Kiezen voor een ander leven
We weten deze bewuste dag dat Amy niet meer onder ons is, maar hoe dan? De meesten denken dat zij zich kapot zoop of snoof, anderen hopen nog steeds dat zij van de trap is gevallen  en per ongeluk om het leven kwam.
We worden eraan herinnerd dat niet iedereen kan kiezen tussen een vervroegde dood of een mooie oude dag. Breivik maakte deze keuze voor tientallen mensen. Noorwegen is in diepe rouw, de hele wereld is verslagen. 

Een half jaar later…
Toch was 25 juli voor mij geen deprimerende dag. Mijn leven ging in een sneltreinvaart aan alle ellende voorbij. Na een schokkend weekend startte namelijk mijn stage bij Viva.nl. Denk nu eens aan Amy en Breivik. Dat staat ons toch nog kraakhelder voor de geest? Zo is dat ook met mijn stage. De 6 maanden zijn voorbij gevlogen en nu moet ik afscheid nemen van de redactie, mijn lieve collega’s, bloggers en van jullie.

Bedankt!
Ik heb genoten van alle ontroerende, grappige, kritische, lieve en meelevende reacties. Van Barry Atsma (op de rode loper) en Charly Luske (naakt in Viva). Van de beschamende vaginaverhalen en bier en tieten teksten, de aangrijpende, indrukwekkende, scherpe en de blije blogs, de smultips en de smerige poep- en piesblogs.

Carpe diem
Ik blijf jullie zeker volgen. Maar voor mij is de tijd aangebroken om te vertrekken naar het volgende station. Ik ga afstuderen: het begin van het einde van mijn studentenleven. Maar gelukkig ben ik nog lang niet klaar op deze wereld.  Ik weet niet of Amy en Utoya me mijn motto - die ik op mijn eerste stagedag bij Viva.nl formuleerde - in de schoot worpen, maar lieve mensen: carpe diem!

© Foto: Privé bezit

Vanmorgen las ik een nieuwsbericht over een wereldwijde toename van onveilige seks bij jongeren, omdat zij niet goed geïnformeerd worden over de mogelijke gevaren. Het bericht doet me denken aan de seksuele voorlichting die ik kreeg toen ik in de eerste van de middelbare school zat.

Schaamrood
De les met de bezem en het plakbandrolletje zat er aan te komen, maar wanneer precies wist niemand. Tot we het lokaal binnenkwamen en de lerares – mevrouw V. – met het schaamrood op haar wangen ons bij de deur stond op te wachten. Ze was echter nog nerveuzer dan de gemiddelde leerling tijdens zijn of haar ‘eerste keer’.

Trossen bananen
Aan het bord hing een rubberen piemel en er lagen trossen bananen en funcondooms (om de les leuker te maken?) op haar bureau. Met een trillende stem die af en toe oversloeg gaf ze op de plakpiemel een demonstratie hoe we een condoom om een zogenaamde penis moesten doen.

Een orgie
Naast de condoom-uitleg kregen we ook andere feiten over seks, zoals wat verkrachten precies inhield. ‘Je verkracht iemand als je met een lichaamsdeel bij iemand naar binnendringt’, aldus mevrouw V. Waarop de puisterige pubers al kreunend met natte vingers in elkaars oren zaten te boren. Een orgie zou het volgens haar opvatting geheten moeten hebben.

Happy ending
We kregen slechts één les met seksuele voorlichting. En deze les ging ook nog eens volledig zijn doel voorbij, er werd vooral geklierd en gelachen. Het einde was voor mevrouw V.  dan ook een happy ending, de daaropvolgende week stond er weer een onschuldig lesje over de bloedsomloop op het programma.

Denk jij dat meer seksuele voorlichting leidt tot minder onveilige seks?

Foto: Gettyimages.nl

De lijst der lijsten
Dus blink jij ergens in uit, heeft jouw buurvrouw een dijk van een stem, of ken jij een vrouwelijke Einstein?
Geef jezelf, de buurvrouw of een andere geniale vrouw nu op voor de bijpassende categorie (zakelijk, goed, showbizz, slim, stoer, creatief of aanstormend) door een mail te sturen naar viva400@viva.nl. Viva selecteert de 400 meest opvallende vrouwen en beloont hen met een plek in Viva400.

2010
Vorig jaar deelden de toppers van morgen hun ervaringen met elkaar tijdens het Viva400 diner. Zangeres Jenny Lane bracht deze avond ten gehore waarom zij in de lijst was opgenomen en schrijfster Jet Berkhout nam de Guhl Talent Award in ontvangst.

Nomineer nu!
Wil jij dit jaar in hun schoenen staan of weet jij iemand die het verdient? Stuur dan voor 30 september aanstaande een mail naar viva400@viva.nl met de naam, functie en leeftijd van de door jou genomineerde vrouw. Motiveer in deze mail ook aan welke prestatie zij deze nominatie heeft te danken.

Update: bedankt voor de vele e-mails, het insturen is niet meer mogelijk. Helaas kunnen we niet iedereen persoonlijk antwoorden en bedanken.

© Beeld: Viva

Afleiding
Na het overlijden van mijn vader werd het onrustige gevoel eigenlijk alleen maar sterker. Ik wilde niets missen en zocht, achteraf gezien, naar afleiding. Als een kip zonder kop bekeek ik vacatures en stuurde ik een aantal sollicitatiebrieven. Ook informeerde ik naar vrijwilligerswerk en allerlei verschillende cursussen en opleidingen. Alles om maar bezig te zijn.

Luxeprobleem
Op een gegeven moment vond ik gewoon alles leuk en kon ik door de bomen het bos niet meer zien. Een luxeprobleem, te veel om uit te kiezen en de regie hierin totaal kwijt. Ik werd er echt een beetje down en onzeker van. En tegelijkertijd voelde ik me vreselijk schuldig en ondankbaar.

Daar zat ik dan in een tropisch land met een heel fijn leven en, in vergelijking met ons leven in Nederland, veel vrije tijd om alles te kunnen doen wat ik wilde. En dat terwijl mijn man hier hard aan het werk was en de meeste van mijn vriendinnen in Nederland huishouden, werk en kinderen nauwelijks konden combiner­­­­en.

Knop om
Na mezelf een tijdje heel zielig te hebben gevonden ging er, met behulp van manlief, eindelijk een knop om. Waarom wilde ik toch altijd maar vooruit en meer? Waarom geen stapje terug doen of een pas op de plaats en nadenken over hoe ik daar gekomen was? En dan pas nadenken over waar ik naar toe zou willen. Eerst weer even de basis op orde krijgen.

Helder
Het enige wat hiervoor nodig was, was het inzicht dat het zo niet verder kon en een paar gesprekken met een coach. Doordat zij precies de juiste vragen stelde kwamen de regie, rust en structuur weer terug. In mijn hoofd ging het als een gek tekeer, alle radertjes waren bezig. Met als resultaat dat het weer helder in mijn hoofd werd.

Herkenbaar
Van verschillende vrienden kreeg ik regelmatig te horen dat zij precies met hetzelfde ‘probleem’ zaten. De aanleiding was vaak verschillend, maar het gevoel de regie kwijt te zijn en het gewoon even niet meer weten was voor veel mensen herkenbaar.

Coach
Mede daarom heb ik uiteindelijk besloten om een opleiding tot coach te gaan volgen. Ik denk dat dit momenteel heel goed in mijn leven past en ik word er vrolijk van als ik me bedenk dat ik anderen eventueel kan helpen verder te komen met hun leven. Nu is het enige luxeprobleem nog dat er zo veel leuke en interessante opleidingen zijn om uit te kiezen……

Foto: Gettyimages.nl

Op tafel staat een enorme bos bloemen omringd door een paar flessen wijn. Om de zoveel tijd zoemt mijn telefoon om een binnenkomende felicitatie aan te kondigen. In de hoek staat een kartonnen doos vol oude kladblokken en handleidingen, bovenop een platgetrapte taartdoos, klaar voor de papierbak. Ik rek me uit, de rugleuning van mijn stoel kraakt.

Het is heerlijk om even niets te doen te hebben, even geen druk te voelen. Gewoon voor het raam staan kijken hoe de vroege herfst het groene blad van de bomen probeert te trekken en hoe de regen op de auto’s slaat.

Zo. Nu ben ik afgestudeerd. Dus. En nu? Het euforische gevoel komt met vlagen, maar keldert wanneer ik aan morgen denk, en volgende week, en volgende maand. Ik heb zojuist de sticker met ‘Student’ erop van mijn borstzak gerukt en vervangen door eentje waar ‘Werkloos’ op staat. Als ik het zo bekijk had ik mijn oude stickertje liever gehouden.

Stel hè, stel. Ik word morgen op straat opeens overvallen door een willekeurige cameraploeg die mij vraagt mijn deskundige mening te geven over een willekeurig onderwerp, wat zetten ze dan op mijn balkje als ik in beeld kom? ‘Danielle Bakker – werkloos’? Of ‘Danielle Bakker – niks’? En wat nu als ik overmorgen in de kroeg een gesprek aanknoop met een leuke man. Wat moet ik dan antwoorden op de vraag “En wat doe jij?”

Ik schrik op door mijn telefoon. ‘Gefeliciteerd, ben trots op jou! x’ lees ik. Ik glimlach en maak mijn hoofd weer leeg. Ik laat me weer zakken in mijn stoel, leg mijn voeten op de vensterbank en steek een denkbeeldige sigaar op.

Foto: Gettyimages.com

Vastgeketend op een spijkerbed
Ballen staan brallend elkaar op te hitsen terwijl de eerstejaars, de nullen, de kweekies, de feuten onderdanig met plasticzakken over hun hoofd marcheren op commando. Godzijdank zitten die vervelende introductieweken en de bijbehorende ontgroeningstaferelen er weer op. Tenzij je nog vastgeketend op een spijkerbed ligt, dan hebben de onzekere rakkers van het dispuut je goed te grazen genomen.

Dubbele dosis drama
Een week lang absurde ontgroeningspraktijken ten uitvoer brengen. Eerst breken ze je en daarna maken ze je. En als je pappie geen bedrijfsdirecteur, chirurg of piloot is, dan kun je een dubbele dosis drama verwachten. Je ouders moeten vroeger wel heel vaak je verjaardag zijn vergeten, wil je zo kunnen zijn.

Genitale wratten
Gekleineerd worden en tot op het bot gekwetst worden om daarna elkaars beste vrienden te zijn. Vrienden als in: elke avond  samen minstens een alcoholpromillage van 1,8 behalen. En als in: ‘vrienden delen alles’, dus ook de chicks en ja: óók de genitale wratten.

Seks met kippen
Tijdens eerdere ontgroeningen werden studenten in brand gestoken, moesten ze zes liter water drinken of seks met kippen hebben. Er zijn zelfs stuudjes die nooit erkenning van hun nieuwe ‘vrienden’ hebben kunnen krijgen, omdat ze het einde van de week niet hebben gehaald. Een student overleed aan het drinken van een liter Jenever, onder toeziend oog van corpsballen.

Ze stonden erbij en keken er naar.

Foto: Gettyimages

Ik denk niet dat jullie echt zitten te wachten op mijn verhalen. Ik maak namelijk niets mee. Al ruim een maand niet. Ik kom niet meer buiten, geef niets meer om persoonlijke hygiëne en ben al mijn sociale vaardigheden verleerd. Ik lijd aan een ernstige kwaal: thesisitis. Misschien beter bekend onder de Nederlandse benaming: afstuderen. Het heerst.

Het ziektebeeld
De beginstadia van de ziekte zijn nog dragelijk.  De patiënt ervaart in eerste instantie zelfs een verhoogde levenslust, die zich uit in kroegentochten op een dinsdagnacht, tripjes naar het strand en vier keer per week barbecueën. Na twee maanden breekt de volgende fase aan. Deze wordt ingeluid door angstdromen, veelal met stoffige professors die zwaaien met handleidingen en rapporten in de hoofdrol. Dan slaat ook de lusteloosheid toe. De patiënt begint zich af te zonderen en slijt zijn dagen voor de tv en de computer. Na drie maanden breekt een cruciaal punt aan in het ziekteverloop. De patiënt wordt getroffen door een zeldzame vorm van hysterie, gekenmerkt door vreet- en huilbuien, slapeloosheid en depressieve gedachten. Pas twee maanden later is de persoon in kwestie weer aanspreekbaar en in staat terug te keren naar de normale orde van de dag.

Heb ik al een nieuwe mee-eter?
Ik heb het virus en functioneer al weken niet meer normaal. Ik kan niet eens meer logisch nadenken, laat staan een blog formuleren. Ik heb gewoon bar weinig te melden, aangezien ik mijn dagen slijt met het aandachtig bestuderen van mee-eters, het op facebook begluren van de vakantievierende medemens en dingetjes schilderen op mijn teennagels. O ja, en ik heb mezelf de kunst van het armbandjes knopen meester gemaakt. Dat was het wel zo’n beetje.  

Niks blogwaardigs
Ik kom alleen nog buiten om even snel naar de supermarkt te gaan, of om iets in te leveren op school. Het gebrek aan buitenschoolse activiteiten zorgt ervoor dat ik dus niks blogwaardigs meemaak. Dit leidt tot verhalen over ranzigheden in mijn badkamer, die keer dat ik een potje stond te hallucineren in een kringloopwinkel en avonturen met fietsensleutels. Mijn hoogtepunt van het afgelopen kwartaal was, nu ik er over nadenk, aangerand worden in de trein. Kun je nagaan…

Mensen, sorry
Kortom, het lijkt me beter voor iedereen als ik mij vandaag even afzijdig houd van bloggen. Dus, hierbij mijn welgemeende-… O.

