Heb ik wel nodig, want afgelopen weekend had ik bijna een shirtje gekocht op de markt. Het hing in een rek waar ik toevallig tegenaan liep op weg naar de groentekraam. Ik dacht: als ik snel handel, is er niemand die het ziet. Maar mijn vriend zag het en sleurde me richting de tomaten en aubergines. Net op tijd. Waarvoor dank.

Lekker snuffelen
Even dacht ik aan mijn moeder als coach. Maar niet lang. Want heb ik als kind niet uren met haar doorgebracht op de koopjeszolder van Miss Etam? “Kom, even snuffelen”, zei ze en verdween haastig tussen de rekken. Ze maakte er een sport van er fantastisch uit te zien voor weinig geld. Dat lukte haar altijd. En nog steeds. Soms zat ik samen met mijn zusje op het krukje van de paskamer met een zakje warme suikerpinda’s, maar meestal snuffelde ik met haar mee. En zo werd ik op jonge leeftijd al snel bedreven in het speuren naar koopjes. Iets wat eigenlijk nooit meer uit mijn systeem is gegaan. Zodra ik zie dat het ergens uitverkoop is, moet ik snuffelen. Net als mijn moeder.

Liever shoppen dan sparen
Daarna overwoog ik mijn vader. De man die me laatst vertelde dat hij 76 t-shirts heeft. Die had hij geteld. Net als zijn broeken. Een stuk of 35. Hoeveel schoenen er in zijn kast staan, ben ik vergeten. Maar ook daar weet hij het precieze aantal van. Geen helpende hand dus. Mijn zusje is het product van bovengenoemde ouders, dus die valt ook af: in mijn familie winkelen we gewoon liever dan dat we sparen voor een iPad of een Nespresso-apparaat. Dat maakt ook meteen duidelijker waar ik dat shoppen van heb, bedenk ik me nu. Op mijn vriendinnen doe ik ook geen beroep, want die zijn veel te lief om mij streng aan te pakken. Dus ik ben nog zoekende. Als een van jullie zich wil opwerpen: laat me hier gerust weten hoe jij mij als buddy kan bijstaan. Ben je zelf ook gestopt met shoppen, dan coach ik je terug. En als we elkaar in elk geval de horrorwinter door hebben geholpen, organiseer ik voor jullie in de lente een grote kledingruil. Deal?

Patricia probeert elke werkdag iets anders te dragen, maakt daar foto’s van en gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? kijk op www.freefashionchallenge.com

Foto: Privébezit

Icoon
Ik moest er even over nadenken. Niet omdat ik niet van Viva hou, maar tja, ik begeef mij in kringen van Vogue en Harper’s Bazar, ik reis van Parijs naar New York en dan klinkt Hoofddorp toch wel wat, mmm, hoe zal ik het zeggen: modderig. Maar Viva is natuurlijk een tijdschrift, een merk, een icoon dat ik niet naast mij kan neerleggen. En het aanbod was ook zo genereus: een auto met chauffeur, elke dag verse bloemen en cupcakes in mijn corner-office, een riante representatievergoeding (Marc en Karl, here I come!), een eigen stylist en visagist én een superteam dat al het werk doet.

Adembenemend
Het was natuurlijk ook niet verwonderlijk dat ze aan mij dachten als opvolger voor Corinne. Wie anders? Ik heb een excellente staat van dienst – als ik binnenkom, valt iedereen stil, want mijn verschijning is meer dan adembenemend. Ik ken iedereen, maar beter nog: iedereen kent mij. Adverteerders zien in mij het perfecte umfeld en waarom zouden ze ook niet. Ik hou van fraaie kleding, lekker eten, heerlijke geuren en roze blushwangen. Ik lees graag over ander vrouwen en hoe zij het doen. Ik sta volop in het leven, ik ben dynamisch. Ik ben Forever Young!

Filmcarrière
Maar toch… Toch heb ik het aanbod, voor op de langere termijn, af moeten slaan. Ik wil mij namelijk richten op mijn filmcarrière. Als ik uw hoofdredacteur zou blijven, gaat er een eminent actrice verloren en dat kan ik de wereld gewoonweg niet aandoen. Dus, mon amis, dit is mijn eerste en tegelijkertijd mijn laatste Viva. Vanaf 8 februari kunt u mij adoreren in de bioscoop en zal mijn plaats in de corner-office te Hoofddorp tijdelijk worden overgenomen door iemand die, net als ik, enorm veel van Viva houdt.

Adieu!

Miss Piggy.

Foto: Viva

Ten voeten uit
Onderzoek heeft uitgewezen dat 55% van de vrouwen wel eens met ‘een cameltoe-probleem’ kampt. Een Amerikaans bedrijf dacht: kassa! We bedenken er een mooi tooltje (lees: cup) voor die vrouwen lekker tussen hun benen mogen schuiven om wrijving te voorkomen et voila, probleem opgelost.

Euh, ok, maar hoe dan? Wanneer besluit je echt over te gaan tot aankoop? Denkt de vrouw in kwestie echt: ik wil deze (eigenlijk niet goedzittende) broek zo graag aan dat ik bereid ben een cup tussen mijn benen te schuiven? En was je deze dan ook elke dag na gebruik? Is de cup leverbaar in verschillende kleuren en prints zodat je ondergoed en broek/legging matcht met de cup? Wat doe je als een man of vrouw tijdens een seksuele escapade je in the heat of the moment tussen je benen grijpt? Wat is dan je antwoord? Zoveel vragen.

Fetisj
Maar, er zijn ook vrouwen en mannen die geilen op een cameltoe. De cameltoe wordt door het nog hoger optrekken van de slip of broek geprononceerder in beeld gebracht bij de toeschouwer. Seksuele aantrekkingskracht wordt op deze manier gewekt of zelfs een fetisj. Tja, ik voel die opwinding ook wel als ik die fluisterverhalen niet kan horen, maar de lippen wel zie spreken. Straks mis ik het hoogtepunt van het verhaal… Zucht.

Tell me
Het is mij om het even. Ik vind het zelf minder smakelijk als mijn oog per ongeluk een kamelenteen spot , maar ik kan me haast niet voorstellen dat een vrouw naar de winkel speurt om een schijfje tussen haar benen te schuiven voor een anti-cameltoe-gate. Ik zeg: laat té strakke broeken voor wat ze zijn.

Maar ik ben toch heel benieuwd naar jullie reactie op de cameltoe cup: thumbs up or down?

©Beeld: SmoothGroove

Gebeeldhouwd lijf
Dankzij Grey’s Anatomy vind ik ziekenhuizen lang zo unheimisch niet meer en heb ik de vurige wens ooit een operatie van dichtbij te zien. Al helemaal als die wordt uitgevoerd door McArmy of McSteamy. Door Dexter ben ik geobsedeerd door seriemoordenaars en bloedspatanalisten en denk ik soms na over wat de beste manier is om een lijk te dumpen. Dat ik nu een man wil met een groot zwaard en hetzelfde gebeeldhouwde lijf als Khal Drogo is allemaal de schuld van Game of Thrones en nu ik er zo over nadenk schoot mijn shopverslaving misschien wel wortel tijdens het kijken naar Sex and the City. Maar mijn hardnekkigste fascinatie is die voor vampieren, aangewakkerd door de serie True Blood. Ik hoop van ganser harte er ooit eens eentje tegen het dooie lijf te lopen, en dan het liefst in de hoedanigheid van Eric Northman. Ik zou hem eerst uithoren over zijn UV-loze leven en hem vervolgens mijn nek aanbieden.

Fantasie werd werkelijkheid
Mijn vriend ziet mijn fascinaties met een scheef oog aan, maar was vorig jaar zo lief om een True Blood-surprise party voor mijn verjaardag te organiseren. Hij trommelde al mijn vrienden op die verkleed als vampier uit alle hoeken van de kamer sprongen, toen ik nietsvermoedend binnen kwam. Ze schoven twee vampierentanden over mijn hoektanden, wurmden me in een vormeloze zalmroze jurk met bloedspetters en zo werd mijn fantasie werkelijkheid. Het was het meest bizarre, bloederigste, grappigste en liefste verjaardagscadeau ooit.

Van doorschijnend wit naar oud roze
Toen ik deze week mijn kast opruimde, kwam ik dat zalmroze jurkje met die bloedspetters weer tegen. Misschien wordt dit vormeloze ding wel minder lelijk als ik het in een ander kleurtje verf, dacht ik. Dus haalde ik bij de Etos een pakje verf in de veelbelovende tint burlesque rood. Ik gooide het in de wasmachine en flikkerde er ook meteen een broek met een onbestemde kleur beige bij, plus een wit voile jurkje dat ik ooit voor een concert van de Toppers gekocht had. Ik droeg het niet meer, omdat de hele Arena er de kleur van mijn onderbroek doorheen had kunnen zien. Mijn broek en dat jurkje zijn nu mooi bordeauxrood en oud roze van kleur. En dat voor nog geen vijf euro! Wie niet shopt, moet creatief zijn. Zeker als ik mezelf dwing om komend jaar al mijn kleren te dragen. Het vampierenjurkje is auberginepaars uitgeslagen en nog steeds lelijk. Maar dat komt vast ooit van pas op een ander verkleedfeestje. Als ik bijvoorbeeld ga als Daenerys Targaryen, de vrouw van Khal Drogo.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

Foto’s: privébezit

Een ontwerper zonder een frontrow A-list is een no-no blijkbaar. Kijk, belangrijke modegoeroes als Anna Wintour zijn wel degelijk belangrijk. Net als dat wij Milou van Rossum hebben (NRC) of een Michou Basu (Telegraaf). Zij schrijven erover. Maar wat is de hysterie rondom alle andere ‘VIP’s/’ik-besta-ook-nog’-mensen?

PR
Oké, als een Kate Middleton je show bezoekt en een positief babbeltje houdt tegenover de pers is dat natuurlijk de beste PR die je maar kunt wensen. En dat onze Koninklijke Hoogheid Prinses Máxima vrijdagavond The Green Fashion Competition gaat bezoeken om mode en duurzaamheid een steuntje in de rug te geven, nog beter. Een BI’er (Bekend Iemand) op de eerste rij kan in je voordeel werken, maar ik zie het nut er niet altijd van in.

Wie, waar… waarom?
Een Lindsay Lohan die net haar mugshot op het politiebureau heeft geschoten zal de ontwerper niet helpen. En een BN’er die bijna niet meer op tv te zien is en de vraag ‘What ever happened to’ doet opreizen ook niet. Het front row circus is nu geopend verklaard. Inge Iepenburg, Mari van de Ven, Beertje van Beers en Tom Sebastian… ik heb ze deze twee dagen allemaal in hun ‘beste’ pak op de eerste rij zien zitten. Smilen naar de vele camera’s en lekker bijkletsen tijdens de catwalkpresentatie. Tja, als dit dan het kluitje VIP’s is waar de ontwerper trots op moet zijn? Ik weet het niet. Gelukkig dat de echte NM’ers (Nederlandse modegoeroe’s) met pen en papier klaar zaten om de show te verslaan.

Beeld ©: Laurent Claassen – Eyes for Mood Photography

Ik moest iets kopen
Op dat moment ging het mis. Want ineens vond ik dat ik iets had verdiend. Een jurkje bijvoorbeeld. Of een leuke panty. Gewoon, omdat ik op dat ijskoude station zo manhaftig de elementen had doorstaan. Ik probeerde nog tegen mezelf te zeggen dat ik beter niets kon kopen, maar eigenlijk was het al te laat. Ik moest iets hebben. Dexter (de hoofdpersoon uit mijn favoriete serie en de liefste seriemoordenaar van Amerika) zou de schuld afschuiven op zijn dark passenger, een stem in zijn hoofd die hem dwingt tot slechte dingen. Ik schoof het voor het gemak af op mijn innerlijke shopjunkie.

Lippenstift
Maar ja, ik mocht geen kleding of accessoires meer in huis halen. Dus restte mij slechts één ding: iets anders leuks verzinnen om te kopen. Nu ik dit schrijf vind ik het een beetje gênant, toen vond ik dat heel terecht. Op het station waar ik moest uitstappen, was een Etos. Daar mocht ik iets leuks uitzoeken, beloofde ik mezelf. In de trein mijmerde ik wat dat dan zou zijn. Badzout? Bodylotion? Een gezichtsmasker? Of nee wacht, een nieuwe lippenstift!

Verzopen Clini Clown
En dus stond ik even later in de Etos alle kleuren lippenstift uit te proberen. Ik besmeerde mijn lippen, veegde ze af met een tissue en pakte een andere kleur. Dat deed ik ook met alle oogschaduw. Vlak voor sluitingstijd stond ik aan de kassa. Met twee lippenstiften, een eyeliner en een flesje nagellak. Dolgelukkig. Toen ik wilde pinnen, bleek mijn pasje nog op kantoor te liggen. “God straft onmiddellijk”, hoorde ik mijn oma zeggen. Ik bekeek mezelf in de weerspiegeling van de winkelruit. Ik zag eruit als een verzopen Clini Clown die vanbinnen een beetje walgde van zichzelf. Misschien had oma wel gelijk.

Ps. Een dag later ben ik toch terug gegaan naar de Etos. Ik weerstond alle verleidingen en kocht slechts één lippenstift. En dat is pas het eerste dat ik mezelf deze maand cadeau heb gedaan.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

© Beeld: Privébezit

Carrièreboost
Eind februari start het nieuwe programma ‘The Face’ waar ‘stijlicoon’ Sylvie van der Vaart ervaren modellen helpt om de internationale carrière van Doutzen Kroes of Mark van der Loo te evenaren. Euh…ok? Denk je echt dat een programma als dit, modellen de opstap geeft voor een topcarrière als die van hen? Reken maar dat een Doutzen of een Mark heel hard gewerkt hebben om dit te bereiken. Dat het misschien wel een paar jaar duurde voordat zij defilés van grote modehuizen mochten openen of het gezicht van een nieuwe campagne werden. En het programma ‘The Face’ denkt dat in een paar weken klaar te kunnen spelen? Ik ben heel erg benieuwd.

