgen moet ik een stuk inleveren. En zonder laptop kan ik niet werken’, roep ik al rondjes rennend door de hotelkamer. Thuis zou ik direct mijn broer bellen, die me altijd helpt met computerissues en wiens kinderkamervloer al bezaaid was met koperdraadjes, printplaten en overige computeringewanden. Jeroen struint ondertussen driftig het internet af en roept opeens enthousiast; ‘Hé, twee straten verderop zit een winkelcentrum vol computerzaken.’

Desktop met een handvat
Als we het vier verdiepingen tellende gebouw binnengaan, valt onze mond open van verbazing. ‘Wow, als mijn broer hier zou rondwandelen, zou hij nooit meer wegwillen’, schater ik, terwijl ik in de tientallen glazen hokjes naar binnen gluur, waar jongens printplaten zitten te solderen, laptoptoetsenbordjes vullen en printers uit elkaar schroeven. Eén vraagt of Jeroen’s camera ook stuk is en of hij hem even moet openschroeven. Over de trappen sjokken jongens met half open hangende desktops die hier allemaal aan de bovenkant een handvat hebben. Opeens snap ik waarom.

Wanden vol moederborden
Omdat de accu al enkele dagen vreemd doet, vermoeden we dat die het probleem is. Helaas is die in dit nerd paradise niet zo snel gevonden. ‘Ga naar Tiger Computers, nee probeer PG Stores, oh nee 2Bcomputers heeft HP, nee ga naar Friends die hebben accu’s, sturen de nerds ons van hokje naar hokje. In eentje met een tapijt knielt net één van de computerboys, het blijkt omgebouwd tot bidruimte. Andere jongens werken net een bak noodles naar binnen, zittend tussen wanden vol moederborden en stellagekasten waar laptops als boeken in zijn geschoven. Een knul met een dienblad vol thee zigzagt tussen de bakken vol viezige toetsenborden, muizen, pc ventilatoren, kabels, routers en modems. Deze chaos vind je in Nederland alleen nog maar op zolderkamertjes.

Mijn hart klopt in mijn keel
Een slimmerik die evenmin de juiste accu heeft, vraagt in gebrekkig Engels of hij zal checken of dit wel het echte probleem is. Nerveus kijk ik naar de open liggende laptops op zijn bureau. Wat als hij er een potje van maakt? Ik stem toe maar de angst slaat me om de keel als hij ook mijn elektronische schatje in enkele seconden openschroeft. Gelukkig gaat hij ook net zo snel weer dicht en na wat gepruts met adapters en een paar keer de accu eruit te hebben geklikt, lukt het hem tot mijn verbijstering de laptop te reanimeren. De oplader blijkt één van de problemen, wat vreemd is omdat in een eerder hokje een nieuwe adapter de laptop niet aan de praat kreeg.

Praten met de computer
Ik grinnik als de jongen het, voor mij zo bekende, zwarte schermpje opent en met het intikken van wat DOS-commando’s checkt of alles het weer goed doet. Zichtbaar ontspant hij en het is net alsof ik mijn broer zie die ook altijd kalmeert als hij eindelijk direct met de computer kan ‘praten’. Computernerds blijken wat dat betreft overal op de wereld hetzelfde.

Elfstedenkoortsige bekenden
Bijkomend voordeel van mijn vakantiehuisje is dat het pal aan de Elfstedentochtroute ligt. Nu is dat voor mij niet zo spectaculair, want mijn ouders wonen vlakbij de Zwette, dus wij hadden in 1997 locatietechnisch ook niets te klagen. Maar het was wel een leuk wetenswaardigheidje voor al mijn Elfstedenkoortsige bekenden op de sociale media, die elders in het land hun ogen panisch op de thermometer gericht hielden.

Vandaar dat ik mezelf kroonde tot Rayonhoofd van Stavoren (met hierbij mijn oprechte excuses aan het echte Rayonhoofd van dit stadje voor het jatten van zijn titel), en hield ik iedereen dagelijks op de hoogte van de dikte van de ijskorst.

Helaas was er helemaal geen ijskorst.
Het water stroomde en stroomde, hoezeer de weermannen en -vrouwen ook spraken van extreme kou en dergelijke. Het leek wel alsof de sloot zich er niks van aantrok. Terwijl ik de mensen in Holland graag wilde verblijden met een blij bericht. Als het ijs deze week zo dik zou groeien dat het zelfs mij zou houden, zou het helemaal goed komen met de Tocht der Tochten.

Gillen in het pikkedonker
Die hoop wilde ik ze geven, als Rayonhoofd Ad Interim. Want het zou zo mooi zijn. Ik wil net zoals in 1997 weer eens om vijf uur ’s ochtends door mijn moeder uit bed gehaald worden, om met drie maillots onder mijn spijkerbroek aan de kant van de Zwette te staan en te gillen naar al die mannen en vrouwen die in het pikkedonker richting Sneek schaatsen, met een hele dag vol kou en wind en ontberingen voor de boeg.

Witte weilanden
En daarna wil ik de hele dag voor de televisie zitten, en om elf uur ’s ochtends al boerenkoolstamppot eten omdat de magen al knorren. En dan maar kijken naar die beelden uit de helikopter. De beelden van zwoegende schaatsers en van de scheuren in het ijs, en de witte weilanden en de dweilorkesten bij de stempelposten.

Snap dat dan
Toen we twee jaar geleden zo’n strenge winter hadden, moest een van mijn broers voor zijn werk naar Israël. ‘Als er een Elfstedentocht komt, kom ik terug’ zei hij. Terwijl hij hem niet eens zou schaatsen. Veel mensen snapten dat niet. Ik wel. Hij dacht ook aan boerenkool en maillots onder de broek en het bruggetje over de Zwette.

Er ligt nog geen ijs in de sloot van Stavoren. Maar zodra het oangiet, ben ik terug. Om mijn taak als Reserve-Rayonhoofd op mij te nemen. Zodat die tocht er eindelijk weer eens komt.

CC Foto: privébezit

Drie maten te grote fleecetrui
‘Denk tweemaal of je gaat. De sfeer op Tahrir kan zo omslaan. En ga niet alleen. Onlangs is er weer een vrouw aangerand.’ Van alle kanten word ik gewaarschuwd. Maar als freelance journalist is het een tikkeltje lastig om vanuit je hostel de sfeer op het plein te verslaan. Dus wandel ik in een ver over mijn kont vallende blouse en drie maten te grote fleecetrui met Jeroen naar het plein wat uitpuilt met Egyptenaren die stil staan bij 1 jaar revolutie.

Vanaf papa’s schouders
‘Weg met het militaire regime.’ Met hese stem schreeuwt een jonge gast, staand op de wiebelende schouders van zijn vrienden, telkens nieuwe slogans, die al klappend door de omringende menigte worden herhaald. Een meisje met Egyptische vlaggetjes op de wangetjes slaat het nieuwsgierig gaande vanaf papa’s schouders.  Niemand schijnt zich er iets van aan te trekken dat op een podiumpje verderop bebaarde Moslimbroeders prevelend op de knieën vallen voor hun middaggebed. ‘Where are you from’, vragen vele jongens die met ons op de foto willen en vervolgens ‘Welcome in Egypt’ roepen.

Revolutie blijkt commercieel product
We struikelen over de eettentjes, zonnebrillenkraampjes en kleedjes met feestmutsen (waar ik overigens niemand mee zie lopen). Revolutie blijkt ook een commercieel product. Snel stop ik mijn handen in mijn zakken als het zoveelste mannetje met verfpotjes ongevraagd een Egypte vlaggetje op mijn hand wil schilderen. Ik grinnik als twee jongens langslopen, blazend op Vuvuzela’s!

Uiterst ongeschikt voor demonstraties
In theorie is het Tahrir plein gek genoeg uiterst ongeschikt voor demonstraties. Feitelijk is het een enorme rotonde waar zeven drukke wegen op uitkomen en staat het vol met ouderwetse, groene, metalen hekken waar je met geen mogelijkheid overheen kunt, in Nederland absoluut verboden bij grote mensenmassa’s.

Een hand die over mijn lichaam glijdt
En net als het zo druk begint te worden dat mensen elkaar dreigen te verdrukken, stuiten Jeroen en ik op zo’n hek. Met moeite manoeuvreren we er omheen. En terwijl de tientallen mannenlichamen tegen me aandrukken voel ik in mijn zij een hand die over mijn lichaam naar voren probeert te glijden. Omdat omdraaien onmogelijk is, werk ik me zo snel mogelijk naar voren, met mijn armen alle mannenhanden wegmaaiend. Een lange jongen met Palestinasjaal ziet het en trekt me uit de menigte, terwijl ook Jeroen met zijn twee camera’s er doorheen worstelt iemand wegduwend die zijn horloge van zijn pols probeert te grissen.

Een haag van mannen
Een paar uur later is het opnieuw raak. Jeroen en ik staan midden op het plein even met een activist te praten als ik keihard in mijn bil wordt geknepen. Woest draai ik me om en Jeroen probeert de knaap in zijn kraag te grijpen, maar die glipt weg. Binnen enkele seconden vormt zich opeens een haag van mannen om ons heen die elkaars armen vasthouden. Ik schik, niet begrijpend wat er gebeurt. Maar met de kring blijken de mannen anderen op afstand te houden en helpen ons zo uit het gedrang weg te komen. Een bizarre ervaring.

Gestript
Ondanks de kleine incidentjes vind ik het een bijzondere dag waar ik ’s avonds bij BNN Today op Radio 1 verslag van doe. Geschrokken lees ik echter de volgende ochtend op internet hoe een Amerikaans-Egyptische vrouw diezelfde avond op het Tahrir plein door tientallen mannen is aangevallen en zelfs van haar broek werd ontdaan. Dat het meenemen van een man je veiligheid evenmin verzekert, blijkt uit het verhaal van een buitenlandse vrouw die enkele uren later wordt aangevallen, gestript en zelfs in een ambulance moet worden afgevoerd. Een dag erna verschijnt er zelfs een filmpje op internet van een blond Nederlands meisje.

Seksueel gefrustreerd
Ik besef dat ik misschien wel geluk heb gehad en begin mij af te vragen hoe vrouwelijke journalisten hier nog langer verslaggeving kunnen doen? Waarom doen Egyptische mannen dit toch? En niet alleen bij westerse vrouwen. Deze seksuele intimidatie is voor Egyptische vrouwen helaas dagelijkse realiteit. Veel heeft het er denk ik mee te maken dat veel Egyptische jongens seksueel gefrustreerd zijn omdat ze door hun economische situatie geen vrouw kunnen trouwen. Ook speelt de toegenomen populariteit van de wahabisten een rol, die een vrouw vooral als kinderfabriek zien en als een lichaam voor gelegitimeerd genot.

Culturele revolutie
Het vervolgen van de daders zou een eerste stap zijn, maar is denk ik vooral symptoombestrijding. Wat mij optimistischer maakt is dat twee Egyptische jongens die op Tahrir getuigen waren van een aanranding, hier nu op tv een discussie over willen starten. Want om de seksuele intimidatie echt te stoppen is er een ware culturele revolutie nodig. Helaas leert de geschiedenis ons dat die niet in een paar jaartjes voltrekken.

Fotografie ©Jeroen van Loon

Muisjes in een kattenasiel
Misschien komt het doordat toeristen na de revolutie Egypte massaal de rug toe hebben gekeerd. Of misschien is het nooit anders geweest. Maar wandelend door Cairo voelen we ons twee vetgemeste muisjes trippelend door een asiel vol uitgehongerde katten. Overal wil iemand iets van je. Zo maken we op dag één de standaard fout door een man die ons aanspreekt te vertellen dat we op zoek zijn naar een bepaald hotel. ‘Ah, ik weet een veel betere plek’, springt hij erop in en het kost ons zeker tien minuten om de lastpak weer van ons af te schudden.

You want money?
Een pindaverkoper in Islamitische Cairo slaagt er iets minder goed in om zijn gedachten voor zich te houden. ‘You want some money, euh peanuts?’, roept hij waarop hij blozend een hand voor zijn mond slaat en volgens mij het liefst achter zijn karretje vol zonnepitten zou willen kruipen. Als we even op onze kaart spieken, horen we achter ons; ‘You have to go in this direction’. Naïef kijken we op, recht in de grijns van een Egyptenaar die naar de ingang van zijn winkel wijst.

Estland
En hoewel het de wangen van ‘bedenker’ Evert ten Napel vast doet glimmen, geeft het ons acute huiduitslag dat elke straatverkoper en taxichauffeur hier schaterend ‘Achtentachtig Allemachtig Prachtig’ uitroept, op het moment dat ze erachter komen waar we vandaan komen. Via expats horen we dat Egyptenaren voor vrijwel elke nationaliteit een standaard zinnetje hebben. Zo worden de Canadezen om de oren geslagen met één van hun nationale whiskymerken en gaat het bij de Engelsen altijd over hun voetballers. Probeer ‘Estland’, is hun enige tip.

Amsterdam-West
En dit blijkt inderdaad verbluffend goed te werken. De eerste straatverkoper druipt teleurgesteld af, de tweede blijft nadenkend achter en de derde mompelt alleen ‘Estonia number one, Egypt number two’. Maar eenmaal in de taxi gaat het fout. ‘Estland, waar ligt dat? En welke taal spreken jullie dan? En hoeveel mensen wonen er? En wat voor staatsvorm heeft jullie land? ’ Hakkelend verzinnen we wat antwoorden maar hebben er na vijf minuten genoeg van en geven geïrriteerd toe uit Nederland te komen. ‘Aaah, Holanda!! Achtentachtig allemachtig prachtig!, schalt het wederom door de witte Lada waarna we overstelpt worden met een stortvloed aan anekdotes over Amsterdam-West waar de taxichauffeur twee jaar als shoarmaverkoper heeft gewoond en van zijn Surinaamse buren Engels heeft geleerd.

De gewiekste muezzin
Als we onze staan te verbazen over de imposante Sultan moskee, en er het minst op bedacht zijn, lopen we onbewust de gewiekste schooier van de stad tegen het lijf. Hij vertelt de muezzin, de oproeper voor het gebed, te zijn en wil ons de imposante minaretten laten zien. Opgewonden lopen we achter hem aan, denkend dat we tegen een gouden kans zijn aangelopen. Eenmaal bij de trap staat de ‘conciërge’ van de moskee echter al met opgeheven handje klaar. Schoorvoetend duwen we hem wat ponden in de hand en krijgen boven van de muezzin direct een uitbrander omdat we eerlijk waren geweest over dat we geen student meer zijn. ‘Fout! Je moet gewoon zeggen dat je studentenkaart in je hotel ligt’, brengt hij ons in een minutenlange preek aan ons verstand. Over het dak wandelen vertelt hij niet langer zelf de oproep te doen maar te mogen bepalen welke muezzins-in-opleiding slagen of niet. ‘Maar ook al zingen ze vals, ik keur iedereen goed. Anders zouden ze zonder werk komen te zitten en dat zou toch tragisch zijn.’ Met een serieuze blik knik ik, maar van binnen grinnik ik, opeens begrijpend waarom Cairo zoveel vals zingende muezzins rijk is. Als we de trap weer afdalen, staat dit keer de muezzin ons zelf op te wachten, wederom met het welbekende opgeheven handje…

Mini en maxi
De skischool herinnert me direct aan de besmettelijke hysterie van wintersporters. Bij elke baan zijn 4 mensen actief. Klunzen en profs, mini en maxi, onvermoeibaar en bezweet. Iedereen wil op sneeuwvakantie. Ondertussen galmt er een luide stem door het gebouw: ‘Omhoog, en zakken, en weer omhoog… Moet je poepen? Niet te veel gaan zitten!’

Beginners
Bij baan 2 ontmoet ik mijn partners. Floris – 4 jaar – en Lotte – van dezelfde leeftijd schat ik – met haar grote zus. Floris heeft één jaar ervaring en maakt met gemak een pizzapunt. Lotte is een losse fladder en vindt het interessanter als haar ‘puntjes ruzie maken’. Ze kijkt constant in de spiegel en kletst ondertussen onafgebroken door over haar kerstboom met snoep en de kindersinas die zij straks gaat drinken. ‘Ga jij ook vuurwerk afsteken?’

De eerste keer
Ik moet me duidelijk bewijzen als ik straks de borstelbaan betreed. Gelukkig is onze juf in haar element. ‘Zo Brenda heb jij wel eens op ski’s gestaan’, vraagt ze op een irritante, kindvriendelijke toon. ‘Nee, nog nooit’, moet ik antwoorden. En terwijl ik meerdere malen – in volle vaart, achteruit – van de baan word geslingerd, laat Floris (van 4!) zien hoe het moet.

1-1
Eén nul voor de kleine man. Ik houd de moed erin en krijg eindelijk ‘het gevoel’. Ik beweeg me op en neer als mijn partner de baan mag verlaten. Van boven suist hij naar beneden, maar vergeet daarbij één ding… Zijn pizzapunt, of de steunbalk. Of beide. ‘Bukken, bukken, bukken, auw!’ Als een noodrem brengt de balk hem tot stilstand. ‘Eén één’, schiet er even door me heen, ‘zijn arme snoetje.’ Ik houd mijn hart vast voor mijn eerste noodlanding in het Oostenrijkse gebergte…

© Foto: Getty Images

Moeilijk kijken etc.
Over die wielrenners kan ik kort zijn: die waren ontzettend leuk. Beetje schuchter, maar heel aardig. Ze beantwoordden allemaal braaf mijn vragen. Alleen Cancellara had geen tijd, want die was moe/ moest rusten/ keek een beetje moeilijk/ zat de hele middag met een of andere Zwitserse journalist te beppen zodat er geen tijd was voor een Nederlands chickie.

