Gelukkig voor de deelnemende dames waren er ook positieve berichten en harten onder de riem: men vond het dapper dat zij zich zo kwetsbaar durfden op te stellen en zichzelf in alle puurheid lieten zien.

Real life-soap
In de eerste aflevering van Connected maakten we kennis met drie van de vijf vrouwen die ons een zeer intiem kijkje in hun leven gunnen. Zij hebben zichzelf een half jaar lang gefilmd en dat wordt nu wekelijks op tv -en dagelijks op internet- getoond. Zonder regie, visagie of script. Reality-tv in zijn puurste vorm, zeg maar.

De hoofdrolspeelsters
Internetonderneemster Mira kampt met een drukke baan, bomvol huishouden van drie jonge kinderen en een ingezakt huwelijk. De stress en de vraag ‘is dit het nou?’ maken dat ze al een tijdje niet lekker in haar vel zit. Daarnaast zagen we scenarioschrijfster Anne (ja, die kennen we nog, zij blogde ooit hier op Viva.nl) die getraumatiseerd is door een dramatische relatie en zichzelf daardoor niet meer durft open te stellen voor een eventuele nieuwe liefde. Verder was er nog Git, een single moeder die worstelt met nog onduidelijke gevoelens voor haar beste vriend.

Ik wil er geen drie!
Toegegeven: ook ik kon een gevoel van afschuw niet onderdrukken toen ik Mira met haar gezin in de auto zag zitten, klaar voor een weekendje weg in België. Ze had net een hectische treinreis met zeurende kroost achter de rug en bekvechtte met haar gestreste man, terwijl ze alle vijf hongerig hun Burger King-frietjes en -burgers wegwerkten. Ik kreeg het direct Spaans benauwd en riep tegen mijn vriend: “Ik wil er geen drie!” No way dat mijn leven er zo uit zal zien over 10 jaar, was mijn gedachte.

Maar Mira zelf heeft die gedachte nu dus ook. En je moet het maar durven om dat op nationale tv te laten zien. Ik ben alleen wel benieuwd hoe dat gaat als je zo’n kans krijgt. Gaat je omgeving, vooral degenen die het dichtst bij je staan, dan ook zomaar akkoord met jouw drang om je ellende met de hele wereld te delen? Man, kinderen, beste vrienden en vriendinnen… allemaal komen ze voorbij, net zo puur en ongeregisseerd.

Wij zijn er ook nog
Als kijker voelde ik me mede daardoor ook wel een beetje ongemakkelijk. Het lijkt net of je ergens op bezoek bent, de gastheer en -vrouw in een woordenwisseling verstrikt raken en vergeten dat jij er ook nog bent. Op zo’n moment zou je het liefst willen verdwijnen, maar dat kan dan helaas niet onopgemerkt.

Het is de herkenbaarheid die ervoor zorgt dat ik toch elke zondagavond weer zal afstemmen op Nederland 3. Ik moest zo lachen toen een zwaar vermoeide Mira ’s avonds heel laat de camera op haar bed richtte en verzuchtte: “K*t, vergeten het bed op te maken.”

Ik ben benieuwd wat de serie ons nog brengt. De dames mochten zelf bepalen wanneer het hen te veel werd en ze de camera wilden uitschakelen. Mijn grens zou allang zijn bereikt, maar ik vraag me af hoe ver zij zullen gaan. Zo blijft reality-tv toch stiekem heel erg vermakelijk.

Foto: website Connected + Photoshop

Zombibi
“Ik speel politieagent Kim in de film. Haar bureau wordt belegerd door zombies, die zijn geïnfecteerd door groen slijm uit Russische ruimteafval. In de cel zitten vier boefjes, met wie Kim de dag moet zien door te komen”, vertelt Gigi deze week in Viva. “Het is een grappige film, maar er zitten ook enge stukken in. In de eerste scène mag ik meteen een oma-zombie afknallen.”

Zowel de rol van Lorena als die van Kim past goed bij Gigi, vertelt ze. “Het zijn uitvergrotingen van kanten die ik ook heb.”

