Een jaar lang mogen schrijven voor de bestgelezen vrouwensite van Nederland is een ontzettende eer. Het was een goede schrijfoefening en ik heb dan ook veel geleerd en ook erg genoten van het gelezen worden. Maar mijn jaar zit erop. Het is tijd voor een verse blogger.

Ander schrijfwerk roept. Heel hard. Mijn onderwerpen raken langzaam op en het valt een beetje stil.

Familie en vrienden lezen mee. Met het gevolg dat de gesprekken met hen ook een beetje stil vallen. Als ik met mijn broer afspreek, en ik vertel dan over de laatste ontwikkelingen in mijn toch al zo spannende leven, zegt hij: “Ja, weet ik al, ik las het op je blog.” En dan staren we allebei maar een beetje naar de neus van onze schoenen.

En wat ik ga doen?
Weer een broek aantrekken, want je staat hier behoorlijk in je blote kont. Dat wist ik voordat ik begon met bloggen voor Viva. En ik heb dat ook nooit erg gevonden. Maar nu heb ik weer zin in de anonimiteit. Dat niet iedereen weet dat ik mezelf eens per week twee uurtjes opsluit in de badkamer. Dat niet iedereen weet dat weleens heel somber wakker word… Ja, het niet meer drie keer in de week bloggen lijkt me ook wel wat.

Bovendien blijft er dan tijd over voor mijn ander schrijfwerk. Voordat ik bij Viva begon, werd ik benaderd door een uitgever. Of ik niet eens een boek wilde schrijven. Natuurlijk wilde ik dat, maar ik dacht nooit dat zoiets op mijn 21e zou gebeuren. Een jaar later ben ik 22 en zijn er inmiddels vier andere uitgevers bijgekomen die geïnteresseerd zijn in mijn fictie en heb ik ineens een agent. Ik bevind me dus in een belachelijke luxepositie. Het boek is nog lang niet af, maar er wordt aan gewerkt.

Ik schreef 162 stukjes. Ik ben 162 stukjes lang gelezen. Een mooier bijbaantje voor een studente journalistiek kun je je niet voorstellen.

Het was leuk en ik heb genoten van jullie reacties. Ik ben in staat om de liefste reacties die ik kreeg uit te printen en door mijn hele huis te hangen, want oh, wat zijn jullie leuke lezers. Het spijt me dat dit laatste blog een rommeltje is. Ik loop al de hele week na te denken wat ik ga zeggen. Wat blijkt? Ik ben heel slecht in afscheidbloggen.

Maar het belangrijkste dat ik wil zeggen in mijn allerlaatste blog:

Dank jullie wel voor het lezen en reageren. En de lieve, leuke, stomme (ja, zelfs stomme), ontroerende en mooie reacties. Ik ga ze regelmatig teruglezen…

Ps. Ik ga dus niet verder met bloggen. Maar mochten jullie me willen blijven volgen, dan is daar Twitter. En daar sta ik ook gewoon in mijn blote kont.

cc foto: privébezit

Tutten dus. Dat moet mysterieus klinken. Helemaal als ik me daarbij opsluit in de badkamer met een gezellig glaasje drinken. Om er dan twee uur later weer uit te komen, met een handdoek om mijn haar gewikkeld, de huid onder mijn wenkbrauwen kaalgeplukt en vuurrood. Een knie vol wondjes en het vel van mijn vingertoppen als een oude druif. Ja jongens, zo hou ik de mythe van mijn natural beauty (kuch) heus wel in stand.

Mijn rug doen. Jeweettogh
Walter houdt zich dan ook gewoon rustig op zo’n avond. Hij kijkt wat televisie, leest een boek, rookt wat pijp. “Is goed, geniet van je tutavond,” zegt hij dan, voordat ik in badjas en een stapel handdoeken de badkamer in verdwijn. “Kom je dan wel straks mijn rug doen?”

Met ‘mijn rug doen’ bedoel ik: mijn rug scrubben. Dat is één van de grootste voordelen van samenwonen. Tegenwoordig word ook mijn rug wekelijks gescrubd. Geen acrobatische capriolen in de douchecel meer. Gewoon gillen. Zodra ik het masker van mijn gezicht heb gespoeld en alle enge ontharingsattributen veilig heb opgeborgen in mijn secret tutavondmandje, gil ik naar Walter dat ‘het’ kan. “Het kan!” Even later komt Walter de badkamer binnen en ik gooi wat scrub in zijn handpalmen. “Goed doen hè!” Ik zeg: onder de duim, die jongen!

