De laatste tijd is er veel opschudding geweest over illegaal downloaden. Maar is het binnenhalen van muziek en films wel zo schadelijk voor de industrie als ons wordt voorgehouden?
Ken je dat, dat je zit te twitteren, Facebooken, chatten, de afwas doet, de planten water geeft en je bestekbak eens goed uitmest op een moment dat je eigenlijk aan het werk moet? Moeilijk werk, waar je tegen op ziet? Dan ben je aan het procrastineren.
Je kent het vast nog wel van vroeger. Toen je nog op de basisschool zat, of nog eerder, toen de basisschool nog lagere school heette.
Ik keek naar de Olympische Spelen. Of nou ja, mijn ouders keken en ik keek mee. Maar ik vind het leuk om te zeggen zodat jullie denken: “Sjeemig, die Robin. Hardloopgroepje en dan ook nog eens naar de Spelen kijken. Sportief mens is dat.”
Dit is de allerslechtste woordspeling die ik óóit heb gemaakt. Seth Gaaikema bakt ze zo bruin nog niet. Maar ik maak ‘m toch. Want ik heb een punt.
Voor de laatste hobbels in mijn scriptie zit ik ook wel eens in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Vaak vergeet ik hoe fijn het er is, totdat ik er weer ben. Als ik mijn pasje weer langs de scanner haal, denk ik: aaaaaaaaah. Serene rust.
‘Merken zijn niet belangrijk’, daar ben ik mee opgegroeid. In die zin dat mijn ouders merkkleding absoluut niet noodzakelijk vonden. Natuurlijk wilde ik ook wel die LA-Gear met lampjes of die stoere jeans, maar dat kon ik dus vergeten.
Ik heb mijn propedeuse gehaald. Ja, dat mag gezegd worden. Het was een zware bevalling, maar ik heb hem hoor.
Ik zit in de trein en ben kapot, ik heb de hele week gewerkt tot elf uur ’s avonds. Ik kom aan in Maastricht en er verschijnt een glimlach op m’n gezicht.
Hadden we maar een paniek-uitknop. Ieder moment dat je in paniek schiet, bijvoorbeeld als de scene die je speelt echt NIET goed gaat of als de regisseuse roept dat het te braaf is wat je doet of
Het is twee weken voor de première en deze week gaan we monteren. Dat is heel technisch werken. Het betekent ook heel lang op je beurt wachten.
Sinds een jaar zing ik. Ik bedoel, zing ik echt. Niet in de douche, maar echt voor een publiek. ‘Nas, in het 2e jaar ga je een solo lied zingen onder begeleiding’. Ik kies een lied uit en ik begin te zingen en het is best mooi.
Ik mag me nu gaan voorstellen en de eerste zin is bij deze getypt. Als de eerste zin getypt is, gaat het allemaal wel makkelijk. Zou je denken… Niet zeiken, DOEN!
Jawel, 2010 is begonnen en het is toch echt al (bijna) half januari. Tijd om de oliebollensloomheid af te werpen, en onze nieuwe gastblogger aan jullie voor te stellen!
Mijn laatste maand als stagiair bij Viva.nl is begonnen… Eind januari zit ik hier vijf maanden en wordt het wel weer tijd voor een nieuwe op de redactie!
Die Doe-goed-in-december-actie hing als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Ik voelde me er niet goed door.
Had jij voor 2010 één of meerdere goede voornemens voor jezelf bedacht vorige week? Dan is nu de grote vraag, nu het nieuwe jaar drie dagen jong is: houd je het nog vol?
Er hangt een taboe rond jaloezie. Zeggen dat je jaloers bent staat niet mooi en mensen die beweren het niet te kennen worden goedkeurend aangekeken. Terwijl jaloezie tóch een heel gezonde karaktertrek is.
Ik moet een scriptie schrijven. Dat moet ik al heel lang, maar het schoot eerst gewoon niet erg op.
