Neus uit
Toch kon ik na twintig jaar geen dijkje, geen dammetje of geen kuiltje meer zien. En de uitspraak: ‘wacht maar tot je op jezelf woont, dan zul je toegeven dat je mama’s prakje mist’ kwam nog erger mijn neus uit.

Nieuwe moeder
Sinds vier maanden heb ik mijn eigen huis en moet ik mijn eigen boontjes doppen. Een ironisch gegeven aangezien er in die vier maanden geen boontje op mijn bord heeft gelegen. De magnetron fungeerde als mijn nieuwe moeder. Met één draai aan de knop kreeg ik toch nog warm voer voorgeschoteld. Hele bakken glazige magnetronmacaroni, kleverige lasagne en kant-en-klare kipkerrie schoof ik naar binnen. Het was best te doen, als je van de smaak houdt; enkelvoud ja. De lasagne smaakte hetzelfde als de macaroni of een ander willekeurige magnetronmaaltijd uit het schap.

Waarderen
Maar net zoals mijn moeders eten, ging ook dit vervelen. Ik heb inmiddels zelfs last van magnetronmoeheid. Je probeert het nog te sussen met wat pizza’s en wat bezoekjes aan de snackbar, maar dan moet je het toch onder ogen zie: ik moet gaan koken. En tot slot moet ik iets toegeven: mama je had gelijk, magnetronmaaltijden zijn heel vies. Nu waardeer ik zélfs jouw prakjes weer…

Wanneer kan ik bij je aanschuiven?

Foto: GettyImages.nl

Fluffiehaar
‘Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,’ zeg ik. ‘Dat zal een reden hebben.’
‘Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.’
‘Geen gezicht,’ zeg ik. ‘Zo’n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.’

Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. ‘Papa moet nog even wennen aan het idee,’ zegt mijn vrouw.
‘Oorbellen zijn gewoon stom,’ zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. ‘Jij wil geen oorbellen hè?’ Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig.
‘Oorbellen zijn mooi,’ zegt mijn dochter bozig. ‘Morgen krijg ik oorbellen van mama.’

Pijn
‘Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,’ zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken.
‘Doet het pijn?’ vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen.
‘Ja,’ zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen.

Tikje
‘Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,’ zegt mijn vrouw. ‘Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.’
Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. ‘Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.’
Myrthe kijkt naar mij.
‘Wil je ze echt zo graag hebben?’ vraag ik.
Ze knikt.

Keuzes
‘Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?’
‘Oorbellen,’ zegt ze vol overtuiging.
‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan krijg jij oorbellen.’
Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst.

CC foto: Ken Wilcox

Schaamte voor seks
54% van de onderzochte vrouwen geeft aan alleen oppervlakkig over seks te praten met vriendinnen. De reden daarvoor is dat 61% de meeste dingen gewoon te gênant vindt om tot in detail door te nemen, en 15% vindt seks sowieso een privéonderwerp. Slechts 9% van de vrouwen vindt dat we heel open zijn over seks en onze seksualiteit.

Schaamstreek?
Maar we zijn nog erg onzeker. Ruim 70% is wel eens onzeker over haar bedprestaties en 16% schaamt zich voor haar vagina, en dan te bedenken dat ze in Afrika elkaars schaamlippen oprekken voor extra genot tijdens de seks. (Meer hierover in Viva 6.) Ondanks de onzekerheden is 57% zeer tevreden met haar seksleven.

Stoeipoezen
De Viva-vrouwen zouden wel stouter willen zijn. Bijna een derde (27%) zou meer willen experimenteren in bed. Maarliefst 70% schept daarom ook wel eens op over haar leven onder de lakens door het mooier te maken dan het is.

Gelukkig zijn er ook vrouwen die echt niets te klagen hebben. Die voelen zich vrijgevochten in bed en verleggen graag hun grenzen (48% + 18% meestal alleen met drank op). Toch schreeuwen de trotse dames alsnog niet van de daken dat zij een puike punani hebben. Kortom: onze vagina is vaak slachtoffer van schaamte en taboe. 77% van de vrouwen praat er met niemand over.

Zijn we dan toch niet zo open en vrij?

Meer over het onderzoek lees je in Viva 6 die vanaf vandaag in de winkels ligt.

© Beeld: GettyImages.nl

Ik kijk weg en probeer mezelf te vermannen, mijn tranen weg te slikken. Maar het lukt niet. Natuurlijk lukt het niet. Ik kan alleen nog maar mijn lippen op elkaar persen en om me heen kijken. Op zoek naar een uitvlucht.

“Ben je bang?”

Ze had nog zo geprobeerd om iedereen te laten zeggen dat het geen pijn deed. Ze wilde zich groot houden om mij te beschermen. “Als ik je zou zeggen dat ik niet bang was, zou je me dan geloven?”. We kijken elkaar lang aan.

Diep van binnen wisten we dat voorlopig maar één van ons deze operatie ging doen, omdat de ander erna te schijterig zou zijn. Voor mijn zusje was de dubbele amputatie en directe reconstructie van haar beide borsten preventief, voor mij zou deze ingreep vooral herstellend moeten zijn.

In de wacht

Omdat de bestralingsarts het idee dat een jong vrouw met één borst zou moeten leven maar niets vindt, heeft ze me direct na de bestralingen op de wachtlijst geslingerd. Inmiddels ben ik zelfs al twee keer opgeroepen, maar er is elke keer iets wat me tegenhoudt.

Als ik heel eerlijk ben is het niet de angst voor de pijn. Het is de confrontatie met het ziek zijn. Urenlang staren naar het plafond, het eindeloze wachten op de volgende dag, op de momenten waarop je je hopelijk iets beter voelt. Het leven staat voor de zoveelste keer on hold.

Voorlopig niet

Ik heb er nu gewoon geen trek in. Wat heb ik aan nieuwe borsten als ik binnen een paar jaar toch uitzaaiingen blijk te hebben? Heb ik dan niet te veel ingeleverd? Kostbare tijd die ik niet meer terug krijg om gewoon te leven en te beleven.

Ik kijk naar mijn zusje en vraag mezelf af, is dit dan de prijs die ik moet betalen voor een borst? Is dit dan de prijs die ik wíl betalen. Diep van binnen weet ik het antwoord: Er komt voorlopig geen nieuwe borst.
CC foto: morrissey

Tweede kaart gratis
Dit kleine uitje helpt me mijn energie-level op het juiste peil te houden. Maar ik heb zin om meer te doen! En daarom ben ik aan het kijken naar leuke uitjes voor mij en mijn vriendinnen. Zoals lekker naar de sauna gaan om bij te kletsen en te genieten van een uitgebreide schoonheidsbehandeling. Zodat ik er weer helemaal tegenaan kan! En fijn: bij Optimel krijg je nu korting! Tenminste, als we voor 29 februari gaan. Met Optimel Eurosparen krijgen we namelijk de tweede kaart gratis.

En of ik nu met mijn vriendin uit Honselersdijk of die uit Amsterdam ga: er zit er altijd wel ééntje in de buurt. Want we kunnen kiezen uit 60 sauna’s! En nu maar hopen dat ze ‘s avonds erheen willen. Ik vind het altijd extra leuk om ‘s avonds naar de sauna te gaan. Zéker in de winter! Dan is het zo knus in het donker en staan er overal fakkels. Dat verhoogt bij mij zeker de gezelligheid. Omdat we gebruik maken van de Optimel-aanbieding, kunnen we daar ook eten. We krijgen namelijk de dagschotel gratis. Dat is lekker makkelijk bespaard! Misschien moet ik vaker gaan…

Winnen!
PS. Op de Facebook-pagina van Optimel kun je nu een saunabreak winnen! Het enige dat je hoeft te doen, is een spelletje spelen. Ik ben al begonnen!

Dansend in zijn armen
Haar lichaam in zijn armen
ze legt haar vertrouwen in hem
haar emoties laat ze gaan
zonder woorden hoor je haar stem

als een zwaan slaat ze haar vleugels uit
geborgen en veilig in zijn armen
een moment als in de mooiste droom
hij doet haar hart verwarmen

haar ogen smelten voor hem
de muziek speelt mooi en zacht
ze is helemaal in de wolken
de eerste zoen is waar ze op wacht

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Ik doe het leuker aan een keukentafel
Het is en blijft een fantastische uitvinding, de telefoon. Maar ik vind het een ding waarmee je mededelingen doet en niet oeverloos in gaat zwammen over het weer (‘Ja, koud hè, nou poeh’) of je blaasontsteking (‘En daar heb ik dus nu tabletten voor…’) . Eindeloos bomen over niks is iets voor in een kroeg of voor aan de keukentafel. Daar ben ik er heel goed in. Maar als ik aan de telefoon hang voor prietpraatpretgesprekken, dan ben ik gewoon heel snel uitgepraat. “Verder nog nieuws? Oké, ik zie je snel.”

Van die prietpraatgesprekken
De meeste mensen weten dat ik niet zo’n beller ben. De enige die zich daar helemaal niets – en dan bedoel ik ook echt helemaal niets – van aantrekt is mijn moeder. Die belt en kan hele boompjes opzetten over het weer, een blaasontsteking en de buren. Toen ze net een mobiele telefoon had, belde ze ook vanuit winkels om live te beschrijven wat voor mooie lampen/lepels/ladekasten/‘vul hier iets willekeurigs in’ ze zag. Tot ik zacht bromde: “Nee, mam, ik ben niet op zoek naar een kroonluchter. Ik bel je vanavond wel terug als ik thuis ben. Ja, ik ben aan het werk, ja. Doei.”

Gesmak, geslurp en geritsel aan de andere kant van de lijn
Mijn luisterend oor hapert ironisch genoeg aan de telefoon. Dat komt omdat ik ondertussen de vaatwasser in kan pakken, mijn teennagels kan lakken en naakt in bad kan zitten. Dat leidt af. En het ‘mhh, huhuh’ kan ik altijd moeilijk inschatten aan de andere kant van de lijn. Zit diegene nou ondertussen z’n nagels te lakken of naakt in bad? Soms hoor ik gerommel, geritsel, gesmak, geslurp. Geroer in pannen. Of licht gehijg. Fietsende bellers, die vind ik vooral lastig. Daar maak ik korte metten mee.
“Wanneer zullen we afspreken? Oké. Tot dan.”
Functioneel en een stuk gezelliger.

CC foto: plenty.r.

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

Daghap
Mijn probleem is dat mijn vriendinnen heel blij worden van sushi, en ze willen heus wel een keer met me mee naar dat tentje voor een daghap, maar daarna weer sushi. Daar zit ik dan alsnog met mijn designersvocht in de sushibar, als een vis op het droge. Echter vraag ik dan heel principieel naar de daghap en of ze ook loempia’s hebben.

Enfin, ik besefte dat ik er eigenlijk alleen mezelf mee heb. Dus zet ik af en toe mijn principes opzij en doe ik dus een beetje merkwater bij de chardonnay.

Opeens maakt het niet uit, zo’n afzichtelijk kleed in de kamer
Mijn labrador bereikt over vijf weken de respectabele leeftijd van veertien jaar. Dat – zo hoor ik iedere dag op straat, als wij sjokkend en schuifelend over het plaveisel voortbewegen – schijnt heel wat te zijn voor een grote hond. Ik schreef hier vorig jaar al over de ouderdom en het snelle aftakelingsproces van mijn lieve oude beestje. Maar ondanks het gesjok, gaat ze als een speer. Alleen zo’n glad strak vloertje, dat levert problemen op. Dancing on ice voor bejaarden, daar krijg je problemen van. Vandaar dat afzichtelijke kleed, zodat er zonder uitglijders gekwispeld kan worden bij het opstaan.

Als ik oud ben wil ik alleen maar crispy M&M’s eten
Van het strenge en consequente baasje van weleer is weinig over. Nu laat ik de teugels vaak vieren. Als ik bejaard ben wil ik dag in dag uit crispy m&m’s eten en me laven aan de advocaat met slagroom. Ik geef de hond daarom af en toe kleine extra hapjes blikvoer, die ik opwarm in de magnetron. “Anders krijgt ze opeens zo’n koude klont voer in haar maag”, hoor ik mezelf zeggen. Als ik midden in de nacht haar nageltjes hoor tikken op de gladde vloer, ga ik naar beneden. Soms ga ik vijf uur ’s nachts een blokje om en ga de laatste paar uurtjes op de bank liggen. Zodat ik mijn arm maar hoef uit te steken om haar een aai over haal bol te geven.