Preuts
Gigi zegt wel dat ze een stuk preutser is dan Lorena. Zo heeft ze bijvoorbeeld nog nooit een onenightstand gehad. “Daar ben ik niet het type voor. Ik vind seks pas leuk als ik een intellectuele klik heb met een jongen. Er moet eerst een band zijn. Ik heb eigenlijk alleen maar lange relaties gehad.”

Hockeyclub in Laren
Met haar huidige vriend Rik, waarmee ze nu in Amsterdam woont, zat dat wel goed. Het klikte zo goed tussen de twee, dat Gigi na een week al bij hem introk. “Ik kende hem al van vroeger, van de hockeyclub. Dat klinkt héél erg kak, de hockeyclub in Laren. Maar ik ben geen kakker, laat dat duidelijk zijn.”

“Ik had voor Rik zeven jaar een relatie, die ging uit. Ik ben toen drie maanden vrijgezel geweest, totdat ik op theaterfestival De Parade stond in Amsterdam en Rik spontaan een sms stuurde. Ik ben iemand die graag de kat uit de boom kijkt, maar dit voelde goed”, aldus de actrice. De twee spraken ook de rest van de week elke dag af. “Na een week sliep ik bij hem en na een maand zei ik: ‘Zal ik nu eens naar huis gaan?’ ‘Waarom?’ vroeg hij. ‘Oké, dan niet,’ zei ik.”

Kinderen
Over kinderen wil Gigi nog niet nadenken, hoewel Rik ze wel graag zou willen. “Ik zie mezelf nu nog niet achter een kinderwagen lopen. Mijn ouders zeiden laatst: als we het over mochten doen, weten we niet of we weer kinderen zouden hebben genomen. Maar ze zijn natuurlijk wel heel blij met mij en mijn zusje Laura. Toch, kinderen beperken je in je vrijheid.”

Salades
Gigi houdt van lekker eten en heeft een hekel aan salades. Ze wordt er naar eigen zeggen chagrijnig van en eet ze alleen omdat ze meer groenten binnen wil krijgen. “Ik hou enorm van lekker eten, ik ga graag naar restaurants. Thuis aten we vroeger vaak zes gangen en zaten we tot laat aan tafel.”

“Ik heb geen zin om rekening te houden met wat ik eet, al eet ik nu wel minder vlees. Een vriendin van me zei een keer: als je niet eet, hou je niet van jezelf. Daar ben ik het wel mee eens.”

Het volledige interview vind je terug in Viva 6 die woensdag 1 februari in de winkel ligt.

Foto: Viva

Is dat een pistool in je onderbroek?
Die avond trok ik drie seizoenen ‘Breaking Bad’ vanaf het web mijn pc in en begon te kijken. Een man met een gasmasker crasht een camper in een woestijnlandschap. Het is Walter White, hij draagt alleen een grote, witte onderbroek. Daar steekt hij even later een pistool in, met de loop tussen zijn bilwangen. Hij pakt een videocamera en spreekt zijn familie toe, met het idee zijn laatste woorden te zullen spreken. Dan wordt duidelijk dat we hele nare dingen gaan leren over deze man, maar dat hij het allemaal deed met de beste bedoelingen.

Getormenteerde kop
Walter White is scheikundeleraar, maar presteert eigenlijk onder zijn niveau. Om bij te verdienen werkt hij ook bij een autowasserette. Er wordt longkanker bij hem geconstateerd. Walter is dus zwaar de pineut. Acteur Bryan Cranston zet een grijze muis neer, met vlassig haar en een snor die eruit ziet alsof er cornflakes van het ontbijt onder zijn neus zijn blijven plakken. Hij wil geen hulp, hij wil geen medelijden, je ziet hem steeds verder in zijn schulp kruipen met een getormenteerde kop waaruit slechts heel zelden een zinnig woord komt.

Jekyll and Hyde
Deze saaie Dr. Jekyll heeft binnen een korte tijd geld nodig, geld voor de behandeling van zijn ziekte en geld om zijn gezin te verzekeren van een goede toekomst als hij er niet meer is. Hij leert dat er veel geld is te verdienen met het produceren van de drug ‘Crystal Meth’. Vanaf dan begint zijn neergang in de criminele wereld, waarbij hij steeds meer moet terugvallen op de boosaardige Mr. Hyde die zich in hem schuilhoudt en die dondersgraag wraak wil nemen op de wereld voor wat Walter wordt aangedaan.