Maar ach, die dingen gebeuren. De rest was dus ontzettend lief. De staf, en de renners. Maar wat bijna net zo gek was als de ontmoeting met sporters waar je huizenhoog tegenop kijkt, was de omgeving waarin wij verkeerden.

Nou, waar zat je dan?
Wij zaten namelijk in een Duits vakantiepark op Mallorca. Alles was Duits. Iedereen sprak Duits. Alle gasten waren Duits. En naast de renners en die twee Nederlandse journalistes was het overgrote deel van de gasten oud.

Reinhard en Martha
‘s Avonds was er een lopend buffet waar je -dat moet gezegd worden- behoorlijk lekker eten kon opscheppen. En daarna kon je aan grote ronde tafels plaatsnemen. Wij, fotografe F. en ik, zochten altijd een tafel voor ons alleen, omdat we al de hele dag met onbekenden moesten praten.

Als je dan even vrij bent, heb je geen behoefte om ook nog het levensverhaal van Reinhard en Martha uit Darmstadt aan te horen. Hoe interessant hun leven ongetwijfeld ook zal zijn. Want daar twijfel ik niet aan, Reinhard en Martha!

Ik verzin het zelf wel
Bovendien, en dat was ook een beetje het probleem, wist ik al lang hoe het leven van Reinhard en Martha eruit zag. En ik wist ook hoe hun buren, Klaus en Agatha uit Bremen woonden, en wat voor werk de man van de weduwe Schwarzmann deed.

Want dat verzin ik altijd zelf. Dat is mijn probleem. Altijd als ik nieuwe mensen ontmoet, weet ik binnen drie seconden wat voor werk ze doen, hoe hun huis eruit ziet, en waar hun laatste ruzie over ging.

Oh oh, risotto
Het gaat automatisch. En het is een zegen (want ik heb van die rijke fantasie toch mooi mijn werk gemaakt), maar het is ook een vloek. Het is nogal vermoeiend, al die levens van al die mensen.

Zag ik een stel van middelbare leeftijd aan tafel zitten. Hij at risotto met schelpdiertjes. Zij keek behoedzaam. Dan denk ik meteen: Zij heeft net bij het buffet nog tegen hem gezegd dat hij beter geen schelpdiertjes kan eten. Of was hij soms vergeten wat er anderhalf jaar geleden was gebeurd in dat restaurant in Bonn? Nou, dat was geen fraaie lucht, die ze naderhand rook in de badkamer. Maar ja, hij was zo koppig, haar Johann. Hij dacht per slot van rekening ook dat hij zelf wel een dakkapel zou kunnen bouwen. Maar ondertussen zat ze al mooi een half jaar in dat oranje plastic. En och, hoe dat kon klapperen wanneer het hard waaide!

Doorgedraaid
Dat denk ik dan allemaal. En bij het volgende stel verzin ik wel wat anders. Kunt u zich voorstellen dat ik na een week op dat vakantiepark helemaal doorgedraaid was?

Ik moet hier iets op verzinnen. Misschien moet ik het maar opschrijven ofzo. Ben ik het in ieder geval kwijt.

CC Foto: privébezit

Slapen in het centrum & stappen
Je slaapt in het Meriem Hotel in hartje centrum op maar vijftien minuten lopen van het beroemde Jemaa el Fna-plein, en dat is handig als je het nachtleven van Marrakech wilt induiken. Club So, die net geopend is, is bijvoorbeeld echt een bezoekje waard. Ga voor je stapavond een hapje eten in een van talloze restaurantjes, waar de Marokkaanse keuken je al vanaf de stoep tegemoet geurt. Wil je niet met het eerste het beste toeristententje genoegen nemen, kies dan voor Dar Fakir. Deze Riad ligt midden in de Medina en bereik je via de smalle, donkere steegjes. Maar het beste is om even te reserveren, dan word je netjes bij de hoofdstraat opgehaald.

Omgeving Marokko
Zo vaak ben je niet in Marokko, dus reserveer ook wat tijd om de omgeving van Marrakech te verkennen. Daar liggen namelijk de mooiste hotels met uitzicht over de uitloop van het Atlasgebergte. Je kunt er zelfs skiën, mocht je dat willen. Maar aangezien er geen gipsvluchten vanuit hier naar Nederland vertrekken, zouden wij het lekker bij het uitzicht houden. Je kunt ook de Terres D’Amanar (34 kilometer buiten Marrakech) bezoeken, waar je vanuit een kabelbaan of op een zeer wankele loopbrug de bergen van dichtbij kunt bekijken. Stop tussendoor om te lunchen in de Ecolodge. Daar kun je overigens ook overnachten, wil je wat meer dagen in de natuur doorbrengen.

Krijg je geen genoeg van het Marokkaanse buitenleven, breng dan een bezoek aan Beldi Country Club (6 kilometer buiten Marrakech). Hoe prachtig ook, we adviseren je er niet langer dan een dag te blijven. Althans, als je daarna ook nog van je vakantiebudget wilt genieten. Plan je avond als volgt: nuttig een driegangendiner (ca. € 30) op het prachtige terras en strijk daarna neer bij een van de vele zwembaden. Maak de dag af in de spa voor een ontspannende hamambehandeling (€ 26), waarna je uitgerust en verzadigd weer kunt afdalen naar je eigen hotel.

Zeker doen dus:
- Club So, Sofitel: Rue Haroun Errachid, Quartier Hivernage
- Terres D’Amanar
- Beldi Country Club

Dit is bij de prijs inbegrepen
- 8-daagse reis met hotelovernachting in het Meriem Hotel
- Uitgebreid ontbijt
- Directe retourvlucht Amsterdam – Marrakech
- Unieke Viva korting van 50 euro per boeking met de kortingscode: ‘Vivadiscount’

Wat kost dat?
Je betaalt vanaf 349 p.p. (obv. 2 personen) voor acht dagen Marrakech. Dit is inculsief de unieke Viva lezereskorting van € 50 per boeking. Als je nu snel boekt, komt er ook nog is een vroegboekkorting van 50 euro (p.p.) bij!

Ook naar Marrakech?
Je kunt het Meriem Hotel terecht tussen 19 februari  t/m 19 mei 2012. Boeken kan via Corendon met behulp van de kortingscode ‘Vivadiscount’.

Maar niets blijkt minder waar. Zo glijden onze ogen verbluft over het veranderende woestijnlandschap in Zuid-Israël. Bergen waar de witte hoekige patronen op lijken te zijn geschilderd. Scherpe okerkleurige kliffen die door de felblauwe lucht snijden. En kilometerslange kraters waarbinnen witte, bruine, en pikzwarte grintbergen een bizar contrast vormen. En in een mysterieuze oase vol woeste palmbomen klappen we onze daktent open en genieten van de ondergaande zon die de in bizarre vormen gepolijste rotsen om ons heen zachtroze kleurt.

Apothekerskast in de fik
Waarom fikt die zooi nou niet? Gefrustreerd gooien we in de woestijn in Jordanië nog een dor struikje op het vuur, het enige hout wat we in de wijde omgeving kunnen vinden. Het ruikt raar, rookt heftig, verschrompeld, maar brandt niet. De volgende dag lopen we een Jordanese bedoeïen tegen het lijf die naar dezelfde onkruidstruikjes loopt, er wat takjes afplukt en ze onder onze neus duwt. Arabische kruiden, vertelt hij trots terwijl hij van struikje naar struikje loopt en wij het hele Arabische kruidenspectrum onder onze neus geduwd krijgen. Enthousiast legt de bedoeïen uit hoe de kruidenextracten ook tegen kwaaltjes, van menstruatie- tot maagpijn helpen. Met schaamrood op de kaken lachen we vriendelijk en laten maar achterwegen dat we de vorige avond zijn apothekerskast in de fik hebben geprobeerd te steken.

In boxershort
Als we enkele dagen in de woestijn bivakkeren, merken we pas hoeveel dieren er rondhuppelen. Zo zien we schattige dikbuikige woestijnmuisjes, een familie steenbok die eenvoudig een loodrechte rotswand opklautert en horen we ’s nachts hyena’s. Op een ochtend worden we wakker van een zacht geritsel. Vrijwel geruisloos maakt Jeroen de tent een stukje open, steekt zijn hoofd eruit en slaakt een kreet. ‘Een wolf!’ Nieuwsgierig spiek ook ik door de kier en zie tot mijn ontsteltenis dat het grijze dier één van Jeroens sandalen in zijn bek heeft. Pijlsnel klimt manlief de tent uit, grijpt een mes en sprint in boxershort de wolf achterna die er ondertussen met een maatje vandoor gaat. Na zo’n vijftig meter laat het dier de sandaal gelukkig vallen. ‘Afgekloven en onder het slijm’, klaagt Jeroen als hij hijgend terugkeert. Er valt echter nog prima op te lopen en het vormt een welkom bewijsstuk voor ons ongeloofwaardige verhaal.

Lijkenlucht
In de Sinai in Egypte komen we tot de meest vreemde ontdekking. Als we rustig aan het koken zijn, ruiken we opeens een penetrante lucht die mij het meest aan de geur van een overleden kat doet denken. Het is echter al donker en dus vinden we het niet zo’n goed idee om op onderzoek uit te gaan. En gelukkig ruiken we na een half uurtje niets geks meer. Maar als de volgende ochtend Jeroen op het dak staat om de tent in te klappen, vraagt hij opeens ‘Hé, ligt daar niet een dode kameel?’ Het dier nog geen twintig meter van onze auto bleek zo’n goede schutkleur te hebben dat we hem over het hoofd hadden gezien. Maar zijn geur verraadt hem!

Klotsende oksels
Er is eigenlijk maar één persoon die zichzelf in het zweet werkt. En dat ben ik. Ik heb mijn vriend op een terras tussen die Spanjaarden achtergelaten en ploeg mezelf met klotsende oksels een weg door de Zara. Want zelfs op vakantie MOET ik shoppen. Ook al vallen de mussen van het dak. Een paar jaar geleden, toen ik in New York was, idem dito. Central Park? Het Guggenheim Museum? Niet gezien. Want ik was te druk met winkelen. En dat ben ik eigenlijk altijd. Er gaat geen week voorbij dat ik niets koop. Alsof ik niet genoeg jurkjes, pumps en shirtjes heb.

Afkicken
Vandaar dat ik, na die vakantie in Spanje en geïnspireerd door Laura de Jong en haar project Free Fashion Now, heb besloten om af te gaan kicken. Ik wil dit jaar geen Zara, River Island en H&M meer zien. Want vanaf 1 januari koop ik geen kleding, panty’s, ondergoed en accessoires. Een heel jaar lang. (slik..)

Rode cijfers
Elke dinsdag kun je in mijn blog lezen hoe goed of dramatisch me dat afgaat. Ik hoop dat ik me bewuster word van wat ik uitgeef. Dat ik eindelijk eens uit de rode cijfers kom. Dat ik ga inzien dat ik meer dan genoeg kleding heb. Zo veel dat ik elke dag een andere outfit aan kan. Waar ik dan weer foto’s van ga maken voor dit blog. Gelukkig las ik op het forum dat ik niet de enige ben die een jaar wil gaan detoxen, dus als ik shoppend ten onder dreig te gaan, willen jullie dan mijn buddy zijn? Dan ben ik die van jullie.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

Links: Een kleine greep uit de kleding waar ik het dit jaar mee moet doen.
Midden: Al mijn schoenen op een rijtje. Nou ja, bijna allemaal.
Rechts: Ik en mijn kledingkast. (Foto: Marcel Antonisse)

© Foto’s: privé bezit en Marcel Antonisse

Very very safe for you
Even twijfelen we. Maar zijn dan toch eigenwijs. Wij die op Israëlische militairen lijken, dat zal toch wel meevallen? Na diverse telefoontjes, roept één van de Palestijnen opeens: ‘You can go. It’s now very very safe for you.’ Maar niet voordat ze allebei met mij voor de Landrover op de foto zijn gegaan. Met een brede glimlach zwaaien ze ons uit. ‘Sorry dat u zo lang bij dit checkpoint moest wachten.’

Enorme sleutel
Lachend rijden we verder, terwijl we ons verwonderen over hoe we honderden meters terug nog over een gladde snelweg vol gloednieuwe Israëlische auto’s reden, en we nu kleine Arabische winkeltjes passeren en een standbeeld van een sleutel met de tekst ‘We will return’.

Witte vlag
Als steeds meer hoofden onze kant opdraaien en mannen niet begrijpend hun hand opsteken, bekruipt ons echter een angstig gevoel. Zouden de militairen toch gelijk krijgen? Opeens wens ik een witte vlag bij me te hebben, waar ik hard mee kan gaan zwaaien. ‘Nee, we zijn geen Israëliërs! Echt niet’, wil ik uitschreeuwen. ‘Kijk dan naar ons nummerbord. Er staat geen IL maar NL.’

De blikken ontspannen
Als we op het centrale plein de auto parkeren en de omstanders uitleggen dat we geen Israëlische militairen maar Nederlandse toeristen zijn, ontspannen de blikken, worden handjes geschud en klinkt uit alle hoeken klinkt ‘Welcome in Jericho’.

Stenen
Maar enkele dagen later verlang ik nog veel sterker naar mijn witte vlag. Zoekend naar een mooie weg door de bergen, rijden we verkeerd en belanden in een ieniemienie Palestijns dorpje. Vloekend draai ik mijn raampje open, zet mijn allerliefste glimlach op en zwaai naar alle voorbijgangers. Kinderen op een heuveltje zie ik echter met hun hand naar de grond gaan. ‘Hollandi! Toerists’, roep ik. En goddank verstaan enkele ouders ons, en manen de kinderen de stenen weer terug te leggen.

Wapperend rood-wit-blauw
Een maand later bezoeken we Jericho opnieuw, maar nu met aan de zijkanten van onze auto twee Nederlandse vlaggetjes. Opnieuw draaien de hoofden, zijn er de niet begrijpende blikken. Maar als de ogen het wapperende rood-wit-blauw ontdekken, gaan de duimpjes de lucht in. Welcome in Jericho’, schreeuwen ze door de open raampjes naar binnen. Opgelucht lachen we terug. Wat een Nederlandse vlag wel niet kan doen.

 © Beeld: Jeroen van Loon

Waarschijnlijk hangt kerst jullie zo onderhand de keel uit. Of lijkt het na een heftig Oud en Nieuw alweer maanden geleden. Toch wil ik er in dit blog nog iets over kwijt. Rond kerst in Israël zijn, vond ik namelijk een aparte ervaring.

Arafat achter de kerstboom
Zo is het bizar om te merken dat juist in dit ‘heilige land’ op veel plekken met eerste kerstdag gewoon alles open is. ‘Nee, wij Joden doen niet aan kerst, is het enige commentaar.’ In het centrum van Bethlehem grinnik ik als ik achter de gigantische kerstboom op het centrale plein een enorm portret van Jasser Arafat zie hangen. In mijn hoofd waren Nazareth en Bethlehem nog altijd schattige christelijke dorpjes. Dat het door Palestijnen bevolkte, rommelige, drukke steden zijn, liet mijn godsdienstleraar op de middelbare school even achterwege.

Christelijke opvoeding dieper in me
Verbaasd merk ik hoe ook mijn hart sneller gaat kloppen als ik in de Heilige Grafkerk in Jerusalem de rots aanschouw waarop Jezus gekruisigd moet zijn. Huh? Van al die Bijbelverhalen geloof ik toch geen snars? Waarom voelt het dan toch bijzonder om al die plekken in het echt te zien, die ik ken uit de Bijbelverhalen die ik als klein nog naïef meisje minstens honderd keer heb gehoord? Langzamerhand besef ik dat ik weliswaar niet meer kan geloven, maar die christelijke opvoeding dieper in me zit dan ik had verwacht. En tsja, is dat eigenlijk erg?

Nigerianen storten zich op de grond
Dit gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon als zich honderden Nigerianen de grot in Bethlehem inpersen waarvan men zegt dat het de plek is waar de stal stond waar kindeke Jezus ter wereld is gekomen. Met tientallen gelijk proberen ze de gouden ster te kussen die de plek markeert waar de kribbe moet hebben gestaan. Pas als een gids ze tot de orde roept, vervolgen ze hun weg en storten zich enkele meters verder op de grond om minutenlang op hun knieën in een luidruchtig gebed te verzinken met hun handenpalmen naar de hemel gericht en hun lichaam dat heftige bewegingen maakt. Nee, op zo’n moment voel ik me weer bizar ongelovig.

Achterdeurtje
Waar ik tenslotte tranen van in mijn ogen krijg, is het verhaal van de Palestijnse Claire Anastas in Bethlehem, wiens huis vrijwel compleet is ingesloten tussen de gekke kronkels van de zes meter hoge afscheidingsmuur die vlak langs haar huis loopt. De belangrijkste straat die eerder voor haar huis langs liep, is veranderd in een smalle doodlopende steeg waardoor Claire al haar klandizie is kwijtgeraakt. Om over de behandeling van haar en haar familie door de Israëlische militairen nog maar te zwijgen. Claire heeft speciale houten kerststallen gemaakt met een muur er dwars doorheen. ‘Net als hier’, verzucht ze. ‘Maar aan de achterkant van de stal hebben we een klein achterdeurtje gemaakt, omdat we altijd hoop blijven houden op een oplossing.’ Ik hoop dan ook dat 2012 de mensen in Bethlehem dat achterdeurtje geeft.

