Hier staan de blogs van Sandra Koolmees. Sandra heeft op Viva.nl geblogd van 19 november 2007 t/m 7 februari 2008.
Tot drie keer toe heeft Sandra ongelofelijk hard gevochten tegen kanker. Op vrijdag 15 januari 2010 heeft Sandra in haar eigen omgeving en in bijzijn van haar zus en ouders dit gevecht gestaakt. Sandra is 40 jaar geworden.
Daarom heb ik nu twee pruiken. Een miskoop en een goedkoop. En met goedkoop bedoel ik dat het een goede koop was, maar niet dat hij goedkoop was. Vrijdagmiddag ben ik voor de laatste keer naar de pruikenwinkel gegaan. Vastbesloten om nog één keer te kijken, maar niks te kopen.
Uit nieuwsgierigheid heb ik op Wikipedia even gekeken hoeveel haren je eigenlijk op je hoofd hebt. Ik wist het namelijk niet. Gemiddeld heeft een vrouw tussen de 130.000 en 150.000 haren, dat is écht heel veel.
Op een of andere manier wordt het toch weekend en na het weekend maandag. Ik ben er zelf verbaasd over, maar ik voel me goed genoeg om te gaan werken.
Mijn zus is er en goede vriendin Wendy. Voor de verpleegsters ben ik een oude bekende; dat zou ik jammer moeten vinden, maar het heeft ook wel iets vertrouwds en persoonlijks.
Toen ik mijn eerste chemo kreeg, drie jaar geleden, heb ik mijn hele levensstijl rigoureus aangepakt. Ik kocht een elektrische tandenborstel en spoelde drie keer per dag mijn mond met zout water om infecties te voorkomen. Chemo zorgt er namelijk voor dat je hele immuunsysteem plat komt te liggen, met alle vervelende gevolgen van dien. Ik kreeg van een vriend een groentesapmachine zodat ik uiterst smerige, maar o zo gezonde sapjes kon maken.
Als ik thuiskom, zit mijn brievenbus vol met beterschapkaartjes. Ik maak de eerste open, maar merk direct dat ik hier nog niet aan toe ben. Het lezen van het kaartje maakt dat ik weer in de rol van ‘ziek zijn’ word geduwd en daar krijg ik het ter plekke benauwd van.
Door naar de volgende balie. Er moet bloed geprikt worden, zodat ze weten hoe gezond ik ben voordat ik aan de chemo ga. En dan gebeurt er iets wat mijn dag maakt, en waar ik nog veel plezier van ga hebben.
Gelukkig heeft de oncoloog op mijn vraag of de preventieve chemo levensreddend of levensverlengend is, het door mij zo vurig gewenste antwoord gegeven. Levensreddend!
Nu is alles anders. Voor de tweede keer kanker. Binnen drie jaar. Voor de meeste mensen is dat geen goed teken, maar ik wil dat niet zo zien. Want ik doe dus eigenlijk niet aan kanker. Toen niet en nu ook niet.
Maar dan de voorgestelde chemo. Dat is een heel ander verhaal. Eerste ding is dat de oncoloog mij niet echt kan overtuigen. Want ik heb mijn huiswerk gedaan, mijn status opgevraagd, op internet gezocht en experts op gebied van terugkerende kanker gesproken. Deze chemo heet ‘preventief’ te zijn.
De meeste dingen die je voor het eerst doet, ervaart of beleeft, zijn voor herhaling vatbaar. De eerste kus, eerste sigaret, eerste keer alcohol, eerste keer zonder je ouders op vakantie… Ook na de eerste keer sex denken de meeste mensen niet: nou, dat was eens maar nooit weer. Wat zou het fijn zijn als dat met chemo ook zo was.
En opeens, na een week van ontkenning en daarna een week van rouw, ben ik er klaar mee. Dan maar geen twee-borsten-sex, dan maar geen twee borsten. Punt. Ik wil ervan af.
Een borst groeit niet zomaar meer aan. Het is misschien gek, maar dat realiseer ik me nu pas. Nu ik er goed over na moet denken. Terwijl er eigenlijk niet zoveel te denken valt, ik heb immers geen keus.
Vandaag had ik het gevoel dat iedereen die ik ken meer dan voldoende hoogtepunten in zijn leven heeft. Iedereen, behalve ik.
Elk jaar krijgen 12.000 vrouwen in Nederland borstkanker. Onze collega Sandra (36) is een van die vrouwen. Zij kreeg de ziekte voor de tweede keer in drie jaar. De komende maanden houdt ze, speciaal voor ons, een dagboek bij.