Klungeligheid
Hoe slechter hij wordt, hoe aantrekkelijker Walter eruit gaat zien. We zien wat er gebeurt wanneer een scheikundeleraar zijn kennis inzet als wapen. Daarbij wordt hij geholpen door zijn partner Jesse Pinkman, een jongen van de straat die te onhandig is om een goede crimineel te zijn. Telkens weet het tweetal de sympathie van de kijker te winnen, desondanks de slechte dingen die ze doen. Soms door hun lachwekkende klungeligheid, soms omdat ze altijd nog aardiger zijn dan de totaal krankzinnige misdadigers met wie ze zaken doen.

In Nederland is de serie aangekocht door de VPRO. Ze zijn dit jaar goed begonnen met een marathon van het eerste seizoen, om meteen door te gaan met wekelijkse uitzendingen van seizoen twee op zondagavond. Ben je liefhebber van zwarte humor, dan is dit een serie voor jou.

CC foto: m0rula

Het is 24/7 koken wat de klok slaat
Dat is zo’n beetje de strekking van wat zich er waarschijnlijk in mijn vriend’s hoofd heeft afgespeeld toen ik enthousiast vanachter mijn laptop jubelde dat er een kookzender zou komen. Alwéér iets over koken, hij zag de bui al hangen. Nieuwsgierig zat ik klaar om de noviteit te gaan beleven. Welke koks hebben ze weten te strikken en wat zijn de thema’s?

Meester Rudolph
24Kitchen is Rudolph’s zender en bij Rudolph heb ik mijn bedenkingen. Hij bedoelt het goed, maar praat altijd net iets te Schoolmeester Rudolph-achtig en ik voel me dan ook 10 jaar als ik naar zijn programma’s kijk. Dat hoge stemmetje is ook niet bevorderlijk voor het kijkgenot. Maar gelukkig zendt 24Kitchen ook shows van Jamie Oliver, Donna Hay (mijn favoriet)en Bill Granger uit, wat zorgt voor de nodige afwisseling. De zender heeft ook een aantal eigen koks, die de meeste van ons waarschijnlijk nog niet kenden.

Nieuwe TV-talent?
Tussen de programma’s door, zorgt Bianca ervoor dat we elke dag iets snel en makkelijk kunnen koken. Beetje jammer dat haar manier van uitleggen mij kippenvel bezorgt (en dan niet op de de ‘oh-wat-prachtig-manier’). Waar ik dan wél weer uren naar kan luisteren, wat praatgenot betreft, is de Italiaan Giovanni. Hij is alleen een beetje warrig en chaotisch dus zijn recepten zijn niet zo goed te volgen. Soms doet z’n Italiaanse mamma mee, erg leuk! Gelukkig is er altijd nog John. John is de pretty boy van 24Kitchen die ‘van een bubbeltje of mojito houdt en resideert aan de Amsterdamse grachtengordel’. En koken, dat kan ie natuurlijk ook nog. Maar het mooiste is toch als ie op ‘t einde van zijn programma aankondigt dat zijn haarbandje weer uit mag, hij zijn manen eens lekker los schudt en het gerecht aan de kijker presenteert.

Wat vind jij van 24Kitchen? En over kookprogramma’s gesproken: Wanneer zou er weer een Australische Masterchef beginnen?

Foto: 24Kitchen

Verrekte virus
Na het eten keken wij met elkaar GTST, iets wat we vaker doen, en wat de laatste tijd ook wel onontbeerlijk is, aangezien ze in Meerdijk allemaal bij bosjes neervallen door dat verrekte virus, en het dus zaak is regelmatig te kijken, anders ben je zomaar de tel kwijt.

Afijn, wij hadden dus een half uur zitten kijken hoe alle acteurs van GTST geloofwaardig probeerden te janken, wat er negen van de tien keer gewoon potsierlijk uitzag. Na GTST begon Peter van der Vorst met zijn programma. Dus wij bleven gemakshalve maar even hangen.

