Ik wilde in paniek mijn ouders bellen. Ja, alsof zij veel kunnen doen aan mijn lekkage in Amsterdam, terwijl zij in Brabant zitten. Gelukkig dacht ik op tijd: verman jezelf, zet een emmertje onder het lek, kom erachter dat het geen rook maar stoom is, en ga hulp zoeken bij je buren.

Op pad
Vriendin H. en ik trokken onze jassen aan en liepen één verdieping hoger. Daar deed een man open met een kwak crème op zijn rechterwang. ‘Uhm..’ dachten we toen allebei.

Maar de man was oud en oude mensen behandel je met respect en dan ga je geen grappen maken over kwakjes crème op zijn gezicht. Dus we hielden onze mond en zeiden om beurten wat er aan de hand was. Van de man moesten we mee naar binnen om te kijken naar zijn lek. Zijn lek was erger. “Ik heb al twee keer de emmer moeten legen,” zei de man. En hij wreef over zijn kwakloze wang. Met z’n drieën liepen we naar de verdieping daarboven. Er was niemand thuis.

De man met de kwak crème op zijn gezicht keek door brievenbus. “Ja, hier staat het dus helemaal blank.”
Vriendin H. en ik keken ook. De hal stond inderdaad blank. Om het dramatische beeld even te schetsen: in de enorme plas water lag een eenzame badslipper. De badkamerdeur stond op een kier.
Ik dacht persoonlijk meteen aan een lijk in bad. Ik had die avond daarvoor The Shining gezien, dus tja.

Geen lijk, bleek later
Op de verdieping boven de verdieping met het lijk werd opengedaan. Een ietwat loensende jongen deed open. “Wij hebben lekkage!” riepen we met z’n drieën.
“Ik niet,” zei de jongen. En hij keek naar de kwak crème.

Dus het lag aan de verdieping met het lijk in bad. En natuurlijk lag er helemaal geen lijk in bad. De technische dienst had gebeld naar de bewoners, die nietsvermoedend op hun werk zaten. Er bleek een leiding gesprongen te zijn. Toch jammer, want minder spectaculair dan het lijk.

cc foto: Kelli B!

Mijn nicht en oom kwamen bij mijn ouders kaarten en omdat ik niet goed ben in kaarten (en omdat iedereen te lui is om het me uit te leggen) deed ik niet mee, maar hing ik aan de hoek van de tafel een beetje iedereen af te leiden.

Ik hartje Disneyprinsessen
En toen kregen we het over Disneyfilms.
Vroeger kon ik iedere middag vanuit school De Kleine Zeemeermin kijken. De liedjes meezingen en ’s avonds in bad een washandje om mijn voeten doen om het net als een zeemeerminnenstaart te laten voelen. Tja. Zo was ik nu eenmaal.

Met mijn nicht begon ik op te sommen welke onze lievelingsfilm waren. Assepoester, De Leeuwenkoning, De Kleine Zeemeermin..
“En Pocahontas.”
“Nah… Die heeft geen nagels,” zei mijn nicht.

Pocahontas mag dan geen nagels hebben, voor mij is ze één van mijn favoriete prinsessen. Mijn nicht heeft daarentegen De Reddertjes als lievelings-Disneyfilm. Ik weet het niet, De Reddertjes zijn voor mij een flauwe TV-serie. Een Disneyfilm moet een prinses of 101 zielige hondjes bevatten.

Staaaaaaapels porno
Nu heb ik De Reddertjes nog nooit gezien. Walter zei dat dat meer uit zijn tijd was, dus zo rond circa 1923. Maar goed. Ik ben dus nu helemaal in de ban van Disneyfilms. Langzaamaan begon ik gisteren met de verzameling. Ik kocht Sneeuwwitje en 101 Dalmatiërs. En tot grote ergernis van Walter, Enchanted.

Voor mij stond een man met een enorme stapel pornodvd’s. En dat heeft helemaal niks met dit stukje te maken, maar de stapel was zo enorm dat ik het wel even hier moest vermelden. Bij deze.

Toen ik thuiskwam was ik nog niet bevredigd. Mijn verzameling was nog te karig. En ik weet dat juist het leuke aan een verzameling is dat je door de jaren heen kunt – juist – verzamelen. Maar ik. Nou ja, ik en verzamelen. We moeten nog aan elkaar wennen.

