Elfstedenkoortsige bekenden
Bijkomend voordeel van mijn vakantiehuisje is dat het pal aan de Elfstedentochtroute ligt. Nu is dat voor mij niet zo spectaculair, want mijn ouders wonen vlakbij de Zwette, dus wij hadden in 1997 locatietechnisch ook niets te klagen. Maar het was wel een leuk wetenswaardigheidje voor al mijn Elfstedenkoortsige bekenden op de sociale media, die elders in het land hun ogen panisch op de thermometer gericht hielden.

Vandaar dat ik mezelf kroonde tot Rayonhoofd van Stavoren (met hierbij mijn oprechte excuses aan het echte Rayonhoofd van dit stadje voor het jatten van zijn titel), en hield ik iedereen dagelijks op de hoogte van de dikte van de ijskorst.

Helaas was er helemaal geen ijskorst.
Het water stroomde en stroomde, hoezeer de weermannen en -vrouwen ook spraken van extreme kou en dergelijke. Het leek wel alsof de sloot zich er niks van aantrok. Terwijl ik de mensen in Holland graag wilde verblijden met een blij bericht. Als het ijs deze week zo dik zou groeien dat het zelfs mij zou houden, zou het helemaal goed komen met de Tocht der Tochten.

Gillen in het pikkedonker
Die hoop wilde ik ze geven, als Rayonhoofd Ad Interim. Want het zou zo mooi zijn. Ik wil net zoals in 1997 weer eens om vijf uur ’s ochtends door mijn moeder uit bed gehaald worden, om met drie maillots onder mijn spijkerbroek aan de kant van de Zwette te staan en te gillen naar al die mannen en vrouwen die in het pikkedonker richting Sneek schaatsen, met een hele dag vol kou en wind en ontberingen voor de boeg.

Witte weilanden
En daarna wil ik de hele dag voor de televisie zitten, en om elf uur ’s ochtends al boerenkoolstamppot eten omdat de magen al knorren. En dan maar kijken naar die beelden uit de helikopter. De beelden van zwoegende schaatsers en van de scheuren in het ijs, en de witte weilanden en de dweilorkesten bij de stempelposten.

Snap dat dan
Toen we twee jaar geleden zo’n strenge winter hadden, moest een van mijn broers voor zijn werk naar Israël. ‘Als er een Elfstedentocht komt, kom ik terug’ zei hij. Terwijl hij hem niet eens zou schaatsen. Veel mensen snapten dat niet. Ik wel. Hij dacht ook aan boerenkool en maillots onder de broek en het bruggetje over de Zwette.

Er ligt nog geen ijs in de sloot van Stavoren. Maar zodra het oangiet, ben ik terug. Om mijn taak als Reserve-Rayonhoofd op mij te nemen. Zodat die tocht er eindelijk weer eens komt.

CC Foto: privébezit

Iets wat we niet kunnen voorkomen, is spierpijn. Ja, ik weet wel dat alle sporten zeer doen, in den beginne. Leuk is anders, maar het hoort erbij. Maar toch willen we zoveel mogelijk spierpijn en blessures voorkomen. Gelukkig heeft Optimel een aantal hardlooptips voor San en mij. Zodat het sporten leuk – maar vooral pijnvrij – blijft…

Basisuitrusting
De eerste tip is dat je een goede basisuitrusting moet hebben. Dat is fijn, die heb ik al! Een goede basisuitrusting is essentieel als je begint met hardlopen. Je kunt er eenvoudigweg niet zonder. Van groot belang zijn goede schoenen. Ze moeten steun geven, zorgen voor een goede voetafwikkeling en voldoende demping geven. Veel sportzaken maken met een camera eerst een loopanalyse voor ze de juiste schoen voor jou selecteren. Geen zin om bakken met geld uit te geven? Met Optimel Eurosparen kun je sparen voor hoge kortingen op mooie sportartikelen.

Warming-up
Om blessures te voorkomen en de bloedsomloop te stimuleren, is het belangrijk om altijd een warming-up te doen. Ook wordt het lichaam zo voorbereid op het sporten. Een goede warming-up sessie duurt ongeveer tien minuten. Je begint met heel rustig hardlopen of wandelen. Na twee, drie minuten doe je oefeningen om de doorbloeding en soepelheid van de spieren te verbeteren. Daarna ga je hardlopen, dat je afwisselt met wat versnellingen. Als de spieren voldoende zijn opgewarmd, kun je nog een serie rekoefeningen doen.

Hardlopen
Op het internet zijn er diverse websites die hardloopschema’s aanbieden. Zo kunnen we zelf kiezen wat het beste werkt. Ook zijn er diverse apps voor de iPhone verkrijgbaar (ook gratis!) die ons op weg helpen.

Cooling-down
Een cooling-down is belangrijk om zoveel mogelijk spierpijn te voorkomen. Daarnaast zakt de lichaamstemperatuur en worden afvalstoffen beter afgevoerd. Een cooling-down is eigenlijk een omgedraaide warming-up. Dus ga rustig hardlopen, met af en toe wat versnellingen. Loop of wandel vervolgens uit en sluit af met rek- en strekoefeningen.

Mini en maxi
De skischool herinnert me direct aan de besmettelijke hysterie van wintersporters. Bij elke baan zijn 4 mensen actief. Klunzen en profs, mini en maxi, onvermoeibaar en bezweet. Iedereen wil op sneeuwvakantie. Ondertussen galmt er een luide stem door het gebouw: ‘Omhoog, en zakken, en weer omhoog… Moet je poepen? Niet te veel gaan zitten!’

Beginners
Bij baan 2 ontmoet ik mijn partners. Floris – 4 jaar – en Lotte – van dezelfde leeftijd schat ik – met haar grote zus. Floris heeft één jaar ervaring en maakt met gemak een pizzapunt. Lotte is een losse fladder en vindt het interessanter als haar ‘puntjes ruzie maken’. Ze kijkt constant in de spiegel en kletst ondertussen onafgebroken door over haar kerstboom met snoep en de kindersinas die zij straks gaat drinken. ‘Ga jij ook vuurwerk afsteken?’

De eerste keer
Ik moet me duidelijk bewijzen als ik straks de borstelbaan betreed. Gelukkig is onze juf in haar element. ‘Zo Brenda heb jij wel eens op ski’s gestaan’, vraagt ze op een irritante, kindvriendelijke toon. ‘Nee, nog nooit’, moet ik antwoorden. En terwijl ik meerdere malen – in volle vaart, achteruit – van de baan word geslingerd, laat Floris (van 4!) zien hoe het moet.

1-1
Eén nul voor de kleine man. Ik houd de moed erin en krijg eindelijk ‘het gevoel’. Ik beweeg me op en neer als mijn partner de baan mag verlaten. Van boven suist hij naar beneden, maar vergeet daarbij één ding… Zijn pizzapunt, of de steunbalk. Of beide. ‘Bukken, bukken, bukken, auw!’ Als een noodrem brengt de balk hem tot stilstand. ‘Eén één’, schiet er even door me heen, ‘zijn arme snoetje.’ Ik houd mijn hart vast voor mijn eerste noodlanding in het Oostenrijkse gebergte…

© Foto: Getty Images

Zelfs toen ik veelvuldig naar de wc was gegaan en mij zo licht mogelijk staande hield boven op het witte vlak, kwam er nog steeds een getal te staan dat ik niet kon geloven. Toegegeven: het was niet helemaal onverwachts.

Op knappen staan
Vanaf het moment dat die venters met baarden het land binnen wandelen en de schappen met zoetigheden zijn gevuld, is het gedaan. Dan gaat de handrem (lees: knoop) van mijn broek en wordt de zwemband rond mijn navel opgeblazen. In december houd ik mezelf voor dat het allemaal wel meevalt, dat de naden van mijn colbert op knappen staan, negeer ik.

Blubber Maag Index
Te heet gewassen kleding, een trage schildklier, veel spieren of zware botten: het zijn alle vier prachtige excuses. Toch ben ikzelf uiteindelijk degene die met een Boeddhabuik door het leven gaat. Een Boeddhabuik die totaal niet zen is, want in januari komt de dip. De dip waarin mijn leven draait om BMI: de body mass index. De baal meer index, boos maak index, blubber maag index. Of iets in die trant.

Zweet tussen je bilspleet
Ik heb meer beweging nodig, dat zie ik zelf ook wel in. Ik groei zo ongeveer vast aan mijn bureaustoel  hier. Maar een sporter ben je of dat ben je niet. Ik heb er, in tegenstelling tot dik worden, geen aanleg voor. Sporten noem ik ‘t leed dat zweet tussen je bilspleet heet. Gevalletje liever lui dan moe.

Aartsrivalen
Op rantsoen is de enige mogelijkheid die overblijft. Iets waar ik net zo zwak in ben. Ik maakte eerder al liters proteïneshakes soldaat, echter kan ik die niet meer luchten of zien. Tevens spuug ik inmiddels op mijn aartsrivalen Sonja en Frank. Ik word chagrijnig van al dat bleekselderij kauwen, wat resulteert in ruzie met iedereen die maar een beetje in de buurt komt van mijn aura.

Haas
Er is maar een manier om mijn dip weer een paar maanden vooruit te schoppen. Vertel me dat die haas met die lange oren het land is binnengewandeld, dan laat ik de rem er nog even af en trek ik een sprintje naar de dichtstbijzijnde supermarkt. En haal ik bovendien gelijk een nieuwe weegschaal.

Foto: GettyImages.nl + Photoshop

Appelstroopvlekken
Meestal zit ik dus een beetje te vereenzamen in mijn woonkamer. Met veel nespresso, crackers met appelstroop, en dientengevolge allemaal appelstroopvlekken in mijn joggingbroek.

Als ik mijn dag heb, wil ik nog wel eens in een café gaan zitten, zodat ik een reden heb om make-up op te smeren, een panty aan te trekken en een beetje te sjansen met de barman.

Mottig en duffig
De dag waarover ik het even met jullie wil hebben, zat ik gewoon thuis. Het was ergens in december. Bril op, haar in de war. Beetje mottig en duffig was ik. Tot ik een mail kreeg van ene Femke. Of ik een reportage wilde maken voor een nieuw wielertijdschrift. De Soigneur heette het.

Brood op de plank, gaarne
Ik reageerde een beetje lauwtjes. Je krijgt als freelancer wel vaker van dit soort vragen, maar meestal moet dan alles voor en appel en een ei. En dan zeg ik altijd veel te enthousiast ja, en vergeet vervolgens dat er ook nog brood op de plank moet komen.

Bovendien kon ik helemaal niet meewerken, want de reportage moest in januari gemaakt worden, en die maand zou ik mijn boek af schrijven. Ik stuurde dus een welgemeend ‘jammer de bammer, helaas pindakaas’ naar Femke.

EN TOEN ZEI ZIJ
‘Oh jammer’, zei ze. ‘Je zou namelijk mee op trainingskamp mogen met Team Radioshack-Nissan-Trek. Op Mallorca. Een week lang. En je mag mee in de ploegleiderswagen. En Fränk en Andy Schleck, en Fabian Cancellara interviewen.’

‘Maar als je niet kunt, regel ik iemand anders.’

Totale hysterie
Inmiddels zat ik te gillen als ware ik de moeder van Kevin McAllister die erachter komt dat ze haar zoon wederom is vergeten. Team Radioshack-Nissan-Trek is namelijk een van de grootste en beste wielerteams ter wereld. Ik belde in totale hysterie mijn redacteur, tetterde deze kans in zijn oor, waarop hij in mijn oor tetterde dat ik een rare aap was wanneer ik niet zou gaan, en dat het boek wel eventjes kon wachten.

Kindje van vijf
Want journalisten mogen niet vaak in de buurt komen van wielrenners. Nou ja, een beetje in de buurt. Op het parkeerterrein van het hotel bijvoorbeeld. Maar wij zitten in hun hotel. Wij zijn bij het ontbijt. Wij zitten in de ploegleiderswagen. Althans, dat is ons beloofd.

Dat is uniek. En daarom lopen fotografe Femke en ik al weken te stuiteren. En belde ze mij, en zei ze: ik voel me als een kindje van vijf dat bijna haar verjaardag gaat vieren.

En zo voelt het precies. We zijn twee meisjes op de avond voorafgaand aan hun verjaardag. En morgen zien we al die renners naar wie wij normaal alleen maar op tv kunnen kijken. Die we ademloos aankijken tijdens de Touretappes en de voorjaarsklassiekers.

Dus deze week ben ik even weg. Maar als ik iets moois meemaak, dan laat ik dat weten. Maar tot die tijd vier ik mijn verjaardagsfeestje met veertig renners en een fotografe.

De foto is gemaakt tijdens de vorige wielerschrijfklus die ik heb gedaan. Hopelijk is het op Mallorca net zulk mooi weer.)

CC Foto: privébezit

Niet meer zo soepel
“De andere meiden in haar groep zijn een jaar of 25, hebben van die afgetrainde lichamen en zijn superlenig. Vorig jaar zag ik wel dat Carina niet meer zo soepel is en niet helemaal meekomt met de rest, maar bij de laatste voorstelling viel het echt op. En mij niet alleen. Toen haar groep op het podium stond, hoorde ik mensen in de zaal over haar fluisteren: ‘Jeetje, die blonde vrouw daar achteraan, dat kan echt niet meer hoor’. Vreselijk om zoiets over je beste vriendin te horen, maar ik begreep het eerlijk gezegd wel een beetje.”

Hoogtepunt van het jaar
“Ik heb al eens voorzichtig aan Carina gevraagd of ze het nog wel ziet zitten om steeds weer aan die voorstelling mee te doen. Ze zegt van wel – voor haar is het het hoogtepunt van het jaar. Bovendien is het volgens haar geen optie om de lessen te volgen als je niet meedoet aan de show omdat je dan het hele jaar alleen maar in de weg staat.”

Ze heeft niets door
“Nogmaals, ik vind het leuk voor haar dat ze zo graag danst, maar ik vind het vervelend dat ze toch enigszins voor schut staat op dat podium. Zelf lijkt ze niets door te hebben. Ik zit er echt mee in m’n maag. Als ik het aan haar vertel, weet ik zeker dat ze dat podium niet meer op durft en misschien zelfs stopt met ballet. Terwijl ze er nog zo van geniet. Maar heb ik als vriendin niet toch de taak zoiets tegen haar te zeggen?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

© Foto: Getty Images

Huilbui
Binnen twee minuten stond ons andere kind huilend bij de deur van de dojo. ‘Nu ben ik de enige die niemand heeft om mee te judoën,’ zei hij door de tranen heen.

