Om met stille trom te vertrekken (toch eens uitzoeken waar die uitdrukking vandaan komt), voelt een beetje gek. Daarom roep ik hierbij: tot in september allemaal! Uiteraard ceteris paribus, deo volente en al dat soort dingen meer…

Tot in septémber?
Jawel… Ik had zelfs nog vakantieuren over van 2008… Dus die heb ik er allemaal achteraan geplakt. Heel, heel fijn!

Benieuwd wat er de komende maanden allemaal gebeurt hier op Viva.
Ik zal het vanaf de zijlijn volgen.

Tot dan!

PS De dieren op de lakens zijn geborduurd door de moeder van mijn zwager Bert. Hij heeft nog onder deze lakens geslapen! En nu mag ik ze lenen

© Foto: Sheila

Kom maar door met die porno!
Het persbericht prikkelt mij zeker weten: feministische porno, gesubsidieerd door het Zweeds Filminstituut. Twaalf korte erotische films gemaakt voor en door vrouwen, met muziek van o.a. Fever Ray. Bovendien schijnt de dvd ‘Dirty Diaries‘ ‘voor enorme discussies en zelfs tot kamervragen’ geleid te hebben. Ik neem het voor waar aan. Want eerlijk gezegd ben ik alleen maar nieuwsgierig. Naar die filmpjes. En: wat ís feministische porno?

De filmpjes: spannend
Helaas was die spanning vooral vooraf. Een paar voorbeelden:

* Fruitcake Een onmogelijke combi van ‘te plastisch’ met ‘te arti farti’. Resultaat: display-saai.
* Night time Vage beelden. Te veel gezoen, te veel irritante geluiden.
* Dildoman Hé, animatie! Even schakelen… De vorm van de dildo negeren… Maar heej, deze is wel opwin…  Oh. Hij is ie alweer afgelopen. Jammer!
* On your back woman Twee vrouwen die stoeien. Ik zie compleet de lol niet in van dit slappe vechtgedoe.

Hitsige krijgsgevangene?
Schokkerige beelden, vage filmpjes. Dat vat de dvd wel samen. Zo is de vrouw in de foto linksboven een ‘female flasher’ – wat dáár opwindend aan is? Bovendien: als een mán met zichzelf zou spelen in de metro… Het laatste filmpje vind ik ronduit naar: het doet me denken aan groepsprocessen in gevangenissen, aan krijgsgevangenen, bah.

Blijft over: ‘Skin’. Mijns inziens is dit het enige echt spannende filmpje. Dat dan jammer genoeg weer net iets te lang duurt – de spanning valt weg zodra de anonimiteit van de acteurs wegvalt.

‘Vrouwen geen objecten’. Hm…
De critici in Zweden zouden de filmpjes artistiek vinden, ‘amusant, provocerend en opwindend’. De filmpjes zouden ‘humor, seks en politiek [combineren] op een bevrijdende manier’. Het ‘feministische aan ‘Dirty Diaries’, is volgens initiatiefneemster Mia Engberg (1970) dat: ‘it displays women’s sexuality in a natural way and shuns mainstream porn’s sexist tendency to treat women as objects‘.

Tsja. Voor kunst ga ik wel naar het museum. Als ik porno in de dvd-la schuif, wil ik scènes die langer duren dan enkele minuten (vriendin C: ‘Het wordt anders zo’n intervaltraining’). Ik wil actie, duidelijke beelden. Als ‘Dirty Diaries‘ ‘feministische porno’ definieert, hou ik het liever bij vrouwen-als-objecten-porno.

De dvd ligt nu in de winkels. Ik zou bijna zeggen: kóóp ‘m, want ik ben benieuwd naar jullie mening! Al kun je die wellicht op basis van bovenstaande ook geven?

PS Als bonus staat ‘Come together’ op de dvd. Hierin zie je vrouwen die zichzelf (alleen hun gezicht) filmen tijdens het masturberen/klaarkomen.

Een gesprek tussen portier en klant (= ik)
“We zijn gesloten, mevrouw.”
“Het is vijf voor zes!” hijg ik nog van het haasten.
“Nee, het is al zes uur.”
“Doe me dan maar een klachtenformulier, want dit is de zoveelste keer dat ik me haast om hier voor sluitingstijd te zijn en ik geweigerd word.”

“Dan moet u tien minuten eerder komen, mevrouw,” zegt de man met zichtbaar plezier.
“Ik ben al een halfuur eerder weggegaan van het werk!” roep ik. “En ik haast me en dan mag ik er niet in.”
“Het is al zes uur,” herhaalt hij.
“Het is vijf voor zes en hier staat dat jullie geopend zijn tot zes uur.” Ik wijs naar het bordje met de openingstijden.

Dan komt de meest belachelijke reactie denkbaar.
“Bij ons is het al zes uur, mevrouw,” zegt hij zonder blikken of blozen.
“Wat een onzin, mijn klok loopt voor en ik heb het nu pas 57. En hij loopt anderhalve minuut voor!” Geen woord van gelogen.
“Ik kan mijn tijd ook aanpassen.” (Waaaaaat?! Ik zeg: waard, gasten!)
“Ik heb internet op mijn mobiel, zullen we even kijken hoe laat het is?” daag ik hem uit.

Stilte. Ik snap de man niet en verzucht: “Ik heb maar een minuut nodig, ik had allang klaar kunnen zijn.”
“Waarom zegt u dat dan niet even?”
“Omdat ik dat bij jouw voorgangers al een paar keer heb geprobeerd en dat werkt nooit.”

De portier pretendeert ineens heul vriendelijk te zijn.
“Ik had u er wel in gelaten als u maar even een dingetje nodig had. Als u nou niet meteen zo hard doet.”
“Dus ik moet wel aardig doen, maar u niet? U had toch ook kunnen zeggen: we gaan zo sluiten mevrouw, dus als u snel bent..?”
“Ja maar, weet je hoeveel mensen ik moet weigeren?” Ineens op amicale toon. “En dan gaan ze een halfuur rommelen binnen. Nou, gaat u nog maar even naar binnen dan.” (Van u, naar je, naar u…)

“Ja, maar nu ben ik echt te laat.” Ik hou namelijk heus wel rekening met winkelpersoneel dat te moe is om nog op hun benen te staan. Ik heb bij een HEMA gewerkt en weet hoe graag je ‘s avonds naar huis wilt.
“Dan niet.”

Dan roept een collega iets over formulieren. De portier kijkt me aan en herhaalt: “We hebben geen klachtenformulieren. Het moet via internet.”
“Prima, dan doe ik dat.”

Ik maak een foto van de openingstijden en zet het online. Volgens fotouploadsite Flickr is het dan 17.57 uur.

Een kar buggy: nog zoeken
Een ontaarde moeder voel ik me niet, opmerkelijk vind ik het wel. Dat ik me niet suf shop bij de HEMA, op Zazou.eu, of waar dan ook. Me niet wentel in babyblaadjes, me niet wezenloos Google, geen wishlist heb.

Ook heb ik nog geen idee wat voor buggy ik zal kopen. Word ik er dit weekend op gewezen dat de gemiddelde levertijd van die dingen acht weken is. Oh. Oeps.

Ik weet dat ik het liefst een kar wil waar ik achter kan rennen. Voor het geval dat kleine dat ook best leuk vindt. Krijgt ze/hij meteen wat frisse lucht. Ik kijk wel naar karren die voorbij komen – oh, dat merk. O, die is ook mooi – en hop, ga weer verder met de orde van de dag.

Vleesgeworden afwijking
Als ik andere zwangeren om me heen hoor, voel ik me een vleesgeworden afwijking. Want waar ik me voornamelijk mee bezig hou, zijn 1) de buitelingen – gut, wat kan zo’n kind pijnlijk schoppen, nooit geweten! Blij mee trouwens, al die levenstekens – en 2) de naam. Waar ik nog een compleet andere blog over kan schrijven.

Hart onder eigen riem
Gisteren heb ik ook hydrofielluiers gekocht. En die muziekdoosknuffel bij de kassa, die je aan de wieg kunt hangen. En ik heb wat gekregen reeds schone kleertjes gewassen. En ik heb al een badje, een verschoningskussen. En vrijdag kreeg ik via via een maxicosi en box van ene moet-wel-heel-lieve Karine zijn. En de wieg-in-bruikleen-van-zus staat er al. Opgemaakt en wel. En…

Nieuwe babykamer = slecht
Nu ja, ik bedoel maar. Ik shop en lees me dan wel niet suf: kleine is gewenst en uitermate welkom! Ze/hij heeft alleen pech, dat moeders niet van winkelen houdt. Hoewel, dat is misschien maar goed ook, want wat hoorde ik zondag bij Llink: uit recent onderzoek blijkt dat in 40% van de babykamers giftige stoffen aanwezig zijn.

Blijkt overigens oud nieuws, in 2008 werd al geschreven dat (te!) nieuwe babykamers mogelijk slecht zijn voor je kind.

Twijfel ik toch over ‘nog even dat ene wandje schilderen’…

CC foto: Mikebaird

Da’s heel geen vogel yoga
Vooraf was ik al lichtelijk nerveus over die zwangerschapsyogacursus – leuk galgjewoord. Gelukkig kreeg ik van jullie veel positieve feedback toen ik me afvroeg: ‘Zwangerschapsyoga. Theekransje of..?‘

Nou… Yoga is het niet. Een zonnegroet zul je ons niet zien doen. En ook geen downward dogs, bruggetjes, hoofd- en schouderstanden, enzovoort. Wel had de juf gelijk: twee weken later wil ik al dat soort fratsen al niet meer. Liep ik ooit marathons, nu fiets ik langzamer dan een hoogbejaarde op een fiets met motor.

Theekransje: met mannen
De les begint standaard tien minuten te laat, het laatste kwartier blijkt ingeruimd om bij te praten. Toch een theekransje. Bij dat kwartier heb ik me inmiddels neergelegd (zennnn), bij dat late beginnen niet (grrrr).

Gisteren was dan de eerste van de drie partnerlessen. Een theorieles. Vooraf begreep ik dat een aantal vrouwen hun man niet mee zou krijgen: ‘Ik mag tijdens de bevalling toch niks doen van je’, citeerde een van hen haar partner. En dus verwachtte ik een gemengde groep: vrouwen met, vrouwen zonder vent.

Confronterend? Stress!
“Komt jouw partner wat later?” vraagt de docente. “Ik heb geen partner. Ik was die ene zonder,” grap ik. Ze waarschuwt me dat de vorige keer ‘een meisje’ het heel confronterend vond. Waar ik prompt zenuwachtig van werd. Zeker toen de stelletjes binnen kwamen stromen. Gelukkig was er Twitter – daar kon ik mijn stress kwijt.

Al snel na het begin van de les, blijkt dat de situatie niet anders is dan anders. Ik ben omringd door de Ark van Noach. Maar dat ben ik al zooo lang gewend, dat is allang niet meer ongemakkelijk. Ik vind het zelfs wel grappig, kijken hoe dat werkt bij al die koppels.

Toch een vraag
Toegegeven: de komende twee praktijklessen zijn niet handig in je eentje. Dan dien je wel een vorm-van-partner mee te nemen. Een vriendin, een vriend. Het doet er niet toe, maar liefst degene die je straks ook door je ontsluitingsweeën helpt –> ik heb gisteren geleerd over de drie bevallingsfasen, jawel.