CC foto: Mike Licht

De rekening van de kroeg en ranzige pasta met Smac
Klagen doe ik niet, want ik betaal nog maandelijks de rekening van een mooie en nuttige tijd. Van de kroeg, de ranzige pasta met Smac en de eindeloze zee van vrije tijd. En oh ja, het collegegeld en de boeken. Want studeren, dat raadden mijn ouders me zeker aan. Maar geld? Ehm, nee, jammerdebammer, er stond geen spaarpot klaar om dat allemaal te financieren. Dat werd dus dampende pannenkoeken serveren en een rentedragende lening. Prima.

Luxe? Het enige wat we spaarden waren lege flessen
De gemiddelde student in Nederland rondt zijn studie nu af met 14.500 euro schuld. Met de naderende langstudeerdersregeling zal dat bedrag nog hoger worden. Daar maal je niet om, rentedragend, rentedragend, dat woord zegt je als student niet zo veel. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Tot je op een dag de brief krijgt van de Informatie Beheer Groep, met de mededeling: ‘Dag, hallo, kunnen we even cashen?’ Dat is slikken.  Zo veel terugbetalen?  Ik bedoel, zo luxe was het studentenleven niet. Zelfs met die rentedragende lening en de bijbaan kochten we de Smac in onze pasta met statiegeld. Lege flessen, dat was het enige wat we konden sparen.

Anders verkoop je toch gewoon een nier?
In de hele discussie over hoe elitair studeren straks wel niet wordt. Of hoe onbetaalbaar studeren is voor kinderen die niet gezegend zijn met een goed gevulde spaarrekening, is sociaal wetenschapper Sue Rabbit Roff nu met iets anders op de proppen gekomen dan de bijbaan. Je verkoopt gewoon een nier! Lost twee dingen op: het gebrek aan geld en het gebrek aan donoren. Wat een nier doet vandaag de dag? Nou, een Brits jaarsalaris, zo’n 32.000 euro. Kun je heel wat blikken Smac voor hamsteren. En biertjes. En een iPad. Een wereldreis. De wintersport.

Voor 32.000 euro je nier verkopen, zijn er mensen die het zouden doen? Ik ben bijna klaar met het aflossen van mijn studieschuld. Ja, het was een rib uit mijn lijf, maar hey, ik heb m’n nieren nog. Wat een weelde.

CC foto: 59937401@N07.

Maar voor nu genoeg over mijn kaasfobie, noem mij maar Brenda. Voor mij geen kaaswalhalla, maar een hartelijk welkom op de webredactie van Viva. Na drie jaar met mijn neus in de boeken te hebben gezeten en een korte stage, mag ik nu eindelijk mijn stappen zetten op een ‘echte’ redactie.

Wereld veroveren
Ik hoor jullie denken: ‘jeetje, dat arme meisje heeft echt nog niets gezien.’ Maak je niet druk. Ik sla regelmatig mijn vleugels uit om de grens van Noord-Holland achter mij te laten. Ik houd van het buitenland en wil graag nog veel plekjes op de wereld veroveren.
Mijn laatste vakantie was tien dagen on tour door Spanje met drie vriendinnen. Barcelona, Sitges en Valencia kwamen voorbij. De toerist uithangen, uitgaan, shoppen en het strand hielden mij daar van de straat. 

Sportief
Toch ben ik erg gehecht aan mijn woonplaats, of eigenlijk meer aan mijn vrienden, familie en sport. Vanaf mijn zesde speel ik handbal bij de plaatselijke handbalvereniging.
Mijn andere sportieve doel voor dit jaar is de Dam tot Damloop. Vraag me niet wat me bezielde toen ik me hiervoor inschreef, want zestien kilometer hardlopen is best pittig. Maar ik hoop dat ik deze missie straks van mijn to do-lijst kan schrappen.

Het komt wel goed
Een Steenbok schijnt een doorzetter te zijn, dus daar vestig ik mijn hoop op. Alles komt altijd wel op zijn pootjes terecht en wie het niet probeert, haalt nooit de finish. Als mijn leraar twijfelde aan mijn prestaties op school of wanneer mijn ouders zich afvroegen wanneer ik mijn kamer op ging ruimen, antwoordde ik direct met ‘het komt wel goed.’ Ik laat nog net het ‘schatje’ achterwege, zodat mensen niet denken dat ik rechtstreeks uit de reclame kom gelopen. Alleen met die kaas weet ik het nog niet..

Blijf mijn blogs op Viva.nl lezen om meer over mij te weten te komen. Ik hoop dat jullie mijn blogs met plezier lezen en schroom niet. Lach, huil en reageer!

© Beeld: Privébezit

Glansrijke carrière
Maar hoe bruisend ook, in Enkhuizen zit een glansrijke carrière er voor mij niet in, tenzij ik palingroker of aardappelboer zou willen worden. Not! En daarom ben ik over die metershoge stadsmuren heen geklommen en als stagiaire op de redactie van Viva.nl beland. En we hebben er zin annn!

Stereotypje
Enfin, naast al het boerengepraat doe ik ook gewoon stadse dingen hoor. Zo bezoek ik regelmatig concerten – en dan niet van die in een schuur waar ze met bloemkolen gooien – nee, gewoon netjes met een zoete witte in een concertzaal in Amsterdam.
Ook ga ik regelmatig naar muziekfestivals als Lowlands, Rock Werchter en Sziget. Oké, daar komt mijn stereotypje wel weer even om de hoek kijken. Ik gooi er met halve liters pils en ren met rubberlaarzen door de modder over een evenemententerrein.

Legendarisch moment
Een halve kerel zou je misschien denken, maar koopjes jagen in grote modezaken, roddelen met vriendinnen, nagels lakken, maskertjes en soapies zijn al met al de activiteiten die ik het liefst doe.
En er is nog een favoriete bezigheid aan mijn lijstje toegevoegd: namelijk Viva.nl voorzien van sappige content. Vandaag is het legendarische moment dat ik de provinciale Westfries achter mij laat en mezelf omturn tot Viva-meisje, ‘’n mooi sjouwtje’ al zeg ik het zelf.
PS Verklarende woordenlijst:

Van wie benne je d’r ien?  – Wat is je achternaam?
‘n mooi sjouwtje – een uitdagend karwei

© foto: privé

Ik ben zelf student dus dit is een beetje de hand in eigen boezem steken, maar het zij zo. Ik snap gewoon niet dat Nederlandse studenten zo ongelooflijk kunnen zeuren over het ‘onrecht’ dat ze wordt aangedaan als de studiebeurs iets omlaag gaat of het collegegeld omhoog.

Er zijn zat landen waar het collegegeld torenhoog is en het onderwijs ver beneden de maat. In Nederland hebben we goed onderwijs, veel faciliteiten en veel mogelijkheden, maar toch valt er altijd wat te zeuren.

Openbaar vervoer
Stel nou dat alle studenten 25 euro per maand zouden betalen voor openbaar vervoer in plaats van de ‘gratis’ ov jaarkaart. Dan zou het hele systeem van goedkoop vervoer voor studenten al veel langer stand kunnen houden en het geld wat vrij komt zou weer geïnvesteerd kunnen in het verbeteren van het onderwijs. Of om de reizende Mbo’ers ook een ov kaart te geven. Dit voorbeeld is misschien een beetje kort door de bocht, maar toch niet helemaal ondenkbaar.
Maar durf als regering maar eens met je handen aan de ov-jaarkaart te komen. Of het collegegeld een paar honderd euro omhoog te gooien.

Collegegeld
Een paar honderd euro zou er misschien wel voor kunnen zorgen dat ook een tweede studie betaalbaar blijft en niet direct tienduizenden euro’s per jaar kost. In andere landen zijn zulke college gelden trouwens ook geen uitzondering. Dus met een paar honderd euro erbij zouden we nog relatief weinig betalen.

Studenten roepen om het hardst dat ook de generaties na ons recht hebben om te studeren, recht op goed onderwijs. Er moet actie ondernomen worden, maar het moet vooral niet zo zijn dat de huidige student  ook maar iets inlevert.

Vrijheid
Er was een tijd dat studenten hun stem gebruikten tegen oorlogen en machtsmisbruik, voor vrijheid en gelijkheid in de wereld. Nu is het vaak alleen de arrogantie van de student die gewend is dat er altijd wat op zijn bordje ligt en die vooral zijn eigen relaxte positie wil behouden. En de rest? Dat is het probleem van een ander, als wij maar gratis met de trein kunnen.

CC foto: Katrina Nicole

‘Ik heb een tepelpiercing,’ zei mijn overbuurvrouw. Ze trok zo haar t-shirt naar boven en ik zag haar borst, haar tepel en het stuk metaal dat er doorheen was geprikt.

Bolwerk van borsten
Dat was voordat het Wereld Wijde Web echt wijd werd en toegang zou gaan verlenen tot een bolwerk van borsten – ik durf bijna te stellen dat er tegenwoordig meer borsten op het Web staan dan dat er in werkelijkheid zijn. Het aantal levensechte borsten dat ik destijds had gezien was erg beperkt. Eén keer beleefde ik een piek. Dat was in Scheveningen. We wandelden langs het strand. Ik had de leeftijd dat ik net een beetje warm begon te lopen voor dat soort dingen. Ik dacht dat ik gek werd. Dus je begrijpt dat ik toch even raar zat te kijken toen dat meisje ons zomaar haar borsten liet zien.

Paardenstaart
Op de kunstacademie deelde ik zelden een les met haar. Maar als ik haar in de wandelgangen tegenkwam, zat ik in gedachten weer op dat grasveld. Ik had dan wel haar voorgevel gezien, maar ik wist niet eens hoe ze heette. Daarom noemde ik haar in gedachten maar Piercenelly. Het was een erg opvallend meisje. Ze had een kapsel van korte stoppeltjes. Ik durfde niets tegen haar te zeggen, bang dat er alleen woordjes als tepel of tiet stotterend mijn mond uit zouden komen.

Halverwege het schooljaar plakte er ineens een vriendje aan Piercenelly. Een jongen met een paardenstaart. Ze deden heel klef wanneer ik ze zag. Zaten ze op een bankje in de gang, de monden aan elkaar vastgezogen. Haar stoppels verdwenen, ze bleek haar te hebben dat krulde. Het stond haar goed. En het vriendje knipte zijn paardenstaart af. Je zag ze gewoon naar elkaar toe groeien.

Zuivelproducten
Ik heb één jaar doorgebracht op de Kunstacademie in Breda. Na die totaal mislukte studie ben ik gaan werken, met de bedoeling om na een jaar pauze opnieuw een studie op te pakken. Ik ben nooit meer een vrouw tegengekomen die zomaar in een park of op straat haar borsten liet zien. Al zou ik er tegenwoordig minder van schrikken: ik ben wat meer gewend. Maar het zou opmerkelijk blijven wanneer een vrouw in de supermarkt tussen de zuivelproducten even haar blouse ontknoopt om haar nieuwe bh te laten zien.

Het is nu jaren later en nog steeds raak ik ervan in de war, want eigenlijk wilde ik een blog gaan schrijven over de tijd dat ik mijn haar lang droeg en op de kunstacademie zat. Maar zodra een man begint over borsten raakt hij helemaal de draad kwijt. Waar was ik? Op een grasveld. Wij zaten in een kringetje op een grasveld…

CC foto: williamnyk

Het aangrijpende leven van Mamouna
Inyourfaceboek.nl is de nieuwe actiesite van kinderrechtenorganisatie Plan. Via die site krijg je een kijkje in het aangrijpende leven van Mamouna. Miljoenen meisjes als Mamouna worden in ontwikkelingslanden structureel achtergesteld ten opzichte van jongens. Ze krijgen minder vaak te eten, zijn vaker ziek en gaan minder naar school dan hun broertjes. Dat blijkt uit onderzoek dat internationale kinderrechtenorganisatie Plan doet naar de situatie van meisjes wereldwijd.

Maar het verhaal heeft ook een positieve kant. Als meisjes in ontwikkelingslanden dezelfde kansen zouden krijgen als jongens, dan kunnen ze gezamenlijk zorgen voor een extra economische groei van 92 miljard dollar per jaar.

De oorzaak van armoede
“De achterstelling van meisjes is de belangrijkste oorzaak van het niet oplossen van de wereldwijde armoede”, zegt Plan-directeur Monique van ‘t Hek. Meisjes als Mamouna uit Ghana kunnen het verschil maken als ze de kans krijgen. Met een jaar langer onderwijs groeit het toekomstige inkomen van Mamouna met 10 tot 25 procent. Een inkomen dat ze later hoofdzakelijk besteedt aan haar gezin en de lokale gemeenschap. Mannen investeren daaraan minder dan de helft van hun inkomen.

Kinderrechtenorganisatie Plan heeft het realiseren van gelijke rechten en kansen voor meisjes daarom centraal gezet in de projecten die ze uitvoert in 48 ontwikkelingslanden.
Van ’t Hek: “Als we een schooltje bouwen of leraren opleiden, zorgen we dat meisjes in gelijke mate als jongens van het onderwijs profiteren. Daarvoor is het soms nodig om ouders ervan bewust te maken dat het belangrijk is om hun dochters naar school te laten gaan. En soms gaat het om het realiseren van randvoorwaarden voor meisjes, zoals een veilige leeromgeving of een meisjestoilet op school.”

Kijk wat jij kunt doen. Ga nu naar inyourfaceboek.nl en neem een kijkje in het aangrijpende leven van Mamouna.