‘Dan ga jij toch,’ zei één van de kijkende moeders tegen mij. Daar bracht ik tegenin dat er geen pak meer hing in mijn maat. ‘Maakt niet uit. Je kunt ook gewoon zo gaan.’ Tegen zoveel overredingskracht was ik niet opgewassen. Dus in mijn spijkerbroek en fleecetrui betrad ik even later de sfeervolle dojo, waar het enige licht afkomstig was van flikkerende kerstverlichting.

Brilalarm
Nu had mijn zoon eindelijk iemand om mee te judoën, kregen we de opdracht om een andere partner op de zoeken. Het leek mij het beste om iemand van mijn eigen lengte te pakken, dus kwam ik tegenover een andere vader te staan. We kenden elkaar niet. Hij zag er wel sympathiek uit, maar ik moest hem dus plat op de mat krijgen. ‘Wacht even, ik ga mijn bril in veiligheid brengen.’

Ik liep naar de mat en zag Wessel plat op de mat liggen. Naast hem waren twee fanatieke vaders bezig. De dikste van de twee droeg een judopak dat zijn buik niet goed kon bedekken. Ik zag een blauwige tatoeage op zijn haarloze witte borst. De dikke rolde over de andere vader heen en kwam bovenop het hoofd van mijn zoon terecht. ‘Ga van hem af. Mijn kind ligt onder je,’ riep ik en ik trok met al mijn kracht aan het revers van het judopak.

Fanatiek
Wessel kwam huilend onder de man uit. Ik nam hem mee naar de zijkant van de dojo. Ondertussen had ik het er helemaal mee gehad. ‘Zullen we maar naar huis gaan,’ zei ik. ‘Het is veel te druk. Zo gebeuren er nog ongelukken.’ Maar Wessel wilde niet naar huis. Het was kerstjudo. Hij wilde blijven.

Gelukkig zagen de leraren ook in dat het geen goed plan was om die fanatieke vaders los te laten tussen alle kinderen. Daarom mochten de kinderen aan de kant gaan zitten met een pakje drinken. De vaders en een enkele moeder mochten wedstrijdjes doen. We moesten rondlopen en bij het seintje moesten we de dichtstbijzijnde persoon vastgrijpen en overmeesteren.

Revanche
We liepen rond. Ik hield de dikke man in het vizier, want ik wilde revanche op hem nemen vanwege het pletten van het hoofd van mijn zoon. Maar het lukte me niet om op tijd bij hem te zijn. Het sein werd gegeven. Ik pakte een vader vast. Het was een gevaarlijke, eentje die niets afwist van judo, want hij greep met zijn handen naar mijn benen en dat mag niet. Voor een judoka is iemand die bukt al half op weg naar de mat. Ik trok hem verder omlaag en zette hem vast met een houdgreep.

Opnieuw liepen we rond. Het seintje kwam en daar stond hij: de dikke man. Een prima moment voor muziek van Enrico Morricone, of ‘Jingle Bells’. Ik greep hem vast en wilde hem vloeren, maar hij stond erg vast op zijn benen. Hij trok en duwde. Ik gaf mee, liet hem komen. Hij haakte zijn been om de mijne heen, maar ik stapte er overheen en hervond mijn balans. En toen kwam hij naar voren. Ik ging mee in zijn beweging en zette mijn been voor de zijne. Daar ging hij. Ik viel bovenop hem.

Ribben
‘Au! Pas op, ik heb last van mijn ribben,’ zei hij. Maar ik was nog niet klaar met hem. Hij moest nog in een houdgreep. Ik klemde zijn hoofd in mijn arm en trok met mijn linkerhand zijn rechterarm strak over mijn borst. Met mijn rug duwde ik hem tegen de grond. ‘Mijn ribben, mijn ribben,’ zei hij en hij tikte af op mijn rug.

‘Oh ja, sorry,’ zei ik en ik liet hem los.

De les was voorbij. We liepen naar de uitgang. Ik voelde een hand op mijn schouder. Het was de dikke man. ‘Goed gedaan,’ zei hij. ‘Misschien moet je ook hier op judo komen. We kunnen nog wel iemand gebruiken.’

‘Ik zal erover nadenken,’ zei ik. ‘Fijne kerstdagen hè, en sterkte met die ribben.’

CC foto: parhessiastes

Judopak
‘Niet erg,’ zei de mevrouw die achter het barretje stond. ‘We hebben nog wel iets voor hem liggen.’ Ze ging wat kleding bij elkaar zoeken en ik schoof Wessel voor mij uit naar het kleedhok. Even later kwam onze judoka tevoorschijn in een wit judopak. Hij kreeg de witte band omgeknoopt en mocht naar de judomat toe. Meteen holde hij met de andere kinderen mee. Het waren vooral jongetjes. De twee meisjes vormden een erg stoere minderheid.

Supporter
Wij mochten blijven kijken als we dat wilden, als supporter van ons eigen kind. Daar had ik niet op gerekend. We hebben onze zoon op Judo gedaan omdat we hopen hem daarmee wat robuuster te maken, zodat zijn lijf niet langer zal reageren als een kegel wanneer andere kinderen tegen hem op botsen. Voordat het zover is verwachten we dat hij eerst heel wat keren omver gekegeld zal worden op de veilige, zachte mat van de dojo. Het is niet dat we de meest geweldige sportprestaties van hem verwachten.

Kruiwagen
De kinderen begonnen met het opwarmen van de spieren. Eén van de oefeningen die ze deden was lopen met een kruiwagen. Wessel moest de kruiwagen zijn, maar hij zakte telkens door zijn armen heen. De jongen die hem vasthield dacht het creatief op te lossen door dan maar een trekkar van Wessel te maken. Hij sjorde Wessel aan zijn broekspijpen totdat ze samen de andere kant van de dojo bereikten. De broek kwam los. Wessel stond in zijn onderbroek. Hij wilde zijn broek optrekken, maar moest ook terug rennen. Hij twijfelde nog even wat eerst te doen en begon maar te rennen, waarbij hij over zijn broek struikelde. Zijn eerste judoles en mijn zoon wordt gevloerd door zijn eigen broek.

Beenworp
Daarna begon de echte les. Er werd een beenworp voorgedaan. Daarna mochten ze die gaan oefenen op elkaar. Wessel kreeg één van de meisjes als tegenstander. Ook een beginneling. Ze pakten elkaar wat onwennig vast en begonnen aan elkaar te sjorren. Wessel probeerde de beenworp die hem was voorgedaan door de leraar. Hij maakte de pasjes tot aan het moment waarop de tegenstander moest vallen. Het meisje bleef gewoon staan. Wessel herhaalde de pasjes twee tot drie keer. Ik moest onwillekeurig aan dansles denken. Na een aantal pogingen ging het meisje er maar bij liggen.

Na drie kwartier les was het mijn zoon nog niet echt gelukt om iemand te vloeren. ‘Niet erg,’ zei één van de aanwezige moeders. ‘Het is pas zijn eerste les. Hij wordt vanzelf wel wat fanatieker.’

Aanleg
Dat wilde ik graag geloven, maar ik stond mij toch ernstig af te vragen of mijn zoon eigenlijk wel aanleg had voor deze sport. Dat zachtaardige mannetje, een lieverd die liever knuffelt dan vecht. Hij was bezig met een spel waarbij de kinderen als vierpotige spinnen zo snel mogelijk van de ene naar de andere kant van de dojo moesten hobbelen. De snelste jongetjes renden alweer terug. Wessel was nog niet halverwege. Eén jongetje struikelde over Wessels uitgestoken been heen en ging onderuit. Op het gezicht van onze zoon verscheen een triomfantelijke grijns.

Misschien komt het allemaal toch wel goed.

CC foto: s.schmitz

Stress. Geen liefde. Tsja.
Het zat namelijk zo: ik had heel veel stress. Vanwege Boek Twee, dat in februari af moet, maar waar ik nog ontzettend veel voor moet doen. Tel daarbij op dat ik geen noemenswaardige liefde in mijn leven heb (terwijl ik, wanneer ik verliefd ben, stop met eten) en je kunt je voorstellen dat ik hele Milka-repen naar binnen schrokte en ook al in september full speed aan de pepernoten zat.

Perpetuum mobilurgh
Ondertussen dijde ik maar uit, en dijde ik maar uit, omdat ik ook geen tijd had om te sporten. Zo dacht ik. Want ik moest natuurlijk heel hard met mijn boek aan de slag. En kon ik niet in de sportschool omhangen. En zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht. Een perpetuum mobile van chocola eten, andere schrijfklussen doen, romantische comedy’s kijken, chocolade eten en supermegavet worden.

Denk je dat ik overdrijf? Ik dacht dat het ook wel meeviel, totdat ik een filmpje van mezelf zag, en dacht: wie is dat grietje met die dikke kop?

Lekker knabbelen
Blijkbaar ben ik nogal een jojo’ er. Dus ik ging met vriendin S. mee naar haar lesje Fatattack. Wat ik een redelijk angstaanjagende naam vond voor een sportles. Ik zag meteen allemaal kleine mannetjes voor me, die op me af zouden stormen om aan mijn vetrolletjes te knabbelen.

Maar dat viel reuze mee. Het was een leuk lesje. Er werd met gewichten gezwaaid, er werd op een stepje gehupst. Precies zoals bij alle andere sportschoollesjes. Ik vond het zwaar, maar niet ondoenlijk. Kortom: prima sportuurtje.

Een welgemeende wtf
Tot ik de volgende ochtend uit bed wilde stappen. Ik zette mijn voeten naast mijn sponde, en toen ik omhoog wilde komen, zakte ik door mijn benen. Mijn kuiten leken eraf te vallen. Maar echt.

Een welgemeende ‘what the fuck’ ontsnapte er aan mijn lippen. Mijn conditie is prima, ik had het niet ontzettend zwaar gehad tijdens de les. Hoe kon het dan dat het leek alsof iemand met een roestig broodmes in mijn kuiten stond te zagen?

Damn you, hupserijtjes!
Dat stepje was mij fataal geworden. Al die kleine hupserijtjes hadden het uiterste van mijn kuiten gevraagd. En daardoor had ik de hele donderdag moeite met lopen. En de vrijdag. En de zaterdag. Pas zondag ging het weer een beetje.

Wat supertreurig zeg. Ik voelde me echt een mietje. Ik kon het hele weekend niet op hakken lopen! Door een lullig lesje Fat Attack! En het vet zit helegaar niet in mijn kuiten dus wat wás dit nou?!?

Maar goed. Nu wil ik wel revanche. En ga ik vanmiddag weer. Om gewoon weer drie dagen spierpijn te houden. En om mijn kuiten eens een poepie te laten ruiken.

(Mocht ik morgen wederom omvallen, dan hoort u dat natuurlijk als eerste. Enfin. Dit is een begin. Ik sport weer. Dat is ook wat waard.)

CC foto: puulklbeach

Sporten is sociaal
Het is een probleem dat al langer bekend is, maar er verandert weinig. Ouders stimuleren hun kinderen om te kiezen voor een sport, want dat is goed voor hun ontwikkeling en ontspanning. Daarnaast is het natuurlijk heel sociaal, ook voor de ouders zelf. Of is het slechts een uitlaatklep voor papa en mama?

Tikkeltje fanatiek
Zo nu en dan treed ik, in de naam van mijn handbalclub, op als scheidsrechter. Geen hobby van me, want ik ben er niet goed in. Tenminste, niet goed genoeg. Het is namelijk nooit goed genoeg.

Als scheidsrechter heb je te maken met kinderen die aan elkaar moeten wennen en allemaal een ander niveau hebben. Sommigen zijn bijdehand genoeg om net zo lang op doel te gooien tot er een doelpunt valt, anderen besluiten zichzelf op de achtergrond te plaatsen.

Bij de allerkleinsten kun je niet eens één lijn trekken, omdat het ene team al een jaar actief is en het andere team net hun eerste wedstrijd speelt. Kinderen die het spelletje al een beetje begrijpen leren meer als je hen wijst op hun fouten. Maar teams die niet weten wat ze moeten doen, kun je beter aanwijzingen geven. Tot ergernis van de ouders langs de kant, want waarom mag dat kind van de tegenpartij wel lopen met de bal?

Frustraties
Ouders zijn vaak zo enthousiast over hun kind dat ze de rest vergeten. Ze willen misschien het beste uit hun kind halen. Echter als jouw kind je erop moet wijzen dat het ‘maar een spelletje’ is, moet er toch een lampje gaan branden? Geniet van het plezier dat je zoon of dochter heeft. Ze hebben al een coach.

De kinderen hoor ik daarentegen nooit klagen. Bovendien zou ik het van hen juist wel accepteren. Zij zitten midden in het vuur van de wedstrijd en zijn nog jong. Zie het toch als ontspanning en zoals SIRE zegt: laat maandag tot en met vrijdag op zaterdag thuis.

© Foto: iStockphoto

Er moest namelijk weer eens iemand verhuisd worden. En boy, mijn vriendinnen en ik zijn daar gewoon heel goed in. Dat komt doordat wij ons aan een paar simpele regels houden.

Nou Nynke, kom maar door met die regels:
Allereerst: we verhuizen geen nutteloze dingen. Je weet ook wel dat mensen eigenlijk gewoon eekhoorns zijn, die het liefst alles wat los en vast zit achter zich aan richting hun hol slepen, wat altijd resulteert in grote stapels dingen die je helemaal niet nodig hebt. Grootste boosdoeners in dezen: fotolijstjes, en, als frustrerend hoogtepunt: waxinelichtjeshouders.

Waxinelichtjeshouders zijn de nagel aan de doodskist van elke verhuizer, want het zijn er altijd teveel, en dikwijls zijn ze nog breekbaar ook. Wij sommeren onze vrienden daarom ook altijd om kritisch door hun spullen heen te gaan, want zodra we iets vinden wat geen nut meer heeft (bijvoorbeeld een witte broek met een poepachtige vlek erin, of een enorm overschot aan nachtkastjes), maken we er de rest van hun leven grappen over.

(Ik zou hier een bloemlezing kunnen geven van alle grappen die je kunt maken over een witte broek met een moeilijke vlek erin.)

Nou Nynke, je hebt vast nog meer goede tips
Ja hoor. Je moet bijvoorbeeld ook altijd alles in dozen doen. Ik vind: alles wat los verhuisd moet worden, mag in principe kapot gegooid worden. Afgelopen zaterdag verhuisden wij niet alleen goede vriendin A., maar ook haar vriendje R. met wie zij een huis heeft gehuurd. Vriendje R. presteerde het om al zijn spullen los in een verhuiswagen te gooien, waardoor wij hevig zuchtend tussen bus en huis heen en weer renden met in onze handen een mix van schaakborden, fitnessbenodigdheden en ondefinieerbare tutjes en frutjes. Frustrerend.