Hollands glorie
Coaches, castings en fotoshoots moeten de ‘ervaren’ new faces klaarstomen om de wereldtop te bereiken. En zoals het een talentenjacht betaamt: ‘may the best man win…’. Ik ben trots op ons kikkerlandje qua modetalent en modellen. Modehuizen als Chanel, Valentino en Balenciaga vallen als een blok voor de Nederlandse Saskia de Brauw, Daphne Groeneveld, Bette Franke, Bregje Heinen en Laura Kampman. Maar heb je hen ooit gillend en harentrekkend op televisie gezien? Nee, zij hebben stilletjes de modewereld weten te veroveren en Nederland op de kaart gezet. Kijk naar Hollands Next Topmodel. Ooit nog iets gehoord van de laatste lichting wannabe modellen? Ik niet….Ik zou zeggen: Sylvie, ga lekker bij een plaatselijke snackbar hét nieuwe gezicht scouten of op straat. En aan de modellen in spé: loop eens een goed modellenbureau binnen of stuur foto’s op maar laat je niet belachelijk maken in het zoveelste talentenjachtprogramma. Dat ben je niet waard.

Beeldrecht: © Victoria Secret/ Gettyimages

Linksaf
Het was iets over half één en wij waren op weg naar mijn lunch. ‘Moet jij niet linksaf hier?’ vroeg ik, want hij had gezegd naar welke kledingzaak hij ging en rechtdoor lopen was om voor hem.

‘Nee, ik loop wel met jou mee.’

Samen zondigen
‘Neem je dan toch een broodje?’ vroeg ik hoopvol, want ik wilde liever samen zo’n smerig, vet broodje eten dan alleen. Het is niet alsof je met zijn tweeën de calorieën eerlijk deelt, dus eigenlijk slaat het nergens op. Maar toch voelt het beter om samen te zondigen, dan alleen.

Helaas liet hij zich niet overreden. Hij hield zich sterk. Dat kwam waarschijnlijk door die broek die hij ging kopen. Zijn broekmaat confronteerde hem met wie hij was, want mijn pauzepartner loopt een aantal kilo op mij voor. We hebben dezelfde lengtemaat, maar die andere maat is bij hem wat ruimer. ‘Vijfendertig,’ zei hij. ‘Maar dat verkopen ze niet, dus zesendertig.’ Ineens voelde ik mijzelf met mijn maatje vierendertig heel gelukkig. Ik nam tevreden een hap van mijn broodje vlees.

Tikkeltje homo
Omdat hij zo sterk was, besloot ik dat ook te zijn. Ik ging met hem mee om een broek voor hem te zoeken, ook al was het een tikkeltje homo. Eigenlijk vond ik dat we tijdens het uitzoeken van een prima passende broek, het best naar ons zin mochten hebben. Als het normaal wordt gevonden dat vrouwen met elkaar de stad aflopen, mogen mannen dat ook zonder dat er meteen van ze wordt gedacht dat ze homo zijn. Een prima standpunt, vonden wij, alleen vonden wij het veel leuker om er ontzettend homo bij te doen.

‘Wat vind je van deze?’ vroeg hij. ‘Béééééldig, vind je niet?’

Passen
‘Je moet hem toch even aantrekken. Als je er een lekker kontje in hebt mag je hem daarna weer heel snel uittrekken,’ zei ik.

‘Ik pas hier nooit broeken,’ zei hij, waarbij hij even uit zijn rol viel. ‘Deze maat past me, dat weet ik, want alles wat ik hier koop in deze maat, dat past, dat hoef ik niet uit te proberen.’ Hij zei het heel erg stellig, maar ik hoefde alleen maar op die ene speciale manier naar hem te kijken, om hem aan het twijfelen te krijgen. ‘Verdomme,’ zei hij en hij liep naar de pashokjes. Niet veel later kwam hij naar buiten. Hoe de broek hem stond had ik niet gezien, want hij hield hem alweer in zijn handen. ‘Ik zei het toch,’ zei hij. ‘Deze past prima.’

‘Afrekenen dan,’ zei ik.

Kassajuffrouw
We stonden zij aan zij bij de kassa. De kassajuffrouw keek ons één voor één aan. Ze was een erg strenge juffrouw, zo één die over haar brilletje heen keek. Mijn mond ging al open. Ik wilde het donders graag zeggen: ‘Wij zijn geen stelletje hoor, we deden alsof.’

‘Precies,’ zei mijn collega, want in mijn verwarring had ik het toch hardop gezegd.

‘Jammer,’ zei de dame. ‘Ik vond jullie juist zo leuk bij elkaar passen.’

Foto: Gettyimages.nl

Op de bank
Normaal zou ik me nu dus naar de Zara of River Island haasten om mijn slag te slaan. Niet omdat ik iets nodig heb. Maar gewoon, omdat ik iets nieuws wil. Dat verlangen naar iets wat je nog niet hebt. Dat bijbehorende kortstondige geluksgevoel. In plaats daarvan zit ik thuis op de bank: kaarsjes aan, mijn spinnende poes Sookie aan mijn voeten en een stapel boeken naast me. De drang om in uitverkoopbakken te graaien, heb ik niet. En ik ben ook nog niet in de verleiding geweest iets te kopen. Ik besef dat dit voor sommigen klinkt als kinderspel, maar voor iemand die normaal elke week iets aanschaft – van een ketting tot een jurkje of een shirtje – is dat toch best lastig.

Kop in het zand
Hoe ik dat doe? Nou, ik steek gewoon mijn kop in het zand. Ik heb de Apps van Zara, Mango, River Island en Monki op mijn iPhone gewist, houd me verre van modebladen als Elle, Marie Claire en Grazia, kijk fluks de andere kant op als ik langs een etalage met schoenen fiets en ik waag me niet in de buurt van winkelstraten. Boodschappen doe ik bij Albert Heijn en niet op de Albert Cuyp, want dan moet ik langs mijn favoriete kledingwinkeltje. Wel maak ik elke werkdag een foto van mijn outfitje. Maar dat is dan ook het enige modische aan mijn bestaan als kledingkluizenaar.

Nieuwe verslaving
Op vragen over waarom ik zo shopverslaafd ben of hoeveel geld ik de afgelopen maanden naar mijn favoriete kledingwinkels heb gebracht, heb ik ook nog geen antwoord. Want iemand die haar hoofd in het zand steekt, doet niet aan zelfreflectie. En opent ook niet haar bankafschriften. Gênant, ik weet het (so much for de zelfreflectie). Ik besef me dat ik echt een keer de markt op moet en mijn banksaldo moet checken, maar voorlopig zit het wel lekker zo, in die comfort zone. Dus terwijl de soep op het gasfornuis pruttelt, download ik nog maar een aflevering Game of Thrones, mijn nieuwe verslaving.

        

Op de foto’s zie je de outfitjes die ik elke werkdag heb aangehad. Klik op de afbeeldingen voor uitvergrote foto’s.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? kijk op www.freefashionchallenge.com 

© Foto’s: Privé beeld

Duurzaam = investeren
Want, hoe duurzaam en ecologisch is een shirt van maar 5% biokatoen of Tencel®? En hoe duurzaam is het als je een shirt voor een seizoen koopt omdat het hip is en vervolgens weggooit? Een merk mag zichzelf ‘eco’ noemen als meer dan 5% van het kledingstuk uit een bio-/ ecologisch materiaal bestaat. Consumenten geef je zo het gevoel iets ‘goeds’ te kopen, de marketing druipt ervan af. Je (eco)broek zakt helemaal af als je weet waar het kledingstuk van grote modeketens soms gemaakt wordt. Anti-duurzaam en goed. Dan de snelheid waarmee de collecties de winkels invliegen om uiteindelijk, als ze niet verkocht zijn, op de vernietigingsstapel te belanden. Is dat duurzaam? Ik zie duurzaam als investeren in een goede en langdurige garderobe. Liever een kledingstuk dat heel lang meegaat en die alle feestjes en partijen ziet, dan een ‘eco’ kledingstuk dat na een seizoen op de schroothoop belandt omdat het of niet meer cool en hip is of omdat het uit elkaar valt.

Recyclen
Ik was een tijd geleden bij de opening van een grote modeketen. Een van de topmanagers vertelde tijdens de rondleiding dat ze een duurzaam beleid aan het voeren zijn. Leg eens uit? “Nou, de hangers worden gerecycled en de papieren tassen zijn van recyclebaar materiaal gemaakt. En de kleding? De kleding kan voor een lage prijs verkocht worden door de hoge productieaantallen. Duurzaamheid in materiaal (biokatoen) is deels aan de orde binnen ons merk.” Euh, ok…de rest belandt dus nog steeds doodleuk op de vernietigingsstapel. Als een groot label echt het verschil wil maken qua duurzaamheid dan zijn zij de aangewezen persoon. Maar wij, als consumenten, net zo goed. Want uiteindelijk blijven wij wel vragen om die goedkope spullen. Het is een lastige vicieuze cirkel van vraag en aanbod.

Voornemen
Mijn goede voornemen is en blijft ook voor dit jaar: investeren in een duurzame = langdurige garderobe. Weg met de wegwerpmode.

© Beeld: Eco fashionworld

Versleten
Elke maand was er wel iets waar het geld aan op ging. Die schoenen raakten nog meer versleten. En er kwam een gat in mijn broek. ‘Wordt het niet eens tijd dat jij een fatsoenlijke broek koopt en een paar nieuwe schoenen,’ zei mijn vrouw.

‘Ja, ik ben het helemaal met je eens. Zal ik morgen naar de winkel gaan?’

‘Misschien kun je toch beter nog twee weekjes wachten,’ klonk het dan even later. ‘Er is al genoeg geld opgegaan aan kleren deze maand.’ Dat waren dan broeken voor de kinderen, of dat leuke nieuwe truitje van mijn vrouw.

Uitverkoop
Maar het is eindelijk januari, de maand van de grote uitverkoop! Op mijn versleten zolen en met een gat in mijn broek waar de punt van mijn sleutel telkens doorheen kwam piepen, liep ik de schoenenwinkel binnen. Bij de mannenschoenen trof ik allemaal laarsjes aan. Ik was ze eigenlijk al beu. Ik zocht een paar uit dat goed paste en rekende af. ‘Zo, kan ik weer een jaar vooruit,’ zei ik. De kassajuffrouw en twee vrouwen die achter me stonden, schoten in de lach. Ik was serieus, maar voor vrouwen is zo’n uitspraak blijkbaar erg grappig.

Korte beentjes
Daarna ging ik op jacht naar nieuwe spijkerbroeken. Dat was een hele onderneming, want vind maar eens broeken in mijn maat. Of er zijn heel veel mannen met dezelfde maat als ik die steeds eerder bij de broeken zijn dan ik, of ik heb gewoonweg een uniek lichaam. Ik heb maat 34 / 32 (beetje buik, beetje been). Ik moet altijd stapels broeken doorspitten voordat ik er één vind die past. Hingen broeken maar gesorteerd op maat. Dan hoefde je niet lang te zoeken naar broeken die passen. Nu zoek ik een leuke broek uit om daarna te ontdekken dat er geen enkele tussen hangt die mij past.

Supermarkt
‘Dat ziet eruit als een nieuwe broek,’ zei de man die gisteren achter mij stond in de rij bij de supermarkt. Ik knikte en zag dat zijn vrouw hem een stoot gaf met haar elleboog. ‘Staat je leuk hoor,’ zei ze, waarna ze naar me glimlachte.

‘Dank je.’

‘Maat vierendertig, tweeëndertig zeker,’ zei de man.

‘Ja. Korte beentjes hè,’ zei ik, terwijl ik probeerde mijn buik in te houden. ‘Knap dat je dat ziet.’

‘Ik kan het lezen.’

Kort daarna liep ik de supermarkt uit met een zak broodjes, een blik knakworsten en een plakkerig strookje doorzichtig plastic met daarop een rij getallen, dat ik even daarvoor van mijn broek had afgetrokken.

CC foto: Derek Gavey

Klotsende oksels
Er is eigenlijk maar één persoon die zichzelf in het zweet werkt. En dat ben ik. Ik heb mijn vriend op een terras tussen die Spanjaarden achtergelaten en ploeg mezelf met klotsende oksels een weg door de Zara. Want zelfs op vakantie MOET ik shoppen. Ook al vallen de mussen van het dak. Een paar jaar geleden, toen ik in New York was, idem dito. Central Park? Het Guggenheim Museum? Niet gezien. Want ik was te druk met winkelen. En dat ben ik eigenlijk altijd. Er gaat geen week voorbij dat ik niets koop. Alsof ik niet genoeg jurkjes, pumps en shirtjes heb.

Afkicken
Vandaar dat ik, na die vakantie in Spanje en geïnspireerd door Laura de Jong en haar project Free Fashion Now, heb besloten om af te gaan kicken. Ik wil dit jaar geen Zara, River Island en H&M meer zien. Want vanaf 1 januari koop ik geen kleding, panty’s, ondergoed en accessoires. Een heel jaar lang. (slik..)

Rode cijfers
Elke dinsdag kun je in mijn blog lezen hoe goed of dramatisch me dat afgaat. Ik hoop dat ik me bewuster word van wat ik uitgeef. Dat ik eindelijk eens uit de rode cijfers kom. Dat ik ga inzien dat ik meer dan genoeg kleding heb. Zo veel dat ik elke dag een andere outfit aan kan. Waar ik dan weer foto’s van ga maken voor dit blog. Gelukkig las ik op het forum dat ik niet de enige ben die een jaar wil gaan detoxen, dus als ik shoppend ten onder dreig te gaan, willen jullie dan mijn buddy zijn? Dan ben ik die van jullie.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

Links: Een kleine greep uit de kleding waar ik het dit jaar mee moet doen.
Midden: Al mijn schoenen op een rijtje. Nou ja, bijna allemaal.
Rechts: Ik en mijn kledingkast. (Foto: Marcel Antonisse)

© Foto’s: privé bezit en Marcel Antonisse

We zitten graag bij het raam, mijn moeder en ik. Zij op een plek waar ze het overzicht heeft. Ik zie mijn moeder dan genieten en mensen kijken. Dat vindt ze leuk. Als ik dan verzucht dat ik wel even wil kletsen, kijkt ze me met een verontschuldigende glimlach aan: “Ik vind het zo leuk om mensen te kijken!” Waarop ze weer daad bij woord voegt. Inmiddels probeer ik het al niet eens meer en doe ik gewoon lekker mee. En dan stoten we elkaar af en toe even aan: “Kijk die leuke jas!” of “Wat een bijzondere kapsels hebben mensen toch.”
Binnenkort willen we weer een nachtje weg. We hebben het al over Berlijn gehad, maar Nederland heeft ook superleuke plekjes. Optimel heeft een aantal leuke adresjes op een rijtje gezet die ik jullie niet wil onthouden.

