Nynke heeft de webstrijd gewonnen en zal dus de komende tijd te lezen zijn op Viva.nl:
“Ik dacht dat Roos zou winnen!” Dat was zo ongeveer de reactie van de bloggers die ik belde met het nieuws dat
chopchopchopchop (paar hoofden eraf)
sip sip sip (nipje van een cola met rietje)
krakkrakkrrr (hapje van wat m&m’s)
bofbofbofferdebof (man wordt in elkaar geslagen)
sipsipsipsipsssshiiii (colaatje op)
De webstrijd is alweer afgelopen, bizar hoe snel dat gaat.
En dus… En dus kunnen jullie gaan stemmen! Wie van de vijf overgebleven bloggers willen jullie blijven volgen op Viva?
Vier weken geleden ging webstrijd 2008 van start. Deze zes bloggers kregen de kans zich aan jullie te presenteren:
CathelijneB (36) -*- NynkedeJ (23) -*- IndiraR (34)
-*- JanvanT (23) -*- RoosG (35) -*- SannevanA (25)
Jammer genoeg zag Indira het na een paar keer bloggen niet meer zitten en nam zij alvast afscheid. Vandaar dat er nu vijf mensen over zijn op wie je [...]
Met mijn blote voeten in het water
leg ik mijn blik te rusten op de horizon.
Mijn gedachten drijven af en
herinneringen spoelen aan, één voor één,
ze komen en gaan, zo gaat dat aan zee.
De webstrijd is alweer afgelopen, bizar hoe snel dat gaat.
En dus… En dus kunnen jullie gaan stemmen! Wie van de vijf overgebleven bloggers willen jullie blijven volgen op Viva?
sluipen op je laarsjes
waar vallende giegeltjes
die breken op de blaadjes
je onschuld verraden
Lova en ik op de fiets door het bos.
Heej, daar staat een ijscoman!
Mama en Lova naar de ijscoman.
‘Dag ijscoman! 1 chocoladebolletje graag!’
Ik heb dit weekend mijn leven in wel 400 flitsen aan mij voorbij zien gaan.
Ik wist niet dat ik zóveel bibbers in mij had! Wát een onweer.
En het bleef maar hangen, daar boven ons tentje op Terschelling.
Als jullie slapen, begin ik met dromen.
Dan is er stilte. Dan is er rust.
Ruimte om nóg meer van jullie te houden.
TOET TOEEEET!! Doet mijn vader in de ronkende auto buiten.
Mijn moeder doet net alsof ze niks hoort en begint aan
een geheel nieuw onderwerp. Stervende tante Bep is nog
niet aan de orde geweest.
Het WWW is al bijna net zo oneindig aan het worden
als het heelal en toch weet ik soms niet waar ik heen moet.
Ik hou gewoon soms zo van mensen.
Ik kan zomaar ineens,
zo plotseling als het komt, ja heel vreemd,
van álle mensen op het perron tegelijk houden.
Ik heb gezien hoe hoog het maïs is.
Net zo hoog als vorig jaar rond deze tijd.
Hoog genoeg om je er in te laten verdwalen.
Ik hou van maïs in juli.
Wapperende vitrage en je lichaam dat daar ligt.
Jóuw lichaam dat daar ligt.
Je lijkt een beetje dood.
Maar je slaapt. En ik niet.
”Moet je een paraplu mee?”
vraagt mijn werkgever als ik de deur achter me wil sluiten
en nog even met een opgetrokken neus,
wijzend met mijn ogen naar de donkere lucht, achterom kijk.
Je vriendje verandert vanaf het moment dat je trouwt in “je man”.
En daar moet ik eerlijk gezegd, na jaren, nog steeds aan wennen.
En dan sta ik nu samen met jullie
aan de wieg van mijn eerste stukje.
Hebben we meteen iets gemeenschappelijks.
Ach… Issie niet lief?
Roos heeft een man van 35, een dochter van 10, een zoon van 8 en nog een dochter en zoon van 4 (juist, een tweeling). Maar ook één schorre kip, twee konijntjes, een kat, een parkiet, een kom vol vissen en af en toe een leenpony in de wei. Haar trefwoorden: gevoelvol, open, vrolijk, mijzelf, beschouwend.