Okee, nog één tip
Haal overal een natte doek overheen. Schoon verhuizen is het fijnste wat er is. Vriendin A. had zich aan alle punten gehouden. Het was een verhuizing uit het boekje. En vandaar dat ik intens tevreden de bus in stond te laden. ‘Eigenlijk is verhuizen een soort sociale fitness’, zei G. toen we aan de lunch zaten. ‘Je zweet je dood, en tilt je de pleuris, maar het is eigenlijk heel gezellig’.

Kijk, dat zijn mijn meisjes. We hoeven er niet per se onze core business van te maken, maar er is weinig zo bevredigend als een soepele verhuizing. Het is dat er recentelijk al een fantastisch Verhuisboek is verschenen, maar anders had ik het nu gewoon geschreven.

CC Foto: erix!

Geheime wensen
Mijn jaloezie uit zich in een allergie voor hoge bergen en sneeuw. Ik kan het niet uitstaan dat er zoiets onvergetelijks en verslavends bestaat, wat ik als enige persoon op de hele wereld (zo voelt het) nog niet heb ervaren. Mijn jeuk slaat om in nieuwsgierige kriebels.
Net als die oude pop die kon plassen. Iets wat ik zogenaamd verschrikkelijk dom vond, maar stiekem wel op mijn verlanglijstje krabbelde.

Wintersport
Nu staat wintersport op mijn streng bewaakte to do list. En alsof zij mij daarboven hebben gehoord, heb ik een man aan de haak die vanaf zijn geboorte al op latten van de zwarte piste kruipt. En natuurlijk ga ik niet moeilijk doen over de jaarlijkse skivakantie met zijn familie, dat zou toch kinderachtig zijn…

Beginner
Maar wat nou als ik de enige persoon op deze aardbol ben die niet van wintersport houdt? Wat als ik niet eens overeind kan blijven in de witte vlokken? Laat staan naar beneden glijden van een berg.
Om te voorkomen dat iedereen de hele vakantie op mij staat te wachten en dat ik te veel (op)val, zal ik toch echt een paar lessen moeten nemen.

Maar wil ik een stoere snowboard chick zijn, of waag ik mij liever aan twee latten die ik over 10 jaar nog eens onder kan binden? Waarschijnlijk worden het de ski’s, want zo cool zal deze beginner niet zijn op een snowboard.

Wat zal ik trots zijn op mijn eerste pizzapunt, net als vroeger op het eerste plasje van mijn pop. Zal ik straks besmet zijn met het virus en jullie jeuk bezorgen met mijn kreet: ‘Volgend jaar zeker weer’?

© Foto: iStockphoto

Tientallen mensen hebben hun foto ingestuurd, uiteenlopend van Pink Ribbon Uggs tot een stap op de Chinese muur. Met dit filmpje zetten wij:

• Een stap in de goede richting voor beweging
• Een stap in de goede richting voor genezing
• Een stap in de goede richting voor Pink Ribbon!

Borstkankermaand is bijna ten einde, maar wij zetten het nog even voort door middel van dit filmpje. Iedereen bedankt voor de deelname aan deze actie!

Foto: Ingestuurd voor Pink Ribbon actie

Ik heb me nooit zo gevoeld, sterker nog sinds de hormonen hoogtij vieren heb ik me nog nooit zo vrouwelijk gevoeld. En de maandverband maffia die wil dat we allemaal vrolijk huppelend en naar bloemetjes ruikend onze vrouwelijkheid vieren mis ik ook geen moment.
Natuurlijk steekt het om te weten dat ik nooit zwanger zal worden. Dat ik nooit samen met mijn vriendinnen kan praten over hoe onze kinderen later samen in het huwelijksbootje zullen stappen. Maar ik geloof niet dat ik mezelf daarom minder vrouwelijk voel.

De eerste maanden
Ik weet wel dat er zat vrouwen zijn die het wel zo voelen. En de eerste maanden vroeg ik me heel erg af hoe anderen mij zagen, misschien was ik toch een tweederangs vrouw. Omdat ik zogenaamd een stuk vrouwelijkheid kwijt was.

En daarom ging ik op balletles. En waar ik de eerste paar maanden de gigantische spiegelmuur nog vermeed, probeer ik er nu goed in te kijken. Mezelf te zien. En me elke keer weer dezelfde vragen te stellen. Wie ben je, wat doe je, wat wil je. Is wat je ziet dan niet vrouwelijk?

Illusie
Dansen is toch voor iedereen? Niet alleen voor de sierlijke prima ballerina’s, maar ook voor de lompe propjes die het nog moeten leren. Bewust met je lichaam bezig zijn en je grenzen opnieuw leren kennen. Volgens mij bestaat er geen therapie die daar tegenop kan.

Overigens spat de illusie wel snel uit elkaar als er gesprongen moet worden. Want die ene borst vliegt zo hard in het rond dat hij me best eens knock-out zou kunnen slaan. En ook de rest gaat nog niet heel erg soepel. Een pirouette draaien is best lastig als je lichaam niet in balans is. Ik voel me vaak belachelijk, maar probeer het te negeren en gewoon door te gaan, beter te worden. Zo ga ik elke week de confrontatie met mezelf in de spiegel aan om de balans op te maken.

Foto: Still uit filmpje

Twitter ook altijd
Vorige week klaagde ik op Twitter dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer ging spinnen. Of men even een gebedje wilde doen om ervoor te zorgen dat ik niet halverwege dood van mijn fiets zou vallen. ‘Anders kom je toch gewoon met ons meefietsen’, was het antwoord van @Fietskoerier030.

Met Het Parool onder haar borstrok
Gewiekst als ik soms tracht te zijn, zei ik: ‘Neuh, ik kom wel voor jullie werken, dat lijkt me leuker’. Want stiekem lijkt fietskoerier zijn me echt geweldig. Al denk ik bij de term ‘fietskoerier’ nog altijd eerder aan een vrouw in een herfstige, lange jas die met kopie van Het Parool onder haar borstrok op haar fiets met houten banden ‘s nachts door het Friese land fietst op weg naar een boerderij oder etwas.

(Ik las vroeger alle WO II-verhalen die er maar waren. Het heeft nogal zijn sporen achtergelaten.)

Door de mand vallen
Binnen een paar minuten had ik een berichtje van de fietskoerier. Wanneer ik een dagje mee kwam fietsen. Dan kon ik zien hoe dat was, fietskoerieren. Ik blufte, zei ‘dinsdag?’ en voor dat ik het wist hadden we een date, en kon ik mij de rest van de week zorgen gaan maken of ik fietstechnisch niet gigantisch door de mand zou vallen.

Ik vervloekte mijn grote bek
Dat was gisteren dus. Weten jullie nog wat voor weer het gisteren was? Nederland verdween ‘s ochtends helemaal van de buienradarkaart omdat er allemaal regenwolken boven ons land hingen. En ik moest om acht uur bij Hoog Catharijne staan. Ik vervloekte mijn grote bek, en mijn onkunde om deze fietsrit te plannen op de ene dag in de week met apocalypserig snertweer.

Maar Pieter, de fietskoerier in kwestie, was opgetogen en had er zin in. Dus crosste ik achter hem aan, door de stromende regen. Op mijn Bianchi, met zijn dunne bandjes.

Lekker jagen
En nu denk ik altijd dat ik best goed kan fietsen. Best hard ook. Maar tegen fietskoeriers leg ik het dus keihard af. Want meine gute, die weten elk gaatje in het verkeer te pakken. Bij automobilisten zorgt dat natuurlijk voor schuddende vuisten en bijpassende verwensingen, maar ik kan jullie vertellen: om zelf eens zo door het verkeer te jagen, is best leuk. En dan hield Pieter het nog keurig.

Cursus stoepjesrijden
Waar hij vooral in uitblonk, was het stoepjesrijden. Achteloos een stoepje op springen met je fixed- gear fiets, dat ziet er gewoon stoer uit. Het ziet er een stuk minder stoer uit wanneer je dat op een racefiets probeert te doen. In ieder geval wanneer je gewoon niet zo’n geoefende stoepjesrijder bent. En dus knalde ik midden op het Domplein tegen de stoeprand, en viel met veel kabaal met fiets en al om. Genânt! Och Nynke, dacht ik bij mezelf, kan het dan nooit eens normaal? Zonder genante dingen? Nee dus.

Tong op wielerschoentjes
Inmiddels was ik al best wel moe. Ik zit wel vaker vier uur lang op de fiets, maar met al het verkeer, en Pieter die bij elk stoplicht bij mij weg schoot, waardoor ik als een briesend paard achter hem aan moest jagen, maakte dat mijn tong inmiddels al op mijn wielerschoentjes hing.

Cool kijken en alles
Maar los van de regen, de vermoeidheid, de val en het drukke verkeer, vond ik het zó kick om een keertje te doen! Ik voelde me de koningin van de weg, zigzaggend en cool kijkend, op weg naar welk industrieterrein dan ook, om wat dan ook af te leveren.

Dus nu wil ik ineens fietskoerier worden. Met een echte fixi en zo’n waterdichte tas, en dan lekker de hele dag door Utrecht fietsen en daar heel cool bij kijken. Wie weet komt het ooit zover. Als ze bij Fietskoerier Utrecht nog mensen nodig hebben. Vrij zal ik zijn, en cool, en zonder hartkloppingen zal ik door het verkeer roetsjen, op weg naar waar dan ook.

Met je Toyota in het Twentekanaal, dat wil niemand
Geen gezellige onderwerp, ik weet het. Maar altijd als ik langs een kanaal rijd, draai ik in mijn hoofd dat horrorscenario af.
Hoe ik in mijn onverwoestbare Toyotaatje zink in gitzwarte nattigheid. Denkend: ‘Hier lig ik dan, in het Twentekanaal of all rivers! Had ik die oranje lifehammer nu toch maar gekocht! Ik heb er zo vaak aan gedacht.’

Wacht toch maar niet tot je bent gezonken
Als ik al kan nadenken op zo’n moment. Want hoe zat het ook alweer? Moet je nu wél of juist niét wachten tot de auto gezonken is? Niet wachten dus, lees ik op de website www.eruitdoorderuit.nl. De site die met weinig woorden zegt: blijf rustig (jaja), handel snel (uhuh), sla je ruit aan gort (oké!) en verlaat de auto (juist). Simpel. Met daarbij een tekeningetje van een denkbeeldige atleet, die zichzelf even powerlift op de carrosserie.

Kalm blijven en snel handelen, altijd lastig
Ik voorzie daar een probleem. Ten eerste ben ik vast niet in staat om even de nagelvijl erbij te pakken en al peinzend de situatie te overzien. Het is heel onwaarschijnlijk dat ik vervolgens kordaat en kalm de nagelvijl inruil voor de veiligheidshamer (die ik dus echt ga aanschaffen). Als ik de ruit dan heb weggebikt en mijn polsen nat hebt gemaakt om aan de temperatuur van het water te wennen, ontstaat probleem 2. Pas ik wel door mijn autoruit? Dat moet ik echt eens ‘droog’ gaan oefenen op de parkeerplaats.

Lenig als Catwoman, slagvaardig als The Nanny
Dan nog een uitleg op de site die bij mij eerder meer paniek veroorzaakt dan geruststelling. Wat als je kinderen op de achterbank hebt zitten, of in mijn geval een hond? Eruitdoorderuit.nl heeft hiervoor ook een praktisch advies, waarbij ik me toch even achter de oren krab. Daar moet je minstens de skills van Catwoman en The Nanny (of Cesar the dogwhisperer) voor hebben.

Lees even mee:

“Als je in de auto zit met kleine kinderen, is dit een extra moeilijke situatie. De beste methode is om eerst een van de kinderen op het dak van de auto te zetten en vervolgens de andere uit de auto te bevrijden. De auto blijft over het algemeen nog even drijven.”

Als iets nog even drijft, hoe lang is dat even dan?
Zet je kinderen eerst even op dak?! Zeg, hoe lang is ‘nog even’ in relatie tot het woord drijven?En dingen die ‘over het algemeen’ blijven drijven, zinken vast als een baksteen naar de bodem. Dit is niet zo simpel als het lijkt, dat staat voor mij als een paal boven water. En van de stuurlui aan wal moet je het dan niet hebben als ik de tekst lees onder het kopje ‘Je ziet een auto te water’. Je redder moet aangelijnd het water in. En als jij al gezonken bent, gaat de redder in nood sporen zoeken aan de walkant. Succes. Ik ga gauw die hamer op de kop tikken.

CC foto: verzo.

De lijst der lijsten
Dus blink jij ergens in uit, heeft jouw buurvrouw een dijk van een stem, of ken jij een vrouwelijke Einstein?
Geef jezelf, de buurvrouw of een andere geniale vrouw nu op voor de bijpassende categorie (zakelijk, goed, showbizz, slim, stoer, creatief of aanstormend) door een mail te sturen naar viva400@viva.nl. Viva selecteert de 400 meest opvallende vrouwen en beloont hen met een plek in Viva400.

2010
Vorig jaar deelden de toppers van morgen hun ervaringen met elkaar tijdens het Viva400 diner. Zangeres Jenny Lane bracht deze avond ten gehore waarom zij in de lijst was opgenomen en schrijfster Jet Berkhout nam de Guhl Talent Award in ontvangst.

Nomineer nu!
Wil jij dit jaar in hun schoenen staan of weet jij iemand die het verdient? Stuur dan voor 30 september aanstaande een mail naar viva400@viva.nl met de naam, functie en leeftijd van de door jou genomineerde vrouw. Motiveer in deze mail ook aan welke prestatie zij deze nominatie heeft te danken.

Update: bedankt voor de vele e-mails, het insturen is niet meer mogelijk. Helaas kunnen we niet iedereen persoonlijk antwoorden en bedanken.

© Beeld: Viva

Erop of eronder
Aan het ontbijt spreken we nog één keer onze tactiek door en vangen we een glimp op van de professionals. We berekenen hoeveel langzamer wij zijn en wat onze eindtijd ongeveer zal zijn. We willen de loop eigenlijk binnen anderhalf uur uitlopen, maar zijn allemaal tevreden als we rennend over de finish gaan. Uit mijn rekensom blijkt dat ik er 1 uur en 40 minuten over zou moeten doen. De zenuwen borrelen op.

Klaar voor de start
Voordat we Amsterdam Centraal hebben bereikt zijn we helemaal doorweekt. Die honderd meter sprint naar de tram konden we bijna zwemmen. Als er een vrouw begint te gillen vanwege het onweer bedenken we ons dat dit wel eens het einde kon zijn van onze eerste Dam tot Damloop.

Gelukkig heeft het sinds we Centraal bereikt hebben niet meer geregend. We hebben nog niet eens gelopen en krijgen nu al een kick van alle mensen. Het zenuwengehalte stijgt met de minuut.