Enfin, dat programma
‘Mijn leven in puin’, want zo heette de show, ging over de Rotterdamse René. René had nogal veel spullen in zijn huis staan. Wat zeg ik: zijn vier verdiepingen tellende huis stond van plint tot plafond vol met dozen. Hij verzamelde namelijk muziek- en filmdingen, en was daarin nogal doorgeschoten.

Zijn vriendin Petra vond dat de maat vol was, en had Peter’s hulp ingeschakeld. Die had twee assistentes: een opruimcoach en een psycholoog. Met die laatstgenoemde was niet zoveel mis. Okee, ze hopte wat snel naar de jonggestorven ouders van René, maar goed, het is televisie, dus men heeft geen tijd voor zestien sessies met inleidend geklessebes.

Maar die opruimcoach, daar wil ik het even over hebben.
Die kwam binnen, inspecteerde met een zuinige streepmond de ravage, en zijn plompverloren tegen René dat hij tachtig procent van zijn shit zou moeten lozen.

René sputterde tegen. Wat mij een volkomen logische reactie lijkt. Want als iemand tegen mij zou zeggen dat ik tachtig procent van mijn spullen weg zou moeten doen, zou ik de vrouw in kwestie waarschijnlijk met een bezem mijn huis uit jagen, en Peter van der Vorst erbij.

En toen René met pijn en moeite een aantal dozen op straat had gezet -dozen vol met Star Wars-parafernalia- werd dat niet beloond met een krul, een sticker en een aai over de bol van de juf. Nee, zo gaat men niet met elkaar om bij ‘Je Leven in Puin’.

Stomme opruimjuf
DIT IS PAS VIJF PROCENT!!! Gilde de opruimjuf, die voor de gelegenheid een spuuglelijke groen metallic jas aan had getrokken (sowieso grossierde de cast van ‘Je leven in puin’ in lelijke jassen, maar dit geheel terzijde.) Nee, lekkere motivatie, stomme opruimjuf van wie ik de naam alweer ben vergeten!

Cut die jongen some slack! In één week moet hij aan een random psychologiechick al zijn jeugdtrauma’s opbiechten, en afscheid nemen van al zijn spullen. Kunnen we misschien iets aardiger doen?

Ze pakken alles van je af
Ik had zin om de hele boel op te kopen, en dan na afloop van de uitzending alles weer aan René terug te geven. Om ze te fucken, die stomme mensen van ‘Je leven in Puin’.

Mensen met zuinige streepmondjes; laat ze nooit toe in je leven. Ze pakken alles van je af.

CC Foto: still uit filmpje

Familieman
“Ondanks de komst van Robin heb ik flink doorgeknald en werkte ik de afgelopen twee jaar zeven dagen per week: ik presenteerde, stond op het toneel en speelde in series en films. Tussen de bedrijven door zette ik een acteursvereniging op, schreef ik een script en hielp ik mee aan de bouw van een school in Zuid-Soedan.”

Waldemar geeft echter toe dat hij steeds meer een familieman wordt. “Ik vind het steeds leuker om een gezin te zijn. Dus als de tweede er is, ga ik echt zo’n papadag inplannen. En dan laat ik het wel op me afkomen allemaal. Het wordt een groot avontuur, want ik zal werk uit handen moeten geven en delegeren is nou eenmaal niet mijn sterkste kant.”

Fysieke rol
In de nieuwe serie Lijn 32 speelt Waldemar een politieman. Een fysieke rol die goed bij hem en zijn lijf past. “Ik vind het best belangrijk om een goed lijf te hebben, maar ik sport niet uit ijdelheid”, zegt hij. “’s Ochtends sta ik echt niet mijn spieren te checken voor de spiegel. Ik moet er juist voor oppassen dat mijn bovenlijf niet te breed wordt, dat zeggen regisseurs weleens tegen me.”

Grenzen
Waldemar probeert altijd alles uit het leven te halen en overal optimaal van te genieten, vertelt hij: “Mijn lust for life heb ik van kinds af aan al gehad. Ik hou van het leven, van mensen, ik ben een onverbeterlijke optimist.”

Nu hij vader is, is er wel het een en ander veranderd. “Het vaderschap heeft me niet rustiger gemaakt, wel verantwoordelijker. Die cowboy van vroeger is tot rust is gekomen. Dat had ik twee jaar geleden echt niet kunnen bedenken.”