Ze noemen het zorgen.

CC foto: privébezit

Over Robert
Robert Vuijsje (41) werkte tien jaar als redacteur bij Nieuwe Revu. Zijn romandebuut ‘Alleen maar nette mensen’ kwam in 2008 uit en er werden bijna 200.000 exemplaren van verkocht. Met de roman won Robert de Gouden Uil en de Inktknaap, een literaire prijs toegekend door scholieren. Het boek wordt verfilmd en draait vanaf september 2012 in de bioscoop. Zijn nieuwe boek ‘Beste vriend’ ligt op 2 februari in de winkel.

Win
Wil jij een exemplaar van Beste vriend winnen? Viva geeft er vijf weg! Vul het actie-formulier in om kans te maken op één van de vijf boeken.

Foto: Viva 05

Verrekte virus
Na het eten keken wij met elkaar GTST, iets wat we vaker doen, en wat de laatste tijd ook wel onontbeerlijk is, aangezien ze in Meerdijk allemaal bij bosjes neervallen door dat verrekte virus, en het dus zaak is regelmatig te kijken, anders ben je zomaar de tel kwijt.

Afijn, wij hadden dus een half uur zitten kijken hoe alle acteurs van GTST geloofwaardig probeerden te janken, wat er negen van de tien keer gewoon potsierlijk uitzag. Na GTST begon Peter van der Vorst met zijn programma. Dus wij bleven gemakshalve maar even hangen.

Enfin, dat programma
‘Mijn leven in puin’, want zo heette de show, ging over de Rotterdamse René. René had nogal veel spullen in zijn huis staan. Wat zeg ik: zijn vier verdiepingen tellende huis stond van plint tot plafond vol met dozen. Hij verzamelde namelijk muziek- en filmdingen, en was daarin nogal doorgeschoten.

Zijn vriendin Petra vond dat de maat vol was, en had Peter’s hulp ingeschakeld. Die had twee assistentes: een opruimcoach en een psycholoog. Met die laatstgenoemde was niet zoveel mis. Okee, ze hopte wat snel naar de jonggestorven ouders van René, maar goed, het is televisie, dus men heeft geen tijd voor zestien sessies met inleidend geklessebes.

Maar die opruimcoach, daar wil ik het even over hebben.
Die kwam binnen, inspecteerde met een zuinige streepmond de ravage, en zijn plompverloren tegen René dat hij tachtig procent van zijn shit zou moeten lozen.

René sputterde tegen. Wat mij een volkomen logische reactie lijkt. Want als iemand tegen mij zou zeggen dat ik tachtig procent van mijn spullen weg zou moeten doen, zou ik de vrouw in kwestie waarschijnlijk met een bezem mijn huis uit jagen, en Peter van der Vorst erbij.

En toen René met pijn en moeite een aantal dozen op straat had gezet -dozen vol met Star Wars-parafernalia- werd dat niet beloond met een krul, een sticker en een aai over de bol van de juf. Nee, zo gaat men niet met elkaar om bij ‘Je Leven in Puin’.

Stomme opruimjuf
DIT IS PAS VIJF PROCENT!!! Gilde de opruimjuf, die voor de gelegenheid een spuuglelijke groen metallic jas aan had getrokken (sowieso grossierde de cast van ‘Je leven in puin’ in lelijke jassen, maar dit geheel terzijde.) Nee, lekkere motivatie, stomme opruimjuf van wie ik de naam alweer ben vergeten!

Cut die jongen some slack! In één week moet hij aan een random psychologiechick al zijn jeugdtrauma’s opbiechten, en afscheid nemen van al zijn spullen. Kunnen we misschien iets aardiger doen?

Ze pakken alles van je af
Ik had zin om de hele boel op te kopen, en dan na afloop van de uitzending alles weer aan René terug te geven. Om ze te fucken, die stomme mensen van ‘Je leven in Puin’.

Mensen met zuinige streepmondjes; laat ze nooit toe in je leven. Ze pakken alles van je af.

CC Foto: still uit filmpje

Ik heb één groot natuurlijk talent: vanuit niets absolute chaos creëren. Als ik de kunstacademie had gedaan was ik er vast op afgestudeerd, want zelfs als ik bewust orde in de chaos wil scheppen gaat het nog mis. Dan valt het in de categorie georganiseerde chaos.

Onlogisch

De meeste dingen in mijn huis hebben heus wel een vaste plek, alleen zijn die vaste plekken in de ogen van anderen vaak niet heel logisch. Zo staat de voorraad wc rollen naast mijn schoenenrek, de stofschaar ligt in de pennenbak en de pleisters bij mijn nieuwe schoenveters.

Post-It’s, dat moest de oplossing zijn. Helaas had ik binnen een maand alweer spijt van die overtuiging. Het is natuurlijk heel handig voor onverwachte gasten zo’n mini handleiding op elk apparaat en ook op decoratief gebied houdt het niet op. Maar echt praktisch is het nog niet.

Goed gejat

Gelukkig ben ik niet de enige die hier last van heeft en daarom uit de categorie beter goed gejat dan slecht bedacht: een doe-het-zelf urgentie schema. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik hier weer chaos gecreëerd heb.

Familie
Maar voor veel van mijn vriendinnen zijn familieleden een doorn in een oog. Zoals mijn vriendin Linda, die op haar 18e is weggevlucht uit haar kleine Brabantse geboortedorpje, omdat niemand haar Lady Gaga-outfits avant la lettre begreep. Ze voelt weinig verwantschap met haar familie, die gezellig op een kluitje in haar dorp is blijven wonen. Mijn andere vriendin Kitty heeft een ronduit rampzalige relatie met haar familie. Volgens Kitty positioneren haar familieleden zich tijdens verjaardagen en feestdagen in hun denkbeeldige loopgraven en vuren ze de ene na de andere vreselijke opmerkingen op elkaar af. ‘Kind, jij hebt lekker zitten snoepen, aan die stevige benen te zien.’ Of: ‘Heb je dit jaar weer geen promotie gemaakt? En: ‘Waarom lukt het jou nou niet om een man aan je te binden?’

Vrienden
Deze vriendinnen hebben hun familie afgezworen, en koesteren veel meer vertrouwen in hun vrienden als steun en toeverlaat. Vrienden hebben dezelfde interesses, ze begrijpen veel meer van je leven, ze zijn eerlijk en openhartig, en wonen bovendien veel dichterbij. Vrienden zijn alles voor Kitty en Linda. Net zoals je in Sex and the City of Friends zie je in hun levens nooit zussen, broers en ouders voorbijkomen. Steeds meer mensen verkiezen (oude) vrienden boven hun echte familieleden.

Framily
Het Amerikaanse begrip voor deze ontwikkeling is de framily: de zelfverkozen familie als sociaal vangnet. Ik vind het heel hip en modern, maar toch heb ik mijn twijfels bij de framily. Ja, moeders zijn irritant, vaders ongeïnteresseerd, en met broers en zussen kun je verdwaald raken in een uitputtende concurrentieslag. Maar wie gaat je verzorgen als je een gênante ziekte krijgt? Op wie kun je rekenen als de belastingdienst met een enorme aanslag komt? Ik denk bovendien dat bloed kruipt waar het niet gaan kan, en dus ook naar plekken waar je framily toch niet zo graag komt, zoals in de verloskamer of later in het bejaardentehuis. Maar wat vinden jullie daar eigenlijk van? Zijn jullie van de family of framily? Laat het ons weten door deze korte vragenlijst in te vullen, want we zijn nieuwsgierig naar hoe jullie daar in staan!

Klik hier om de enquête in te vullen!

© Beeld: Getty Images Tekst: Esma Linneman

Stoppen met blaffen
”Het is een klein hondje dat veel slaapt en niet superveel aandacht vraagt. Hij kan makkelijk een paar uur alleen thuis blijven. Elke hond blaft even als je hem achterlaat, Rover dus ook. Een paar weken geleden was ik een paar uur weggeweest toen er bij thuiskomst een briefje op mijn deur zat geplakt: of dat geblaf van die kl**tehond kon stoppen. Ik was in shock. Was het een misselijke grap ofzo? Het was niet ondertekend, dus ik heb geen idee wie het geschreven heeft.”

Boze buren?
“Aanbellen bij mijn buren durf ik niet. Mijn ene buurman heeft zelf ook een hondje, dus het lijkt me dat hij het niet is geweest. De buurvrouw aan de andere kant heeft een drukke baan en is amper thuis. Met haar heb ik goed contact, dus als ze last heeft van Rover, had ze dat wel gezegd. Maar wie het dan wel is geweest… Als ik in de lift sta, durf ik niemand aan te kijken omdat ik bang ben dat ze iets zeggen over het gedrag van mijn hond. Vorige week werd ik aangesproken door een oudere dame die ook bij mij in het appartement woont. Ze vroeg of er iets met mijn hondje aan de hand was, omdat hij laatst op een middag drie uur achter elkaar had geblaft. Zij stoorde zich er niet aan, maar ze hoorde wel anderen klagen over mij.”

Moet hij naar de opvang?
“Rover is me lief, maar een goede verstandhouding met mijn buren ook. Mijn moeder kan en wil ik niet altijd vragen om op mijn hond te passen. Het is tenslotte mijn hondje. Moet ik mijn hond elke keer dat ik een paar uurtjes wegga naar een dagopvang o.i.d. brengen? Dat zou me veel tijd én veel geld kosten.”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

© Foto: Getty Images

Vroeger kwam alles vanzelf goed met je huis
Nu acht jaar later, wil ik graag verhuizen. Mijn starterswoning is te klein om in samen te wonen. De huizen in mijn straat zijn minder waard geworden. En ik, ik ging acht jaar geleden voor een aflossingsvrije hypotheek. Niks om je zorgen over te maken, volgens het financiële mannetje. Je kosten koper haalde je er binnen een paar jaar echt wel weer uit. Voor de zekerheid sloot ik een polis af waarmee ik in tien jaar tijd een flink bedrag bij elkaar zou sparen.
Ik woon nu in mijn eigen zeepbel. En ben in het bezit van zo’n wonderlijke woekerpolis.

Beste starter, eerst even 30 mille spaargeld aub
Als je dat soort beslissingen over mocht doen, zou je – gepokt, genaaid en gemazeld – andere beslissingen nemen en natuurlijk nóóit zo’n woekerpolis afsluiten. Maar goed, spijt is wat de koe schijt. Ik doe mijn best om net als blogger Petra niet in economisch doemdenken te vervallen. De valkuil van selffulfilling prophechy, daar zou ik niet aan mee willen werken. Maar als ik berichten lees waarin De Nederlandsche Bank (DNB) voorstelt dat starters op de huizenmarkt straks 18 procent eigen geld in moeten brengen als ze een huis kopen (op een bedrag van 175.000 dus 30.000 euro eigen spaargeld) zinkt de moed me in de schoenen.

Het valt niet mee om tegenwoordig iets op te bouwen
Met de beslissing om in ieder geval de helft van je woning af te lossen, ben ik het hartgrondig eens. Maar als je tegenwoordig een bestaan op wilt bouwen als starter op de arbeids- en woningmarkt moet je eerst je studie voorfinancieren, een baan zien te vinden en terwijl de aflossing van je studieschuld begint even dertig mille ophoesten om een bescheiden rijtjeshuis te kopen.
Laten we het geen probleem, maar een uitdaging noemen.

Dan maar een bescheiden rijtjeswoning
Wij mogen niet klagen. Wij behoren tot de economisch gezegende tweeverdieners zonder kinderen die allebei bijna klaar zijn met het aflossen van de studieschuld. De bank wil ons nog wel een kapitaal uitlenen, maar een illusie armer en een ervaring rijker hebben we onze zinnen nu gezet op een bescheiden rijtjeswoning. Waar we straks als we ooit onze starterswoningen verkopen, hopen zonder zorgen onze zegeningen te kunnen tellen.

CC foto: 59937401@N07.