We banen ons een weg tussen de hekken naar ons startvak, er wordt afgeteld en de eerste mensen sprinten weg. Wij lopen rustig richting de startstreep en dan is het begonnen. Als losgelaten tijgers worden we ingehaald door mensen met eindeloze benen.

16 kilometers feest
Het tromgeroffel van een enthousiaste band galmt door de IJ-tunnel en het valt me alles mee. We hebben er al één kilometer opzitten, kijken elkaar aan en lachen: ‘nog maar 15 te gaan!’

En zo langzaam als die 11 kilometers twee weken geleden gingen, zo snel gingen die nu. Bandjes, DJ’s, vrouwen met pannen, mensen die mijn naam schreeuwen en tussen alle bloed zweet en tranen door gooide ik er zelfs even een wave uit.

De kinderen die mij drinken aanboden moest ik helaas ontwijken. Ik kwam er bij de eerste drinkpost al achter dat ik niet kan drinken en rennen tegelijk, en stoppen durfde ik niet.

1.29
De laatste 3 kilometers waren de zwaarste, maar ook de mooiste. Tijdens de laatste kilometer voelde ik me zelfs even Lornah Kiplagat. Een rijen dikke mensenmassa achter de hekken kijkt toe hoe ik richting de finish hol. Tussendoor vang ik een glimp op van mijn familie. En die laatste 100 meter? Die sprint ik nog wel even. Eindtijd: 1.29.

Wat was jouw eindtijd?

© Foto: privébezit

De oplossing
Dat is mijn eigen schuld en dus zit er maar 1 ding op: meer bewegen. En omdat het de afgelopen weken absoluut rukweer is geweest heb ik mijn verstofte hometrainer onder een berg wasgoed vandaan gegraven.

Fietsen maar
De eerste paar dagen was ik natuurlijk super gemotiveerd, elke dag zat ik netjes een uur op die fiets. Maar na een paar dagen kwamen de witte muren op me af. Zelfs mijn afleidingsmanoeuvre met de heren Van Nieuwkerk en Mulder op de laptop maakten geen verschil. De uren kropen voorbij. Gelukkig heb ik de ideale oplossing gevonden.
Ogen dicht en fietsen maar!

© Foto: privébezit

Voor het echie
Nu krimp ik langzaam tot een heel klein, onervaren hardloopstertje. Ik heb nooit meer dan 11 kilometer gelopen en als ik aan de IJ-tunnel denk krijg ik spontaan last van claustrofobische trekjes.

Vorige week viel er een dikke envelop op de mat gevuld met: het programmaboekje met de route (Waarop de IJ-tunnel meer weg heeft van een klimwand dan van een doorgang voor het dagelijkse verkeer), een chip om mijn tijd te registreren en mijn startnummer. Nu werd het wel heel serieus.

Oeps!
Toch plaatste ik even een foto van mijn nummer op Facebook, want trots ben ik wel. Maar of dit nou zo slim is geweest… De ene na de andere reactie stroomde binnen en maarliefst 27 mensen vinden mijn foto leuk. Oeps! Als ik Zaandam nu niet haal, ben ik wel een beetje te hard van stapel gelopen.

Finish
‘Met al die mensen langs de kant slepen je er wel doorheen’, ‘je hebt een goede conditie dus het komt wel goed’ en ‘die 16 kilometer hoef je maar één keer te lopen.’ De aanmoedigende woorden houd ik goed in mijn achterhoofd.
Opgeven is voor mij geen optie. Ik voel me verplicht naar jullie, mijn Facebookvrienden en mijn gezelschap, om die tien Engelse mijl te behalen.

Zie ik jullie bij de finish?

© Foto: Privébezit

Spice Girls-stadium
Nu lijkt het mij, gezien het uiterlijk van deze schoenen, niet een ‘moet hebben’ mode item voor in je collectie. Tenzij je het gooit op het feit dat de plateauzolen op hun retour zijn. Ik weet niet of ze lekkerder zitten dan de exemplaren uit het Spice Girls-tijdperk, maar het shape-up schoenenmerk claimt dat door deze varianten je billen, benen en buik getraind worden terwijl je wandelt!

Nagesynchroniseerde Amerikaan
Ik ben nog niet helemaal overtuigd. Dat komt of omdat er nog geen nagesynchroniseerde Amerikaan op mijn televisiescherm heeft beweerd dat de fitnesschoenen écht werken, en dat als ik ze nú bestel er ook nog eens een grátis zakje vetoplospillen bij krijg. Of het komt omdat ik de shape-ups vooral gezien heb bij vrouwen die zich op de schoenen naar een fastfoodketen manoeuvreerde, waarvan ik vermoed dat zij dat uitstapje meer dan eens per week doen. Twintig centimeter bil-liftende zool onder de voeten en een Bigtasty in het vuistje.

Wondermiddel
Ik ben wel benieuwd, zou het echt werken?  Is dit hét wondermiddel voor de vrouwelijke probleemzone? Het voelt als een déjà vu. Ik laat me dit keer niet zomaar inpalmen dus ik koop ze niet. Tenzij jij me vertelt dat de Spice Girls met een comeback tour komen.

Flickr.com

Sluiproute
Om mijn doel te bereiken moest ik een behoorlijk rondje lopen. Met dat laffe park achter mijn huis ging ik het niet meer redden. Maar waar ga je dan heen lopen… Woonwijken, drukke wegen en terrassen mijd ik standaard. Ik maak het nog net niet zo bont om in de stille nacht te gaan hardlopen.

Toeristische route
Uiteindelijk koos ik de route via de buitenkant van het dorp. Afgelegen dijkjes en uitgestorven fietspaden. De enige mensen die ik daar tegenkom zijn, net als ik, aan het zweten of op toeristische fietstocht.

Gezien het feit ik in een woonwijk woon ontkom ik er niet aan gespot te worden. Zo kreeg ik al tijdens het lopen een sms van een vriendin. Maar vanaf nu mag iedereen het weten, want ik heb ruim 10 kilometer gerend.

Tegenliggers
Naast mijn zorgen over de route kan ik me ook uren afvragen aan welke kant van de weg ik moet lopen. Het schijnt nogal vanzelfsprekend te zijn dat je tegen het verkeer in loopt.  Maar ik snap de theorie nog niet helemaal. Je voorkomt hiermee een kettingbotsing, want je houdt niemand op. Maar als er dan een tegenligger komt, moet hij dan om mij heen of moet ik dan aan de kant gaan? Ik dacht dat het wel zo netjes was als ik op mijn ‘eigen helft’ ging lopen, waardoor ik echter bijna op het stuur dook bij een peloton wielrenners. Oeps!

Gelukkig zetten ze tijdens de Dam tot Dam de straten voor me af. Geen tegenliggers en een duidelijke route.

© Foto: Getty Images

Matsen en houden van
Vorig jaar schreef ik over mijn intense relatie met fietsenmakers. Het is iets moois, de band die er automatisch is tussen mij en werkelijk alle fietsenmakers ter wereld. Ze matsen me, ze houden van me en verwennen me met nieuwe binnenbanden en massageolie kettingolie.

Maar zoals ik vorig jaar al schreef: meestal hoef ik geen verkering met een fietsenmaker, hoe handig mij dat soms ook lijkt. Behalve bij die ene hete fietsenmaker die ik had. Die vond ik wel het belonken waard. Daar schreef ik dus over, en later belandde dat stukje in aangepaste vorm ook in ons wielerboek.

Feestjurk aan: check
En toen vond ik dat ik de daad bij het woord moest gaan voegen. Een beetje ballen moest gaan tonen. En dus wikkelde ik het boek in een papiertje, trok ik een feestjurk aan en wandelde richting fietsenmaker. Daar overhandigde ik hem het cadeautje met de woorden ‘kijk maar even nou doei joe’, waarna ik over een kinderfiets struikelde en een rek regenjasjes meenam in mijn val.

Ik hoorde niks van mijn fietsenmaker. Waardoor ik toch even met zo’n gezicht rondliep: Maar al snel ging ik verder met mijn leven, en bedacht de handigste oplossing voor deze hele situatione: verhuizen en een andere fietsenmaker zoeken.

Aldus geschiedde. Maar toen moest ik laatst heel snel een nieuw batterijtje voor mijn fietscomputer hebben. Bij mijn nieuwe fietsenmaker duurt zoiets op zijn minst drie dagen, en word je gesommeerd om je op donderdagnacht om half drie te melden in de werkplaats, want dan heeft de fietsenmaker nog wel een gaatje.

(Voor wie denkt dat ik overdrijf: dit is dus echt niet overdreven. Die man houdt er bizarre openingstijden op na.)

Oorverdovend blozen
Ik ging dus maar naar mijn oude fietsenmaker, vurig hopend dat de Hete Knakker er niet zou zijn. Maar zoals dat gaat in romantische comedies: NATUURLIJK was hij er. En zo stonden wij een tijdje oorverdovend tegen elkaar te blozen.
Hij: ‘Hai waar is je Gazelle deze fiets ken ik nog niet goh hahaha’
Ik: ‘Ja dit is een nieuwe mooi hè alleen is de ketting nu een beetje smerig maar dan moet je ook niet de hele tijd door de blubs fietsen hè hahahaha’.

Dat ging zo een tijdje door, en het was ongemakkelijk. Helemaal toen de andere fietsenmakers in de winkel zich ermee begonnen te bemoeien. Of ik niet dat meisje. Van dat boekje. Die ene. Of ik dat niet was. Dus ik griste een batterijtje mee, bedankte netjes voor alles en zette het daarna op een fietsen.

Don’t shit
Lang verhaal kort. Zoals men in Amerika zegt: don’t shit were you eat, zou ik willen zeggen: don’t shit were they repareer your binnenband. Want echt, je leven wordt er behoorlijk ongemakkelijk en ingewikkeld door.

CC Foto: Mr. Michael Phams

Ik heb ook ooit verwoede pogingen gedaan mijn trouwe viervoeter trucjes te leren: zinloos. Ik wacht op de dag dat hij op commando van de bank afkomt. Al zal ik hem het toilet doortrekken besparen.

Het keurmerk
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Hoe zit dat met Humberto Tan?

Wie?
Geboren in Paramaribo, maar opgegroeid in Nederland met zijn zus en 2 broers. De 45-jarige presentator begon ooit als redacteur, en later ook presentator, bij AVRO. Of dit na zijn rechtenstudie nou een bewuste keuze was of niet, he did it! Zijn knappe kop deed het goed bij Studio Sport en later bij Talpa. Tegenwoordig laat hij zijn gezicht zien bij RTL en Eredivisie Live, en is zijn stem te horen op de radio.

Plussen
+   Een plus puntje voor zijn aantrekkelijkheid: in ‘99 werd hij verkozen tot best geklede Nederlander. Vorig jaar werd hij zelfs genomineerd als best geklede Nederlander van de afgelopen twintig jaar. En dat terwijl hij naar eigen zeggen dagelijks maar acht minuten besteedt aan zijn ochtendritueel!
+   Hij heeft zijn eigen kledinglijn, presenteert het ochtendprogramma ‘On the Move’ op BNR Nieuwsradio, is televisiepresentator en heeft ook nog een aantal boeken op zijn naam staan. Is zijn levensmotto toevallig: “Humberto Tan, de man die alles kan?”
+   Humberto weet zich goed staande te houden na al het leed dat hem is overkomen. Hij groeide op zonder vader. Heeft zijn twee broers verloren: Steve stierf aan de gevolgen van een hersentumor en Patrice overleed aan de gevolgen van aids. En zeven jaar geleden verloor hij ook nog zijn moeder, zij overleed aan een hartaanval.

Minnen
-    Je mag dan wel goed gekleed gaan en je stijl door middel van je eigen kledinglijn met de bevolking willen delen, maar als je 100 euro voor een aubergine kimono vraagt, is het wel iets te hoog naar je kale bolletje gestegen!
-    Zijn passie voor billen reikt zo ver dat hij zijn nieuwe hond, waar hij overigens helemaal voor naar Zweden reisde, de naam ‘Billie’ heeft meegegeven. Gevalletje billenbezetenheid?
-    Sinds kort is hij het het nieuwe gezicht van Gillette. David Beckham en Tiger Woods waren hem al voor. Beiden staan bekend om hun buitenechtelijk escapades, zou Humberto ook wel eens van meerdere walletjes eten of is er geen haar op zijn hoofd die daar aan denkt?

Eindoordeel
De stemmen zijn geteld, 66% van de Viva-vrouwen loopt warm voor Humberto Tan. Dit manusje van alles kan nu ook nog het Viva’s Echte Mannen Keurmerk toevoegen aan zijn cv. Welkom in de echte mannen wereld, Humberto!

Ben je het hier totaal niet mee eens? Heb je nog wat toe te voegen? Of heb je nog een suggestie voor een leuke man? Laat dan een reactie achter!

© Foto: Still uit filmpje

Smoesjeskoningin
Deze smoesjeskoningin heeft zich de afgelopen week schuldig gemaakt aan de gehele top 3. En op dit moment betrap ik mezelf weer op overduidelijk, ontwijkend gedrag door in de derde persoon te schrijven.

In een eerder blog schreef ik dat ik weer vol goede moed was begonnen aan mijn training voor de Dam tot Damloop. Ja, want ik had wel één keer hard gelopen. Ik heb het lichtelijk onderschat en serieus, het voelt alsof ik mijn contract met jullie heb verbroken.

Gefaald
Mijn nieuwe doel, 10 kilometer, heb ik niet behaald. In ieder geval niet op korte termijn. Als ik eindelijk een dagdeel vrij was, had ik wel wat rust verdiend. Rust is trouwens ook heel belangrijk voor langeafstandslopers…
 
Toch kon ik wel een gaatje vinden om een bezoek te brengen aan een plaatselijke feestdag; weerhield de regen mij niet van een avond stappen met vriendinnen; en was ik 4 keer in de week aan het handballen.
Ondertussen heb ik regelmatig paniekaanvallen en nachtmerries, want hoe ga ik die 16(,1!) kilometer overleven?

Waarschuwing
Eigenwijs genoeg kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om mijn startbewijs over te dragen aan een ander. Deze held gaat dan zeker met mijn eer strijken. Ik geef mezelf het voordeel van de twijfel. Opgeven is niet mijn ding. Ik kan maar beter gaan trainen anders word ik bruut afgestraft met chronische spierpijn en een zuurstofgebrek.

Het is afgelopen met de smoesjes. Bij deze teken ik voor die 10 kilometer. Erewoord!

© Foto: Getty Images

Zonnebank
Ik ruik de zee. De golven ruisen. Het is een rustgevend geluid dat ik herken van onze zonnebank. Die heeft een stand die je helpt bij het ontspannen. We zijn hier echter niet om tot rust te komen. We gaan ruim twintig kilometer lopen in noordelijke richting met als eindbestemming Scheveningen. Het water trekt zich langzaam terug en het laat een nat plateau achter waar wij prima op kunnen wandelen. Het loopt comfortabeler dan mul zand, ook al zakken onze loopschoenen nog wel weg in de zuigende modder.