Maastricht
Je shopt uren in de mooiste winkelstad van het zuiden! Halverwege de dag duik je met je vriendinnen Bread & Delicious in voor die welverdiende lunch, hèhè. Adres: Stationsstraat 23 in Maastricht.

Delft
Grachtjes en veel gezellige winkelstraatjes. Beetje deftig en de sfeer is oud-hollandsch. Dat is Delft. In Het Koningshuys, Markt 38-40 chill je als een vorstin.

Deventer
Boekenstad, Koekstad en er is natuurlijk nog veel meer te koop in Winkelstad Deventer. De lekkerste lunch met warme croissants én Optimel vind je bij De Croissanterie, Broederenstraat 19.

Groningen
Paviljoen Kaap Hoorn, Kaapse Baan 1 ligt in Haren. En dat zit vastgeplakt aan trendy Groningen. Tussen het winkelen door ben je zo in Kaap Hoorn en na de lunch ligt Groningen weer aan je voeten.

Ik krijg er spontaan honger van. Gauw m’n moeder bellen en bepalen waar we heen gaan. Al was het maar om mensen te kijken…

© Beeld: Optimel 

Voor schut
Nee, dan zelf kleding maken. Rond mijn twaalfde vond ik het tijd worden om mijn modehorizon te verbreden. CNN Style met Elsa Klensch stond elke zondagochtend op; vol bewondering keek ik naar de ontwerpen van Thierry Mugler, Gaultier, Versace en Ferragamo. Maar ook MTV style inspireerde me tot mijn eigen creaties. Denk aan de clip Holiday van Madonna. Dolgelukkig was ik met mijn zelfgemaakte broek en oh zo trots. Mijn ouders waren dat beduidend minder toen ik het showde. Hoe kan je er zo bijlopen? Je loopt voor schut! Ik lachte alleen maar. Mijn eerste crea broek heeft behoorlijk wat feestjes gezien kan ik je vertellen. Heb ik de modeplank misgeslagen? Als ik de foto’s terugzie denk ik “mwah, ietwat hysterisch ja,”  Maar als ik denk aan hoe ik me voelde: absoluut niet.

Hakken
Mijn kleedgeld ging steevast op aan de verkeerde spullen. Kreeg ik 100 gulden mee voor goede schoenen, kwam ik thuis met een paar slangenprint blokhakken à la Vivienne Westwood. Ik kreeg thuis de wind van voren en mijn broer, (die mee was) ook. Maar die blokhakken? Die hebben elk schuurfeest in het Noorden gezien. De zool overleefde het gespring niet maar mijn vader ging braaf elke zaterdagavond naar de schuur om er wat spijkers in te slaan zodat ik ze weer aan kon. Mijn held!

Ik heb ze nog steeds en zal ze nooit weggooien. Memories zijn het mooiste dat er is. Ik ben nu al benieuwd wat ik over 10 jaar zal koesteren uit mijn kledingkast (heb al een idee!). Vanaf nu houd ik jullie op de hoogte van mijn mode-ervaringen als Fashion specialist (oid).

© Beeld: still uit youtube clip

Ik wilde het net opgeven toen ik oog in oog stond met mijn nieuwe grote liefde. Dé jurk der jurken. Zo’n exemplaar waardoor je niet een glaasje, maar een hele fles krijgt aangeboden. Of die je graag aanhebt wanneer je die mislukte date of die ene ex weer tegenkomt. Kortom, de sleutel tot een succesvol 2012 hing hier voor me in de etalage.

Vrouw met een missie
Voorzichtig ging ik de winkel binnen. De verkoopster zweefde als een adelaar tussen de rekken door en omdat ik mijzelf niet direct wilde verraden begon ik aan een afleidingsmanoeuvre via de bolerootjes en de zijden sjaaltjes. Ik keek nog even seminonchalant tussen de jurkjes die er omheen gingen, maar toen ik zag dat de adelaar een ander slachtoffer in haar vizier had ging ik recht op mijn doel af.

Het was een redelijk strak model, maar omdat ik flink wat ben afgevallen moest het lukken. Er was gewoon geen andere optie. Deze jurk had mijn naam al op zijn kaartje geborduurd staan en de wijntjes waren al gereserveerd. Ik  probeerde ongezien richting het pashokje te sluipen, maar helaas had de adelaar me in haar ooghoeken in de gaten gehouden en kwam ze mijn kant op zweven. Nadat ze me een legging, een bolero en een bijpassende ketting had aangesmeerd kon ik dan eindelijk op weg. Niets stond meer tussen mij en dé jurk in.

Lukt het?
Eenmaal in het pashokje kleedde ik mij uit, bedankte met een wiebelig dansje mijn vooruitziende blik voor het giga Bridget Jones-strakhoudharnas wat ik had aangetrokken en wurmde mijzelf in de jurk. Nou ja, tot halverwege dan want toen kwam ik erachter dat dit modelletje toch nog niet helemaal mijn maat was. Helaas besefte ik dat natuurlijk pas op het punt dat ik mijn armen al door de gaten en de jurk al over mijn borsten had. Mijn borstprothese bulkte aan de bovenkant uit de jurk als een sneu stuk fijngeknepen kipfilet. “Lukt het allemaal?”, kirde de verkoopster aan de andere kant.

Centimeter voor centimeter
Ik staarde betrapt naar het gordijn. Wat nou als ze röntgen-ogen had en zo door het gordijn heen zou kijken. De hele kerst zou ze ervan genieten en ik zou bij elke borrel over de tong gaan. “Nou wat wíj van de week  in de winkel hadden”. Hulp vragen was dus duidelijk geen optie, bovenlangs de jurk uittrekken lukte ook niet meer en dus zat er maar één ding op: voorover bukken en centimeter voor centimeter vanaf mijn rug afstropen. Langzaam komt de stof in beweging en mij hart maakt een huppeltje.

Mijn liefde hangt treurig op het hangertje, even spookt door mijn hoofd om haar niet in de steek te laten de jurk toch te kopen, maar ik weet dat het onzin is. Het enige wat me nog rustte na deze one time fit is de loop der schande. Ik haalde diep adem en stapte het hokje uit. “Zo dat duurde lang, en?” De adelaar kijkt me grijzend aan. “Nee bij nader inzien is het toch niets voor mij”. Ik geef haar de jurk en met een geforceerd, opgeheven hoofd loop ik de winkel uit. Het heeft niet zo mogen zijn, op naar de volgende.

© Beeld: IstockPhoto.com

Een simpel zwart jurkje…
Ieder jaar speelt zich rond de bekende feestmaand hetzelfde af. Zodra de kerstcollecties in de winkels hangen neem ik een kijkje, en kom tot de conclusie dat ik niets nodig heb. Ik heb nog wel een simpel zwart jurkje in de kast hangen, een paar mooie oorbellen erbij en ik ben klaar voor de kerst. In de paar weken die volgen sta ik volledig achter mijn keuze. Tót de laatste dagen voor Kerstmis.

Mijn brein sluit kort
Er is een knop omgegaan en mijn lijf schreeuwt om glitters. Wie draagt er nu een saaie zwarte jurk met de feestdagen? Ik wil iets met glamour! Ik ga de stad in op zoek naar de overblijfselen van de kerstcollecties. Die hangen inmiddels in rekken met 50%-bordjes erboven. Mijn brein sluit kort en ik graai van alles uit de rekken, die zo uit de kleedkamer van de Toppers lijken te zijn gereden.

Ik sponsor Gordon door hem van een zilveren gevalletje met strass-stenen en dierenprint af te helpen. Het pronkstuk hangt dan de rest van de week te shinen aan het deurtje van mijn klerenkast, tot de grote dag is aangebroken. ’s Middags sluit ik mezelf een uur lang in de badkamer op met eyeliner, lipgloss en glitterspray, om eruit te komen als Gerard Joling. Ik schrijd van de trap af en betreed de woonkamer met veel bravoure. Dan beland ik op de bank, tussen mijn oma met haar lila vest en mijn broertje in zijn joggingbroek. 

Ik trap er niet in!
Dit jaar gaat het anders. Ik ga geen geld meer uitgeven aan kleding die ik één keer draag. Ik heb my precious al gespot, daar niet van. Ik ben namelijk totally in luv met paillettenjurkjes, in alle soorten en maten. Tientallen schitterende geschubde kledingstukken gingen al door mijn handen, maar ik mag niets kopen van mezelf. Dit jaar trap ik niet weer in de kerstvalkuil.

Ik houd het bij een simpel zwart jurkje met een paar mooie oorbellen. Misschien koop ik nog een paillettensjaaltje om de boel wat op te leuken. En een paillettenjasje voor als ik het koud krijg. Of een paillettenlegging. En paillettenschoenen voor erbij…

CC foto: R. Smith photography

Kopen om het kopen
In de boekhandel is het chaos. Mensen rennen heen en weer en kopen om het kopen. ‘Voor oma moeten we ook nog een cadeau, een boek dan maar’, hoor ik een vrouw voor me zeggen. Terwijl er een hittevlaag vanuit mijn tenen opstijgt naar mijn wangen, glijden mijn ogen over de ruggen op zoek naar dat ene boek van het verlanglijstje. Hoe vinden mensen hier wat ze zoeken? Mijn antwoord krijg ik als ik de drukte rondom de grote tafel bij de ingang zie. De meeste mensen komen niet verder dan de top 10 van deze week.

Een medewerkster kan mij vertellen dat de titel die ik zoek is uitverkocht, ze kan hem wel bestellen. Terwijl mijn geest de winkel al verlaat geef ik mijn gegevens door zodat ik het boek nog net op tijd kan ophalen.

Gekte
Pas als mijn lichaamstemperatuur weer hersteld is, kan ik weer logisch nadenken. Ik kijk nog eens terug op de bizarre drukte van vandaag. Tassen vol cadeaus, pepernoten die om mijn oren vlogen en dat allemaal omdat de goedheiligman bijna jarig is. Maar dat is toch een kinderding? Hoe ver gaan we in deze verwenpartij?

Wie zoet is krijgt lekkers
Zelf hoef ik me geen zorgen te maken over pakjesavond. Wij hebben een budget van 20 euro, en op is op. Maar ouders moeten ergens een lijn trekken. Wat zijn schappelijke cadeaus voor Sinterklaas? Iedereen heeft zijn eigen standaard, maar je wilt de kinderen niet teleurstellen. Zo hoorde ik een meisje vorig jaar mompelen: ‘ben ik dit jaar weer niet lief geweest? Mijn vriendin kreeg dit cadeau al in haar schoen. Terwijl ik het hoor voel ik de koorts alweer opkomen.

Hoe ver ga jij mee in de Sinterklaasgekte?

© Foto: iStockphoto

Wij hadden een fantastisch idee
“We doen het op wintersport”, zei zij.
“Dat is een goed idee”, zei ik.
Dat hadden we maar mooi even bekokstoofd. In de week tussen kerst en oud nieuw zouden we cadeaus en gedichten onder de kerstboom leggen tijdens de vakantie. Ik neuriede al Last Christmas van Wham en wreef in mijn handen. Even later zeilde er een mailtje in mijn inbox van de vriendin aan de hele vriendengroep. Met de beginregel: “Wij hebben een heel fantastisch idee!”

Je hebt liefhebbers en haters, vooral veel haters
Een half uur later waren er zeker zeven antwoorden gekomen. Variërend van ‘Oh nee, ik háát lootjes trekken’ en ‘ik ga geen gedicht schrijven hoor’ tot ‘De kinderen zijn nu al gek, dit kan ik er niet bij hebben.” De vriendin en ik stuurden elkaar ondertussen smileys met pruillipjes, huilende smileys en uiteindelijk de rode smiley met duivelsoren!

De Sinterklaasgedichtengenerator
We deden een stapje terug en probeerden nog wat zieltjes te winnen door de mededeling dat niemand een eigenhandig in elkaar geknutselde stoomboot mee hoefde te nemen naar Oostenrijk. Dat is heel onhandig in een skikoffer. Geen surprise, alleen een klein gedichtje, dat is genoeg. Het bleef angstvallig stil…
We hadden nog kunnen sturen dat je je sinterklaasgedicht zo uit de Sinterklaasgedichtengenerator kunt halen. Je vult een naam in en een cadeau en met een druk op knop heb je het zo. Je krijgt dan wel zinnen als ‘Wie had dat ooit gedacht? Op deze muts heb jij heel lang gewacht’. Maar soit.

“Wat nu?”
“We hebben geen keus.”
“Oké, jij doet voor mij, ik doe voor jou.”
“Twintig euro?”

CC foto: judsond.

Wonder pokon
Van metalen muurornamenten tot vogelvoederhuisjes en stoomstrijkijzers: ik had het allemaal nodig, vond ik. De maand duurde echter langer dan mijn bankrekening gevuld was. En al jaren wenste ik wonderpokon zodat er spontaan biljetten aan de begonia’s zouden groeien. Maar aangezien de begonia’s niet meer dan bladluis konden bieden, moest ik maar eens leren met geld om te gaan.

Dood dier met veters
Sinds een week is mijn leven veranderd. Ik heb een spaarpot! Een echt spaarvarken dat mijn verdiende centen veilig voor me bewaart. Ik wil hem niet eerder kapotslaan voordat hij volzit. En als ik genoeg geld gespaard heb, wil ik ervan uit eten of nieuwe schoenen kopen. Ik moet dan overwegen: óf een dood dier op een bedje van veldsla óf een kadaver met veters? Wordt het speklappen of toch liever spekzolen?

Vastgeplakte euro’s
Al mijn geld gaat naar het varken. Ik doe weddenschap na weddenschap om geld te winnen, zoek naar vastgeplakte euro’s in broekzakken en buk voor 5 cent. Ik ben helemaal in de ban van het roze voorwerp.

Een ding is in ieder geval zeker: het grote gat is gedicht, ik heb immers nu een gleuf.

Foto: Istockphoto.com

Alleen om het vuilnis mee buiten te zetten
Dat was twee jaar geleden. Vorige week heb ik het ondenkbare gedaan. Een hardnekkige blaar op mijn hiel deed mij besluiten een paar imitatie mammoetvoeten aan te schaffen. Ik overhandigde negen euro aan de caissière en onder het motto ‘alleen om het vuilnis mee buiten te zetten’ en met het voornemen ‘ik draag ze alleen tot die blaar weg is’, nam ik het wollige schoeisel mee naar huis.