Walter scrubt mijn rug dan en ik klets een beetje tegen hem aan, om zijn aandacht van alle beautypotjes, beautyblikjes en beautyflesjes af te houden. Hij mag nooit, nooit, nooit weten dat ik iedere week mijn eigen schoonheidsspecialiste speel en talloze producten op mijn lichaam smeer om zo glad als babybillen en zo zacht als poezelige cashmere aan te voelen. It’s all natural, baby.

cc foto: nick@

Dikke prima hoor
Zo eens per week word ik wakker met het gevoel: moet dit nou? Kan ik niet gewoon een dagje overslaan? En dit klinkt depressief, maar dat is het niet. Echt niet. Nee, echt niet. Echt niet. Nee, nee, nee, echt niet. Niet. Echt niet. Ik heb namelijk helemaal niks om me zorgen over te maken. Ik kan nu wel allemaal opsommen wat ik allemaal heb, maar het komt er gewoon op neer: ik heb een erg fijn leven. Nergens jeugdtrauma’s vanwege een roze fiets die ik niet kreeg of wat dan ook. Nergens een gezondheidskwaal, nergens eenzaamheid. Gewoon dikke prima allemaal dus.

Alleen af en toe komt dat lege gevoel opborrelen. Dat ik niet weet wat ik moet doen. Dat ik een hele dag voor me heb liggen en dat naast die dag een stapel verse boeken ligt, een stapel dvd’s die nog bekeken moeten worden en naast die stapels ligt mijn telefoon waarmee ik vriendinnen kan bellen om wat leuks te gaan doen. Maar meestal doe ik op zo’n dag heel weinig en is het hoogtepunt van de dag mijn uitje naar de Albert Heijn. Als de watermeloen dan ook nog eens in de bonus is, is het helemaal feest. Treurig, maar waar.

En nu ben ik op zoek naar lotgenoten. Mensen die dit ook weleens hebben. Die ook weleens denken: ja doei, vandaag heb ik nergens zin in dus daarom ga ik de hele dag in de spiegel naar mijn poriën staren en waterijs eten. Tot nu toe staat de teller van lotgenoten op twee.

Alle piekeraars verzamelen
Ik zat laatst op het terras met vriendinnen L. en J. om het begin van de vakantie te vieren. We kregen het over huilen en dat huilen soms zo fijn kan zijn. Fijn in dezelfde categorie dat een muggenbult ook zo fijn kan zijn, mits die op een plek zit waar je bij kunt om lekker te krabben. Huilen lucht op. Muggenbulten krabben ook.

En van huilen gingen we naar dat lege gevoel. Ik gooide mijn handen in de lucht en vroeg: “Waar komt dat gevoel vandaan?” L. en J. wisten het ook niet. Maar ze wisten wel wat te doen als zij wakker werden met dat gevoel. “Ik ga dan douchen. Douchen helpt bij mij heel goed. En als het gevoel dan nog niet weg is, ga ik even boodschappen doen,” vertelde J.
“Ik moet dan het huis uit. Als ik binnenblijf word ik gek,” was de oplossing van L.

Toen kwamen we tot de conclusie dat we denkers zijn, piekeraars, tobbers. Ik heb mijn lotgenoten gevonden en ze hebben me verzekerd dat ik hen moet bellen als zo’n gevoel naar boven komt drijven. En ik denk dat dat mijn oplossing gaat zijn. Dan ga ik nu even naar de Albert Heijn.

cc foto: helgasms!

Maar goed. Nu heb ik mensen om mij heen die vanavond als de belangrijkste dag van hun leven beschouwen (en ik begrijp het echt hoor, nergens sarcasme van mijn kant hiero). Die het echt niet begrijpen waarom ik niet zou gaan kijken. Nou jongens, hier komt ie: ik geloof dat ik vanavond voor het eerst een wedstrijd ga zien.

Ik kan namelijk twee dingen doen:

Ik zal niet spreken over Yolanthe en Wesley (hoe graag ik ook zou willen)
Of ik ga voetbal kijken. En dan met een vriendin in het café waar haar vriend werkt. Waar de airco aan zal staan. En waar we volgens mijn vriendin gewoon (mochten we dat heel graag willen) mogen kletsen tijdens de wedstrijd. Waar ik niet zal vragen wat buitenspel is en niet zal beginnen over de bruiloft van Yolanthe en Wesley. Ik zal heus het een en ander wel weten (ik liep ten slotte stage waar de meisjes bovenaan stonden bij de WK-poule) en ik zal ook heus wel zenuwachtig zijn. Het zal mijn ontmaagding zijn en dan meteen ook maar goed, met Nederland in de finale.