Vandaag ben ik er achter gekomen dat Disney doet aan: we verkopen een paar maanden De Leeuwenkoning (of een andere film) en dan stoppen we hem weer terug in de Disneykluis, voor zo’n tien jaar. En dat doet een beetje pijn. Want ik wil in die Disneykluis, dat begrijp je.

cc foto: koiart71

Want van een vriendelijke allesgroeter uit Brabant ben ik veranderd in een egoïstisch, Amsterdams monster. Op de fiets dan hè. Zodra ik van die fiets stap ben ik weer de gewone kalme en milde Robin. Maar op de fiets. Om een voorbeeld te noemen:

Hoe het begon
Laatst droeg ik een rokje. Nu is dat op zich al bijzonder want ik draag nooit een rokje. En het was nog meer bijzonder omdat er sneeuw lag en ik dat gewoon negeerde. Ik vond het een dag voor een rokje zoals ik het ook weleens een dag kan vinden voor hakken of een dag voor een paardenstaart.

Maar ik trok onder dat rokje een dikke maillot aan en daarover nog een extra onderbroek. Zodat de maillot lekker zou blijven zitten en mocht het voorkomen dat ik ineens een radslag zou moeten doen, er niks zou gebeuren.
Er was dus helemaal niks aan mijn hele outfit of mijzelf wat ook maar een beetje sexyness uit zou stralen.

Toch waren er twee mannen die dat wel vonden. Ik haalde een inhaalmanouvre uit op de fiets waardoor de man die achterop zat de ander porde en waarschijnlijk iets zei als: rokje op negen uur. Waardoor ze allebei begonnen te fjietfjuuwen. En ik? Ik nam een sprintje en stak mijn middelvinger op.

Waar kwam die middelvinger vandaan? Ik heb nog nooit – nooit! – een middelvinger naar iemand opgestoken. Nu had ik handschoenen aan die mijn vingers vervormen tot kleine worstjes dus het kan ook zijn dat ze dachten dat ik zwaaide ofzo, het maakte in ieder geval weinig indruk.

Maar er is meer
Die agressiviteit in het verkeer.. Laatst vertelde vriendin H. dat ze werd uitgescholden op straat. “En het was echt heel erg,” zei ze.
“Hoe erg?” vroeg ik.
“Nou ik liep langs en een man en hij keek me aan en vroeg meteen “Eej meisje hoe is het?”  Waarop ik niet snel genoeg antwoord gaf (want hoe grappig zou het zijn als je dan zou zeggen: nou niet zo goed eigenlijk. Maar hoe gaat het met jou?) en toen zei hij… K*th**r!”

Dat is erg. Ik begin een beetje te wennen aan ‘kapsoneh**r’ maar ‘k*th**r’ is wel erg.  Ik geef toe dat het af en toe heel lekker kan zijn om in vol ornaat ‘k*t!’ te gillen. Bijvoorbeeld als je spijkerbroekriemhaakje loscheurt. Maar iemand een ‘k*h**r’ noemen gaat er bij mij niet in.

Misschien introduceer ik in Amsterdam wel ‘het iedereen groeten’. Omdat mensen toch al gauw praten over hoe Amsterdam soms net een dorp is. Ik zeg: zwaaiend die fiets op, en wel heel gauw, b*tch*s!

cc foto: treehouse1977

Oeh, snel, de zon!
Maar het kon me niet veel schelen: de zon was er.
En normaal gesproken ben ik he-le-maal niet van naar het park rennen en daar hutje mutje de zon aanbidden. Sterker nog, als ik zie of hoor dat mensen “oh echt heel erg naar het Vondelpark moeten want de zon!!”… Dan kijk ik mijn broer aan en rollen we met onze ogen.

Maar nu, nu is ze meer dan welkom. Ik heb het gehad met de winter. We hebben zoveel sneeuw gezien dat ik nu niet eens meer een sneeuwschudbal wil hebben. En toen ik laatst (vorige week) een kerstliedje draaide, werd ik er depressief van. Dat kan niet de bedoeling zijn van ‘Baby It’s Cold Outside’.

Deze winter heb ik iemand verloren die me erg dierbaar is. Het zal niet zo zijn dat als de lente er eenmaal is, ik niet meer aan haar zal denken. En ik wil ook helemaal niet niet aan haar denken. Maar die donkere, sombere winter is wel klaar nu.

Lente wil ik, heel veel lente
Deze lente gaan er leuke dingen gebeuren: een leuke stage, klussen, samenwonen. Ik omarm de zon nu meer dan anders, en als ik daarvoor hysterisch naar het park met een fles rosé in mijn hand moet rennen, zal ik dat doen. Want ik ben klaar met de winter.