Daar bekeek ik ze eens goed, mijn Uggs. Ze zijn wel echt heel lelijk, dacht ik nog, terwijl ik met mijn wijsvinger de lompe hoeken en bobbels volgde. Weg enkels, weg kuiten. Maar goed, het moest maar even.

Wat doet die fanfare hier opeens?
De eerste keer dat ik naar buiten ging met de Uggs, was een tripje naar de supermarkt. De eerste paar meters liepen wat onwennig. Door de platte zool en het gebrek aan steun rond mijn enkels ging ik onbewust mijn voeten steeds hoger optillen. Als je mij een lange versierde stok in mijn rechterhand had gegeven, weet ik zeker dat er zich op natuurlijke wijze een fanfarestoet achter mij gevormd zou hebben.

Het Nieuwe Lopen
Pas halverwege het chipsgangpad ontspanden mijn bovenbenen en begon ik Het Nieuwe Lopen onder de knie te krijgen: je voeten optillen is nergens voor nodig en zonde van de energie. Ik moonwalkte tussen de diepvrieskisten door en langlaufte langs de kassa. Op deze manier valt er op die Uggs nog best vooruit te komen. Wat zeg ik? Het loopt prima. Wat zeg ik? Het loopt heerlijk. Wat zeg ik?! Alsof de straat geplaveid is met babybilletjes!

Het Uggsperiment
De volgende dag stonden de veredelde pantoffels eerste rang naast de deurmat. Het was tijd voor de ultieme schoenentest: kan ik er op winkelen? Als nieuwe schoenen bij mij nog steeds lekker zitten na vijf uur slenteren, zijn wij de rest van het jaar onafscheidelijk. Enfin, ik toog met mijn moeder naar de stad voor het Uggsperiment.

Check die Sinterklaasversiering!
We hadden er flink de pas in, want het was koud. Toen de grote gevel van het warme winkelcentrum in zicht kwam, spoedden we ons in de richting van de grote draaideur. De glazen afscheiding draaide langzaam in de rondte. Twee glazen compartimenten waren volgestopt met Sinterklaasversiering en draaiden vrolijk mee. Een stapel pakjes met zwarte Pieten erop dreigde mijn doorgang te versperren. Ik was niet van plan twee seconden langer dan nodig in de kou door te brengen, dus ik nam een grote stap om tussen de kleiner wordende opening door te kunnen glippen. Mijn Uggs waren echter gefascineerd door de prachtige Sinterklaasversieringen in de draaideur, en besloten dat ik die even van dichtbij moest bekijken.

Toch nog een echt Ugg-meisje
Een van mijn mammoetvoeten bleef achter een dikke mat hangen. Ik viel met gestrekte armen tussen de draaideur in, die met een zucht tot stilstand kwam. Met een schram op mijn hand en een bult op mijn knie krabbelde ik tussen de deur vandaan. Ik kwam met moeite omhoog en zag mezelf in de weerspiegeling van het glas. Een meisje met een sip hangend polsje, mank over straat sloffend met een bungelend tasje. Toch nog een echt Ugg-meisje.

Ik op Uggs? Nooit meer. Ik zwéér het!

CC foto: ukhomeoffice

Geen probleem
Ex-sporters hebben namelijk hun hele leven opgeofferd aan hun sport. Alles moest wijken om het beste te bereiken. School, sociaal leven; alles aan de kant. Zo lang de sport er is, is dit geen probleem. De  mogelijke problemen komen pas na de actieve carriere.

Doe maar een sigarenzaak
Want: wat dan? Vroeger hadden voetballers naast hun voetbalcarriere nog een sigarenzaak, of een sportkledingzaak. Iets voor ernaast. Meestal grotendeels gerund door hun vrouw.

Maar dat hebben ze tegenwoordig niet meer. Want ze verdienen toch genoeg. En wat ga je dan doen, na je carriere? Cursus trainer Betaald Voetbal? Voetbalanalyst? Iets met PR en marketing en veel golfen met zakenpartners?

Ik wilde echt supergraag
Voor alle voetballers die het nog niet weten, is er ‘Life After Football’. Daar is een blad over, en een televisieprogramma, en er is ook een Fair. En daar mocht ik naartoe. Nou ja, ik wilde er naartoe om inspiratie op te doen voor mijn nieuwe boek, want dat gaat over voetbal.

Berry en ik on the road
Nu mocht een vriend van mij er naartoe. Hij wilde graag een mooi voetballerspseudoniem, dus laten wij hem Berry van Aerle noemen. Berry en ik zouden samen naar de LAF Fair.

Winston, het zou toch niet?
En ondertussen droomde ik weg over ex-voetballers. Zou Winston Bogarde er zijn? En Frank Rijkaard? En zouden er bekende voetbalvrouwen zijn? Want die zijn bijna nog interessanter dan hun mannen. Ik hoopte zelf erg op Rosanna Lima, van Patrick Kluivert. Op Wes en Yo durfde ik niet te hopen.

Een klein rood lopertje
Toen we bij de Passengers Terminal aankwamen, was het er verdacht stil. Er lag een klein rood lopertje. Daar stond niemand op. Toen we binnenkwamen konden we bij de garderobe muntjes kopen. Die muntjes waren drie euro vijftig per stuk. Wij besloten eerst een rondje over de Fair lopen.

Daar aangekomen zagen we een paar standjes. In het midden van de standjes stond een zwaar uitgedoste zangeres ‘I’ve got you under my skin’  te kwelen. Wij liepen langs de kramen.

Kroonluchters graag
En wat we daar zagen, was het leven wat een ex-voetballer diende te hebben. Je zou een interieur van Eric Kuster moeten hebben. De nieuwste bugaboo voor je tweede of derde leg. Een debiel grote glimmende kroonluchter voor in je debiel grote huis. En klokjes. Heel veel grote glimmende horloges.

Was Berry een ex-voetballer?
Bij die standjes stonden allemaal mannen die meer aan hun uiterlijk hadden gedaan dan ikzelf. Ze hadden veelal een sjaaltje om. De vrouwen waren allemaal net iets te bruin voor de tijd van het jaar. Gretig keken zij naar ons. Was Berry een ex-voetballer? Zagen wij er vermogend genoeg uit om een klokje aan te kunnen slijten? Een reisje naar Bonaire? Een sprei van konijnenbont?

Nou is Berry een leuke vent, maar niet het type ex-voetballer. En ik zie er ook niet uit alsof ik binnenkort een bugaboo wil. Wij werden dus keihard genegeerd. Maar er waren helemaal geen ex-voetballers! Er waren alleen maar mensen zoals Berry en ik!

Fruitsapje?
Op het programma zagen wij dat er om half zes een paar ex-voetballers zouden komen, waaronder Jan van Halst en Keje Molenaar. Dat zou nog drie uur duren. We keken elkaar aan. Zouden we hier een fruitsapje van zeven euro gaan kopen?

We keken elkaar aan. En automatisch liepen wij -nog maar tien minuten op de Fair- terug naar de uitgang. Op zoek naar een betaalbaar kopje koffie. En naar een ex-voetballer.

Ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen
Ik neem een slokje van mijn thee en sla de Amerikaanse vrouwen op tv gade, die gepijnigd naar hun boezem kijken en woest sjorren om twee onhandelbare borsten op de gewenste plek te krijgen. Een overenthousiaste mannenstem roept iets over pijnlijke striemen, ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen. Ter illustratie verschijnen er wat foto’s in beeld van D-borsten die in een A-cup gepropt zijn, uitgelubberde voedingsbeha’s en meer van dat soort ongein. “Met de Ahh Bra bent u van al uw behaproblemen verlost!”

Transformatie
Ik richt mijn blik naar beneden. De glooiing onder mijn trui ligt er vredig bij. Ik zap. Op een ander kanaal zijn Rhonda en Sally druk bezig om drie vleeskleurige spandex naveltruitjes over elkaar aan te trekken. “Uw outfit krijgt gegarandeerd een enorme modeboost met deze Comfortisse Bra!” Twee kanalen verder is dezelfde mannenstem bezig aan een meeslepend betoog over ouderwetse beha’s met voorgevormde cups en beugels die niet meer passen bij onze moderne levensstijl. “Stop met het dragen van die pijnlijke beha’s! Koop de Slim n Lift Aire!” Ik eindig mijn rondje zappen bij de Shear Control Bra: “Deze beha zal uw uiterlijk meteen transformeren!” Ongetwijfeld. Ze bedoelen vast: dit polyester hemd zal uw Harry’s platdrukken en uw laatste restje sexappeal absorberen.

Beha’s zijn slecht!
Op rtl4, 5, 7 en 8, sbs6 en net5 is een hetze gaande om vrouwen ervan te overtuigen dat beha’s slecht zijn en dat ze daarom stretchtopjes à zestig euro moeten kopen. De hele ochtend worden overal dezelfde teleshop-programma’s herhaald, met producten van blenders tot afslankpillen. Rtl5 spant de kroon met tien uur Telsell per dag. Blijkbaar is er een gat in de markt ontdekt, want nog nooit zag ik zoveel vrouwen op tv die pruilend naar hun C-cup grepen.

Gietijzerten bustehouder afgewerkt met prikkeldraad
Het is een belediging voor de buste. Het zal ongetwijfeld lekker zitten en aanvoelen alsof twee engeltjes over je tietjes piesen, maar het ziet er gewoon niet uit. Nee Rhonda, ook niet als je er drie over elkaar draagt. Ik, vrouw gehuld in joggingbroek met hamburger opdruk en mannentrui, vind de Ahh Bra en kornuiten slonzig. Dat wil wat zeggen. Het zijn de Uggs onder de beha’s. De vrouwen in de spotjes doen net alsof ze hun parmantige borstjes iedere morgen in een gietijzeren houder afgewerkt met prikkeldraad moeten snoeren. Ze spelen het overtuigend, maar ik kan me niet voorstellen dat vrouwen daar instinken en echt die telefoon pakken.

Dat kleine vleeskleurige stapeltje…
Ik snap dat kledingstukken als deze een uitkomst kunnen bieden voor vrouwen met uitzonderlijke maten, maar ik kan gewoon niet om het feit heen dat deze ‘beha’ monsterlijk lelijk is. Voor de enkele vrouw wiens gedachten nu afdwalen naar dat kleine vleeskleurige stapeltje in haar ondergoedlade heb ik een tip: koop de Magic Bullet Blender. Ik zag hem net nog op tv. De superscherpe messen snijden alles. Zelfs polyester. 

Foto: still uit filmpje

Ik vind mutsen ontzettend leuk staan. Een nonchalante baret waar wat eigenwijze krullen onderuit piepen, oldskool ijsmutsen met wollige pompoms erbovenop of mutsen met kekke printjes en van die flapjes (tot over je oren), ik houd ervan. Ik heb het ook allemaal in de kast liggen, want elke herfst zwicht ik weer. Dan zie ik die vrouwen voorbij komen die moeiteloos een baretje bovenop hun glanzende krullen balanceren en dan denk ik: dat wil ik óók!

100% brandnetelvezels op je teflon hoofdhuid
Maar dat kan ik dus niet. Mutsen kriebelen. Ik snap niet hoe je een hele middag kunt winkelen met een wollen pet op je pan, tenzij je een hoofdhuid van teflon hebt. Ik heb een paar keer gekeken of er aan de binnenkant van mijn mutsen niet toevallig een labeltje genaaid zat met  ‘100% brandnetelvezels, wassen op de hand’, maar tevergeefs.

Het heet shampoo…
Ik krijg er ook een enorme zweetharses van. De combinatie van de broeierige theemuts en mijn maniakale gekrab aan mijn kop zorgt ervoor dat mijn haar vet wordt. Zodra ik het hoofddeksel na een fietstochtje of strandwandelingetje afruk, zie ik eruit als iemand die nog nooit van het fenomeen shampoo heeft gehoord. Vet en platgedrukt van boven, pluizig en statisch van onder, it ain’t a pretty sight.

E=MC+koalamuts²
Als je de vorige alinea’s even in acht neemt krijg je dus de volgende logische optelsom: jeukende kop + stinkend vet haar = koalamuts kopen. Hèh HUH?!

Ja, ik ben weer bezweken onder de druk en heb een nieuw exemplaar aan mijn kriebelcollectie toegevoegd. Ik kan er niets aan doen, want de nieuwe mutsentrend voor deze winter is gewoon onweerstaanbaar: dierenmutsen! Je ziet ze overal: mutsjes met dierengezichten erop. IJsberen, panda’s, konijnen, wasberen, poezen,  allemaal kijken ze je even smekend aan met hun plastic kraaloogjes en wollen snorharen. Ik moest er gewoon een adopteren…

En nu neem ik me voor hem ook echt te dragen. Echt! Als jullie me nu willen excuseren: deze muts heeft een koala die nodig gekrabd moet worden.

CC foto: Anniehp

Arrafatsjaals en hangkruizen
Naïef als ik ben, dacht ik dat paardenmeisjes opeens als wortels uit de grond schoten. Maar het poetskoffertje achter op de bagagedrager ontbrak, het bleek slechts het schoeisel te zijn dat gedragen wordt. Ze staan bij mij ook in de boet bevuild met mest omdat ik ze aantrek als ik met mijn kruiwagen over het weiland kuier. Maar mode? Ik heb nog nooit zo iets lelijks gezien sinds de arrafatsjaals en hangkruizen.

Trendy roskamhangers
Wat is het volgende? Handtassen met trendy roskamhangers en hippe hoefkrabberdetails? Helemaal in stijl met zweep en cap? Wat iemand draagt, moet diegene natuurlijk zelf weten, maar ik kan er met mijn sleehak niet bij dat mensen het mooi vinden om met van die knollenstappers over straat te macheren. Het ligt waarschijnlijk aan mij, ik heb weinig gevoel voor mode en loop – bij wijze van spreken- nu nog in neon stretchlegging en met zo’n plastic uitrekbaar nekbandje, netalsof je een tribal tatoeage hebt.

Gouden manchetknopen
Overigens, liefhebbers hoeven de rijlaarzen echt niet voor een paar honderd euro van een designermerk aan te schaffen, ze staan gewoon voor een paar tientjes bij de lokale agrarische groothandel of ruitersportzaak. Toegegeven: van een designer krijg je ze in ruitmotief of met gouden manchetknopen, maar ik blijf er bij: al geef je een aap een gouden ring het is en blijft een lillek ding. Ik bewaar ze wel voor het moment met de kruiwagen op het weiland, helemaal in stijl, hip als ik ben.