De diepvrieslekkernij in de bovenste lade
Ik zat tijdens het ontbijt al uitgebreid na te denken over wat ik vanavond wilde gaan eten. Opeens moest ik denken aan de pizza die ik een paar weken geleden had aangeschaft. Die pizza, van het type Hawaï meende ik me te herinneren, heb ik destijds in de bovenste vriezerlade gestopt. Het kostte wel wat moeite, de la klemde en kon nog maar voor één kwart opengeschoven worden. De diepvrieslekkernij gleed naar binnen, als een telefoonboek door een brievenbus.

Terwijl ik op een taaie bruine broodkorst kauwde, danste die pizza Hawaï de hoela door mijn hoofd. Ik kon de sappige warme ananasjes en gesmolten kaas bijna ruiken. De pizza zou toch nog gewoon in de vriezer liggen? Voor de zekerheid besloot ik even te gaan kijken.

Bonken en pegels
Ik liep naar de keuken en opende het onderste deurtje van de koelvriescombinatie. Ik pakte het handvat van de bovenste la beet en trok, maar er gebeurde niets. De la zat vast. Muurvast. Geen beweging in te krijgen. Knarsend en krakend opende ik de vleeslade eronder. Wit uitgeslagen boomstammetjes in boterhamzakjes en ijsklonten met hamburgers erin kwamen aan het licht. Ik trok de plastic la uit de rails en zette hem op de grond. Ik bukte en keek in het donkere gat om te zien of er misschien iets vast zat wat de bovenste la belemmerde. Ik zag niets dan grote witte bonken en pegels. De pizza zat ingevroren. Er zat maar één ding op: de hele vriezer ontdooien.

Ik drukte op de uitknop en trok ook de onderste lade uit de vriezer. De thermometer in de tuin gaf 3 ºC aan. Ik zette de laden gevuld met voedsel buiten op de tuinbank. Ik legde placemats en handdoeken op de vloer, uit de badkamer haalde ik mijn föhn en ik ging in kleermakerszit in de opening van de vriezerdeur zitten. Ik zette de föhn op standje twee en richtte op de ijsmassa.

Net toen ik begon te vrezen dat ik pas tegen Pasen wat te eten zou hebben, begon de boel te druppelen. De grote witte ijsbrokken tegen de achterwand werden glazig en langs de zijkanten ontstonden kleine stroompjes. Voorzichtig morrelde ik wat aan een ijspegel. Na een halfuur kon ik met mijn nagels in de ijslaag krassen. Ik peuterde wat bevroren broodkruimels en broccoli-korreltjes van het rooster. Ik voelde eens aan de bovenste lade. Die zat niet muurvast meer, maar had een centimeter speling gekregen. Dit ging de goede kant op.

Missie Pizza Hawaï geslaagd
Na twee uur föhnen heb ik my precious kunnen bevrijden uit zijn ijzige lade en kleffe kartonnen doos. De aanhouder heeft gewonnen. En wat denk je! Onder het Poollandschap in de bovenste la vond ik ook nog een pizza Salami. Althans, ik denk dat het worst is wat er op die pizza zit. En óók een raketje. Tenminste, er steekt een houten stokje uit…

Tegen de tijd dat u dit leest geniet ik van een overheerlijk driegangenmenu. Hard werken loont, dat blijkt maar weer. Ik kan niet wachten tot mijn vriezer weer ontdooid moet worden.

Foto: Gettyimages.nl

‘Je riep me toch’, antwoordt mijn moeder. Verwikkeld in een droom, heb ik haar blijkbaar uit bed gejaagd. Dit is niet de eerste keer dat ik mezelf, en anderen, verbaas.

Lullen tussen de lakens
Tot op de dag van vandaag ben ik er nog niet overheen gegroeid. Maar gelukkig: soort zoekt soort. Vriendlief vindt het ook heerlijk om te knarsetanden en te brabbelen in bed. We spreken dezelfde taal, en al slapende geef ik hem reactie. Daarom nemen wij tegenwoordig onze nachtelijke ‘avontuurtjes’ op met de Sleep Talk Recorder.

Luister en huiver
Hoewel ik nog steeds bang ben dat ik gênante details over mezelf onthul aan de app, levert het de meest hilarische conversaties op over niets. Voor het gewenste resultaat moet je wel eerst de gevoeligheid opschroeven via de instellingen van de app. Bovendien zijn er ook nachten dat ik alleen het ritselen van de dekens ten gehore breng. Maar ondertussen heb ik een aantal grappige fragmenten verzameld in mijn favorieten (mijn vriend zal ik sparen):
- Dit is het verkeerde deel
- Hey dames
- Gebrabbel

Toppers
Wil jij meer fragmenten luisteren? In de toplist kun je vreemde en lachwekkende prietpraat van mensen over de hele wereld luisteren. Soms zelfs zo bizar dat ik me afvraag of dit echt in hun slaap is opgenomen…

Download hier de Sleep Talk Recorder voor Android (gratis) en hier voor iPhone (€0,79).

© Foto: Getty Images

Broodkruimels
Ik hield me altijd voor dat we ze niet hadden. Maar een oud stads huis met in de woonkamer een tapijt van broodkruimels en dan geen muizen hebben, was een ietwat naïeve gedachte.

Lokdozen
We hebben (of hadden) muizen dus. Het begon met een muis die van de keuken door de woonkamer rende, hij schrok en kroop een gat in. Ik schrok ook en kroop in het gat dat de dierenwinkel heet. Ik rende naar het schap met muizenverdelger, kocht zes lokdozen en vier diervriendelijke vallen. Voor zover geplet worden door een klem, met een blokje Old Amsterdam tussen je lippen, diervriendelijk is. 

Bloeddorstige uitroeiwoede
Een half uur later stond mijn huis vol met vallen met daarop een mespunt lok(pindak)aas. Tevreden wreef ik in mijn handen. Aan het klauteren over de inboedel was een eind gekomen en het wachten op de eerste dooie was begonnen. Echter naast de bloeddorstige uitroeiwoede, bekroop me een schuldgevoel. Voor me zag ik een gewurgde Stuart Little en een rouwende muizenfamilie. Met gemengde gevoelens liet ik de muizenhol- Stuarts garage met rode cabriolet- dicht Bizonkitten. De vallen liet ik staan en ik dook mijn bed in.  

Gevlucht
Wonder boven wonder was er ’s morgens toen ik naar de vallen keek, geen dode noch levende muis te bekennen. Stuart en zijn familie waren gevlucht! Van de tekst op de muizenvalverpakking was in ieder geval niets gelogen, dit was inderdaad een heel diervriendelijke manier van muizen bestrijden geweest.

Foto: Gettyimages.nl

Op de bank
Normaal zou ik me nu dus naar de Zara of River Island haasten om mijn slag te slaan. Niet omdat ik iets nodig heb. Maar gewoon, omdat ik iets nieuws wil. Dat verlangen naar iets wat je nog niet hebt. Dat bijbehorende kortstondige geluksgevoel. In plaats daarvan zit ik thuis op de bank: kaarsjes aan, mijn spinnende poes Sookie aan mijn voeten en een stapel boeken naast me. De drang om in uitverkoopbakken te graaien, heb ik niet. En ik ben ook nog niet in de verleiding geweest iets te kopen. Ik besef dat dit voor sommigen klinkt als kinderspel, maar voor iemand die normaal elke week iets aanschaft – van een ketting tot een jurkje of een shirtje – is dat toch best lastig.

Kop in het zand
Hoe ik dat doe? Nou, ik steek gewoon mijn kop in het zand. Ik heb de Apps van Zara, Mango, River Island en Monki op mijn iPhone gewist, houd me verre van modebladen als Elle, Marie Claire en Grazia, kijk fluks de andere kant op als ik langs een etalage met schoenen fiets en ik waag me niet in de buurt van winkelstraten. Boodschappen doe ik bij Albert Heijn en niet op de Albert Cuyp, want dan moet ik langs mijn favoriete kledingwinkeltje. Wel maak ik elke werkdag een foto van mijn outfitje. Maar dat is dan ook het enige modische aan mijn bestaan als kledingkluizenaar.

Nieuwe verslaving
Op vragen over waarom ik zo shopverslaafd ben of hoeveel geld ik de afgelopen maanden naar mijn favoriete kledingwinkels heb gebracht, heb ik ook nog geen antwoord. Want iemand die haar hoofd in het zand steekt, doet niet aan zelfreflectie. En opent ook niet haar bankafschriften. Gênant, ik weet het (so much for de zelfreflectie). Ik besef me dat ik echt een keer de markt op moet en mijn banksaldo moet checken, maar voorlopig zit het wel lekker zo, in die comfort zone. Dus terwijl de soep op het gasfornuis pruttelt, download ik nog maar een aflevering Game of Thrones, mijn nieuwe verslaving.

        

Op de foto’s zie je de outfitjes die ik elke werkdag heb aangehad. Klik op de afbeeldingen voor uitvergrote foto’s.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen. Ook afkicken van fast fashion? kijk op www.freefashionchallenge.com 

© Foto’s: Privé beeld

Zondag is de saaiste dag van mijn week. Ik heb geen hond om mee naar het bos te gaan, geen schoonouders om bij op de bank te zitten en geen zin om de drukte van de winkels op te zoeken. Ik sluit deuren, ramen en gordijnen, zet een rustgevend muziekje op en trek mijn lekkerste pyjama aan. Vervolgens trek ik mij terug in de badkamer.

Frunniken
Wat bijna niemand van mij weet, is dat ik gek ben op frunniken. Ik vind niets bevredigender dan een flinke pot friemelen, pulken en tutten. Dit doe ik iedere zondag, als er niemand in de buurt is. Want het is geen fraai gezicht.

Eerst richt ik me op mijn haar. In de keuken heb ik wat olijfolie in een pannetje verwarmd. Hangend boven de wasbak smeer ik de warme olie in mijn haarpunten. Ik draai mijn haar in en plak het met een rol huishoudfolie bovenop mijn hoofd. Ik wikkel het plastic een paar keer rond mijn schedel en kneed een soort smurfenmuts om druppen te voorkomen. Daarna föhn ik het plastic warm, en wikkel er een handdoek omheen.

Kleine hoogtepuntjes
Als ik mijn gezicht heb gewassen met warm water komt mijn frunnikgereedschap op tafel. Iedere vierkante millimeter van mijn huid bekijk ik in de spiegel. Ik knijp in verstopte poriën en pulk aan puisten. Ik pluk aan woekerende wenkbrauwen en trek velletjes van mijn lippen. Iedere geëlimineerde mee-eter is een klein hoogtepuntje.

Daarna volgt het gezichtsmasker. Met mijn wijsvingers verf ik mijn gezicht lichtblauw. Het frisse kleiachtige smeersel verkoelt mijn warme huid. Ik was mijn handen en wrijf een restje olijfolie over mijn nagels en nagelriemen. Ik verplaats naar de slaapkamer, waar ik op bed plof en tv kijk terwijl de klei hard wordt. Mijn mondhoeken en wenkbrauwen zijn steeds lastiger te bewegen, en ik voel hoe kleine haartjes onder mijn neus zich proberen op te richten onder de kleilaag. Na een halfuurtje is het masker uitgehard en zijn al mijn gezichtsspieren ontspannen.

Nagelriemterugduwstokjes
Dan pak ik mijn nagelknipper, vijlen en nagelriemterugduwstokjes erbij. Aangekoekte nagelriemen zijn soepel geworden door de olie en zijn nu makkelijk weg te krabben en terug te duwen. Ik knip mijn vinger- en teennagels kort en vijl de randjes. Met een zachte vijl poets ik het nageloppervlak tot het glimt.

Ik kan zo wel drie uur lang met mezelf bezig zijn. Ik word er rustig van. Even mijn hoofd leeg, de computer uit en alleen maar frunniken. Of ik er ook echt mooier van word is de vraag. Bevredigend is het in ieder geval wel.

Foto: Gettyimages.nl

Tattookoning
Henk Schiffmacher, bijnaam Hanky Panky, mag zich misschien wel dé tattookoning van ons land noemen. Velen staan in de rij om een kunstwerk van deze tatoeëerder te laten zetten. En wij hebben de eer om er een paar uit te delen!

Tattoo for charity
Als je zeker wil zijn van een tattoo, kun je nu ook profiteren van een flinke korting. Afgelopen vrijdag is Henk namelijk speciaal voor het goede doel een twee weken durende actie gestart. Als je nu een tattoo laat zetten, betaal je minimaal 25 euro (hoger mag ook) voor een tatoeage ter waarde van 250 euro. Een tattoo for charity! …en natuurlijk ook een beetje voor jezelf. Goed om te weten: de tattoo wordt exclusief door Henk Schiffmacher gezet en dus niet door één van zijn collega’s.