Of ik zal dansen in mijn chillbroek
Of ik kan de hele avond op de bank met een plakrug en de ventilator in mijn nek naar detectives kijken. En dat ik dan af en toe naar de keuken sjok om drinken te pakken, pistachenootjes in mijn mond te stoppen om deze met mijn tanden te openen. Ik zou mijn teennagels kunnen lakken en met de teenspreiders tussen mijn tenen op mijn hielen naar de bank lopen om TMF op te zetten. Als dan Alors on Dance wordt gedraaid, of nog beter California Gurls (maar nog veel beter: Coco Jambo), dan zal ik vergeten dat de nagellak op mijn teennagels nog niet droog is en dansen in mijn chillbroek. Daarna zal ik liedjes van Ace of Base gaan luisteren via YouTube om af te sluiten met de altijd bangmakende Russische creep. Ja jongens, zo zou mijn avond er maar eens uit kunnen zien.

Nah… Ik ga voor optie 1. Noem me wispelturig of zelfs hypocriet (liever niet), maar ik heb geen zin me eenzaam te voelen vanavond. Terwijl ik dan steeds Twitter ververs en de pistacheschilletjes mijn lip klem zetten.

Veel plezier allemaal vanavond! We zijn er weer bij en dat et cetera et cetera. (Voor degenen die niet gaan kijken: ik begrijp het.)

cc foto: zoetnet

Kastje, muur dus. Allemaal prima, want dat is niet wat me stoort aan een bezoek brengen aan de bank. Ik word namelijk bijna altijd meegenomen naar een apart kamertje. Als ik zeg dat ik bijvoorbeeld een rekening wil opheffen, vraagt het (zonder uitzondering altijd heel knappe) meisje met de french manicure of ik even mee wil komen. En dat doe ik dan maar, terwijl ik dan van te voren al weet dat ze me gaat verleiden tot het nemen van een superdeluxe, hypermoderne en ditmagjenietmissen verzekering. Ik heb al een verzekering. Tegen zo’n beetje alles waar je verzekerd voor kunt zijn.

Oh, ik ben zo makkelijk
Ik vind het behoorlijk irritant dat als je voor A komt en dat je dan met B naar huis gaat. Als ik bijvoorbeeld naar de parfumerie ga voor iknoemmaarwat een mascara, dan kun je er de donder op zeggen dat ik met een superdeluxe, hypermoderne en ditmagjenietmissen pincet naar huis ga. En nagellak. En blush. En mascara.

Bij de Nespresso-winkel ging ik ook al bijna naar huis met een tweede Nespresso-apparaat naar huis. Oh, ik ben zo gemakkelijk te verleiden door knappe winkelmeisjes die mij altijd doen denken alsof ik de grootste loser op aard ben.

Maar toen ik vanmorgen naar de bank ging en weer een kamertje binnenliep met een bankmedewerkster, dacht ik: gooi het roer om. Dus ik zei: “Ik kom alleen maar om iets te vragen en niet voor een verzekering.” Het meisje keek geschokt, knipperde met haar ogen, vond steun aan de deurklink en zei “Oh…”

“Dan kunt u ook even bellen met één van onze medewerkers, daar in de hoek.” En ze wees naar diezelfde telefoon en diezelfde jongen. Ik zuchtte.

cc foto: StephenMitchell

Met zeven andere mensen (waarvan vijf mannen) sportte ik die avond en keek geen voetbal. Nee, ik kwam daar juist weer eens lekker achter mijn geheime karaktertrekken.

Ah, daar is ie weer, de kneus in mij
Ik heb mezelf ontpopt tot een ware sportschoolkneus. Ik wist dat ik onhandig was met gym. Met volleybal sloeg ik regelmatig de bal mis zodat mijn krachtige vuist ergens in de lucht zweefde. Met bokspringen bleef ik soms achter de bok hangen, om dan in ingewikkelde houding tussen de mat en het toestel te vallen. Tijdens voetbal was ik een ster in de bal tegen mijn achterhoofd krijgen, terwijl ik net mijn veters stond te strikken. Ja, zo’n meisje was ik. Ben ik. Want ik kwam er gewoon weer lekker achter dat de underdog nog altijd in mij schuilt.