We vertrekken bij zonsondergang, maar romantisch genieten van de ondergaande zon is er niet bij. Wij zetten de pas er goed in. Trouwens, er valt geen zon te bekennen, die bevindt zich achter een wolkenband die laag boven de horizon hangt. Toch weerhoudt dat een aantal koppeltjes er niet van om elkaars warmte op te zoeken op de grens van water en land, met hun blote enkels in de branding.

Zwarte vlammen
Wanneer de zon genoeg van zijn licht heeft meegenomen naar de wereld achter de horizon, kleurt het zand zwart. Het vliedende water weerspiegelt de hemel en overal ontstaan kleine poeltjes van donkerblauw licht, omgeven door zwarte vlekken die aan vlammen doen denken: dat is het strand dat steeds meer van het licht verteert. Boven ons durven de grootste sterren zich al te laten zien, de kleintjes volgen later. De mensen die voor mij lopen zijn wandelende schaduwen. Er lopen ook mensen dicht naast me. Ik zie ze niet, maar hoor ze praten. De zichtbare wereld is een cocon die zich langzaam om mij heen sluit. En wanneer de nacht bezit heeft genomen van het strand, is er plotseling vuurwerk.

Het vuurwerk is van het 32e Internationale Vuurwerkfestival Scheveningen. De oplichtende vuurpijlen markeren onze eindbestemming. Het is alsof ze te vroeg zijn begonnen met het vieren van onze aankomst. En er is muziek. In de strandtenten is het feest. Lampen in allerlei kleuren lokken jongeren. Er zijn kampvuren met groepjes jeugd er omheen. Wij zijn veel dichter bij het water dan bij het vuur, maar ik ruik het verbrande hout. Wij kijken toe vanuit het onzichtbare duister van de kustlijn. Niemand ziet ons. Wij zien alles.

Nachtleven
Middernacht laat lang op zich wachten. De tijd gaat langzaam, of wij gaan snel. Voordat de zaterdag zich gewonnen geeft aan de zondag, zitten wij op een derde van de wandeling. Maar wanneer de uurtjes klein worden, lijkt de tijd sneller te verstrijken. Dat de nacht die een volwassen mens slapend doorbrengt heel kort is, besef je pas wanneer je een keer wakker blijft. Het wordt al snel half drie, vier uur. Wanneer ik op mijn horloge kijk zie ik tijden die ik associeer met de middag. Ik hoor op bed te liggen en verbaas mij erover hoeveel leven er is op het strand.

Wanneer we Scheveningen bereiken verlaten groepjes aangeschoten jongeren het strand. Wij lopen met ze mee. Onze bergschoenen zien er maar lomp uit naast de pumps die op handen worden gedragen. De kortgerokte meisjes ploegen met hun blote voeten door het zand. Om onze aankomst te vieren is er dan toch nog vuurwerk, al komt het pas wanneer we al op weg zijn naar huis. Vanuit de auto zien we de lucht paars kleuren en dan donkerblauw. Een enorme vuurbal stijgt op boven de horizon om de dag af te trappen. En wanneer de wereld weer zichtbaar is, maken wij ons onzichtbaar en ik slaap alsof ik net vierentwintig uur wakker ben geweest.

CC foto: ** Maurice **

Eenzaam
Met mijn conditie is niets mis. Maar als teamspeler hik ik het meest aan tegen de eenzame sleur. Samen lopen is eigenlijk geen optie, want twee zinnen en tien meter verder loop ik al te hijgen als een hitsige hond.
Mijn nieuwe vrienden zijn mijn hardloopschoenen. Niet moeders mooiste, maar echt een verademing. Op deze schoenen lijk ik tien kilo lichter. Misschien heeft dat space-uiterlijk van mijn loopschoenen toch een nuttig effect.

Loodzware benen
Maar uiteindelijk komt er altijd een moment dat je weer terug op aarde komt en je in gevecht raakt met de zwaartekracht. Loodzware benen, terwijl mijn hoofd al aan het einde van de straat is. Waar ben ik mee bezig?
Dan denk ik aan alle euro’s die ik heb neergeteld voor nieuwe hardloopschoenen. Aan de finish in Zaandam. Aan al die calorieën die ik kwijt ga raken en aan dat strakke hardloopbuikje. Aan de voldoening. Hoe trots mag ik zijn als ik die zestien kilometer uitloop? Met deze gedachtes sleep ik mezelf over het ‘dode punt’ en loop ik weer een kilometer extra.

Excuses
Ik moet hier wel even bij vermelden dat lopen zonder muziek voor mij geen optie is. Opzwepende nummers geven mij een energieboost. Aan het einde van de rit luister ik trots naar Lance Armstrong, die mij via mijn iPhone motiveert: ‘congratulations you have reached your goal of 5 km.’
Op mijn hoogtepunt liep ik acht kilometer en met mijn vriendinnen maakte ik zelfs de deal dat we op vakantie ook zouden trainen. Maar toen ik mijn koffer in ging pakken, nam ik toch liever een paar extra hakken mee dan mijn lompe sportschoenen. Ik was op de helft toen ik opgaf: last van mijn knie en tijd te kort. Of waren dit slappe excuses?

Afgelopen weekend heb ik mijn stoute schoenen weer uit de kast gehaald: 7,3 kilometer. De spoedcursus is van start. Mijn volgende doel is: 10 kilometer.

© Foto: Getty Images

Het ging om een fietsprogramma op RTL 4. De presentator zou een aflevering door Friesland fietsen, en nou zocht de productie nog een Bekende Nederlander om met hem mee te trappen. En toen dachten ze aan mij.

De andere Bekende Nederlanders
De vorige zin impliceert al de volgende twee dingen: 1. RTL heeft waarschijnlijk al toute bekend Friesland gebeld, maar Syb van der Ploeg, Monique Sluijter en Zanger Rinus durven waarschijnlijk niet op een racefiets en 2. Als het mensen goed uitkomt, kunnen ze je zo bestempelen als BN’er, ook al is daar geen duidelijke aanleiding toe.

Drie dreinende kinderen
Maar goed, ik zou al in Friesland zijn, plus ik ben een sucker voor publiciteit, dus ik wilde wel meewerken. Ook omdat het ging om Go Cycling, wat een soort Campinglife is, maar dan met fietsen. En de trouwe lezer weet dat ik een onbegrensde liefde heb voor het tv-programma Campinglife.

Ik dacht: dichter bij Campinglife ga ik nooit komen. Tenzij ik as soon as possible een licht-burgerlijke echtgenoot op de kop tik, om daarmee drie dreinende kinderen te verwekken. Maar goed, die optie is niet een realistische, dus dan maar zo.

Met Tonnie op de fiets
De presentator van dienst was Eric, die mijn generatie vooral kent van Idols of anders van Being Tonnie de Vries in Onderweg naar Morgen. De producent had ook gevraagd of een vriend van hem ook mee wilde fietsen. En die vriend had zijn vader meegenomen.

En zo fietsten wij zondagochtend door Noord-Friesland. En dat ging ongeveer zo: fiets maar langs de camera – ja goed – draai maar om – fiets maar weer langs de camera – ja goed zo – draai maar om – fiets maar weer langs de camera. En dat dan ad infinitum.

Wat valt hier te beleven?
Ondertussen deden we koddige gesprekjes, over ons boek en over fietsen in het algemeen. En het was heel gezellig. En die Eric is waarlijk een aardige man. Onze laatste stukjes draaiden we in het dorpje Hijum, alweer twee mondige vrouwen al even verhaal kwamen halen. ‘Ja nou sie wij sien jullie hier so besig, en wij dachten wat valt hier te beleven? En sie, mijn man schrijft voor de dorpskrant, dus nu vraag ik: wat is hier aan de hand en waar sijn jullie van?’

Op tv in je wielerkleren huuuu
Ik vond het allemaal hartstikke vermakelijk, maar het lachen zal me over driekwart jaar wel vergaan. Want maart 2012 is dit alles op tv, en ik weet nu al dat ik dan met mijn handen voor mijn ogen voor het plasmascherm zal zitten. En elke keer dat ik tussen mijn vingers door durf te kijken, zal ik schreeuwen. ‘HOU JE BUIK IN!!’

Want op tv komen is erg, maar op tv komen in je wielerkleren, is zo ongeveer het ergste wat er is. Maar goed, alles voor de publiciteit hè. Zodra het op tv is, geef ik een gil. Kunnen jullie ook eens lachen.

De krakkemikkige keukenradio
Als ik in de zomer bij mijn ouders ben, zit ik het liefst de hele dag bij mijn moeders krakkemikkige keukenradio. Die staat standaard op Omrop Fryslân. De rest van het jaar besteed ik eerlijk gezegd weinig aandacht aan de omroep. Maar zomers is mijn vakantiegevoel niet compleet zonder 92.2 FM.

Lekker klaverjassen
Dat komt doordat heel Friesland dan uit de winterslaap rolt. Althans, zo lijkt het. Soms lijkt het wel alsof er ‘s winters geen kont te doen is, terwijl ik wéét dat in Friesland men de hele winter lang zichzelf een slag in de rondte klaverjast, biljart en fanfaret.

Maar daar hoor je niemand over; tenminste, niet op de radio. Het lijkt wel of men qua activiteiten alles in drie zomerweken wil proppen. Je hebt het kaatsseizoen, het skutsjesilen en tal van paardensportwedstrijden. En Omrop Fryslân doet overal verslag van.

Slome folkloredingetjes
Dit zorgt voor enerverende radio-uitzendingen. De presentatrice in de studio schakelt van verslaggever naar verslaggever, die allemaal zo hysterisch hun verslag doen, dat het lijkt alsof ze allemaal om het hardst willen bewijzen dat hun sport het allergaafst is, en die andere sporten maar slome folkloredingetjes zijn.

Deemoedig dobberen
Vooral bij het Skutsjesilen kunnen ze er wat van. Skutsjesilen is namelijk niet echt de meest spectaculaire zeilvariatie. Als je er vanaf de kant naar kijkt, lijkt het soms alsof de schepen compleet stil liggen, wat ook regelmatig het geval is bij totaal gebrek aan wind.

Maar Klaas, de verslaggever van het Skutsjesilen, praat erover alsof de toekomst van de provincie afhangt van de zeilwedstrijd. Alsof hij in de loopgraven ligt om een bloedige veldslag te verslaan. En ondertussen dobberen deemoedig de boten wat heen en weer. Trekken de toeschouwers op de wal nog een biertje open.

Domme paardennamen
Combineer dit met een verslaggever die op het Concours Hippique in Buitenpost non-stop domme paardennamen op loopt te noemen, en wat kaatsverslaggevers die de spanning van de wedstrijd over proberen te brengen op ons radioliefhebbers, en je begrijpt dat de radioluisteraar de dag van zijn leven heeft.

En dat drie weken lang. Wat een weelde. Was het altijd maar zomer in Friesland.

CC Foto: aloxe

Kleding, kapsels en konten
Zelf kan ik regelmatig op een luie zondag neerploffen naast mijn vriendlief of vader om eens de moeite te nemen een wedstrijd te kijken. Door mijn roze bril vallen vooral dingen op als: kapsels, kleding en konten. Het stadion verandert in een drukbezochte mannenshow met in het centrum de grootste (groene) catwalk ooit. Op het moment zijn de strakke shirts weer helemaal terug, waardoor de sixpacks als grassprieten uit de grond schieten. Niet vervelend.

De voetbalkont
Maar dat getrainde lichaam heeft, naar mijn mening, één nadeel: ‘dé voetbalkont’. Een achterwerk dat door een massa van spieren bij elkaar wordt gehouden en soms meer weg heeft van een ingegroeide voetbal dan een onderdeel van het mannenlichaam. Gelukkig hebben we drie wissels.

Smullen
Vanaf dit weekend gaan de mannen zich weer in het zweet werken voor ons, dames. De uitslovers gaan hopelijk weer een hoop gele kaarten binnen halen voor het promoten van hun torso. Ik verplicht jullie niet om uren langs de lijn te spenderen; en in de Spaanse of Italiaanse competitie lopen misschien meer kanjers rond. Maar onze Nederlandse competitie krijgt van mij toch een ster. Rijk aan heerlijke Hollandse hapjes en fijne wereldgerechten. Eet smakelijk!

Menukaart
Nacer Chadli
Deze jongeman, bereid in de Marokkaanse keuken, kan direct worden opgenomen in de Spaanse of Italiaanse selectie. En wat een lichaam.

Simon Poulsen
Pas op! Hij betovert je met zijn puppyogen.

Brett Holman
Weten we zeker dat dit een voetballer is met Australische roots? Als surfer zou hij het ook goed doen.

Dani Fernández Artola
Wannabe Wentworth Miller.

Theo Janssen
Man met ballen.

Kees Kwakman
Gezellige knaap. Familie van Nick of Simon?

Santi Kolk
Deze speler zit helemaal in zijn rol, een goede auditie voor een zwijmelsoap.

© Beeld: Getty Images

Wat was dat keurmerk ook alweer?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Door een strenge jury wordt er onderscheid gemaakt tussen doetjes en échte mannen.  Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zal het Mark Tuitert lukken om positief uit de vleeskeuring te komen?

Wie?
Markt Tuitert wie kent hem niet!? Hij is de 31-jarige, Nederlandse  langebaanschaatser die vorig jaar Olympisch goud won op de 1500 meter in Vancouver. En als klap op de vuurpijl ook nog eens Sportman van het Jaar werd. Misschien kan hij er vanaf vandaag nog een titel aan toevoegen als hij het befaamde Viva’s Echte Mannen Keurmerk in de wacht weet te slepen.

Plussen
+ Mark is niet alleen behendig op ijzers, hij kan ook goed gitaar spelen. Wat is er nou bevredigender dan een geknielde man die, met een rode roos tussen zijn lippen geklemd,  een serenade voor je houdt? Klein detail, Mark is meer van het zwaardere werk. Een headbangende Mark Tuitert onder je slaapkamerraam: ook romantisch.
+ Achter de harde sportmentaliteit gaat ook een zachte kant schuil. Afgelopen zaterdag is de ooievaar langs geweest en deze bracht Mark en zijn vrouw Helen van Goozen een kern gezond dochtertje, dat zij Anna hebben genoemd. De trotse papa zegt op Twitter verliefd te zijn op zijn Anna.
+ Mark Tuitert is een echte sportman. Niet alleen strak in het pak, maar ook onweerstaanbaar uit het pak!