© Beeld: Plan

Wachten op de inspiratiegolf
Ik ben al een week niet te genieten. Van een fulltime kantoorbaan met collega’s, deadlines en teamwork ben ik in een uitzichtloos gat getuimeld. Ik slijt mijn dagen in mijn hamburgerbroek op de bank met mijn laptop. Ik kraak mijn vingerkootjes, open google en hang urenlang vervaarlijk met gekromde vingers boven mijn toetsenbord. Elk moment kan de enorme inspiratiegolf binnenrollen. Any minute now…

Het tijdperk  vóór en ná DanielleB
Het is de bedoeling dat ik nu, as we speak, baanbrekend onderzoek verricht. Met wereldschokkende resultaten en adembenemende conclusies. Het moet zo magistraal worden dat er in de geschiedenisboeken van de toekomst gesproken gaat worden over de periode vóór DanielleB, en de periode ná DanielleB.

Het komt niet goed, schatje!
Als je aan een enorme opdracht begint en daarmee aan de rand van je toekomst staat, dan werkt dat toch een beetje op je zenuwen. Soms benauwt het me, zoals vandaag. Dan kun je me beter met rust laten. Wie over mijn bol aait en “Komt wel goed, schatje” zegt, wil ik het liefst een glas rode mierzoete bende in het gezicht smijten.

Afstuderen is niet zo gemakkelijk als ik aanvankelijk dacht. Ik ben niet zo gedisciplineerd en deskundig als ik aanvankelijk dacht. Wat nu als ik het gewoon niet kan? Deze gedachten maalden door mijn hoofd toen ik vanmorgen vroeg op de automatische piloot de trappen naar perron drie beklom. Bovenaan de trap zag ik twee bruine klittenbandschoenen en een stukje witte sportsok. Twee treden hoger zag ik een vale spijkerbroek en rode jas verschijnen. Toen ik bijna boven op het perron stond keek ik in het lachende gezicht van de krantenjongen.

De krantenopa
De krantenjongen is eigenlijk een krantenopa, van een jaar of zeventig. Al vier jaar lang kom ik hem elke ochtend tegen bovenaan de trap van perron drie. Altijd opgewekt staat hij daar met een dik pak Sp!tsen onder zijn arm, heen en weer reikend tussen de twee stromen mensen die hem aan weerszijden passeren. Ik ben vandaag laat omdat ik van pure chagrijnigheid nog een half uur extra in mijn bed ben blijven liggen. De twee mensen voor mij pakken hun krantje aan en knikken de krantenopa vriendelijk toe.

Ik kan niet anders dan naar de man glimlachen, “Goedemorgen”. Ik zie een lege kar achter hem staan, in zijn handen heeft hij nog één krant.

“Alsjeblieft meis, de laatste brengt geluk.”
“Dank u wel, net wat ik nodig had.”
Vandaag begin ik aan mijn scriptie.

CC foto: Sister Photographer

Recessie
De kantine is ruim van opzet en geschikt voor feestjes met honderden gasten. Maar je merkt dat bedrijven minder kwistig omgaan met hun budgetten. Er wordt niet veel gebruik gemaakt van de luxe lokalen. Op het drukste moment van de dag zijn er hooguit drie tafels bezet in de kantine. Je ziet wel mensen, maar overal oogt het leeg. Ooit zal het er stampensvol zijn geweest, dat ademt het zalencomplex uit. En nu is al die luxe bestemd voor een select groepje gelukkigen, waar ik deze week deel van uitmaak.

James Blunt
Het is alsof het gebouw extra zijn best wil doen voor de mensen die wel komen. Dat gevoel krijg ik vooral wanneer ik naar het toilet moet. Stel je voor: een toilet met vier zitpotten, vier urinoirs en drie wastafels, helemaal voor mij alleen. Er klinkt muziek van Sky Radio. James Blunt werkt goed op mijn blaas. Ik kan kiezen uit zes plasmogelijkheden. Ik pak het meest rechtse urinoir. Terwijl ik nog bezig ben wordt mijn plasje al weggespoeld. Het water spettert tegen me op.

Terwijl ik mijn werkzaamheden afrond, klinkt achter me, hoog tegen de muur, een luide pieptoon. Daarna hoor ik een puf. Het is de automatische luchtverfrisser die de aandacht opeist. Zich laten ruiken is te min voor hem, hij wil blijkbaar ook gezien en gehoord worden. De aansteller.

Hart voor de zaak
Dan zijn de wastafels aan de beurt. Ik steek mijn handen onder de kraan en die doet wijselijk wat hij moet doen. Of er nu veel mensen komen of weinig, het deert de kraan niet. Hij doet zijn werk met precisie. Zodra ik mijn handen terugtrek stopt de straal. Zo klein als de kraan is, zo groots vat hij zijn werk op. Hart voor de zaak. Hij weet ook wel dat de zaken er slecht voor staan. Daarom doet hij niet aan verspilling. Hij maakt zijn neus lang naar de urinoirs, die alle vier om de dertig seconden synchroon spoelen, ongeacht of er iemand komt plassen.

Zwaaien
Het grootste chagrijn van de geautomatiseerde toiletruimte moet ik dan nog ontmoeten. Het is de handdoekdispenser. Voorop zit een sensor met een handje dat uitbeeldt dat ik moet zwaaien. Dus ik zwaai naar het apparaat. Er gebeurt niets. Hij laat me twee keer zwaaien. En dan komt eindelijk een stuk papier naar buiten, op een manier die doet denken aan een kind dat zijn tong uitsteekt. Ik pak het papier, maar het is te weinig. Opnieuw moet ik zwaaien. Met veel gekreun komt dan toch nog het tweede stuk papier naar buiten. Maar niet van harte.

Als ik de deur achter mij dicht trek is het toilet weer leeg. Maar de lichten branden, de urinoirs spoelen en de parfummachine piept en puft. Ze werken met ongekend fanatisme aan hun routine, om zodoende de volgende gast nog beter van dienst te kunnen zijn. Behalve de handdoekdispenser dan – het stuk chagrijn.

CC foto: TheGiantVermin

Opeens is het dan zover: ik moet opzoek naar een baan en beginnen met mijn afstudeerscriptie. Ik ben geen stagiaire meer, dus er gaapt nu een enorm gat ter grootte van de Grand Canyon midden in mijn dag. Ik heb opeens tijd voor hele belangrijke dingen, zaken waar ik normaal nooit aan toe kom, bezigheden die normaal nooit in me op zouden komen, maar die toch noodzakelijk en zeer nuttig zijn.

Prioriteiten stellen
Nu zou ik kunnen beginnen aan de stapel onderzoeksboeken die ik verzameld heb… maar ik moet prioriteiten stellen. Denk aan een manicure. Ik kan mijn boek ‘Marketingcommunicatiestrategieën’ toch echt niet openslaan voordat ik heb afgerekend met dat vervelende haakje aan mijn duimnagel. Uiteraard zorgt de vijl ervoor dat mijn duimnagel na het vijlen ineens belachelijk veel korter is dan de rest van mijn nagels. Dit is natuurlijk onacceptabel.

Rood past mooi bij de omslag van mijn boek
Alle nagels worden netjes geknipt, geveild en gepolijst. Hè, toch een beetje kaal zo. Tijd voor een lakje. Mijn drieëndertig-koppige nagellakset wordt op mijn bureau uitgestald en gerangschikt op kleur. Ik besluit te gaan voor rood, dat past mooi bij de omslag van mijn boek. Trots bekijk ik het resultaat. Om krassen en vegen te voorkomen moet de lak goed drogen, de beste manier om dit te bereiken is natuurlijk door een muziekje op te zetten en druk met m’n armen zwaaiend door mijn slaapkamer te dansen.

De grote verbouwing
Tijdens het dansen valt het me opeens op dat mijn nachtkastje hinderlijk dicht naast mijn bureau staat. Ik kan er amper tussendoor moonwalken. Als ik mijn bed nou eens tegen de muur schuif, kan mijn nachtkastje iets opzij, dan moet alleen de klerenkast nog ietsje meer naar de deur… Djeez, wat is die klerenkast zwaar! Vind je het gek, dat ding zit nog volgestouwd met winterkleding. Daar moet ik ook maar even iets aan doen. Anderhalf uur later zit ik triomfantelijk tussen drie enorme stapels: de ‘weggooi-stapel’, de ‘kringloopwinkel-stapel’ en de ‘bewaar-voor-volgend-jaar-stapel’. Zo, opgeruimd staat netjes.

Snacktime
Ik heb inmiddels na alle zware arbeid wel iets te snacken verdiend. Ik klim over de stapels kleding, wring me langs de klerenkast die de deur blokkeert en begeef me naar beneden. Na de koel- en voorraadkast grondig te hebben geïnspecteerd kom ik tot de conclusie dat er niks, maar dan ook NIKS, eetbaars in de wijde omgeving te vinden is. Afrika is er niets bij. Maar even langs de supermarkt dan, want op een lege maag kun je tenslotte niet studeren.

Even kijken wat Oprah te vertellen heeft
Vier donuts, twee tosti’s, ’n halve zak chocoladepinda’s en een pak roze koeken later kom ik, een beetje misselijk maar voldaan, uit de keuken gekropen. Het is al drie uur geweest! Na drie uur zijn er meestal wel leuke programma’s op tv, even een kijkje nemen kan geen kwaad, als er niks interessants is gaat ie meteen weer uit…

Morgen begin ik
Het moge duidelijk zijn: ik vertoon ernstige, bijna ziekelijke vormen van scriptieontwijkend gedrag. De hierboven genoemde perikelen duren soms dagen, wéken, totdat ik alles écht niet meer voor me uit kan schuiven. Dan plof ik neer tussen de restanten van mijn wintercollectie, nagellakpotjes en aangebroken snoepverpakkingen, dan zucht ik diep. Ik geef me over. Morgen begin ik echt.

Isoleercelletjes in de Bijlmerbajes… zijn die te boeken?

CC foto: miheco

Zes maanden lang heb ik hier iedere brainfart uitgetypt. Ik heb lezers gechoqueerd (mijn moeder), mensen vermaakt (voornamelijk mijn moeder) en personen op de tenen getrapt (meestal mijn moeder). Ik heb genoten van iedere letter die ik typte en gelukkig is dat niet onopgemerkt gebleven.

De stage is afgerond, mijn studiepunten zijn binnen, maar toch houdt iets me hier (nee, niet de ketting waarmee ik me heb vastgeketend aan mijn bureaustoel). Mijn inkt is gewoon nog niet op.

Afscheid nemen bestaat niet
En het hoeft gelukkig ook niet! Toen ik hoorde dat ik mag blijven bloggen voor Viva was ik zo trots als een aap met zeven lullen.

Lieve Jan en Sanne, bedankt voor zes maanden begeleiding, bedankt voor jullie hulp, bedankt voor jullie vertrouwen, bedankt voor deze kans.

Nu kraak ik mijn knokkels, draai aan mijn innerlijke snor en leun eens achterover. Klaar voor de volgende stap. Klaar voor mijn volgende blog. I’m just getting started!

CC foto: privebezit

Eerlijk gezegd is het erg prettig om na zoveel uren in de schoolbanken eindelijk is iets te gaan doen met al die vergaarde kennis. School is namelijk ook niet alles.

Verslaving
Ik ben Sinan, 24 jaar en ik studeer nu bijna 3 jaar bedrijfscommunicatie in Utrecht. Deze stage bij Viva.nl is mijn eerste stap in de serieuze wereld. Een heel goed gevoel!  Meestal ben ik ontzettend nieuwsgierig , constant bezig met de actualiteit en totaal verslaafd aan social media. Je kunt mij en m’n vrienden vaak betrappen op asociale ‘facebooksessies’ terwijl we allemaal bij elkaar aan het eten zijn. Verder ben ik ook een kritische twitteraar en een speelse hyver.

Stem van de man
Als man verwacht je misschien een nieuw geluid tussen al die vrouwen. Daar heb ik dus lang over nagedacht. Wat is nou dat mannelijke geluid? Wat onderscheidt mij nou van een vrouwelijke blogger? Daar kan ik geen zinnig woord over zeggen. Het mannelijke geluid bestaat in deze niet. Wat is er dan wel? Mijn geluid. Kritisch, soms een beetje te scherp. Daarnaast hou ik van slogans met humor. De onderwerpen die ik kies zijn soms misschien anders. Meestal gebasseerd op nieuws en actualiteit en dingen die ik mee maak in het dagelijkse leven.

Koffie
Dit is mijn numero uno, mijn eerste blog. Er zullen er nog een hele berg volgen. Ik hoop de ene nog beter dan de andere. Gelukkig kan ik inspiratie op doen bij mijn medebloggers, mijn klasgenoten, vrienden en familie. Ik zie deze periode dan ook met veel vertrouwen tegemoet!
Ik kom er trouwens ook net achter dat ik als enige koffie drink tussen de theedrinkers . Misschien is dat wel het mannelijke geluid ?

Vijf dagen per week?!
Vrienden vertelden me wel eens over een leven waarin je vijf dagen per week moet werken. Ik kon me er weinig bij voorstellen. Toch moet ik er nu ook aan geloven en is het vanaf vandaag over met mijn luie gedrag. Vanaf vandaag ben ik namelijk stagiaire bij Viva.nl en ik heb er ontzettend veel zin in!

Niet alleen maar lui
Mijn naam is Mellanie, ik ben 23 jaar en ik studeer Bedrijfscommunicatie in Utrecht. Naast lui ben ik ook nog nieuwsgierig, enthousiast en een enorme flapuit. Gelukkig is bankhangen niet mijn enige bezigheid. Ik hou namelijk ook nog van concerten bezoeken, winkelen, wat drinken met vriendinnen, duiken en op vakantie gaan.

Groot fan
Ook heb ik al vele uren besteed op Viva.nl. Ik ben namelijk al tijden groot fan van de blogs op de site. Ik vind het heerlijk om te lezen wat Irem allemaal uitspookt en welk nieuws Femke dit keer bespreekt. Het allerleukst vind ik toch wel de BZV-evaluatie van Nynke. Het is zelfs zo erg dat mijn vriend en ik tijdens BZV al gaan raden welke gebeurtenissen er dit keer in Nynke’s blog komen.