Terwijl ik dit blog schrijf, kijk ik naar het weerbericht. Ik denk dat ik maar even mijn hoofd tegen de muur bonk, want dit weekend… Juist, winterse buien.

cc foto: macieklew

Net zoals je ook de meest fantastische dingen ziet, als je net met jezelf (en je verkering) hebt afgesproken om te gaan sparen voor bijvoorbeeld een vakantie of, in ons geval, een opgeknapt huis.

Het begon met een parfum
Toen ik namelijk afgelopen weekend bij mijn ouders was, vond mijn moeder het nodig om mij het lekkerste luchtje ooit te laten ruiken. Ze gaf me het monstertje en dat monstertje is natuurlijk al lang op. En ik ben nog lang niet jarig en ik was net zo blij met de eerste zonnestralen, dat kerst er binnenkort ook niet in zit. Deze parfum ruikt naar fresia’s en ik vind fresia’s de meest lekkere geur ooit. Nog lekkerder dan puppy’s (hoewel ik er niet aan moet denken hoe een parfum met puppygeur zal ruiken, viehies!). Nog lekkerder dan benzine.

Naast het feit dat ik dat luchtje graag wil kopen, wil ik ook graag deze tas. Ik heb nog nooit zo’n mooie tas gezien. Het zou voor mij de perfecte tas zijn. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet, want let’s face it: het is gewoon een leren tas. Het is niet zo dat hij is gemaakt door muisjes in jurkjes en met gouddraad is afgewerkt.

Maar omdat ik dus aan het sparen ben, en hem dus niet kan hebben/kopen, vind ik het de perfecte tas.

En het eindigde met schoenen, mooie schoenen
Zo nog iets. Laatst had ik het over schoenen en jullie kotsten (bijna) allemaal op die schoenen. Ik ben er nog steeds gek op. Maar ze zijn wel wat winters en het voelt gewoon al een beetje als lente. Dus toen zag ik deze. Van hetzelfde merk. En ik ben er zo mogelijk nog gekker op. Maar ja. Er moeten serviezen worden gekocht, blikken verf… Er moet een oven worden gekocht!

Kortom: genoeg andere leuke dingen waar ik binnenkort mijn geld aan kan spenderen. Maar toch, blikken verf aan je voeten zit gewoon niet zo lekker. En van een nieuw servies ga je niet per se lekker ruiken. Zucht. Maar zo gaat het nu eenmaal.

cc foto: AMagill

Dus M. komt bij ons aan tafel zitten en hij zucht. Ik vraag hem of hij hard gewerkt heeft.
“Ik ben gebroken.”
“Dan is het wel fijn dat het bijna weekend is.”
“Eindelijk wel,” beaamt hij.

Mijn nicht en ik gingen high tea-en en daar waar we gingen high tea-en werken ‘mensen met een verstandelijke beperking’. Zo staat het ook op de website. Ik vind het een beetje suf klinken, maar na een tijdje te hebben nagedacht, kan ik ook niet echt aanwijzen wat ik er nu suf aan vind klinken.

Hard werken
Regelmatig horen we een dienblad vol glazen op de grond kletteren. Of worden de ‘mensen met een verstandelijke beperking’ weer aan het werk gezet, omdat ze te lang zouden treuzelen. Ook wordt aan M. heel subtiel gevraagd of hij zichzelf niet bij ons heeft uitgenodigd.

M. vindt zelf dat hij niet in de bediening zit, maar in ‘de diening’. En dat is een keiharde baan. We horen van een collega dat hij bijna niet naar het werk was gegaan die ochtend, omdat Ajax verloren had. Hij was er kapot van. Maar, het leven gaat door. Ondertussen pakt hij een tweede glas sinas en komt weer gezellig bij ons zitten.

Zijn leidinggevende vraagt hem vriendelijk of hij na dit glas sinas weer wil werken. Hij knikt, maar drinkt vervolgens zijn glas tergend langzaam leeg en vertelt ons dat hij wil trouwen met P. een meisje dat heel geconcentreerd de tafels staat te dekken.

Pierre aan tafel is mijn grootste nachtmerrie
Ik zou er niet aan moeten denken dat als je zit te eten bij Fifteen, Jamie zelf bij je aan tafel komt zitten (of: eigenlijk wel, ik zou mijn eten aan de kant schuiven en mijn handen om mijn gezicht vouwen en verliefd naar Jamie zitten kijken). Of dat als je gaat eten bij Pierre Wind, hij je optilt en in je oor gilt om uit te leggen hoe haring ruikt.