Zo kreeg ik meteen de deur van het kluisje tegen mijn hoofd toen ik het muntje in het slotje wilde doen. En stapte ik mis van het zwembadtrapje zodat mijn linkerbeen nog op de hoogste trede stond en mijn lichaam en rechterbeen al in het zwembad lagen. Nu waren er die avond maar zeven andere mensen, waarvan er hooguit twee mijn charmante misstap-actie zagen. Dus ik deed een beetje van: “Ja, haha, zo ben ik.” En trok woedend twintig baantjes, waarbij ik af en toe onder water heel hard gilde.

Een handleiding voor douchen in de sportschool
Bij het douchen ging ik nog even door met klunzen. Ik had thuis shampoo, reinigingsdoekjes en douchegel in mijn sporttas gedaan. Maar wat een ongelooflijk gedoe is dat douchen in de sportschool zeg. Hoe doen andere vrouwen dat? Thuis smeer ik me graag altijd even in met een bodybutter en doe ik een serum in mijn haar (nadat ik door een wolk van parfum ben gelopen en met heel gracieuze rode lippenstift lieve woordjes op de spiegel heb geschreven, pff). Maar moet ik dan meteen alle potjes en flesjes in mijn sporttas gooien? Hoe zit dat? Ik zag namelijk een vrouw die en shampoo en crèmespoeling en bodylotion en deo en gezichtscrème bij zich had. Maar ik zag nergens een absurd grote sporttas of beautycase.

Toen ik tijdens het douchen met een wegwerpscheermesje in mijn handen stond (terwijl thuis mijn fijne niet-wegwerp ligt), de douchegel omstootte en mijn natte handdoek (waar ik me bij het zwembad ook al mee had afgedroogd) aan het haakje zag hangen, voelde ik me zo op de camping. Terwijl de sportschool juist superluxe is!

In de doucheruimte van de sportschool hangen briefjes met ‘Graag afdrogen voordat u de kleedkamer gaat betreden’ en ik zag dat natuurlijk pas toen ik al lang en breed in de kleedkamer en in mijn blootje mijn haar stond af te drogen. Ik keek naar mijn natte voetafdrukken door de hele kleedkamer en begon deze met mijn inmiddels kletsnatte handdoek paniekerig op te doen. Oh, wat werd ik moe van mezelf.

Toen ik thuiskwam wilde ik Walter heel graag vertellen over mijn eenzame en kneuzige verhalen uit de sportschool. Maar Walter zat zichzelf op te vreten op de bank. Zijn voeten deden iedere trap van Sneijder en Van Persie na en hij zei dingen als: “Kom op, organisatie! Organistie!!” De hond keek me aan en rolde met zijn ogen. En ik wreef maar een beetje over de bult op mijn voorhoofd.

cc foto: Ed.ward

Ik klink verbitterd en dat ben ik ook wel een beetje. We waren namelijk ziek. Dus dan ben je goed en wel op plaats van bestemming, maar dan kun je meteen naar de plaatselijke drogist om hoesttabletjes en pijnstillers te kopen. Ah well, ik had al een stukje geschreven over ziek zijn. Dus laat ik het maar over ons vakantiehuisje hebben.

Ons huisje was namelijk perfect ingericht. De kleuren perfect op elkaar afgestemd. Beige, taupe en antraciet. Het leek allemaal zo uit een foldertje van de Karwei te komen. Hoewel het dus perfect was, was het ook heel onpersoonlijk. Een lege boekenkast. Een leeg tv-meubel. Een fruitschaal zonder fruit. Twee in plastic verpakte pakketten linnengoed op het bed.

Bloedvlekken op de muren
Normaal valt me dit nooit op als ik op vakantie ben. Ik weet wel dat je in een appartementje in Griekenland geen afwasmachine hoeft te verwachten (in ons eigen appartementje ook niet trouwens) en dat je je wenkbrauwen niet hoeft op te trekken voor platgeslagen muggen en de bijhorende bloedvlekken van drie jaar terug op de muur. Normaal is dat geen punt. Je bent dan in zo’n huisje om te douchen en te slapen. De rest van de dag ben je op het strand.

Maar nu werden we door de griep gedwongen om op de beige bank naar het platte scherm te kijken. We keken, bij gebrek aan beter, Cruel Intensions en daarna Cruel Intensions 2. Het dekbed werd op de bank getrokken en ik maakte Citrosan klaar. In de keukenkast stonden zes glazen, zes borrelglaasjes, zes mokken en van alles nog meer zes. Met een labelmaker had iemand labeltjes gemaakt waar op stond: zes glazen, zes borrelglaasjes, zes mokken… Ik denk dat degene ook labeltjes voor zichzelf had gemaakt voor in haar kledingkast: zeven onderbroeken, zeven paar kniesokken, zeven gladgestreken, witte blouses en zeven gladgestreken, donkerblauwe bandplooibroeken.