Henk wil met deze actie geld op halen voor projecten van Cordaid Microkrediet. Met de opbrengst worden kleine ondernemers in ontwikkelingslanden gesteund en krijgen zij de kans om een zelfstandig bestaan op te bouwen. Je kunt de deal bekijken op Cordeals.nl. Op deze site verschijnt elke twee weken een nieuwe deal. De volgende actie is met Xander de Buisonjé voor valentijnsdag.

Win-win-win
Je kunt niet meer meedoen aan deze actie, de winnaars hebben via een e-mail bericht gehad.

Loop je helemaal warm voor Henk? En wil je kans maken op 1 van de 5 te winnen tatoeages? Vul dan het tattoo-actieformulier in en vertel ons waarom jij of iemand anders een tatoeage verdient!

Update: de actie van Cordeals (25 euro voor een Henk Schiffmachter tattoo) is inmiddels uitverkocht. Maar houd Cordeals.nl in de gaten want iedere twee weken komt er een nieuwe deal online. Hier op  viva.nl maak je nog wel kans op 1 van de 5 tatoeages,vul het actie-formulier in en win!

Foto: Viva

Plejaden
Ik hurk naast Wessel neer. ‘Zie je daar die drie sterren, die heel dicht bij elkaar staan,’ vraag ik en ik wijs net zo lang totdat ik zie dat hij in de juiste richting kijkt. ‘Dat is de riem van Orion. Dat is een sterrenbeeld, het stelt een jager voor.’ Daarna wijs ik naar een andere plek. ‘Als je heel goed kijkt zie je daar een heleboel sterretjes bij elkaar. Dat zijn de Plejaden. Dat is een groepje van jonge sterren. Zie je ze?’

‘Die vijf sterren daar staan in de vorm van een letter die jij heel goed kent. Het is het sterrenbeeld Casiopea. De sterren vormen samen de letter ‘W’, zoals in jouw en mijn naam,’ zeg ik. Mocht Myrthe ooit interesse tonen in de sterren, dan vertel ik gewoon dat het de letter ‘M’, is. Zo kunnen allebei onze kinderen de beginletter van hun naam opzoeken in de nachtelijke hemel.

Fascinerend
Ik was niet veel ouder dan mijn zoon, toen ik ook interesse begon te krijgen in het universum. Het is geen comfortabele hobby, want in de zomer stellen de nachten weinig voor. Je moet echt de kou trotseren als je de mooiste hemelobjecten wil zien. Nog altijd vind ik het fascinerend. Het licht van de sterren heeft er een reis opzitten van vele jaren. Wat wij zien is een afdruk van het verleden. We zien licht dat er al was voordat we werden geboren.

Mijn zoon weet daar allemaal nog niets vanaf, maar toch vindt hij het mooi. Hij wijst naar het meest heldere puntje en zegt dat het de grootste ster is die hij kan zien. ‘Dat is geen ster,’ zeg ik. ‘Dat is een planeet, waarschijnlijk Jupiter. Dat is een bol van gas, die nog veel groter is dan de Aarde. Het is een reus van een planeet, waar het altijd stormt. Er is een wervelwind die je vanaf de Aarde kunt zien en die al jaren woedt.’

‘Hoe zie jij dan dat het geen ster is, papa?’ vraagt mijn zoon.

‘Meestal zijn de meest heldere puntjes licht die je op Aarde kunt zien andere planeten die om de zon heen draaien. Niet alle planeten kunnen we goed zien, maar Venus en Jupiter zijn beter te zien met het blote oog, dan welke ster dan ook.’

Explosies
We kijken een moment in stilte omhoog. Mijn zoon ziet waarschijnlijk rustgevende stipjes in het duister. Ik zie stormen, explosies, werelden waar het klimaat zo agressief is dat de mens er niet kan bestaan. Elke ster die wij zien kan al vergaan zijn, geëxplodeerd tot een nevel, waaruit weer nieuwe werelden kunnen ontstaan. Wij zijn allemaal gemaakt van het stof dat voortkomt uit stervende sterren. Dat zal ik hem ooit allemaal vertellen.

‘Ik vind het heel mooi,’ zegt mijn zoon. ‘Maar nu wil ik naar binnen, want ik wil niet te lang in de kou staan met mijn blote ogen.’

CC foto: davedehetre

Ze hadden de voorstelling van Herman Finkers, één van hun favoriete cabaretiers, die eerder deze week op tv werd uitgezonden gemist. Mijn vader had al wel een verwoede poging gedaan om hem op internet te zoeken maar die was geëindigd in een hoop gebrom zoals alleen vaders dat kunnen.

Zonder spaties

Mijn vader is echt heel erg handig, behalve met computers. Hij probeert het wel, maar die computer is gewoon niet zijn ding. Mijn moeder is er ook geen ster mee, maar haar pogingen eindigen nog wel eens in een succesvol e-mail bericht en, jawel, een Facebook account.

“Goh ik zie jou nooit op Facebook”. Dat kan kloppen, want ik heb haar vriendschapsverzoek in eerste instantie niet beantwoord. Het duurde even voordat ze het doorhad, maar inmiddels kan ik er niet meer onderuit. Daarbij laat ze me sinds ze Wordfeud en WhatsApp heeft ontdekt toch al niet meer met rust. Met weemoed denk ik terug aan de dagen dat ze haar sms’jes nog zonder spaties verstuurde. wanneerkomjenaarhuis?mam.

Hij jaagt, zij mailt

Ze zijn een illuster duo samen, Mr. Marktplaats en mevrouw e-mail, want ondanks dat mijn vader niets met computers heeft is hij wel koning Marktplaats. Hij vindt het gewoon leuk om elke avond even te kijken of er nog koopjes zijn. Als hij vervolgens wat gevonden heeft, verstuurt mijn moeder de e-mail en kunnen de onderhandelingen beginnen. Samen komen ze er wel uit.

Ik geloof dat mijn vader zich er een beetje voor schaamt dat hij nooit iets begrepen heeft van die computers. Ik denk dat er niets is waar hij zich voor hoeft te schamen. Het blijft mijn held. Die computer lost iemand anders wel op. We plagen hem er wel eens mee, juist omdat we weinig kansen krijgen om hem een koekje van eigen deeg te geven.

Pauze

Maar nu is er dus uitzending gemist. Daar zaten ze dan, mijn heldenduo, Mister Marktplaats en zijn eega, voor een piepklein, vierkant scherm naar de nieuwe show van Herman Finkers te kijken. Kijken is hierbij een ruim begrip, want ze gaven nog net geen snurkconcert weg, het liep natuurlijk ook al tegen elven, ruim voorbij vitale vijftigers bedtijd.

“Het mooie van internet is dat je het op pauze kan zetten en morgen verder kunt kijken”, roep ik ze toe. Ik schud mijn hoofd en spreek mezelf bemoedigend toe: “babystapjes Wendy…babystapjes.”

CC foto: Racheocity

Mistflarden, een complete gatenkaas
Denk eens even heel goed na, zeg ik hardop tegen mezelf. Heb ik het nu wel of niet uitgezet? Ik visualiseer een stopcontact en probeer me voor te stellen waar de stekker zich bevond op het moment dat ik de kamer uitloop. Blanco. Er komt helemaal niets bovendrijven. Zuchtend draai ik ook de volgende bocht naar rechts en draai het gebruikelijke rondje, zodat ik weer voor mijn eigen voordeur sta. Ik vraag me wel eens af of ik werkelijk alles gedachteloos op de automatische piloot doe. Of is het mijn goudvissengeheugen?

De pirouette als geheugensteuntje
Als ik naar boven spurt, zie ik dat de stekker niet meer in het contact zit. Natuurlijk niet, natuurlijk niet, mopper ik tegen mezelf. Ik haal de stekker er altijd uit.
“Iedere keer als je het strijkijzer uitzet moet je tot tien tellen of een rondje draaien. Of iets doen waardoor je je bewust wordt van de handeling”, kreeg ik als tip. Maar op het moment dat ik sta te strijken, meestal haastig iets uit de wasmand vissend wat ik toch per se aan wil, denk ik niet aan het draaien van pirouettes om de strijkplank.

Maar ik kan wel tot tien tellen in het Japans
Of ik wel vaker vergeetachtig ben? Nou nee. Ik kan nog steeds in het Japans tot tien tellen (Ietsj, Nie, Sannn, Sjie, Go, Sjietsj Hatsj Koe Djoe). Dit omdat ik op mijn negende toen Karate Kid heel populair was zeven weken op karate zat in zo’n kek wit pakje met een kek wit bandje in de veronderstelling dat ik ooit stoeptegels zou kunnen splijten met mijn blote handen. “Wax in wax out” van Mr. Miyagi quote ik nog regelmatig, net als ‘No one puts baby in the corner”, uit Dirty Dancing. Ik weet ook nog hoe nasty Patrick Swayze daarbij keek.

Waarom vergeet je altijd de vuilniszakken?
Ons brein is een rommelige harde schijf. Wat heb ik eraan dat je Ich bin wie du van Marianne Rosenberg van a tot z kan meebleren, als ik  steevast vuilniszakken en vaatwasblokjes vergeet in de supermarkt? Als ik een boodschappenbriefje schrijf, kom ik er meteen achter dat ik het op de keukentafel heb laten liggen. Zodra ik de bocht om ben. Dan draai ik een rondje, stap weer uit voor mijn eigen voordeur en check meteen of ik het strijkijzer uit heb gedaan.

CC foto: protographer23.

Deze week was het dakterras van Hanneke aan de beurt. Een dakterras kan een mooi verlengstuk zijn van je woonruimte maar helaas was dit niet het geval bij Hanneke. Samen met haar vriend en dochtertje wonen zij in een rijtjeshuis in Tilburg. Ze hebben niet alleen een ruime tuin, maar ook een boventerras. In plaats van een relaxt zitgedeelte met bloembakken en mooie vlonders bestond het terras uit verrotte planken waar puur de was hing te drogen. Zo jammer! Hoe leuk zou het zijn als ze er een lekkere relaxplek van zou maken?

Terrastegels
Dus werd ze gekoppeld aan het Women@Work-klusteam, dat storm en regen trotseerde om er een paradijsje van te maken. Allereerst werd de oude houten vloer verwijderd en vervangen door rubberen tegels. Deze zijn onderhoudsvriendelijk, gemakkelijk te leggen en verkrijgbaar in leuke kleuren. Vervolgens werden de platen voor het hekwerk geverfd en het terras afgestyled met een aantal stijlvolle meubels en kachel. Het relaxen kan beginnen!
  

Hanneke kan niet wachten haar nieuwe dakterras te gebruiken: “Ik ben enorm blij met het resultaat. Er zijn mooie kleuren gebruikt en er hangt een goede sfeer. Vooral de rubberen tegels vind ik mooi. Heel fijn ook voor ons dochtertje. Zodra de zon schijnt, ben ik hier te vinden: gezellig met vrienden roseetjes drinken, met de buitenkachel en kaarsjes aan.”

Kijk op hornbach.nl/womenatwork voor handige tips en het klusfilmpje van de verbouwing bij Hanneke.

© Beeld: Agnes Barten

‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.

‘Ik ook,’ riep Myrthe.

‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.

Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.

‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’

Er lag nog één worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.

Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’

Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’

‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’

‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’

‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’

‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.

Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Maar niet te vaak,’ zei ik.

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’

‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.

CC foto: roolrool

Ik sluit 2011 met veel liefde af, maar ben ook blij dat ik er van af ben. Ik vond het een zwaar jaar, afgewisseld met enorme dieptepunten en geweldige hoogtepunten. Dus met een teder, maar beslist gebaar heb ik het boek 2011 gesloten en ben vol enthousiasme begonnen aan 2012. Niet alleen trouwt één van mijn liefste vriendinnetjes, ook ik mag de welbekende witte jurk aan. Maar dat duurt nog even: 12-12-12.

Mijn voornemens passen bij mijn aanstaande huwelijk. Stoppen met roken bijvoorbeeld: zie je me al gaan met een brandgat in mijn mooie jurk?

