Rob heeft de webstrijd van 2007 gewonnen.
* Zijn motto: geen motto.
* Rob in vijf woorden: Amsterdam, schrijver, tweeling, bukowski, stier.
Rob heeft geblogd van 14 mei 2007 t/m 18 mei 2008.
Aangezien ik inmiddels bijna vijf maanden(!) dertig ben, kan ik me tegenwoordig schaamteloos op eigthies-party’s vertonen. (Ja ja, ik weet het, als je eenentwintig bent kan dat ook gewoon. Maar laat me nu even lekker doen alsof dertig zijn ook zo z’n voordelen heeft! Bedankt).
Precies een week geleden had ik dus een bruiloft. In Marken (lees: iedereen-kent-elkaar-dorp-á-la-volendam). Het werd een bijzonder avontuur. Ik stapte de bus uit en keek op mijn uitnodiging. “U bent van harte welkom in Het Trefpunt in de Kerkbuurt”, stond er.
Toen ik maandagavond de kraan opendraaide om mezelf eens flink te verwennen met een glas water, druppelde er enkel teleurstelling uit de kraan. Het straaltje deed me denken aan het armlastige plasstraaltje van onze ernstig zieke hond Fleur.
Ik heb een tweelingbroer. Hij ook. En dat is eigenlijk best leuk, vooral toen we klein waren. We hadden allebei altijd een speelkameraadje bij de hand en dat is in de speelse fase van je leven een uitkomst.
Ik heb vanavond een bruiloft. Jeweetwel, zo’n eentje met een jurk en champagne enzo. Ik geniet van bruiloften. Niet omdat ik al vanaf de kleuterschool droom van een mooie jurk. Ik bedoel maar te zeggen: wij mannen vinden doorgaans ándere dingen leuk aan een bruiloft.
Door mijn blessure zit ik de afgelopen weken wat vaker thuis op de bank dan gebruikelijk. Dat hoeft van mij niet zo nodig, ondanks dit herfstweer. Een vriend drukte me drie weken geleden – toen de verveling inmiddels tot ver boven mijn wenkbrauwen reikte – een dvd-box in mijn hand. “Vind je vast leukâ€, zei hij. Het betrof een kinky blauw-zwarte box.
“Hallo, ik zal me even voorstellen†begon ene Marja in haar mail. “Ik ben Marja, tweeënvijftig jaar oud en ik ben artsâ€. Ze vervolgde haar introductie met een waslijst aan daden en werkzaamheden voor goede doelen. Kolere, dacht ik nog. Met zo’n lijst kun je wel aankomen. Je komt er terstond mee in de hemel.
Een wetenschappelijk onderzoek heeft iets zeer heftigs uitgewezen: Mannen willen een knappe vrouw. Mannen bleken, volgens CNN, na een speeddate helemaal niet te selecteren op de door hun vooraf opgegeven aspecten als rijkdom, intelligentie en afkomst. No way, zij kozen hun vrouw op basis van het uiterlijk. En dat bij een speeddate!
Toen ik gistermiddag op teletekst op pagina 126 bekeek, werd ik niet vrolijk. “Minstens één dode bij bomaanslag Kathmandu†stond er.
Als het over liefde gaat, ben ik hopeloos naïef. Mijn liefde en ik blijven nog jaren gelukkig, gaan nooit vreemd en hebben knallende seks tot ons tachtigste levensjaar.
We zitten samen op het terras, Simon en ik. Een flauw zomerzonnetje beschijnt ons tafeltje en we hebben veel lol. We lachen om onze collega’s, om onze vriendinnen en om onszelf. Simon en ik lachen eigenlijk altijd. Als wij samen zijn, gaat er geen minuut voorbij dat we geen plezier hebben. Hij is wat je noemt een zielemaatje.
Ik ben eruit! Vergeet alle theorieën over het bereiken van het levensgeluk. Allemaal bullshit. De enige ingrediënten voor totaal geluk zijn allemaal in Barcelona te vinden.
Allereerst zijn er de palmbomen. Ze wuiven de hele dag naar je en als je ook maar heel even een chagrijnig gevoel voelt opkomen, ruisen zij dit onmiddellijk weg.
Vrouwen versieren is een vak apart. Als man dien je dit goed onder de knie te hebben, want van de vrouwen hoef je doorgaans geen enkele medewerking te verwachten. Vrouwen versieren ligt mij wel. Maar ik heb ook blunders begaan.