“Hier! Mijn bacillen!”
Het was er zo ontzettend klinisch dat ik heel erg de neiging kreeg alles in te smeren met onze ziek-zijn-bacteriën (ik wilde snot schrijven, maar ik schreef laatst ook al over poep, en dat is zo niet de richting die ik op wil). Dat de griep zich langzaam over Terschelling zou verspreiden. En dat wij, inmiddels op de boot, naar het eiland zouden zwaaien met onze besnotte zakdoeken. “Hier! Meer bacillen! Pak aan, jullie schone rakkers!” Dat ik hard in het gezicht van de Terschellingse kapitein zou niezen. En zou hoesten in de frisse gezichten van het bootpersoneel.

Nee hoor, ik wil dat helemaal niet. Ik wil gewoon graag een keertje terug naar Terschelling en dan voor minstens een week, in een iets minder klinisch huisje (een boerderijtje bijvoorbeeld, met paarden in de wei en een paar border collies die op loer liggen) en graag zonder griep.

cc foto: privébezit. En hier staan een paar foto’s die we maakten als we het huisje even beu waren. En ja, dat is echt een zeehond.

Hohoii keelpijn, hoi
Dus waarom niet ziek worden als de mussen van het dak vallen? Ik vond dat het kon en ik werd ziek. Het begon met een keelpijn die ik wat paniekerig weglachte (”Haha, hoi keelpijn, wat kom je doen? Het is 25 graden en jij denkt: kom, laat ik Robin eens voelen hoe dat ook alweer voelde?”).

Toen de keelpijn eenmaal gesetteld was en ik de Etos had leeggekocht met vitaminepillen en keelpastilles, besloot ook de Griep even langs te komen. Nu ik het begin van deze alinea zo teruglees klinkt het allemaal een beetje treurig. Alsof ik echt op de bank met mijn griep en keelpijn lag te praten. Nee, zo erg was het niet met me. Maar ik sms’te wel iedereen die het weten wilde: ik ben ziek en zielig en vertroetel me.

Ronduit belachelijk!
De standaardreactie was deze: “Huh? Nou ja! Wat belachelijk dat je ziek bent! Met dit weer?!” Ja, ik weet het. Het is ook belachelijk. En ik durf gerust iemand de schuld te geven. De NS. De NS krijgt het voor elkaar om een trein als een diepvries te laten voelen. Albert Heijn is daar ook goed in. Dus de klap die je dan krijgt als je van buiten naar binnen gaat is genadeloos, en ik, mietje als ik ben, nam deze klap wel heel serieus en lig nu ziek op bed. Oh echt, ik krijg nog liever een tennisarm van dat gewapper met tijdschriften voor een beetje koude lucht, dan dat ik in een diepvriestrein stap.

Dus op de bank Disneyfilms kijken, want ten slotte was ik om deze reden Disneyfilms gaan sparen. De stapel nog-te-lezen-tijdschriften is inmiddels verdwenen en ik heb in mijn eentje de hele fruitlade van de koelkast leeggegeten. Mijn broer kwam langs en ik werd gebeld door mijn moeder, vader, zus en vriendinnen. Van Walter mag ik niet van de bank en als ik iets wil drinken hoef ik maar te bellen met mijn belletje. Ik heb geen belletje hoor, maar ik zou een belletje moeten krijgen want oh, ziekig zijn met dit weer is best wel zielig hoor.

Gaan jullie lekker genieten van het lekkere weer en alle leuke dingen die daarbij horen, ga ik nog even verder met zwelgen en Goede Tijden kijken (sinds wanneer zit Ome Willem in GTST?). Doei!

cc foto: Leonid Mamchenkov

Teenslippermuziek is muziek gemaakt door Brazilianen die hun dagen slijten op het strand en cocktails drinken alsof hun leven ervan af hangt. Tenminste, als ik de songteksten mag geloven. Niet dat ik nu zo geweldig Portugees spreek (eigenlijk gewoon helemaal niet), maar waar zouden ze anders over moeten zingen?