Mening van anderen
Nog zo’n goed voornemen: me geen zorgen meer maken over zaken waar ik geen invloed op heb. Dus ik ga niet voor anderen bedenken hoe zij het vinden dat ik ga trouwen met mijn grote liefde: zolang Lief en ik maar gelukkig zijn. Ik heb daarnaast bijvoorbeeld ook geen invloed op de mening van anderen (over wel of geen uitnodiging, mijn trouwjurk en onze manier van trouwen), dus waarom zou ik me daar druk over maken?

Gezonder eten
Mijn laatste voornemen is om gezonder te eten. Mijn Lief en ik zijn daar al mee begonnen het afgelopen jaar en blijven dat doorzetten. Minder wijntjes en bier, meer groenten en fruit. Ik heb het geluk dat mijn verloofde kok is en overal wat lekkers van weet te maken. Maar hij is ook veel aan het werk en dan moet ik zelf aan de slag. Gelukkig helpt Optimel daarbij met hun lekkere toetjes zonder vet en toegevoegde suiker. Zo waag ik mij vanavond aan de Perzikbavarois. Kijk voor meer lekkere en gezonde recepten op de website van Optimel. Zo wordt het een stuk gemakkelijker om gezonder te eten. Gelukkig maar.

Beeld: iStock

Natuurlijk worden er ieder jaar stiekem rotjes gegooid en vuurpijltjes getest. Pubers sjokken door de straten of hangen tegen muurtjes, zo nu en dan glijdt er een hand een jaszak in, iemand klikt met een aansteker en daar knalt een rotje onder een auto. Al jaren sla ik het tafereel met opgetrokken wenkbrauwen gade.

Echoënde donderslagen
Maar nooit eerder lag ik zo veel nachten wakker, luisterend naar de echoënde donderslagen in de verte. De knallen zijn zwaarder, angstaanjagender, dichterbij. Ik lig iedere avond in bed, met mijn hoofd gesandwicht tussen twee kussens, me mateloos te ergeren. Echter, wat er gisteravond gebeurde deed mijn bloed koken.

In de buik van de fietstunnel
Om kwart voor zeven rolt mijn trein het station binnen. De deuren openen zich met een puf en de trein stroomt leeg. Het perron is maar op één manier te verlaten: via een trap naar beneden. Die trap komt uit in de buik van een fietstunnel. De stroom forensen splitst zich hier in tweeën. De ene helft slaat linksaf en komt boven de grond bij de parkeerplaats, de andere helft –waaronder ik- gaat rechts en komt omhoog bij de fietsenstalling.

Gillende vuurpijlen
Terwijl ik de lichte helling op loop graai ik in mijn tas naar handschoenen. De sliert mensen voert me langzaam mee omhoog. Dan word ik opgeschrikt door een schelle fluittoon. En nog een. Vuurpijlen komen zoevend en gillend naar beneden gegleden en schieten over het asfalt. Ik druk me tegen de wand en zie hoe tientallen mensen schreeuwen, rennen en brandend vuurwerk voor hun voeten proberen weg te schoppen. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Vijf vuurpijlen worden plat neergelegd en aangestoken. Het gefluit galmt door de betonnen tunnelbuis en de knallen dreunen in mijn borstkas. Dan trekt de rook op en is het stil, op de piep in mijn oren na. Twee mannen rennen vloekend tegen de helling op, een mevrouw raapt huilend haar tas van de grond, ik sta aan de grond genageld.

Van de gekken
Ik kookte, en ik kook nog steeds. Als ik op tv de reportages en nieuwsitems over vuurwerkverkoop weer voorbij zie komen krijg ik een vieze smaak in mijn mond. Vaders met hun zoontjes in de rij voor rotjes en pijltjes. Een man met een gouden ketting om zijn nek met een sjekkie achter zijn oor vertelt glunderend dat hij voor ruim driehonderd euro aan knalwaar in zijn kofferbak heeft liggen. Van de gekken. Ik zeg verbieden. En iedereen die toch zo nodig met explosieven moet spelen: zet ze in een tunnel, leg hun handel op straat en aansteken maar. Dan is de lol er wel af.

CC foto: pixel addict

Besmettelijk
Ik kan me nog goed herinneren dat ik hem leerde kennen. Of tenminste, het is me bijgebleven. De bewuste avond, het trouwfeest van mijn neef, had ik het flink op een zuipen gezet. Sinds mijn vorige relatie had ik totaal nog geen behoefte gehad aan testosteron en mannengelul, maar blijkbaar brak er tijdens deze bruiloft iets in mij. Alsof ik werd aangestoken door de liefdesbacillen die rondzweefden in de zaal.

Kat en muis
Hij dacht dat ik hem behoorlijk zag zitten nadat ik de hele avond aan zijn kont geplakt zat. Maar ik was er van verzekerd dat het wel mee viel. Een hele mooie man, maar een potentiële partner? Nee. Ik was de volgende dag vooral druk met mijn kater uitslapen en de puzzelstukjes bij elkaar rapen.

Toen hij contact bleef zoeken, dacht ik dat juist hij een oogje op mij had. Echter toen ik twee weken niets van hem hoorde, besefte ik dat dit een illusie was en dat ík misschien wel degene was die zich een ietsiepietsie tot hem aangetrokken voelde. Uiteindelijk bleek de interesse toch wel wederzijds te zijn en na een paar geslaagde dates nodigde ik hem uit op mijn verjaardag. Was het nu dan officieel? Nee, natuurlijk niet!

Rozen
Maar toen ik ’s middags thuis kwam stond er wel een grote bos witte rozen op mij te wachten. Wat lief een mooie bos van mijn ouders, dacht ik oprecht. De rozen bleken echter niet van mijn moeder te komen, maar van hem. Dan zal hij vanavond wel niet komen, was mijn conclusie. Maar zoals mijn grootmoeder zei: ‘doe niet zo gek. Mannen sturen niet zomaar een bos rozen, meid.’

Vandaag weet ik zeker dat hij erbij zal zijn, maar kunnen we niet nog heel even doen alsof?

© Foto: iStockphoto

Jointjes
“Ik was het lelijkste meisje van de klas en werd altijd gepest..” Als ze in de puberteit terechtkomt, wordt het Brabantse Mierlo langzamerhand te klein voor haar. Om te rebelleren draagt ze superkorte rokjes, naveltruitjes en hakken. “Alles beter dan die stomme Oilily-jurkjes. School interesseerde me al helemaal niet. In plaats daarvan hing ik maar een beetje rond, jointjes rokend.”

Bejaard
Wanneer ze op haar zestiende van de mavo wordt gestuurd, vertrekt ze naar Parijs, waar ze een contract krijgt bij modellenbureau Elite. Maar eenmaal in de lichtstad, zit niemand op Lara te wachten. Ze gaat zonder succes van casting naar casting en slijt haar dagen met slapen en feesten. Net als Lara in 2006 op het punt staat toch terug te gaan, switcht ze van Elite naar modellenbureau IMG en krijgt ze op haar tweeëntwintigste – wat bejaard is in modellenland – haar eerste grote klus bij Givenchy. 

Modellentop
En als de hoofdontwerper van Givenchy Lara een jaar later voorstelt aan de hoofdredacteur van de Franse Vogue, Carine Roitfield, schiet ze in één keer door naar de modellentop. Roitfield is onmiddellijk fan: “Met Lara draait het niet om wat ze draagt. Je ziet alleen haar. Je kunt nooit genoeg Lara hebben.” Haar adoratie voor Lara wordt pas echt duidelijk als het model in 2009 een compleet Vogue-nummer mag vullen. Tot dan toe was die eer alleen nog naar Kate Moss gegaan.

Spleetje
De modewereld ziet Lara inmiddels als de ‘it-face’. Het spleetje tussen haar tanden, waar ze vroeger zo mee werd gepest, is nu een trend in modellenland. En zo groeide een ugly duckling uit Mierlo uit tot een van de succesvolste en meest sexy modellen ter wereld.

In Viva01, die vanaf vandaag in de winkels ligt, lees je meer over waarom dit het jaar van Lara is!

Foto: Privébezit

Er komt dezer dagen veel moois uit het rampenkastje
Mijn oma noemt de tv nog altijd ‘het rampenkastje’. Hier in huis verstrijkt regelmatig een werkweek waarin de tv niet aan heeft gestaan. Met kerst is dat anders, dan is de tv een kastje waaruit allerlei lieve, leuke en grappige dingen tevoorschijn komen. En dan negeer ik even dat RTL8 op kerstavond de horrorfilm Stir of Echoes uitzendt. Dat is vast voor kersthaters die toch dicht elkaar aan willen kruipen op het bankstel. Ook daar heb ik natuurlijk vrede mee, het is kerst. Hou elkaar daarom goed vast als je toch afstemt op horror.

En toch weer grienen hè…
Kerst begint voor mij al jaren met good old Robert ten Brink en zijn All you need is love Kerstspecial. Voordat het programma begint maak ik Robert en zijn hele kwijlconcept een beetje belachelijk. Want ik weet heus wel dat iedereen achter de klapdeurtjes staat, duh. De verrassing is er eigenlijk wel af. “Je vriend woont in Senegal en hij kan hier niet zijn, wat rot”, zegt Robert dan. Maar geef me een minuut of tien en mijn onderlip trilt zo hevig dat ik geen hap meer kan nemen van mijn kerstkransje als de hereniging toch gefikst is.

Slumdog Millionaire, Ratatouille, Kung Fu Panda
Wat ook zo fijn is aan kerst is dat je niet hoeft te mopperen dat er geen mooie film op is. Kerstmis is één groot kassucces. Vanavond 22.00 uur sharp: Slumdog Millionaire (Nederland 3). Morgen: Serendipidity, één van mijn favo romcoms. Ratatouille, Kung Fu Panda en het gebruikelijke arsenaal kerstfilms, waar je van moet houden. Met een heel kerstdiner achter de kiezen hou ik ook van Bad Santa. De verleiding is ook heel groot om morgenvroeg op Eerste Kerstdag al om 7.55 uur klaar te zitten voor Schneewittchen und das Geheimnis der Zwerge (ZDF, voor de liefhebber) Ik vind dat een veelbelovende titel, maar denk niet dat ik het geheim zal ontrafelen.

Helaas geen Sissi, geen Sound of Music
Eigenlijk begon ik met het doorploegen van de tv-gids om te kijken of, waar en hoe laat Sissi en The Sound of Music beginnen. Romy Schneider en de familie Von Trapp zijn als het gourmetstel: onmisbaar. Maar ondanks het gegeven dat ze helaas niet geprogrammeerd zijn (gelukkig hebben de we dvd’s nog) wordt het vast weer smullen.

Fijne dagen allemaal.

(Hier de lijst met kerstfilms voor wie graag meer wil weten)

CC foto: still uit RTL Boulevard

2011: Het jaar dat ik…
• Sanne Kraaijkamp - over de dood van haar vader John 
• Katelijn viel 69 kilo af – ‘Toen Obese klaar was, ging ik helemaal los’ 
• Hadewych Minis – over zingen en zwanger zijn
• De hel van Alphen – Marianne en Marieke ontstapten aan Tristan van der Vlis
• Glennis Grace – ‘Ik wist: die hit gaat een keer komen’
• Lara was bij het bloedbad op Utoya – ‘Anders Breivik vermoordde mijn zus’
• Monique Samuel – ‘Ik scheidde van mijn man en kwam definitief uit de kast’
+ nog veel meer persoonlijke verhalen

Koop ’m nu voor slechts € 0,79!

© Beeld: Viva

Snelweg
Onze kinderen slapen gewoon graag. Ze hebben nooit problemen gehad met naar bed gaan. Ik ken de verhalen van ouders die nachtenlang wakker werden gehouden; die na middernacht nog de snelweg op moesten omdat hun nakomelingen alleen maar wilden slapen in een rijdende auto. Hier niets daarvan. Naar bed en oogjes toe. Dat ze niet op kunnen blijven is soms wel jammer. Dat ze kleine duiveltjes worden zodra het bedtijd is geweest is niet leuk, maar ik zou het niet anders willen, want wat is het toch fijn dat ze zo goed slapen en wat zijn ze toch lief wanneer ze slapen.