© Foto’s: Jeroen van Loon

Van hier tot Tokio
Op diverse vergelijkingssites kun je vliegtickets zoeken bij alle aanbieders, en daar rolt vrijwel altijd binnen een paar seconden een heel aantrekkelijke deal uit. Ik ben daar gevoelig voor. Als ik zie dat ik in maart voor maar 550 euro per persoon retour Tokio kan, denk ik: verdorie Petra, waarom heb je nog niet geboekt?

Hevig verlangen
Behalve voor Tokio zoek ik de prijzen voor New York (daarvan heb ik na mijn eerste bezoek nog lang geen genoeg), voor Stockholm (leuk in de winter dus op korte termijn aantrekkelijk), voor Barcelona (daar is het nu al lekker warm dus óók op korte termijn aantrekkelijk), voor Toronto (daar verhuist een vriendin binnenkort naartoe) en voor alle andere bestemmingen die hoger of lager op mijn verlanglijstje staan. Ik mag wel zeggen dat er weinig is waar ik heviger naar kan verlangen dan naar mijn eerstvolgende reis.

Opgetrokken wenkbrauwen
Ik heb echter met mezelf afgesproken dat ik in 2012 nergens naartoe ga, een afspraak die ik heb bezegeld door het aan een heleboel mensen te vertellen. In april wordt namelijk het huis opgeleverd dat ik samen met mijn vriend heb gekocht – een van de weinige dingen waar ik nog sterker naar verlang dan mijn eerstvolgende reis, en bovendien een stuk concreter. Er zitten dus meer dan genoeg kosten aan te komen. Het zou me derhalve minstens een paar opgetrokken wenkbrauwen opleveren als ik aankondig ineens toch een paar tripjes in de agenda te zetten.

Heel even, heel levendig
Zodoende hebben vliegticketsites voor mij momenteel een vergelijkbare functie als Funda: ik kan naar hartenlust bekijken wat er voor mij allemaal níét in zit. Het is een soort ziekte om jezelf zo te kwellen, vermoed ik, maar op de een of andere manier is het uiterst bevredigend om te bedenken: ik zóú in maart de kersenbloesem in Japan kunnen zien. Dat idee alleen al, het me heel even heel levendig kunnen voorstellen, is het meer dan waard.

CC foto: Yoshimai

Zij zou varen
Het is een jaar later wanneer de dan veertienjarige Laura Dekker zonder veel ophef vertrekt vanuit Gibraltar. Het is stil aan de kade. Ze wordt alleen uitgezwaaid door haar manager en haar vader, die laten weten dat Laura straalde bij vertrek. De pers zelf was er niet bij. Het zeilmeisje had het even helemaal gehad met de Nederlandse media. Dat gevoel bleek wederzijds te zijn. Het is alsof Nederland blij was dat ze ging varen: eindelijk twee jaar verlost van Laura Dekker. Jong of niet jong, kind of geen kind, Laura zou varen! Al was het tot in de eeuwigheid. Zij zou varen!

Jonge God
Wat gebeurde er sindsdien? Heeft ze averij opgelopen? Is ze gezonken? Heeft ze een land gevonden waar men vriendelijker tegen haar doet dan hier? Wellicht heeft ze een liefje opgedaan in één of andere haven. Zo gaat dat hè, met zestienjarige bakvisjes. Ze botsen op tegen het gebronsde lijf van een jonge God met een trapje van buikspieren van schaamhaar tot borsthaar en ze zijn verkocht. Laura’s moeder was waarschijnlijk juist blij dat ze ging zeilen, omdat ze op open zee juist veilig zou zijn voor al die ranzige puberjongens.

Passaatwind
Niets van dat alles, Laura zeilt nog steeds. Ze heeft in haar reis om de wereld alle lengtegraden al gehad en vertrok op 13 december vanuit Kaapstad voor de oversteek over de Atlantische oceaan. Met nog drieduizend mijl en met de passaatwind in de rug is ze op weg naar de finish: het eiland Sint Maarten. Op zoek naar informatie stuit ik wel op schokkende koppen: ‘Laura gewond na klap van golf’. Gelukkig bleken de verwondingen mee te vallen. Laura laat weten dat de bloedsporen die ze heeft gemaakt in haar schuit haar lievelingskleur hebben. Bovendien passen ze goed bij haar boot. Daar spreekt een ware zeebonk.

Groots onthaal
Nog ongeveer een maand en dan zal Laura hebben bewezen dat een zeiltalent van zeventien jaar de wereld rond kan zeilen. Hoe je het ook wendt of keert, dat is een opmerkelijke prestatie. Hoe gaan we daar dan op reageren in Nederland? Tonen we dan ineens weer wel interesse? Sturen we de koningin naar Sint Maarten, of premier Rutte? Sturen we cameraploegen, zenden we de aankomst van Guppy live uit op televisie? Of zal de vaderlandse pers niet komen opdagen op de kade? Wat vind jij? Heeft Laura met haar prestatie een groots onthaal verdiend of niet?

CC foto: Steve-h

Tijdens deze ontspannen inspiratiedag ga je tijdens spirituele stoomcursussen de diepte in om je kennis en bewustzijn te vergroten en jezelf nog beter te leren kennen. De workshops vinden plaats op 4 februari van 10.30 tot 17 uur in het Congreshotel Kasteel Oud Poelgeest in de prachtige omgeving van Oegstgeest.

Wat krijg je?
Op deze Spiritainment-dag krijg je een workshop astrologie, gelaatkunde, mindfulness en meditatie, een lunch (inclusief drankjes) én een goodiebag.

Tip!
Voor maar € 75 kun je met twee personen blijven logeren op het landgoed inclusief
ontbijtbuffet. Overnachtingen kun je boeken via Historia Events o.v.v. Viva.

Kosten
Je betaalt maar € 69 i.p.v. € 199  voor een hele dag!

Ja, ik wil!
Boek meteen voor een dagje ontspannen en reserveer hier voor de workshop!

Deze aanbieding zit helaas vol!

Wil je weten wanneer we de volgende spiriworkshop organiseren stuur dan een mail naar  floor@viva.nl.

© Beeld: Peter van Hofweegen

Surrealistisch
Om na Turkije, Libanon en Jordanië plotseling door zo’n westerse enclave midden in de Arabische wereld te reizen, is een vreemde gewaarwording. Bijna surrealistisch. Thuis lees je vooral over de onderdrukking, het geweld en de doden. Maar nooit heeft iemand mij verteld dat dit land zo ongelooflijk veel op Nederland lijkt.

Blauwe fietspadbordjes
Dezelfde parken, akkers, bossen, koeienstallen, duingebieden, woonwijken. Ik verbaas me over de dezelfde blauwe fietspadbordjes in het centrum van Tel Aviv. En geniet er van dezelfde gezellige terrasjes vol levendige mensen in dezelfde kleding. In de supermarkt slaak ik een gilletje bij het zien van de bruine broden die ik zes maanden lang zo grondig heb gemist. Opgewonden haal ik ze door de snijmachine, die je hier zelf mag bedienen.

Schuldgevoel
Als ik merk hoe thuis ik me hier voel, bekruipt me echter een pijnlijk schuldgevoel. Want hoe eerlijk is het dat dit land hier is? Om het over de behandeling van de Palestijnen nog maar niet te hebben, die ik later met eigen ogen op de Westelijke Jordaanoever zal zien. Dat iedereen ons aanziet als Israëliër en ons zelfs regelmatig de weg vraagt, bevalt me nog veel minder. Diep in mijn hart wil ik niet lijken op mensen die de Palestijnen zo verschrikkelijk onderdrukken.

Aansprakelijk
Maar is deze reactie wel eerlijk? Zijn de Israëlische en Nederlandse cultuur niet oneindig met elkaar verweven, mede omdat veel Israëliërs ook uit Nederland afkomstig zijn? En betekent dit niet des te meer dat ook wij aansprakelijk zijn? En dat juist wij, die zo op deze mensen lijken, onze verantwoordelijkheid moeten nemen om Israël een halt toe te roepen?

Foto: JeroenvanLoon.nl

Arabische google
Zo zweren we al snel de internetcafés af. Niet vanwege de starende mannen en gore computermeubels vol koffievlekken en sigarettenas. Maar omdat we er gek worden van de Arabische toetsenborden waar geen punt of komma op de juiste plek zit en de Arabische google waarmee je werkelijk niets kan vinden. Bovendien is het natuurlijk het lekkerste werken op je eigen laptopje.

Meesurfen
Voor vertrek hebben we daarom een antenne aangeschaft waarmee je op grotere afstand WiFi-netwerken kunt oppikken. Zo lukt het ons in een buitenwijk in de Turkse stad Diyarbakir om mee te surfen op een razendsnel onbeveiligd netwerk. De wantrouwende buurtbewoners bemoeilijken ons echter het snelle doorwerken omdat ze telkens komen vragen wat we toch aan het doen zijn. En geef ze eens ongelijk. Twee mensen achter een laptop in een Landrover die er volgens velen uitziet als een legervoertuig, is natuurlijk ook wel verdacht…

Vingerhoedje koffieprut
Het liefst gaan we daarom naar een café of restaurant met WiFi en zo laag mogelijke drankprijzen. Dit laatste blijkt echter problematisch. De meeste plekken hebben het internet duidelijk doorberekend in hun prijzen. Zo schakelen we bij de Libanese Mountain Mud snel over van de cappuccino’s van 2,50 euro naar de espresso’s van ‘slechts’ 2 euro, ook al zijn die niet meer dan een vingerhoedje koffieprut. Schoorvoetend bestellen we bij restaurant Alibaba in Jordanië een pilsje van 4 euro. We hebben het er echter snel gezien als na onze laatste slok direct de ober weer voor onze neus staat met de vraag of we nog iets willen bestellen. Even rustig je email bekijken is er zo niet bij.

Wachtwoordenlijst
Een Belgische toerist die we onderweg tegenkomen, is een groot voorstander van het op internet publiceren van een lijst met alle wachtwoorden van openbare WiFi-plekken zoals cafés en restaurants. En uit zijn hoofd geeft hij me de wachtwoorden van zeker tien restaurants en cafés in Beiroet. Het zou het leven absoluut goedkoper maken. Toch voel ik me telkens een sloeber als ik stiekem op een muurtje vlakbij een café met WiFi even snel mijn email ophaal.

Wasserette met WiFi
De ultieme WiFi-plek vinden we in Tel Aviv; een wasserette en restaurant ineen mét WiFi. Terwijl op de achtergrond onze wasjes ronddraaien, checken wij het laatste nieuws in Nederland. De meest bizarre plek is zonder twijfel een barretje vol dronken Afrikanen in Eilat waar we op een netwerk inloggen wat volgens ons niet eens van de bar zelf is. De Israëlische barman die permanent naar voetbal zit te kijken, maakt het allemaal niets uit. En één van de Afrikanen die urenlang zit te bellen, laat minstens tien keer zijn mobieltje uit zijn handen vallen, pakt het weer op en vervolgt onverstoorbaar zijn gesprek. Om niet uit te toon te vallen, storten wij ons ook maar op een 650 ml bierfles van slechts 1,75 euro. Helaas is het internet er traag. Maar dan kunnen we alvast wennen aan Afrika…

Foto: jeroenvanloon.nl

Instinct
Eerlijk is eerlijk. Ik wil ook ‘iets zien’ van onze aardbol en dan in de eerste plaats: Zuid-Amerika. Vooral tijdens deze koude dagen begint mijn droom weer op te borrelen. Er is alleen één probleem. Ik moet nog even werken aan mijn backpackersinstinct.

Kille kennismaking
Afgelopen zomer slaagde ik niet helemaal voor de proef. Voor spek en bonen hopte ik van verblijfplaats in het toeristische Spanje. Op dag één was het gelijk raak. Mijn eerste kennismaking met een hostel was een kille bedoening. Er was niet echt een klik zal ik maar zeggen. Het was een 7-persoonskamer op 10 vierkante meter, inclusief badkamer. Oké, iets groter dan maar het rook er muf en we kregen een warm welkom van een lijn met uitgespoelde (lees: niet gewassen) onderbroeken.

Hello roomies
De andere slaapplaatsen waren duidelijk al vergeven. Een leren broek en twee paar laarzen staarden ons aan. We sliepen bij twee motormuizen op een kamer. Van boven kwam een zacht ‘hello’, een studente die door Europa trok. Aardige dame, en altijd aanwezig. Terwijl ik juist meer de behoefte had om deze kamer zo snel mogelijk te verlaten.

Even wennen
Toch went een hostel snel. Even over de hoge drempel heen, maar ik heb nog altijd een dak boven mijn hoofd en een bed onder mijn kont. De lakens zagen er niet fris uit, maar na een dag cultuursnuiven en een flinke fles wijn op het strand wilde ik zo graag liggen dat ik niet meer aan de lakens dacht.

Opwaarderen
Toch sprong ik twee dagen later een gat in de lucht, omdat we tijdens ons volgende verblijf alleen nog de badkamer hoefden te delen in een schattige bed & breakfast. Daarna werden we verslaafd aan de meest luxe slaapplaats scoren tegen de goedkoopste prijs. Weg instinct.

© Foto: iStockphoto

Mijn hart klopt in mijn keel als ik tussen de woestijnduinen de witblauwe vlaggen met Davidssterren zie opdoemen. Snel verstop ik onze viezige paspoorten, net van de Jordaanse douanebeambte teruggekregen. Uit mijn tas pak ik twee nog blinkend schone, compleet lege, exemplaren. ‘Is dat niet heel raar, dat we paspoorten hebben zonder stempels, zelfs niet van Jordanië?’, vraag ik nerveus aan Jeroen. Tijd om erover na te denken krijgen we niet. Binnen enkele seconde staan we bij de, volgens velen, ergste grensovergang ter wereld.

 Tweede paspoort
‘Shalom’, groet een meisje in blauw uniform en legerkistjes ons als we haar de documenten overhandigen. Haar lange bruine krullen wapperen in de wind terwijl ze vanachter haar enorme Rayban-zonnebril verbaasd naar onze zandkleurige Landrover Defender kijkt. In Hebreeuws overlegt ze met haar mannelijke collega die met een mitrailleur rustig om de wagen heen wandelt. Ik slik als ze vraagt of we ook een ander paspoort hebben. Nerveus pak ik de documenten, vol Afghaanse, Libanese en Syrische stempels, en stamel iets over dat we twee paspoorten nodig hebben om naar Soedan te kunnen gaan. Het meisje lijkt echter niet onder de indruk, kijkt alleen even naar de eerste pagina en stuurt ons door naar het volgende gebouwtje. 

‘Unpack your whole car’
Daar wacht haar collega ons al op met een heel rijtje karretjes. ‘Please unpack your whole car’, is zijn enige verzoek waar we door eerdere reizigers gelukkig al op zijn voorbereid. Twee uur lang passeren al onze spullen de scanner; de pannen, de kleding, onze krukjes, camera’s, sleeptouwen, opladers, tandenborstels, slaapzakken, hoofdkussens. En ga zo maar door. Enkele ‘verdachte waren’ zoals onze compressor worden onderzocht met kwastjes en poedertjes. En het Arabisch-Engels woordenboekje en boeken over de islam leveren opgetrokken wenkbrauwen op. ‘You made many friends in the Middle-East’, vraagt de Israëlische jongen lachend. Braaf lachen we mee maar geven er geen duidelijke antwoorden op, wetende dat deze ‘chit-chat’ alles behalve gezelligheid is.

Verstopt in de kluis
Twee breed geschouderde kerels nemen onze helemaal lege auto mee. ‘Om hem verder te doorzoeken’, is hun enige commentaar. Met een kloppend hart en tientallen karren vol met onze spullen blijven we achter. Op aanraden van andere Nederlandse journalisten en enkele contacten in Israël reizen we op toeristenvisum. Onze perskaarten en opnameapparaatjes hebben we daarom verstopt in onze kluis in de auto…

Job Cohen en Frits Barend
‘Wat zijn de namen van de Israëlische vrienden die je in Tel Aviv gaat opzoeken?’ Met priemende ogen kijkt de douanedame op vanuit de nog altijd lege paspoorten. Even overweeg ik ‘Job Cohen en Frits Barend’ te zeggen, benieuwd hoe ze zou reageren. ‘Ido and Shai’, zeg ik echter toch maar braaf wat blijkbaar het juiste antwoord is, want ze vervolgt met een vraag over hoe we hier naartoe zijn gereden. Tot onze verbazing vormt het geen enkel probleem dat we via Syrië zijn gereden. 

‘Het Beloofde Land’
‘It’s okay’, is de enige mededeling als de twee kerels ons na een uur wachten de autosleuteltjes weer in de handen drukken. Blijkbaar hebben ze niets gevonden. We slaan een zucht van verlichting als we na een uur inpakken het hek passeren naar ‘Het Beloofde Land’.

© Foto: Jeroenvan Loon

De dame tegenover mij leest een boek. Haar ogen schieten naar mijn buurman, ik zie de afkeuring in haar blik. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe de man iets naar zijn lippen brengt. Ik hoor zijn keel klokken.

Mooie schoenen…
Na een paar flinke slokken zet hij een bierblikje op zijn knie, die inmiddels is gestopt met trillen. Hij staart naar buiten. Ik staar naar hem. Hij draagt mooie schoenen, van zwart leer. Zijn bruine haren worden in bedwang gehouden door gel. Bij zijn slapen wordt het haar grijs. Ik schrik op als de man opeens aan zijn oor krabt. Hoe oud zou hij zijn? Ik gok een jaar of veertig. Het is een knappe man, met mooie kleren aan. Hij is vast onderweg van zijn werk, naar zijn vrouw en kinderen. Net als die andere honderd mannen met koffertjes die net zijn ingestapt op station Sloterdijk.