Of wat ook zo irritant is: dat je serieus in gesprek bent boven een kopje koffie en de serveerster een gesprek probeert aan te knopen.
Maar daar, tijdens onze high tea, was het alleen maar heel gezellig en heel, heel vertederend. En voor M. keihard werken natuurlijk.

cc foto: clevercupcakes

Ik ben een beetje dom geweest. Door met toeters en bellen en vooral veel verfstaaltjes (echt heel veel) aan te kondigen in begin februari dat ik ga samenwonen, blijven mensen vragen wanneer dat dan gaat gebeuren. Ik denk dat deze mensen eigenlijk verwachten dat ik er vijf minuten na mijn aankondiging al zou wonen.

En ze bedoelen het lief en het is ook een normale vraag. Maar mijn antwoord is steeds een beetje dommig. “Uhm, ja ergens deze zomer pas hoor.”

Zo’n antwoord klinkt namelijk alsof het helemaal niet gaat gebeuren.

Vaag, ofzoiets
Het klinkt een beetje zoals mijn lievelingspersonage uit Notting Hill, zenuwachtige Martin die vertelt dat hij ooit eens een beroemdheid zag. Ergens. Van de achterkant. Dacht hij. Hij leek erop. Maar hij zag hem heel vaag.

Ja, daar kun je dus niks mee. En mijn antwoord op de vraag wanneer we gaan samenwonen is dus ook heel vaag. Mensen reageren dan altijd een beetje huiverig en denken vast en zeker: “Ja ja, samenwonen. We zullen nog weleens zien.”

Maar goed. Het samenwonen gaat dus pas ergens deze zomer gebeuren. Wat er bij mij voor gezorgd heeft dat ik dus aan niks anders kan denken. In de tram, op de fiets, tijdens het werk, nu, bij het wakkerworden… Ik kan alleen maar denken aan nieuwe gordijnen, serviezen, vloerkleden, fotolijstjes en theedoeken.

Bag lady
En dat zorgt er dan weer voor dat ik me nu nergens een beetje thuis voel. Als ik zo eens in mijn eigen huis rondkijk denk ik: “Nou neuj, hier ga ik dus niet meer heel hard poetsen want ik ga toch verhuizen.”

Kijk ik bij Walter (en dus mijn toekomstige huis) rond denk ik: “Tja, hier ga ik wel wonen, maar nu is het allemaal nog heel erg Walteresk.” Mijn spullen liggen voor de helft in mijn eigen huis en voor de andere helft bij Walter in tassen. Mijn ene huis verslonst, het andere huis is nog niet klaar voor twee personen.

Ik ben dus inbetween huizen en dat bevalt me niks. En hier kom ik pas “ergens in de zomer ofzo” uit. Pff, dat duurt nog heel erg lang.

cc foto: anne van den berg

Of we maakten samen parfum van verlepte rozenblaadjes en water. Ja dat waren de tijden van modellenbureautje spelen, Miniplaybackshow en cola met een bakje chips op de bank.

Geen uierzalf voor mij
Nu ga ik inmiddels niet meer langs de deuren. Maar ik ga schaamteloos langs de winkels. Ik heb namelijk een nogal dure gewoonte.

Als ik een nieuwe dagcrème wil kopen, wil ik naast die dagcrème ook een reiniging, een scrub, een masker, een puppy, een serum. Ik wil alles.

Ik heb helaas een neusje gecreëerd voor de duurste merken. Het liefst zou ik iedere ochtend mijn huid scrubben met diamanten en mijn gezicht masseren met kaviaar. Als het op beautyspullen aankomt, verander ik in een snob en neem ik geen genoegen met een pot uierzalf.

Want I love, love, love de lekkere geur van een fijne dagcrème, de textuur, de potjes op het plankje boven de wastafel en wat ik het allerbeste vind: de aanschaf.

Voorbereidingen treffen
Als ik zo’n hele lijn ga aanschaffen, dan maak ik er een dagje van. En net als ieder dagje uit, heeft ook dit voorbereiding nodig.

En dan ga je dus rondklikken op fora, je gaat langs winkels voor proefjes, je bezoekt beautysites, je bekijkt beautyfilmpjes van haar en ook van haar. Maar wat mijn allerlievelingsbeautyblog is: Beautylab.

Omdat Serena – naast dat ze gezellige, knusse, huiselijke filmpjes maakt – ook verstand heeft van crèmepjes en ze zelf ook maakt. Ik heb dus de afgelopen dagen alleen maar blogs van Serena gelezen want het is weer tijd voor een complete, nieuwe lijn.