Verbrande bloemetjes
Ik hou ervan mijn verbrande bloemetjes zorgvuldig uit de bloembakken te verwijderen, terwijl uit de speaker ergens ver in mijn huiskamer teenslippermuziek schalt. Dat gaat dan ongeveer zo. En dan heb ik het over deze bloemetjes. Een zomers tafereeltje.

Aan mijn voeten de welbekende Braziliaanse teenslippers (nee dames, deze zijn niet zo duur, poe poe) en in mijn handen een tijdschrift. Het klinkt allemaal zo vreselijk zomers. Maar toch ben ik tijdens zo’n zomers moment mezelf de hele tijd aan het afvragen: wat zingen ze? En nu? En waar gaat dit liedje over? En deze?

Brazilianen zingen op de Putumaya-cd’s een beetje zo: “Hemmalascourgaklasjiez… samba le zjoe treze… se ne zie fa se ne sambaaahaaaa… fa ze sie nowheresjolesoau…” En dan op licht verontwaardigde toon gaan ze verder: “Vouz le floe floe sja a balam a samba nouhwouw…” Tot zover mijn Portugees.

En toen dronken we een kokosnoot leeg, la la laa…
Ik klap mijn teenslipper dan zachtjes mee met de muziek, tegen de onderkant van mijn voet. Ik blader loom het tijdschrift door. Maar in godsnaam! Waar zingen ze over?! Het kan niet veel anders zijn dan dit: “Ik was op het strand en João was er toen ook en dat was zo leuheuk… Toen kwam Maria en zij had ook leuke teenslippers aan…” En dan op licht verontwaardigde toon gaan ze verder: “Overal zat zand zelfs onder mijn kleine teenringetje… En toen dronken we een kokosnoot leeheeg…”

Als mijn frustratie inmiddels zo groot is geworden, loop ik naar de iPod en draai ik net zo lang totdat ik The Girl From Ipanema heb gevonden en Astrud Gilberto met haar zwoele stem mij, mijn teenslippers en mijn bloemetjes verblijd. Dat versta ik tenminste. Zodat ik in alle rust kan denken aan stranden en cocktails en mezelf kan verkneukelen met de gedachte: wat als ik er uit zou zien als Gisele Bündchen?

Ach ja, teenslippermuziek en dan rustig kunnen vertoeven op het balkon, ik moet het nog leren.

cc foto: Rodrigo Soldon

Zelf bestelde cadeautjes
Dan maar mijn pakketjes naar Brabant, is ook wel zo gezellig als ik daar weer kom en er ligt ineens een cadeautje. Weliswaar zelf besteld en betaald, maar toch. Het verrassingseffect blijft.

Maar… schoenen dus. Ik had schoenen besteld omdat ik langzaamaan een schoenentic aan het creëren ben en deze zeer serieus neem. Ik vind niet dat je dit soort dingen niet serieus kunt nemen. Bovendien heb ik mijn tic al veel te lang genegeerd. Toen ik vroeger met mijn moeder op een terrasje zat, kon ik van alle vrouwen die op een kilometer afstand liepen al zien of ze leuke schoenen aan hadden. Ik noem dit gewoon een zintuig en ben daar dan ook trots op. Toch verwaarloosde ik deze bijzondere gave en had ik jarenlang alleen maar oog voor armbandjes maken van strijkkraaltjes, t-shirtjes bedrukken en andere modeflaters.

Coulda, woulda, shoulda
Had ik toen maar toegegeven aan mijn schoenentic, dan had ik nu een kast vol. Ah well, coulda, woulda, shoulda. Mijn verslaving is weer opgebloeid en ik geef de schuld aan Acne, mijn lievelingsmerk. De schoenen die zij maken wil ik allemaal hebben. Met hakken het liefst zo hoog mogelijk (hier gaat de fysio ook blij mee zijn *kuch*)… Ik was weer even vergeten hoe fijn het soms voelt op hakken te lopen. En hoe erg de steken in de bal van je voet kunnen zijn, na een avondje hakkenlopen. Maar ook: hoe je dit kunt oplossen door een beetje op de zijkant van je voet te leunen. Ach ja, meisjesdingen. Ik hou ervan.

Ik geef gewoon toe aan mijn nieuwe verslaving, wat kan mij het bommen! En even later krijg ik nog een sms’je van mijn moeder: “Hoi meiske, je schoenen zijn er, fijn he?” Heel fijn. En heel fijn dat mijn zus en moeder in ieder geval met me meeleven en er niets aan doen om deze verslaving te stoppen.

cc foto: privébezit