Anders
Toch is deze man anders. Het blikje bier dat op zijn knie balanceert, maakt alles anders. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek om het laatste restje bier in zijn keel te kunnen gieten. Dan buigt hij schuin over mijn schoot om het lege omhulsel in het vuilnisbakje te gooien.

Een diepe zucht
Ik voel de man onrustig bewegen op zijn stoel. Zijn schouders trekken, zijn voeten schuifelen en zijn handen frunniken. Dan begint de vreemde knie die tegen de mijne rustte weer te schokken. Een diepe zucht. Weer bukt hij naar zijn koffertje op de grond. Nog een diepe zucht. Hij draait het opgeviste bierblikje rond tussen zijn vingers. Mijn overbuurvrouw slaat met een klap haar boek dicht. Terwijl ze het in haar tas propt, kijkt ze geïrriteerd naar het nieuwe bierblikje in de handen van de man. Hij buigt zijn hoofd.

Ik wil mijn hand op zijn knie leggen, zachtjes in zijn been knijpen. Zeggen dat het niet geeft. Geen idee waarom.

Proost
Ik moet er hier uit. Ik sta op en schuifel achter de geïrriteerde vrouw aan het gangpad van de coupé in. Ik kijk om, recht in de ogen van de man. Hij trekt een mondhoek op en krult zijn wijsvinger om het metalen lipje van het blik. Tsssst! Hij heft het biertje naar me op. Proost…

Foto: gfpeck

Onleesbare menukaarten
Reizen is niet alleen een onderdompeling in een andere cultuur, maar ook een kennismaking met een andere keuken. Als liefhebber van eten natuurlijk erg leuk. Maar ook een uitdaging, want in een land waar je de taal niet spreekt zijn menukaarten onleesbaar en is bestellen een hele opgave. Dus je waagt een gokje, bestelt een keer iets en als het je bevalt probeer je uit alle macht te onthouden wat je hebt gehad. In de hoop dat je de volgende keer in staat bent het te herkennen op de kaart of goed uit te spreken zodat ze weten wat je bedoelt. Zo heb je vanzelf op een gegeven moment je eigen ‘favorieten’. Maar de heimwee naar je Nederlandse favorieten blijft, vooral naar een bruine boterham of lekker ontbijtje.

Same same but different
Met die alomtegenwoordige heilige koeien, wordt er natuurlijk heel wat zuivel geproduceerd in India en Nepal. Een geweldige uitkomst als je ‘s morgens geen zin hebt in spicy fried rice, maar hunkert naar yoghurt. De yoghurt, daar curd genoemd, is iets anders dan wat we gewend zijn, maar daar is ie zeker niet minder lekker om! Toegegeven, ik moest even wennen aan de ‘stukjes’ die erin drijven maar de drang naar zuivel trok me al snel over de streep. Het lekkerste curd-gerecht? Dat moet lassi zijn, naast chai (Indiase thee met kruiden en melk) ook een favoriete drank van de Indiërs. En met zo’n stevige lassi achter de kiezen, ben je goed voorbereid op een dag rondlopen door een vreemde stad.

Banana lassi, voor 2 grote glazen
Yoghurtdrank met banaan

Nodig

• 250 ml yoghurt, het liefst verse
• 125 ml water of crushed ice
• 2 rijpe bananen
• suiker (of honing) naar smaak

Maken

1. Zet een hoge kom klaar, of gebruik je kom van blender of keukenmachine.
2. De makkelijkste manier is de keukenmachinemanier: doe alle ingrediënten in een keukenmachine en meng tot er een luchtige yoghurtdrank is ontstaan.
3. De iets moeilijkere manier, zonder keukenmachine, is de manier met de garde. Heb je meteen een work-out gehad! Gebruik in dit geval water, geen crushed ice en prak de banaan voordat je deze met de rest van de ingrediënten mengt. En dan kloppen maar!
4. Geen zin in banaan, gebruik dan elk ander fruit! Is het erg ‘sappig’ dan kun je wat minder water of ijs gebruiken.

Volgende week mijn – eigenlijk geheime – recept voor de lekkerste Brabantse worstenbroodjes. Een must voor het kerstontbijt (of elk zondagochtendontbijt eigenlijk).

CC Foto: Privébezit

Op geilen

Zou hij er stiekem op geilen hoe hij naast het ronddraaiende spies van elke shoarmazaak hangt? Of op houten plankjes bovenop de parasols op het strand gespijkerd? Of in de enorme lichtbakken bij de ingang van de haven? Of zou hij het toch ook een klein beetje gênant vinden?

Bea op je achterruit

Persoonlijk kan ik bijna mijn lachen niet inhouden als een gespierde Abdullah me in te strak legerbloesje zwoel van boven de toonbank aankijkt. Hoe kun je je koning zo nog serieus nemen? En zouden winkeleigenaren op deze manier belastingkorting krijgen? Of zich er van verzekeren geen gedonder met de overheid te krijgen? Nog merkwaardiger vind ik de Jordaniërs die over hun gehele achterruit van hun auto een gigantische sticker van de arme man hebben geplakt. Stel je voor dat wij met zo’n enorme sticker van Bea zouden rondrijden?

De straat op

De vraag is of de Jordaniërs werkelijk zo’n fan zijn van hun koning. Als je ze het op de man af vraagt, zijn de meesten lovend en positief. Maar de vrijheid van meningsuiting is hier nog niet een vanzelfsprekendheid. Net als in andere Arabische landen gingen ook hier afgelopen jaar – zei het op veel kleinere schaal –burgers de straat op om inperking van de macht van de koning te eisen. En vorige maand kwam Abdullah met vergaande hervormingen over de brug waarbij toekomstige ministers voortaan niet enkel door de koning maar in samenspraak met het parlement worden gekozen.

Bedrogen door de Britten

Ironisch is het hoe Abdullah’s opa de macht over Jordanië kreeg. In 1916 sloot diens papa – woestijnvorst Hoessein Ibn Ali – met de Britten een deal om het Ottomaanse rijk omver te werpen en in ruil zijn eigen koninkrijk – bestaande uit het Arabisch schiereiland en het huidige Syrië en Irak – te krijgen. De Britten kwamen hun deel van de belofte echter niet na omdat ze het gebied in het geheim allang met de Fransen hadden verdeeld. Toen Hoessein de Turken daadwerkelijk had verslagen, kregen zijn zonen Feisal en Abdullah (de opa en naamgenoot van de huidige Jordaanse koning) als goedmakertje enkel de koningschappen over Irak en Transjordanië (het huidige Jordanië). Jordanië was dus een goedmakertje.

Ouderwets

Opeens besef ik me nauwelijks uit mijn geschiedenislessen te herinneren hoe in ons eigen koude kikkerlandje de Oranjes eigenlijk aan de macht kwamen. En wat ik me steeds vaker afvraag:  waarom hebben zij eigenlijk nog steeds macht? Is dat niet absurd ouderwets?

Foto: Jeroenvanloon.nl

In de herfst of winter op dezelfde dag skiën, shoppen in Granada én op het strand liggen: dat is het bijzondere aan een vakantie in het Spaanse Andalusië, waar een van de hoogste bergketens van Europa, de Sierra Nevada, ligt. Ook meemaken? Boek dan snel.

Hier slaap je
Het La Almunia del Valle Hotel is een romantisch, wit hotelletje met een fantastisch uitzicht over de bergtoppen van de Sierra Nevada. Je verblijft er in een van de tweepersoonskamers die beschikken over satelliettelevisie, verwarming, minibar, badkamer met douche of bad en haardroger. Internet is er beschikbaar in de publieke ruimtes. Vanuit La Almunia del Valle ben je met de auto (die bij de prijs inbegrepen is) in iets meer dan een kwartier midden in Granada en het fameuze Alhambra. De pistes van de Sierra Nevada zijn binnen een halfuurtje bereikbaar en zo lang ben je ook onderweg naar het strand.

Dit is bij de prijs inbegrepen
- 8-daagse reis op basis van logies
- Uitgebreid ontbijt
- Directe retourvlucht Amsterdam – Malaga
- Huurauto
- 1x welkomstdiner
- Tickets voor het Alhambra in Granada

Wat kost dat?
Je betaalt vanaf € 560 p.p. o.b.v. 2 personen. Als je het arrangement uitbreidt wordt de prijs natuurlijk hoger,  je ontvangt in elk geval altijd € 50 korting. 

Boeken?
Je kunt in La Almunia del Valle terecht tussen 30 november 2011 en 8 april 2012, met uitzondering van 21 november t/m 1 december, 12 december t/m 1 januari en 18 februari t/m 4 maart. Boeken kan via elizawashere.nl met behulp van de kortingscode vivaactie_laalmunia. Telefionisch boeken kan via (030) 789 01 70.

Eliza was here
Waar iedereen rechts afslaat, gaat Eliza linksaf. Eliza was here is specialist in het aanbieden van unieke vakantieadresjes rond het Middellands Zeegebied. Centraal staan kleinschaligheid en genieten! Geen hordes toeristen, maar altijd onontdekte plekjes. Op elizawashere.nl vind je zowel vliegvakanties (altijd inclusief huurauto) als autovakanties.
©Beeld: Eliza was here

Actieve zestiger
Ik zat in een tweezitje, en reed achterstevoren. In het vierzitje voor mij zat een mevrouw. Zij was een zestiger, maar overduidelijk van het actieve soort. Je zag haar zo een reisje langs de Rijn maken, met haar makkelijke schoenen en haar korte, vlotte kapsel.

Even overstappen, een kleine moeite
Er kwamen twee conducteurs langs om onze vervoersbewijzen te knippen of te scannen. ‘Is dit de trein naar Groningen?’ vroeg de mevrouw. De conducteur vertelde dat dit gedeelte van de trein naar Leeuwarden ging, en het voorste gedeelte naar Groningen, en dat ze dus in Zwolle even over moest stappen.

‘Maar uw collega in Amersfoort vertelde mij dat dit het gedeelte voor Groningen was!’ sprak de vrouw met een hoge, ietwat geagiteerde stem. ‘Dat het achterste gedeelde voor Groningen was, en het voorste voor Leeuwarden!’

De conducteur zei dat hij het waarschijnlijk verkeerd verteld had. Waarvoor zijn oprechte excuses. Hij vond het heel vervelend voor de vrouw, maar ze zou toch even over moeten stappen.

Steeds geagiteerder
‘Dat is toch ongehoord!’ De stem van de vrouw werd steeds harder en geagiteerder. ‘Ik heb het heus niet verkeerd gehoord hoor!’ De conducteur bleef rustig, en bood nogmaals zijn excuses aan voor de verkeerde informatie van zijn collega.

‘Als het zo moet, ga ik nooit meer met de trein! Dit is toch ongehoord!’ De vrouw bleef nogal in haar woede zitten. En mijn wenkbrauwen zaten inmiddels al bij mijn kruin. Hoe lang dacht deze mevrouw nog kwaad te blijven over het onrecht dat haar was aangedaan?

Het ging hier niet om een transplantatienier
Ze hoefde geen vliegtuig te halen, want ze ging naar Groningen. Ze zou ook helemaal geen vertraging oplopen. Ze moest in Zwolle alleen een ander treinstel opzoeken. Dat was alles. Maar de vrouw sprak tegen de conducteur alsof hij de transplantatienier die haar was beloofd, aan een ander had gegeven.

Op een gegeven moment hoorde ik mezelf heel hard zuchten. En ‘tssk’ roepen. En ik dacht: als je al zo’n drama maakt van zoiets stoms en onbenulligs, hoe ga je dan om met echte tegenslagen? Is het niet ontzettend vermoeiend om altijd maar zo verongelijkt en teleurgesteld in het leven te staan? Krijg je dan op een gegeven moment ook van die zeurrimpels bij je mond, door die zure bek die je de hele tijd trekt?

Ik had best wel medelijden met die vrouw. Blijkbaar was ze haar relativeringsvermogen al een tijdje kwijt. En ik had best wel bewondering voor de conducteur, die zo rustig bleef. Want ik zat me inmiddels behoorlijk op te winden over de vrouw die zich zo liep op te winden.

CC Foto: Rob Hogeslag

Met deze apps sta je niet langer voor verassingen.

Treintje komt zo
Met de NS Reisplanner Xtra app ben je altijd op de hoogte van vertragingen en werkzaamheden aan het spoor. NS heeft deze week een nieuwe update gedaan waardoor je direct kunt zien hoeveel storingen er zijn. Zo staan we nooit meer minutenlang te wachten op de trein.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

Van A naar B
9292 OV kennen we al van de website. De app werkt precies hetzelfde en vertelt jou hoe je het snelst van A naar B komt met het openbaar vervoer. Altijd handig als je geen route en vertrektijden hebt geprint.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

Anoniem klagen
Onlangs verscheen er een app van ovmelding.nl. Via deze app kun je jouw irritaties melden over het openbaar vervoer. Je moet wel even een account aanmaken, maar daarna kun je met een gerust hart anoniem jouw klacht indienen.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl.

© Foto: iStockphoto

Namen

Omdat wij eigenlijk automatisch tegen de pluizige viervoeters beginnen te praten, krijgen ze vaak al snel een naam. Zo is het Tunesië de uitgemergelde tijgerprint Freddie die zich met haar vier kittens onder onze Landrover nestelt, terwijl haar kids in onze theedoeken hangen en hun klimtechnieken op onze autobanden testen. In Turkije is het de rode Huubke (vernoemd naar zijn soortgenoot in Nederland) die maar kopjes aan onze stoelpoten blijft geven en in Libanon zijn het Eyeliner (met zwart omlijnde ogen, ja), de camel-kleurige Tiger en de rode Flipke die ons smekend aankijken. Anders dan de meeste katten heeft Flipke de neiging ook op schoot te komen liggen. Leuk, totdat hij na een paar aanhalingen zijn nagels in je hand zet. Jeroen is echter niet zo bang ingesteld en laat hem zelfs kopjes tegen zijn hoofd maken.

Dilemma

Ons dilemma blijft altijd of we de diertjes eten geven. Zien ze er goed doorvoed uit, dan geven we meestal niets. En ook bij magere katten zijn we terughoudend, omdat ze natuurlijk steeds meer gaan bedelen en wij slechts een tijdelijke oplossing zijn. Soms onderwerpen we ze aan de ‘broodtest’: eten ze brood, dan hebben ze echt honger. En in Tunesië was een bijkomend probleem dat naast Tiger, Eyeliner en Flipke er nog zo’n dertig andere katten en kittens rondhuppelden. Hier zou een kattenpil dan ook niet een overbodige luxe zijn.

Smolt ons hart tot boter

Bij uitgemergelde Freddie smolt echter ons hart tot boter, toen haar vier kittens uit de bosjes kwamen rollen. Nadat onze voorraad La Vache Qui Rie-kaasjes er doorheen was, togen we met schaamrood op de kaken naar de supermarkt waar we, vanwege het ontbreken van kattenvoer, blikjes sardientjes en tonijn voor het gezin kochten. Schrokkend werkten ze het in enkele minuten naar binnen. Maar we vrezen hoe het nu met het vijftal zal gaan. Zucht… wat zijn we toch een kattensofties!

Kruisverhoor

Als we tijdens een zoektocht naar een wildkampeerplek in de bergen stuiten op een groepje Jordanese mannen, staan die erop dat we bij hun kampvuur mee dineren en later die avond klappen we op hun erf onze daktent open. Een kennis die bij hen de volgende dag op bezoek komt, vertrouwt ons duidelijk een stuk minder. Hij onderwerpt ons letterlijk aan een kruisverhoor en vraagt in enkele seconden waar we vandaan komen, wat ons beroep is, welke taal we spreken, en of we joods zijn. Terwijl mijn bloed het kookpunt bereikt, lukt het me beleefd te blijven antwoorden.

Het gat van de deur

Uiteraard begrijp ik dat vanuit de historie Jordaniërs een stuk wantrouwender zijn tegenover Israël en Amerika. Maar steeds meer krijg ik de neiging bij de volgende winkelbediende die met opgetrokken wenkbrauwen naar onze nationaliteit vraagt, met een stalen gezicht ‘Amerika’ of ‘Israël’ te antwoorden. Hoe zou hij reageren? Bij het antwoord ‘Amerika’ ook glimlachend ‘Aaah, nice people’ zeggen? En wat had de hoteleigenaar bij het antwoord ‘Israël’ gedaan? Ons het dubbele laten betalen? Of direct ons het gat van de deur gewezen?

Ranglijst

Zijn in de ogen van de Jordaniërs werkelijk alle Israëliërs en Amerikanen slecht en alle Nederlanders en Jordaniërs goed? En Duitsers, zijn die hier populairder dan in Nederland? Zouden ze hier misschien een ranglijst van alle nationaliteiten hebben, naar populariteit? En hoe lang zullen ze op het antwoord ‘Nederland’ nog reageren met ‘very nice country’?

Foto: jeroenvanloon.nl

Glazige blikken
Als het aan topman O’Leary ligt, wordt het ‘verrukkelijke’ idee over porno volgend jaar al verwezenlijkt. Dus vanaf dan heb je kans op een buurman met in de ene hand zijn smartphone, en de andere hand in zijn spijkerbroek. Of een cabine vol glazige blikken en bonkende lichaamsdelen. Ik ben best ruimdenkend, maar een kwakkie kweken in het vliegtuig gaat er bij mij niet in.