Vertel me alles!
Nu is het dus ook aan mij. Als ik naar mijn voorgangers kijk, zal ik behoorlijk wat blogs gaan schrijven. Ik hoop jullie blij te kunnen maken met persoonlijke, actuele, grappige en serieuze verhalen. Daar heb je natuurlijk wel onderwerpen voor nodig. Dus hierbij vraag ik mijn vrienden, familie en kennissen: Hou je vooral niet in. Vertel me alles! Genante ervaringen, grappige anekdotes en ranzige details, vertel het me. Als jullie willen dat ik mijn luie leven laat voor wat het is, staat daar wel wat tegenover.  Dat hebben jullie toch wel voor me over?

CC foto: privébezit

Als freelancer heb je werkelijk het vrije bestaan. De ene dag zonder werk, de andere dag stapels opdrachten. Toen viva’s Site Manager Annerieke mij een paar uur voor mijn vakantie belde of ik viva.nl uit de brand wilde helpen, twijfelde ik geen moment. In alle haast moest ik iemand vervangen. Geen tijd voor een volledige overdracht, meteen aan het werk, dingen in beweging zetten.

Inwerken
De vaste kern die er zat, waren EmmaE en DanielleB, twee stagiaires, net twee weken aan het werk maar al bijzonder goed op de hoogte. Vol enthousiasme hebben zij mij op weg geholpen. De ins en outs verteld van de planning, uitgebreid verslag gedaan van onze vaste webloggers en mij wegwijs gemaakt in het forum.

Incasseren
Over tien weken vieren EmmaE en DanielleB hun laatste dag bij viva.nl. Ze zijn letterlijk gegroeid. Want als stagiaire moet je flink stevig in je schoenen staan. Het mooie van viva.nl is de openheid waarmee bezoekers kunnen reageren op de blogs. En hoewel je het niet al te persoonlijk moet opvatten, doe je dat natuurlijk wel. Zeker als de reacties direct en niet meteen positief zijn. Dit is een proces waarin je moet groeien. Waar geen handleiding voor is. Incasseren en weer verdergaan. Op naar de volgende blog.

Help!
Hoe moet het nou als ze weg zijn? Vinden we weer twee van zulke fijne volwaardige redactieleden (want dat zijn ze echt!)? Ben jij op zoek naar een stageplek of ken je iemand? Viva.nl heeft vanaf januari plek voor nieuwe stagiaires.

Kijk voor meer informatie over een stage bij viva.nl hier>>

Inkomen versus plezier
Mijn baan is best leuk. Echt. Ik werk bij een redelijk sociaal, commercieel bedrijf en ik heb vrij goede secundaire arbeidsvoorwaarden. Als ik kijk naar wat er in de markt betaald wordt, vind ik mijn salaris wat aan de magere kant, maar goed, salaris alleen is niet zaligmakend. Liever minder salaris en plezier in mijn werk dan een topsalaris en alleen maar stress. De combinatie van een topsalaris en plezier in mijn werk lijkt me ook wel wat, overigens.

Motivatie
Zoals bij iedere werkgever het geval is (toch?) heb ik ook wel eens geen zin in mijn werk of zit het tegen. Ben ik mijn motivatie kwijt vanwege werkdruk of een kwestie die maar niet opgelost wordt. Gelukkig kan ik wel met al mijn collega’s redelijk door een deur. Dat dat ook anders kan, besef ik maar al te goed.

De balans opmaken
Maar wat als je echt bent uitgekeken op je werk? Dan moet je de balans opmaken. Je afvragen of dit alles is, of je meer uit je werk wil halen dan je nu krijgt. Maar ook wat je dan wil. Of je wil investeren, of je een stapje terug wil doen misschien, qua salaris. Een nieuwe opleiding, een nieuwe baan in een andere branche waar een opleiding aan vast zit. Of zelfstandige worden? En als wat?

Denkmodus
Op een vrije dag als vandaag zijn dat dingen waar ik mijn gedachten overheen laat gaan. Zonde eigenlijk van zo’n dag, maar het gebeurt gewoon. Dan zit ik me af te vragen wat ik zou willen doen, als ik niet hoefde na te denken over het spreekwoordelijke brood op de plank. Of waarmee ik mijn hart kan volgen en tegelijkertijd mijn lichaam en dat van mijn gezin voeden. Van een hobby mijn beroep maken? Klinkt leuk, maar als het mijn broodwinning wordt, is het misschien niet meer zo leuk.  En dan bedenk ik me dat ik nu eigenlijk niet eens zo gek zit.

Straks maar even de stad in, en een deel van mijn nieuwste salaris besteden bij de kleine middenstand. Heerlijk, zo’n vrije dag.

CC foto: futureshape

Toegegeven: ik had er eerst niet zoveel zin in. In die uitreiking. Ik dacht: ik haal dat papiertje wel bij de balie op. Ik heb er te lang over gedaan, ik ben er al lang niet meer trots op. Wat zou ik me nou nog toe laten spreken door mijn scriptiebegeleider?

Masterstudent sinds 1648
Maar aan de andere kant kon ik wel een goede afsluiter gebruiken. Ik heb natuurlijk eeuwen en eeuwen aan mijn scriptie geschreven. Vanmiddag hebben we vastgesteld dat ik er ongeveer mee begonnen ben toen we de Spanjaarden uit Nederland hebben verdreven, dus zo rond 1648.

Mijn leven was al een tijdje een combinatie van werken en scriptie schrijven. Dus als ik het nu niet goed zou afsluiten, zou ik de komende maanden ‘s nachts nog dikwijls zwetend wakker worden onder het roepen van ‘hoe zat het ook alweer met de mystiek van Frederik van Eeden rond de eeuwwisseling?!?!’

Dus vandaar dat ik vandaag mijn bul vierde. Feestelijk. En dat was het. Allereerst kreeg ik een hartverwarmende speech van mijn scriptiebegeleider, en vervolgens heb ik heerlijk geluncht met familie en vrienden.

Een plechtige handtekening
Dus nu is het voorbij. Een studentenleven dat begon met het introductiekamp van Taal en Cultuurstudies, waar vriendin Han me droge witte wijn leerde drinken (nog bedankt daarvoor) en wat eindigde met een plechtige handtekening op een A3-papier waarop staat dat Nynke Sjoukje de Jong, geboren te Wymbritseradeel, Master in de Nederlandse Taal en Cultuur is.

En daartussen zit alles: het introductiekamp van Nederlands, basketball, werken in het bejaardentehuis, feesten organiseren voor de letterenfaculteit en natuurlijk feesten bezoeken. En bovenal: heel veel vriendschappen. Vooral dat.

En het leuke was: heel veel van die vrienden waren erbij vandaag. In het echt, of via de sms of anders. Dat voelde toch wel heel speciaal.

Dus nu zit ik in mijn kamer, gevuld met zonnebloemen, dit stukje te tikken. En weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Sorry dus voor dit rommelige stukje. Ik ben nog een beetje beduusd. Morgen zal ik jullie weer echt verbaal vuurwerk geven. Als een echte fulltime freelancer.

CC Foto: uhuru1701

Week van het ABC
Ok. Genoeg versimpeling voor nu. Als je de kranten hebt gelezen afgelopen maandag, dan weet je hoe de eenvoudige artikelen eruit zagen, en dat ze zijn gepubliceerd in het kader van de Week van de Alfabetisering. Ik vind, net als Daniëlle, dat het heel goed is dat de pers aandacht besteedt aan dit probleem. Maar ik vraag me serieus af hoe blij de laaggeletterden zelf werden van de artikelen die De Pers, Sp!ts en Metro voor hen publiceerden.

Sportief?
De Sp!ts gokte erop dat zich onder de laaggeletterden ook veel sportliefhebbers bevinden, en plaatste een eenvoudige sportpagina. Op zich heel leuk, alleen deden de namen van de sporters jammergenoeg niet zo sportief eenvoudig mee (Denk aan Mauro Maugeri, Jo-Wilfried Tsonga, Gil Reyes, etc.). En ik vermoed dat ook het lezen van de setresultaten (25-19 27-25 22-25 25 20) van de Nederlandse volleyballers voor veel laaggeletterden geen feest zal zijn geweest.

Hándig!
Dagblad De Pers deed het ook leuk met een vereenvoudigd artikel over Harvard-mannen. Die blijken puur en alleen met hun opleiding indruk te kunnen maken op de vrouwen. Ik citeer: ‘Veel vrouwen willen wel een ‘Harvard-man’. Want die wordt straks een rijke arts, advocaat, wetenschapper of zakenman.’ Ja hoor, lekker dan. Die kun je als laaggeletterde dus ook in je zak steken.

Ambassadeur
Maar het ergste was toch wel het vereenvoudigde Metro interview met Hendrik de Kubber, voormalig laaggeletterde en nu ambassadeur voor de Stiching Lezen & Schrijven. Hij en zijn medelaaggeletterden werden door het eenvoudige taalgebruik neergezet als een soort simpele zielen die, door hun leesprobleem, blijkbaar over geen enkele alledaagse kennis zouden beschikken (‘Ik werk.. bij Jumbo. Dat is een supermarkt’). Als je als krant zo’n aanmatigende link tussen laaggeletterdheid en algemene ontwikkeling legt, ligt het volgens mij weinig voor de hand dat laaggeletterden massaal hun schaamte opzij zullen zetten om zich aan te melden voor een schrijfcursus. En dan schiet je dus je doel behoorlijk voorbij. 

Andere initiatieven
Gelukkig zijn er ook nog andere manieren om de kwestie van laaggeletterdheid aan te pakken. Bijvoorbeeld door jonge kinderen met een taalachterstand naar een zogenaamde groep 0 te sturen. Of door zo vroeg mogelijk te gaan voorlezen. Dat is nou een aanpak waar ik wél heil in zie. Dus bij deze mijn persoonlijke bijdrage aan de campagne tegen laaggeletterdheid:

Voor baby’s: Kiekeboe Nijntje, Muis, Waar is dribbel?
Voor peuters: Kikker, Welterusten kleine beer, beer en egel
Voor kleuters: Piet Polies, Max en Vera, Kikker en pad

Aanvullingen (ook voor 4+) zijn van harte welkom!

CC foto: privébezit

Hoe dat dan gaat in de praktijk
Allereerst word je in een groep geduwd met allemaal mensen die je niet kent. Je hebt een soort van instant-bonding omdat je allemaal geen flauw idee hebt waar je bent of waar je naartoe moet. Maar daarvoor heb je twee mentoren. Vaak zijn dat tweedejaars studenten die vorig jaar zélf nog als lemmingen door de binnenstad sjokten, achter hun eigen mentor aan. Nu doen ze alsof ze de Obi Wan Kenobi’s van Utrecht zijn.

Kom hier! Nee kom hier!
Vervolgens word je vijf dagen lang door Utrecht gesleurd. Van studentenvereniging naar studentenvereniging. Van activiteit naar activiteit. En al die studentenverenigingen hebben allemaal hun mooiste feestjurk aangetrokken, en lopen je nu als hardwerkende prostituees te lokken. ‘Kom hier! Dan kun je lekker zeilen met jongens in Gaastra-jassen!’ ‘Kom hier! Dan kun je lekker bier drinken met jongens in polo’s!’

Zeilen, was dat wat?
Ik raakte daarvan compleet in een identiteitscrisis. Was ik iemand voor een jaarclub? Mijn broers hadden gezegd: ‘zo’n studentenvereniging is niets voor jou’. Maar was dit niet het uitgelezen moment om eens flink tegen mijn familie in te gaan? Of kon ik beter de alternatieve vereniging kiezen, en tussen al die links-stemmende, anarchistische types gaan zitten en mijn haar laten dreadlokken? Zeilen, was dat wat? Was ik christen genoeg voor de christenen?

Die keuze moest je die week maken, aangezien bijna alle studentenverenigingen op zaterdag al hun introductiekamp hadden.

De bewoners haten je
En terwijl je door Utrecht loopt word je uitgekotst door de inwoners van deze prachtige stad. Zij vinden jou en je groepje maar verschrikkelijk irritant. Omdat jullie allemaal MIDDEN OP HET FIETSPAD LOPEN!!. Of midden over de gracht, waar je gewoon mag fietsen. En midden op straat hebben de studentenverenigingen hun loungehoeken ingericht, om jullie van dienst te zijn. Met was die weeïge Ibiza-lounge door de boxen.

De stad wordt een week lang overgenomen door sloom sjokkende kinderen die in lemmingpas zich in het bruisende studentenleven storten. Constant de weg kwijt.

Had ik al gezegd dat ik het maar mwa vond? Aan het einde had ik geen idee waar ik bij diende te horen. Daar kwam ik later pas achter, namelijk: nergens bij. En dat is dan best een poëtisch einde van zo’n zeikstuk. Amen.

CC Foto: David Spender

In elke tas die ik bezit zit een pen, reserve-pen en notitieblokje. Sinds juni sta ik op scherp, klaar om bij de minste of geringste inspiratiekriebel, briljante invalshoek of brainfart mijn pen te trekken en alles genadeloos neer te kalken.

Undercover
Tijdens filmavondjes of in de kroeg ben ik perfect gecamoufleerd achter mijn zak chips of wijntje, maar mijn oren klapperen. Ongegeneerd vertelt menigeen over zijn of haar frustraties, veroveringen, slippertjes, blunders en meer van dat. Zodra onze blikken zich kruisen valt het stil. Wokkels blijven onderweg naar monden steken, er wordt over woorden gestruikeld en ik zie ze denken: “Shit…alles wat ik zeg kan binnenkort tegen me gebruikt worden.”

Precies. Vanaf vandaag ben ik de nieuwe redactiestagiaire van Viva.nl! Alles wat mijn ogen en oren opvangen deel ik met jullie. Geen censuur, geen genade.