Routine
De dag mooier afsluiten kan bijna niet: voordat ik ga slapen ga ik even kijken op de kamertjes. Even kijken hoe ze erbij liggen en of ze het nog wel doen. Eerst ga ik kijken bij mijn zoon. Na zijn geboorte ben ik met de routine begonnen, daarom is zijn slaapkamer de eerste die ik bezoek. Met mijn mobiel als zaklamp sluip ik naar binnen. Ik houd mijn adem in en loer naar het gezichtje van mijn zoon. Ik moet gewoon even zien of er nog lucht in- en uitgaat. Soms pest ik door te porren, of door het licht in z’n gezicht te schijnen zodat hij zijn oogjes nog wat meer dichtknijpt. Een teken van leven wil ik zien.

Aureool van knuffels
Wessel slaapt met zijn hoofd opzij, met zijn rug naar de muur toe zodat ik hem altijd goed kan zien. Hij slaapt heel diep en maakt haast geen geluid. Omdat hij het al snel te warm heeft, trapt hij het dekbed van zich af. Dat leg ik dan weer eventjes goed. Kleine zus Myrthe rolt zich altijd helemaal op. Ze ligt dan met haar voorhoofd tegen de muur aan. Rondom haar hoofd heeft ze een aureool van knuffels. Ze slaapt heel licht. Soms lijkt ze mijn aanwezigheid op te merken. Ze begint dan wat te draaien en te kreunen, maar echt wakker wordt ze niet. Als ik haar ronde gezichtje boven het dekbed uit zie steken kan ik zo trots zijn op dat prachtige meisje dat daar ligt.

Puberale fratsen
Zolang ze geen puberale fratsen uithalen in hun slaapkamer, of langer wakker blijven dan ik, zal ik ze blijven opzoeken. Even een aai over de bol als ze onrustig dromen. ‘Lekker slapen,’ tegen ze zeggen, omdat ik geloof dat ze lekkerder gaan slapen wanneer je dat tegen ze zegt. Nog eventjes kijken naar die lieve gezichtjes, zo lief dat ik ze wakker zou willen knuffelen. Maar slapend geluk, dat verstoor je niet.

Natte pluk haar
Dachten onze kinderen daar ook maar zo over. Maar nee. Ze maken ons wakker door op het matras te springen. Ze wringen hun lijfjes tussen ons in en duwen dan net zo lang met hun ruggetjes tegen onze warme lijven, totdat wij naast ons bed staan. Slapend geluk moet je niet verstoren! Begrijpen ze dat dan niet? Kunnen ze niet gewoon naar ons kijken terwijl we slapen? Ze mogen heus wel gniffelen om die natte pluk haar die op het voorhoofd van mama zit geplakt, of om de extra rimpels in mijn gezicht omdat ik de vouwen erin heb geslapen. Dat ze heel even kijken en dan weer stilletjes weggaan, terwijl ze het volgende fluisteren: ‘Wat zijn ze toch lief hè, als ze slapen.’

CC foto: My aim is true

Winterspelen
Het verslavende spel Angry birds heeft nu een seizoensversie met nieuwe levels die helemaal in de kerstsfeer zijn gegoten. Een leuke uitdaging voor tussen het kerstontbijt en gourmetten door.
Geschikt voor Android | Gratis | Download hier

iTunes trakteert
Twaalf dagen lang deelt iTunes cadeaus uit. Vanaf 26 december verassen zij ons elke dag met muziek, apps en boeken. Ik ben benieuwd met welke applicaties, nummers en e-books de 12 dagen cadeau-app ons gaat verassen…
Geschikt voor Apple | Gratis | Download hier

Let it snow
Voor we weer in een pizzapunt van de bergen af kunnen glijden, moet er natuurlijk wel sneeuw liggen. Met de sneeuwhoogte-app ben jij op de hoogte van elke centimeter sneeuw die op de pistes valt.
Voor Apple en Android | Gratis | Download voor Apple of Android

Witte kerst
Snow Forecast – White Christmas vertelt jou de kans op een witte kerst. Belooft het geen witte kerst te worden? Download dan de Snow! app voor €0,79. Deze app bedekt jouw telefoon (iPhone) met sneeuw.
Geschikt voor Apple | €0,79 | Download hier

Foto: IstockPhoto.com

De satanische glimlach van een winnaar
Op de doos Risk stond zelfs ‘Brengt mensen weer om de tafel’. Ze hadden wel gevoel voor humor, de makers van Risk. De wereld veroveren gaat niet zonder slag en stoot. Je moet er een haag van plastic legers voor bouwen, je medespelers vervolgens helemaal kapot dobbelen en daarna van de kaart vegen om te winnen. Mensen die daar in hun overwinningsroes satanisch bij beginnen te grijnzen, zijn, hoeveel je ook van ze houdt op dat moment niet je beste vrienden.

Geld jatten van de bank bij Monopoly
Er is geen betere manier om je vrienden en familie te leren kennen dan tijdens een potje Monopoly of Risk. En ik kan me kerstdagen herinneren waarbij zelfs de sjoelstenen tegen de muur vlogen. Van de meeste mensen in mijn directe omgeving weet ik precies wie er in staat is om stiekem even een paar euro’s achterover te drukken bij Monopoly. Die moeten nooit en te nimmer bank spelen. Wat ook heel vervelend is: “Volgens mij… kan dat niet wat je doet, waar zijn de spelregels?”
Zucht.

“Dat is echt geen woord!”
Door de Wordfeud-rage hebben we ook het oude vertrouwde Scrabble weer afgestoft. Onder het mom: laten we het dan écht spelen. Opeens weet je weer wat er aan Scrabble zo irritant is. Er komt een moment dat iemand roept: “Dat is geen woord!” In plaats van het spreekwoordelijke mes, komt het woordenboek op tafel. En dan blijkt dat ‘rex’ opeens geen woord is.
“Bij Wordfeud wel.”
“Dit is geen Wordfeud”
Grrrmmbbbl.
“Oké, als we het zo gaan spelen…”

Gelukkig is er Kolonisten van Catan
Toch hou ik van gezelschapsspellen.
Van één gezelschapsspel in het bijzonder: Kolonisten van Catan. Voor wie het niet kent, het is de vredelievende versie van Risk. In plaats van iedereen kapot te maken mag je dingen bouwen. En zelfs als je aan alle kanten wordt afgetroefd heb je dat meestal niet door. Ik niet tenminste. Dat scheelt een boel irritatie.

CC foto: privébezit

Mijn middelbareschool-matties
Ik was op haar feest niet de enige vriendin van de middelbare school. Nog altijd heb ik goed contact met negen vrouwen die elkaar allemaal kennen uit de schoolbanken van het Bogerman. Vroeger spraken we over dansoefenavonden bij Dansschool Vergonet of die ene leuke jongen uit 5VWO-speciaal die ons niet zag staan; nu praten we over banen, salarissen, samenwonen of over die ene leuke jongen die ons niet ziet staan.

Een ontzettend accent
M’s nichtje was ook op haar verjaardag. Zij groeide op in Amsterdam, en had tot voorkort haar Friese familie al heel lang niet gezien. Pas toen ze hoorde dat M. In Amsterdam was komen wonen, besloot ze contact te zoeken.

Ze vertelde ons dat ze dat best wel eng vond. Ze had M. Al tien jaar niet gezien, en haar beeld van Friese meisje was als volgt: 1. Ze praten allemaal met een ontzettend accent, 2. Ze zijn heel christelijk en 3. Ze zijn compleet wereldvreemd.

Beige rokken. Allemaal.
Dit vertelde ze ons zonder met haar ogen te knipperen. Daarna zei ze: ‘Maar jullie komen dus ook uit Friesland?!? Maar dat hoor je helemaal niet!’

Wij, T., J. en ik, werden er een beetje lacherig van. Meende ze dit nou echt? Dat ze tot voorkort echt dat Friese meisjes gehuld gaan in lange beige rokken, geen make-up dragen en met walging en afkeuring kijken naar tv-programma’s van BNN?

Blijkbaar. Toen we zeiden dat M. en G. ook nog zouden komen, en dat zij in Friesland wonen, werden de ogen van het nichtje echt schoteltjesgroot. Ze keek een beetje zoals de deelnemers aan ‘Groeten uit de Rimboe’ kijken wanneer ze horen dat ze naar de binnenlanden van Botswana worden gedeporteerd.

Ex-wereldvreemde, tsssk
‘Hoor je aan hen wel dat ze Fries zijn?’ vroeg ze. We moesten haar teleurstellen. Ook aan M. en G. hoor je amper nog iets.’En komen zij dan helemaal met de auto vanuit Friesland?’  Ik rolde met mijn ogen. Ik werd er een beetje recalcitrant van. Aan mij hoor je nog een klein beetje dat ik uit het Noorden kom, en dat vind ik leuk. Ik ben trots op mijn afkomst. Maar het nichtje van M. zette me neer als een ex-wereldvreemde.

Terwijl zij de wereldvreemde was. Een volwassen vrouw, opgegroeid in een grote stad, die zo’n verknipt beeld heeft van mensen die aan de andere kant van de Afsluitdijk wonen.

Ik vond het een beetje sneu. Ga eens op excursie. Je zult zien dat ook buiten de ring van Amsterdam ook leuke mensen wonen.

CC Foto: Jetske19

To do-lijst
In 2010 werd de Brabantse Elle gevraagd een boek te schrijven over de ontvoering van Toos van der Valk. Eén boek betekende voor haar eigenlijk twee boeken en een column. Naast het schrijversbestaan bedacht zij tv-programma’s en schreef ze een filmscript. Alsof het niets was, moest zij daarnaast ook nog liefde geven aan vier kinderen en haar man. Terwijl Elle ook wel weer eens zin had in een vrijdagmiddagborrel of een flauwe grap bij de koffieautomaat, ging zij in één ruk door.

Seven year itch
Dat haar huwelijk op knappen staat, klinkt dan ook niet verrassend. Nadat Elle zichzelf confronteerde met de harde waarheid in de vorm van een column, heeft zij haar columns stopgezet. Echtgenoot, Kaja, reageerde verbaasd op haar tekst over de seven year itch: ‘dit slaat toch helemaal niet op ons?’ Elle zegt hierover: ‘Als ik schrijf, ben ik kennelijk in goed contact met mijn onderbewuste. In dit geval was het iets wat ik onbewust al voelde, maar nog niet durfde uit te spreken.’

Goede tijden, slechte tijden
Elle hoopt in 2012 betere tijden tegemoet te gaan in de liefde en langer stil te staan bij de mooie dingen in het leven: ‘meer met mijn kinderen doen en dingen doen waar mijn hart ligt: boeken, scripts, zo nu en dan een filmpje, maar dan moet het wel echt klaar zijn’ en ze heeft ‘de goede hoop dat het met Kaja allemaal weer goed komt.’

© Foto: Viva

Waar ik toen een speelgoed exemplaar kreeg heb ik nu eindelijk een heuse naaimasjien. Ik wist niet eens echt dat ik er een wilde, totdat het filmpje me eraan herinnerde. Ik ben een volwassen vrouw met een huis en een bijna baan, daar hoort toch zeker een naaimachine bij. Een beetje vrouw weet hoe je zoiets doet, kleding maken en repareren.

Faalhaas
Ik heb een paar vriendinnen die de meest jaloersmakende kledingstukken uit het wonder der vooruitgang weten te pompen. Ik niet helaas. Ik kan net mijn draad inrijgen en een halve zoom zetten alvorens mijn proeflapje onder het voetje vastgeketend zit. Het is hopeloos. Naast schoonmaken, opruimen, de was en koken faal ik ook al keihard voor het examen broek omzomen.

Waar leer je zoiets eigenlijk? Mijn moeder is ook geen ster in deze dingen, maar zij bakt er tenminste nog iets van. Ze heeft ook vast wel een poging gedaan om het op mij over te dragen, maar er is schrikbarend weinig van blijven hangen.

Emancipatie
Was ze te geëmancipeerd? Handigheidjes die van moeder op dochter werden overgebracht, zijn ze verloren gegaan? We hebben fantastische opleidingen en mooie carrières in het vooruitzicht, maar we kunnen nog geen sok stoppen. Op de middelbare school heb ik een stekker leren aarden, circuitjes gesoldeerd en verschillende boormachines gehanteerd, maar een was draaien of kookles dat was er niet bij. Dat was allemaal niet meer van de moderne geëmancipeerde tijd. Bij verzorging leerden we hooguit dat je af en toe wat deo moest gebruiken en dat je niet eerst je billen moet wassen. “Van voor naar achter dames, van voor naar achter.”