Degenen die ik bij de bevalling wil, moeten echter twee uur rijden. Die kan ik dus niet meevragen naar zo’n les op maandagavond.
Zal ik die partnerlessen inhalen tijdens een ‘gewone’ les? Of is het slim met wie-dan-ook ernaartoe te gaan?

CC foto: christyscherrer

Geen zin meer in kantoor
2008: Roelien voelt zich vooral gelukkig buíten kantoortijd. Ze weet precies van welke baan ze wél gelukkig zou worden – maar… Die baan bestaat niet. Ze besluit iets te doen waar veel mensen alleen maar over (dag-)dromen: het spreekwoordelijke roer omgooien.

Hobby + eigen zaak =…
Jawel, Roelien creëert haar ideale baan. Ze begint Shesports.nl. Een site met sportverhalen, gadgets, mode, reistips, enzovoort. Een online tijdschrift dus, over topsporters én over – zoals dat zo suf heet – recreatiesporters.

Sportblogs: saai!
Nou, als het aan ons ligt níet. Roelien zal deze maand Het Gastbloggerschap op zich nemen. Kijken hoe dat wederzijds bevalt Wie weet wat er dan nog uit voortkomt?

Roeliens eerste blog komt vanmiddag live!

Foto: Privébezit

Omdat ik ‘m twee weken geleden al heb mogen zien, kon ik er onbevangen naartoe: niets wist ik van de film – alleen dat het een verfilming is van ‘De wijde hemel’ van Alice Sebold. Een boek dat ik niet heb gelezen.

Zonder iets te verklappen:
Het verhaal begint begin jaren zeventig (’73). Hoofdpersoon Susie Salmon is 14, woont thuis in een normaal, gelukkig gezin. Susie ontdekt twee dingen: fotografie en de liefde. Een heel normaal tienerleven. Tot die 6e december, als ze niet meer thuis komt…

Wat ik geweldig vind
* Ik werd in ’73 geboren dus ik kan niet zeggen of het allemaal precies klopt, maar… ik vind de kleding GEWELDIG! En ik hou niet eens van shoppen. Kun je nagaan hoe mooi het moet zijn, dat het míj opviel.

* Ook super: de cast. Mark Wahlberg, Rachel Weisz (‘The Constant Gardener’), Saoirse Ronan (dat kindkreng uit ‘Atonement‘), Susan Sarandon, die knakker uit ‘The Sopranos’, Michael Imperioli, enzovoort.

Echter…
* Ik hou niet van voice-overs… Een begrijpelijke keus als je een veertienjarige wilt laten vertellen over wat haar bezighoudt, tuurlijk. Maar ik kom dan niet ín het verhaal.

* Halverwege kreeg ik het gevoel dat ik naar de nieuwe Tim Burton zat te kijken. Denk ‘Big Fish‘. En laat ik daar nou geen fan van zijn… Vooral niet als het maken van sprookjesachtig mooie beelden het verhaal in de weg gaat zitten. Gaat afleiden. Wat overigens niets afdoet aan de pracht van die beelden.

Poezie in beeld
Conclusie: Sebolds verhaal is prachtig, de verfilming van Peter Jackson is pure poezie in beeld. Jammer alleen dat de véélheid van die beelden het tempo uit het verhaal haalt – en uiteindelijk zelfs verveelt.

PS Heb je de trailer nog niet gezien: hierbij! Maar weet: je krijgt Heel, Héél Veel Meer over het verhaal te weten, dan je van mij hebt gehoord.

(c) Beeld: DreamWorks

…de ‘Viva zoekt een vent’-webstrijd!
In Viva 7  (vandaag in de winkel) schrijven we: “Tien mannen durfden het aan zich op te geven. Schrijven kunnen ze alle tien, toch moesten we kiezen. Deze vier zijn het geworden.”

Vijf mannen in de aanbieding
Uit de spambox  – want ook bij Viva gooit het spamfilter vibratorteksten eruit – hebben we op de valreep een vijfde man geplukt. Zodoende hebben we nu geen vier, maar víjf mannen in de aanbieding.

Boel blogs!
Deze vijf mannen gaan vanaf maandag vier weken lang bloggen. Drie keer per week zullen ze hier hun verhaal doen. Na die vier weken, mogen jullie stemmen. En bepalen wie van hen mag blijven.

Grote eer
Ze hebben een eer hoog te houden, medunkt. Want vorige webstrijdwinnaars waren onder anderen Anne, Nynke en Robin!

Waar moeten de bloggers aan voldoen?
Een Viva-blogger: * heeft een mening * is kritisch, met enige humor * kijkt naar wereld om zich heen: nieuws, maatschappij * kan prettig en foutloos schrijven * maakt gebruik van leuk beeld * plaatst leuke links in haar zijn blogs * leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen.

Genoeg! De vijf webstrijders!
Dit zijn ze…

Martin (35)
Mattijs (31)
Roy (24)
Victor (28)
Werner (35)

Het volledige Webstrijd 2010 mannen-overzicht vind je hier:

PS Herinneringen ophalen aan Webstrijd 2008 of Webstrijd 2009?

CC foto: Ed Yourdon

Vanaf nu kun je kiezen:
* je legt je dilemma voor op het forum en/of
* je mailt je dilemma naar dilemma@viva.nl. In dat geval komt jouw dilemma misschien aan bod in onze…

Nieuwe rubriek!
Jawel, de nieuwe rubriek ‘Wat vind jij?’ vind je vanaf nu elke week hier online én vanaf volgende maand in Viva. Voor het gemak hebben we het een eigen tab gegeven in de tabbalk bovenin – eh ja, die navigatie die ik net gisteren had aangepast Zo is het voor iedereen makkelijk terug te vinden.

Het idee:
In een blog leggen we het dilemma van de week uit. Jullie kunnen reageren onder de blog, of anoniem reageren door naar dilemma@viva.nl te mailen. Heb je zelf een dilemma? Mail dan ook naar dilemma@viva.nl.

Het dilemma van deze week, zie je terug in Viva 10 – met een selectie van de reacties. In de tussentijd, vind je onder ‘dilemma’ alweer een nieuwe prangende vraag: ‘Wat zou jij doen?’ En die lees je weer in
Viva 11. Enzovoort…

Nieuwsgierig? Hier het eerste dilemma:
Gaat haar moedervirus over?

CC foto: squarepants2004j/auntyhuia

Ik heb al eens eerder de navigatie veranderd. Het blijft een proces van voortschrijdend inzicht, en volgens ons was het weer tijd voor een opfrisbeurt. En ja, je mening is welkom

Wat heb ik gedaan
* Zowel de reportage-/projectredacteuren als de webredacteuren vind je nu onder één tab. Redactie!
* De bloggers: ook samengevoegd. Zoek je Elvan, Nynke, Robin, Giovanca of Marjolein: je vindt ze onder Bloggers.
* Die tab ‘overzicht’, daar zat ik mee in mijn maag. En heb ik nu – net als op het forum – Vandaag betiteld. Hopelijk is het zo in één keer duidelijk wat je daar treft… Vers-van-de-pers-blogs!
* De tab Viva 400 heb ik weggehaald. De Viva 400-gastbloggers vind je immers ook onder ‘gastbloggers’. Als straks het evenement weer voor de deur staat, krijgt ie natuurlijk weer een eigen plek.
* Onder het forum vind je nu i.p.v. ‘overzicht’ de tab Start. Dus: ben je nieuw op het forum en heb je geen idee waar te beginnen: hier vind je een overzicht van alle forumpijlers (thema’s).

Nieuw!
De tabs Boekenclub (blogs over boeken) en Testpanel. Misschien komt er nóg een tab bij, dus indien nieuwsgierig: hou de balk in de gaten. En niet te vergeten, ook al toegevoegd: Webstrijd ‘Viva zoekt een Vent’ 2010.

Laat maar horen!

CC foto: ingridtaylar

Tis -in ieder geval zo ‘s morgens vroeg – een beetje een vaag filmpje, maar alleen naar zijn ste m luisteren vind ik al fijn. Als je zijn coachactiviteiten wilt volgen: hier De Bies updates op Facebook!

© Foto: Zie.nl

Jawel, ik ben een van de vijf vrouwen die hier zwanger over de verdieping loopt… Zo half mei hoop ik er een gezonde kleine uit te persen. Voor de snelle rekenaars: klopt, ik ben al 25 weken onderweg. Onvoorstelbaar! Ook al heb ik inmiddels – vind ik – een prachtbuik

Zwangerschapsyoga: slik
Een van de Eerste-Keren komt vanavond: zwangerschapsyoga. Ik heb geen idee wat te verwachten. Gisteravond in bed zag ik het al helemaal voor me: ik zit klaar voor een anderhalf uur durende les, beginnen ze met een theekransje – maar dan zonder thee en scones.

Bij de inschrijving had ik zó’n goed gevoel bij de lessen. Maar door dat spookbeeld van gisteren, ben ik ineens ietwat huiverig. Mogelijke huiverscenario’s:

* Optie 1: Theekransje
Een voorstelrondje van een half uur of langer. “Hoi, ik ben X, ik werk daar en daar, ben zoveel weken zwanger, ratel, ratel, nog-tien-minuten-ratel.” En dat dan de hele kring rond. Totdat ik me afvraag waarom ik er in sportkleding zit.

* Optie 2: Blij zweefgedoe
Hardlopen voelt nu niet lekker, yoga lijkt me fijn. Bij gewone yoga zou ik me bij elke oefening afvragen: ‘mag ik dit wel doen? Of weigert koter dan er gezond ende wel uit te komen, straks?’

Zwangerschapsyoga lijkt me nu de ideale vorm van sporten. Sporten. Maar wat als de anderen voornamelijk komen om dromerig over hun buik te wrijven… Wat te ohm’en… Om vervolgens na een enkele zonnegroet met een minstens zo gelukzalige glimlach huiswaarts te keren?

* Optie 3: Iets anders ellendigs
Nu is ‘ellendigs’ behoorlijk overdreven, maar er zijn vast nog andere huiverscenario’s. Waar ik nu gelukkig nog geen weet van heb. Hoewel. Niks ‘fijne onwetendheid’. Ik wil in dit geval juist graag weten wat ik kan verwachten!

Voor vandaag neem ik me voor a) op tijd te vertrekken en b) niet te flippen als de eerste les inderdaad een duur cafebezoek-zonder-consumpties blijkt. Mijn grote vraag blijft echter een lichtelijk benauwd:

Hebben jullie zwangerschapsyogalessen gevolgd? En..?

(c) Foto: Sheila’s

Seks..?
Je weet wel, zo’n  man (in mijn geval, tenminste) met wie je verder niets hebt, behalve vriendschap en een gedeelde behoefte: af en
toe samen eten, naast iemand slapen – en naast iemand wakker worden. Bakkie doen, en elk weer verder. Weer opgeladen. Weg ijzerenaapjekou.

Met sommige slapies knuffel je wat (knuffelen, geen seks), met anderen wordt gezoend, maar bij slapies blijft het daar meestal wel bij. Omdat het puur gaat om ‘even een warm lijf’. Gezellig. Lief. Dat óók.