Foto: Istockphoto.com

• Styletoday
Afgelopen dinsdag lanceerden onze collega’s van Styletoday de ‘what to wear’ app. De applicatie biedt dagelijks kledingadvies rekeninghoudend met het weer en de laatste modetrends. De outfitsuggesties zijn direct te bestellen via de geselecteerde webshops.
Geschikt voor iPhone en iPad | Gratis | Download hier

• Snapette
Met de Snapette kun je een product uploaden en vragen aan andere Snappettes wat zij ervan vinden. Handig tijdens het winkelen als je twijfelend in het pashokje staat en je de altijd positieve mening van de verkoopster niet vertrouwt. De applicatie geeft ook een locatie aan, zo kunnen de gebruikers zien waar ze moeten zijn voor dat fraaie mode item. De app bewaart al je producten en zo creëer je jouw eigen virtuele kledingkast.
Geschikt voor iPhone en iPad | Gratis | Download hier

• H&M
Met de applicatie van een van de grootste modeketens, Hennes & Mauritz, kun je zien wat er op dit moment in de H&M-winkels hangt en dit delen op Facebook. Ook kun je lopende campagnes bekijken en het nieuws over de winkel ontvangen. Daarnaast kun je bekijken waar de dichtstbijzijnde H&M is. Minpuntje is echter de online shop, deze is nog niet beschikbaar op de app. Wel is de applicatie op Android beschikbaar, veel andere fashion apps zijn dat nog niet.
Geschikt voor iPhone, iPad en Android | Gratis | Download voor Android of Apple

•Fashiolista
Op Fashiolista kun je met speciaal hartjesbutton in de webshops aangeven wat jouw favoriete kledingstukken zijn. Op deze manier bundel je al jouw lievelings producten in een overzichtelijke lijst. Ook kun je pagina’s van anderen bekijken en een overzicht vinden van wat de trends op dit moment zijn.
Geschikt voor iPhone en iPad | Gratis | Download hier

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

Foto: Styletoday

Liefhebber
Als liefhebber van mooie auto’s kom ik ogen tekort. Ik zie alleen maar dure wagens. De eerste rij bestaat alleen maar uit Alfa Romeo’s, die met hun konten tegen het hek staan geparkeerd. Ik ben niet het type voor dat merk en kijk snel naar de volgende rij die volledig bestaat uit Audi’s, op type gesorteerd en praktisch allemaal grijs. Dat vind ik persoonlijk weer wel mooie auto’s, maar ze zijn onbetaalbaar voor mij, vooralsnog. Dat zeg ik erbij hè, vooralsnog, ik weet ook wel dat het nooit gaat gebeuren – Werner in een gloednieuwe Audi TT – maar een man mag dromen.

Dan loop ik twee Maserati’s voorbij, de achterste met een enorme gril die lijkt op een gapende mond, alsof die auto het fijn vindt om tijdens het rijden vliegjes te eten. Ik vind het prachtige auto’s. Ondertussen vraag ik mij af wat wij doen bij een autobedrijf waar ze dit soort auto’s verkopen. Ik wil mijn vrouw al vragen of we wel goed zitten, maar dan valt mijn oog op een karretje. Een man wenkt ons. Hij vraagt of we wat willen drinken. Dan zie ik dat er broodjes zijn uitgestald en dat er stukjes pizza liggen. Er loopt bijna niemand, maar hier staat iemand met een kraampje vol lekkernijen. Voor wie is al dat lekkers? Voor ons?

Droomauto
‘Heeft u al een prijslijst,’ vraagt de man en hij steekt zijn wijsvinger uit naar de plek waar een stapeltje a-viertjes ligt. Ik pak een vel en zoek de auto op die wij willen gaan kopen. Hij staat er werkelijk tussen. De prijs die we op internet zagen klopt. Snel scoren die bak en wegwezen, dat is het plan. Iemand hier is gek geworden en die heeft onze droomauto te koop gezet voor een prijs die tweeduizend euro goedkoper is dan elders. Zelf geloof ik daar niet in. Die kar heeft een deuk, of zodra je ermee gaat rijden valt er iets onderuit.

Ik kijk rond, op zoek naar een rijtje Toyota’s, maar dan zie ik wat auto’s binnen staan. Het is goed dat ik geen stuk pizza in mijn mond heb, die had anders op de neus van één van mijn schoenen gelegen. ‘Wessel,’ ik wapper met mijn hand naar mijn zoon, maar die plakt met zijn neus zowat tegen het scherm van zijn DS. ‘Zet dat ding uit, jongen. Hier staan echte auto’s. Droomauto’s.’ Mijn vinger wijst naar Ferrari’s. Rode Ferrari’s.

Goede smaak
Mijn zoon blijft staan, maar terwijl ik naar binnen ga word ik gevolgd door mijn dochter. Ze slaakt een zucht, vijf jaar oud als ze is. En ineens besef ik dat mijn dochter een liefhebber is, net als ik. Geen wonder dat zij altijd moppert dat ik sneller moet rijden, wanneer wij worden ingehaald op de snelweg. Daarom speelt zij zoveel met de speelgoedgarage. Samen lopen wij naar een glimmende, rode Ferrari. Zij wijst naar het embleem en zegt: ‘Wauw papa, een paardjesauto.’ Ik vraag haar of zij zo’n auto wil hebben en ja, dat wil zij wel.

‘Maar papa koopt de Toyota schatje,’ zeg ik. ‘Papa kan dit niet betalen.’ Samen lopen we naar buiten, naar de heilige koe waarin we de komende jaren gaan rijden. We zijn blij, zelfs mijn dochter is trots. Maar ik weet dat ze over een paar jaar die Prius een suffe bak zal vinden. Zij zal dromen van rode, glimmende lak en snelheid. De snelheid van de Italiaanse paardenkrachten van een steigerende hengst. Een paardjesauto.

Mijn dochter is vijf jaar oud. Maar ze heeft smaak, dat valt niet te ontkennen.

CC foto: MelvinSchlubman

Luxeprobleem
Ik vraag me af hoe ik hier nou toch weer in verzeild ben geraakt. En waarom juist ik altijd in dit soort situaties terecht kom. Als in een film zie ik mezelf weer een paar weken eerder bikini’s passen. Ze zijn allemaal even prachtig, niet te duur en zitten als gegoten, een luxeprobleem dat ik niet eerder heb meegemaakt.

Gevleid
De Deense eigenaresse kijkt met me mee, we kletsen wat, op de een of andere manier voel ik een klik met haar. Ze is een goede verkoopster, maar ook een prettig mens. Na een tijdje vraagt ze of ik misschien een modeshow voor haar wil lopen in lingerie en bikini. Gevleid, want maatje 36 heb ik zeker niet, vraag ik haar om meer details.

Kaartje
Aangezien ik bezig ben met afvallen en nog vijf kilo te gaan heb, bedank ik toch voor de eer. Ze blijft vriendelijk en knikt begrijpend. Bij het afrekenen van mijn twee bikini’s, ik kon niet kiezen, geeft ze me haar kaartje. Ze knipoogt en zegt dat ik haar altijd kan bellen als ik me bedenk.

In mijn nopjes
Fluitend ga ik naar huis, helemaal in mijn nopjes. De volgende dag kan ik het niet uit mijn hoofd zetten. Waarom toch niet? Moet ik mezelf dit wel aan doen? Aan het eind van de dag besluit ik het toch te doen omdat ik sinds tijden weer prima in mijn vel zit en me dit waarschijnlijk nooit meer gevraagd gaat worden. Daarnaast is het een uitdaging en vind ik het te makkelijk en ook een beetje flauw om nee te zeggen.

Hol van de leeuw
Vriendelijke gezichten kijken me aan, bij sommigen een blik van herkenning,  natuurlijk. Hoe kan het ook anders in het hol van de leeuw? De jaarlijkse ‘ladies fashionshow’ van de Hollandse Club. Het gaat fantastisch, ik zit in een flow en het voelt goed. Na afloop krijg ik complimenten en opvallend vaak de reactie dat sommigen dit ook wel eens zouden willen doen, maar het niet durven.

Zweven
Aan het eind van de avond stap ik op mijn fiets en zweef naar huis. Ik weet zeker dat ik recht fiets, blikken van medeweggebruikers zeggen me dat ik misschien niet zo objectief ben. Thuisgekomen kijk ik in de spiegel, een paar troebele ogen kijken me aan. Ze zien er blij, zelfverzekerd en dronken uit. Mijn bed lonkt.

Kater?
De volgende dag heb ik een kater, hoofdpijn en lood in mijn benen, maar geen spijt. Een kleine overwinning. Ik ben blij dat dit op mijn pad kwam en zou het zo weer doen.

© Foto: iStockphoto

Je moet nooit te creatief worden met de lippenstift
Lichtroze. Want daar zit de crux. Je kunt van alles op je lippen smeren, maar het luistert nogal nauw met de kleur. Ik wil er niet uitzien als iemand die net drie uur aan een knalroze zuurstok heeft zitten zuigen. Het is leuk om je teennagels donkerblauw of fuchsiaroze te verven, maar met lippen moet je dus oppassen. Tenzij je eruit wilt zien als een drenkeling die net naar een gothicfestival is geweest.

Dingen die gewoon goed zijn, zoals de roze lipbalm
Doorgaans hang ik niet zo aan merken en dingen, behalve bij mijn labellokloon. Die is gewoon goed. En daar is alles mee gezegd. Nu hebben productontwikkelaars er altijd een handje van om dingen die gewoon goed zijn te ‘verbeteren’ en ‘vernieuwen’. Omdat gewoon goed blijkbaar nooit goed genoeg is. Dan staat er op een verpakking: nu NOG beter. Of de verpletterende woorden: vernieuwde formule.

Dan besluiten ze dat het nog beter kan, nee dus
Zit ik niet op te wachten, want gewoon goed is goed. Het is niet zo dat ik niet tegen veranderingen kan, ik kan niet tegen verbeteringen die verslechteringen zijn. Met die ‘verbeteringen’ heb ik namelijk niet altijd beste ervaringen. Het gebeurde vorig jaar bij de crèmespoeling die ik al sinds mijn kinderjaren gebruik. Een cheapo supermarktflacon met de geur van kauwgomballen die dat deed waar-ie voor bedoeld was. Je kunt je haar makkelijk doorkammen zonder het vette-frietslierten-effect.

Haar glimmend als een appelbeignet
Sinds de ‘verbetering’ ziet mn haar ziet eruit alsof ik úren appelbeignets heb staan bakken in de kermiskraam. De lokken kleven aan m’n hoofdhuid. Handig als je tegen de wind in over de Afsluitdijk moet fietsen, maar dat hoef ik niet. Nu is ook mijn andere favoriete ding aan de beurt: de roze lippenbalm heeft een upgrade gekregen. Die ondefinieerbare roze kleur waar ik zo lang naar zocht is nu mainstream suikerspinroze.

Lipgloss waarmee je kunt behangen
Mijn zoektocht naar een vetvrije conditioner is nog in volle gang (tips zijn welkom) en de komende maanden sta ik ongetwijfeld weer met een tube lipgloss in m’n handen die zo plakkerig is dat ik de wanden er opnieuw mee kan behangen. Tot ik weer iets vind wat gewoon goed is. Beter hoeft het niet. Maar gewoon goed vind je op geen enkele verpakking. Helaas.

CC foto: may-cristof.

Beter laat dan nooit?
Is een borstvergroting overdreven? In sommige gevallen wel ja. Maar wat als je nou gewoon niet zo veel hebt… En op welke leeftijd is het dan acceptabel? Ben je te jong, gaan ze misschien nog veranderen. Ben je te oud, had je net zo goed een paar jaar eerder kunnen genieten van een volle boezem. Wat heeft het nu dan nog voor nut?

Eisen
Een bh kopen is bij mij vaak een dilemma. Punt 1: de bh moet voorgevormd zijn, anders kan ik er net zo goed geen dragen. Het liefst met de perfecte vulling, want met vulling lijkt het nog wat maar te veel vulling is weer nep. Dan lijkt het morgen weer zo weinig. Of eigenlijk lijkt het vandaag te veel. Punt 2: de bh moet verkrijgbaar zijn in bescheiden maten (dit blijkt vaak onmogelijk te zijn in combinatie met een perfecte vulling). Punt 3: de bh moet vertoonbaar zijn in de slaapkamer.

Advies
Toen ik weer eens geen bh kon vinden en werd meegezogen in een negatieve tornado, kreeg ik van iemand het advies: ‘als je je echt heel veel zorgen maakt kun je altijd nog een borstvergroting doen, hè!’ Vervolgens kwam zij met een foldertje aanzetten waarin een informatieavond werd aangekondigd.
Dat is dan weer het andere uiterste. Gelukkig hoef ik niet lang na te denken over dit dilemma, mijn budget is toch niet toereikend… Op dit moment mag ik blij zijn dat ik ben gezegend met een gezonde partij borsten.

© Foto: Getty Images

Ik slenter rustig langs de kleurige kramen. Vanachter mijn zonnebril bekijk ik vrouwen die bedachtzaam een lap bloemetjesstof door hun vingers laten gaan. Ik ruik versgebakken kibbeling en hoor opgewonden kinderstemmen bij de snoepkraam. Ik buk voor een haag van plastic onderbenen en groet de man die iedere week op dezelfde hoek een vierkante meter laminaat staat te dweilen.

Groetjes uit Kudelstaart
Bij sommige stalletjes is het druk, zoals bij die met de laarzen en tassen. De groenteboer heeft ook een grote kring om zich heen: “Hollandse aardbeien, twee voor vier euro!” Van sommige kraampjes vraag ik me af hoe ze blijven bestaan. Zo staat er al tien jaar een tent met poppenhuismeubeltjes: pietepeuterige schommelstoeltjes, schemerlampjes en gasfornuisjes. Ik heb er nog nooit een klant gezien. Of neem nu de kaartenkraam. Iedere week stalt een meneer honderden kaarten uit op een kleedje, van ‘Gefeliciteerd met je 38¾ verjaardag’ en ‘Groetjes uit Kudelstaart’ tot ‘Hoera het is Chanoeka’. Wie koop die dingen?

Mijmerend schuifel ik voort in de mensenstroom. Totdat ik tot stilstand kom met mijn neus tegen het achterhoofd van de man voor mij. Ik ben aanbeland bij Het Punt.

