Hier staan de blogs van Sandra Koolmees. Sandra heeft op Viva.nl geblogd van 19 november 2007 t/m 7 februari 2008.
Tot drie keer toe heeft Sandra ongelofelijk hard gevochten tegen kanker. Op vrijdag 15 januari 2010 heeft Sandra in haar eigen omgeving en in bijzijn van haar zus en ouders dit gevecht gestaakt. Sandra is 40 jaar geworden.
Wat een droefenis de afgelopen tijd…donkere winterdagen, een verschrikkelijke aardbeving op Haïti, Vivablogsters en -columnisten die overlijden 
“Vechten impliceert dat je zelf verantwoordelijk bent voor de uitslag.
En dat is, helaas, echt niet zo met kanker. Kanker is gewoon kut.”
Zes rottige chemo kuren heb ik gehad en ik ben er nog. Haarloos, borstloos en besluiteloos, maar dat was ik altijd al. Vanaf nu gaat het grote opbouwen beginnen.
Afgezien van het mislopen van mijn cadeau bleken dus ook al mijn overtuigingen ofwel ‘zeker wetens’ niet waar te zijn. Integendeel zelfs.
Vandaag heb ik toch weer een kortstondig traantje gelaten. En vervolgens van mijn zus op mijn kop gekregen omdat ik me niet moet aanstellen.
Na de vijfde kuur heb ik een uitdraai van het ziekenhuis meegekregen. Van biologie heb ik geen verstand, maar zelfs een oen weet dat het niet goed is als alle cijfers die op mijn lichamelijke conditie slaan ver onder het gemiddelde liggen.
’s Nachts lig ik wakker. Want dat het einde in zicht is, betekent ook dat ik weer ruimte in mijn hoofd krijg om na te denken over hoe het verder gaat.
Ik loop hard. Niet alleen als ik de marathon van New York loop, maar eigenlijk altijd. Ik loop snel door de stad, over de golfbaan (9 holes in 1 uur is een record) en ik ben snel over mijn vorige tumor heen gelopen.
Maar omdat ik me niet helemaal goed voel en dus ook niet zeker van mijn zaak, heb ik een soort van afleidingsmanoeuvre bedacht. Voor het bloedprikken ga ik naar Chi Kung.
Ik moet nog twee kuren. Kuur vier was easy, de shift vriendinnen die voor me kwam zorgen en die ik had voorbereid op kotsbakjes en suïcidale neigingen van mijn kant en het geven van veel liefde & zorg van hun kant, boden zich spontaan aan voor ondersteuning tijdens kuur vijf.
De meest gestelde vraag op dit moment is wel hoe het met me gaat. Op mijn werk, aan de telefoon, in de kroeg of gewoon op straat (buren, slager, fietsenmaker). Dat is natuurlijk alleen maar aardig bedoeld. Dat snap ik ook wel. Ik weet alleen niet zo goed wat ik moet antwoorden.
Wie A zegt, moet ook B zeggen. Dus zit ik met het zweet onder mijn oksel (alleen rechts, want links doet het qua zweten niet meer) in Gambrinus met ex L.
Zo zeker als ik was over reconstructie voordat de amputatie plaatsvond, zo weinig zeker ben ik nu. Ik ben namelijk best tevreden over wat ik zie. Het past bij me.
Als het aan de chirurg ligt, ben ik in de zomer van 2009 klaar. Omdat ik, als ik het toch doe, ook goed wil doen, is de eerste operatie het plaatsen van de tissue expanders.
Amerika is een fantastisch land. Ik ken geen land ter wereld waar in zeven dagen een volledig nieuw huis inclusief tuin met jacuzzi en themakamers voor de kinderen wordt gebouwd.
Het is één week af, twee weken op. De eerste week na de chemo voel ik me intens moe, kom amper mijn bed uit. Drie dagen in joggingbroek op de bank of bed zonder te douchen, is inmiddels mijn record – slechts een keer gehaald, hoor.
Mede dankzij mijn psycholoog ben ik de derde en ook víerde chemo briljant doorgekomen. Geestelijk gezien dan, want lichamelijk begin ik me een beetje een oude vrouw te voelen. En daar baal ik dan wel weer van.
Ken je dat versje ‘Konijn en ik’? Het gaat een beetje als volgt: ‘Mijn konijn en ik, zijn hele dikke vrienden. Mijn konijn en ik, twee handen op een buik. Konijn en ik, we kunnen het prima vinden. Ik hoef niet op vakantie. Konijn wordt toch niet bruin.’ Zo voelt het tussen de chemo en mij ook.
Wat is nog meer leuk aan chemo? Je krijgt veel dingen gratis. Hoewel ik minder gratis krijg als ik mijn pruik op heb dan zonder. Weet ik direct weer dat het niet aan mijn stralende aanwezigheid ligt dat de drankjes ‘van het huis’ zijn, de soep opeens inclusief of de biefstuk gratis ‘omdat ijzer goed voor je is’. Het leven is niet alleen goed, maar soms ook goedkoop als je chemo krijgt.
Maar ik wil het hebben over voordelen want die zijn er zeker!
Ik ben een absolute fan van Johan Cruijff. Dat was ik al, maar nadat ik hem een keer in een restaurant heb gezien, ben ik het helemaal. Ik zat met mijn date aan een tafeltje, en aan het tafeltje tegenover mij zat Hij. God Cruijff.
Een vriendin raadt me een psycholoog aan, gespecialiseerd in traumaverwerking. Nu weet ik niet of twee keer kanker een trauma is, maar ik mag langskomen voor een eerste gesprek. Een gesprek waarin zij luistert en ik voornamelijk praat en huil.