Beest in bed
Naar aanleiding van ‘Rent a friend‘ denk ik wel eens: het wordt tijd voor Rent a bod! Al kan ik me weer geen voorstelling maken van een vreemde naast me. Gaat een beetje voorbij aan het relaxte van een slapie, medunkt.

Afijn. Nu ik midden in een interne verhuizing zit, zal dat slapie er niet rap komen. Toch maar weer mijn katten de slaapkamer in laten?

CC foto: Sheila’s

Tot in het plafond van de bovenburen
Dat fronsen gaat bij mij beide kanten op.
1) Omhoog. Wenkbrauwen die in het plafond hangen. Van die golven over je voorhoofd, die ‘s zomers witte strepen veroorzaken.
2) Van boven naar neusbrug. Met de ‘rechterbrauw’. Wat links gebeurt, geen idee. Ik heb nooit de rust dáár naar te kijken. Nee, wat ik doe, is…

Hardop praten. Tegen mezelf:
“Ontspan je bovenhoofd.” (Ik bedoel: voorhoofd).
“Ontspan je bovenhoofd.”
“Ontspan je…” *Ik voel een frons*.
“Ontspa-” *Wenkbrauwen weer omhoog*.
“Ontspan!” *Bewuste blik in ruit bevestigt onvermogen.*
“Raaaagh! ONT-SPAN!” *Zucht.*

Waarschuwing: kier wordt krater
De totaal triviale ellende is; er loopt al een kier in het verlengde van mijn neusbrug. En ik zie bij mijn moeder wat voor krater die kier wordt. En dat wil ik niet. En ik wil niet aan de botox. En ik wil vooral die krater niet.

Ik ga zo ongelofelijk aan de botox. En ik geloof in naturel. En in lachrimpels. En in mooi oud worden. En dat je lichaam ‘het canvas van je leven’ is. En dus prachtig, al die rimpels en littekens en-en-en. En ik vind zo’n krater toch nog steeds niet mooi. En dus gil ik maar weer:

“ONT! SPAN! DAT! HOOFD! RAAAAAAAAAAAGH!”
Echt lukken, mwah, nee, dat doet het nog niet, nee. Wie weet voeg ik het toe aan De Uitdaging. Al zie ik voornemens meer als gedragsverandering, en fronsen als… Hm. Misschien. Tot die tijd: als jullie me zien fronsen, op- dan wel neerwaarts: waarschuwen mag!

Heu… Jullie al gleuven, kieren, kraters in je gezicht?!

(c) Foto: Sheila

Dat twitterde Sandra op een woensdagochtend in december.
Twee dagen eerder hadden we het nog over haar gastblog.
Sandra – volenthousiast, haar middle name zouden ze in Amerika zeggen – zou in maart gaan bloggen over haar dan te verschijnen
boek ‘Een van de acht’.

En nu hoor ik dat ze is overleden.

Sandra schreef een column in Viva én heeft geblogd – Sandra’s blogs op Viva.nl verschenen van 19 november 2007 t/m 7 februari 2008. Ik verheugde me op de blogs die ze in maart hier zou schrijven. Zij ook.

Iemand een stempel geven, is zelden positief, laat staan nodig. Sommige termen klinken bovendien vreselijk clichématig. Toch, als íemand levenslustig was, dan was het Sandra. Niet voor niets heette haar column in Viva ‘Sandra doet niet aan kanker’.

Het feit dat Sandra, Sándra, de strijd heeft moeten opgeven, geeft wel aan hoe heftig kanker is. Deze ziekte gaat zijn gemene gang. Je kunt vechten wat je wilt: het is niet aan jou of je het redt. Niks overwinnaars, niks verliezers. Om met Sandra te spreken: “Kanker is gewoon kut.”

We wensen alle familie, vrienden, betrokkenen heel veel sterkte.

(c) Foto: Anouk de Kleermaeker

‘Tis de vader!’
Eerst dacht ik dat het ‘m zit in het feit dat ik het vaak tegen een vrouw over haar man zeg: “Oh, dus dan past hij op.”  Dat is enkel en alleen omdat ik meer moeders spreek dan vaders. Moeders die dan prompt op hun achterste poten staan: “Hij pást niet op, het is zijn kind.” Eh ja, maar daar moet je toch op letten?

Tegen Een Man Met Kind zeg ik het ook:  “Ah, dus dan past zij op de kleine.” (Kleine ja, want ‘kindje’ is zo’n woord dat ik er niet uit krijg.) Die stuitert dan niet – tenminste, nog nooit meegemaakt. Die begint dan geen verwijtenvolgeladen verhaal dat ik zorgen moet zeggen, in plaats van oppassen.

‘Opa’s en oma’s passen op’
Vriendin C. stuiterde ook toen ik het woord ‘oppassen’ gebruikte.
C. is jurist. Een goed jurist. En weet iets dus ook precies te beargumenteren. “Opa’s en oma’s passen op. Of je buurvrouw. Ouders niet. Want die moeten ook het huishouden doen, en het kind opvoeden.” Op zo’n dag thuis. (Mag ik dat papa- en mamadag noemen..?)

Hm. Punt. Het zijn inderdaad wezenlijke verschillen: de oppas gaat niet ook stofzuigen, wassen draaien en de ramen lappen. De oppas heeft vast ook soepeler regels dan de ouders als het gaat om middagslaapjes, snoep, tv… En toch…

Eén woord gezocht
En toch vind ik dat ‘oppassen’ moet mogen blijven zeggen. Ik garandeer iedereen die het me ooit hoort zeggen: ik begrijp nu het verschil. Ik bedoel hetzelfde. Zorgen, opvoeden, huishouden. Maar het is zo lekker kort, ‘oppassen’. Of pleiten jullie wel voor politiek correcte vragen als deze:

“Nee, donderdag kan vriendlief niet. Hij heeft dan papadag huishoud- en opvoeddag. Dan past hij op de kleine. Dan moet mag hij oppassen opvoeden en het huishouden doen.”

CC foto: mikequozl

Uit het theater komt ze, klopt. Is ze bekend? Nog niet. Met de nadruk op ‘nog’. Want Nastaran – ze stelt zich later vandaag zelf uitgebreider voor – loopt stage bij een bekend theatergezelschap te Rotterdam.

Vier weken lang kun je dus verhalen verwachten vanuit de kleedkamer! Met waarschijnlijk ook filmpjes van de repetities* – leuk! (Ehm, dat is mijn mening; eens. Maar tis waar: ik kan me daar inderdaad al op verheugen.)

*Ik kan al vertellen welke repetities van welk gezelschap, maar volgens mij is het leuker als Nastaran dat lekker allemaal zelf vertelt. Later vandaag dus! Laat ik het voor nu bij…

…welkom op Viva.nl, Nastaran!

PS Nastaran blijft vier weken bloggen.

CC foto: Diane S Murphy

Dit is echter het moment waarop ze in een boek zouden schrijven: ‘Sheila gaf schoorvoetend toe haar voornemens nog niet gedefinieerd te hebben.’ Ik had wel ‘iets’ in mijn hoofd, dat wel.

En mijn voornemens zijn…
Iets met ‘tijd voor mezelf’… –> Meditatie?
Iets met sporten? –> Nee, eerlijk gezegd niet. (Ik kan het uitleggen.)
Iets met vrienden, familie… –> Daar was ik al  mee begonnen (lees: bijhouden in RTM hoe vaak ik hen zie) (ernstig, ik weet het).

Beetje vals
Vandaar ook dat ik vorige week maar niets schreef over De Uitdaging. Onze nieuwe rubriek! Jawel; we gaan dit jaar heel ‘gemeen’ elke week iemand naar zijn voornemens vragen. Ik zie het al voor me: in mei iemand aanspreken en… grote kans dat diegene geen benul meer heeft van zijn/haar plannen.

Als je wilt: doe mee met De Uitdaging! Als stok achter de deur (mocht je die prettig vinden, nodig hebben, vul maar in). Voor de leuk. Gewoon. Schrijf je uitdagingen op (een aantal van jullie kan hier spieken!) zodat jij ze in ieder geval niet vergeet, lever een filmpje aan, het kan allemaal.

Filmpje 1/52!
Hierbij een filmpje van vanmorgen. Waarin ik mijn eerste voornemen ‘lanceer’. Ga ik in tussentijd driftig nadenken over de invulling van die andere voornemens… Die mijns inziens ook best in week 2 of 3 van start mogen gaan.

[het kan zijn dat je een koptelefoon nodig hebt voor het geluid]

PS Serieus: als jij een filmpje wilt insturen over jouw voornemens (welke zijn het, hoe gaat het), doen!

PPS Insturen = ons het recht geven je filmpje op Zie te plaatsen en hier op Viva te embedden. Het blijft uiteraard jóuw filmpje.

Bekijk hier de volgende uitdaging.

© foto: Sheila’s

Tafelheer/-dame gezocht
Op bruiloften wil je (lees: ik) met iemand kunnen praten over de dag, de gebeurtenissen. Mijn broer snapt dat. En dus mocht ik afgelopen oktober bij zijn bruiloft iemand meenemen. Zalig: samen met iemand ernaartoe reizen, samen de dag beleven, samen de dag afronden. Ik ben enorm pro tafelheren/-dames naar keuze voor singles op bruiloften!

Ik ben mijn moeder niet
Met kerst werkt het ook niet, dat ik niet bij ‘de Ark van Noach’ hoor. Om een of andere reden voel ik me dan buitengesloten. Iedereen zit er met een partner én kinderen. Mijn moeder zit er ook zonder partner, maar die zit er met kinderen en kleinkinderen en -heel egocentrisch gedacht- ‘dat telt niet’. Daar denk ik, mocht ik ooit in haar situatie komen, dan vast heel anders over

Kerstdis+familie= #%$&
‘t Maakt niet uit dat het single zijn nauwelijks onderwerp van gesprek is voor me. En het maakt niet uit dat het AL-TIJD gezellig is thuis: zodra het label ‘kerst’ eraan hangt, zijn ‘de verwachtingen’ anders. En dus de sfeer, de gesprekken en… en dan zijn er ineens wél redenen tot frictie.

Bovengenoemde herinneringen zijn puur gebaseerd op de vorige keer dat ik er wél bij was, toen we het nog gezamenlijk vierden. Die keer was ik onderwerp van spot vanwege mijn zogenaamd Amsterdamse stopwoord ‘oké…’. En besloot ik nooit meer te gaan als het solo moest. Hatseflats, klaar.

Solo rulez!
De jaren erop trok ik met kerst mijn mooiste jurk aan, had ik alle tijd voor dvd’s die ik al tijden wilde zien en had ook ik ‘speciaal kersteten’. Ik heb me geen moment alleen gevoeld (i.t.t. bij de familiesessie), had geen reisstress, geen schoonfamiliegedoe en heb -excuus voor tuttenwoorden- enorm genoten van deze solo-kersten.

Muziekje erbij? …. WIN, WIN, WIN!…
Miss Montreal, IRL: Sanne Hans, heeft dit jaar ook geen lief. En schreef het als grap bedoelde kerstnummer ‘Being alone at Christmas’. Als je niet naar de tekst luistert, klinkt het als een ‘gewoon’ blij kerstig nummer. Alleen zingt ze niet iets als ‘All I want for Christmas is YOUUUU’, maar:  ”Being alone at Christmas doesn’t have to be a bad thing!”