Het Punt
Dit stuk van de markt is officieus uitgeroepen tot oversteekplaats voor rollators en rolstoelen, ontmoetingspunt voor moeders met dubbele kinderwagens en hangplek voor scootmobielbezitters. Hier proberen zich dan weer mensen met fietsen en honden langs te persen, en tot overmaat van ramp maakt Betty ook net haar ronde met de koffiekar. Het gevolg: een verkeersinfarct dat half Noord-Holland ontwricht.

Het vermalen der sierkool
Dit tafereel speelt zich altijd af pal voor de patatkar, tegenover een kraam met plantjes. De patatman wrijft in zijn handen en reikt witte puntzakken aan over de hoofden van mensen. De plantenvrouw jammert en tiert om haar potjes sierkool die vermalen worden onder wielen en voeten. (Maar wie koopt er nu in Rob Verlinde’s naam sierkool? Sinds Karin Bloemen haar dreadlocks heeft afgeknipt staat sierkool met stip op nummer één in de lijst van lillekste groeisels ter wereld. Ik vermoed dat sommige mensen expres op de sierkool stampen. Gewoon omdat het zo’n afgrijselijke plant is.)

Beklemde hondjes keffen, verveelde kinderen janken, stukken sierkool vliegen door de lucht en een aanzwellend ‘Heb je even voor mij’ kondigt aan dat de draaiorgelman in aantocht is. Ik neem nog een hapje van mijn stroopwafel. Gezellig dit.

Foto: Gettyimages.com

Onderzoek
Brits onderzoek heeft uitgewezen dat de gemiddelde vrouw ongeveer 39 paar bezit. Meer dan een kwart van de ondervraagde vrouwen 1500 totaal) geeft toe meer dan 50 paar stappers in zijn kast te hebben. Opmerkelijk uit is dat 86 procent van de ondervraagde wel eens een ongelukje heeft gehad door het dragen van te hoge hakken!
En dan een paar pikante details uit een ander onderzoek is dat 79 procent van de vrouwen heeft wel eens seks met enkel de schoenen aan.

Winter collectie
Wie waant zich soms niet in New York, de stad van mode, glamour, trends, uitgaan en…..schoenen! Zangeres Alicia Keys zingt niet voor niets van de daken dat New York de stad is waar dromen uitkomen. En ook topmodel Cindy Crawford gebruikt the city that never sleeps als inspiratiebron voor haar schoenenlijn. Het topmodel schuift niet onder stoelen of banken dat ze ook teveel schoenen in haar kast heeft. Haar eigen 5th Avenue collectie voor VanHaren heeft voor een ware schoenenrage gezorgd. En ook dit keer heeft Crawford weer een stijlvolle collectie ontworpen voor het merk. Denk aan stoere laarzen afgezet met imitatie lammycoat of sexy met een hoge hak. Voor elk wat wils!

Wil je ook net als Cindy Crawford je schoenencollectie uitbreiden met een paar mooie schoenen uit de 5th Avenue collectie van VanHaren? Doe dan nu de Viva winterlaarzen test en maak kans op schoenen uit de nieuwe collectie (incl. pumps en enkellaarsjes) t.w.v. 250 euro!

Wat voor type ben je? Doe de test!

Helaas, de aanmeldperiode is afgelopen.

© Beeld: VanHaren

Dringende kinderen
Voordat ik boodschappen ga doen, spoken er doemscenario’s door mijn hoofd. Dat een groep dringende kinderen met plakkerige snoephandjes mij er niet eerder doorlaat alvorens ik alles wat er te sparen valt aan ze overhandigd heb.

In het begin zijn ze aanhankelijk en knuffelbaar en vragen ze schattig met waterige kraaloogjes: ‘Mevrouw heeft u misschien Triqóóó’s?’ Die heb ik niet.  ‘Dierenplaatjes dan?’ Ook niet. ‘Wuppies? Welpies? Gogo’s? Nee. ‘Nee? Smurfenfiguren? De sergeant van Toystory3?’ Flippo’s? Voetbalplaatjes? Pokémonkaarten? Korting op de Efteling?’ Met een rood hoofd en gebalde vuistjes staan ze tegen over me.

Overstag
Ik loop in versnelde pas de winkel uit, inclusief een nieuwe voorraad Triqo’s. De schrik slaat me om het hart: ze staan er echt! ‘Mevrouw heeft u Triqóóó’s?’, mijn hand in de zak van mijn jas drukt de Triqo’s stevig tegen mijn lichaam aan. ‘Nee! Kinderen die vragen worden overgeslagen.’ Een grijns siert mijn gezicht. Het jongetje kijkt bedroeft met zijn waterige kraalogen naar de straatstenen. Gedachtespinsels over rode hoofdjes en gebalde vuistjes flitsen door mijn hoofd. Ik weet niet hoe ze het doen, maar het gebeurde. Ik ben weer overstag gegaan.

Wat vind jij van de kinderen die voor de supermarkt staan te bietsen?

foto: gettyimages.nl

Mediteer, tel tot tien, yin – yang,  adem diep door je neus in en langzaam door je mond uit: oké je bent nu klaar om Ikea binnen te wandelen.

Samenwonen klinkt leuk, alleen bij de inrichting zou je de haren wel uit zijn kop willen trekken, volgens een onderzoek heeft  41% van de stellen ruzie bij het uitzoeken van een interieur.

Bier onder de vensterbank
Vooralsnog valt het bij ons mee. Ik weet namelijk ook wel dat ik niet hoef aan te komen met roze snuisterijtjes, sierkussens met biesjes  en gevlochten riethartjes. Toch zitten mijn vriend en ik niet helemaal op een lijn. Ík dacht na over de kleuren, de meubels en decoratie. Híj keek naar waar zijn tv kon staan, zijn PlayStation en slaakte een opgeluchte zucht toen hij zag dat zijn krat bier precies onder de vensterbank paste.

Gebreide Ajax-sjaals
En ook over de rest van het interieur zijn we niet helemaal eensgezind. Bij alles wat ik laat zien is het: “mooi!… voor in een meidenkamer.” En eerlijk gezegd hoop ik dat hij zijn typische mannen spullen, zoals zijn collectie gebreide Ajax-sjaals, ook lekker in zijn ouderlijk huis achterlaat.

Lotushouding
Tot nu toe hebben we alle inboedel vredig van achter onze computer via Marktplaats weten te bemachtigen. Maar mochten we, zoals velen, zo’n gênante discussie in de Ikea krijgen, dan denk ik even terug aan deze blog. En ga ik in de Zweedse keten op zoek naar mijn innerlijke rust, in de lotushouding op een Billie-boxspring, helemaal zen tussen de wandplanken en de paneelgordijnen.

Foto: Gettyimages.nl

• 1 SUPERAANBIEDING – 3 dagen Berlijn (incl. veel) vanaf € 249
• 6 x WELNESS
• 6 x STRAND
• 10 x ETEN
• 6 x SLAPEN
• 10 x UITGAAN
• 6 x FESTVALS
• 6 x BUITEN
• 7 x SHOPPEN
Plus: 3 wandelroutes én heel veel foto’s

De Berlijn-travelguide maakt deel uit van de Viva App, utgeroepen tot de beste Nederlandse Uitgeef App van 2011.

(*) uit het juryrapport:
‘Een buitengewone prestatie’
‘Viva biedt echt toegevoegde waarde’
‘Een heldere navigatie’
‘Laatste stand der techniek’

Viva op iPad – het eerste en meest interactieve vrouwenweekblad op iPad. Koop ’m nu!

© Foto: Privébezit

Grabbelen en graaien
Zelf ben ik een echte afstandsschutter tijdens het shoppen. Eindeloos surfen op internet, windowshoppen en gluren bij de buren zijn mij niet onbekend. Ik snuffel niet tussen onuitputtelijke uitverkooprekken alsof ik mijn territorium aan het afzetten ben. Ik heb een hekel aan bakken en tafels voorzien van hopen kleding met de uitnodiging om te graaien. Al droom ik er stiekem van een echte speurneus te zijn…

Risico
Ik loop namelijk het risico dat de snuffies alle mooie kleding voor mijn neus wegkapen. Die hobbezak die ik net zag hangen, blijkt super leuk te zijn als ‘zij’ hem aantrekt. ‘Zij’ verlaat de winkel met overvolle tassen, terwijl ik niet eens de moeite heb genomen om een blik te werpen op de top van de koopjesberg. Ik koop uiteindelijk één shirtje voor, hoogstwaarschijnlijk, hetzelfde bedrag waar ‘zij’ minstens één gevulde tas voor scoorde.

Voorbeeld
Je kunt wel stellen dat ik een gemakzuchtige winkelbezoeker ben. Laatst zag ik iemand een leuk jurkje passen, dan schaam ik me niet om juist dat kledingstuk te proberen. Maar als ‘zij’ er vele malen beter uitziet in de jurk, is het alweer snel klaar met dit artikel. Dat is dus precies waar het fout gaat.

‘Go’ or ‘no go’
De regel van aantrekkelijke vrouwen gaat alleen op als je allebei hetzelfde kledingstuk aan hebt.
Ik bekijk haar van top tot teen en dan werp ik een blik in de spiegel, om dit ritueel vervolgens nog tien keer te herhalen. Als ‘zij’ me door heeft, druip ik af naar de paskamer. ‘Zij’ draait nog een rondje, om haar perfecte vormen te bewonderen, en snelt zich naar de kassa. Stel dat ‘zij’ het jurkje niet aan had, zou ik het dan wel gekocht hebben?

© Foto: Getty Images

Ik ben verslaafd aan het bekijken van websites met seksspeeltjes. De enige spieren die tijdens deze bezoekjes gestimuleerd worden, zijn echter mijn lachspieren, maar het is uitgegroeid tot een ware hobby.

Tricky Dicky’s
Elektrostimulatie, buttplugs, mondknevels en op afstand bedienbare geishaballen.  Weekmakervrije Willies, Bevende Janes en Tricky Dicky’s: een staande ovatie voor de ruime collectie en spitsvondige benamingen. Mij zul je niet met tepelhoedjes door de slaapkamer zien dartelen, en ook zal ik mijn vriend niet een cockring met strassteentjes cadeau doen. Ik ben niet zo van de zuignappikken en kloonkutten, maar van de productbeschrijvingen leef ik helemaal op. Je zou denken dat daar de geiligheid vanaf druipt, maar niets is minder waar.

Erotiek-journalistiek
“Handboeien om je relatie boeiend te houden” en “met dit vibrerende eendje ben je nooit meer in je eentje”, wat kan ik genieten van dit soort verkoopteksten, die allesbehalve verleidelijk zijn. Ik noem mijn nieuwe hobby: Erotiek-journalistiek. Het werkt heel bevredigend hoor!
De beschrijvingen zijn het leukst, maar ook sommige producten die je tegenkomt, zijn goed voor je humeur. Zo kwam ik imitatie voeten tegen, replica’s van een Amerikaanse pornoster. Ik zit op zo’n moment echt schuddebuikend achter mijn pc: er is dus een markt voor mensen met een replica-pornosterren-voeten-fetisj! Wie koopt nou zoiets? Je zou toch raar opkijken als je de met talkpoeder en glijmiddel besmeurde namaak ledematen, in de garderobe van je vriend aantreft. “Lief, wat zijn dit?”, “Dat zijn de voeten van Kim Holland.”

Voor de een is het vermaak voor in de slaapkamer, ik heb zo mijn eigen manier van plezier.

foto: Gettyimages.nl

Liefde op het eerste gezicht
Eigenlijk weet ik dan al dat ik dit pronkstuk aan mijn collectie wil toevoegen. Ik bedenk me de hele tijd hoe het me zal staan en waar ik het bij kan dragen. Geen enkel jasje dat ik vervolgens tegenkom, weegt op tegen het eerste.

Rotte appel
Toch maar even passen dus. Probleem 1: make-up vlekken. De kraag was voorzien van foundationresten van mijn voorganger. ‘Het jasje mag alleen niet in de was’, meldde de verkoopster met haar gemaakte glimlach. ‘Maar op de hand heb je het er zo uit’ en ik kreeg nog eens 20% korting ook. Smile. Ze mocht het niet zeggen, maar zij zou hem gewoon in de wasmachine gooien. Smile. Opeens was die rotte appel zijn geld weer waard.

Domper
Probleem 2 ontdekte ik pas bij thuiskomst. Er hing constant een zweetlucht om mij heen. Niet raar na een dagje shoppen, toch? Tijd voor een douche. Uiteindelijk bleek het mijn verse aankoop te zijn. Waarschijnlijk gedragen door de verkoopster en vandaar dus ook die bruine vegen in de hals.

Verpest
Toch wilde ik mijn colbert zo snel mogelijk dragen en een handwasje deed wonderen. Maar toen ik mijn trots blootstelde aan het zonlicht kwam het volgende probleem te voorschijn. Er zaten allemaal lichtgele vlekken in het jasje. Kwam dit door de handwas? Het zal toch niet. Dit jasje was echt mijn mooiste aankoop van de afgelopen maanden en misschien wel van het afgelopen jaar!

Geen nominatie
Gelukkig kreeg ik gelijk een nieuwe in de winkel. Deze keer zonder plamuur en oksellucht. Maar met: gapende gaten van de spelden waarmee het jasje in model was gebracht op een ultradunne pop. Zucht. Deze misser zie ik door de vingers, maar dit jasje is gediskwalificeerd voor de nominatie van ‘mijn beste aankoop van 2011’.

© Foto: Getty Images

Waar je ook komt kringloopwinkels zien er bijna altijd hetzelfde uit. Een, in eerste instantie, bij elkaar geraapte hoop ongeordende meuk met veel te kleine gangpaadjes.

Krappe routes
Bij de meubels valt het vaak nog mee, maar hoe breekbaarder de spullen, hoe kleiner de loopruimte. Lelijke vazen met zelfmoordneigingen grijpen hun kans en springen pardoes uit het schap als jij voorbij komt lopen. Je voelt de verwijtende blik van Hannie vanachter de toonbank in je rug priemen.

Geschiedenis 
Er knaagt altijd iets aan spullen van de krijgloopwinkel. De mensen bij wie ze hoorden zijn dood. Heus niet allemaal, maar dat heb ik mezelf nu eenmaal wijsgemaakt. De foto die nog in het lijstje zit, het briefje in het boek, de geur aan het sjaaltje. Ik hou van de verhalen die sommige items met zich meedragen, maar vind het eigenlijk ook wel een beetje viezig. Ik ga dus alleen maar voor ‘afwasbaar spul’.