Aangenaam!
Ik ben Daniëlle, 21 jaar, single en ik studeer Media Informatie en Communicatie in Amsterdam. Ik ben gek op koken, winkelen, uitslapen, het strand, fotograferen, dansen, Bugles met smeerkaas uit een tube, mijn moesje, cocktails en vieze moppen. De laatste drie puntjes gaan dikwijls samen, hetgeen interessante resultaten kan opleveren.

Schrijven doe ik al jaren. Voor mezelf. Ik schrijf over alles wat me opvalt, dwars zit, ontroert, irriteert en blij maakt. Ik ben erachter gekomen dat ik schrijven heerlijk vind. Het heeft bijna een therapeutische werking, het geeft inzicht in waar ik in godsnaam mee bezig ben.
Ik mag een half jaar meedraaien hier op de webredactie. Ik ben ontzettend blij dat ik deze kans krijg om eens voor publiek te schrijven, ‘voor het echie’! Veel leesplezier!

© Beeld: privébezit

Daar zaten we: een co-schapper en twee afgestudeerden (ja, de scriptie is goedgekeurd, dank de Here.) Zeven jaar aan stapervaring in Utrecht. We besloten de locaties in verschillende thema’s op te delen. Dansen, sjansen, goedkoop eten, barhangen, dat soort dingen.

En toen kwamen de herinneringen los.

‘De Vet-Inn!’ gilde ik. ‘Het best bewaarde geheim van Utrecht!’
De Vet-Inn is de naam voor alle feesten van de faculteit Diergeneeskunde. Ze werden gehouden in de fietsenstalling van het Diergeneeskunde-gebouw. Het bier was 90 cent, je moest piesen in de struiken voor de fietsenstalling.

We mochten altijd gratis naar binnen omdat we riepen dat we vrienden van Jos waren, en dat was de populairste jongen van Diergeneeskunde. Als versiering had de feestcommissie cd’s aan het plafond gehangen. De DJ draaide altijd compleet uitgekauwde hits, en liet regelmatig pijnlijke stiltes vallen tussen de nummers.

Alle ingrediënten om totaal naar de tering te gaan.

‘De IBB-feestjes!’ gilde iemand anders.
De IBB is het grote studentenflatcomplex van Utrecht. Veel studentenhuizen daar hielden eens in de zoveel tijd een huisfeest. Voor vijf euro mocht je onbeperkt eten en drinken.

De feesten hadden vaak de meeste opmerkelijke thema’s, zoals ‘Geleedpotigen, gewervelden en jonggestorven Raphelden’, waarbij je dan een duizendpoot zag praten met iemand die zich verkleed had als Big Pun. Of  ‘Groene groenten en Dode Dictators’ waarbij je Stalin in een hoekje heftig zag tongen met een stronk broccoli.

Lekker paradoxaal
Al gauw kwamen we op alle andere hotspots voor eerstejaars. Ze hadden gemeen dat je in elk etablissement nogal makkelijk een zoentje kon scoren. De Beurs, Het Pakhuis, de Monza, de Jam, de Filemon, de Woo. En het paradoxale was dat ik precies wist wáár je makkelijk kon scoren, maar dat ik het in al die jaren zelf nooit had gedaan.

Te schijterig, te boers, teveel verpest door dat wat ik graag het Tentfeestsyndroom noem. Als er behoefte is aan uitleg over dit syndroom, dan leg ik dat tzt graag uit hoor.

De dansgelegenheden waren dus niet het probleem. De terrassen waar eerstejaars normaliter zaten waren het probleem. ‘Het Ledig Erf is eigenlijk het leukst. En het terras bij De Zaak.’ zei de een. ‘Ja hoor eens, daar wil ik al die jonge grieten niet zien hoor!’ zei de ander, ‘mogen we ook nog iets voor onszelf houden?’ We besloten dat de eerstejaars De Neude mochten hebben, coulant als we zijn.

Is er ergens nog bier voor een euro?
Met elke kroeg die we noemden waar we zelf nooit meer kwamen, voelden we ons ouder worden.  Helemaal gênant werd het toen we het spoor bijster raakten. Hoe heet de City Hall tegenwoordig? Heb je op maandag nog ergens bier voor een euro? En waar zijn die verrekte International Party’s gebleven?

Ondertussen mimede ik dat ik mijn pijp zat te roken. Wilde er nog iemand naar de Rijdende Rechter kijken? Advocaatje met slagroom, iemand?

Dus nu krijgen de eerstejaars-in-spe een prachtig overzicht van waar de feestjes zijn. De feestjes waarop Stalin tongt met een stronk broccoli. Deze drie oude wijven zullen goedkeurend toekijken en ondertussen lurkend aan hun pijp hun spataderen masseren.

cc Foto: x-ray delta one

…had ik er een grote openbaring.

Met de deur – naar de drukke, veeleisende wereld –  gesloten, vroeg ik mijzelf  af waarom ik het leven zo aan mij laat sjorren. Wanneer ben ik het besef dat ik altijd zélf de touwtjes in handen kan nemen verloren? Ik zette mijzelf in gedachten een paar maanden vooruit, richting augustus. En besloot, in dat krappe hok, dat de achtste míjn maand zou worden.

Istanbul
Enkele weken eerder had ik gehoord dat ik als young journalist aan het vijfde World Youth Congress mag deelnemen. In Istanbul! Eerlijk gezegd: ik was al lang vergeten dat ik daar maanden geleden een application form voor ingevuld had, en verwachtte niet hier ooit nog wat over te horen.

Terug naar die touwtjes en die tijdmachine: de klok tikte door en ik moest bevestigen dat ik graag, samen met zo’n duizend (!) jongeren van over de hele wereld, zal deelnemen aan dit congres. Hoe? Door een kopie van mijn vliegtickets te forwarden.

Tickets! Sh..
Het vroeg aardig wat uurtjes prijsvergelijken, tot ik doorhad dat de twee weken die ik in Istanbul door zou brengen qua boeking niet erg goed uitkwamen.(Zeg maar ‘au’, lieve portemonnee). Daar kwam die openbaring – Hallelujah – om de hoek. Heb ik verplichtingen in deze periode? Nee. Reislust? Ja. Wanneer heb ik voor het laatst iets voor mijzelf gedaan? Eh..

Wordt het niet eens tijd…
De twee weken extra waren rap geboekt, en de tickets stukken goedkoper. Zeg maar: ‘Hallo onbekende wereldstad’, ‘Hallo, cultuur die ik niet ken’. Ik spring de wereld in en doe een maand lang verslag van mijn bevindingen.

Buitenlandse journalisten, afdingen, ranzige hostels, hippe dakterrassen en de eerste keer hamam… daar moet ik, Saar, een 23-jarige student Theaterwetenschappen, met een grote liefde voor cultuur en reizen, toch prima mee kunnen dealen?

CC foto: Daquella manera

Ze zal er zelf ongetwijfeld meer over uitleggen, maar het is een congres voor jonge mensen van over de hele wereld, dat zal plaatsvinden van 31 juli tot en met 13 augustus.

Na het congres blijft Saar nog een tijdje in Istanbul, om het leven daar beter te leren kennen. Bijzondere ontmoetingen, nieuwe culturen en spannende avonturen gegarandeerd!

Wil jij net als Saar gastbloggen voor Viva? Stuur dan een mailtje naar danielle@viva.nl en wie weet blog jij binnenkort op Viva.nl!

En wil je weten wie er allemaal vóór Saar op Viva.nl hebben geblogd? Hier vind je een overzicht van alle gastbloggers die ooit voor Viva.nl hebben geschreven.

CC foto: David Spender

Een scriptie schrijven, bijvoorbeeld. Ik kan niet wachten totdat ik me de hele dag binnen op mag sluiten, met als enige gezelschap een loeiende computer, stapels boeken en artikelen en een noodvoorraad koffie.

Grapje!
Nee, da’s natuurlijk helemáál niet waar . Mijn drie maanden stage bij Viva.nl zitten er alweer op. Wat is de tijd ongelofelijk snel gegaan. En wat heb ik een blogs geschreven: 122 om precies te zijn.

Ik heb het de afgelopen drie maanden heel erg naar m’n zin gehad en jullie reacties en opmerkingen met plezier gelezen. Eigenlijk begin ik me nu pas een beetje te beseffen dat ik heb mogen bloggen voor zo’n grote en veelbezochte website. Toen ik hier stage ging lopen wist ik natuurlijk wel dat Viva.nl groot is, maar één miljoen bezoekers per maand? Dat was voor mij ook nieuws.

Nog meer schrijven
Nou, de komende tijd ga ik het allemaal lekker laten bezinken – en dat ga ik doen door mijn scriptie (verder) te schrijven! Nee, als ik mocht kiezen, zou ik die scriptie liever inruilen voor nog drie maanden Viva.nl. Maar dat levert me geen papiertje op, ben ik bang .

De komende tijd ben ik zéker nog aanwezig op de site – maar dan als één van jullie – als bezoeker dus. En dankzij de liefde die ik inmiddels voor Viva.nl heb opgebouwd, ga ik dat met veel plezier doen!

Dus, heel erg bedankt: bezoekers, de Angels en alle collega’s! Tot ooit!

CC foto: ososment

De Viva-webstrijd wordt dit jaar voor de zevende opeenvolgende keer georganiseerd. Eerdere winnaars waren Heske, Anne, Rob, Nynke, Robin en Werner, de winnaar van de mannenwebstrijd. En inmiddels blogt Werner al een tijdje alsof zijn leven er vanaf hangt!

Blik op het nieuws
Deze keer geen zoektocht naar de ideale man, maar naar een kritische blogger (m/v) die haar/zijn blik op het nieuws wil geven.

Jup, niet zomaar een blogger dus. Nee, ditmaal willen we iemand die haar/zijn visie op de actualiteiten geeft.

Ik wil ik wil ik wil!
Nou, dat kan. Tenminste, als je drie keer per week jouw kritische blik op het nieuws wilt delen met meer dan een miljoen vrouwen. En dat dan niet voor een maand zoals de gastbloggers, maar voor in beginsel een jaar. Als je de webstrijd wint, natuurlijk….

Een Viva-blogger (m/v):
* heeft een mening
* is kritisch, met enige humor
* kijkt naar de wereld om zich heen: nieuws, maatschappij
* kan prettig en foutloos schrijven
* maakt gebruik van leuk beeld
* plaatst leuke links in haar blogs
* leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen

Deze webstrijd is het extra belangrijk dat je altijd op de hoogte bent van het laatste nieuws, hier direct op in kan spelen met een blog en je mening durft te geven.

Om mee te doen:
* mail vóór 9 juli een link van je blog o.v.v. ‘digiwedstrijd’ naar win@viva.nl. Heb je nog geen blog, maar kun je wél schrijven, maak dan één aan op web-log.nl. Nog tijd genoeg om ons je schrijfstijl te laten zien
* vermeld in je mail ook je telefoonnummer, zodat wij je eventueel kunnen bellen i.v.m. deze webstrijd (en ook alleen daarover)
* ben je bereid en beschikbaar om in augustus 3x per week te bloggen

Helaas, je kunt je niet meer aanmelden voor de Webstrijd!

De jury!
Uit alle inzendingen maakt een jury bestaande uit redacteuren en auteurs van uitgeverij Nieuw Amsterdam een voorselectie van vier kanshebbers. De vijfde wordt gekozen door middel van een wildcard, hierover later meer.

Deze vijf mogen in augustus vier weken lang bloggen op Viva.nl. Daarna mogen de lezers – júllie dus – stemmen en bepalen wie vanaf 1 september onze nieuwe blogger wordt!

De winnaar * blogt minimaal 3x per week op Viva.nl – m.i.v. 1 september 2010 * krijgt een abonnement op Viva * wint een nog bekend te maken prijs!

Bloggers die vloggen (zelf filmpjes maken) hebben een pre!

Let op: Staan jouw blogs op een Hyves-pagina: zorg er dan voor dat die ook voor ons te lezen is! Afgesloten Hyves-blogs worden uitgesloten van deze webstrijd.

PS Hier zie je de webstrijdblogs van 2009 en hier die van de mannen webstrijd!

PS: Reageren kan hier!

CC foto: Nomad Tales

Dit keer was dat echter onmogelijk. Op het moment is er namelijk van alles aan de gang: ten eerste is natuurlijk het WK begonnen, en ik ben nogal fanatiek; twee jaar geleden stond ik in mijn oranjeoutfit in Basel. Daarnaast is de deadline van mijn studiejaar bijna in zicht, en daar moet nog aardig wat voor gebeuren.

Q-music en de Volkskrant
Dit alles is echter niets vergeleken met het volgende: MissREAL, het magazine waar ik zo lang aan heb gewerkt, ligt bijna in de winkels! MissREAL staat voor echtheid en laat zien dat schoonheid niet in één beeld te vangen is.

Deze lancering brengt de nodige zaken met zich mee: zo sta ik deze week (week 24) met een interview in de VIVA, werd ik gebeld of ik in de uitzending van Q-Music wilde komen (natuurlijk!), had ik een interview met het AD/Rotterdam, Sp!ts en de Volkskrant en de interviews blijven binnenstromen. Erg leuk én spannend allemaal!

Tipje van de sluier
Voordat de grote dag daar is wil ik alvast een tipje van de sluier oplichten:
*Zed Nelson en plastische chirurgie
De wereldberoemde fotograaf stelde speciaal voor MissREAL zijn serie Love Me ter beschikking. Over de andere kant van plastische chirurgie.
*Zelfbeeld
Vrouwen voelen zich 36x onzeker over hun uiterlijk maar niemand heeft de behoefte zich qua intelligentie te vergelijken met Einstein.
*Jonge modeontwerpers met een boodschap
Ze maken hun statement in MissREAL. Mooie ontwerpen met een duidelijk verhaal.
*Hugo Borst: waarom Daphne Deckers zich moet schamen
Mooie, boze column. En ook columns van Claudia de Breij en Yvon Jaspers.