Kans maken op een van de tien singles die we mogen weggeven? Mail* dan vóór 17 december je naam en adres naar win@viva.nl o.v.v. ‘MissMontreal’.

Helaas, deze winactie is inmiddels afgelopen.

*Mail de gevraagde gegevens o.v.v. ‘MissMontreal’ om kans te maken op deze prijs. De winnaars krijgen na afloop van de actie bericht van ons. Lees voor meer info over de privacy-richtlijnen van Sanoma Uitgevers het privacy-statement.

© Foto: YouTube

PS Dit jaar vier ik het voor de tweede keer op rij bij vrienden!

Viva 51 is bijzonder: het is een engelennummer! Met Arie op de cover. Het is een prachtige anders-dan-anders-cover. Kijk zelf maar:

En dat het een leuk nummer is, spreekt natuurlijk voor zich *grijnst*. Met o.a. Giovanca, Charlie Dée en Loes Geurts over kerst: hemel of hel? En prachtige sprookjesverhalen – maar dan wel waargebeurd. Wederom het bewijs dat de realiteit vaak heftiger is dan wat je verzint…  En.. nu ja.

Eigenlijk wilden we enkel die mooie cover laten zien. Puur staaltje complimenten-aan-onze-printcollega’s. Mag ook best toch, af en toe.

CC foto: seeks2dream

Voorstelrondje
De eerste gastblogger hebben jullie al kunnen ‘ontmoeten’: Maaike, die voor de liefde naar Bolivia is verhuisd. De derde gastblogger zal Nicole morgen aan jullie voorstellen. En de tweede, dát is Suzanne (36).

Een ex-non op Viva?!
Suzanne is wel iets meer dan dat. Ze:
* besloot vlak voor haar dertigste non te worden in Parijs
* geeft nu les op een VMBO-school in Amsterdam-Oost
* heeft een boek over haar kloostertijd geschreven
* heeft óók al een boek over haar zoektocht naar Jezus geschreven

Niet bang voor discussie
Door Suzannes leerlingen wordt ook geloofd – maar zelden in Jezus. En haar vrienden, die geloven ook niet. Toch blijft Suzanne stug bidden – als ze er niet te lui voor is Want intussen is ze ook een jonge vrouw ‘zoals jij en ik’ (zo’n uitdrukking waar ik ook niks mee kan, maar je snapt hopelijk wat ik bedoel). Die afspreekt met vrienden. Van wijn houdt. Van leuke jurkjes.

Niks vrome verhalen
Onze gastblogger is niet iemand die klakkeloos gelooft. Suzanne zoekt naar een manier om het geloof in haar huidige leven in te passen. Dat Hij is opgestaan uit de dood enzo… Dat zijn van die dingen die ze echt niet zomaar voor waar aanneemt. Zoals ze in een van haar boeken zegt: ze heeft niet haar verstand uitgezet toen ze kerkganger werd.

Morgen!
Ik ben benieuwd naar Suzannes blogs – én naar jullie reacties!
Morgen komt haar eerste blog live.

PS De boeken
Beide boeken heb ik gelezen. Recensiepoging in één zin:

* ‘Moeilijk te geloven‘
Lezen over een leven vol twijfel én geluksmomenten in een klooster is heel intrigerend.

* ‘De minnaar, de monnik en de rebel‘
Een zoektocht naar ‘wie is Jezus’ vergt, alleen al vanwege de bijbelteksten die geciteerd worden, enige concentratie, maar is m.i. wel zó interessant dat je het wilt uitlezen.
Zo’n lange zin is een beetje sjoemelen, maarrrr… ‘t is één zin

© Foto: Bob Bronshoff

En Wendy dan?
Morgen schrijft Wendy na vier weken bloggen haar laatste gastblog. (En komt ze hier langs op de redactie, leuk!) Morgen geeft ze het spreekwoordelijke stokje over aan Maaike. Die meteen een uitzondering vormt op de afspraak ‘voortaan blijven bloggers één maand’. Want zij blijft zes weken!

Stap terug: dít is Maaike
Maaike (24) blijkt ook redacteur (zie de 101 Woonideeën van deze maand!). Vrijdagmiddag vliegt ze naar La Paz, Bolivia – het armste land van Zuid-Amerika. Daar in La Paz komt Haar Lief Pablo haar ophalen. En reizen ze gezamenlijk naar Sucre; een busreis twaalf uur.

Alles wat ik wil…
Nog een paar dagen heeft Maaike om alles te pakken. Op de valreep heeft ze Nelly Furtado gedownload, en Sinterklaas- en kerstliedjes. “Waar je hier mee plat wordt gegooid, dat kennen ze daar helemaal niet.” En dus heeft ze o.a. Mariah Careys ‘All I want for Christmas’ op haar iPod gezet. “Dan kan ik daar tenminste naar luisteren, want dat heb ik vorig jaar zó gemist.”

De liefde, in Bolivia!
Alleen al de liefde is leuk genoeg als onderwerp voor een blogger. Maar nu die liefde zich in Bolivia afspeelt, en dan ook nog in december, als hier dé familiefeesten worden gevierd en daar verkiezingen worden gehouden… Dat maakt het extra interessant. Want Sint, die kennen ze daar vast niet. Doen ze wel aan kerst? Hoe dan? En hoe onrustig wordt het daar vanwege die verkiezingen?

Zoals Maaike omschreef in haar mail aan Viva:  “Pablo probeert zich voor te stellen waarom ik op de fiets naar een bruiloft ga, ik probeer me voor te stellen waarom hij vijf uur achter elkaar in een parade danst voor de Maagd van Guadelupe.” Ik ben benieuwd! Dus… Welkom Maaike, en…

Héél veel succes en liefde gewenst  daar met Pablo!

Gisteravond
Ik wil mijn wekker (lees: mobiel) zetten. Zwart scherm. Grrr. In de oplader. Nul reactie (zo nog maar ‘ns proberen). En dus op zoek naar die ouderwetse tringbelrekker, die ik ooit kocht vanwege de vorm en de bijzondere groene kleur. Zoiets, maar dan anders:

Ik zet ‘m op 05.50 uur.
Op het ouderwetse getik val ik verrassend snel in slaap.

03.24 uur
Rechtop in bed zit ik. De wekker gaat af. En wel zó hard, dat ik denk dat de benedenburen ook rechtop in bed zitten. Grrr 2. Omdat ik per se om half 8 op mijn werk wil zijn, zet ik de wekker op 06.50. Het getik stoort me nu. Klinkt als een drilboor. En ik val nét weer in slaap, als…

04.24 uur
…het kreng weer te vroeg af gaat. Mijn hartslag blijft op een iets gezonder niveau dan de eerste keer. Maar toch. Nu zet ik ‘m op 8 uur. Om 05.34 gaat ie wederom af. En ga ik er maar uit. *Zucht diep.*

Het alarmdeel van de wekker loopt blijkbaar consequent maar wel ridicuul veel voor. Onbruikbaar.

Oefening baart (..) kunst?
Goede oefening, zo’n gebroken nacht, voor als ik ooit een baby krijg?
Ik moest in ieder geval vaak en veel aan Sanne denken.

Want Sanne… Sanne is gisteravond om 20.35 uur bevallen!
Na 41 weken en 2 dagen zwangerschap. Van Stella, 3424 gram, 52 cm en op de foto linksboven 3:10 uur oud!

GEFELICITEERD SANNE EN OLIVIER!

PS Meer babyverhalen op komst! Van Giovanca.

CC wekkerfoto: *jP;  © foto Stella: Olivier Slabbers

Het eerste officiële Viva Panel is een feit: 100 mensen werden geselecteerd om de haarproducten van L’Oréal Paris te testen. Idee van deze Elvive Nutri-Gloss-producten: het ontwart je haar, zónder dat het je haar verzwaard. En dat waren ook precies…

…de eerste vragen aan Viva’s L’Oréal Paris-panel:
1) Is je haar ontward en zonder klitten na het gebruik van de shampoo en ontwarrende spray? 2) Voelt je haar na het gebruik van de shampoo en de ontwarrende spray nog licht aan? Geen verzwaring van je haar?

Het panel
100 mensen werden geselecteerd om deel te nemen aan het panel, en kregen een Nutri-Gloss shampoo én een ontwarrende verzorging-spray thuisgestuurd. Na twee weken kregen ze een korte vragenlijst toegemaild, om te achterhalen hoe het is bevallen.

De resultaten
L’Oréal Paris vroeg heel slim ook om (opbouwende) kritiek, waarvoor hierbij hun dank! De meningen van het panel zijn verdeeld. De een vindt het lekker ruiken, de ander niet (smaken blijven verschillen…). Hoewel verdeeld, zijn de meningen echter overwegend positief! Van de geselecteerde Viva-lezers is 80% tevreden met de Elvive Nutri-Gloss-producten.

Panelleden: onze complimenten voor de genuanceerde feedback, geweldig!

PS Ben je nieuwsgierig naar wat er allemaal is gezegd? Hieronder zie je een wilde selectie van quotes! (Hierin zijn alleen eventuele typos aangepast.)

Tips voor L’Oréal Paris
* “Ik zou de geur aanpassen, een minder aanwezige geur. Ook al ruikt het lekker, in combinatie met de haarpoducten die ik daarna gebruik (mousse/haarlak) is het iets teveel van het goede.”
* “De gebruiksaanwijzing: er staat spray vooral op de lengte, dat is nogal gek nederlands. En: hoeveel moet je spuiten en hoe vaak?”
* “Het enige wat misschien nog verbeterd kan worden, is dat er nog ietsjes meer ‘parfum’ aan toegevoegd kan worden. M.a.w., het mag nóg wat lekkerder ruiken. Verder helemaal super!”
* “Ik denk dat het goed is om op de verpakking te melden hoe je het met lang haar moet gebruiken: over het hele hoofd, of alleen de punten, hoeveel spuit je op je haar: tot het helemaal vochtig is of maar een klein beetje.”

En zó bevalt het de panelleden:
* “Het geeft mooie glans. Ik heb momenteel geen verbeterpunten.”
* “Alleen de shampoo ben ik niet heel erg tevreden over. Haar lijkt er dof van te worden.”
* “Het werkt ook als je je haren niet gewassen hebt. Handig voor na het zwemmen als je niet je hele haar wilt wassen maar wel de klitten uit je haren wilt. Je hebt er weinig van nodig. Het maakt je haar niet vet.”
* “Het resultaat is matig. Na het sprayen hangt er een chemische zoete walm om je heen. Als je per ongeluk op je huid spuit, moet je dit direct eraf halen want het plakt.”
* “Het ruikt lekker en het plakt niet.”
* “Het ruikt heerlijk, je haar glanst er ook mooi van. Ik vind het ontklittende effect niet erg groot.”
* “Wat ik fijn vind: de geur is lekker, het kleeft niet, makkelijk op te brengen, ik hoef niet meer elk uur mijn haar te kammen, mijn haar glanst mooi.”
* “Ruikt lekker, haren zijn doorkambaar. Geen verbeterpunten.”
* “Ik vind het echt heel erg goed spul! Ook mijn dochter heeft het geprobeerd, zij heeft een hele grote bos met krullen dat moeilijk te borstelen is, maar met de spray kwam ze er gemakkelijk doorheen. We blijven dit product dus kopen!”