Ik heb mezelf momenteel in een ingewikkelde positie gemanoeuvreerd. Een acrobatische houding, die in Cirque du Soleil niet zou misstaan. Ik tik met één hand en de andere arm hangt er wat zielig bij. In een mitella. Mijn typsnelheid ligt zo rond de tien woorden per minuut.
Slaapzak uit de kast halen, mijn VW-campertje checken, poncho’s aanschaffen, ranzige, afgetrapte gympen opduikelen en veel deodorant in de tas proppen. Het is weer tijd voor Lowlands. Mijns inziens is het qua line-up dit jaar niet best gesteld. The Editors en Interpol zijn voor mij de enige must-see optredens. De rest van mijn tijd ga ik met plezier verdoen in de 24-uurs tent en de silent-disco. Heerlijk.
Maandagochtend werd ik wakker. Ik miste het geluid van krekels, de klotsende golven op de rotsen en de zon. Ik miste het heerlijke idee van vrijheid, om een dag lang niets tegen je zin te doen, dat alles goed is.
Ik mis nu nog het goede gevoel en de enorme energie die het me gaf.
Een week lang toeven op een geweldige locatie, met uitzicht over de Adriatische zee, heeft bij mij een proces op gang gebracht.
De buren op ons vakantieadres hadden dus een dijk van een huwelijkscrisis. Dat was wel duidelijk. De relatie van het zeer jonge, gelukkige koppeltje wat zich op dezelfde camping van goede vriend Remco bevond, bleek nog zeer passievol, zo vertelde hij me vorige week. Ze lieten zich namelijk op seksueel gebied niet onbetuigd. De buurman gaf de buurvrouw er flink van langs en de dame in kwestie genoot met luidruchtige, volle teugen – ondanks de geluiddoorlatende tentwanden. Erotische geluiden drongen tot ver op de camping door.
We hebben nieuwe buren op ons vakantieadres. Uit Zweden. Nee, helaas geen groep wulpse, blonde en rondborstige meiden. Maar een stel van rond de zestig met een zichtbare huwelijkscrisis. Een gedeeld terras bleek voor de Zweedse dame een onbekend fenomeen.
Julia heeft hier in Novi een aantal vrienden. Ze is half Sloveens en haar ouders hebben een huis in Kroatie. Om die reden kent Julia veel mensen in deze streek.
Afgelopen maandag liepen we door het dorp en kwamen op een plein waar feest werd gevierd. Prompt kwamen we een aantal bekenden tegen en voordat ik het wist, stond ik op het plein tussen hossende en feestende mensen. Julia vertelde me ´s middags dat ze hier op deze dag een soort bevrijdingsdag vierden. Halverwege de jaren negentig heroverde Kroatie een stuk [...]
Ik ben relaxed. Dat is de afgelopen dagen, alle goede voornemens ten spijt, zo nu en dan wel even anders geweest. We hebben er onverwachts een dagje Oostenrijk aan vast geplakt. Niet omdat de omgeving zo overweldigend was, maar omdat het verkeer in de tunnel muurvast stond.
Uiteindelijk zijn we toch in Kroatie beland. En het beviel me gelijk. We arriveerden in het dorp, checkten in, kregen de sleutel en vol verwachting zwaaiden we de deur open. Wat zich voor mijn ogen ontvouwde, bleek een teleurstellende combinatie van een set van [...]
Aangezien de zomer niet naar mij toe komt (alhoewel, constateerde ik vandaag zowaar een prachtige dag?), draai ik het zaakje gewoon lekker om. En omdat Julia kastanjebruin uit Kroatië terugkeerde, lijkt dit land de ideale plek om de zomer te omarmen. En daar heb ik gelukkig ook geen en pleuris- en buiktyfusprikken voor nodig.
Overmorgen vertrekken we, Julia en ik.
Ik ben er aan toe. De twijfelende zomer, werk, vermoeidheid. Het zit me allemaal niet lekker en ik kan niet wachten om straks aan de Kvarner-rivièra aan een goed glas wijn te [...]
Aangezien je in Nepal de meest vreselijke ziektes kan oplopen, zat ik vorige week bij de GGD. Afdeling Vaccinaties. Mijn naam werd omgeroepen en ik stapte een steriel kamertje binnen. Ik gaf de aanwezige dame een hand. Margriet was haar naam en ze was net twee dagen geleden begonnen. Maar ze verzekerde mij dat ik me vooral geen zorgen hoefde te maken, want ze werd heel goed ingewerkt door haar collega Saskia. Gelukkig maar.
Desondanks schoten er allerlei waanbeelden door mijn hoofd. Foute prikken, verkeerde naalden in verkeerde lichaamsdelen. Ik kreeg [...]