Misschien wordt het tijd voor een hernieuwde emancipatie der huishoudkunde. Gewoon weer naailes in plaats van dat eeuwige geleuter over het wassen van je doos.

CC foto: cauzinha

Een kersttwijg
De jaren hiervoor had ik altijd wel iets kerstdecoreerderigs in mijn kamer staan. Er was nooit genoeg ruimte voor een boom, maar een enorme kersttwijg wist ik altijd wel mijn kamer in te wurmen. En die twijg hing ik dan altijd helemaal vol met kerstversieringen.

Versiering! Versiering!
Want het gaat mij dus niet om de boom, maar om de ornamenten. Mensenkinderen, wat houd ik toch van kerstversiering. En vooral van de kerstversiering van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam. Daar kun je voor een paar euro de meest fantastische boomdingetjes kopen. Of, in mijn geval: twijgdingetjes.

Hardop kokhalzen door homie E.
Maar nu woon ik samen met mijn homie E., en hebben wij een fikse woonkamer, waar je a. prima met een man of acht ‘The Voice of Holland’  kunt kijken en b. waar met gemak een kerstboom in past.

Ik zat daar in september al over te zwijmelen, maar homie E. had er minder zin in. Zij is namelijk een notoire kersthater, en moet hardop kokhalzen bij elke kerst-cd die ik opzette.

Geen schijtboom aub
Maar ze ging overstag. Waarom weet ik zelf ook niet zo goed. En daarom fietsten wij gisteren naar de kerstbomenstal. We wilden een middelgrote. Niet zo’n schijtboom, maar ook niet zo zicht belemmerende struik. We zagen een mooie. Hij had geen kale plekken of rare deuken. Hij stond alleen een beetje scheef, maar dat vonden we wel charmant.

Een koortslip
De kerstbomenverkoper liep op ons af. Het was een donkere man, en hij had een koortslip waar hij overdadig zovirax op had gesmeerd. Ik vertel dit omdat een koortslip bij donkere mensen dus nog meer opvalt dan bij blanke types, waardoor ik de hele tijd naar zijn koortslip moest kijken.

Het potgrondstalletje
‘Deze wordt het’  zeiden wij. Hij tilde de boom op, en trok ‘m daarbij meteen uit de pot. ‘Oh sorry’, zei hij, ‘het heeft nogal geregend, dus de grond is wat nat. Ik doe er wel even wat nieuwe potgrond bij’. En met de boom in zijn hand holde hij richting het potgrondstalletje.

Harteloos dood
Toen hij terugkwam stond de boom nog schever dan daarvoor. Echt, in Pisa zouden ze het een onverantwoorde situatie vinden. ‘Hij staat wel heel scheef nu’, zei homie E. ‘Oh, dan moet je hem thuis gewoon wat water geven, dan gaat hij wel weer rechtop staan’, zei de kerstbomenman.

Wij fronsten onze wenkbrauwen. Weh? Echt? Maar omdat ik alleen ervaring heb met kersttwijgen, en verder al het groen in mijn buurt harteloos dood laat gaan, namen wij de boom toch maar mee.

Het kille ochtendlicht
Thuisgekomen bleek de boom heel scheef. En dat bleef hij. ‘s Avonds, wanneer de lichtjes branden, valt het niet zo op. Maar in het kille ochtendlicht blijken wij echt een hele scheve boom te hebben. Je zou er bijna een houten stellage onder willen bouwen, tegen het omvalgevaar.

Maar ach, wat zal het ons boeien. We hebben een boom, en hij hangt vol met mijn heerlijke kerstornamenten, en de overdatumse kerstzuurstokken van mijn homie E. Het is een schitterende boom. Alleen een niet zo symmetrisch.

CC Foto: privébezit

Old English
Onze huisstijl is Old English cottages. Althans, dat stond in een bijschrift onder een plaatje in een woongids dat me erg aan onze inboedel deed denken. Niet te strak, lekker gezellig met veel grenenhout, kussens en stof op de meubels, nergens leer. Een rommeltje was het wel zo nu en dan, maar eenmaal per week opruimen volstond. Het papier werd gesorteerd in drie stapels: weggooien, papieren archief en leesbak. Het leven was ordelijk, overzichtelijk, maar toch gezellig. Totdat de kinderen kwamen.

Martijn Krabbé
Het zijn schatten hoor, maar het zijn ook twee binnenhuisarchitecten van het meest rampzalige soort. Onder alle modificaties die ze hier in huis hebben uitgevoerd zou je de stem van Martijn Krabbé moeten bedenken, die met licht sarcasme vertelt dat het allemaal toch wel heel erg is. ‘Toch prachtig wat ze met de huiskamer hebben gedaan, het doet denken aan een speelgoedwinkel. Zo moet het er thuis bij Bart Smit uitzien. Je waant je in een vestiging van de Intertoys, alleen de kassa bij de ingang ontbreekt.’

Museum in de keuken
‘De keuken, het is dat er pannen staan en een fornuis, maar het is net een museum. Zie nou eens wat een mooie verzameling half afgemaakte tekeningen! Witte vellen met een mooie kras blauw erop, zonde van het regenwoud, maar prachtig abstract. Daar zien we portretten van de ouders als stokpoppetjes, wat zien ze er toch mooi slank uit. Aan de kleurplaten te zien zijn het echt kinderen die de grenzen van wat mag durven te verkennen, want zie eens hoe fanatiek ze buiten de lijntjes kleuren.’ We waren zo blij met onze leuke tegeltjes in de kleur rood, met af en toe een verloren zwart exemplaar ertussen. Er hangt nu een behang van tekeningen overheen.

Hoepel op!
Het nieuwste dat ze hebben bedacht is versiering voor de deuren van hun slaapkamers. Het zijn prachtige houten paneeldeuren. Ze waren van het soort groenachtig blauw dat mijn vrouw blauwachtig groen noemt. We hebben ze weggedaan naar een bedrijf dat dat soort met verf verpestte deuren in een badje van chemicaliën doet, waarin alle verf oplost. Ze zijn geschuurd, er zit een mooie vernislaag op en nu dus een hele berg papier, vastgezet met plakband. Ze staan vol waarschuwingen, precies één per vel: ‘Hoepel op! Wat is het wachtwoord? Privé. Niet storen. Alleen binnenkomen als er feest is!’

Hoepel op? Wiens huis denken ze eigenlijk dat dit is? Mijn zoon gaf me het antwoord op die vraag door mij een keer de volgende vraag te stellen: ‘Zeg papa, als ik straks ga trouwen, waar gaan jullie dan wonen?’

CC foto: Pink Sherbet Photography

After Eight als hoogtepunt
In mijn beleving is een kerstpakket een doos waarin standaard een blik ragout zit. Inclusief de droge schelpjes waar je de ragout in kunt scheppen. Een blikje rode zalm. Soepstengels. Zoutjes. Pinda’s. En natuurlijk de fles wijn en vruchtensap. Het hoogtepunt uit het kerstpakket van mijn vader was altijd het doosje After Eight. In kerstpakketten zitten dingen die je zelf nooit koopt en misschien ook nooit op gaat eten. Dat zijn de mooiste kerstpakketten.

Creativiteit in kerstpakketen is niet altijd een feest
Hoe fantastisch ik een winkel als de Wereldwinkel ook vind, ik kan teleurgesteld zijn als er Afrikaanse koffiemokken in een kerstpakket zitten. En de wereldwinkel verkoopt geen fairtrade After Eight natuurlijk. Als ik het over kerstpakketten heb, heb ik het trouwens over het kerstpakket van een ander. Mijn bedrijf doet niet aan kerstpakketten. Al jaren krijg ik 70 euro bruto als extraatje. Net zo hartverwarmend als het krijgen van een VVV-bon. Als ik de keus had, zou ik het onmiddellijk omruilen voor een doos vol synthetische slierten en blikjes ragout.

De verwachting komt zelden nog uit
Tot mijn grote vreugde was er dit jaar toch een kerstpakket, de baas van mijn vriend doet er wel aan. Het pakket stond onaangeroerd in de hoek met een grote rode strik eromheen. Dat vind ik knap, ik zou het in de auto al losrukken. Uit de rode doos kwam een reusachtige kerstmuts, gevuld met cadeautjes. Kirrend staarde ik naar een eetkamertafel vol pakjes. Maar ik had al nattigheid moeten voelen. Blikes ragout en doosjes After Eight pak je niet in.

Een clownsneus?!
Het eerste cadeau was een clownsneus. In dit geval waarschijnlijk bedoeld als rendierneus. Daarna moest ik zeven keer vragen: “Wat zou dit zijn?” Met de rode neus op keek ik sip naar volstrekt nutteloze attributen. Zoals een pakketje met daarin een nepwortel, een sjaal en een knoop waarmee je een sneeuwpop kunt bouwen. “Grappig”, zei ik, terwijl ik mijn mondhoek in een glimlach probeerde te persen.
Ik reageer nog steeds volslagen infantiel op kerstpakketten.

CC foto: torley.

Het is een situatie die zich wekelijks herhaalt.

Remedie
Een paar strippen aspirine, tientallen puntzakken met vette friet en zeker honderden gebakken eieren met katerspek (woordgrapje): ik heb van alles geprobeerd, maar de kater lijkt onverwoestbaar. Sterker nog, in het weekend lijkt ie wel chronisch. Echter nog altijd op zoek naar de remedie tegen dit verschijnsel, las ik vanmorgen een nieuwsbericht over een nieuwe anti-katerpil!

Verdwijnt binnen kwartier
Hoewel ik altijd als hardste ‘bij nacht een man bij dag een man’ roep, ben ik wel benieuwd naar deze pil. Het medicijn zou de symptomen van een kater, zoals misselijkheid, hoofdpijn, overgeven en vermoeidheid binnen een kwartier doen verdwijnen. Kater – verdwijnt – binnen kwartier. Dat is de beste uitvinding sinds Licor Cuarenta Y Tres (likeur 43)!

Nog eentje toe..
Het gevaar is natuurlijk dat men nu eerder nog een drankje neemt, want we hebben tenslotte morgen toch nergens last van. Ik moet bekennen dat mijn – mogelijk aangetaste – hersencellen ook zo denken.  Desalniettemin vind ik de anti-katerpil een uitvinding waarop gedronken moet worden, schrijf ik met kloppende slapen en hevige nadorst.

Foto: Istockphoto.com

Eerder werd de badkamer van Erna verbouwd. Deze week was het de beurt aan Francine die van de garage een studeerkamer wilde maken. Een behoorlijke opgave. De garage stond al lange tijd leeg en ook Francine haar vriend kwam niet verder dan het dichten van het plafond. Een studeerkamer wilde het maar niet worden. Net toen ze het wilde opgeven zag ze de oproep in Viva. Bingo!

Tochtig en donker
Wat het Women@Work klusteam aantrof? Een prachtig vooroorlogs huis in Oerle (dorp bij Veldhoven) dat vroeger een oud postkantoor is geweest. Veel authentieke elementen dus zoals een handgeschilderde tegelvloer, een suite, een zolder met vlizotrap en….tocht. Veel tocht.  De garage was tochtig, kaal, grauw en donker.

Het klusteam smulde van uitdaging en ging meteen aan de slag. Er werd laminaat gelegd, elektriciteitsschakels, een studeerbureau werd gemaakt samen met een aantal boekenkasten en de deuren werden beschilderd met krijtbord verf. Ideaal voor notities en studieweetjes. Francine en haar vriend wisten niet wat ze zagen. “Het W@W-klusteam heeft in één dag echt een super prestatie neergezet. Het waren echt heel stoere vrouwen! Het was ook nog eens heel gezellig. We gaan nog een aantal extra kasten plaatsen, maar dat is meer omdat we veel kastruimte nodig hebben. Blij!”, aldus Francine.

Houd het Viva blog in de gaten voor nog meer klusreports.

Kijk op hornbach.nl/womenatwork voor handige tips en het klusfilmpje van de verbouwing bij Francine.