PPS Vorige week plaatsten we de tweede oproep voor een panelonderzoek. Wil je ook ‘ns meetesten: hou de site in de gaten. Test drie komt er ongetwijfeld!

In Viva 46 schrijft Sanne: “Ineens komt de crisis heel dichtbij: na tweeënhalf jaar wordt m’n contract niet verlengd. ‘Maar dat kan toch helemaal niet zomaar?’ zeggen mensen om me heen. ‘Na twee jaar wordt het toch vanzelf een vast contract?’.” Eh, tja, hoe zit dat precies?

Sanne is niet de enige ‘anno crisis’ met dit probleem. Nog zonder dat ze wist van onze (Viva-) contacten met het Juridisch Loket, regelde zij via de website van het Juridisch Loket, waar je gratis hulp kunt vragen, een afspraak bij een vestiging te Utrecht. Tien minuten is ze binnen, dan weet ze al precies waar ze aan toe is.

Contracten voor bepaalde tijd moeten worden omgezet in een contract voor onbepaalde tijd in slechts twee gevallen: bij méér dan drie arbeidsovereenkomsten achter elkaar en bij opvolgende contracten met een totale duur van drie jaar. Sanne: “Pech voor mij. Ik moet gewoon op zoek naar een nieuwe job. Maar ik ben wel een stuk wijzer geworden.”

Gratis juridisch advies
Hulp vragen bij het Juridisch Loket is grátis. Voor iedereen. Het wordt voor de volle 100% gesubsidieerd door het Ministerie van Justitie, dat op deze manier het aantal onnodige (dure!) rechtszaken wil verminderen. Meer cijfers: er werken 300 juristen die jaarlijks 700.000 vragen beantwoorden en in 95% van de gevallen kunnen ze je direct helpen.

Nu op Viva.nl!
Je kunt het Juridisch Loket bellen… (0900-8020; € 0,10 per minuut, als je aan de beurt bent, word je in tien minuten geholpen). Hen online opzoeken… ( JuridischLoket.nl). Naar hen toe gaan… (er zijn verspreid door het land dertig vestigingen). Of… naar Geld & Recht gaan en dáár je vraag stellen!

Naomi zal maandag precies uitleggen hoe het werkt. Alvast ter info… vanaf  maandag dus komen er op doordeweekse dagen medewerkers van het Juridisch Loket op het Viva-forum. Daar gaan ze juridisch advies geven op vragen die jullie in de pijler Geld & Recht plaatsen. Het precieze hoe en wat, lees je dan!

© Foto: Valérie van Gerven

Voor de lezeressen van het blad, is Emmy een bekende naam. Anderen kennen haar misschien van het BNN –programma ‘Over mijn lijk’.

In de Volkskrant van vandaag staat onze rouwadvertentie. Voor sommigen van jullie was dat vast schrikken… Emmy is in haar slaap overleden.

In Viva 47 (volgende week) verschijnt Emmy’s laatste column. We wensen haar vriend, familie en vrienden heel veel sterkte.

Jessica is gaan kijken en concludeerde: “Vet lekker ding. Een tijger.” Grinnik. Komt nog bij dat ie ook nog lekker kan zingen en lekker beweegt en… Nou ja, hij ligt dus lekker in het oog én het gehoor.

Er werd door allerlei mensen gefilmd, en die films staan dus gewoon op internet. Daar neergezet door andere collega’s (ik ken ze niet allemaal, groot pand hier). Handig, want nu we de oorfee missen (komt misschien terug!), vinden we het alleen maar tof weer wat muziek te kunnen laten horen. Hierbij:

Nieuwsgierig? Waylon heeft natuurlijk een eigen site (–> site Waylon) én gaat touren. Vanaf volgende week! Op 29 oktober begint zijn Wicked Ways Clubtour in Paradiso, Amsterdam.

PS Een contract bij Motown is écht bijzonder. Waylons Motown-contract haalde zelfs het NOS Journaal.

Foto: Zie.nl

Waar we mee beginnen: haarproducten van L’Oréal Paris! En wel uit de Elvive Nutri-Gloss-serie. Ideaal als je bijvoorbeeld wel ‘ns knopen klitten hebt in je haar (ik heb er gisteren nog een flinke uit lopen harken). Want die knopen klitten zou je met deze twee producten dus niet meer – of in veel mindere mate – moeten hebben.

Wat houdt dat testen in?
Behoor jij tot de 100 mensen die worden geselecteerd om deel te nemen aan het panel, dan krijg je een Nutri-Gloss shampoo én een ontwarrende verzorging-spray thuisgestuurd. Deze producten mag je twee weken lang uitproberen.

Na deze testperiode mag je je ongezouten mening geven – wellicht ben je giga positief, misschien ben je minder content. We zijn benieuwd! (En L’Oréal Paris natuurlijk helemaal.)

Dat mening geven doe je in een formulier dat je krijgt toegestuurd. Die mening plaatsen we misschien ook in Viva, of hier online. En soms is dat met foto – maar uiteraard alleen als je daar toestemming (+ een foto) voor hebt gegeven.

Blíjf ik panellid?
Het is niet zo dat je nu prompt elke week een product krijgt toegestuurd. Wél krijg je mogelijk bij een volgende test een mail of het je leuk lijkt product X te testen. Denk aan: eten, drinken, telefonie, geurtjes… Pas als je op dat moment besluit ‘ik heb zin in testen’, hoef/mag/kun je gaan testen. Het product mag je na afloop houden. Mits je het niet al hebt opgegeten/leeggespoten/… Het verschilt per keer, hoe lang de testperiode duurt.

Ik wil producten testen!

NB Als je je wilt aanmelden voor dit specifieke testpanel, doe dat dan vóór 6 oktober, 12 uur. *Update* Wegens enorm succes is de uiterlijke aanmeldingsdatum vervroegd naar vrijdag 2 oktober, 12 uur.

Helaas, je kan je niet langer aanmelden voor het testpanel.

PS Je gegevens worden alléén voor het panel gebruikt.

(Het is in het Engels, dat wel.)

PS ‘Eve tussendoor’ is onze nieuwe rubriek, voor filmpjes tussendoor. En dat kan van allerlei zijn! Zoals blijkt

© foto: Zie

Van uitgeverij mo’media’s site geplukt:
“Ben je gelukkig? Dan leef je 9 jaar langer. Slaap je slecht? Haal er weer 5 jaar vanaf. Maar doe je een middagdutje, dan kan er weer een jaartje bij.”

(Ik wil nu ook wel even een voornachtelijke ‘dut’ doen. Telt vijf minuten op de bank?)

Benieuwd hoe je ook eeuwig (bij wijze van dan) jong blijft?

…win, win, win!
We mogen 15 exemplaren weggeven van dit boek van dr Trisha MacNair. Kans maken? Mail dan voor 5 oktober je naam, adres en telefoonnummer naar win@viva.nl o.v.v. ‘eeuwigjong’.

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen. 

Kun je niet wachten en wil je ‘m graag bestellen; het ISBN is 978-90-5767-313-9 en hij kost € 12,50.

*Vul het formulier volledig in om kans te maken op deze prijs. De winnaars krijgen na afloop van de actie bericht van ons. Lees voor meer info over de privacy-richtlijnen van Sanoma Uitgevers het privacy statement.

CC foto: Wesley Oostvogels

En dat komt natuurlijk niet als iets nieuws Tenzij je vandaag voor het eerst op de site kijkt, dán misschien. Maar of je nu hier voor het eerst komt, of al die tien jaren al een trouw bezoeker bent, of ergens tussen die twee categorieën valt:

Wees welkom op Viva.nl! Gisteren, vandaag, morgen!
En: ook jij gefeliciteerd!

Want het komt uiteraard mede door jullie dat we al zo lang bestaan. Steeds groter worden. Inmiddels íetsje meer online hebben staan, dan tien jaar gelee. En iets vaker dan één keer per week updaten…

…ja echt, op maandag werd de site ‘ververst’ en daar bleef het dan bij. Terwijl er nu continu iets gebeurt. Als wij niet een blog online zetten, knallen jullie wel een nieuw topic live. Of zetten jullie ergens een reactie. De boel leeft!

Ook dit jubileum. Hopende dat we er allemaal bij zijn als Viva.nl vijftien jaar bestaat, draag ik, Sheila, hierbij de tekststok over aan Jessica. Die van deze ‘viering’ haar project heeft gemaakt en boel hard heeft gebuffeld om alles rond te krijgen.

<–Sheila aan het woord – - – - – - – - Jessica aan het woord–>

De afgelopen maanden/weken/dagen heb ik velen van jullie benaderd. Via een blog, een mail of een door mij geopend topic, vroeg ik jullie om ideeën, advies en/of medewerking.

Omdat Viva.nl deze maand tien jaar is geworden! (Mocht je het nieuws hierboven even gemist hebben.) Omdat te vieren hebben wij een Viva-tijdschriftbijlage vóór jullie en óver jullie gemaakt. Een ware co-creation! Nieuwsgierig naar het resultaat? Viva 39 ligt vandaag in de schappen. Tip: ren niet meteen naar de winkel, maar wacht onze ‘kortingsblog’ later vandaag af.

Enfin, om onszelf met deze bijlage niet helemaal in het papier te verliezen, besteden we deze week vooral ook online veel aandacht aan datgene wat ons zo groot heeft gemaakt… Wat kun je verwachten? Blogs van ‘stokoude’ forummers … Iedere dag een vette winactie … Een speciale jubileum-nieuwsbrief … Strips van een oude bekende … En nog véél meer!

Vier jij het feest met ons mee?

PS Klopt, we hebben meerdere Sannes! Manager Sanne, Shopgids Sanne en webstrijd ’08 Sanne.
PPS Van Sheila: grappig, we bestaan tien jaar in week 39, en we zetten deze blog per toeval om 10.39u live.

Gisteren is Marijn gestopt: na anderhalf jaar is ze uitverteld… Met een heel lange vakantie voor de boeg, viel het kwartje: dit is hét moment om afscheid te nemen. Blij dat ze zulke mooie reacties heeft gekregen onder haar afscheidsblog.

Nog meer veranderingen op stapel? Jawel, zo komt aan sommige gastbloggerschappen een eind. Vandaag neemt één van hen afscheid… en later deze week nóg een.

Hoe zit dat nou met die gastbloggers?!
Er zijn twee typen gastbloggers: ‘de maand van’-bloggers, en Viva 400-bloggers. Deze bloggers geven ons een maand een inkijk in hun leven. Tenminste, dat was de bedoeling. Een maand.

In ons – en hún – enthousiasme, hebben we ons zelden aan de gastblogperiode van een maand gehouden. Zo werd ‘de maand van’ wel eens ‘de zes weken van’. En duurde een maand Viva 400-gastbloggen ineens ook veel langer dan een kalendermaand.

Het blijkt verwarrend te werken, zo lezen we in mails/topics/onder blogs. Excuus: we lieten ons meeslepen!