Het volledige interview vind je terug in Viva 5 die woensdag 25 januari in de winkel ligt.

Foto: Viva

Sinds een paar weken kijk ik iedere avond voordat ik ga slapen naar Discovery Channel. Om elf uur begint Man Woman Wild: een survivalprogramma waarin een echtpaar probeert te overleven op de gevaarlijkste plekken ter wereld. Ik heb survival nooit heel interessant gevonden, maar dit programma is anders. Dit programma heeft namelijk de stem van Mykel Hawke.

Iets over giftige bessen ofzo
Zijn donkerbruine timbre likt mijn oorlelletjes. De grom waarmee hij iedere zin afsluit, komt uit het diepst van zijn brandende lendenen en doet mijn tenen onder de dekens omkrullen. Eigenlijk hoor ik niet eens wat ‘ie allemaal zegt. Iets over giftige bessen of hout zoeken ofzo. Het zal mij een biet wezen.

Zonder onderbroek in het regenwoud
Deze oerstem voert mijn gedachten mijlenver weg, naar een klein zelfgebouwd hutje midden in de donkere regenwouden van Zuid Amerika. Op een bed van bladeren ligt een zongebronsde man. Zijn hemd is gescheurd en zijn broek (waar hij geen onderbroek onder draagt) is besmeurd met modder en opgedroogd bloed. Hij ligt met één hand onder zijn hoofd op mij te wachten bij het knetterende vuur. Door de dunne stof kan ik zijn aangespannen buikspieren zien, die met zijn rustige ademhaling meedeinen. “Come here, baby” gromt hij met zijn diepe, gebiedende stem…

Het moge duidelijk zijn: een portie Man Woman Wild voor bedtijd bezorgt mij onrustige dromen. Mykel mag best vuur maken in mijn grotje, zijn hengel uithangen in mijn poel, zijn speer in mijn rotsspleet drijven, zijn harde GENOEG! Het komt er op neer dat ik best een potje met hem wil survivallen. In de slaapkamer, that is.

Het obstakel genaamd Ruth
Er is alleen één klein obstakel: hij sleept zijn vrouw Ruth overal mee naartoe. Hij is de hele dag bezig met het vangen van wilde zwijnen, larven en buffels, zodat het kreng kan eten. Hij wrijft iedere avond stokjes tegen elkaar tot zijn handpalmen bloeden, omdat ZIJ het zo koud heeft ’s nachts.

Eerste hulp bij vuur
Myke, laat Ruth achter bij een Takkatoeka-stam en kom bij mij. Ik ben veel onderhoudsvriendelijker dan zij. Voor mij hoef je jouw leven niet te wagen voor een stukje vlees. Ik koop mijn schnitzeltjes gewoon bij de Vomar. En bij mij zijn splinters in je handen ook verleden tijd, want ik heb centrale verwarming en een snuggie. Ik ben super zelfstandig en alles. Maar er is wel één dingetje… waar ik je survivalexpertise dringend bij nodig heb. Het betreft vuur. Nee Mykel, je hoeft geen vuurtje voor me te maken. Je moet het blussen. Waar de brand is? Onder mijn dekens.

Foto: still uit filmpje

Go Arie en zijn team
Ik vind het een goed programma, dat ‘Uit de Kast’. Je zou het liefste in een wereld leven waarin iedereen moeiteloos zijn of haar geaardheid aan familie en vrienden kan vertellen, maar zo lang dat nog niet voor iedereen een gemakkelijke boodschap is, is het goed dat Arie en zijn team de jongeren helpen en ondersteunen.

Korfbal
En vaak levert dat hele spannende en lieve televisie op. Zoals bij de jongen van afgelopen dinsdag. Niek vertelde aan zijn korfbalteam en zijn klas over zijn homoseksualiteit, en de wetenschap dat hij heel lang gepest is, maakte zijn actie alleen nog maar dapperder. Gelukkig reageerde iedereen hartstikke positief (de meisjes uit zijn korfbalteam: ‘dat lekkere ding dat laatst met je mee was naar de training, is dat je vriendje? Oh shit man, hij was echt vet knap!’)