© Beeld: Agnes Barten

De afgelopen jaren heb ik mezelf getransformeerd tot koningin der iksog: irritant kerstkaart schrijf ontwijkend gedrag. Mijn huis is spik en span, de was gedaan, het toilet geverfd en de keukenkastjes geboend. Alles om maar niet aan die verplichte schrijverij te beginnen.

Van uitstel komt afstel
Ik neem mezelf heus elk jaar voor het echt te gaan doen. In november koop ik een aantal kaarten, maar vervolgens doe ik er niets mee want kerstkaarten voor vijf december kan echt niet. Na het heerlijk avondje moet ik eerst bijkomen en voor je het weet zit je midden in de decemberdrukte en is het twee dagen voor kerst. Nieuwjaarskaarten dan maar?
Je hebt van die mensen die elk jaar netjes bijhouden van wie ze een kaartje hebben gehad. Krijgen ze niets terug dan ga je uit de lijst. Prima. Want het begint met twintig kaarten en dat worden er al snel veertig en dan komen alle “verplichte” kaartjes er nog bij en voor je het weet ga je richting de honderd.

De beste wensen
Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat je door een kaartje te schrijven aan de mensen denkt, ze in je gedachten zijn en ze het allerbeste voor het komend jaar wenst. Maar doen we dat niet sowieso? Ik ga ervan uit dat we met onze vrienden en kennissen allemaal het beste voor hebben. Dat zeg ik ze graag zelf, wanneer ik ze zie en daar heb ik Hallmark & Co niet voor nodig.

Ik ben verder echt geen harteloze zure kenau. Buiten kerst om schrijf ik, als ik echt wat speciaals te zeggen heb, graag kaartjes en brieven. Als ik iemand een hart onder de riem wil steken of succes wil wensen. Ook vrienden die een ouder of geliefde hebben verloren probeer ik elk jaar een kaartje te sturen.

Lekker persoonlijk
Hoeveel mensen maken er geen gebruik van kerstkaarten waar geen pen meer aan te pas komt? Foto’s met een leuke tekst en adresstickers, zodat je zelfs de envelop niet hoeft te schrijven. Naar hoeveel van de mensen die op de adressenlijst staan stuur je die kaart eigenlijk uit sociale verplichting of gewoonte? Bij hoeveel van die kaarten kwak je er standaard “de beste wensen” in, om later de hele stapel in random enveloppen te stoppen? Lekker persoonlijk.

Ik weet dat mijn zure gedachtegang, wat kerstkaarten betreft, niet echt sociaal wenselijk is en dat anderen het wel leuk vinden om mijn kaartje te krijgen. Ik waag me ook dit jaar dus maar weer aan mijn grote december queeste: het schrijven van honderd kerstkaarten, met de beste wensen en een gelukkig 2012.

CC foto: jimmybenson

En: hoe overleeft je relatie de opvoeding? Met een baby in de box lijkt het nog ver weg, maar voor je het weet moet je hem tafelmanieren leren en onderhandelen over wel of geen snoep. Handig als je dan op één lijn zit. Maar dat gaat niet altijd vanzelf. Soms botst je eigen strenge opvoeding met de vrije manieren van je partner. In Viva Mama vijf knelpunten onder de loep én de oplossingen.

Plus: Mama klust bij als escort, actrice Medina Schuurman over haar baby op de valreep, chic wonen met een groot gezin, zo jong en dan al op wintersport en columns van Filemon, Aaf, Nadja en Jelte.

De nieuwe Viva Mama komt 8 februari in de winkel!

© Foto: Viva mama

Je kunt kiezen voor een crime passionel of gaan voor dat beetje zelfrespect wat je nog bezit, hoewel je blijft hopen dat de goden zich tegen hem zullen keren. Tegen de tijd dat hij ontdekt dat je meer was dan een appetijtelijk tussendoortje, heb je de moed gevonden om zijn ego te doorboren met je gloednieuwe stiletto’s  en hem te vertellen dat jullie affaire niets voorstelde…’

Stil verbond
Ik tast maar grijp in het niets.
Ik kijk om me heen maar zie niemand.
Ik fluister jouw naam maar je hoort me niet.
Ik smeek maar jouw begrip is veranderd in argwaan.
Als ik begin te schreeuwen, vloek jij terug.
 
Waar ben jij, die ooit hunkerend tastte naar mijn lijf, die naar me keek met bewonderende blikken en mijn naam fluisterde terwijl ik sliep,
me smeekte te ontwaken om daarna schreeuwend van genot in mijn armen te vallen?
 
Jouw mond wordt nooit meer een paar lippen die voortreffelijk zoenen.
De steen op mijn maag wordt nooit meer een hart vol passie.
Zodra de lucht die jij uitademt enkel nog gevuld zal zijn met wraak en haat, zal ik stoppen met ademhalen.
Liever stik in in mijn laatste zuchtje van liefde en respect voor jou…
 
Anja Wilting

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat iets met je doet en wil je dit delen op Viva.nl? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com

Even dimmen, jongen
Mijn vrouw kijkt naar mij en uit de manier waarop ze kijkt maak ik twee dingen op. Eén heeft te maken met mijn luie bui, terwijl zij heeft staan koken: ‘Jij ruimt die rommel op.’ En twee heeft te maken met de manier waarop ik uitval: ‘Even dimmen, jongen. Pak Wessel eens niet zo hard aan.’ Het is een ongelukje. Maar waarom moet er zowat iedere dag zo’n ongelukje gebeuren bij ons? Kunnen ze niet eens wat beter uitkijken met die bekers? Ik kook, maar gebruik mijn woede dan maar om de boel schoon te boenen.

Rode plas
Het is een dag later. De kinderen hebben visite. Het buurjongetje speelt mee. Ze zitten boven op de kamer van Wessel met de gordijnen dicht en de discolamp aan. Ik zit beneden weer eens lui te wezen, als mijn vrouw binnenkomt van het boodschappen doen. ‘Hebben de kinderen al drinken gehad?’ vraagt ze. Ik kan dat alleen ontkennend beantwoorden, maar besluit dan maar meteen drie bekers met ranja te vullen. Ik pak ze van bovenaf vast en loop naar de huiskamer. Daar glipt één van de bekers los. De ranja verspreidt zich in een grote, rode plas op de grond.

Boos
Ik loop naar de keuken om een dweil te halen. ‘Gisteren was je nog heel boos op Wessel omdat hij een beker liet vallen,’ zegt mijn vrouw.

‘Ik ben ook heel boos op mijzelf nu,’ mopper ik. ‘Maar ik kan mijn eigen troep opruimen, dus ik heb er alleen mijzelf mee.’

‘Gisteren heb ik de hele vloer nog gedweild,’ zegt mijn vrouw.

Allesreiniger
‘Nu ben ik nog bozer op mijzelf,’ brom ik. Ik laat warm water stromen, gooi er een dopje allesreiniger in en even later zit ik op mijn knieën in de huiskamer de rode plakzooi te bestrijden. Daarna gooi ik een droge dweil in het nat. Met mijn voet poets ik de vloer schoon. Dan zie ik nog een beker met ranja, die bijna helemaal vol is. Die stond er nog. Oude ranja. Ik pak de beker op en zet dan mijn voet weer op de dweil, die wegglijdt, samen met mijn been.

Ik val niet. De beker met ranja wel.

CC foto: Horia Varlan

Samen met de hond aarzelend op de drempel
Beneden ligt de hond in een al even comateuze toestand en rekt zich voorzichtig uit en zet daarna het gebruikelijke kwispelconcert in. Met een lichte frons kijk ik naar buiten waar kale bomen wapperen in een draaikolk van wind en regen. Met diezelfde frons kijk ik naar de hond. Ik trek een  dikke jas aan, zet de capuchon over mijn hoofd en sta op de drempel, waar ook de hond blijft staan. Pas als ik de stap zet, volgt de hond voorzichtig en banen we ons een weg door de misère met de blik gericht op de grond om slagregens en windhozen te negeren.

Ik kwijl op de kerstkransjes in mijn kerstboom
Tevergeefs. De broek plakt aan mijn benen, m’n schoenen zijn lek. De hond geeft halverwege het grasveld aan al terug te willen. Ik snap dat. Op het werk sjok ik naar de koffieautomaat, zucht diep en doe wat ik moet doen. Tussen de middag ondergaan de hond en ik dezelfde lijdensweg. Bij thuiskomst opnieuw. We herhalen dit drie dagen achter elkaar. In de bladen en op internet lees ik de gebruikelijke tips om de donkere dagen te overleven. Ik heb licht nodig, maar de puf niet om zo’n lichtbak aan te schaffen. Ik moet gezond eten, maar kwijl op de chocoladekransjes in mijn kerstboom Ik moet bewegen, maar wil alleen als een foetus in de hoek van de bank kruipen.

Deze zaterdagmorgen gaat de wekker om tien over zes af. Het is donker. Alweer. Nog steeds. En ik sta dapper op om naar school te gaan. Om in de trein naar Amsterdam te zien dat de zon voorzichtig over de rand van de horizon probeert te klimmen. Een glimp, het is genoeg om weer een week op te teren.

Karma
Voor mijn gevoel stond overal al een boom. Het was alsof ik achter elk raam lampjes zag fonkelen. Waarom moest dat bij mij thuis nou altijd zo lang duren? We hoefden van mij echt niet de eersten van de straat te zijn met een kerstboom, als we maar zeker niet de aller laatsten waren. Maar ook de volgende dag stond er geen kerstboom. Af en toe probeerde ik een andere aanpak, liep ik alvast met afhangende schouders naar huis om het lot te paaien, als ik niet te gretig was zou karma mij zeker verrassen met een kerstboom. Maar het mocht niet baten. Het bleef nog dagenlang donker in onze huiskamer.

Kerstvakantie
Mijn moeder probeerde de toelating van kerstsfeer in ons huis tot het uiterste uit te stellen, maar op de laatste dag school voor de kerstvakantie stond hij er dan eindelijk. Ze wist natuurlijk ook wel dat het geen doen was om die kerstboom te versieren met een enthousiast rond stuiterende zoon in huis. Als ik dan de lampjes zag fonkelen achter de glasgordijnen was ik niet meer te houden. Ik belde wel twintig keer aan, luid roepend: ‘De kerstboom! De kerstboom!’ Hup naar binnen, naar die boom toe. En dan was het ook wel over hoor. Het blijft natuurlijk gewoon een boom met lampjes erin. Je kunt er niet echt mee spelen.

Kersthoedjes
Iedereen die opgegroeid is met zo’n boom in huis tijdens kerst heeft daar toch mooie herinneringen aan? Ik wel. Alle versiering die wij hadden kan ik mij nog herinneren. De kerstster in de kleuren goud en rood, met een lamp erin, zodat er via allerlei kleine gaatjes straaltjes licht naar buiten schenen. De glanzende metaalkleurige ster, die ik zelfs opgevouwen al mooi vond, maar die dan als een waaier kon worden uitgevouwen. Alleen al het knisperende geluid daarvan vond ik mooi. En de kersthoedjes! Ik heb ooit uit een vel papier feesthoedjes geknipt voor alle figuren in de kerststal. Die hoedjes zijn jarenlang bewaard bij de kerstspullen. Ons kindje Jezus kreeg nooit koude oortjes.

Snoep
Vandaag kwam ik thuis van mijn werk en hij stond er: de kerstboom. De kinderen hadden meegeholpen met versieren. Er waren maar twee ballen gesneuveld. ‘Hij gleed zo van het takje af,’ zei mijn dochter. Niet erg. We hebben geen ornamenten uit onze jeugd in de boom hangen. Ik kan me voorstellen dat je geen kinderhandjes duldt in de buurt van de glasgeblazen erfstukken waar allerlei mooie herinneringen aan ophangen. Zelf hadden wij geen opvallende kerstballen of engeltjes. Wij hadden iets veel mooiers: snoep. Die traditie hebben we nu nog altijd. Onze kerstboom hangt vol eetbare kerstkransjes. Is de boom kaal geplunderd, dan versieren we hem gewoon weer opnieuw.

Terwijl ik blij als een kind naar onze mooie kerstboom sta te kijken, komt mijn kleine meid naast me staan. ‘Dat hebben wij mooi gedaan hè,’ zegt ze met haar kraakheldere stemmetje. Ik knik. ‘Mogen we dan nu naar het kerstmanjournaal kijken?’

CC foto: Shandi-lee