En nu dan…
Vanaf nu zullen we gastbloggers duidelijk instrueren: het is maar voor één maand. Niet langer. Niet korter. Dus ben je nieuwsgierig naar cabaretière Ellen Dikker: volg haar nu! Ze is nét begonnen en blijft ongeveer een maand. Zo rond enen plaatst zij haar tweede blog.

Tuurlijk bevestigt ook bij ons de uitzondering de regel. En uitzonderingen zullen er ongetwijfeld zijn: gastbloggers die we willen vasthouden als vaste bloggers – maar dan zal dat duidelijk worden gecommuniceerd.

Óf er ‘nieuwen’ komen: ja. Wie weten we nog niet. Zo lijkt het ons nog steeds leuk een man als vast blogger toe te voegen aan de groep. Roger? Of die leuke schrijvende vent naast jou op de bank?

Later deze week zal ik de navigatie updaten en jullie verder bijpraten over de stand van bloggerzaken.

CC foto: artshooter

Dat is de fase waarin we nu zitten. Want het is weer begonnen. De strijd om de Dutch Bloggies. De equivalent van de Oscars voor Nederlandse blogs. Geen kattenpis, dus!

Vorige week zagen we al een oproep tot nomineren op nrcnext.nl: “…een vriendelijk verzoek. Ben je fan van een blog, nomineer deze dan s.v.p. hier, zodat de rest van Nederland er ook kennis mee kan maken.”

Dat is nobel. Heel. Doen! Nomineer jouw favoriete blog!

Maarre, eerlijk is eerlijk: wij willen ook graag genomineerd worden. Kans maken op een Bloggie!  –> Dankzij jullie wonnen we vorig jaar tot onze complete verrassing de publieksprijs – Sanne stond verdwaasd op het podium. Geen speech voorbereid of niets. Compleet overdonderd.

Geheel kritiekloos op onze blogs zijn jullie niet altijd – en terecht, opbouwende kritiek is alleen maar góed

Een paar redenen dat wij onszelf gaan nomineren: ons streven jullie een divers aanbod te bieden. Ons beleid niet alle blogs ‘s morgens live te gooien, maar deze zoveel mogelijk over de dag te spreiden. En waar mogelijk doen we iets met jullie opmerkingen (vandaar bijvoorbeeld de aangepaste navigatie).

Uiteraard hopen we dat jullie ook vinden dat we kans moeten maken deze vak- en juryprijs!

Zo ja: trotseer de lange nominatielijst op DutchBloggies.nl. En geef Viva.nl op voor de rubrieken die jij op ons van toepassing acht. Dan kunnen we straks misschien in Den Haag een Bloggie in ontvangst nemen!

PS De héle nominatielijst invullen is niet per se nodig, maar natuurlijk wél tof. Inspiratie vind je hier:
• Nominaties 2008
• Overzicht van Nederlandse weblogs

CC foto: Zanastardust

Giovanca krijgt de Laren Jazz Award 2009.

Misschien dat Giovanca er zelf ook nog over zal schrijven, maar ik
wilde jullie dit nieuwtje niet onthouden: ‘Jazz award voor Giovanca‘.
In dit bericht staat onder andere over onze blogger:

“”Zij gaat geheel onorthodox te werk in het vinden en gebruiken van allerlei elementen uit de hedendaagse maatschappij”, aldus de jury,
die vooral te spreken is over haar mix van allerlei muzieksoorten en flitsende performance.”

Go, Giovanca!

Als je haar ‘Subway Silence’ nog niet hebt, hou de site dan in de gaten; grote kans dat we in de week dat Viva.nl tien jaar bestaat, ook weer ‘iets’ met Giovanca regelen – klinkt dat vaag, hè? Is het ook nog

Morgenavond krijgt Giovanca de award. Veel plezier alvast, Miss Gio. En nog ‘ns gefeliciteerd!

© foto: Yamandu Roos

*Nynke schreef: ‘Ga Arie! Ga, nu het nog kan!’ De meiden van print regelden een Free Arie-poster. Deze is zo’n 33.000 keer gedownload (hoezo hart onder de riem?).

Terug naar het nu
Daarnet lees ik – dank@AukjevD – dat Arie stopt bij de EO. En ‘dus’ kunnen de posters in de kast. Of juist niet: laten hangen dat ding! Om hem nog even te laten weten dat wij het wel snappen, dat vertrek.

Au
Dit nieuwtje wilde ik toch even kwijt. Omdat jullie ook met ‘m hebben meegeleefd. En omdat – oh zweef? – ik het erg voor hem vind.

Volgens mij ligt zijn hart écht bij de EO, hoe onbegrijpelijk dat ook moge zijn. En volgens mij vindt hij het helemaal niet leuk daar te moeten stoppen…

Hm. Blijkbaar bouw je ongemerkt toch een band op met zo’n knakker.

Misschien heb je het gemist: Wuyts is een actiegroep begonnen tegen het woord ‘leuk’. Want: te Nederlands. Vlamen horen het woord ‘plezant’ te gebruiken! (Dat ik ook graag ‘plezant’ zeg, zal dat dan wel mogen..?)

De beste man “ergert zich eraan dat zelfs zijn eigen kleinkinderen en de nieuwslezers van omroep VRT consequent over ‘leuk’ spreken in plaats van ‘plezant’”.

Hoewel ik er nu jolig over doe, snap ik hem wel. Ik vind het ook irritant dat ‘we’ alles in het Engels zeggen – liefst verkeerd, off course (sic). Omdat het in het Engels korter kan – om vervolgens de taal volproppen met overbodige uitdrukkingen als ‘zeg maar’. Afijn, het bericht is ook bij collega’s van me beland**.

Zoals jullie al dan niet weten: hier bij Sanoma loopt bijna alles en iedereen wel bij elkaar over de afdeling. Zodoende hoorde ik daarnet van Marije dat de Oleuk-nieuwsbrief nu de Oplezant-nieuwsbrief wordt. Gewoon voor een keertje, als goedbedoelde knipoog naar de Vlamen.

Zo’n ingeving vind ik humor. En toen ik dat zei, reageerde Marije gevat: “Dan vertel je er toch over op Viva?” Touché. Dan moet ik nu wel voortmaken, want hun brief gaat er om 15 uur uit.

Mocht je nieuwsgierig zijn naar deze Oplezant: als je je voor 15 uur aanmeldt, dan krijg je ‘m ook meteen. Heb je helemaal geen zin in nóg een nieuwsbrief (óf elke werkdag, óf alleen op maandag en vrijdag): op de Oleuk-site staat een archief van de laatste tien nieuwsbrieven.

* Toch even opgezocht, de schrijfwijze van ‘tot daaraantoe’…
** Poeh, hier stond dus ‘belandt’. Hoezo toe aan ‘t weekend?

Debby schrijft:

“Om 09.30 uur kids wegbrengen, om 10.45 uur moeten we in het ziekenhuis zijn (CWZ Nijmegen) en rond de klok van 12.30 uur word ik geopereerd. De operatie duurt ongeveer twee uur.”

Dus als je wilt duimen, zometeen?

*Even afkloppen.* Ik heb gelukkig nog nooit onder het mes gemoeten. Tenminste, heb tigduizend jaar bij een KNO-arts gelopen en ben daar geregeld onder narcose gebracht, maar of daar messen bij aan te pas kwamen, volgens mij niet. Terug naar…

Debby: “Als alles gaat zoals het gaan moet, gaan woensdagochtend de drains eruit. En mag ik woensdagmiddag naar huis.” (Jee, dat gaat snel!)

“De eerste uren zit ik aan een morfinepomp, mag de eerste dag ook niet lopen. Dat wordt de po van dichtbij bekijken… Hmm… Geen prettig vooruitzicht… :S Maar goed, moet er wat voor over hebben, he! ”

Debby’s man heeft een laptop geregeld van zijn werk. Debby hoopt eind van de week (vrijdag of zo) een blog te kunnen schrijven!

Ik ga in ieder geval duimen. En hopen dat de operatie en het herstel heel, heel voorspoedig gaat!

CC foto: jeffisageek

Maar vandaag is niet mijn dag. Rotnieuws gehoord vanmorgen. En dus wordt dit een giga-korte blog. Eentje waarin ik a) vertel dat ik de winactie ‘Natte lakens, droge dromen’ ook nog zal schrijven (donderdag hoop ik). En eentje waarin ik b) jullie een vraag stel.

Stel je hoort iets mafs, pikt het op uit een gesprek. Op Twitter schrijf je dan: OH: “Met-hier-de-tekst-die-je-opving.” Nu vind ik: we leven in Nederland. Geen Nederlandse afko kunnen vinden =  een zwaktebod.

Hoe zullen we het op Viva gaan noemen? AGL van’afgeluisterd’? OGV van ‘opgevangen’? OGP van ‘opgepikt’? Hm… Twee letters is wel leuker… Of is dat gewenning?

Eentje die ik vorige week had kunnen bloggen: “Dat kind eet haar een beetje op. God, hoe héét ze nou?” Dit ving ik op in de lift. Vrouw 1 vertelde het aan vrouw 2 over zwangere vrouw 3.

Bij De Introductie van De Nieuwe Serie zal ik meer vertellen, voor nu de vraag: hoe zullen wij ‘overheard’ gaan afkorten?

CC foto: aloshbennett

Poeh, die Michael toch. De berichten gaan nauwelijks over zijn muziek. Nee, het gaat over:
* ‘Michael Jackson heeft nog een kind’
* ‘Arts Jackson wil voogdij kinderen’
* ‘Tante gaat kinderen Jackson opvoeden’
* Inval in kantoor privéarts Michael Jackson
* Moeder van Prince ‘Blanket’ Jackson bekend
* Beeldmateriaal van haarbrand Michael Jackson

Of ie is vermoord? Ik waag het te betwijfelen.
Of hij de vader is van die drie koters? Ik hoop het voor ze.
Of die Noorse Blankets moeder is? Ik vrees dat zelfs Blankie Boy niet weet wie zijn moeder is.

Maar het intrigeert me wel.

Toen ik eerder deze week hoorde dat colleegs van ons vandaag ‘Michael Forever’ afleveren, zuchtte ik diep. Net als Nynke en een boel anderen was ik al Michael-moe. Toch kwamen er nog veel mensen af op de ‘Thriller’-actie in Amsterdam.

Ietwat sceptisch mail ik hoofdredacteur Hilmar: Waarom? Waarom zou ik die special willen? Ik krijg prompt een enthousiaste reactie:

“We hebben een volwassen tijdschrift gemaakt dat qua look en feel alle dertigers en veertigers moet aanspreken die groot zijn geworden met Michaels muziek. Dat was de soundtrack van hun jeugd!”

‘De soundtrack van hun jeugd’; klinkt mooi. Is op z’n minst deels waar. Hilmar: “Het is denk wel het  mooiste bewaarexemplaar dat op de markt komt, met heel veel foto’s, alle legendarische momenten.”

Nu we worden platgemikt met theorieën over De Echte Vader en Hij Is Vermoord, verlang zelfs ik naar een normaal document van Mister MJ. Dat ook over zijn muziek gaat.

Toch even kijken vanavond in het schap.

Meer info: het persbericht over ‘Michael Forever. Is jouw moeheid ook omgeslagen in interesse: MJ via het NRC, MJ via de Volkskrant en MJ-twitterberichten.