Minnen
- Mark is benaderbaar, maar moet je dan echt alles op tafel gooien? In zijn biografie maakt hij een groot deel van zijn privéleven openbaar, inclusief liefdesleven en scheiding van zijn altijd ruziënde ouders.
- Dus Mark, als we het goed begrijpen ben je schaatser, schrijver,  muzikant en ook nog acteur? Multitalent of niet, de volgende keer kun je beter blijven figureren op de schaatsbaan in een sportuitzending van de NOS en het acteren aan de professional overlaten. (zie hier zijn acteerwerk in de Kinderbueno-reclame)
- Hebben Mark Tuitert en Justin Bieber nou dezelfde haardos?

Eindoordeel
Mark, gefeliciteerd: met 68% van de stemmen heb jij het Viva’s Echte Mannen Keurmerk gewonnen! We zullen het Wilhelmus hier voor je draaien, ga jij dan in gedachten op het erepodium staan? De bloemen en de drie kussen van een mooie vrouw zijn af te halen op de Viva-redactie.

Ben jij het totaal niet met het eindoordeel eens? Of heb je nog aanvullingen? Vertel het ons in een reactie!

Laat ons weten wie jij graag zou willen terugzien in Viva’s Echte Mannen Keurmerk!

© Beeld: still uit filmpje

Een gewoonte van velen is vlak voor de vakantie halsoverkop beginnen met crashen om de vetklodders te lijf te gaan. Ook ik doe ieder jaar tevergeefs een poging.

Hoelahoepoefeningen
Desalniettemin ga ik er dit seizoen weer voor. De crashdiëten gaan echter overboord, want ik ga me meer op sport richten! Enig voorwerk heb ik al verricht, weliswaar hoelahoepoefeningen op de WII-Balanceboard, maar dat schaar ik ook onder sport. Topsport zelfs.

Wapperende kipfiletjes
Ik heb kritisch overwogen wat voor sport ik dan moet gaan doen, of beter, welke ik aankan. Met een teamsport wil ik niet beginnen, omdat ik conditioneel op schildpaddenstand sta. Fitness lijkt me ook niets. Sta ik tussen de tanktops van bonkige anabolen mijn wapperende kipfiletjes en bibberende blubberbillen aan te spannen. De mannen vinden zichzelf geweldig, ik denk alleen maar bij mezelf: ‘en als ik zo doe?’.

Frisse moed
Ik ga me niet in het zweet werken in teamvorm of in een fitnessschool, maar ik ga hardlopen! Joggen met mijn nieuwe vriendin: Evy Gruyaert, de voice-over van het mp3-bestand Sportland Start to run. Deze Vlaamse moeke heeft mij beloofd dat ik over een aantal weken vijf kilometer kan rennen, maar de straat uit zou de eerste mijlpaal in mijn leven worden.
Eerder klikte het niet tussen mij en Sonja B. en ook met dr. Frank heb ik al meerdere keren gebroken. Maar Evy: we gaan er met frisse moed voor. Dik voor elkaar!

Foto: Gettyimages

Wat was dat keurmerk ook alweer?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou het Wesley Sneijder lukken om te voldoen aan al deze strenge eisen?

Wie?
Wesley Sneijder (27) geldt als één van de begaafdste voetballers van Europa. Zo voetbalt hij bij Internazionale en het Nederlands elftal. Hij heeft een relatie met Nederlands presentatrice en actrice Yolanthe Cabau van Kasbergen.

Plussen
+  Wesley is een betrouwbaar type, iedereen mag immers weten dat hij alles over heeft voor zijn voetbalvrouw Yolanthe. Hij heeft zelfs recent een tatoeage van het gezicht van zijn liefje op zijn buik laten zetten. Als je beweert dat het Jomanda is, geloven we het ook, maar dat terzijde.
+ Wesley is sinds vorig jaar ambassadeur van Stop Kindermisbruik; sterk en daadkrachtig komt hij op voor kinderen in de prostitutie.
+ Hij heeft absoluut humor en zelfspot. Aangezien Wesley een ondermaatse lengte van 1 meter 70 heeft, werd hij al snel geassocieerd met zijn Belgische naamgenoot: Kabouter Wesley. De voetballer zag daar de humor wel van in en speelt daarom mee in een Comedycentral campagne over de Kabouter-cartoon.

Minnen
- In de strijd tegen inhammen heeft de ijdele Wesley een haartransplantatie laten doen, sindsdien hoort hij bij de pruikenclub van Gerard Joling en Frans Bauer, dat is natuurlijk allesbehalve het boegbeeld van mannelijkheid.
- Zacht op de juiste momenten? Wesley lijkt wel een zachtgekookt ei! Zo betaalde hij zes miljoen euro voor de scheiding met Ramona, en nog eens 1,6 miljoen euro voor een nieuw huwelijk met Yolanthe. De een koopt er een enorme villa van, de ander een peperduur liefdesleven.
-  Het pak dat Wesley droeg tijdens de bruiloft heeft ruim tienduizend euro gekost. Wie heeft er nou tienduizend euro over voor een smurfblauw Komo-kostuum?

Eindoordeel
Wesley Sneijder heeft het keurmerk helaas niet kunnen bemachtigen. Slechts 11% vindt hem een echte man en dat betekent dat Wesley het absolute dieptepunt is in de geschiedenis van het Mannen Keurmerk. Jammer Wesley! Ben jij het totaal niet met het eindoordeel eens? Of heb je nog aanvullingen? Vertel het ons in een reactie!

Laat ons weten wie jij graag zou willen terugzien in Viva’s Echte Mannen Keurmerk!

©Foto: still uit filmpje

Mutsaerts
Ene Mutsaerts heeft mij afgelopen zondag een beurt gegeven. In zijn artikel op Geen Stijl laat hij weten niet te kunnen wennen aan de huidige verdeling tussen mannen en vrouwen. Zo schrijft hij:

“Schrijnende column vandaag op Viva.nl. Een zekere KellyvH (20, rommelkont) gooit alle anders zo rijkelijk aanwezige stijlmopjes en ludieke kwinkslagen overboord en publiceert een aards zuur, dieptreurig jankstuk met als thema: ik word nooit meer geneukt. En dat komt aan hoor. Want het is alweer even geleden dat een vrouw in deze tijden van powerfeminisme en ‘ik bepaal zelf wel wanneer ik de afwas doe’ zo onbeschaamd huilie huilie deed om… het televisiegedrag van haar mannie. Echt wel! De vriend van Kel kijkt namelijk al weken naar die lekker gekke kale tukker van Tour du Jour, en daardoor heeft hij nauwelijks nog tijd om zijn wijffie af en toe eens een veeg te geven.”

Aandachtsbom
Onder het artikel zijn inmiddels bijna 400 reacties geplaatst. Het heeft mij vijftig nieuwe Twitter-followers opgeleverd, tientallen vriendschapsverzoeken op Facebook en maar liefst vijf privéberichten op Hyves, waarin mij een plezierige nacht (met happy-ending) wordt aangeboden. Een aandachtsbom, waar ik spontaan opgewonden van word.

Bij deze bedank ik Geen Stijl en in het bijzonder Mutsaerts. De natte droom van een columniste is zojuist uitgekomen.

Lees hier de blog ‘Beeldbuisbelemmering’ waarover Mutsaerts heeft geschreven.

Foto: Getty Images

Kwijlbekken
Terwijl wij liever naar de liefdesperikelen van Rick en Charlie in GTST kijken of kwijlbekken bij McDreamy in Grey’s, bedenken de mannen wel weer iets anders waar ze urenlang, wat zeg ik dagenlang, voor vastgenageld op de bank moeten zitten.
Is er geen voetbal dan kijkt hij wel schaatsen, is dat er niet dan kijkt hij darten. Als de avond geen darten biedt, kijkt hij nog liever naar boerengolf, jeu de boules of klootschieten dan dat hij de afstandsbediening moet afstaan.

Zwijmel-tv
Als de mannen zich nou iets meer richten op Tour d’Amour dan op Tour du Jour of op Tour de Romance in plaats van de Tour de France, zullen wij vrouwen misschien minder behoefte hebben aan ‘zwijmel-tv’.
Of als de mannen nu eens meer tijd besteden aan sport beoefenen dan aan sport kijken, hoeven wij ons heil niet meer te zoeken in de opwindende looks van Patrick Dempsey oftewel McDreamy. En dan zijn wij best bereid die zapmachine, bij tijd en wijle, af te staan.

© Beeld: Gettyimages

Helse kilometers
Tijdens die oneindige stoet was het gebruikelijk om een drie uur durende medley te zingen. Een medley van: heksen boven op bergen, tantes uit Marokko en potjes vet op tafel. Vulkanische blaren en brandende schuurplekken nam ik op de koop toe . En dan die helse kilometers voor slechts een medaille, een bos slappe zonnebloemen en een zak snoep. Snoep kon je sowieso niet meer verteren, want je had tijdens het lopen je al regelmatig volgepropt met zoetigheden. Aan het einde van de gewandelde kilometers was mijn buikomvang dus alsnog toegenomen, evenals het toegenomen aantal gaatjes in mijn melkgebit.

Moedernatuur-toilet
De kilometers waren overigens voor mij dubbel zo hels, omdat ik wist dat ik onderweg nergens kon plassen. En als overenthousiast kind moet je echt iedere kilometer kan ik je vertellen. Dan moest je samen met een zogeheten hulpmoeder hand in hand de stoet uit en gebruik maken van het moedernatuur-toilet. En dat moest natuurlijk wel een beetje rap gebeuren anders raakte je de rest kwijt. Wat resulteerde in soppende bergschoenen en een hamsterachtig luchtje.

Hulpmoeders
Als ik nu naar zo’n optocht kijk, zie ik hoe vervelend die kinderen zijn, maar nog erger die akelige hulpmoeders: “Je-re-my nou hou je op, ik tel tot drie, 1-2-….”. Diezelfde moeders dragen stappentellers, Nordic-stokken, zweetbandjes, te krappe joggingpakken of afgeritste Crocodile Dundee-broeken. Nog meer attributen dan menig sportvrouw schaffen ze voor die vier dagen aan, alhoewel een sportbeha dan weer niet vanzelfsprekend lijkt.
Het was vroeger voor mij een groot feest, maar bij nader inzien een verschrikkelijke happening. Ik heb respect voor de mensen die het wel aandurven, respect voor al die hulpmoeders.

© foto:  GettyImages

Ik zie mezelf al helemaal staan daar, naast Martin en zijn walgelijke gebreide truien. Ik roep een kort commando en mijn hond doet alles wat ik wil. Uiteraard is mijn hond de beste van het hele programma en hij gaat een glansrijke televisiecarrière tegemoet.

Helaas zal dit in het echt toch een tikkeltje moeizamer gaan, hoewel ik best een slimme hond heb. Voor zitten, pootjes geven en doodliggen draait hij zijn hand poot niet om. Apporteren vindt hij ook leuk, alleen jammer dat hij de stok dan niet meer terug wil geven. Dat kunnen we natuurlijk niet hebben op tv.

Ik wil die beker!
Hij vindt het in ieder geval erg leuk om nieuwe dingen te leren, dus wie weet krijg ik het ooit voor elkaar. Ik had al bedacht dat ik graag met hem op behendigheidstraining wil en nu heb ik dus nog een doel ook. En dat doel is die felbegeerde beker te winnen! Ik moet dus een beetje gaan opschieten!

Ik wacht nog een jaartje en dan zijn we helemaal klaar voor die tv-carrière. Dus mocht je tegen die tijd een fantastisch slimme hond zien en een totaal beheerst baasje, dan ben ik het.

© Beeld: Getty Images

Als laatste gekozen, als eerste weer buiten
Al zo lang ik me kan herinneren heb ik ruzie met ballen, sticks, netten, bokken en rackets. Ik heb sport nooit leuk gevonden. Tijdens gymlessen werd ik pas als laatste gekozen en stond als eerste weer buiten met mijn linnen gymtasje onder mijn arm.

Teamsporten vind ik het ergst. De ultieme nachtmerrie: teamsporten waar een bal bij betrokken is. De paniek die ik voel als ik per ongeluk een bal toegespeeld krijg, en iedereen om me heen verwacht dat ik die door het netje gooi slash terug sla slash weg schop. Die paniek maakt dat ik met dichtgeknepen ogen en opeengeklemde kaken de verkeerde kant op ren, mijn sportattribuut loslaat of keihard in de lucht sta te schoppen.

Balgevoel zit in het bloed
Ik heb geen idee waar ik mijn kneuzengenen vandaan heb. Ik kom uit een tennisfamilie. Mijn opa’s en oma’s tennissen, mijn ouders, broertjes en ooms en tantes ook. Balgevoel zit in het bloed, zou je denken. Maar ik kan nog geen skippybal raak slaan.

Verplicht sporten
Omdat ik toch altijd het gevoel had dat sporten soort van moet, heb ik in de afgelopen jaren toch geprobeerd een beetje actief te zijn. Ik heb een paar jaar ingeschreven gestaan bij een sportschool. Ik heb drie keer een rondje om het huizenblok gejogd en ik heb skeelers gekocht. Na jaren geforceerd zweten heb ik me erbij neergelegd. Ik ben geen sporter.

Ik hoef van mezelf niet meer half bewusteloos tegen een boom naar adem te happen, terwijl ik met een stokje de hondenkak uit het profiel van mijn nieuwe hardloopschoenen peuter. Ik hoef niet meer zwetend met honderd anderen onder de tl-balken op een crosstrainer te zwoegen. Ik ben geen sporter. Punt.

Bitterbal
Misschien vind ik ooit een sport die ik wel leuk vind. Curling, wedstrijd-eten of kaasrollen ofzo. Suggesties zijn welkom. In de tussentijd oefen ik nog even op mijn balgevoel. Bitterbal, kauwgombal, gehaktbal, salmiakbal…

Foto: gettyimages

Insectenlijkjes turven op je kentekenplaat
Insecten zijn niet mijn favoriete diersoort, maar bang voor spinnen – de hele harige varianten uitgesloten – ben ik niet. Al prijs ik me altijd gelukkig dat insecten niet de omvang van een Vlaamse reus of labrador hebben. Dan was de wereld een angstaanjagende plek waarvoor je een flink motorblok in je Foetsie moet leggen. Maar naast de Foetsie is er nu dus de splashteller. In heel Nederland vegen mensen voor ze in de auto stappen nu hun kentekenplaat schoon, zetten de kilometerteller op nul en als ze op de plaats van bestemming aankomen turven ze hoeveel vliegen- en mottenlijkjes er op hun nummerbord kleven. Daardoor weten we nu dat er per vijf kilometer een insect doodgereden wordt.