Depressief
Maar toen ik online alvast de aflevering van komende dinsdag bekeek, sprongen de tranen mij in de ogen. Derk Anne is christen èn homoseksueel. Hij weet het al een tijd, en is daardoor lange tijd depressief geweest. Nu heeft hij zichzelf geaccepteerd, en is hij er klaar voor om het zijn christelijke studentenvereniging en zijn opa en oma te vertellen.

Als je er maar niks mee doet
Zijn opa en oma reageren zoals je dat van een christelijke opa en oma kunt verwachten. Maar hoe sommige van zijn studentenvrienden reageerden, daarvan sprongen de tranen in mijn ogen. Er waren erbij die hem het beste gunden, maar er waren er ook een heleboel die hem heus wel het beste gunden, mits hij geen praktiserend homo zou worden. Want dat mocht natuurlijk niet van God.

Liever niet
Waarmee dus gezegd: prima dat je op mannen valt, maar doe er maar niks mee. Stop het maar weg. Als je alleen, op je kamer naar foto’s van Jamai wilt staren, dan is dat okee, maar mocht je per ongeluk de liefde van je leven tegenkomen, dan hebben we liever niet dat je daaraan toegeeft.

Want we hebben onze naasten wel lief, maar alleen als het in ons straatje past. Anders pas je je maar aan.

Dan maar niet
Mijn hart brak. Die arme Derk Anne. Dit zijn je vrienden. Vrienden die zeggen dat ze het accepteren, mits jij je gevoelens maar wegdrukt. Wat zijn dan voor vrienden? En het ergste was dat Derk Anne, toen Arie hem een maand later opzocht, vertelde dat hij dat dan misschien maar zou doen. Niet praktiserend homoseksueel worden. Want het oordeel van zijn vrienden en familie telde wel zwaar.

Potje schreeuwen tegen de laptop
‘Nee!’ schreeuwde ik tegen mijn laptop.’Niet doen, Derk Anne! Je bent niet raar, zij zijn raar!! Er zijn genoeg mensen die je wel accepteren! Hoe kun je je leven nu zo laten bepalen door mensen die je overduidelijk niet eens het beste gunnen, al denken ze totaal in hun recht te staan!’

Ik was er een halve dag ziek van. Dat het nog bestaat zeg, anno 2012. Het is maar goed dat Arie en zijn team mensen zoals Derk Anne kunnen ondersteunen. Hij zal het hard nodig hebben.

CC Foto: elsie esq

Carrièreboost
Eind februari start het nieuwe programma ‘The Face’ waar ‘stijlicoon’ Sylvie van der Vaart ervaren modellen helpt om de internationale carrière van Doutzen Kroes of Mark van der Loo te evenaren. Euh…ok? Denk je echt dat een programma als dit, modellen de opstap geeft voor een topcarrière als die van hen? Reken maar dat een Doutzen of een Mark heel hard gewerkt hebben om dit te bereiken. Dat het misschien wel een paar jaar duurde voordat zij defilés van grote modehuizen mochten openen of het gezicht van een nieuwe campagne werden. En het programma ‘The Face’ denkt dat in een paar weken klaar te kunnen spelen? Ik ben heel erg benieuwd.

Hollands glorie
Coaches, castings en fotoshoots moeten de ‘ervaren’ new faces klaarstomen om de wereldtop te bereiken. En zoals het een talentenjacht betaamt: ‘may the best man win…’. Ik ben trots op ons kikkerlandje qua modetalent en modellen. Modehuizen als Chanel, Valentino en Balenciaga vallen als een blok voor de Nederlandse Saskia de Brauw, Daphne Groeneveld, Bette Franke, Bregje Heinen en Laura Kampman. Maar heb je hen ooit gillend en harentrekkend op televisie gezien? Nee, zij hebben stilletjes de modewereld weten te veroveren en Nederland op de kaart gezet. Kijk naar Hollands Next Topmodel. Ooit nog iets gehoord van de laatste lichting wannabe modellen? Ik niet….Ik zou zeggen: Sylvie, ga lekker bij een plaatselijke snackbar hét nieuwe gezicht scouten of op straat. En aan de modellen in spé: loop eens een goed modellenbureau binnen of stuur foto’s op maar laat je niet belachelijk maken in het zoveelste talentenjachtprogramma. Dat ben je niet waard.