CC foto: dalbera

Het is -terecht- voorpaginanieuws van het AD vandaag: ‘Bioscoopbezoeker betaalt extra voor ‘stille’ filmzaal’.

Als mijn ogen op deze kop vallen, knipperen ze letterlijk een keer of wat. Bioscoopbezoeker… betaalt… stille? Zijn ze nu helemaal van de pot..?!

‘…voor een paar euro meer’ biedt Pathé (voor de Amsterdammers: die van die muizen) een ”luxe’ filmvertoning, alleen voor dertigplussers’, aldus het AD. Wat krijg je daarvoor: een zaalwacht die de stilte bewaakt, popcorn, drankje, gebruik van een garderobe. Hoe heet dit staaltje volksverlakkerij: ’30+ Vip Movie’.

Eens even online kijken hoe ze het zelf benoemen. ‘Elke zondag om 20:30 uur bij Pathé Schouwburgplein: ongestoord genieten van een topfilm met de 30+ VIP Movie,’ glimt Pathé.
Als was het iets om trots op te zijn.

Het allerkriegelst word ik nog wel van de opmerking van theatermanager Rob:  “En het was absoluut stil in de zaal. Mensen komen hier weer echt om naar de film te kijken.” Eh, wat?! Waarvoor ga je anders naar de bioscoop: een baantje zwemmen?

En dan nu een stap terug
* De garderobe: niet meer dan normaal dat je als uitgaansgelegenheid een garderobe biedt. Dat heet service (moeilijk woord).

* De popcorn: die mag je houden. Het stinkt voor de niet-liefhebbers. Het botst met die beloofde stilte – ooit naast iemand gezeten die popcorn eet en hem/haar níet horen kauwen, smakken, slikken? Bovendien: de helft van de mensen is op dieet of zou dat moeten zijn (ik word chagrijnig van dit bericht, daar krijg je boude beweringen van). En ik heb liever fruitduo’s – maar dat mag vast niet in plaats van die bioscorn.

* De stilte: …….
Ja, daar val ik dan stil van. De stilte. Het is heel gek, maar als ik naar de film ga, kom ik voor de film. Heel vreemd. Ik verwacht niet dat ik als in een café getetter om me heen heb. Geschreeuw, gegein, geouwehoer. Een basisbeginsel van naar de bioscoop gaan: samen -ik citeer- ‘ongestoord genieten’ van een film. En dat wordt ineens als USP gebracht? Als iets unieks? Als iets waar je voor moet betalen? En dan ook nog alleen en wel exclusief voor als je ‘van voor 1979′ bent?

Laten ze het omdraaien, dat is logischer. Laat mensen extra betalen als ze willen schreeuwen tijdens de film. Rondlopen. Wat mij betreft: gooi er een slot op en laat hen niet meer naar buiten. Totdat ze zijn afgekoeld. Maar laat de reguliere bioscoopbezoeker niet betalen voor iets wat Niet Meer Dan Normaal is.

Wat moet dat kosten
Voor dit Vip-arrangement betaal je € 12,50 p.p. in plaats van de (in deze bioscoop) gebruikelijke € 8,80. Je moet wat over hebben voor popcorn, garderobe en stilte. En je krijgt er ‘een drankje’ bij. Het is me echter onduidelijk of je daarnáást ook nog een ‘welkomstdrankje na afloop’ krijgt in de Baja Beach Club, of dat dát het specifieke gratis glas drinken is. Op hun site vind ik geen nummer, anders had ik gebeld en het gevraagd.

Sec gezien krijg je voor die € 3,70 extra dus één of twee gratis drankjes en popcorn. Dat klinkt een stuk minder stuitend dan betalen voor stilte. Een onnodig arrangement blijft het: geef gewoon een facultatieve combi-korting op vreterij en drank. En sluit die tot-dertigers niet uit.

CC foto: said&done

Onze Viva 400 is een knipoog naar de Quote 500. Maar… wij kijken niet alleen naar de euro´s. Wij meten het succes op meerdere vlakken! Groot verschil numero twee: op onze lijst vind je geen mannen

400 succesvolle vrouwen
De vierhonderd succesvolle vrouwen in 2008 werden ingedeeld in de categorieën zakelijk, rijk, goed, creatief, slim, stoer en aanstormend.

Deze dames zie je wekelijks terug in Viva: elke week beantwoordt een Viva 400-vrouw een werkgerelateerde vraag.

Ook hier op Viva.nl vind je deze succesvolle vrouwen terug: als blogger. De vrouwen die hebben geblogd, of nu aan het gastbloggen, zijn:
* Alma Tostmann, doet onderzoek naar de behandeling van tuberculose.
* Marije Smits, paralympisch atleet.
* Marike Jager, singer-songwriter/artiest.

Zó kom je in Viva 400, editie 2009!
Om in de lijst te komen, moet je een speciale prestatie hebben geleverd in 2008/2009. Een mooie carrièreswitch, een fijne prijs of iets anders bijzonders. Je kunt jezelf opgeven, of iemand nomineren.

Bedenk met betrekking tot De Prestatie: zijn er nog 400 vrouwen jonger dan 38 die dit óók doen? Zo ja, dan zul je (of: de door jou genomineerde vrouw) minder snel in de Lijst der Lijsten worden opgenomen. Probeer het evenwel vooral! We willen onze selectie zo breed mogelijk maken.

Nomineer jezelf/jouw Viva 400-vrouw
Mocht jij vrouwen jonger dan 38 kennen die ook om een bepaalde reden succesvol zijn, mail naar Viva400@Viva.nl! Ben je zelf zo’n vrouw en zie je het wel zitten om tot de Lijst der Lijsten te worden toegevoegd: mail ook naar Viva400@Viva.nl

NB Vermeld in je mail met betrekking tot de genomineerde vrouw haar prestatie én haar leeftijd.

Ik word er naar van En durf nauwelijks te schrijven: luxe dat míjn familie enzovoort, uit suffe bijgelovige angst het over me uit te roepen. (Heb ook werkelijk getwijfeld of ik dit zou uittikken.)

Ria Brieffies is overleden.

In februari was er bij Paul de Leeuw een groep fans die ‘Don’t give up’ zong, om haar een hart onder de riem te steken. Al speurend naar filmpjes kom ik ook deze tegen: voltallige Dots-groep anno ’98 bij Paul de Leeuw in de studio. Ik kan het liedje vanaf de eerste toon meezingen.

-*-

-*-

Wat mij betreft, is het een mooi eerbetoon aan Ria. Ik word er lichtelijk emo van (vooral omdat het zo dichtbij komt, al die zieken), tegelijkertijd word ik blij van de hits.

Zo’n dubbel gevoel, dat vind ik wel mooi. Bij iedere begrafenis hoop ik dat het de sprekers lukt de verdrietige aanwezigen óók aan het lachen te krijgen.

Genoeg te eten
Het is alweer tien jaar geleden, om precies te zijn: vandáág tien jaar geleden, dat op een maandagochtend de 6 miljardste mens werd geboren. Zes miljard. 6.000.000.000. In 1960 waren dat er ‘pas’ 3 miljard: de hélft. Dit riekt toch lichtelijk naar overbevolking.

Nu schijnt er voldoende eten op de wereld te zijn voor iedereen – ligt het enkel op de verkeerde plekken. Schijnt het mogelijk te zijn voldoende groene energie voor iedereen op te wekken – gaan we echter eerst maar een tweede kerncentrale bouwen in Borssele, omdat “de weg naar écht groene energie zoals de zon nog te lang duurt“.

*Slikt enig cynisme weg.*

‘Gewoon maar dood’
In mijn herinnering heb ik ooit bij aardrijkskunde (?) geleerd over een Brits econoom lang gelee die zei dat het eten met een tempo van 1… 2… 3… 4… groeit. En het aantal mensen met 1…2…. 4…. 8… Hij vond dat mensen ‘dus’ maar gewoon dood moesten gaan, want de aarde kan het niet aan. Een optimistische kijk had deze Malthus niet. Ik heb zijn theorie in ieder geval altijd onthouden: het maakte grote indruk op me.

Steeds. Meer. Mensen. Die allemaal energie verbruiken, vooral wij relatieve rijkerds in het westen. En al die mensen die in armoede leven, willen begrijpelijkerwijs ooit ook allemaal koelkasten en vaatwassers en groter dan grote tv’s en een auto en kinderen en vlees – ooit gelezen hoeveel kilo eten er in een koe moet om een biefstukje te genereren? En hoe ontzettend slecht het gesteld is met de vissen in onze zeeën?

Dat kan toch nooit goed gaan?

Ontsnapt uit een buisje
Ik riep het al onder Elvans blog: ik ga er klakkeloos vanuit dat deze Mexicaanse griep uit een lab komt, ook al heb ik dat nergens bevestigd gezien. Sterker nog: ik denk dat er achter de schermen al jarenlang uitvoerig gesproken wordt over ‘wat te doen’ als de aarde écht ontploft de bevolkingsgrootte écht uit alle mogelijke voegen barst.

Toch sci-fi die werkelijkheid wordt.

Of is dit boek nog niet geschreven?

CC foto: DaFeBa

*…zet hierbij het tromgeroffelgeluid vol aan…*

Stop, nee, wacht, eerst wat meer info ;-p

Eén voor één heb ik de webstrijders gebeld. Eentje gokte dat Faye het was geworden. Eentje hoopte Loes. De andere drie dachten – nu ja, die noemden de uiteindelijke winnares!

En met deze opmerking vallen er twee webstrijders af…

Zelf heb ik me zó ‘want-ik-wil-objectief-blijven’-afzijdig gehouden, dat ik nul voorgevoel noch voorkeur had. Jullie, althans, de stemmers, dus wel. Lagen de stemmen vorig jaar nog dicht bij elkaar, dit keer was er duidelijk een winnaar.

Een paar argumenten die door de stemmers werden aangedragen:

“X heeft me als hardop laten lachen, ze is origineel, haar unieke persoonlijkheid en afkomst spreekt me aan daar herken ik veel van mezelf in!”

“Omdat ik haar stukjes herkenbaar, pakkend en humoristisch vind. Daarbij schrijft ze gewoon leuk! (En taalkundig correct, ook fijn).”

“Omdat zij degene is die mij kon boeien, een universeel gevoel van herkenning wist op te roepen en omdat ze gewoon de leukste, spontaanste en de meest onbevangen logster is!”

“X me elke keer weer hardop aan het lachen kreeg. En zelfs een glimlach toen ze over honden schreef, terwijl ik daar echt een… eh… voorzichtige hekel aan heb.”

Die hondenblog heeft indruk gemaakt, zo blijkt: “Omdat ze zo moedig is om ervoor uit te komen dat ze van honden houdt.”

Nog eentje dan:

“Omdat ze een heerlijke, gezonde, gezellige kijk op het leven heeft! Lekker spontaan en erg grappig is!”

Oké, ik hou al op. Ik vertel het gewoon.

De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Nynke (die gelukkig blijft bloggen!) naar….

*****

****

***

**

*

Robin. En officieel begint ze maandag

Welkom, Robin! En… ui-ter-aard!… dank Marina, Faye, Loes en Isabel voor jullie blogs!

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2009!