Een mug is altijd beter in een potje Foetsie dan jij
Ja, dus? Dat dacht ik, want ik ken niemand die een mug vriendelijk naar buiten escorteert in het holst van de nacht als dat beest heeft lopen etteren. Het is waarschijnlijker dat je als een dwaas rondzwaait met je turbomepper en concludeert dat die mug beter is het potje Foetsie dan jij: 0-1, nanananana. En ik dacht natuurlijk toen ik het nieuwsbericht las dat ik gigantisch bij de neus genomen werd. Insectenlijken tellen op je nummerplaat? *Smile, you’re on candid camera* Maar wat blijkt? Het is een wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit van Wageningen om te kijken hoe het met de insectenstand staat in Nederland.

Tot mijn verbazing staat de splashteller al bijna op 34.000. Die mensen tellen allemaal insectenlijkjes op hun nummerplaat, geven vervolgens door op welke route ze die motten, muggen en vliegen om zeep hebben geholpen en mailen dat door. Of dat uit liefde voor de natuur is of als vergelding voor een lek geprikt lijf, weet ik niet. Maar creatief bedacht hebben ze het zeker. Spons mee, flesje water en een notitieblok. ”Het is doodeenvoudig”, volgens de bioloog van de Universiteit van Wageningen.

CC foto: jarod.

Reizen, hotel, reizen, hotel
Ik word niet gek van de meiden uit het team hoor, die zijn fantastisch. En de begeleiding ook. Maar de Giro Donne heeft mij in een vacuüm gezogen. De dagen bestaan grofweg uit opstaan, achter de koers aan, verplaatsen, stukken tikken en slapen. Waarbij het achter de koers aan, en het verplaatsen naar de volgende startplaats nog de meeste tijd innemen. Vrijdag moesten we bijna vijf uur reizen om op de volgende startplek te komen.

Wat wat wat wat?!?!
Dat hele reisgebeuren is niet goed voor mij. Want elke nacht schrik ik rond een uur of drie wakker. Rechtop in mijn bed, denk ik verschrikt: waar ben ik? Ben ik in de truck? Zijn we aan het rijden? Waar is de rest? Waar zijn mijn spullen? Heeft Jos mijn tas wel in de auto gezet? Wat wat wat wat wat?!?!

Ik heb mijn ring niet om. Waar is mijn ring? Heb ik die in het vorige hotel laten liggen? Oh nee. Die ring heb ik van Gep en Dree gekregen. Die kan ik toch niet zomaar kwijt zijn?

De oranje bedsprei
Dit duurt een halve minuut. Daarna zakt mijn hartslag, omdat ik me bedenk: Je bent in het hotel. Het is nacht. Iedereen slaapt. Je ligt in het hotel met de oranje bedsprei. Morgen gaat om acht uur de wekker, en dan moet je weer reizen. Ze zullen je heus niet vergeten. En je ring ligt op je nachtkastje.

Je zou denken: na een nacht of drie herken je dit patroon wel, en zul je bij het wakker worden meteen denken: je droomt, ga slapen, er is niets. Maar neen! Helegaar niet! Iedere nacht schrik ik mij het apelazarus en kom ik pas tot rust wanneer ik het stilleven met peer, wandklok en opgezette eend tegenover mijn bed zie hangen.

Bijna gek. Bijna
Debiel is het. Ronduit debiel. Het is maar goed dat ik volgende week op vakantie ga, want nog tien dagen Giro Donne en ze hadden me in een dwangbuis met een trechter op mijn hoofd in een separeercel kunnen zetten. Zeg, hoe doen die journalisten in de Tour de France dat in hemelsnaam?

Hoe staat het met zijn ingegroeide teennagel?
Zo’n 2000 kilometer verderop fietsen de mannen de Tour de France. Elke scheet die de renners daar laten, wordt uitgebreid besproken in de pers. Wordt Gesink vader? Heeft Alberto Contador last van een ingegroeide teennagel? Is Cavendish weer eens uit zijn velletje gesprongen? Alles passeert de revue. Je kunt de complete etappe op tv zien, en ‘s avonds hebben zowel de NOS als RTL een Tour de France-praatprogramma.

How about de vrouwen?
Wij, wielerliefhebbers, komen niks te kort. Daarvoor een hartelijk ‘hoera’.  Maar dit gaat alleen over het mannenwielrennen. De vrouwen, dat is een heel ander verhaal. Want in Nederland hoor je bijna niks over de Giro Donne. Ja, elke dag een stukje op NOS.nl, maar dat gebeurt alleen omdat Marianne Vos in de roze trui rijdt. Was dat niet het geval, dan geloof ik niet dat er aandacht voor zou zijn.

Niet voor het geld, niet voor de show
Terwijl die vrouwen er niet minder hard voor trainen. Dag in, dag uit op hun voeding letten. Hun sociale leven inperken. En dat alles voor hun droom: een topwielrenster worden. Ik vind dat belachelijk knap. Want ze hoeven dat niet voor het geld te doen; je wordt echt niet rijk, als wielrenster. En de aandacht die je voor je prestaties krijgt, is minimaal. Daar hoef je het dus ook niet voor te doen.

Daar gaat mijn wielerhelm
Nee, die rensters doen dat enkel en alleen voor zichzelf, en voor de liefde voor de sport. Urenlang op de fiets, elk gebakje overslaan, elke dag je gewicht in de gaten houden. En tijdens de etappes onmogelijke dingen van je lichaam vragen.

Het zijn echte liefhebsters, die dames. Ik zou het nooit vol kunnen houden. En daarom neem ik mijn wielerhelm diep voor ze af. En zou ik tegen de NOS willen zeggen: stuur eens een camera naar Italië. Je krijgt er spectaculaire beelden voor terug. En de dames verdienen ook een beetje aandacht.

Machteloos
Zo onschuldig als proefzwemmen klinkt is het niet. Er wordt veel strenger gekeken dan bij het feitelijke diplomazwemmen. In de weken oefenen naar het afzwemmen toe, hebben wij als ouders naast onze kinderen mogen zwemmen. Met het proefzwemmen moeten ze het echt alleen doen. Het hele bad ligt vol met spetterende kinderen waarvan de handelingen nauwkeurig worden bekeken. En als ouder sta je machteloos toe te kijken. Het is voor ons bijna een grotere beproeving dan voor de kinderen, die niet lijken te beseffen wat er vanaf hangt. Doen ze het niet goed dan zit je weer weken achter elkaar in het zwembad te wachten totdat je je kind mag afdrogen. En het kost een duit, zwemles.

Doodknuffelen
Na het afwerken van de verplichte verrichtingen zochten drie zwemjuffen elkaar op. Ze evalueerden de prestaties van onze kinderen en dat duurde minutenlang. ‘Moet dit nu zo lang duren,’ mopperde een moeder nerveus. Daarna werd een groep kinderen naar de douches gestuurd. Een vijftal kinderen moest blijven, zij gingen opnieuw het water in. Ik zag niet wat ze daar moesten doen, want Wessel behoorde tot de groep kinderen die klaar was. Ik had geen idee of dat een goed teken was of niet, totdat hij mij een brief in de handen duwde waarop de datum stond van het diplomazwemmen. Ik kon hem wel doodknuffelen.

Eye of the tiger
En zaterdag was het zo ver. In mijn zwembroek stond ik naast mijn zoon. Mijn ouders, mijn vrouw en dochter Myrthe zaten in het publiek, dat een erehaag rond het zwembad vormde. Op de klanken van ‘Eye of the tiger’ mochten we naar de startblokken lopen. Overal flitsten fototoestellen. Er klonk applaus. Wessel klom volledig gekleed op het startblok en ik ging naast hem staan in mijn zwembroekje, waarvan de stof flinterdun aanvoelde. We torenden boven het publiek uit. Wat Wessel voelde op dat moment weet ik niet, maar ik stond er niet op mijn gemak. Je staat er toch als zwembroek met een heleboel lijf er omheen.

Gracieus
Het duurde even voordat we het water in mochten springen, want eerst moest het volume van de muziek worden weggedraaid. Mijn lijf is niet echt Rockywaardig, dus het kon me niet snel genoeg gaan. Maar vanaf het moment dat we in het water verdwenen was dat gevoel gelukkig weg. Als nijlpaarden gracieus door het water kunnen glijden, kunnen mensen van alle soorten en maten dat ook. Daar zwommen we, gebroederlijk naast elkaar. Wessel zwom de helft van de baan op zijn buik en de andere helft op zijn rug. Daarna klom hij zwaar van het vele water in zijn kleding uit het zwembad. Ik trok zijn kleding uit en samen gingen we op weg naar de volgende uitdaging: hij mocht door het gat gaan zwemmen.

Zonder bandjes
Het is enorm suf om mee te zwemmen tijdens het diplomazwemmen. Samen met je kind ben je ineens een twee-eenheid, terwijl het eigenlijk om het kind zou moeten gaan. Als ouder dobber je er maar een beetje naast en aan het eind word je door de zwemjuf gelauwerd voor je geringe prestaties. Dat is een tikkeltje gênant. Gelukkig richtte de zwemjuf die het diplomazwemmen presenteerde zich daarna meteen tot de kinderen: ‘Jullie willen straks in de vakantie natuurlijk zonder bandjes zwemmen? Nou dat kan hoor. Jullie zijn allemaal geslaagd voor diploma A.’

En daarmee was het eindelijk zover: Wessel kreeg zijn A-diploma, een prachtig en kleurrijk kartonnetje, het bewijs voor zijn zwemvaardigheid.

CC Foto: Privébezit

Hartstikke gelukkig sowieso
Dat dachten Marijn en ik. Elke maand kregen we een hysterisch telefoontje van onze uitgever met de opmerking dat er weer een nieuwe druk was besteld. Wij waren dus al hartstikke gelukkig. We hebben meer boeken verkocht dan we ooit hadden verwacht.

Waar ik al die tijd van droomde
Maar onze samenwerking smaakte wel naar meer. Nu heb je voor echte wielerfans het literaire tijdschrift De Muur. In dat tijdschrift schrijven allemaal belangrijke mensen mooie verhalen over wielrennen. Dat tijdschrift heeft veel te weinig abonnees, maar publiceren in de Muur is voor veel sportjournalisten een echte eer.

Dus als er iets was waar wij nog van droomden, dan was het wel De Muur. En de hoofdredactie van De Muur droomde op hun beurt weer van een mooi stuk over vrouwenwielrennen.

Hier moest iets mee te doen zijn. En toen stelde Bert Wagendorp (want die is een van de bazen) voor dat ik wel mee kon naar de Giro Donne, de Ronde van Italië voor vrouwen. Ik schuimbekte meteen van enthousiasme. Maar aan de andere kant dacht ik: hoe dit aan te pakken? Nu wilden zowel vriendin D. als mijn uitgever M. wel met mij in een campertje door Italië trekken, achter het Giro Donne-circus aan. Maar dat zou waarschijnlijk een niet bijster interessant verhaal opleveren, tenzij de lezers van De Muur geïnteresseerd zouden zijn in de olijfolieproeverijen van D. en mij of de afwasruzies tussen M. en mij.

Er moest een plan komen
Dus ik verzon een plan. En ik stelde dat plan voor aan de leiding van Team AA Drink/ Leontien.nl. En zij waren enthousiast.

Ik ben de komende tien dagen verslaggeefster voor het team. Elke dag zal er een wedstrijdverslag verschijnen op de teamsite, en een sfeerverslag op Leontien.nl. En daarnaast pen ik driftig allerhande dingen op voor het stuk in De Muur. En doet Marijn dat ook.

En ik mag over bij zijn. Dat is zo gaaf. Dat mag namelijk nooit. Bij de mannenwielerploegen mogen er nooit journalisten zo dichtbij komen. Ik wel. Ik sta naast de massagetafel. Ik zit bij het avondeten. Ik zie de vrouwen na elke etappe doodvermoeid de bus in rollen. En mag overal over schrijven.

Jullie snappen dus dat ik al dagen dansjes doe. Vanwege zoveel gaafs. Ik hou jullie op de hoogte.

CC Foto: functoruser

Hoera, daar is Mart
Een paar weken geleden zat Mart Smeets bij Knevel en Van den Brink. Ik moest kijken, want ik kijk altijd naar Mart, want ik ben fan. Daar doe je niks aan. Ik weet dat veel mensen Mart liever niet op tv zien, maar ik ben dol op zijn toontje, zijn kennis en zijn schitterende taalgebruik.

Het vingertje
Maar ja. Hij zat bij Knevel en Van den Brink. En daar heb ik altijd een beetje moeite mee. Met Knevel dan hè. Ook al zie ik heus ook wel dat hij zorgvuldige mediatraining heeft gehad, en dat vingertje van hem tegenwoordig niet zo vaak meer laat zwiepen, maar nog altijd heb ik moeite met zijn interviewstijl.

De fonduevork-grap
Vandaar dat ik op de avond van Mart op Twitter grapte dat Mart Smeets bij #kvdb zat, en ik dus wel moest kijken. Maar dat ik normaal altijd bij het kijken van #kvdb zin krijg om met een fonduevork in mijn oogbollen te prikken.

Gebbetje, geintje. Ik overdrijf graag. Maar omdat ik die hashtag in mijn tweet had gezet, had Tijs van den Brink mijn opmerking ook gelezen. Hij tweette terug dat ik die fonduevorken maar moest laten liggen.

Maar goed, toen had ik het al verpest bij Tijs.

Oh, Thomas Dekker
Donderdag zat ik weer Knevel en Van den Brink te kijken. Deze keer omdat wielrenner Thomas Dekker te gast was. Die middag was ik naar zijn boekpresentatie en filmpremière geweest. (Die documentaire is maandagavond te zien bij de EO en is een enorme aanrader, want eerlijk en rauw en confronterend en alles.) Ik wilde bij #kvdb kijken hoe Thomas het er daar vanaf bracht.

Tijs begréép hem
Plus: ik weet dat Tijs van den Brink een ontzettende wielerfanaat is, en ik had via via gehoord dat hij zich ontzettend had verheugd op de komst van Thomas. En dat bleek wel, want het werd een steengoed interview. Waar Pauw en Witteman meestal naar topsporters kijken met een blik van: ‘waarom zou je, en waarom doe je van die debiele dingen’, zag je dat Tijs hem begreep. En in zijn waarde liet.

Dat twitterde ik dus. Dat ik het een goed interview vond. En dat je zag dat Tijs het gaaf vond. Maar Tijs dacht op Twitter wederom dat ik hem in de zeik nam. Vandaar deze blog:

Lieve tijs
Lieve Tijs van den Brink, nodig alsjeblieft meer topsporters uit in jullie programma. Er zijn maar weinig interviewers die daar goede gesprekken mee kunnen voeren. Jij kunt dat. Dus laat Knevel op die momenten gewoon lekker koffie halen, of even een sanitaire stop maken, zodat jij ongestoord wielrenners kunt interviewen.