Vliegtuigmaaltijd
Zal er echt vraag naar zijn? Blijkbaar zijn er mannen die niet even voor een paar uurtjes hun geslachtsdeel met rust kunnen laten. Mannen met een hoog libido, zij die het noodzakelijk vinden om porno te kijken tijdens het vliegen. Smakelijk als je net je vliegtuigmaaltijd naar binnen zit te gaffelen.

Natura
Het lijkt door dit alles alsof Ryanair pornoficeert! Er is immers ook al een Ryanair-kalender, gevuld met schaars geklede stewardessen. Ik ben benieuwd wat Michael nog meer voor ons in petto heeft. Een nieuw betaalsysteem wellicht?  ‘Wilt u met PayPal, Creditcard of in natura betalen?’.

Low-budget porno
Ik blijf cynisch. Hijgen en beven doe ik namelijk al tijdens zo’n vlucht, bovendien denk ik dat het vliegen er niet comfortabeler op wordt. Hoewel, misschien is het juist wel de remedie tegen mijn vliegangst! In dat geval laat ik dat vliegtuigvoer voor wat het is en staat er ook voor mij een portie low-budget porno op het menu.

Foto: Flickr.com

Handguns are made for killing
Uiteraard is het als gevolg van de vele decennia van oorlog, dat het in Libanon nog altijd vrij normaal is om een wapen te hebben. Toch vraag ik me af of dat goed is. Ik deel dan ook het motto wat de Amerikaanse band Lynyrd Skynyrd zo mooi in één van zijn songteksten verwoordde: ‘Handguns are made for killing, ain’t no good for nothing else’.

Favo cadeau
Nog meer moet ik wennen aan hoe de kinderen hier met wapens worden opgevoed, niet enkel in Libanon maar net zo zeer in bijvoorbeeld Jordanië. Zo liep afgelopen week tijdens het Offerfeest hier werkelijk ieder jongetje met een zwarte speelgoedrevolver rond, duidelijk het cadeau dat elke jongen op deze islamitische feestdag behoort te krijgen. ‘Onschuldig’, kan je denken. En volgens Jeroen wil – ook in Nederland – elk jongetje niets liever dan een speelgoedpistooltje voor zijn verjaardag.

Ten strengste verboden
Ik vond het er in de Jordaanse straten echter bijna uitzien als een oorlogsgebied en moest terugdenken aan hoe mijn vader het mij en mijn broer altijd ten strengste verbood om met plastic pistooltjes rond te lopen, zelfs niet met die van pvc-pijpen. Anderzijds laten we tegenwoordig onze kinderen ook de meest verschrikkelijke oorlogsspelletjes op de computer spelen. Waarom zouden we er dan eigenlijk een probleem van maken om onze kinderen met speelgoed pistooltjes te laten spelen? Krijgen ze in ieder geval nog wat lichaamsbeweging…

Foto: Jeroenvanloon.nl

Welkome uitdaging
Met veel plezier en enthousiasme heb ik van het begin af aan mijn blogs geschreven. En, ik moet bekennen, het was een welkome uitdaging en afleiding na onze verhuizing naar Singapore en het overlijden van mijn vader.

Het heeft me geleerd me kwetsbaar op te stellen, dieper na te denken over diverse aspecten van mijn leven en om feedback en soms ook kritiek te ontvangen. Niet altijd even leuk, maar wel heel leerzaam.

Niet alleen
Maar het belangrijkste en meest waardevolle voor mij was, dat ik er al snel achter kwam dat ik niet alleen stond in de onderwerpen waar ik over schreef. Altijd was er wel iemand die iets in mijn verhaal herkende. En alleen dat al maakte het de moeite waard.

Er is een blog dat het dichtst bij mezelf ligt en dat een intieme inzage in mijn leven geeft; het heet ‘het is goed zo’. Een blog over afscheid, missen, rouwen, berusting en verdergaan. Begrippen die het afgelopen jaar in grote mate belangrijk zijn geweest in mijn leven.

Op de rit
Hoewel ik het schrijven zal missen, is er nu iets anders op mijn pad gekomen. Eindelijk, na een jaar in Singapore te wonen, heb ik het gevoel dat alles op de rit staat, dat ons gezin zijn draai en rust heeft gevonden.

Alhoewel familie, vrienden en vooral mijn vader worden gemist, is de basis weer stabiel. Voor mij een mooi moment om energie in de toekomst te steken. Dat ga ik doen door een eigen coaching praktijk op te starten, hier in Singapore. Een spannende en nieuwe uitdaging waar ik erg veel zin in heb.

Danken
Ik wil iedereen die de moeite heeft genomen mijn blogs te lezen en hier al dan niet een reactie op te geven, hartelijk danken. Ik wens jullie allemaal het allerbeste toe.

Tot ziens!

Exclusief
Voor een negendaagse vliegreis om de maan kun je hier nog eens 90 miljoen bij optellen, en dan mag ik nog niet eens mijn Viva-vlag in de grond boren à la Neil Armstrong. Een ruimte-ervaring is alleen weggelegd voor de echte rijke mensen, de jetset van de wereld.

Aanbieding
Maar deze week, op een doodgewone ochtend, deed Metro mij een aanbieding. Ik heb 4 maanden de tijd om te bedenken waarom juist ik een vlucht naar de ruimte verdien (natuurlijk om mijn space-avontuur met jullie te delen) en om een marketingactie te plannen op Facebook om ‘likes’ te verzamelen.
Oja, en een klein detail, ik moet nog even mijn kosmoskennis opkrikken. Je schijnt namelijk nog een paar vraagjes te moeten beantwoorden over het heelal.

8 minuten
Ik las het nieuwsbericht nogmaals. Gaan ze echt een reis weggeven van 14 miljoen euro? Misschien is het de ‘goedkope’ variant waarbij je 5 minuten gewichtloos bent en in enkele seconde de atmosfeer uitvliegt. Acht minuten zijn dan wel geen acht dagen. Maar een reis sneller dan het licht, waarbij je 5 minuten lang gewichtloos, ontspannen buiten de atmosfeer zweeft, zoiets nieuws en unieks wil ik niet missen. Om een driegangenastronautendiner uit blik sta ik toch niet te springen. Dat komt later wel, op mijn eiland met bananenbomen en verse vis…

© Foto: iStockphoto

Met de de boot naar het Vrijheidsbeeld wilde ik. Kijken in het MoMA. Shoppen bij Abercrombie. Dansen in The Greenhouse op torenhoge hakken van Nine West. En wandelen van attractie naar attractie, want boven de grond is New York toch een stuk mooier dan in de metrotunnels. Zes blaren heeft het me opgeleverd, maar het is me gelukt om onderstaande hotspots en ook nog minder bekende places to be te ontdekken. Wat zijn de aanraders als je het Empire State Building, Times Square en al die andere bekende toeristentrekkers hebt gezien? 

Hotspots
TKTS – Je moet er soms lang in de rij staan, maar dan scoor je wel Broadway-tickets voor de helft van de prijs. Je vindt een loket op de hoek van Broadway en 47th Street en in South Street Seaport op 199 Water Street.

Staten Island Ferry – Voor een gratis trip vlak langs het Vrijheidsbeeld. Whitehall Terminal, 4 South Street.

Apollo – Ontdek nieuwe sterren. Grote namen als The Jackson Five en Ella Fitzgerald begonnen hun carrière in dit theater. 253 West 125th Street (Harlem).

Marie’s Crisis Café – Een pianobar waar (wannabe) Broadway-sterren samenkomen om musicalliedjes te zingen begeleid door een pianist met jampotglazen. Succesavond gegarandeerd. 59 Grove Street (West Village).

Magnolia’s Bakery – Carrie haalde hier haar cupcakes en sindsdien staan er lange rijen voor de ingang van 401 Bleecker Street (West Village).

Roebling Tearoom – Lunchen of brunchen in een industriële ruimte. 143 Roebling Street (Williamsburg).

Balthazar – Heerlijke fruits de mer en salades. 80 Spring Street (Nolita).

Bubby’s – Biologische hamburgers, vegaburgers en huisgemaakte limonade. 120 Hudson Street (Tribeca).

La Esquina – Een Mexiaanse diner. Neem de trap en je komt terecht in het verborgen gelegen restaurant met bar. 106 Kenmare Street (Nolita).

Hier slaap je
Je kunt kiezen uit twee hotels: Hotel Ameritania*** en Hotel Amsterdam Court***. Beide heel betaalbaar, centraal gelegen en ook nog eens luxe. 

Het Ameritania Hotel ligt in New York City, in de theaterbuurt en naast het Ed Sullivan Theater, waar David Letterman jarenlang zijn late-night-show opnam. In het hotel kun je kaartjes kopen voor verschillende theatervoorstellingen in de buurt. Twee huizenblokken hier vandaan vind je het Museum of Modern Art en metrostation 7th Avenue. Central Park en Times Square liggen vijf huizenblokken verderop en dat is dus prima te lopen. Op je kamer is kabel-tv beschikbaar met pay-per-view films en videospelletjes. En voor de sportievelingen onder ons: er zijn dagpassen beschikbaar voor een nabijgelegen sportschool.

Het Amsterdam Court Hotel ligt op vijf minuten lopen van Times Square, waar je alle bekende theaters vindt. Liever met de metro ernaartoe? Metrostation 50th Street ligt om de hoek. In de buurt van je hotel vind je heel veel leuke eettentjes en ook het hotel zelf heeft een restaurant. De kamers van Amsterdam Court Hotel hebben kabel-tv met betaalkanalen (per film) en met videospelletjes. Er staat ook een cd-speler: handig voor een afterparty op je kamer en er is WiFi beschikbaar. Het hotel heeft een excursiebalie waar je kaartjes kunt kopen voor verschillende voorstellingen. Het Rockefeller Center en het MoMA zijn beide te voet bereikbaar (een minuutje of tien lopen van het hotel). Met een kwartiertje wandelen ben je in Central Park.

Wat kost dat?
Reisperiode                          Hotel Ameritania             Hotel Amsterdam Court
1 jan t/m 28 jan 2012         € 799 per persoon           € 789 per persoon
29 jan t/m 2 feb 2012         € 879 per persoon           € 879 per persoon
3 feb t/m 8 feb 2012            € 799 per persoon            € 789 per persoon
9 feb t/m 16 feb 2012          € 879 per persoon            € 879 per persoon
17 feb t/m 29 feb 2012        € 799 per persoon           € 789 per persoon
1 mrt t/m 31 mrt 2012         € 819 per persoon            € 819 per persoon

Inbegrepen
* Retourvlucht Amsterdam-New York (Newark) met KLM
* Luchthavenbelastingen en brandstoftoeslag zoals bekend per 25 augustus 2011
* 3 hotelovernachtingen o.b.v. logies, met verblijf in een 2-persoonskamer (de laatste nacht vlieg je terug, dus slapen in het vliegtuig!)
* Voucher voor entree tot de top van The Rock Observation Deck
* 7-daagse NYC Metro Card, voor ongelimiteerd gebruik van metro en/of bus

Exclusief
* Transfers
* Eventuele toeslag voor afwijkende vliegroutes en -klassen
* Eventuele toeslag voor afwijkende kamertypes/bezettingen
* Reserveringskosten
* Calamiteitenfonds € 2,50 per boeking
* Eventuele verzekeringen

Zo kun je boeken
Deze speciale Viva-aanbieding is geldig in de periode van 1 januari t/m 31 maart 2012 o.b.v. beschikbaarheid. De prijs is gebaseerd op 2 personen verblijvend in een 2-persoonskamer. Wanneer de basisklasse van KLM vol zit, gelden er toeslagen. Voor informatie hierover kijk je op stedentrips.nl.

Je kunt een standaard-arrangement boeken op stedentrips.nl/viva. Nadat je alle stappen hebt doorlopen en de reservering hebt bevestigd, ontvang je per e-mail een bevestiging met daarop een reserveringsnummer. Onder vermelding van dit nummer kun je een e-mail sturen naar info@stedentrips.nl. Hierin geef je aan dat het om het Viva-New York-arrangement gaat. De reservering zal dan worden omgezet in het bovengenoemde arrangement.
Je kunt natuurlijk ook telefonisch reserveren: 0900 – 2028800 (€ 0,15 p.m.), o.v.v. Viva New York.

© Beeld: Sophie Kluivers

Nieuwegein
Helaas moest ik er vorige week weer aan geloven. Samen met mijn collega ging ik elke dag op pad naar Nieuwegein, voor de cursus die we daar volgden. Iedere dag zagen wij die duivelslampen oplichten boven de weg. Flikkerdeflikflik, ga hier maar lekker zeventig rijden! Dan heb je nog ijdele hoop. Misschien zijn er wegwerkzaamheden. Maar nee, verderop zie je die verschrikkelijke vijftig al staan. De vijftig waarvan je weet dat je er blij mee zult zijn als je die snelheid ook daadwerkelijk haalt. Want meestal sta je een hele tijd stil. Zet gewoon ‘nul’ op die matrixborden en lach ons niet uit in onze gezichten omdat wij daar staan.

Sukkeltje
In de file voel ik me altijd het sukkeltje. Je doet je zo je best, betaalt er heel wat euro’s voor en dan sta je stil. De trein raast voorbij. De passagiers staan met hun neus tegen het raam gedrukt, zo druk is het in de coupé, maar zij lachen jou uit. Op de radio hoor je de filemeldingen, iedereen die dat hoort en niet in de file staat lacht je uit. Bovendien sta ik altijd in de verkeerde baan. De rechterbaan reed wel door. Dus daar lachten ze me ook uit. Mijn collega had daar geen last van. Die ging enorm zitten loeren naar de inzittenden van andere auto’s. Hij zwaaide vriendelijk naar vrouwelijke automobilisten die ons passeerden, die erg hun best deden om hem te negeren. Maar hij had lol en daar ging het hem ook om.

Moedwillig aanschuiven
Om mij wat op te vrolijken zei mijn collega: ‘Wees blij dat je er niet elke dag in hoeft te staan.’ Daar had hij gelijk in. Het is toch een wonder te noemen dat er mensen zijn die elke dag moedwillig aanschuiven in die lange polonaise van auto’s? Ze weten precies waar ze stil moeten gaan staan. Het is een automatisme geworden. De verstokte filerijder weet precies waar zijn dagelijkse file ongeveer begint en welk knooppunt hij voorbij moet zijn voordat het verkeer weer op vaart begint te komen. Ze houden er rekening mee in hun reistijd. Het hoort er een beetje bij.

Afslag
We stonden stil omdat er invoegend verkeer was. Een hele hoop auto’s wilden ook op de tweebaansweg rijden. Ineens begon het weer te rijden, alsof de automobilisten erachter kwamen dat ze ook hard kunnen rijden op de snelweg. Helaas waren we nog niet verlost van het fileleed. Enkele kilometers verderop verscheen weer een keurige rij van geparkeerde auto’s, met de mensen er nog in en de motor nog aan. Het was een lange afrit die helemaal vol stond met blikjes op een stel rubberen wielen. ‘Eh,’ zei mijn collega ineens. ‘Moeten wij deze afslag niet hebben?’

Asociaal
Dat krijg je wanneer je niet bekend bent met de plekken waar de files staan, dan weet je ook niet waar je stil moet gaan staan. We konden niet meer keurig achteraan in de rij aansluiten. Daar was het te laat voor. Ik zoefde de auto’s voorbij en raakte erg gestresst. Dat was onze afrit, we waren al laat, wist ik veel waar we uit zouden komen als ik ook nog eens om moest gaan rijden? Ineens zag ik een mooi gat in de file. Ik remde af en draaide de auto heel asociaal in de vrijgekomen ruimte. Daar stond ik, met achter mij honderden meters met nette automobilisten die keurig netjes op hun beurt stonden te wachten. Dankzij mij moesten ze nu allemaal nog net ietsje langer wachten.

Ik schaamde me dood. Mijn collega niet, die zat alweer te flirten met de vrouwen in andere auto’s. Eentje van hen stak haar middelvinger op naar ons. ‘Jeetje, wat asociaal zeg,’ zei mijn collega. Het is maar vanuit welke kant je het bekijkt.

CC foto: Burning Image

Geheime wensen
Mijn jaloezie uit zich in een allergie voor hoge bergen en sneeuw. Ik kan het niet uitstaan dat er zoiets onvergetelijks en verslavends bestaat, wat ik als enige persoon op de hele wereld (zo voelt het) nog niet heb ervaren. Mijn jeuk slaat om in nieuwsgierige kriebels.
Net als die oude pop die kon plassen. Iets wat ik zogenaamd verschrikkelijk dom vond, maar stiekem wel op mijn verlanglijstje krabbelde.

Wintersport
Nu staat wintersport op mijn streng bewaakte to do list. En alsof zij mij daarboven hebben gehoord, heb ik een man aan de haak die vanaf zijn geboorte al op latten van de zwarte piste kruipt. En natuurlijk ga ik niet moeilijk doen over de jaarlijkse skivakantie met zijn familie, dat zou toch kinderachtig zijn…

Beginner
Maar wat nou als ik de enige persoon op deze aardbol ben die niet van wintersport houdt? Wat als ik niet eens overeind kan blijven in de witte vlokken? Laat staan naar beneden glijden van een berg.
Om te voorkomen dat iedereen de hele vakantie op mij staat te wachten en dat ik te veel (op)val, zal ik toch echt een paar lessen moeten nemen.

Maar wil ik een stoere snowboard chick zijn, of waag ik mij liever aan twee latten die ik over 10 jaar nog eens onder kan binden? Waarschijnlijk worden het de ski’s, want zo cool zal deze beginner niet zijn op een snowboard.