Die omslag van rollen én het tegelijkertijd naast elkaar bestaan van de moeder- en dochterrol, intrigeert mij mateloos.

In onze rol van kind mopperen we wat af op onze ouders. Dat gezeur dat we niet vaak genoeg bellen volgens moeder-/vaderlief. Niet genoeg langskomen. En oh, als het toch weer ‘ns kerst wordt, dat verplichte opzitten tijdens het kerstdiner! Ik klaag ook, klopt. Dat ze te lief is. En: “Ik kan jou niks vertellen, want ik weet dat je er wakker van ligt.” Gehoord*, zeer kort geleden: “Niemand kan me zo kwetsen als mijn moeder.”

En toch willen ‘we’ kinderen. Die straks precies hetzelfde over ons roepen. Hoe hard we ook ons best doen.

Als altijd, lopen hier tig zwangere vrouwen rond. En als ik zie hoe blij deze zwangeren zijn, inclusief de vaders-in-wording thuis met hun ik-word-vader-stress-en-vreugde, dan vind ik dat prachtig. Dat eerste rondje over de redactie als ze hun broedsel komen showen. Het ge-oh en ge-ah van de kijkers, en dat trotse, vaak glimmende hoofd boven die kar van de collega die ouder is geworden (dubbele betekenis). Het eerste wat ik dan denk: zo stond jouw moeder ooit ook trots te wezen.

Dochters worden moeder met de beste bedoelingen. Helemaal verliefd op dat kind. Net als hún moeder ooit, zo- en zoveel jaar geleden. Ze willen het helemaal anders doen, of toch op z’n minst net zo goed. En toch loopt het op een gegeven moment zo raar. Belanden ook jij en je koter mogelijk in een situatie van verwijten over en weer, verplichtingen, zorgen, ergernissen, onderhuidse woede en frustraties. Zelfs als die koter inmiddels ook volwassenen is. Hoe goed het ook gaat, ik ken bijna niemand die niet zucht bij de gedachte aan die verplichte kerstsessies over een halfjaar.

En ze was waarschijnlijk nog wel zo verliefd op je, je moeder.

* Ik wilde de afkorting OH gebruiken,’overheard’. Is er een Nederlandse variant? Opgevangen? OG? Hm…

CC foto: aj_and_marguerite

Wél aangeboden: een nieuwe film
Vanavond gaat de nieuwste Potter-film ‘Harry Potter and the half-blood prince’  in première, in Haarlem. Vanaf woensdag draait ie in het hele land. Of ik ga: tja, vast wel. Een ‘moetje’ is het echter niet voor me, ik ben er namelijk van overtuigd dat geen enkele Potter-regisseur het niveau van Alfonso Cuarón kan evenaren.

Cuarón regisseerde ‘Harry Potter and the Prisoner of Azkaban‘ (alweer uit 2004), het deel dat bekend staat als de donkerste Potter-verfilming. Ook was Cuarón mijn held, omdat hij rigoureus durfde inkorten. Het tot dan toe dikste boek, werd de kortste film in het toen-nog-rijtje-van-drie.

Sterker nog: een film méér
Uiteraard vind ik het allerminst vervelend als David Yates mijn ongelijk bewijst. Yates regisseerde eerder al ‘Harry Potter and the Order of the Phoenix’. Ik vind het zelfs wel prettig als hij minstens zo goed als Cuarón blijkt, aangezien hij ook de laatste boekverfilming  zal regisseren. Dat tot mijn grote verbazing lijkt te worden opgesplitst in ‘Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I‘ en ‘Harry Potter and the Deathly Hallows: Part II‘.

Maar ik wil Harry!
Het zit zo: ieder keer als er een nieuwe Harry uit zou komen, pakte ik weer het eerste boek erbij. En dan boek twee… Enzovoort. Ik probeerde het zó te timen, dat ik in één keer door kon in de dan-vers-van-de-drukker Harry. Dát gevoel mis ik, hoe suf het ook klinkt. Dat opgewonden gevoel dat ik ‘weer mag’.

Ik weet het: ik ben niet de enige die Harry graag herlas/herleest. En tuurlijk, nu kan ik ook alles herlezen, maar de urgentie ontbreekt. Daarom wil ik een nieuwe Harry. Ik hoop dat iemand van jullie deze Harry (m/v) al heeft gevonden en me hem/haar aanraadt.

Zelf dácht ik ‘de nieuwe’ al te hebben gevonden, maar de Twilight-serie van Stephenie Meyer heb ik inmiddels al uit. En de (zeer leuke!) ‘Wicca’-serie van Cate Tiernan heb ik óók al eeuwen geleden gelezen.

Wat nu? Ik weet het niet. Het enige Harry-achtige wat ik nog heb liggen, is boek 1 van ‘Artemis Fowl‘…

PS Ook Harry-behoefte? Vanavond om 20.30 uur, SBS 6: ‘Harry Potter and the Philosopher’s stone’.

CC foto: Jesse Gardner

Ik zit zelden te wachten op onzin via de mail – er komt al meer dan genoeg binnen in mijn tig inboxen. Vorige week kreeg ik echter léuke onzin binnen: dank, Remco!

Overigens bleek het allerminst ‘onzin’. Het waren prachtige foto’s van beelden gemaakt van… plakband. Ja, echt. Hoe verzin je het? En ietwat relevanter: hoe dóe je dat? Ik zei het al: het geeft je wat omhanden. En het is nog kunst ook: tape art. Onderstaande beelden zijn gemaakt door Mark Jenkins.

-*-

-*-

Hoe het kan dat de plakbandbeelden zo mooi doorschijnend zijn (lijken?), geen idee, maar een uitdaging er óók een te maken is – welnu, een uitdaging. Ze op straat te zien, lijkt me wel schrikken, helemaal als ze zijn aangekleed zoals de man linksboven (zie ook het bijbehorende man-met-hoofd-in-muur-filmpje).

Op Jenkins’ site zie je nog veel meer van dit soort kunstwerken. Een heel schattige vind ik een klein plakbandventje dat zo is geposteerd, dat het lijkt of hij een paal op straat omver aan het trekken is.

Mocht het jou lukken iets dergelijks in elkaar te plakken: ik zie het fotomateriaal graag tegemoet op sheila@viva.nl! Bij voldoende inzendingen – en nee, ik verwacht ze niet, maar wie weet… – zal ik ze in een blog zetten.

Wil je meer weten over deze kunstenaar, lees dan het interview met Jenkins in The Washington Post, of Wikipedia’s Jenkins-pagina.

© foto’s: Mark Jenkins

Vrijdag 19 juni, Bloemendaal
Haha, ja, dat pak ik slim aan. Ik test mijn rok niet meteen uit in de stad. Oké, tis puur toeval dat vriend T. wil rennen op het strand, maar dat doet er even niet toe.

Feit is, dat ik me bij voorbaat nogal opgelaten voel. Rennen in een hardlooprok. Wat ís dat?! Een nieuwe vorm van preutsheid? Dat je maar vooral geen kruis ziet? En… nou ja, het voelt zo, zo íjdel.

Déjà vu: de eerste keer in een tight, dacht ik ook dat ie-der-een naar me zou kijken. Dat was bepaald niet het geval. Wel viel míj ineens op hoeveel mensen er in zo’n tight lopen. Met die ervaring in gedachten, trek ik het rokje aan.

Test 1: #fail
Uiteraard leg ik T. uit dat ik de rok test. Dat ik geen idee heb of en hoe het me zal bevallen. Hij lanceert meteen opmerking één: “Ik vind het er wel charmant uitzien.” Oh. Heu.

Tijdens het lopen, ben ik meer bezig met het strand, de zee en een zakelijke afspraak die we vanwege een duinverdwaalactie niet gaan halen (suf, suf, suf!), dan met wat ik aan heb. Test: #fail.

Test 2!
De volgende dag ‘de echte test’: een lange duurloop. Elke zaterdagochtend ren ik een uur of twee met mijn splintermannen (zie rechts). Ik weet 100% zeker dat ze me keihard zullen uitlachen: ´Wat heb jij nou aan?!´

De mannen reageren… positief. Heel!

Tijdens het rennen, melden ze dat je benen er zo mooi onderuit komen, onder zo’n rok. Ze komen veel mooier uit dan in een tight (die ze zelf ook dragen, grijns). Ze vinden dat het wel wat heeft. En betekent dit dat straks alle vrouwen in een hardlooprok gaan lopen? Het idee spreekt ze geloof ik wel aan.

Alleen de kleur, daar zijn alledrie de mannen niet over te spreken.

Ervaring: het uiterlijk
Tot mijn verbazing, vind ik het juist wel léuk om in een rok te rennen. Het voelt wel fijn, prettig, hoe zal ik het zeggen. Inderdaad… charmant?

Ik vind het wel móói – nooit verwacht dat ik dáár op zou letten tijdens het hardlopen. Ik heb van Sara een zwart shirt gekregen, dat toch ook wel erg fraai combineert… Dat shirt, daar moet ik wel eerst even aan wennen, omdat ik hempjes gewend ben. (Ik kan er indien gewenst wel meer over vertellen, maar helaas kan ik er niet naar linken, het is een flash site.)

Hitsig zakje
Waar ik zeer gevoelig voor ben, is het gadgetachtige zakje dat in de broekspijp ‘zit’, op je bovenbeen. Mijn telefoon haal ik er rap uit: hier zakt de broek door af. Het zakje is echter perfect (en bedoeld) voor mijn iPod nano. Sterker nog: in de rok zit een mooi afgewerkt gaatje waar je snoer doorheen kan, geweldig. Van dat soort details word ik erg gelukkig

Ervaring: het lopen
Het broekje heeft dikkere naden dan ik ben gewend. Die voel ik eerst wel tijdens het lopen. Omdat ik van die volgens-mij-overigens-typische-vrouwenbovenbenen heb, van die benen die tegen elkaar wrijven als je rent, schuurt het een beetje. Na de langere duurloop ziet mijn linker bovenbeen rood als ik uitgelopen ben.

Toch draag ik het rokje nog eens, want voor de rest loopt het toch wel lekker. En fijn. En vrolijk.

De keer erop, smeer ik wat vaseline op de voorheen-rode-plek. Wat blijkt: zelfs na 2,5 uur lopen, nul last. Sindsdien heb ik alleen máár in het rokje gerend. Alleen afgelopen woensdag niet, omdat ik dacht: hoe is het ook alweer in een broek?

Saai! Veel minder vrolijk. Ik vind het leuker in een hardlooprok. Mijn slotconclusie luidt derhalve:

Geen aanrader! Aanrader!*
*Haal door wat niet van toepassing is.

Win, win, win!
We mogen drie hardlooprokken weggeven. Wil jij kans maken op zo’n hardlooprok, mail dan vóór maandag 20 juli 2009 naar actie@viva.nl o.v.v. ‘Hardlooprok’. Vermeld je maat, je adres én je telefoonnummer, dan kan Sara contact met je opnemen over de maat en beschikbaarheid.  Vragen? Hardlooprokjes is ook op Twitter te vinden: @hardlooprokjes!

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

De winnaars krijgen na afloop van de actie bericht van ons. Lees voor meer info over de privacy-richtlijnen van Sanoma Uitgevers het privacy statement.

CC foto: Sheila’s