Of wil je niet gewoon een solo-programma waarin je alleen maar wielrenners ondervraagt? Lijkt me ook wel wat.

Mijn oprechte excuses voor de fonduevork-tweet. En veel plezier met de prachtige sportzomer.

CC Foto: still uit filmpje

Joggingbroek
Mijn plan leek waterdicht: we stappen in de auto en in plaats van naar de sportschool, rijd ik gewoon naar de bioscoop. Maar eenmaal op de hoogte van mijn plan hield mijn vrouw voet bij stuk: zij wilde sporten, want: ‘Ik ga niet naar de bioscoop in mijn joggingbroek.’ Dat had ik niet helder gezien in mijn fantasie, daarin had mijn vrouw iets aan wat haar heel wat charmanter stond: een fladderjurkje met een diep decolleté. Maar in dat soort kleding ga je natuurlijk niet sporten. Althans. Je ziet ze nog bloter rondlopen bij de sportschool, maar een fladderjurk is niet handig bij die apparaten. Dat gaat ergens tussen zitten. Voor je het weet eet de loopband zo’n jurkje op.

‘Maar dat is heel hip hoor, over straat gaan in een joggingbroek,’ zei ik. Mijn vrouw schudde haar hoofd. ‘In de bioscoop is het donker. Niemand die het ziet,’ probeerde ik.

‘Jij. Ik. Sportschool. Nu.’

Doodgefrituurde aardappel
Het gebouw waar we naar toe reden staat op een industrieterrein, pal tegenover de McDonalds. Ik was er al een keer eerder. Bij de McDonalds dan hè, niet bij de sportschool. Propvol van de pijltjes doodgefrituurde aardappel en het schijfje rubbervlees zag ik dat de buren van de fastfoodclown fanatiek aan het sporten waren. Dat was heel confronterend. Mijn brein mopperde: ‘Dat wat zij daar doen is heel wat beter voor je dan het eten van fastfood. Jij moet eens niet zo naar je buikje luisteren.’

In het gebouw werden wij geconfronteerd met fitnessapparatuur, oftewel: martelwerktuig. De stopknop voor noodgevallen met het touwtje met daaraan een clipje dat je aan je kleren vast moet maken, herinnerde mij aan de grappige filmpjes op youtube waarin joggers door een loopband worden weggeworpen. Er stonden bankjes waar metalen buizen uit staken. Geen idee hoe je erop moest gaan zitten, of liggen en wat je dan met zo’n uitstekend geval moest doen. Een handvat, een staaf, ik kreeg er wel een beeld bij, maar je wil ook niet meteen in allerlei compromitterende poses worden gezien wanneer je ergens voor het eerst komt.

Plastic folie
De logische inhoud voor de alinea die nu volgt is een saaie opsomming van wat wij deden met die apparaten. Laat ik in plaats daarvan vertellen dat ik mijn tijd bezigde met het bestuderen van de sporters. Ze stonden zich flink in het zweet te werken. Een enkeling zag er mijns inziens uit alsof hij al veel te lang gebruik had gemaakt van al die apparaten. Het viel me vooral op dat er bijzonder weinig voluptueuze mensen waren, totdat er een mevrouw verscheen die ietwat corpulent was. Haar buik was verpakt in plastic folie, waardoor de aandacht werd getrokken naar haar lijvigheid rondom de navel. Was dat nou echt nodig? Gelukkig was het plastic bedoeld om haar buik sneller dan alle andere delen van haar lichaam te laten slinken.

En dat zoiets werkt, daar geloof ik heilig in. Want natuurlijk is sporten goed voor je. Mijn lijf voelde meteen twee kilo lichter na het verlaten van de sportschool. Het verstandige deel van mijn brein was heel tevreden over de prestaties van mijn uitgeputte lijf. Maar mijn buik had nog andere plannen voor de avond: ‘Psssst jongen, zie daar: de McDonalds. Kom, we gaan een lekkere lap gummyvlees halen. Dat heb je wel verdiend.’

CC foto: The U.S. Army

Cadeautje
Mijn moeder bedacht het lumineuze plan om de prijs cadeau te doen aan ons. Zij gaf ons telefoonnummer door aan de vrolijke mevrouw, met het verzoek om pas te bellen rond half acht ’s avonds, wanneer de kleinkinderen op bed zouden liggen. Mijn moeder bouwde daarmee genoeg marge in om mij tijdig te kunnen informeren over haar plannetje: ‘Vanavond krijg je een telefoontje van een mevrouw van een sportclub. Jullie mogen daar een hele dag gratis sporten. Dan komen wij wel oppassen op de kinderen.’

Nu vind ik een dag sporten in een luxueus gezondheidscentrum geen prijs, net als dat ik een hotelovernachting geen prijs vindt. Je krijgt iets cadeau, maar eigenlijk wordt er nog iets van je verwacht. Je mag best gratis overnachten en het ontbijt krijg je erbij, maar voor het gebruik van andere faciliteiten in het hotel moet je betalen. Zo verwacht ik dat het ook zal gaan met de sportclub. We mogen overal gebruik van maken, ook van de sauna en daarna krijgen we het drankje waar we na al dat vochtverlies naar smachten, maar daar zit dan wel een sportinstructeur aan vast die zal proberen ons een abonnement aan te smeren. Dat noem ik geen prijs, dat noem ik aanprijzen.

Abonnement
Ik wil geen abonnement op een dure sportschool. Ik weet precies hoe dat gaat. Eerst ga je heel trouw wekelijks fitnessen. Je gaat ook even in de sauna, want daar betaal je voor. Maar zonder partner erbij is zo’n sauna ook maar een bloedheet, saai hok. Je wederhelft zit thuis verplicht op de bank, omdat iemand bij de kinderen hoort te blijven, dus je voelt je toch bezwaard wanneer je daar een beetje gaat zitten stomen. Dus na de eerste keer besluit je dat maar niet meer te doen. Na een maand sporten kun je een weekje niet. Zonde van de contributie, maar het voelt ook wel fijn om een keer niet te gaan. De week erop besluit je ook maar thuis te blijven.

Hoeveel mensen betalen voor een sportabonnement waar ze soms wekenlang niet op komen dagen? Dat bedrag dat je maandelijks moet dokken voelt als een stok achter de deur om te gaan. En wanneer je niet gaat zit je met schuldgevoelens opgescheept. Maar stoppen is ook zoiets. Je ziet er tegenop om naar de sportschool te gaan om het abonnement op te zeggen. Dus je besluit gewoon weer te gaan sporten, alleen stel je het nog een weekje uit. Als de week voorbij is heb je zo weinig zin om te gaan dat het enorm oplucht zodra je hebt besloten om toch maar thuis te blijven. Het voelt zo fijn dat het je die paar verkwiste euro’s wel waard is.

Spijbelen
Misschien moeten we alle fases die voorafgaan aan het spijbelen maar meteen overslaan. Zodra we vanavond in de auto zitten om af te reizen naar de sportschool, ga ik het gewoon voorstellen om niet te gaan. ‘Had je dat niet eerder kunnen bedenken,’ zal mijn eega zeggen. ‘Je ouders zijn helemaal hierheen gekomen om op de kinderen te passen.’ En dan zeg ik: ‘Daar kwamen ze zelf mee. En nu moeten wij gaan sporten omdat zij niet willen. Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in. Wat denk jij ervan om de avond een heel andere invulling te geven? Stel je voor: jij en ik in heerlijke luie stoelen, tussen ons in een reusachtige bak popcorn. Er draait namelijk een erg leuke film in de bioscoop.’

De sportschool kan het schudden. Ik kan de popcorn al bijna ruiken.

CC foto: freeflyer09

Zoenen? Nee, even de amandelen checken
In Rio de Janeiro dansen de dames uit de heupen. Daar hebben wij Hollandina’s dan weer geen kaas van gegeten. Dan kan het dus gebeuren, zoals voetballer Erik Pieters van ‘t Nederlands elftal overkwam, dat je in een nachtclub in Rio de Janeiro tijdens het dansen opeens met je plaatjesbeugel achter de hoektand van een Braziliaanse blijft hangen. Oh? Erik Pieters heeft geen plaatjesbeugel? Ah. Nou, dan is die blonde dame KNO-arts en checkt ze even of die opgezette keelamandelen pijn doen als ze die aanraakt.

Het lijkt allemaal heel anders als je het ziet
Het is allemaal heel vervelend, vinden de voetballers, die rel over dat stapavondje. Zoals Dirk Kuyt opmerkt in het AD over de foto waarop je op het eerste oog zomaar zou kunnen vermoeden dat hij een greep doet in een genitale grabbeldoos: “Het lijkt allemaal heel anders als je het ziet, maar er liepen vrouwen tegen me aan en die duwde ik zachtjes weg.” Heb ik ook wel eens dat ik ergens sta en dat er spontaan mannen tegen me aanlopen. Gelukkig kun je dan met je handen op de rug, als een schaatser die een bocht neemt, de mannen zachtjes van je afduwen.

Hij was gewoon de samba aan het dansen
En Johnny Heitinga, onze Johnny, die had gewoon dansles. Kijk nog maar eens goed, die geconcentreerde blik, en die handen op haar heupen? Tja, het is geen strictly ballroom daar in Rio. Op de eerste beste salsales krijgen wij Hollanders het al Spaans benauwd. Maar je ziet dat ze aanwijzingen geeft en hoe aandachtig hij naar luistert. “Move your hips Johnny, loosen up.” En dat deed-ie. Heitinga ziet het probleem zelf ook niet zo. “Ik wilde de samba dansen, probeer dan maar eens stil te staan. Ik vind het heisa om niks.”

Dat is het. Heisa om niks.  Gelukkig hebben we de foto’s nog. Bekijk ze allemaal nog eens aandachtig en dan zie je meteen wat die voetballers bedoelen. “Het is niet wat je denkt, schat. Ik wilde alleen de samba dansen.”

CC foto: still van site

Echte vrouwenloop
Zondag 15 mei vond de 9e editie van de Marikenloop in Nijmegen plaats. Deze echte vrouwenloop kon natuurlijk niet plaatsvinden zonder de aanwezigheid van Viva. Driehonderd Viva-lezeressen gaven zich op. Zij renden vijf of tien kilometer voor het goede doel.

Rondom de Marikenloop werd ook van alles georganiseerd. Zo was er een groot terrein waarop allerlei standjes stonden. Vrouwen konden hier van alles kopen, krijgen en proeven. Alle Viva-vrouwen kregen een speciaal hardloopshirt van Asics en een goodiebag mee naar huis.

“Kom op Thea”
Thea Thijssen was een van de vrouwen die voor Viva liep. “Het was superfijn dat er zo veel supporters langs de route stonden aan te moedigen,” zegt Thea later. “Op m’n startnummer stond m’n naam en er werd af en toe door iemand in het publiek geroepen: ‘Kom op, Thea!’ Dat gaf me vleugels. Ik heb hele stukken met een brede glimlach op m’n gezicht gelopen. Het ging superlekker, ik haalde veel vrouwen in en m’n eindtijd is 28:41 minuten, heel mooi. Nu ik de smaak te pakken heb, wil ik volgend jaar de tien kilometer rennen.”

Bekijk hieronder een sfeerverslag van de Marikenloop en misschien zien we jou volgend jaar ook wel meelopen!

© Foto: Wout Jan Balhuizen

Ik zie het bos niet meer
Holland Sport was namelijk veel meer dan een gewoon sportprogramma. We hebben genoeg sportprogramma’s, daar niet van. Vooral wanneer het over voetbal mag gaan. Dan zie je door de Studio Voetbals en Voetbal Internationals het bos niet meer. Maar Holland Sport was anders.

Als Jack komt, ga ik naar bed
Holland Sport was het ideale smeermiddel tussen sportminnende mannen en hun iets minder enthousiaste wederhelften. De vrouwen die hoorbaar met hun ogen rollen wanneer op zondagavond nog naar Jack van Gelder gekeken moet worden (of zeggen: nou, dan ga ik wel naar bed, maar denk maar niet dat je dan na Studio Voetbal nog aan me mag friemelen), hadden vaak veel minder problemen met Holland Sport.

Waarom? Omdat er veel minder geleuterd wordt. Omdat Wilfried de Jong (en voorheen: Wilfried en Matthijs van Nieuwkerk) niet alleen aandacht besteedde aan voetbal, maar ook aan korfbal, bankdrukken, curling en schaken. En omdat het dan vaak niet ging over prestaties, maar over thuisrituelen, blessures, bijgeloof en trainingstactieken.

Oh, al mijn liefde voor de filmpjes
En dan de filmpjes. Mocht ik ooit megaberoemd en belangrijk worden, en uitgenodigd worden voor Zomergasten (en geloof me, ik hou alvast maar een lijstje met favoriete fragmenten bij), dan wil ik een bloemlezing van mooie Holland Sport-filmpjes.

Bijvoorbeeld het filmpje van wielrenner Bauke Mollema, die door het Groninger landschap fietst. Eerst als kleine jongen, dan als tiener en daarna als prof. Begeleid door zijn eigen woorden en schitterende pianomuziek. Of het wielerfilmpje over Parijs-Roubaix, met de banden die op de kasseien knallen. Of het filmpje van wielrenner Kai Reus, die schaatst op natuurijs.

Er is meer dan wielrennen alleen
En dan heb ik alleen nog maar wat wielerfilmpjes genoemd. Dan heb ik het nog niet eens over de benen van het Volleybal, waardoor die sport ineens een dans lijkt. Of het filmpje van Epke Zonderland aan de rekstok. Magisch is het. Of, de lievelings van Matthijs van Nieuwkerk: voetballer Ruud van Nistelrooy die geschoren wordt.

Het lijkt me voor een sporter het grootst mogelijke compliment wanneer Holland Sport zo’n mooi filmpje van je maakt. Ze maakten er ooit ook eentje over mijn zakenpartner Marijn (die heel lang voor Holland Sport heeft gewerkt). Het is het mooiste bewijs van Marijn haar kracht en haar souplesse. Ik kan er bijna ontroerd door raken. Geen grap.

Wilfried, dit kan helegaar niet hoor!!
En dit moeten we dus vanaf nu allemaal missen. Lieve Wilfried, dat kán toch helemaal niet? Ik ken vriendengroepen die elke maandag samen eten om daarna Holland Sport te kijken. Wat moeten zij nu? En wie neemt nu de taak op zich om Nederland te laten zien hoeveel bijzondere sporters wij hebben?

Toen aan het einde van de laatste uitzending Matthijs van Nieuwkerk een ode bracht aan Wilfried, hield laatstgenoemde het maar ternauwernood droog. Ik daarentegen zat luid te snikken. Ik kan helemaal niet tegen afscheid. En helemaal niet tegen afscheid van zo’n instituut.

CC Foto: still uit filmpje