En als ik dan weer crèmepjes ga kopen en de rug van mijn hand nog ruikt naar de proefjes en testertjes, dan krijg ik zo ongelooflijk de neiging om dat vriendinnetje van vroeger te bellen om te vragen of ze komt logeren en parfum maken.

cc foto: M.Al-Baker

Terwijl ik naar de Spelen keek, was het kabinet ook bezig te vallen. Voor mij voelde dat een beetje als de spanning die ik voelde toen Take That uit elkaar ging. Ik was er mee bezig, in mijn achterhoofd steeds wel de gedachte, maar het ging ook een beetje langs me heen.

Totale paniek
Maar – en nu laat ik mijn studie spreken – wat was er ook alweer Breaking News? Dat je dan tijdens het skeleton een blok boven in beeld krijgt met “De laatste updates rondom het kabinet!!!” en dat wij in paniek naar de keuken rennen om chips en cola te halen om vervolgens te zappen naar de laatste updates rondom het kabinet want “Het zal nu wel vallen!”

Om dan een journaliste te zien staan die ook echt duidelijk zich staat af te vragen: “Wat doe ik in godsnaam hier? Ik had nu lekker thuis op de bank kunnen liggen. Beetje de Spelen kijken. Of de nieuwe Uri Geller. Is dat nog op tv? Leuk programma is dat.”

De journaliste zegt ongeveer dit over de laatste updates: “Ik weet het eigenlijk ook niet.”

Dat was de update. Daarvoor hadden wij in paniek de afstandsbediening gepakt en gezapt. Voor die ene update.

Moe word ik daar van
Tijdens een college hadden we het over Breaking News. Wat is Breaking News? De auto tegen de Naald. Een vliegtuig tegen het World Trade Centre. Dat is Breaking News. Daarvoor worden programma’s onderbroken. Dat is normaal.

Maar om paniekerig te doen over een journaliste met haar nieuwe update “Ik weet het eigenlijk ook niet.” Nee, dat is geen Breaking News. Dat mag niet eens News heten, laat staan Breaking.

En dat is waar ik me aan erger. Dat ik tien minuten na de geboorte van Lizzy Verda al weet dat ze zeven pond weegt. Dat we tegenwoordig (oma spreekt) altijd alles na 1 minuut al weten en dat in de krant oud nieuws staat.

En dan krijg je dus updates van vermoeide journalistes. “Ik weet het eigenlijk ook niet.”

cc foto: Radio Nederland Wereldomroep

Dus voor het slapen, onder de douche: “Ik heb een zachte g, maar ook een harde l, ook een harde l, ook een harde l.” Tijdens het tandenpoetsen, geneurie. En echt, ik vind het niet eens leuk dat ik het zing. Maar zo vind ik het ook niet leuk dat ik altijd even langs MTV of TMF moet zappen. En toch blijf ik het doen. Ik zal wel heel erg bang zijn om de clip van Ray & Anita te missen (??). Of dat ik weer de zoveelste herhaling van het verjaardagsfeestje van Brody mis.

Laten we even vergeten dat ik soms TMF kijk
Maar ik viel in slaap met Jos en werd wakker met Jos. En als je een irritant liedje in je hoofd hebt, en je wil er duidelijk vanaf, schijnt het soms te helpen om het liedje helemaal uit te zingen. Dus ik zocht het op en keek de clip.

En wat mij opviel in die ringtonereclame die dit allemaal veroorzaakte, er werd blij geroepen dat het helemaal in Brabants dialect zou zijn. En als er iemand is die Brabants dialect kan herkennen, ben ik dat wel. Dus bij deze: Jos van Oss heeft een correcte zachte g, maar daar houdt het ook bij op.

SMS Robin aan
Ik weet niet goed hoe ik dit via schrijven duidelijk kan maken, maar Jos van Oss heeft weinig Brabants dialect. Brabants (of iets specifiekers: Tilburgs) dialect gaat ongeveer zo: verrekte koekwous (je hebt ze niet allemaal op een rijtje), ik sloa oe subiet meepessaant mee ow bakkus tege denne kaaibaand (als je niet uitkijkt, sla ik je direct met je gezicht tegen de stoeprand), sjoert em (gaat heen) en appetjoek (idioot). Dat is pas Brabants.

Dus zo Brabants is Jos niet eens. Waarschijnlijk wordt hij af en toe (net als ik) gevraagd of hij uit Limburg komt, want jullie boven de rivieren verwarren Limburgs nogal snel met Brabants. En wij, Brabanders, zijn daar dan weer heel erg beledigd over… Misschien dat ik daar ooit een liedje over maak. Sms Robin aan, compleet in Brabants Dialect inclusief zachte g.

(Voor het geval dat: ik praat redelijk ABN hoor, maar soms met woorden als ‘achterom’ of ‘aanfietsen’ ertussendoor.)

cc foto: D-32