MissREAL ligt vanaf 16 juni in de winkel voor €3,95.
Zóóó spannend!

CC foto: privébezit

Op dat soort avonden komen de meest grijze mensen. Echt, ze hebben dan een heel blik grijze mensen opengetrokken en zo de kerk ingeschud. “Kijk, daar! Een schrijver, ga maar kijken!” En die arme schrijver zit zijn best te doen voor een club grijze mensen die vermoeid aan hun hoorapparaat frunnikken en knikkebollend vooral niet zitten te luisteren.

Maar goed, ik was er dus ook. En het was leuk. Of nou, leuk… leuk.. David Mitchell is leuk.

Niet laten uitpraten en onderbreken
Kennen jullie dat? Dat je tenen zo erg gekruld zijn dat ze bijna om je heen klemmen? Dat je de hele tijd wil schreeuwen: “Laat hem uitpraten koekwaus!” Dat je de interviewer bij zijn miezerige schoudertjes wil pakken en, nou ja, ik weet allemaal niet wat jullie met hem willen doen, maar ik weet het wel.

De interviewer liet David Mitchell geen enkele zin uitspreken. En dat terwijl David zulke mooie, beeldende zinnen wilde gaan zeggen. Dat kon je zien aan zijn grootse handgebaren en zijn enthousiasme. Ik wilde naar voren lopen en Wim Brands in zijn oor gillen dat hij zelf niet zo interessant moest doen, maar dat beter aan De Schrijver kon overlaten.

Maar ik weet het, het is een kunstje, dat interviewen. Mijn eerste interview dat ik moest houden was oersaai. Ik stelde mijn vraag, er kwam een antwoord, mijn vraag, een antwoord, vraag, antwoord… Er was totaal geen gesprek. Terwijl ik dat het mooiste vind aan een interview. Dat de journalist in gesprek gaat met de gast. En gisteren was er geen gesprek.

“Even heel kort”
En dan is er ook nog De Wereld Draait Door. Matthijs van Nieuwkerk hakt en ratelt en hakt en hakt door de zinnen van de gast. “Ik wil het nu weten.” “Even heel kort.” “In vier zinnen.”

Ik weet dat De Wereld Draait Door een snel en actueel programma is. Maar er is niks mis met de gast laten uitpraten.

Oh ik kan me er zo boos om maken. Maar iemand die dat nog veel beter kan, is Henry van Loon. En daarom dit filmpje dat jullie allemaal moeten kijken, want het is geniaal.

cc foto: visual.dichotomy

Ik ben helemaal geen concertganger en ook niet zo gauw fan van iemand. De tijd dat ik een Nick Carter-trui serieus droeg heb ik gelukkig achter me gelaten op hetzelfde moment dat ik ook stopte met modellenbureautje spelen en de blootpagina’s in de BreakOut! met vriendinnen lezen. Maar toen voor Boris maakte ik graag een uitzondering en ik kocht zijn cd en ging naar zijn concert. Mijn moeder en ik waren fan.

Smeerkaas in Bugles
Er zijn van die tradities die je met bepaalde personen hebt. Ik ga bijvoorbeeld alleen maar met die ene vriendin winkelen. En met die ene vriendin las ik dan ook toevallig de blootpagina’s van de BreakOut!. Terwijl ik met een andere vriendin smeerkaas in Bugles smeer.
Met mijn vader ga ik naar Festival Mundial en het zou heel raar voelen als ik daar ineens met een vriendin heen zou gaan. Met mijn moeder heb ik ook van die tradities. Vroeger gingen we, op de avond dat mijn vader de kerstboom versierde, naar de stad om warme chocomel te drinken.
Als mijn vader met zijn voetbalvrienden tijdens Pinksteren een weekend weggaat, gaan mijn moeder en ik uit eten. Dat zijn van die dingen die gewoon altijd vaststaan.

Nu klinkt het een beetje alsof mijn moeder en ik BFF’s zijn, maar als er iets waar mijn moeder wel allergisch voor is, zijn het moeders die vriendinnen met hun dochters zijn. Ik moet dan meteen hier aan denken.
Nee, mijn moeder en ik zijn geen vriendinnen. Maar er zijn wel een paar dingen die we bewaren voor als ik in het weekend naar Brabant ga: nieuwe afleveringen van Grey’s Anatomy, warme chocomel drinken en alles wat met Sex and the City te maken heeft.

Sex and the City-en
Zo gaan we zaterdagmiddag eerst High Tea-en en daarna naar Sex and the City 2. Deze date staat al sinds bekend werd dat er een tweede Sex and the City-film aankomt. Ik kon gisteren naar de persvoorstelling, maar nee nee nee, ik bewaar hem voor zaterdag als mijn moeder en ik met volle buiken en de browniekruimels in onze haren in de bioscoop zitten. Waarschijnlijk draaien we dan in de auto Boris.

cc foto: the_moog

Artikelen stroomden binnen
Ongeveer een maand geleden verschenen de eerste teksten op mijn computer. Na een maandenlang proces waarin we globaal alle artikelen hebben bedacht, waren ze daar echt! Ik was zo blij! Mijn dagen konden niet meer stuk, de artikelen bleven binnen stromen.

Het eerste artikel dat ik las was er één over ‘Tijdreizen door het Schoonheidsideaal’ en ik kon wel huilen van geluk, zo goed was het allemaal verwoord: dit was wat ik bedoelde! Toen de artikelen even niet meer binnenstroomden voelde het voor mij als een onbereikbare liefde…

Ik wilde ze, ik was van ze afhankelijk, maar tevergeefs… Ik bleef mijn mail checken, elk kwartier van de dag, en ik hoorde maar niks…

Invloed
Uiteindelijk heb ik weer een nieuwe liefde gevonden: de teksten verschenen mét lay-out! Nu werd het echt concreet. En veel. Er verscheen zoveel dat ik het niet meer bij kon houden. Er kwamen artikelen binnen die ik nog nooit had gelezen, maar waarvan de lay-out al af was. Er werden opmerkingen gemaakt bij de stukken, waarna er weer een betere lay-out verscheen.

Ik vond het gaaf om hier invloed op uit te oefenen, om hier zoveel bij betrokken te zijn.

Afscheid nemen
Aanstaande woensdag gaat het blad naar de drukker. Maandag worden de laatste puntjes op de i gezet. Ik hoop stiekem op nog een lading artikelen, zodat ik rustig afscheid kan nemen en aan het idee kan wennen dat er geen artikelen meer in mijn inbox zullen verschijnen… Want zelfs de chaos ga ik missen.

CC foto: Tracy Hunter

Lagere schooltijd
Ik vond het best shocking. Het meisje dat ze in mijn gedachten nog is en waarmee ik mijn hele kleuter- en lagere schooltijd (want toen heette het nog geen basisschool) heb doorgebracht en dat ik helaas uit het oog verloor, is nu (waarschijnlijk) een gescheiden vrouw met twee kinderen. Ik realiseer me dat iedere dag mensen besluiten om uit elkaar te gaan, ook mensen in mijn eigen omgeving al vind ik het relatief meevallen. Maar dit vind ik raar. Vriendinnetjes van school worden niet volwassen, krijgen geen kinderen, trouwen niet en gaan al helemaal niet scheiden als je ze in de tussentijd niet meer hebt gezien.

In een oogwenk was ik in gedachten terug op de lagere school, en vroeg me af wat er was gebeurd met mijn vriendinnetjes van toen. Hoe zouden ze er nu uitzien, wat voor werk zouden ze doen, zouden ze überhaupt werken of niet? Gezien het feit dat ik ben opgegroeid in een dorp en op een streng gereformeerde lagere school heb gezeten, zou het zomaar kunnen dat niet alle meisjes van toen hebben gekozen voor een werkend bestaan.

Schoolbank
Ik herinnerde me dat ik ooit op Schoolbank een profiel had aangemaakt, en zocht de site weer eens op. Grappig om de namen van vroegere klasgenoten weer terug te zien, en het leukst was een foto van een reunie van een aantal jaar geleden, waar ik toen helaas niet bij kon zijn. En best vreemd om de kindergezichten van toen terug te zien in de grote mensen gezichten van de foto.

Daarna ging ik door naar mijn middelbare schooltijd en zocht de klasgenoten waarvan ik de naam nog wist. Keek naar de paar foto’s die erbij stonden, zag welke opleidingen ze na ‘de middelbare’ hadden gevolgd en wat ze nu voor werk deden. Best raar om van mensen met wie je keet hebt geschopt, of waarvan je weet dat ze toentertijd continu geschorst werden, te zien dat ze een pittige studie hebben gevolgd en nu een verantwoordelijke baan hebben. Of voor heel andere wegen hebben gekozen en nu beeldend kunstenaar zijn, of een switch hebben gemaakt van de profit- naar de non profit sector. Of omgekeerd.

Nieuwsgierig
Helaas zeiden die profielen niet veel over hun persoonlijke omstandigheden, tenzij ik wilde betalen om meer te kunnen lezen, en dat vond ik nou ook weer een beetje overdreven. Zo nieuwsgierig ben ik nou ook weer niet. Maar ergens zou ik best willen weten wat er van iedereen geworden is. Verliefd, verloofd, getrouwd, gescheiden, uit de kast, nog in de kast, bewust geen kinderen, een groot gezin, al dan niet gewenst single … Zijn ze gelukkig, hebben ze nog idealen, wat doen ze in hun vrije tijd… En dat op een zonnige eerste Pinksterdag.

Reünie
Als ik dit zo terug lees, realiseer ik me dat ik misschien zelf eens zo’n reünie moet initiëren. Zoveel nieuwsgierigheid kan alleen maar worden bevredigd door bij te praten bij een glas wijn, biertje of spa rood voor de bob.

Maar eerst dat vriendinnetje van de lagere school maar eens mailen en wat afspreken. We hebben heel wat bij te praten.

CC Foto; EdYourdon

We zoeken een stagiair (m/v) die…
* zin heeft mee te werken op één van de leukste redacties van Sanoma Uitgevers
* de online wereld / nieuwe media geweldig vindt
* bekend is met het schrijven voor internet of dat graag wil leren
* een vlotte pen heeft en nieuwsgierig aangelegd is
* een media- of communicatieopleiding volgt
* vanaf 5 juli 2010 voor drie of zes maanden beschikbaar is (voorkeur gaat uit naar zes maanden)
* bij voorkeur derde- of vierdejaars is en op max. 1 uur reizen afstand woont

Samen met de Viva-internetredactie zul je…
de content verzorgen op en rond Viva.nl. Denk aan: bloggen, vloggen en korte teksten aanleveren voor het tijdschrift. Maar ook: meedenken over acties en rubrieken en helpen met de nieuwsbrief.

Eigen initiatief wordt (juist!) op prijs gesteld. Ervaring met WordPress is een pre.

Geïnteresseerd?
Stuur een mail (met cv) naar jessicav@viva.nl en wie weet, zit jij straks naast ons!

Sanoma Uitgevers is gevestigd te Hoofddorp, op 3 minuten loopafstand vanaf het station.

Mijn huisgenoten Katrin en Helen zijn vaak de hele dag weg, naar de universiteit of naar werk. En dan zit ik hier in huis een beetje te darren en mezelf streng toe te spreken dat ik toch echt verder moet aan mijn scriptie.

Studiecafé
Maar dat is nu verleden tijd. In Stockholm heb je een grappig fenomeen: het studiecafé. Daar komen studenten bij elkaar en zitten hier met hun laptop voor hun neus te leren, te typen, te lezen of informatie te verzamelen.

Café latte
Ik sinds kort ook. Want nu ik de trotse eigenaar ben van een busabonnement, waardoor ik niet meer zeven euro per keer moet afrekenen om naar Stockholm te reizen, ben ik daar drie dagen per week te vinden. En als onderdeel van mijn integratie in de Zweedse maatschappij drink ik daar, zoals het hoort, een café latte.

Goed geïntegreerd
Rond kwart voor vier keer ik dan weer huiswaarts om op tijd te zijn voor de training. Maar niet voordat ik laat zien dat ik ook een ander onderdeel van de integratie in dit land inmiddels goed beheers.

Keurig netjes plaatsnemen in de lange rij om de bus in te stappen. Soms met wel dertig man, in een lang lint achter elkaar. Dat doe ik nu dus ook.

CC foto: privébezit

Volhouders op sportschoenen
De meiden die wel voetballen, en het schoppen tot de Eredivisie en het Nederlands Elftal zijn dan ook echte volhouders. Dankzij hun passie voor de sport zijn ze zo ver gekomen en hebben zij zich niet van hun pad laten brengen. Grappig genoeg zie je dat het merendeel van deze meiden ook een sportstudie ernaast doet, bij de ALO of zo. Ze lopen dan ook de hele dag sportief rond in een trainingspak en in elk geval op sportschoenen.

Andere types
Als je kijkt naar landen als de Verenigde Staten en Zweden, waar vrouwenvoetbal volledig is geaccepteerd en daardoor ook al een heel aantal jaren op hoog professioneel niveau wordt gespeeld, zie je dat er ook een ander type vrouw in je elftal zit.

Geen voetbalgesprekken
Eentje die, wanneer ze niet voetbalt, architect is bijvoorbeeld en haar dagen regelmatig in rokjes en hakjes slijt. Of mijn huisgenoten Katrin en Helen. De een studeert Culturele Geografie, de ander speelt cello en zou het liefst houten muziekinstrumenten leren maken. Ikzelf studeer Arbeids- en Organisatiepsychologie en voel me hier goed thuis. De gesprekken gaan hier buiten het veld meestal over iets heel anders dan voetbal.