Wat zal ik trots zijn op mijn eerste pizzapunt, net als vroeger op het eerste plasje van mijn pop. Zal ik straks besmet zijn met het virus en jullie jeuk bezorgen met mijn kreet: ‘Volgend jaar zeker weer’?

© Foto: iStockphoto

Zijn toekomst
Hij zat daar aan tafel, samen met zijn moeder. Tegenover hem zat Henk Bleker, staatssecretaris van Landbouw en lid van de politieke partij die een dag later zou beslissen over zijn toekomst, en of die toekomst in Angola zou liggen, of in Nederland.

En wat doe je eraan
Bleker moest uitleggen waarom Gerd Leers, minister van integratie, geen uitzondering voor Mauro wilde maken, die al acht jaar in Nederland woonde en beter ingeburgerd was dan menig autochtoon. Bleker stamelde dingen over recht, en handhaving van de wetten, waar het CDA ook niet blij mee was, maar ja, beleid is beleid en wat doe je eraan.

En al die tijd keek hij Mauro niet aan. Hij praatte over hem alsof hij er niet was. Het was beschamend.

Een briefje over tafel
Maar het allerbeschamendste moest nog komen. Bleker vertelde dat hij zaterdag, na het partijcongres, lekker naar FC Twente – PSV zou gaan, en dat hij zich daar erg op verheugde. Even later schoof hij een briefje over tafel, richting Mauro. Jeroen Pauw zag het, en vroeg Mauro het briefje voor te lezen.

‘Als je (met je moeder) meewilt naar FC Twente-PSV, dan kan dat.’

Jarenlang vechten
Dat stond er op het briefje. Het briefje aan Mauro, een jongen die al jarenlang vecht om in Nederland te mogen blijven. Die niets liever wil dan als volleerd burger meedraaien in deze maatschappij. In het land waar zijn familie woont, zijn vrienden, waar hij op voetbal zit en waar hij een vervolgopleiding wil doen.

Stijlloze vertoning
Maar dat mag niet van het CDA, de VVD en de PVV. En dus moet Mauro naar een land waar hij niks heeft. Waar hij geboren is, maar wat allang zijn vaderland niet meer is. Maar gelukkig, GELUKKIG, mag hij voordat hij op het vliegveld gezet wordt richting Afrika, nog wel mee naar een voetbalwedstrijd. Want die CDA’ers zijn de beroerdste niet hoor.

Wát een smakeloosheid. Wat een stijlloze vertoning. Je kunt als minister van dit kabinet je gezicht niet meer redden bij Mauro, en bij al die mensen in het land die vinden dat hij hier hoort. Alsof je zo’n jongen nog kunt paaien met tweeëntwintig mannen die over een grasveld hobbelen.

Ik moest een beetje overgeven in mijn mond van zoveel hypocrisie.

CC Foto: still uit filmpje

Voor iedereen die een beetje dol is op sneeuw, de natuur en zich altijd al afvraagt hoe het witte winterleven uit de film er in het echt uitziet, is er eigenlijk maar een antwoord: ga naar Lapland. Maar ook in de categorie ‘dat moet je een keer in je leven hebben meegemaakt’ scoort dit land hoog. Je stapt er binnen in een wereld zoals je het nog nooit eerder zag. Dikke pakken sneeuw liggen op de ontelbaar veel dennenbomen, de meren en de bergen. En dan is er nog de kou. Min 15 graden is hier normaal. Gek genoeg: de kou is prima te handelen. Want de Lappen weten wat van warme kleding (een thermo’tje doet wonderen) en ook de nergens ontbrekende haardvuurtjes en sauna’s maken een hoop goed. Omdat je boven de poolcirkel bent, is er minder daglicht en maak je kennis met een nieuw soort licht als het langzaam donker wordt. En met een beetje mazzel stuiter je van geluk als je het noorderlicht te zien krijgt.

Je logeert er in een authentieke lodge of Lapse hut met een houtkachel en sauna. Maar vergeet ook niet al die gave dingen die je vooral wél buiten in de kou en vooral alleen maar daar kunt doen: sleeën met rendieren en husky’s, ijsvissen, sneeuwscooteren, een kampvuurtje maken aan het meer en dan zelf worstjes roosteren, naar buiten rennen voor wat afkoeling na een bezoekje aan een echte Finse sauna, skiën of een sneeuwschoentocht. En als je dan toch in de buurt bent, ga je ook nog even langs bij Santa Claus, want de man woont immers met zijn rendieren precies op de poolcirkel.
Een ervaring in dit winterland is bijna magisch. En dan wil je ook écht alles meemaken.

100% winterlandaanbieding
In een week tijd maak je een duik in het Lapse leven. De reis is zo opgebouwd dat je echt alles meemaakt wat er mee te maken is. De prijs is er ook naar, maar dan weet je wel een ding zeker: iets missen doe je zeker niet. En waar je slaapt? Dat hangt af van met hoeveel personen je reist.

- 2-4 personen slapen in een eigen cottage in Asteli met sauna en openhaard. De prijs is vanaf € 1525 p.p. bij vier personen.
- Groepen groter dan 6 en maximaal 16 personen verblijven in de lodge Ukonhattu. De prijs is vanaf € 1485 p.p. (bij 16 personen).
- Wat ook kan als je alleen reist: boeken voor de alleenreizendenweek (vertrek op zondag 18 maart 2012). Je logeert dan met andere soloreizigers in de Lodge Ukonhattu. De prijs is vanaf € 1775 p.p.

Ook bij de prijs inbegrepen
Retourvlucht Amsterdam – Rovaniemi * transfers * vol pension * 2-daagse liftpas * ski’s gratis mee aan boord van het vliegtuig * boekingskosten, SGR-bijdrage, toeslagen en belastingen.

En ook
Een huskysafari (ca. 20 km) * snowscootersafari (ca. 60 km) * ijsvissen * traditioneel Laps diner bij Tsokka boven op de Kultakeroberg * sneeuwschoenwandeltocht door Pyhä-Luosto National Park * bezoek aan een rendierenfarm * kennismakingsles crosscountry skiën (langlaufen) * in een sauna met ijswak * kampvuuravond bij het meer met goed zicht op het noorderlicht * noorderlicht alert * bezoek aan Santa Village op de Poolcirkel * ski-, snowboard- of telemarkles * per persoon een Fjallraven-muts cadeau t.w.v. €29,95.

Niet inbegrepen
Is de reis- en annuleringsverzekering, eventueel materiaalhuur voor je ski’s of snowboard, eventuele lunch op piste en de drankjes.

Ja, ik wil
Ga dan naar scandinavianwintersports.nl/viva of bel naar 075-6159759. Je kunt deze reis maken in de periode van 23 december 2011 t/m 26 maart 2012.

Meer!
Pyhätunturi
Het skigebied Pyhätunturi (vertaald Heilige berg) ligt op 540 meter hoogte. Je kunt er veertien afdalingen maken en er zijn acht liften. De berg Kultakero, oftewel de gouden heuvel, zorgt op een heldere dag voor flink wat afleiding. Want waar je ook kijkt, zie je bomen, bomen en nog eens bomen met dikke lagen sneeuw en beneden het dal. Ook het noorderlicht is vanaf dit punt goed te zien. In het restaurant op de berg kun je lunchen.

Husky’s
Een heel bijzondere ervaring: de honden blaffen en blaffen, maar als ze mogen rennen dan wordt het stil. Husky’s zijn namelijk dol op rennen. En daar ga je: zittend in de slee of achter het stuur over bevroren meren, bospaden en nog meer natuurgeweld. De vaart komt er lekker in en het enige wat je hoort, zijn de poten van de dieren in de sneeuw. 

Rendieren
Je kent ze van Santa Claus, maar dit is je kans voor een Rudolf-tocht. Zelf sturen mag ook en dat betekent zitten in de slee, zorgen dat het touw niet tussen zijn benen komt en vooral het beest zijn werk laten doen. En denk je: dat kan harder! Dat klopt. Rendieren kunnen  60 kilometer per uur.

Sneeuwschoen wandeling National park
Direct naast het skigebied ligt het Pyhä-Luosto National Park. Het hoogtepunt is een tocht door de Isokuru Canyon. Met een soort big foots aan loop je door een landschap waar de wauw-factor hoog is. Het leuke van de big foots is dat je diep in de sneeuw kunt wegzakken. Aan het einde van de Canyon is een bevroren waterval. En misschien kom je onderweg nog een rendier tegen, want Lapland telt meer rendieren dan inwoners.

Kota Tipi tent
Hoe idyllisch is het: onderweg lunchen in een typische Lapse tent waar je worstjes boven het vuur roostert en rendiervellen je warm houden. In de buurt van de Ukonhattu-lodge staat ook zo’n Kota-tent.

Meren
Lapland heeft veel meren, soms heb je niet eens door dat je er op eentje staat omdat ze zo dik besneeuwd zijn. Het leuke is: ook het meer leent zich voor activiteiten zoals ijsvissen (gaatje boren met een ijsboor), iglo bouwen, sneeuwscooteren en snowkiten. En ook al klinkt dit heel koud, lekker is het wel: in en uit het wak na een bezoek aan de sauna.

Noorderlicht
Als het noorderlicht zich laat zien als je er bent, dan ben je echt de gelukkigste persoon op aarde. Dan kleurt de lucht namelijk magisch groen, geel, paars of noem een kleur. Op donkere heldere avonden is ie het beste te zien.

Lodge Ukonhattu
De lodge Ukonhattu is een originele houthakkershut, maar wel eentje die met de moderne tijd is meegegaan. Na het ontbijt brengen de eigenaren Rene en Gerda, je naar de verschillende activiteiten of je start in de achtertuin. Eenmaal weer thuis dan duik je de sauna in of de houtgestookte hottub. Er zijn twee sauna’s waarvan er een, net als de hottub, aan de rand van het meer staat.

Hé waar zijn die toeristen?
Je maakt de reis met Scandinavian Wintersports: een reisorganisatie die gespecialiseerd is in winterreisvakanties naar het Lapland dat nog niet door de massa is ontdekt. Ze hebben al jarenlang ervaring en kennen dan ook de mooiste plekjes. Scandinavian Wintersports verzorgt bijzondere activiteiten als: sneeuwscootertochten, hondensledetochten, sneeuwschoenwandelingen, ski/snowboard/telemark en langlauflessen, ijsvissen, Lapse kookavond, paardrijtochten, ijsklimmen, bezoek aan rendierfarm, sauna met ijswak en iglo bouwen. Ze werken alleen met gediplomeerde Nederlandssprekende sneeuwsportleraren.
©Beeld: Scandinavian Wintersports

Brussel
In Brussel vind je de grootste en populairste kerstmarkt van België. Onze zuiderburen toveren de Beurs, het Sint Katelijneplein en de Vismarkt om tot een sprookjesachtig winterwonderland met 240 kramen.  Ook leuk zijn het reuzenrad en de kunstijsbaan. Uitgekerstmarkt? Dan is het shoppen geblazen, pintjes drinken en restaurantjes uitchecken. Ga ook even langs bij Manneken Pis, want hij heeft zijn kerstoutfit aan.

De kerstmarkt is van: 27 nov 2011 t/m 1 jan 2012. Maandag t/m donderdag van 12 tot 21 uur en vrijdag t/m zondag van 11 tot 22 uur.

Hier slaap je
Hotel Husa President Park**** ligt vlakbij treinstation Brussel Noord. Met de trein ben je binnen vijf minuten in het historische centrum. Wil je liever lopen, dan ben je tien minuten onderweg. Er is ook een bar, een fitnessruimte en een restaurant. De parkeergarage van het hotel heeft een beperkt aantal plaatsen (niet mogelijk om vooraf te reserveren).

Dit krijg je
2 overnachtingen * 2x uitgebreid ontbijtbuffet * extra laat uitchecken om 15 uur (o.b.v. beschikbaarheid) * gratis gebruik van de fitness * gratis parkeren (o.b.v beschikbaarheid, anders betaal je € 20 per 24 uur) * stadsplattegrond

Dit kost het
Je betaalt voor deze aanbieding € 69 p.p. De prijs is exclusief toeristenbelasting en reserveringskosten van € 12,50 per boeking. Wil je met drie personen dan kan er een extra bed bijgeplaatst worden op de kamer voor € 40 per nacht. Kinderen tot 12 jaar verblijven gratis bij twee volwassenen op de kamer.
 
Ja, ik wil
Ga dan naar zoweg.nl/viva of bel 0900-23596934 (€ 0,25 p/min). Vermeld dat het gaat om de Viva Kerstaanbieding Brussel. Het arrangement is op basis van twee personen en is geldig t/m 29 februari 2012 met als aankomstdagen vrijdag en zaterdag (en tijdens de kerstvakantie). 

Düsseldorf
Duitsers beheersen de kunst van de kerstmarkt als de beste. En als je dat ergens kunt zien, dan is het wel in Düsseldorf. Een paar weken voor kerst wordt de sfeervolle Altstadt omgebouwd tot een grote, sprookjesachtig verlichte kerstmarkt. Ga je te buiten aan de Bratäpfel en de Reibekuchen of de poffertjes op het Heinrich-Heine-Platz. Ook niet onbelangrijk: kerstshoppen is hier uitgevonden.

De kerstmarkt is van: 19 nov t/m 24 dec 2011. Zondag t/m donderdag van 11 tot 20 uur en op vrijdag en zaterdag van 11 tot 21 uur.

Hier slaap je
Holiday Inn Düsseldorf-Neuss is een 4-sterrenhotel aan de rand van het centrum van de Duitse stad Neuss op 7 km van Düsseldorf. Het openbaar vervoer is op 12 minuten loopafstand. Het hotel heeft een sauna, een bar en een restaurant. Er is draadloos Internet. De ligging van het hotel is ideaal voor fietstichten in de omgeving, een boottochtje over de Rijn of om toch nóg een dagje Düsseldorf te doen.

Dit krijg je
2 overnachtingen * 2x uitgebreid ontbijtbuffet * laat uitchecken om 17 uur * parkeren (t.w.v. € 9 per 24 uur) * stadsplattegrond en wandelroutes * gratis gebruik van koffie- en theefaciliteiten op de kamer, de sauna en het filmkanaal

Dit kost het
Je betaalt voor deze aanbieding € 69,50 p.p. inclusief toeristenbelasting. De prijs is exclusief reserveringskosten van € 12,50 per boeking. Op aanvraag kan er één extra bed bij geplaatst worden op de kamer à € 40 per nacht, inclusief ontbijt. Kinderen van 0 t/m 2 verblijven gratis in het hotel.

 Ja, ik wil
Ga dan naar zoweg.nl/viva of bel 0900-23596934 (€ 0,25/min). Vermeld dat het gaat om de Viva Kerstaanbieding Düsseldorf. Het arrangement is op basis van twee personen en geldig t/m 29 februari 2012 met als aankomstdagen vrijdag en zaterdag (en tijdens de kerstvakantie).
©Beeld: zoweg.nl

Waardeloos inlevingsvermogen

Ik ben dol op cultuur, lees voor de lol geschiedenisboeken en heb zelfs even overwogen om Klassieke Talen te gaan studeren (totdat ik er tijdens latijn achter kwam de enigste in de klas zonder talenknobbel te zijn). Toch geef ik weinig om ruïnes en tempels. Mijn hart gaat er gewoon niet sneller van kloppen. En ik snap niet waarom. Heb ik zo’n waardeloos inlevingsvermogen of hebben meer mensen dit?

Pilaarstompjes

Ook mijn vader vertelde na zijn Griekenlandvakantie niet over alle tempelbezoekjes even enthousiast te zijn. ‘Bij sommigen lagen er alleen nog wat stenen en pilaarstompjes. De rest moest je er maar bij fantaseren.’ Maar ook wat dat betreft, heb ik weinig te klagen. In de Oost-Libanese stad Baalbek staan de best bewaarde Romeinse tempels ter wereld. Zo zijn tientallen pilaren nog in tact evenals een groot gedeelte van de Bacchus tempel, gewijd aan de Romeinse god van de wijn.

Tempeltaks

Mijn aandacht wordt inmiddels getrokken door andere toeristen die wel vol adrenaline door de ruïnes stuiteren. ‘Oh yeah? Really? Okay. Wow! That’s right’, becommentarieert  een Engelsman eindeloos het verhaal van zijn Libanese gids. Hoewel de Romeinse tempels in Baalbek de mooiste en grootste zijn die ik in heel mijn leven heb gezien, heb ik mijn tempeltaks inmiddels alweer bereikt.

Foto: Jeroenvanloon.nl

Welkom thuis
Ik zit alweer in de trein op weg naar mijn dagelijkse activiteiten alsof ik nooit weggeweest ben. Vandaag geen schildpadden, geen strandbarbecue en geen salsa. Vanaf vandaag ga ik weer iets doen met mijn leven, ik ga me weer nuttig maken.

Het besef dat vakantie vieren niet 24 uur per dag 365 dagen per jaar kan duren, dringt nog niet helemaal tot mij door. Ik staar uit het raam in het niets. Als ik voor me kijk voelt het alsof ik mijn medereizigers begluur. Zij turen ook om zich heen, want buiten is niets te zien behalve het donker van de ochtend. 

