Ik denk dat iedereen het wel eens heeft meegemaakt of in ieder geval gespot heeft: een cameltoe.
Omdat ik voor mijn werk alles lees wat los en vast zit, kan ik soms even geen letter meer zien.
Al twee dagen lang staat Amsterdam in het teken van Fashion Week. Afgelopen woensdag was de aftrap, waarmee het direct smullen geblazen was
Afgelopen donderdag had ik het ineens: winkeldrang. De onbedwingbare behoefte om mezelf te trakteren op iets nieuws.
Nóg een modellenprogramma… Mijn broek zakt af van de zoveelste talentenshow waar types strijden om een titel.
Wij liepen door de winkelstraat op weg naar mijn broodje döner, want ik had mijn collega gebeld en het volgende tegen hem gezegd: ‘Ik heb echt ontzettend zin in een broodje döner
Het is januari. En zodra de kerstversiering is opgeborgen, ontwaakt mijn innerlijke shopjunkie normaal gesproken uit haar winterslaap – zover deze ooit slaapt, heet dat.
Wat is duurzame mode? Deze vraag stel ik mezelf na het zoveelste persbericht van een modeketen over hun eco lijn.
Al een paar maanden was ik ze meer dan beu. Die schoenen. Van die halfhoge mannenlaarsjes. Een collega zei laatst nog dat ik van die gave schoenen had
Afgelopen zomer. Broeiende hitte in het centrum van het Spaanse Malaga, waar ik met mijn vriend op vakantie ben. Terrassen met gesoigneerde Spanjaarden die zichzelf koelte toe wapperen met waaiers en nippen van een goed glas wijn.
Met mijn moeder ga ik graag een weekendje weg. Naar Londen of Brussel en dan lekker shoppen.
Mode. Als kind ontwikkelde ik al een mening over kleding. Was ik in mijn eerste jaren uiteraard nog meegaand en meningloos over de kledingkeuze van mijn ouders, op mijn derde begon het al te wringen.
De liefde zoekt zichzelf niet, maar dit jaar kwam ik haar tegen in de uitverkoop.Een paar dagen voor kerst probeerde ik me tussen de slenterende toeristen en de enkelhatende buggyterroristen een weg door een grote winkelstraat te banen.
Elf maanden van het jaar wil ik nog niet dood gevonden worden in een gouden glitterlegging, giletje met struisvogelveren of tutu. In december lijken kledingstukken als deze opeens zo gek nog niet. Sterker nog: ik wil ze hebben!
Crisis? Winkelcentra en steden puilen uit van hulpsinterklazen opzoek naar leuke cadeaus. De zak van Sint Nicolaas is weer goed gevuld dit jaar kan ik je vertellen.
Lootjes trekken. “Jaaaaa”, gilden we in koor. Eén probleem, de vriendin en ik waren met z’n tweeën. Dat voelt toch een beetje alsof je alleen op de dansvloer staat bij een waanzinnig feest.
Ik had voorheen een enorm gat in mijn handpalm. Waar Kelly was, was haar glimmende oranje pasje dat door de vele pinautomaten heen schoof. Maar sinds een week ben ik van een gapend gat naar het nieuwe gleufdenken overgestapt.
Twee jaar geleden zwóór ik dat ik nooit een Ugg-meisje zou worden. Met een misvormd polsje, waar een tasje aan bungelt en een telefoontje uit groeit. Sloffend en strompelend over straat. Ik op Uggs? Nooit.
Sport is leuk, en sporters ook, maar er is een beroepsgroep nog interessanter dan sporters. En dat zijn de ex-sporters.
“Snijden bandjes diep in uw huid? Steken ijzeren beugels tussen uw ribben? Moet u steeds aan uw beha trekken en heeft u de hele dag pijn?” Hebben we het hier over het dragen van een beha of een middeleeuwse martelmethode?
De muts is weer volop in het straatbeeld. Ik ben altijd jaloers geweest op vrouwen met mutsen. Ik ben namelijk fysiek niet in staat tot het dragen van een gebreid hoofddeksel. Het jeukt, brandt en op den duur gaat het ‘n beetje stinken.
Er is een nieuwe trend op komst; een slap aftreksel van de rubberen paardrijlaars bepaalt vandaag de dag het straatbeeld.