Voetbal voor elk type meisje
Interessant om de invloed van een cultuur en een maatschappij te zien op wie er voor welke sport kiest om te gaan beoefenen. Het bewijst dat voor veel dingen ‘bedacht’ is hoe het zou moeten zijn en dat je dus in zulke opzichten gewoon zelf moet kiezen wat je wil en je moet niet moet laten remmen door wat normaal bevonden wordt. Dan zie je bijvoorbeeld bij voetbal dat dat gewoon bij elk type meisje past.

CC foto: KNVB.nl

Women in Control Fund
Crystal Clear gelooft in de kracht van alle vrouwen. Daarom hebben zij samen met Plan Nederland het ‘Women in Control Fund‘ opgericht. Dit fonds helpt vrouwen in ontwikkelingslanden een zelfstandig bestaan op te bouwen door het verstrekken van microkredieten.

Workshops
Naast het doneren van een deel van de opbrengst, wil Crystal Clear zoveel mogelijk geld ophalen door het organiseren van workshops. Inspirerende Nederlandse vrouwen geven van 30 maart tot eind juni 2010 workshops in het hele land waaruit hun kracht of passie blijkt.

Wijnproeverij met Thérèse Boer
Zo is er op 18 mei aanstaande een wijnproeverij georganiseerd met Thérèse Boer, echtgenote van Jonnie Boer. Zéér exclusief, want het is voor maximaal vijftien dames toegankelijk. Thérèse is sommelier en zal haar passie en kennis van wijnen delen met de deelnemers van de workshop.

Fijn om te weten: de nadruk van de workshop ligt niet op kennis opdoen, maar op zelf ervaren. Al proevend vind je de combinaties tussen wijn en spijs. Inschrijven voor deze workshop kan nog, maar wees er wel snel bij!

Andere workshops
Verder zijn er de komende weken nog vele andere bijzondere workshops te volgen, waaronder een kleurenworkshop, een cursus timemanagement, een spoedcursus levens- en liefdeslessen van Sophie van der Stap en Blanca van den Brand en nog véél meer!

Het inschrijfgeld van de workshops gaat voor 100% naar het Women in Control Fund.

Kortom:
Jij een inspirerende workshop,
zij een kans op een toekomst!

Geef je op en steun dit goede doel!

Halve finale
Vorig jaar behaalde de Brabantse met haar teammaatjes nog een plek in de halve finale tijdens het EK in Finland. Kirsten heeft een behoorlijk indrukwekkend voetbal-cv: in 2004 begon ze met voetballen in het collegeteam van de universiteit van Connecticut, waar ze zowel de Rookie of the Year Award als de Player of the Year Award in de wacht sleepte.

In 2005 verhuisde ze naar Florida waar ze tot 2008 voetbalde én studeerde. Kirsten volgt namelijk naast profcarrière ook nog een studie Arbeids- en organisatiepsychologie. Zie ik Rafael en Wesley nog niet doen…

Voetbalvrouw in Zweden
In 2004 belandde Kirsten in het Nederlandse vrouwenelftal. In 2008 verhuisde ze helemaal terug naar Nederland en ging ze spelen in Willem II.  Dankzij haar goede balmoves werd ze overstelpt met aanbiedingen, waaruit ze koos voor een plek in het sterke Zweedse Tyresö FF.

Nu woont Kirsten dus in Zweden, waar ze niet alleen voetbalt, maar ook werkt aan haar afstudeerscriptie over Leiderschap. Benieuwd geworden hoe het leven van een vrouwelijke voetbalprof eruit ziet? Vanaf morgen kun je Kirstens belevenissen volgen op Viva.nl!

CC foto: privébezit

Ik kan mijn plannen om door te studeren ( die nog wel  in de kinderschoenen stonden, maar toch) dus wel vaarwel wuiven, want 8 mille heb ik helaas niet zomaar op mijn bankrekening staan. Hoe zit het nou precies?

Nog meer collegegeld
Vanaf het studiejaar 2010-2011 bekostigt de universiteit nog maar één bachelor- en één masteropleiding per student. Universiteiten krijgen geen geld meer voor studenten die een tweede opleiding doen en daarom mogen ze nu het collegegeld verhogen.

En het ingewikkelde is dat iedere universiteit dan weer een andere hoeveelheid van het collegegeld hanteert. De TU Delft zal gelukkig géén hoger bedrag vragen, maar is daarmee – tot nu toe bekend is – wel de enige universiteit die dat doet.

Niet iedereen matst
Een aantal universiteiten (o.a. de Universiteit Utrecht) is dan nog zo coulant om hun eigen studenten te matsen en hen het ‘oude’ bedrag te laten betalen, maar dat doen ze helaas niet allemaal. Bij de Universiteit Leiden betaal je voor je tweede master zelfs veertienduizend euro (en ruim zeventienduizend voor een bèta- of gammastudie).

Niet een bedragje dat je even zomaar neertelt. Ik vind het vreemd dat hiermee het doorstuderen ontzettend wordt ontmoedigd. Er zijn dan gelukkig wel een paar universiteiten die hun collegegeld niet verhogen, maar de meerderheid vraagt toch wel minimaal zo’n 5000 euro per jaar meer.

Waar gaan die euro’s heen?
En wat krijg je er voor terug? Een groot deel van zo’n studie betreft het afstuderen, en dan ben je toch vooral op jezelf aangewezen… ben benieuwd waar die extra euro’s dan naar toe gaan. Er zijn natuurlijk een aantal opleidingen die een hoop kosten (zoals een artsenopleiding), maar daarentegen zijn de alfa-studies – volgens mij dan – echt geen veertienduizend euro waard. Zeker niet als je het merendeel daarvan aan het afstuderen bent..

Wat vinden jullie van deze wetswijziging? Zien jullie je studieplannen in het water vallen?

CC foto: pfala

Al gauw verslond ik de tv-gids en kreeg ik een abonnement op de Donald Duck. Natuurlijk veranderden mijn interesses: Donald moest plaats maken voor de Tina, een paar jaar later stapte ik over naar de Hitkrant en de Fancy en toen ik nog wat ouder was, maakte het me eigenlijk niet meer uit: als er maar letters in stonden, ik wilde het lezen. Nouja, de AutoWeek laat ik liever liggen, dat wel.

Van krabbelen naar zinnen
Ook schrijven doe ik al sinds ik een pen kon vasthouden. In een schriftje krabbelde ik talloze verhaaltjes en ook hield ik een dagboek bij. Toch besloot ik geen journalistiek te studeren, ik wilde een iets bredere studie kiezen en daarom besloot ik een media-opleiding te doen. Halverwege kreeg ik spijt: schrijven was het enige dat ik wilde. Gelukkig vond ik een stage bij een tijdschrift en zo kon ik in de studie toch een beetje m’n journalistieke ei kwijt.

Toen ik was afgestudeerd, kriebelde die schrijfdrang nog meer: ik besloot mijn master Journalistiek te halen. En nu, anderhalf jaar later, is het afstuderen alweer aangebroken. De eerste pagina’s van mijn scriptie zijn geschreven, ik heb al pagina’s literatuur doorgespit, maar het leukste deel begint vandaag: de stage!

Trouwe fan
De Viva lees ik al zo’n beetje sinds m’n zestiende en ook de website staat tussen mijn favorieten. Ik vind het dan ook ontzettend tof dat ik de komende drie maanden deel mag uit maken van de webredactie. Met het schrijven van blogs heb ik nog niet veel ervaring, maar die zal ik ongetwijfeld de komende tijd opdoen. Ook heb ik veel zin om het fenomeen Viva beter te leren kennen: de mensen erachter en natuurlijk jullie, de lezers. Mijn enthousiasme is in ieder geval al volop aanwezig – en ik hoop ook snel bij jullie!

Foto: privébezit

Ik hou niet zo van bier
Maar het smaakte me toch wel goed en het was gezellig. Met mijn projectgroep zat ik in de zon en volgens mij zeiden we ook om de haverklap dat het gezellig was. Er kwamen tosti’s op tafel en we schoven met de zon mee. Sommige projectleden gingen verstandig op tijd terug naar huis.
Maar J. en ik bleven zitten. We bleven zo lang zitten dat we de volgende projectgroep die na ons in de studio hun televisieprogramma mochten opnemen, ook bij ons kwamen zitten. Nou, en dan blijf je lang zitten hoor.

Ik denk dat we zo lang bleven zitten om de andere projectgroep te laten zien dat wij wel leuk en gezellig zijn. De andere projectgroep heeft namelijk na Brussel een beetje het idee dat wij stoffige studenten zijn die nooit bier drinken.

Dat komt namelijk omdat wij niet meegingen naar Brussel
Een tijdje terug gingen we naar Brussel. We stonden daarvoor om half zeven ‘s ochtends op het station en in de trein was het schoolreisjesgehalte hoog. Iemand had een stapeltje tijdschriften meegebracht. En we aten winegums.

De andere projectgroep was de avond daarvoor naar Brussel gegaan. Want dan zouden ze niet zo vroeg op hoeven te staan en konden ze die avond daarvoor gezellig uit in Brussel. Toen ze ons vroegen of wij ook eerder wilden gaan dachten we waarschijnlijk allemaal dat dat heel gek zou zijn.

De andere projectgroep ging eerder en er werden dingen getwitterd zoals ‘What happens in Brussel, stays in Brussel.’ Er happende natuurlijk niet zoveel in Brussel. Sommigen werden erg dronken, sommigen verloren hun stem.

Wij kwamen fris en fruitig aan in Brussel, de andere projectgroep zaten met zonnebrillen op gekreukeld sigaretten te roken naast de ingang van het Parlementsgebouw.

Zeven uur, mijn record
Om mijn stoffige imago van me af te stoffen zat ik daarom zeven uur op het terras. En ik was niet de laatste die ging. In de tram terug naar huis dacht ik steeds: schandalig, overdreven, ik denk dat ik voor de zomer een hoed koop en zeven uur (!!). Ik ben normaal echt nooit zo, want ik lach mensen altijd een beetje uit die bij de eerste zonnestralen naar buiten rennen voor een witbiertje op het terras. Maar ik haalde mijn schouders op en ging kijken wat Walter had gekookt.

cc foto: FaceMePLS

Via torrentsites als the Pirate Bay kun je films, muziek en software naar keuze kopiëren van een andere gebruikers. Het downloaden van die bestanden is geheel legaal, zolang het voor niet-commerciële doeleinden gebruikt wordt. Het aanbieden van die bestanden, daarentegen, is wel illegaal.

Zinloos verbod
De regering wil nu, om de producenten van deze media te beschermen, een verbod op het downloaden van deze bestanden in gaan stellen. Zinloos in mijn ogen.

De snelheid waarmee het internet tegenwoordig evolueert is gigantisch en niet meer te controleren. Toen Napster uit de lucht werd gehaald, waren er al snel alternatieven gevonden. Nadat ook deze verboden werden kwam men al snel uit bij torrents. Het verbieden hiervan zal technische jongens over de hele wereld aansporen tot het opzetten van een nieuw systeem.

Komt nog eens bij dat het controleren van de gedeelde bestanden de privacy van de internetgebruiker zal schenden. Om te kunnen controleren of de gebruiker illegale bestanden download, zal men namelijk eerst moeten kijken of de bestanden wel illegaal materiaal bevatten. Weg internetvrijheid.

Allemaal schuldig
Daar waar muziek en films gemaakt worden zal het gekopieerd worden. Sinds de uitvinding van de grammofoonplaat (en daarmee ook de drukker) wordt er al muziek van de ene op de andere plaat overgezet. Met de komst van de cassette en video, cd’s en dvd’s is daar niets aan veranderd. Wie heeft er niet met een vinger op Rec. naar de radio zitten luisteren? Allemaal zijn we schuldig aan het schenden van auteursrechten.

Openbaring
Internet is in mijn ogen juist een openbaring voor producenten van media en dan vooral in de muziekindustrie. Onbekende bands hebben nu een platform om gehoord te worden. Muziekliefhebbers kunnen oneindig lang blijven zoeken naar nieuw talent. Illegaal downloaden schaadt de industrie niet, maar steunt haar juist.

Viva-vrouwen hebben een mening. Hoe denken jullie hier over?

CC foto: peasap

Knipperende cursor
Aan het dralen, uitstellen of verschuiven, zoals encyclo.nl procrastineren omschrijft. Je kent het vast. Iedereen moet wel eens aan een klusje beginnen waar je tegenaan hikt. Dat je iets moet tikken op de computer, maar na 3 minuten nog steeds naar de knipperende cursor in een wit beeldscherm staart. En je geen idee hebt hoe of waar te beginnen.

Dan ga je ter afleiding en in de hoop dat je opeens inspiratie krijgt/het licht ziet dingen doen die je in ieder geval wel kunt. Zoals je boeken op kleur sorteren. Of op alfabetische volgorde, als je ze de vorige keer al op kleur had gerangschikt.

Even farmvillen
Je checkt je mail iedere 4 minuten. Je zet thee. En later koffie. En dan nog meer thee. Je harkt je tuintje aan in farmville. Je vindt dat die keukenvloer à la minute geboend moet worden. Oh, en je moest eigenlijk ook nog een nieuw fietsslot kopen. En als je dan toch de deur uitgaat, kun je net zo goed direct boodschappen doen.

En aangezien de middag dan toch al bijna voorbij is, kun je net zo goed met jezelf afspreken dat je vandaag niets meer aan Die Moeilijke Klus doet en morgenochtend heel vroeg begint. Nou ja, ik kan er wel even over doorgaan, ik blink namelijk uit in procrastineren

Als je dan toch draalt…
Dit filmpje, één van de bekende op YouTube, komt mij dan ook ontzettend bekend voor. De kans is redelijk aanwezig dat je er op dit moment ook last van hebt, aangezien je op Viva.nl zit… Dan kun je net zo goed dit filmpje even kijken.