Spiegel
Ik richt mijn ogen weer op het raam. Mijn gezicht weerkaatst. Ik tel de sproeten die ik de afgelopen week heb gekweekt op de Antillen. ‘Mooi uitzicht heb je zo hè’, klinkt het naast me. Betrapt! Ik schrik me rot en schaam me voor het feit dat ik mezelf zat te bestuderen in de spiegeling van het raam. Zal deze jongeman het zielig vinden, zoals ik naar mezelf kijk? Of bedoelde hij het letterlijk en staat mijn hoofd hem oprecht aan?

Ik lach naar hem en maak een instemmend gebaar. Vervolgens pak ik mijn telefoon en doe ik alsof ik druk aan het sms’en ben. Hij begrijpt natuurlijk ook wel dat ik niet opeens bestookt ben met berichten. Maar ik laat mezelf in de waan dat hij denkt dat ik zeer belangrijk ben en ik het vooral niet als afleidingsmanoeuvre gebruik.

Realiteit
Als ik opsta om mijn buurman te passeren en de trein te verlaten, vallen alle puzzelstukjes in één klap op hun plek. Het raam is onder gekalkt met zwarte graffiti waardoor het daglicht werd verduisterd. Gewoon de realiteit dus…

© Foto: iStockphoto

Het meest vieze dier ter wereld
Eerlijk gezegd maakt het me ook niet zoveel uit. Voor de Turken is dit echter een heel ander verhaal. De mededeling dat ik varkensvlees eet, leidde er tot blikken vol afgrijzen. Varken? Gatverdamme. Nee, dat dier weiger je niet alleen te eten omdat het volgens de Koran niet mag, maar ook omdat het gewoon het meest vieze dier ter wereld is. Oh, okay. Onze Turkse tolk smeekte ons zelfs alsjeblieft niemand te vertellen dat hij tijdens zijn stage in Roemenië varkensvlees had gegeten. ‘Als hier mensen dat te weten komen, kom ik echt in de problemen’, voegde hij er angstig aan toe.

Oorlogsvoedsel
Hier in Libanon klaagden juist weer (christelijke) vrienden dat ze zo moeilijk aan varkensvlees kunnen komen. ‘En al die blikjes smack dan’, antwoordde wij naïef. Zelf waren we dolblij in de supermarkt schappen vol smack, of corned beef (wat is het verschil) aan te treffen in een rund-, kip- en varkensvariant. Hoewel ik na mijn studententijd nooit meer de blikjes had aangeraakt, blijken ze tijdens onze reis een superhandig, lang houdbaar ingrediënt. De Libanese moesten lachen. Smack, dat alleen maar tijdens de oorlog…

Foto: jeroenvanloon.nl

Over een paar weken komen vrienden van vrienden uit Nederland ook deze kant op om hier te wonen. Het brengt mij weer terug naar onze aanloop om deze stap te zetten. Het afscheid en de stress in Nederland, het verkopen van ons huis, de verhuizing, het opbouwen van een vriendenkring, een nieuwe baan, een nieuwe school, wennen aan het klimaat en weer heel veel eerste keren…

Aan de ene kant lijkt en voelt het alsof het gisteren was. Aan de andere kant is er zo ontzettend veel gebeurd, dat het alweer eeuwen geleden lijkt. Maar dat het snel is gegaan, dat is duidelijk.

Sowieso heb ik het gevoel dat naarmate ik ouder word de tijd erg snel voorbij vliegt. Ik kan me nog herinneren dat ik als tiener de dagen tergend langzaam voorbij vond gaan. Vooral als er ‘moeilijke’ dingen aan kwamen, zoals een examen, presentatie of iets anders. Ik kon dan niet wachten weer een jaartje ouder te worden en meer van de wereld te begrijpen.

Het enige dat ik nog steeds heel erg oneerlijk vind aan onze start hier is, dat door de plotselinge dood van mijn vader, ons eerste jaar niet zo onbevangen is geweest als ik van tevoren had gehoopt en gedacht. Ik had me daar enorm op verheugd, maar ja, het mocht niet zo zijn.
Ondanks het feit dat onze verhuizing naar Singapore aardig wat energie heeft gekost, heeft het aan de andere kant ook erg veel opgeleverd. We hebben nu herinneringen en ervaringen die we anders nooit hadden gehad. Het kennismaken met andere gewoonten en culturen, erg veel tijd met elkaar als gezin doorbrengen, andere landen bezoeken en ontdekken, een veilig, fijn en onbezorgd leven voor onze kinderen op kunnen bouwen en overheerlijk eten. Maar vooral het besef dat we een hecht gezin zijn ‘no matter what’.

Dus mocht je ooit plannen hebben om tijdelijk of voorgoed naar het buitenland te gaan, en je hebt de mogelijkheid, doe het! Ik weet zeker dat je er geen spijt van zult krijgen…..

Foto: Istockphoto.com

Tijdens deze reis volg je het sapreinigings- en bewegingsprogramma van Health Holidays, waarbij er 3x per dag versgeperste vruchten- en groentesappen worden genuttigd en 3x per dag wordt gesport. Het lichaam wordt geheel gereinigd en ook de geest komt geheel tot rust. Jouw energiepeil schiet omhoog en je voelt je als herboren. Je verblijft in een 2kamer appartement van de luxe accommodatie Puerto Castillo.

Deze prijs wordt aangeboden door www.health-holidays.nl.

Foto: health-holidays.nl

Ik besef dat ik het zo langzamerhand wel erg vaak over religie heb. En dat terwijl ik mezelf als een atheïst beschouw, hoewel met een fascinatie voor hoe over de hele wereld mensen met hun eigen religies omgaan. Maar hier in Libanon, waar we inmiddels zijn aanbeland, kan ik echt niet om religie heen. Zo is het duidelijk te merken dat in het land meer dan zeventien verschillende geloofsgroepen wonen waaronder sjiieten, soennieten, alevieten, maronieten, orthodoxe katholieken, protestanten, druzen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Kleuren in de islamitische wijken hoge minaretten de skyline, de christenen weten hun aanwezigheid nog veel beter ten toon te spreiden. Kapelletjes met Jezus- en Mariabeelden sieren de straathoeken van hun wijken, kaarsen met heilige beeltenissen vullen de schappen in de supermarkt, op vrijwel elke auto zit een sticker van een rozenkransje of visje en boven menig deur hangt een kleine mariebeeldje.

Een kruis op je arm getatoeëerd
Een twee decimeter groot kruis dat een jongen op zijn onderarm had late tatoeëren, spande voor mij echter de kroon. ‘I’m a christen, you know’, voegde hij er nog even aan toe, blijkbaar denkend dat we nog niet waren overtuigd. En vanonder zijn rode Nike T-shirt trok hij twee enorme houten rozenkransen. Ongevraagd adviseerde hij ons vooral niet naar Beiroet te gaan. ‘Dat is veel te gevaarlijk voor jullie. Daar heb je allemaal Hezbollah en zo. En jullie zijn toch Amerikanen?’ ‘Nee, we komen uit Holland.’ ‘Wat Hollywood?’ Zelf was hij nog nooit in Beiroet geweest.

Mexicanenbeleid VS
Eenmaal in de hoofdstad van Libanon viel het met de onveiligheid reuze mee. Maar nog steeds waren religies, evenals de vele oorlogen die de Libanezen hebben moeten doorstaan, gesprek van de dag. Vele christenen zijn duidelijk ongerust over het feit dat ze, vooral door emigratie, van meerderheidsgroep inmiddels een minderheid zijn geworden. Een christelijk meisje, dat een paar weken door de Verenigde Staten had getrokken, had dan ook een interessante visie op hoe Amerikanen met de Mexicanen omgaan. Ze snapte er niets van dat de VS zoveel moeite deed om de Mexicanen buiten de deur te houden. ‘Mexicanen zijn ook christenen. Die wil je dan toch met open armen ontvangen om zo een tegenwicht te bieden tegen het groter wordend aantal moslims?’

Foto: jeroenvanloon.nl

Dag 1: kunst kijken
Twee uurtjes in de trein en hup, ik ben in het bruisende Antwerpen. Ik las meteen een uitgebreide lunchsessie in. Bij het knusse bakkerijtje Le Pain Quotidien aan de achterkant van het station (Lange Kievitstraat 107). Hier kun je je te buiten gaan aan versgebakken broodjes, salades, biologische soep, groentetaartjes en ambachtelijke chocoladebom. Volgepropt maar voldaan pak ik bus 21 naar beeldenpark Middelheim, een must voor liefhebbers van absurdistische moderne kunst, zoals ik. Even bijkomen in de hippe wijk Zurenborg met een Belgisch kriekbiertje in Café Den Draak (Draakplaats 1) en weer door. Op het Tramplein vind je geinige winkeltjes, ga bijvoorbeeld voor gebreide accessoires naar Lena en Zasa (Transvaalstraat 75). Lekker eten kan ook, schuif eens aan bij eetcafé Wattman (Tramplein 3). Hier kun je prima terecht voor een ‘groene’ en betaalbare maaltijd.

Dag 2: supershopsessie
Vanaf het station vertrek ik ’s morgens richting Groenplaats, waar ik mijn shoproute goed begin. Ik bestorm de kledingrekken met jaren-70-jurkjes van Who’s that girl (Kammenstraat 2000), stort me op de retro-tassen van Vegas (Kammenstraat 57), scoor een paar hipsters met striphelden-print bij Pull-In (Kammenstraat 64) en zoek een vintage-outfit bij elkaar bij Think Twice (Kammenstraat 85-87). Net wanneer ik na al dit winkelgeweld besef dat ik snak naar een kop koffie, loop ik tegen Cafématic aan (splitsing Kammenstraat-Mechelseplein). Daarna haast ik me naar de woonwinkels. Bij het Antwerps Kookhuis (Terninckstraat 1) heb je bijvoorbeeld theedoeken met toffe prints. Voor wie dat niet origineel genoeg vindt: bij Steen en Been (Volksstraat 59) hebben ze fossielen, schelpen, skeletten en zelfs vlinders om je huis mee op te leuken. Als je van Marokkaanse thee houdt, mag je het hippe eethuis NoMade (Volksstraat 63) zeker niet overslaan. Hier kun je trouwens ook lekker en betaalbaar lunchen. Voor designmode moet je naar het gigantische Your (Kloosterstraat 90), waar onder andere de collecties van Dagmar, Sessùn en Marc Jacobs hangen.
Verderop in de straat wemelt het van de antiek- en curiosazaakjes. Ook de moeite waard om langs te gaan: het pand van Ra (Kloosterstraat 13) dat door vijfendertig internationale ontwerpers is gevuld met (helaas peperdure) vintage kleding, gadgets, sieraden, kunst, boeken en muziek. Wél betaalbaar zijn de broodjes bij Take 5 minutes in Paris (Kloosterstraat 50): in dit Franse cafeetje hoef je maar € 3 neer te tellen voor een half stokbrood met kaas. Maar omdat ik zin heb in een vette hap, strijk ik neer bij restaurant Bourla (Graanmarkt 7) voor een carbonade Flamande met Vlaamse frieten. Wie zin heeft in speciale biertjes en gezelligheid, komt in de talloze kroegen op de Grote Markt aan zijn trekken. Te moe voor borrelpraat? Om de hoek zit Cartoon’s (Kaasstraat 4), een intiem bioscoopje waar vooral alternatieve Europese films draaien.

Dag 3: museumtoer
Tijd voor een cultureel verantwoorde dag. Dus sleep ik mezelf naar museum MAS (Museum aan de Stroom, Hanzestedenplaats 1). Het blijkt een soort Tropenmuseum met expo’s over Zuid-Amerikaanse sieraden, het Egyptische dodenritueel en Indonesische wapens. Alles met een link naar de stad. Niet zo geïnteresseerd in het vroegere Antwerpen? Modefanaten kunnen hun hart ophalen bij het Modemuseum (ofwel: het MoMu, Nationalestraat 28). Vergaap je aan kostuums uit de zestiende eeuw of handgemaakte haute couture-stukken van bekende modeontwerpers. Van al dat kijken en luisteren, krijg ik trek. Maar dat is zo verholpen bij L’Entrepôt du Congo (Vlaamse Kaai 42). Het historische pand mag dan poepchic ogen, om de prijs hoef je het niet te laten: voor hun beruchte garnaalkroketten-salade ben ik nog geen € 11 kwijt. ‘Tot ziens, hè’ roep ik als ik wegga. En dat is geen geveinsde beleefdheid: ik kom hier zeker en vast terug.

Hier slaap je
Het Century Hotel Antwerpen *** ligt in het centrum, op 100 meter van het Centraal Station en is een van de oudste hotels van de stad. Het hotel heeft een bar, lounge en gratis draadloos internet. In restaurant Curnonsky, dat ook bij het hotel hoort, kun je kiezen uit verschillende menu’s uit de Franse keuken. Bij het hotel kun je niet parkeren, maar wel in de openbare parkeergarages Vesting (Vestingstraat 30-34, € 14,40 per dag, gesloten in het weekend) en De Keyser (Van Ertbornstraat 12, € 16 per dag).

Dit krijg je
- 2 overnachtingen in een tweepersoonskamer
- 2 x een uitgebreid ontbijtbuffet
- welkomstdrankje

Wat kost dat?
Viva-lezeressen betalen voor 3 dagen € 69 p.p. Voor kinderen kunnen maximaal twee extra bedden op de kamer worden geplaatst. Kinderen t/m 2 jaar verblijven gratis, kinderen van 3 tot 12 jaar betalen de helft van de prijs.

Niet inbegrepen
- € 12,50 reserveringskosten
- € 1,50 toeristenbelasting (per kamer per nacht)

Boeken
De aanbieding is op basis van minimaal twee personen. Je kunt boeken t/m 31 januari 2012 via zoweg.nl/viva of 0900-23596934 (€ 0,25 per minuut). Vermeld dat het om Viva’s Antwerpen-aanbieding gaat.
© Beeld: Karin van Limburg

Wc’s
De NS is het trieste jongetje uit de klas dat altijd gepest wordt. Niet door een klasgenoot, maar door de hele school. Niet door een, maar door 1,1 miljoen treinreizigers. De NS maakt fouten, zoekt excuses en faalt. Wat de NS ook doet, hij doet het niet goed. En doet ie wel iets goed, dan wordt het niet meer gezien. De NS wordt zenuwachtig en komt op het verkeerde spoor. Brengt verbeterde en snellere treinen, maar ‘vergeet’ wc’s in te bouwen. Wederom een aanleiding tot kritiek.

Kak in de zak
De NS probeert te luisteren naar innoverende ideeën. Voor de hoge nood: een plastic zak met vloeibare gel waar men boodschap 1 in kan laten lopen. Wel wordt verzocht de zak - tussen Liga Evergreen en broodje oude kaas - in de tas mee te nemen naar de eindbestemming. Want, maak je niet druk de vochtige ontlasting verandert in een harde substantie. En hé, de fabrikant kan er zelfs een produceren voor boodschap nummer 2. De twijfel heerst. Maakt de NS niet de zoveelste fout door kak in de zak te kopen? Desalniettemin is het wel een kado-idee voor 5 december, ‘de zak van Sinterklaas’.

Excuses van de NS
De treinreizgers hebben geen vertrouwen meer, zijn cynisch en zijn ns-moe. En niet alleen door het ontbreken van wc’s of de incontinentiezak als initatief, maar voornamelijk door de eeuwige vertragingen en de bijbehorende excuses. Miscommunicatie is immers ook communicatie. ‘Het spoor was stuk en de brug stond open’: NSje kom, kom je was te laat, maar waarom?!

In stijl
Enfin, uiteindelijk zullen de plaszak en de daaropvolgende kakzak er komen. Geheel in stijl ingevoerd door de NS. Belaagd door pesterijen, met excuses, met fouten en vooral met veel, heel veel vertraging.

Foto: Gettyimages.nl

Boksbal
Slapen in het vliegtuig is namelijk lastig. Niet omdat ik enorm lang ben, maar omdat je na een paar uur een droge keel krijgt, dikke enkels voelt opkomen, een nekhernia ontwikkelt en ruzie krijgt met de achterbuurman, die het touchscreen van zijn tv’tje in jouw rugleuning ziet als een boksbal. Of, zoals de laatste keer, vindt dat jij negen uur lang ‘niet met je stoel naar achter mag komen’ omdat hij anders ‘geen ruimte heeft’. Tsja.
Naast kokend bloed in de aderen is het directe resultaat van die laatste situatie een steeds voorover kieperend hoofd dat ook niet bijdraagt aan een goede nachtrust.

Jaloers op een vogel
Toen ik vrede had gesloten met het idee dat mensen simpelweg niet gemaakt zijn om urenlang in de lucht te hangen en dus ook niet om te slapen in kleine stoeltjes, zag ik bij aankomst in Amerika een watervogel. Slapend. Op één poot, kopje omgedraaid op de rug, in de veren gestopt. Ik heb nooit de wens gehad een watervogel te zijn, maar toch voelde ik een steek van jaloezie. Zo’n watervogel had geen flexibele rugleuning nodig voor een powernap.

Dikke poten
Toen besefte ik dat eigenlijk alle dieren het talent hebben in onmogelijke houdingen en overal te slapen. Grote honden krullen zich op in kleine manden. Hamsters en andere knagers rollen zich op tot een bolletje. Katten liggen als een hoopje haar in de zon, liefst op het dak van een auto. Vissen drijven slapend rond, schildpadden trekken zich terug in hun schilden en zelfs grote zoogdieren weten hun dikke poten nog elegant onder zich te vouwen als ze een dutje doen. De meeste mensen (dronken mannen en Aziaten daargelaten) hebben een bed nodig om goed uit te rusten. Liefst opgeleukt met een duur matras en het juiste kussen. En zelfs daarin kan een verkeerd weggelegde arm nog voor krampen zorgen en zitten ellebogen, borsten, knieën en oren ons soms hinderlijk in de weg.