Koud en afgedankt
Ik ben echt een sucker voor lelijke items. Vooral theekopjes. Van die gedrochten die je vanuit donkere stoffige hoekjes aankijken met hun grote smekende oortjes.  Ooit waren ze de trots van een lief omaatje met witte haren, maar nu… Nu is iedereen ze vergeten. Ze zijn niet hip, niet mooi en ook niet ‘retro’. Koud en afgedankt staan ze weg te kwijnen op de onderste plank.

Een tweede leven 
Wie ben ik om die kopjes een mooi tweede leven te ontzeggen? En dus gaan ze mee naar huis. Elke keer weer.  En als ik dan toch bezig ben dan kan die spiegel ook wel mee. En dat lijstje. En die zuurstokroze radio. En dat dikke kookboek. En dan toch ook maar die kitscherige theepot.

Gebruiksaanwijzing
Een tijdschrift neem je nog eens mee in de trein, maar reclamefolders zijn meer iets voor op het toilet. Bovendien hebben de folders een gebruiksaanwijzing: check de houdbaarheidsdatum, lees de kleine lettertjes, laat je niet verleiden tot impulsaankopen en vergeet vooral de naam van de winkel niet.

Zo loop ik wel eens in de stad, maar weet ik niet meer bij welke winkel ik moest zijn. Of ik trap voor de zoveelste keer in de verkooptruc. In plaats van dat ene product wat ik nodig heb, kom ik met drie producten thuis (NU! Drie halen, twee betalen!) om uit te proberen.
Deze apps zijn jouw scherpschutters voor de koopjesjacht. Je kunt vaarwel zeggen tegen de stapels papier die door de bus glippen. Met deze apps heb je de aanbiedingen altijd bij de hand en kun je zelfs gelijk in actie komen.

 • Reclamefolder
Nooit meer graaien in de papierbak. Alle reclamefolders overzichtelijk in één app altijd bij de hand.
Geschikt voor iPhone en iPad | Gratis  | Download hier 

• Groupon
Een app die je op de hoogte houdt van dagelijkse aanbiedingen bij jou in de buurt, die je gelijk kunt aanschaffen. Je hoeft de coupons niet meer te printen, want met jouw persoonlijke account kun je aanbiedingen direct verzilveren.
Geschikt voor iPhone, iPad en Android | Gratis | Download voor iPhone of Android 

• Aanbieding
Deze app geeft een overzicht van de aanbiedingen van supermarkten uit het hele land. Laat je vertellen waar je deze week de goedkoopste producten haalt. Handig: je kunt ook een boodschappenlijst maken met deze app en check gelijk even tot hoe laat de supermarkt open is.
Geschikt voor iPhone, iPad en Android  | Gratis | Download voor iPhone of Android 

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app!

© Foto: Getty Images

Is het ook je maat? Nee
Porno is het, dit enkellaarsje is porno. Dit laarsje is voor mij, mij, mij. Wacht. Nee? Niet. Maat veertig? Hmm. Mijn grijparm trekt ze van de plank, samen met het laarsje loop ik naar het schoenpaspoefje.
‘Ze zijn mooi hè?’ De verkoopster van de Bijenkorf gaat schuil achter een berg schoenendozen.
‘Ja, ze zijn geweldig.’
‘Is het ook je maat?’
‘Nee’

Een hele stoet Assepoesters
De verkoopster van De Bijenkorf glimlacht. De uitverkoop. Dat levert ongetwijfeld een hele stoet vrouwen op die zich als Assepoester in een schoen proberen te wringen. Er zijn momenten dat ik tijdens de sale spontaan mijn grote teen wil afhakken. Want vaak zijn het fraaie maatjes 36 die blijven staan.

Misschien vallen ze wel héél klein uit
‘Welke maat heb je?’
‘38’, mompel ik. Net als de rest van de wereld, want er zijn zelden goede leftovers voor vrouwen met schoenmaat 38 of 39.
‘Dan is het niet je maat.’
‘Ik kan het proberen, misschien vallen ze wel héél klein uit.’
‘Nee, ze vallen als een maat 40.’
Ze heeft gelijk, ze vallen als een maat 40. Het zou kunnen. Met twee paar geitenwollen sokken.

Er komen vast nog tientallen vrouwen die hun schoenmaat 38 vervloeken. Vrouwen met schoenmaat 41 die hun kleine tenen dubbelvouwen in dat roze enkellaarsje. En één gelukkige, de echte Assepoester, met schoenmaat 40. Ik benijd haar, vanuit mijn tenen.

CC foto: uggboy.

Irritant grapje
Zo liep ik in Tunesië drie keer, volgens mijzelf zeer subtiel, langs een stalletje waar een leren tas hing die ik heel graag wilde hebben. Uiteraard had de verkoper na de eerste keer al door dat ik interesse had en besloot uiteindelijk het ijs te breken met het aloude; ‘kijke kijke, niet kopen’ grapje. De tas hangt er waarschijnlijk nog steeds, want in plaats van het ijs te breken, liep ik weg om nooit meer om te kijken, zo’n hekel heb ik aan dat grapje.

Koninginnedag
Zelfs op Koninginnedag ben ik een ramp. En dat is volgens mij de meest laagdrempelige rommelmarkt ooit. Mijn beste deals maak ik in de middag, vooral als de verkoper in kwestie kind is (alhoewel ik regelmatig keiharde en nietsontziende onderhandelaartjes tegen ben gekomen) of iemand die al aardig wat biertjes op heeft.

Heisa om vijftig cent
Waarom ik dat afdingen niets vind? In de eerste plaats voel ik me per definitie de nadelige partij, wat natuurlijk ook zo is omdat ik de waarde van de lokale producten niet ken. Dit wordt nog eens extra versterkt als ik de betreffende taal niet spreek. Daarnaast vind ik, en misschien klinkt dat arrogant, vaak het bedrag al zo belachelijk laag en dan voelt het gek om over vijftig cent een hele heisa te maken.

Jaloers
Neemt niet weg dat ik best jaloers ben op mensen die geboren lijken te zijn om af te dingen. Mijn lieve schoonzusje N. is bijvoorbeeld zo iemand. Vooral in periodes dat zij net terug is van vakantie en het afdingen in haar systeem zit wil zij het nog wel eens in Nederland voortzetten. En regelmatig met succes. Naast het feit dat ze een pittige tante is die het kaas niet van haar brood laat eten vindt ze het ook oprecht leuk om het spel te spelen. En volgens mij zit daar het geheim. Je moet het spel durven, kunnen en willen spelen.

Kunst afkijken
Met haar als ultieme voorbeeld besloot ik het, toen wij onlangs in Thailand waren, er toch maar eens op te wagen. Maar niet nadat ik vanaf een bankje het desbetreffende stalletje met slippertjes (je moet klein beginnen) had verkend. Al gauw kwam er een Engelsman langs die geïnteresseerd was in een paar slippers. Mooi, kon ik de kunst nog even afkijken.

Slippertjes
‘Sukkel’, dacht ik nog toen hij er met een paar slippers vandoor ging voor maar een paar Thaise Baht minder dan de oorspronkelijke vraagprijs. Dat moest ik beter kunnen. Ik zocht een paar slippertjes uit en vroeg met mijn grootste glimlach de prijs aan de ongeïnteresseerde verkoopster. Veel te veel natuurlijk, dus ik besloot de helft minder te bieden en vond mezelf al een echte professional. In plaats van een goedkeurende blik toe te werpen en een tegenbod te doen trok ze ruw de slippertjes uit mijn handen, legde ze terug, draaide zich om en keurde mij geen blik meer waardig.

Rationeel en zakelijk
Tja, daar stond ik dan. Met mijn laatste restje zelfvertrouwen. Toch besloot ik, met mijn schoonzusje in het achterhoofd, niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik probeerde mijn gevoelens uit te schakelen en was vastbesloten het rationeel en zakelijk aan te pakken.

Iedereen gelukkig
Met als resultaat dat de slippertjes momenteel aan mijn voeten pronken. Weliswaar gekocht bij een ander stalletje, maar wel voor een dertig Thaise Baht (het gaat om het principe) minder dan de vraagprijs van de eerste verkoopster. De verkoper gelukkig, ik gelukkig. Oefening baart kunst zal ik maar zeggen.

CC Foto: emilio labrador

Een aardbeienmilkshake en een whopper cheese graag
Springend op één been probeer ik mijn kuiten uit het jeanscondoom te bevrijden. Ik zweet, mijn haar is statisch en er rijdt een enorm stofkonijn tegen mijn enkel op. Dan de kers op de taart. Door de kier in het gordijn zie ik iemand staan: “Kan ik u helpen?” klinkt het net iets te hoog. Een aardbeienmilkshake en een whopper cheese graag, en nou opsodemieteren! “Nee, bedankt.” 

Eén voor één werk ik de stapel spijkerbroeken af, allemaal vertonen ze gebreken. Ik ben drie varianten tegengekomen. Eén: halverwege mijn bilnaad blijft de broekrand steken, waardoor mijn onderlijf op een muffin met een overdosis gist lijkt. Twee: ik krijg de broek omhoog, maar heb vervolgens een paar skisokken nodig om het lubberende vaginacompartiment op te vullen. Drie: ik krijg de broek dicht, maar verlies daarmee het vermogen mijn knieën te buigen dus zit er niets anders op dan de hele dag als een levende opblaaspop in de hoek staan. Met knarsende tanden gooi ik het gordijn open en snuivend zoek ik alle broeken die binnenstebuiten op de grond liggen bij elkaar.

Misschien hangt er iets voor u bij op de mannenafdeling?
Het is donderdagmiddag, alle kleren liggen netjes opgevouwen op de tafels, alle hangers hangen op kleur in het rek en ik ben de enige in de winkel. Een tweede verveelde verkoopster stapt op mij af. Ze wijst naar de kluwe kledingstukken in mijn armen: “Heeft u hulp nodig?” “Ze zitten allemaal te strak om mijn bovenbenen” zucht ik. “Misschien hangt er iets voor u bij op de mannenafdeling?” Van binnen begin ik zachtjes te huilen. Helpen, daar zijn ze goed in, die verkoopsters. Van de regen in de drup, van de wal in de sloot, van een dip naar een depressie, ze zijn zeer behulpzaam.

Ik veeg de druppel die aan mijn neus hangt af aan een broekspijp en laat mijn schouders hangen. Ik geef me over, goed help me dan maar. Ze neemt de stapel kleding van me over, legt het aan de kant en loopt de winkel in. Een minuutje later is ze terug met drie broeken. “Probeer deze eens.”

Het perfecte kontje
Sip steek ik mijn rechterbeen in de mannenbroek. De spijkerbroek knuffelt mijn kuit. Mijn linkerbeen volgt en ik knoop de gulp dicht. De stof omhelst mijn bovenbenen en kust mijn billen. De PMS-nevel trekt op uit mijn hoofd als ik zie hoe perfect de broek om mijn lichaam plooit. Hertjes en duifjes vliegen het pashok binnen en leiden mij naar de grote spiegel. Daar bekijk ik met een verliefde blik mijn kontje vanuit alle mogelijke hoeken. De twee verkoopsters slaan me met een glimlach gade. “Wat een goede spijkerbroek wel niet kan doen hè?” Het doet in ieder geval wonderen voor je humeur. En voor je kont. ’”Mag ik hem meteen aanhouden?”

Foto: gettyimages.com

Ontwaken
Er werd omgeroepen. Ik schrok wakker. Ik moest eruit. Ik liep voor iedereen uit naar de deur van de trein en stond te wachten tot de knop naast de deur zou werken. De deur sprong open en ik stapte in grote passen richting de roltrap. Weer voor iedereen uit. Met twee treden tegelijk vloog in de trap op en kwam terecht in de grote, lichte hal. Het was enorm druk in de hal. Een muffe waterige lucht vulde het gebouw. Ik begon te lopen richting de uitgang naar het centrum. Onderweg werd ik een paar keer bijna omver gelopen door rennende reizigers die dachten dat het halen van hun trein belangrijker was dan al het andere op de wereld.

De perfecte storm
Ik probeerde mij niet te ergeren aan de mensen die, op een bijzonder trage wijze, voor mij gingen lopen en daarmee mijn snelle pas vertraagden. Zigzaggend liep ik door de menigte om na ongeveer tien minuten de uitgang te bereiken. Een ware orkaan begroette mij toen ik de winkelstraat inliep. Richting mijn doel. Het was nog maar enkele tientallen meters. De hoek om. Nog een hoek om. En daar was het. De winkel was leeg. Deze koopavond zou rustig worden. De orkaan buiten zou mensen thuis houden. Daardoor werd ik gelijk geholpen.

Als een speer
Passen. Inpakken. Betalen. Vijftien minuten later stond ik buiten. Enkele euro’s lichter maar mét een tas. Een tas nieuwe sneakers. Eindelijk. Rustig liep ik door de stromende regen richting de bus. Geen regen kon mijn humeur nog verzieken.

© foto: Privébezit

Piekema
Sinds de Plus reclames ben ik fan van Esmée. Wat een leuk, lollig ding is dat. Nu doet ze het in de filmpjes nog samen met drie collega’s. Maar ik voorzie een toekomst die gelijk staat aan die van Harry Piekema, de filiaalmanager van Albert Heijn. Harry moest het eerst ook nog doen met een side-kick. Maar die is er uitgekickt. De gehele reclame draait rondom Harry. Er is gewoon één karakter dat uitstijgt boven alle anderen, dat elk ander element in de reclame overbodig maakt. En in de Plus reclame is dat Esmée. Het heeft nog even tijd nodig. Maar ze zullen één voor één afvallen. Behalve Esmée natuurlijk.

Nijlpaard
Esmée heeft een maatje meer. Ze is een plus size model. Maar zij is bij uitstek het type dat daar niet moeilijk over doet. Dat zie je in de reclame met de Troetels. Ze zegt het zelf tegen dat verwende kind dat graag Troetels wil: ‘Kijk, die lijkt wel een beetje op mij.’ En dat gaat dan over een nijlpaard. Nu neem ik aan dat Esmée dat niet zelf heeft verzonnen, maar dat het reclamebureau daarachter zit. Want ik vind het ietwat denigrerend naar de mollige actrice toe. Maar ze brengt het zo luchtig dat ik ga geloven dat ze er echt niet zo mee zit. En dat vind ik leuk. Want vrouwen met een maatje meer mogen er ook zijn en zeker wanneer ze niet bang zijn om hun rondingen te laten werken.