Pabo
Wel, zoals die juf op de basisschool, zo voel ik me af en toe sinds ik modereer. Ik heb nog nooit overwogen om de Pabo te gaan doen, die nu ‘lerarenopleiding Basisonderwijs’ heet, maar tegenwoordig denk ik er soms aan. Het forum is een goede leerschool en lijkt af en toe sprekend op een basisschool qua sfeer en gedrag van forummers. Die opleiding moet een eitje zijn na bijna zeven jaar modereren.

Ja maar…
Voorbeeld: een ruzie op de basisschool ontaardt vaak in het roepen van onaardigheden naar elkaar. Het begint onschuldig, maar al snel wordt er meer bij gehaald en wordt er uiteindelijk naar elkaar gescholden. Als de juf dan vervolgens volgens het principe van hoor en wederhoor vraagt hoe de ruzie is ontstaan, ontstaat er een kakafonie van stemmen die om het hardst roepen: ‘Ja maar hij…’, ‘ja maar zij….’. Precies zo wordt gereageerd op het forum als er eenmaal ruzie ontstaat. Het maakt daarbij niet wezenlijk uit of de ruzie voor of achter de schermen is ontstaan, de prikken worden open en bloot op het forum gegeven en als je daar als moderator wat van zegt, heeft altijd een ander het gedaan of is een ander altijd begonnen. Je kunt er de klok op gelijk zetten. Een goed voorbeeld hiervan is het topic Welke geur draag jij vandaag?, waar zich een dergelijk drama voltrok.

Leraartje pesten
Een ander voorbeeld van basisschoolgedrag op het forum: onderwijzertje pesten. Te kinderachtig voor woorden. Op de basisschool gebeurt dat bijvoorbeeld door spullen van de leerkracht te verstoppen, stinkbommetjes of traanbommetjes in de prullenbak stuk maken of kauwgom onder de stoelpoten van de onderwijzer te plakken. Meestal voorbehouden aan de leerlingen van de bovenbouw. Toegegeven, ik heb me in mijn jongere jaren ook wel bezig gehouden met dit soort grapjes. Maar toen was ik een jaar of 10. Dat volwassen mensen, in de meeste gevallen vrouwen, het nodig vinden om steeds de Angels te plagen door een aantal keer met een nieuwe nick terug te komen als ze duidelijk niet welkom zijn op het forum door hun eigen wangedrag, vind ik toch wel erg kinderachtig. Het is in het begin misschien nog hilarisch voor medeforummers maar later ook niet meer.

Wegpesten
Of neem de overdaad aan ‘klapstoeltjes’ postings op het moment dat iemand, vaak een nieuwe forummer, een topic opent waarmee zij (of hij) in de ogen van anderen min of meer een open deur intrapt. Hoe laat je iemand voelen niet welkom te zijn, hoe pest je iemand weg? Nou, op die manier bijvoorbeeld.

Weet je, we zijn allemaal maar mensen en ik weet dat ik niet kan en mag verwachten dat iedereen even ‘politiek correct’ post. Dat hoeft ook niet, en zelfs een Angel houdt wel van een grapje op zijn tijd. Dat moet kunnen. Maar soms wat meer fatsoen en empathisch gedrag in het virtuele lijf van forummers zou geen overbodige luxe zijn.

CC Foto; BigBlackBox

Terwijl ik naar de Spelen keek, was het kabinet ook bezig te vallen. Voor mij voelde dat een beetje als de spanning die ik voelde toen Take That uit elkaar ging. Ik was er mee bezig, in mijn achterhoofd steeds wel de gedachte, maar het ging ook een beetje langs me heen.

Totale paniek
Maar – en nu laat ik mijn studie spreken – wat was er ook alweer Breaking News? Dat je dan tijdens het skeleton een blok boven in beeld krijgt met “De laatste updates rondom het kabinet!!!” en dat wij in paniek naar de keuken rennen om chips en cola te halen om vervolgens te zappen naar de laatste updates rondom het kabinet want “Het zal nu wel vallen!”

Om dan een journaliste te zien staan die ook echt duidelijk zich staat af te vragen: “Wat doe ik in godsnaam hier? Ik had nu lekker thuis op de bank kunnen liggen. Beetje de Spelen kijken. Of de nieuwe Uri Geller. Is dat nog op tv? Leuk programma is dat.”

De journaliste zegt ongeveer dit over de laatste updates: “Ik weet het eigenlijk ook niet.”

Dat was de update. Daarvoor hadden wij in paniek de afstandsbediening gepakt en gezapt. Voor die ene update.

Moe word ik daar van
Tijdens een college hadden we het over Breaking News. Wat is Breaking News? De auto tegen de Naald. Een vliegtuig tegen het World Trade Centre. Dat is Breaking News. Daarvoor worden programma’s onderbroken. Dat is normaal.

Maar om paniekerig te doen over een journaliste met haar nieuwe update “Ik weet het eigenlijk ook niet.” Nee, dat is geen Breaking News. Dat mag niet eens News heten, laat staan Breaking.

En dat is waar ik me aan erger. Dat ik tien minuten na de geboorte van Lizzy Verda al weet dat ze zeven pond weegt. Dat we tegenwoordig (oma spreekt) altijd alles na 1 minuut al weten en dat in de krant oud nieuws staat.

En dan krijg je dus updates van vermoeide journalistes. “Ik weet het eigenlijk ook niet.”

cc foto: Radio Nederland Wereldomroep

Hè lekker, vooruitgang

Eigenlijk heb ik niks tegen de OV-chipkaart. Want ik vind: vooruitgang, dat is best ok. En die gare strippenkaart kon toch al lang niet meer. Als je ziet hoe je in andere landen door het OV wordt geloodst, met pasjes die poortjes open laten bliepen, dan steken die strippenkaarten er maar flets bij af. Bij dat zielige stukje karton verwachtte je dat de buschauffeur het hierogliefteken voor ‘Kanaleneiland-Zuid’ op je strippenkaart zou tekenen. Zo oud zag het eruit.

Dus lekker, die vooruitgang. Ik had dat ding ook al jaren in mijn bezit, met keurig op de voorkant de pasfoto die ik ergens in 1672 had moeten opsturen. Die foto lijkt dus voor geen meter meer: ik zou me nu nooit meer zo laten portretteren. Ik had hem ook al keurig voor eind januari geactiveerd, nog voordat die malle kinderen met die sandwichborden op het station stonden om je richting het oplaadpunt te schoppen.

Koek en ei. Born ready. Genoeg saldo ook. Ik voelde me echt een vrouw die de vooruitgang omarmde, en deed lekker niet mee aan het gejammer van anderen, zoals Omroep Max, die dat handige pasje vervloekten.

Een kleine hobbel in de weg der vooruitgang

Maar ondanks dat ik me als een voorbeeldige chipkaartbezitster gedroeg, deed dat kloteding het niet. Steeds als ik mijn pasje voor het incheckapparaat hield, wees het me af. Met een hele harde NEEEEEEEEE-toon. Heel afwijzend. Kwetsend ook. Genânt, want je zag andere mensen denken: Tsssssk. Ze snapt het niet. En ze is niet eens een bejaarde. Zij is echt niet 2.0. Ga maar terug naar je spinnewiel, Neanderthaler! Dan wilde ik wel gillen: IK WEET HEUS WEL HOE HET MOET!!

Dus ik maandag naar de NS-servicebalie. Je moet er even voor in de rij staan met honderden andere mensen die ook niets van dat takkeding snappen en er allemaal uitzien alsof ze zichzelf van kant willen maken, maar dan heb je ook wat. “Ik zal wel heel dom zijn”, zei ik tegen de baliejuf, “maar hij doet het niet als ik met de trein wil reizen. En ik heb alles gedaan zoals het in het foldertje stond.”

“Oooooh”, zei ze, “maar die doet het nog helemaal niet in de trein joh! Gewoon in het weekend nog even een kaartje kopen!” Ik trok een wenkbrauw op. “Maar wanneer kan ik dan wel met mijn Studenten ov-chipkaart met de trein reizen?” “Tsja”, zei de mevrouw monter, “dat weet ik ook niet hoor. Kaartje kopen! Doei! VOLGENDE!!! VOLGENDE!!!”

Wat de fok is dat nou weer?!?!?!?!

Ik stond perplex. Waarom zoveel ophef, spotjes, websites, sneue kinderen met stomme sandwichborden en godbetert verwenpakketten voor luie studenten die nu nog eens hun ding activeren ALS DAT DING NOG NIET EENS WERKT IN DE TREIN?!?!?!

Ik wilde in 2010 wat minder capslock gaan gebruiken, maar nu kan ik er even niet zonder.

Wát een stom TAKKEDING!!

Foto: privébezit

Wakkerligpunt
Dit keer was er een ander ‘wakkerligpunt’; het was zó warm! Daar had ik natuurlijk niet op gerekend met dit koude weer. Gelijk gaf ik mijn nieuwe vier-seizoenen dekbed de schuld. Na één uur woelen toch maar de tweede laag van het dekbed uit de sloop gehaald,  maar helaas geen resultaat. Ik ben nog steeds niet achter de oorzaak, daarom wordt mijn onderzoek vanavond vervolgd.

Daar ben ik dan!
Tot gisteren woonde ik in Groningen. Hier studeer ik Communicatiesystemen en heb ik de minor Journalistiek net afgerond. Al tijden had ik het in mijn hoofd; mijn stage doorbrengen bij Sanoma. Na wat rondkijken, kwam ik terecht bij een vacature voor Viva.nl. Jááá, dacht ik, dat moet het worden. En hier ben ik dan, de nieuwe stagiaire! Zonder ontbijt en met wallen onder de ogen begon ik vanmorgen (positief) aan mijn eerste stagedag.

Een leerzaam halfjaar
Schrijven doe ik graag, soms zelfs liever dan praten. Op de een of andere manier kan het makkelijker zijn jezelf te verwoorden via tekst i.p.v. mondeling. Blogs schrijven is daarom geen vervelend klusje. Wat heerlijk om elke dag te mogen bloggen voor een site als deze. Ik hoop dat jullie de komende maanden met plezier mijn blogs lezen en dat ik over een halfjaar terug kan kijken op een leerzame en indrukwekkende periode!

© Foto: Esther

Schijn bedriegt!!!!

De KB ziet er namelijk uit als een volkomen normale plek. Opgeruimd, rustig, lekkere werkplekken en een uitleenbalie met daarachter een roedel oempa-loempa’s die allemaal boeken voor jou uit het magazijn rukken.

Helaas is dat serene en opgeruimde een façade. Een dekmantel voor alle mensen in de KB. Want die zien er allemaal op het eerste gezicht heel normaal uit, maar dat zijn ze niet. Wat het wellicht al een beetje weggeeft is de man die vaak bij de balie bij de ingang zit. Hij heeft namelijk een hele lange paardenstaart met om de zoveel centimeter een fluorescerend elastiekje. En dat is niet het gekste: hij heeft ook een vlecht in zijn baard. En hij is dus plusminus zestig jaar oud. Hij kijkt je wel altijd uiterst vrolijk aan vanachter zijn bril met meekleurglazen.

Nu heeft Brad Pitt tegenwoordig ook een vlecht in zijn baard, dus de KB-man is helemaal hip. Helaas is hij niet zo’n knapperd.

Naast de man met de vlecht in de baard heb ik in de jaren dat ik er zit al een prachtig boeketje idiote mannen leren kennen. Zoals bijvoorbeeld de man die dierenporno zat te kijken. Of de man die Gilles de la Tourette had en me telkens “lekker kutje” toelispelde en daarna beschaamd wegliep.

En dan heb je nog de geschifte pensionado’s

Naast die gekke mannen is de KB ook een soort opvangtehuis voor gepensioneerde types. Deze zestigers lopen de hele dag murmelend door de bieb en gaan op gezette tijden samen koffie drinken. Soms zitten ze heel hard te zuchten boven bijvoorbeeld de complete Loe de Jong, met zo’n blik van: Pfoe, mijn leven is echt geen pretje. Zit ik hier zomaar vrijwillig het verloop van WOII in mijn kop te stampen. Mijn leven is echt wel zwaar. Maar iemand moet het doen hè.

Sommige mannen timmeren een duiventilletje in elkaar wanneer ze met pensioen zijn. Andere mannen kopen een caravan in Torremolinos om daar de helft van het jaar te gaan zitten bakken tussen allemaal andere Nederlanders . Andere mannen gaan de hele dag in de KB zitten om daar Gregoriaanse gezangen uit hun hoofd te leren.

Een ode aan de kantinejuf

Maar wie in de KB op mij het meeste indruk heeft gemaakt was de kantinejuffrouw. Ze zag eruit als Ms Crabtree van South Park en ze had een openlijk crush op Timme, met wie ik destijds zo nu en dan in de bieb zat. Ze trachtte zijn hart te winnen door ons altijd tegen medewerkerstarief lunch te verschaffen en daarbij kittige opmerkingen te maken. Helaas maakte ze die kittige opmerkingen met een stem die klonk als het gekerm van een klein hondje in een papierversnipperaar. We mochten ook altijd extreem veel garnalen uit de soeppan vissen.

Een vrouw om van te houwe.

Maar ze is weg. Want nu is de KB-kantine een La Place-restaurant. En daar is de lunch ineens veel duurder, en hebben ze van die aanstellerige broodjes met pikante kipsmurrie en luxe smoothies gemaakt van kaviaar en kindervingers. En blijkbaar paste mevrouw Crabtree niet bij die hippe en culinair verantwoorde ambiance.

Ik mis haar. Gelukkig gaan die andere rare types nooit meer weg.

CC Foto: library_mistress