Evolutiefoutje?
Wat ik me dus afvroeg: waarom kunnen wij mensen ons ook niet gewoon soepel opkrullen en slapen terwijl we onze knieën vasthouden en ons hoofd zelf ondersteunen? Waarom liggen we op het strand of in de festivalwei niet even opgevouwen te snurken, maar moeten we onze benen en armen zo wijd mogelijk strekken? Waarom kunnen we niet staand tegen de treindeur genieten van een paar minuten rust? Is het een foutje van de natuur? En waarom kunnen baby’s wel dutten in schuddende draagzakken? Is de evolutie nog bezig moderne ontwikkelingen als treinreizen en vliegen in ons slaapsysteem te verwerken? En, gewoon uit nieuwsgierigheid: zijn Aziaten hier dan verder in?

CC foto: Harald Groven

Chai? Willen jullie een glaasje Turkse thee? De vraag wordt ons zeker honderd keer per dag gesteld.

Kamperen
Of Turkse campinggenoten drukken ons simpelweg hete glaasjes met het zoete goedje in onze handen,  naast vers geplukte vijgen, borden spaghetti en pittige Turkse hapjes. Maar eenmaal in het Koerdische Zuid-Oosten van Turkije zakt onze mond nog verder open van verbazing. Bij een Koerdisch gezin mogen we zonder problemen op het erf kamperen en de volgende ochtend worden we getrakteerd op een ontbijt van brood en yoghurt van hun eigen koe. Als we de daarop volgende avond net onze daktent bij een meertje hebben uitgeklapt, om er wild te kamperen, komt de plaatselijke boer op ons af. Niet met een jachtgeweer – zoals je in Nederland kan verwachten -  maar met een tas vol met net door hem zelf gevangen vis. Een uurtje later stopt hij opnieuw met zijn gammele, minstens dertig jaar oude witte Renault stationwagen, en duwt ons een plastic tas vol met zelf gekweekte aubergines, komkommers en tomaten in de handen.

Groene kanjer
Net de volgende ochtend weer onderweg, stopt midden op de weg een man met een aanhanger vol watermeloenen.  Eén van de groene kanjers duwt hij ons in de handen, en rijdt weer lachend door. In de middag loodst – na een tankbeurt – de jonge pompbediende ons naar twee stoeltjes in de schaduw waar we zoete – volgens hem ‘Koerdische’ – thee krijgen voorgeschoteld en eveneens ieder een stuk meloen. Een fooi voor dat we onze watertank bij het tankstation mochten bijvullen, wil de tiener niet aannemen. Nippend aan de getuite glaasjes, uitkijkend over de pompunits, filosoferen we hoe in Nederland bij veel gezinnen om 6 uur ’s avonds ‘we gaan eten’ nog altijd betekent dat je er toch eens vandoor moet gaan in plaats van dat je aan tafel kan aanschuiven. Wat een koude douche moet ons land voor al die Turken en Koerden in de jaren ’70 zijn geweest. En zijn we in de tussentijd eigenlijk al meer gastvrij geworden, of misschien zelfs wel minder?

Spas
De plaatselijke boer met zijn witte Renault 12 geven we als bedankje een doosje Baklava. Ook delen we met hem de gekregen reusachtige watermeloen die we met z’n tweeën nooit op hadden gekund. Het gezicht van de boer begint te stralen als we hem voor alle gastvrijheid bedanken met één klein simpel woordje. ‘Spas’, Koerdisch voor ‘dank je wel.’ Pas sinds enkele jaren wordt het tot op zekere hoogte getolereerd als de Koerden in het openbaar in Turkije Koerdisch spreken. Al is het maar één woordje, voor de boer is het duidelijk een bijzondere ervaring zijn moedertaal uit de mond van twee kaaskoppen te horen.

Foto: jeroenvanloon.nl

Moeilijk
Hij overleed de dag nadat we weer in Singapore waren, expres als je het mij vraagt. Toch blijft het moeilijk om mijn vader, die mijn hele leven belangrijk voor mij is geweest, niet in zijn laatste momenten bij te hebben kunnen staan.

Intuïtief
Ik heb altijd een vrij sterke intuïtief gehad en ik ben niet bang om deze in sommige gevallen ook te volgen. Veelal met positief resultaat. Maar in dit geval denk ik dat het sprankje hoop, hoe klein ook, mijn hele gevoel in de war heeft gegooid. En daar baal ik van. 

Wat als….
Gisteren maalde het door mijn hoofd. Wat als ik toch langer was gebleven? Wat als ik eerder had geweten hoe slecht het eigenlijk met hem ging? Wat als we hadden geweten wat we nu weten? En zelfs; wat als we niet naar Singapore waren verhuisd?

Afhankelijkheidsgevoel
Nog nooit heb ik me zo afhankelijk gevoeld van anderen, en dan met name de artsen, als toen mijn vader op de IC lag. Een vreselijk gevoel. Het niet weten, en compleet niet thuis zijn in de medische wereld. Geen antwoorden krijgen op vragen, blij zijn als een arts tien minuten tijd wil vrijmaken maar die dan vervolgens geen enkele uitspraak wil doen op overlevingskansen en kwaliteit van leven na de IC. Natuurlijk is het medische circuit een wetenschap en zijn uitspraken moeilijk te doen, maar iets meer richting en sturing had fijn geweest.

Mens van vlees en bloed
Ik vergeet nooit meer het moment waarop ik mijn vader voor het eerst op de IC zag liggen. Ik was net geland en zat nog geen vijf minuten aan zijn bed, hij sliep. Een groep artsen kwamen aangelopen en bespraken mijn vaders ziektebeeld. De patiënt werd besproken alsof mijn vader en ik er niet bij waren. Ik wilde dat ze weg gingen en ons met rust zouden laten. Mijn vader was geen patiënt, maar de liefste vader van de wereld, een moeilijk maar bijzonder mens en de beste opa JaJa van de wereld. Geen casus, maar een mens van vlees en bloed met een heel leven achter zich. Achteraf gezien had ik gewild dat ik op was gestaan en dat had gezegd. Niet dat het iets uit had gemaakt, maar toch.

Zinloos
Had ik maar geweten wat ik nu weet. Ook al is het een menselijke gedachte, eigenlijk is het zinloos. Want we weten het niet en zullen het nooit weten en dat is in heel veel gevallen misschien maar goed ook. Nu komt het er nog op aan om dat te accepteren.

CC foto: goulao

Vol ongeloof kijk ik naar het roestige hek waar een rol prikkeldraad amateuristisch overheen is gedrapeerd. Is dit het nou? De grens met Syrië? Geen rookwolken, huilende kinderen of vluchtende mensen. Wel onderscheid ik een paar honderd meter verderop een pittoresk dorpje met zandkleurige huisjes, rond kuierende schapen en wat olijfbomen. De Turkse automobilisten, die achter ons langs schieten, lijken totaal geen acht op het hek te slaan. Enkelen draaien hun raampje op een kier om er een petflesje uit te werpen, anderen hebben permanent een Blackberry aan hun oor. Als er toch eentje stopt, adviseert hij ons geen foto’s te maken. ‘Dit is de grens met Syrië en dus militair gebied.’ Opnieuw door het hek turend, probeer ik tot me door te laten dringen dat voorbij die zanderige bergen duizenden mensen worden afgeslacht, worden gemarteld, dat er een 18-jarig meisje werd onthoofd en gevild. Hoe zou het in dat schilderachtige dorpje zijn? Zijn de mensen er doodsbang? Of gaat het leven gewoon door? Helaas komen we er niet achter. Syrië laat momenteel geen buitenlanders toe.

Turkse persvrijheid lege huls
Maar bij de Turken blijkt de persvrijheid ook een lege huls. Ook na veelvuldig aandringen, zijn we niet welkom in de vijf vluchtelingenkampen waar momenteel zo’n zevenduizend Syriërs worden opgevangen. ‘It’s a political decision’, is het enige telefonische commentaar van een regeringswoordvoerder. Een meisje van de Turkse Halve Maan meldt ons tussen neus en lippen door dat Ankara mogelijk niet zo blij was met foto’s die er enkele maanden eerder door een journalist werden gemaakt.

‘This is my honeymoon’
We laten ons niet uit het veld slaan, en rijden op eigen gelegenheid naar één van de kampen. Daar snappen de Syrische vluchtelingen evenmin iets van de Turkse terughoudendheid. ‘Ze behandelen ons heel goed, echt waar’, verzekert een Syrische man ons zeker tien keer. Samen met twee dorpsgenoten is hij even naar buiten gelopen om ons te woord te staan. Al vier maanden zitten de drie mannen met hun gezin in het kamp. Via later aangekomen dorpsgenoten hoorde de één dat in zijn huis inmiddels militairen worden, het huis van de ander is plat gebombeerd. De jongste is zeven maanden geleden getrouwd. ‘This is my honeymoon’, lacht hij spottend. Toch willen de mannen, zodra er vrede is, niets liever dan naar huis.

Nog eens tien jaar een dictatuur?
Als we de volgende dag opnieuw langs het hek rijden, denk ik aan het nieuwsbericht dat ik net voor vertrek las. ‘Syrische protesten worden kleiner’, luidde de kop. Vertwijfeld vraag ik me af hoe lang het westen zal blijven toekijken terwijl er duizenden mensen worden afgeslacht. Of zullen de Syriërs het opgeven? Zal de rust terugkeren en zullen ze nog eens tien jaar in een dictatuur zitten opgesloten? Dan zou de internationale gemeenschap in ieder geval weer rustig kunnen gaan slapen.

© Beeld: www.jeroenvanloon.nl

Aanbieding 1
Hotel Kasteel De Essenburgh staat in Hierden, in de buurt van Harderwijk. Het dateert uit 1639, dus aan historische details geen gebrek. Ook aan water niet, want het kasteel ligt aan een landgoed met een vijver en de Hierdense Beek. Je slaapt in een bijgebouw, maar ontbijt wel in het eeuwenoude kasteel. Met de fiets die je een dag tot je beschikking krijgt, kun je de Veluwe doorkruisen. Wat je sowieso gaat doen: een dag relaxen in Wellnessresort De Zwaluwhoeve, niet ver bij het kasteel vandaan. Dat zit namelijk ook bij de prijs inbegrepen.

Dit krijg je
* 1 of 2 hotelovernachtingen inclusief ontbijtbuffet
* op de dag van aankomst: koffie/thee met een kasteelmuffin
* 1 dag entree tot De Zwaluwhoeve inclusief lunchbuffet
* 1 dag fietshuur

Wat kost dat?
Dit arrangement kost voor 2 dagen € 65 p.p. en voor 3 dagen € 92,50 p.p. Voor aankomst op vrijdag of zaterdag geldt een toeslag van € 2,50 p.p. De prijs is exclusief reserveringskosten (€ 12,50 per boeking) en toeristenbelasting.

Reserveren
Dit arrangement geldt tot 31 januari 2012 en is dagelijks te boeken, ook in de vakantieperiodes. De aanbieding is op basis van minimaal twee personen. Reserveren kan via zoweg.nl/viva of bel naar 0900 – 23596934 (€ 0,25 p/min). Vermeld dat het gaat om de Viva-Zwaluwhoeve aanbieding.

Aanbieding 2
Château d’Urspelt Luxemburg is een viersterren-kasteelhotel in het karakteristieke dorpje Urspelt in de Luxemburgse Ardennen. Het 18e eeuwse kasteel staat in natuurpark Our, is onlangs gerestaureerd en heeft o.a. een bar, lounge en restaurant. Ben je een natuurfreak, dan kun je wandelen in de grote kasteeltuin en fietsen door het natuurpark. Ben je een geschiedenis-fan, dan zijn het middeleeuwse kasteel Vianden en de kerk en het slot van Clervaux echt iets voor jou. Lekker bijkomen kun je tijdens een privésessie in het Wellness center van het hotel, uitgebreid ontbijten doe je in de statige ridderzaal.

Dit krijg je
* 2 overnachtingen in een Kasteelkamer inclusief ontbijtbuffet
* 2x een privé-wellness-sessie van een uur (1x sauna/whirlpool + 1x hammam/jacuzzi)
* een fles Luxemburgse Crémant op de kamer
* als je in restaurant Victoria dineert: een welkomstdrankje

Wat kost dat?
Dit arrangement kost € 99 p.p op basis van minimaal twee personen. De prijs is exclusief  reserveringskosten (€12,50 per boeking).

Reserveren
Dit arrangement geldt tot 31 januari 2012 en is dagelijks te boeken inclusief de vakantieperiodes. De aanbieding is op basis van minimaal twee personen. Reserveren kan via zoweg.nl/viva of bel naar 0900 – 23596934 (€ 0,25 p/min). Vermeld dat het gaat om de Viva-Luxemburg-aanbieding.
© Beeld: Zoweg

Binnen 2,5 uur zitten we er. De Romeinse zomerhitte slaat in ons gezicht zodra we een voet buiten het vliegtuig zetten. Dat begint al goed! Een niet-Engels sprekende Romein haalt ons van de luchthaven Fiumicino en brengt ons naar het trendy hotel Art Noba. Een prima uitvalsbasis.
Tijd voor de eerste verkenningstocht door de stad. Het lijkt wel alsof we terug in de tijd gaan: oude gebouwen met marmeren beelden van goden, engeltjes en beroemde Romeinen, gemaakt door beroemde kunstenaars als Bernini en Michelangelo. De stad is zo groot dat we besluiten om de bekendste toeristische plekken te bezoeken met de sightseeing bus. Voor 26 euro per persoon kun je twee dagen lang onbeperkt door Rome reizen. Stop 1: het Colosseum. De superhoge arena is door aardbevingen voor de helft ingestort, maar het is nog goed te zien hoe het vroeger dienst deed als gruwelijke entertainmentruimte. Er staat een lange rij om binnen te komen (een uur of drie in de brandende zon), maar gelukkig kunnen we als we iets meer betalen meteen naar binnen met een gids, die ons een uitgebreide rondleiding geeft.

Na het Colosseum dat al behoorlijk indrukwekkend was, bezoeken we het Forum Romanum (opgravingen van het centrum van Rome tijdens het Romeinse rijk), het Pantheon (bekendste tempel van de stad waar vooraanstaande Italianen liggen begraven) en de Spaanse trappen (goed voor de conditie!). Bij de Trevi fontein pauzeren we even met een ijsje, want daar zit een van de beste ijssalons in de stad. En dan: Vaticaanstad. Want dit kleinste landje ter wereld mag je niet missen. In elke geval moet je echt even de Sint Pieter en de Sixtijnse Kapel vanbinnen hebben bekeken. Als je er op zondag bent, kun je zelfs de paus bewonderen, die vanaf het balkon zijn zegen geeft aan alle aanwezigen op het Sint Pietersplein.
Naast alle historische paleizen, kathedralen, kerken en arena’s heeft Rome ook veel moderne wijken. De meeste high fashion modemerken komen uit Italië en vind je dus ook in deze stad. Fendi, Gucci, Armani, Versace, Prada, Valentino: winkels te over. In Via del Corso liggen ze op loopafstand bij elkaar. Je vindt er naast de bekende merken, ook unieke boetiekjes: Camomilla (Via del Corso 118) en C Deccio (Via del Corso 108) bijvoorbeeld.

Het eten in Rome is echt Italiaans genieten: spaghetti alla carbonara en saltimbocca alla romana (kalfslapjes met Italiaanse ham) staan bij elk restaurant standaard op de menukaart. Typisch Romeins is de met ricotta, marsala en citroen gevulde kaastaart crostata di ricotta. Aan de Piazza Barberini moet je zijn voor de leukste terrasjes en restaurants. Pepy’s Bar, op een hoek van dit plein, is een absolute aanrader.

Hier slaap je
Het trendy design hotel Art Noba ligt net buiten het historisch centrum, dat prima te bereiken is met de bus (€ 1 p.p. voor 75 min.). De bushalte vind je voor de deur van het hotel. Singles, gezinnen, mensen met huisdieren: voor iedereen is er een geschikte kamer. En de gratis koffie en thee op je kamer is ook niet verkeerd.

Inclusief
* Retourvlucht met KLM Amsterdam – Fiumicino (G-klasse)
* Brandstoftoeslag en luchthavenbelasting
* 3 overnachtingen o.b.v. logies en ontbijt

Wat kost het?
Twee personen: vanaf € 199 p. p.
Een persoon: vanaf € 240
Drie personen: vanaf € 196 p.p.
(Een eenpersoons- en driepersoonskamer kunnen op aanvraag worden geboekt).
 
Niet inbegrepen
* Transfer van luchthaven naar hotel v.v. Die is bij het maken van de reservering bij te boeken: een shuttle transfer kan voor € 17 p.p. en een privétransfer vanaf € 54, beide per enkele reis. Transfer bijboeken is aan te raden, want het is toch zeker 30 minuten rijden.
* Toeslag indien de G-klasse volgeboekt is.
* Eventuele verzekeringen, calamiteitenfonds à € 2,50 per boeking, reserveringskosten à € 29,50 per boeking.
* Excursies.

Boeken
Je kunt dagelijks vertrekken van november 2011 t/m maart 2012, o.b.v. beschikbaarheid. Bel 0900-8098 (€ 0,20 per minuut) of kijk op oad.nl/viva. Op deze reis zijn de ANVR- en SGR-voorwaarden van toepassing. Je kunt ook even langslopen bij een van de 200 Globe Reisburo’s.
© Beeld: Amar Rattansingh