Krengetje en Piekhaar
Natuurlijk is er Daantje, de slanke blondine die vanwege haar slanke en knappe verschijning het lievelingetje is van veel mannelijke reclamekijkers. Maar Daantje, gespeeld door Karin Bos, is een krengetje. Ze pakt genadeloos troetels af van schattige meisjes. Ze komt wel heel schattig over met haar glimlach à la Chantal Janzen, maar ineens slaat dat om en doet ze vals, ook een beetje à la Chantal Janzen. En je hebt natuurlijk dat meisje met het korte piekhaar: Roos Smit, die alleen opvalt omdat ze allerlei punkerige kleurtjes in haar kapsel heeft. Wat doet ze verder nog? Geen idee. Voor de enige man in het gezelschap is een iets prominentere rol weggelegd: als dommige nitwit.

Knoopje los
Geef mij dan maar Esmée. Hoe zij heel olijk haar moves maakt in de reclame van de Disco’s: daar word ik nou helemaal vrolijk van. Ze draagt een vlecht, maar al het haar dat los zit zwiept heen en weer. Met veel zelfspot maakt ze haar dansbewegingen, die net dat beetje extra sjeu aan de reclame geven. Eén dot blijheid in een groen jasje, met dat ene knoopje los. Ondanks het maatje meer brengt zij het evenwicht wat de reclame nodig heeft. Esmée: je bent super. Lees nooit op het web wat ze over je zeggen. Zoek het niet op. Laat het links liggen. Het zijn allemaal smeerlappen en ze weten niet beter met hun mensonterende rotopmerkingen. Luister naar mij: je bent geweldig. Alleen dat plusgebaartje: niet meer doen, laat dat maar over aan die andere drie. Verder ben jij voor heel die reclame een dikke plus!

CC Foto: Still uit filmpje

Ik had naakt op een skippybal door de beurshal kunnen stuiteren
Vorig jaar ging ik voor een krantenartikel naar Cebit, de grootste computerbeurs van Europa in Hannover. Om wat trends te spotten. Echt iets voor jou, vond een collega. Sinds ik mezelf een slag in de rondte twitter, krijg ik allerlei computerkennnis toegedicht die ik helemaal niet bezit. Dat werd me daar in Hannover tussen hordes nerds nog eens goed duidelijk. Ik had naakt op een skippybal door de beurshal kunnen stuiteren, dan nog zouden de mannen alleen oog hebben gehad voor hele flashy gadgets die er – vond ik – supersaai uitzagen.

We hoeven geen prinsessenbetutteling van onze gadgets
Er waren maar een paar stands waar ik het langer dan tien minuten kon volhouden. Die hadden leren laptoptassen in hun collectie, met krokodillenprint. Stereotiep? Ja, vast. Maar het viel me op dat ik als vrouw weinig te zoeken had op zo’n beurs. En wij zijn toch een koopgrage doelgroep nietwaar? Ik ben, of ik het wil of niet, nu eenmaal gevoelig voor hoe gadgets eruit zien. Dat betekent niet dat ik overal bling-bling-groeidiamanten op wil hebben. Dat ieder ding roze moet zijn en een apparaat alleen een aan- en uitknop hoeft te bezitten. Die prinsessenbetutteling ergert vrouwen nogal, onderzochten ze vorig jaar.

Apple heeft dat goed door. Wit is het nieuwe roze. Het moet strak zijn, stylish. En gelukkig laten de designers ons niet in de steek. Want tijdens het tikken van deze blog zit ik nu al een half uur te kwijlen op een roodleren iPad-sleeve van Gucci. Ik heb alleen geen iPad om erin te stoppen.

CC foto: gadeeeer.

Maatje olifant
Geloof me, als er iets kan uitlopen in een melodramatische shopsessie is het wel shoppen met iemand met maat 45. Laat ik nou net maat 45 hebben. Sneakers zijn blijkbaar niet gemaakt voor mensen met Yeti-poten. Vaak stopt het al bij 43. Ik snap dat mijn voeten redelijk large zijn maar mijn maat is toch gewoon aan de grote kant van normaal??? Na al die jaren te hebben volgehouden dat ik een gewone maat heb, kwam ik gisteren van de ijskoude kermis thuis. I am Big Foot.

Strategie
Shoppen met één doel is eigenlijk vrij prettig. Je loopt een winkel in, kijkt een keer goed rond en constateert, in mijn geval, dat ze ook hier niet staan. Na twee en een half uur kwam ik mijn babies eindelijk tegen. Of eigenlijk, dezelfde schoen maar in een mooiere kleurencombo. Mijn mede-shoppers keken opgelucht en ploften neer op de passtoeltjes in afwachting van de verkoper die de juiste maat ging zoeken. Het duurde niet lang. Met lege handen kwam hij de trap afgelopen. Onze reactie in slowmotion: Nooooooooooh! ‘Sorry ik heb alleen maat 43 of kleiner.’

Beteuterd droop ik af. Het was bijna sluitingstijd. De missie was mislukt. Een beetje vermoeid en teleurgesteld liep ik met de rest naar een restaurant aan de Zeedijk. Chinese thee, Pekingeend en krabbetjes maakten die avond weer goed. Op de weg naar centraal keek ik naar mijn oude vertrapte Allstars. Hun leven was weer met een week verlengd.

© foto: Getty Images

Deurbedienden
Wie wel eens in China is geweest, weet dat ieder restaurant minstens één werknemer ‘deurdienst’ geeft. Die deurbediende zwaait deuren open en roept daarbij met een decibelletje of 100 ‘Huanying Guangling’, wat zoveel als ‘hartelijk welkom’ betekent. Ook in grote winkelketens en liften staan mensen paraat om ervoor te zorgen dat je zonder enige moeite de gewenste ruimte kunt betreden.

Hersenverscheurend

In Nederland zijn, behalve bij hotels, weinig mensen te vinden wiens baan exclusief bestaat uit het openhouden van deuren voor anderen. Begrijpelijk, maar jammer, vind ik. Vooral in treinen zouden ze meer dan welkom zijn. Het gebeurt me namelijk net iets te vaak dat ik de trap in een dubbeldekker op strompel en bij het openhouden van het deurtje –voor mezelf- een nieuwe passagier hoor volgen. Een hersenverscheurende tweestrijd volgt. Laat ik het klapdeurtje zachtjes terugvallen in het gat? Of blijf ik, bepakt en bezakt, met mijn vingertoppen aan het deurtje plakken, zodat de volger de deur van me kan overnemen? Lastig.

Limiet
Ook in de Bijenkorf, op het toilet (ja, echt!), in de lift en in restaurants sta ik vaak in dubio. Hoe lang ga ik de deur nog openhouden voor mensen die na mij binnenkomen? Is er een limiet van twee meter? En hoe schat je dat dan in? Kunnen we hier afspraken maken, mede-deurgebruikers? En zo niet, zoekt er iemand nog een baantje als deurbediende?

CC foto: Kyz

De wedstrijd die je altijd verliest van de kassière
Dat nieuwe pinnen is op zich een koekie, kwestie van veel oefenen. Je haalt de pas niet door de gleuf, maar dipt ‘m.  Maar ondertussen moet je beginnen aan wat een vriend van mij ‘een grote wedstrijd tegen de kassière’ noemt. En zij is altijd sneller. Je zet al je boodschappen op de band en zodra de kassière begint met scannen, weet je aan het einde van de lopende band niet hoe snel je de broccoli in de kar moet keilen. Je hele systeem van zware spullen eerst, broodjes en chips bovenop, raakt er steevast door ontregeld. Vooral als je in je eentje bent.

Voor je het weet vergeet je je pinpas
Met het oude pinnen, haalde ik *klaar-voor-de-start-af* eerst de pas door de gleuf. Dan kon je als de wiedeweerga de boodschappen rangschikken en daarna even ademhalen, rustig op de OK-knop drukken en afrekenen. Nu steek je de pas erin, moet je wachten tot de betaling is goedgekeurd en dat duurt als je het mij vraagt langer dan voorheen. Dus ga je ondertussen je kilo Granny’s en de hapkluifjes nog even opbergen en voor je het weet zit je in je auto met boodschappen, maar zonder pinpas. Het is bij mij tot nu toe goed gegaan. Nog wel.

Na 2 dagen knippen ze je pas dan gewoon door
Bij RTL Nieuws zag ik vrijdag (het item over het nieuwe pinnen begint rond de 19e minuut) een kassière een stapel bankpassen showen van klanten die ‘m waren vergeten. Na 48 uur je pas in bewaring te hebben, zijn ze dus verplicht je pas door te knippen en terug te sturen naar de bank. Ik heb onlangs nog een spontane inslikactie van de pinautomaat meegemaakt, daar word je als mens niet veel gelukkiger van. Bij de Hema vroeg ik zaterdag of ze dat nou veel meemaken, mensen die hun pas vergeten. ‘Ja, dat komt heel vaak voor’, zei de jongen.
Ik rekende af en liep weg.
Toen ik me om wilde draaien hoorde ik ‘m zeggen: ‘Vergeet je pinpas niet!’

CC foto: kentwang.

Sjokken, liever niet
Maar dan niet op zaterdagmiddag hè. Als je me echt in een separeercel wilt doen belanden, moet je op zaterdagmiddag met me door de stad gaan lopen. Al die sjokkende mensen, al die volle pashokjes, al die graaiende wijven. Ik krijg er hartkloppingen van, en klam zweet, en claustrofobie. En het staat zo stom wanneer je voor de ingang van de Hennes in een papieren zak staat te ademen.

Kleren uit rekken rukken
Maar op een ongedwongen dinsdagochtend loop ik graag door de stad. Nu ben ik godzijdank freelancer, dus kan ik ook op dinsdagochtend door de stad struinen. Maar dan nog kan winkelen een enorm gedoe zijn. Voor mij. Ik kan namelijk prima kleren uit rekken rukken en ze daarna aanpassen, maar ik ben zo slecht in combineren.

Moet deze broek dan bij zo’n shirt? En maken die vleermuismouwen mij niet enorm? En kunnen deze schoenen wel bij dit rokje, of lijk ik dan net een hoer/ bibliothecaresse/ catechisatiejuf? (Doorhalen wat niet van toepassing is)

Gratis en voor niks?!?!
En daarom was ik zo door het dolle toen ik hoorde dat je bij de Hennes en Maurits in Amsterdam een personal shopper in kunt huren. Gratis en voor niks. Iemand die voor jou kleren uit rekken trekt, en precies weet wat je wel en niet zal staan.

Ik dacht: dat wil ik. Dat heb ik nodig. Dus ging ik voor een artikel in de papieren Viva met de personal shopper op pad. Ik had keurig foto’s uit modebladen uitgescheurd, en een duidelijke hulpvraag opgesteld. Want dat leek me beter dan een huilerige ‘mweeeeh niks past bij elkaar bij mij’.

Foto’s van benen
Ik vroeg Salvatore (want zo heette mijn personal angel) hoe ik in de zomer lichte kleuren kan dragen, zonder er meteen uit te zien als een bruidstaart. Hij knikte, holde de winkel door, en haalde een rek vol mooi kleren.

En hoe dat afliep, kunnen jullie lezen in de Viva van deze week. Met foto’s van mijn benen erbij. En iets over Medisch Centrum West, Dynasty en Karin Bloemen. En met het nummer van Salvatore erbij, zodat jullie hem ook kunnen boeken.

Kuieren als sport
Ik kies er dan ook vaak voor om mijn weg door het centrum te voet af te leggen. Zo hoef ik ook geen eenrichtingsfietspaden te nemen en bouwputten te ontwijken. Eenmaal in de stad merk ik echter vaak dat ik een wat hoger wandeltempo heb dan de andere voetgangers. Sommige winkelende mensen hebben het kuieren tot een sport verheven, anderen slenteren zo langzaam dat ze bijna teruggaan in de tijd. Op zich hun goed recht. En zolang ze rechtdoor lopen en ik kan inschatten hoe ik eromheen kan sprinten, ook zeker niet mijn probleem.

Bisonkitwinkelaar
Maar dan heb je nog een type winkelaar. En die werkt wel op mijn zenuwen. Het zijn eigenlijk meestal clusters van winkelaars, die aan elkaar lijken gelijmd met bisonkit. Ze houden hun armen in elkaar gehaakt omdat ze bang zijn dat ze anders maar de helft van de straat innemen en ze lachen over het algemeen vrij hard. Dat ze hard lachen, is fijn. Zo kan ik ze van veraf ontwaren. Dat ze veel ruimte innemen, is minder fijn. Ik moet alvast bedenken hoe ik ze kan passeren in mijn eigen tempo, zonder tegenliggers lastig te vallen. Maar met een beetje geluk kom ik ook daar zonder kleerscheuren vanaf. Wat dit soort winkelend publiek echter levensgevaarlijk maakt, is hun voorliefde voor plotseling stilstaan.

Dralende massa
Vaak begint het als één persoon van het groepje ingehaakten plots iets leuks ontdekt in een etalage aan de overkant van de straat. Omdat ze (ja, het is vaak een vrouw) zich in een log en traag apparaat van armen en benen voortbeweegt, trekt ze de arm naast zich mee. Dat zorgt voor verbazing bij de andere deelnemers van het winkelgroepje. Die beginnen zich naarstig om te draaien. En dán- als iedereen in complete chaos staat te kijken waar het rumoer vandaan komt, volgt er een spoedoverleg. Midden op de straat. Ik heb dat natuurlijk niet voorzien, maar rem af en probeer de dralende massa te ontwijken. Maar net als ik naar links ga, gaat ook het inhaakclubje naar links. Waarna iemand toch weer twijfelt of het wel zo’n leuke winkel is en het hele circus van stoppen en ronddraaien weer opnieuw begint. Ik ben vervolgens helemaal de weg kwijt en loop tegen andere gestrande winkelende mensen op, die me dat weer kwalijk nemen.

Vandaar ook mijn vraag: waarom staan mensen toch soms ineens stil te midden van winkelend publiek? Geeft het ze plezier om de weg te versperren en een opstopping teweeg te brengen? En zijn dit dezelfde mensen die een kijkersfile veroorzaken?

© Beeld: privébezit