Beeldrecht: © Victoria Secret/ Gettyimages

Nadat we op kerstavond weer massaal voor de tv kropen voor de heerlijk zoetsappige jaarlijkse kerstspecial, mogen we nu weer elke week de waterproof mascara en familieverpakkingen tissues tevoorschijn halen. Liefdesdokter Robert ten Brink is terug met een gloednieuwe reeks afleveringen. Ik heb weer zitten genieten.

Succesformule
En velen met mij: de eerste aflevering trok afgelopen zaterdagavond 1,5 miljoen kijkers. De succesformule is volgens mij gewoon het feit dat er in de loop der jaren weinig aan het programma is gesleuteld. Het is simpel: geliefden horen bij elkaar te zijn én te blijven, met Robert ten Brink als voorvechter van die opvatting. Mocht hij ooit met pensioen gaan, kunnen ze het programma net zo goed opdoeken. All You Need Is Love zonder de charmant klungelige, altijd meelevende en beroerd Engels sprekende Robert ten Brink is geen All You Need Is Love.

Down Under
Naast de caravan die als vanouds door het land rijdt voor korte liefdesboodschappen en de gebruikelijke verrassingen in de studio, staat dit seizoen Roberts reis naar Australië centraal. Waarschijnlijk had hij zelf ook wel eens zin in een mooie trip, want in plaats van geliefden en familieleden uit verre landen naar Nederland te halen, draaide hij het dit jaar om. Robert levert de mensen hoogstpersoonlijk Down Under bij hun dierbaren af. Dat zorgde bij mij voor een waterval aan tranen: een echtpaar dat zakelijk bedonderd werd, daardoor failliet ging, noodgedwongen bij een camping moest bedelen om een baantje en hun in Australië wonende zoon en kleinkinderen dus al jaren niet had gezien. Veeg mij maar op.

Baarmoeders gezocht
Hilarisch vond ik de oproep van een vrouw uit Veulen. Een Limburgs dorp met slechts 500 inwoners, zo leerden wij kijkers. De dame in kwestie maakte zich ernstig zorgen over het voortbestaan van de school van haar kinderen, want er worden in Veulen te weinig koters geboren om de school mee te blijven vullen. Oorzaak: veel vrijgezelle mannen, maar geen vrijgezelle vrouwen. Robert helpt natuurlijk graag een handje, dus mochten de betreffende heren voor de camera een oproepje doen (zie ook de website). Direct had ik flashbacks naar Boer Zoekt Vrouw’s Limburger Marcel, voor wie dat programma net zo goed Boer Zoekt Baarmoeder had kunnen heten. Overigens zit die nog altijd zonder vrouw en kind.

Alles is liefde
Verder verbaasde ik me over een vrouw die over een wel heel groot vergevingsvermogen beschikt. Na een snel huwelijk en twee dochters met de liefde van haar leven, kwam ze er na jaren achter dat de beste man er nog een relatie op nahield. Inclusief kind. Na de confrontatie, waarbij de twee zelfs op kraamvisite gingen bij de minnares in kwestie, flikte meneer het om nog een half jaar verder te rommelen. Om er vervolgens achter te komen dat hij zijn vrouw toch niet kwijt wilde. Zij aanvaardde zijn excuses en ging met hem verder. Haar antwoord op Roberts vraag waarom zij hem in godsnaam niet de deur had gewezen: “All you need is…”

Zo blijkt maar weer eens dat de liefde een gevoel is en niet te sturen met je verstand. Zoals je dit heerlijke tv-programma ook gewoon moet zien met je verstand op nul. Niet nadenken, gewoon kijken. En huilen.

Foto: GettyImages

Mannen met roze, rode, blauwe en groene broeken
Paul Turner kan niet zingen. Dat hoor ik iedere week. Zelf ben ik als the-voice-of-holland-junk vocaal niet zo best onderlegd, dus in dat opzicht kun je me van alles wijs maken. Maar Paul Turner tovert een grijns op mijn gezicht die je er de rest van de avond niet af kunt poetsen. Als Paul Turner de hoofdrol speelt in Junglebook, de musical, zou ik meteen een kaartje kopen.

Je moet de gunfactor hebben, verder niets
En als je met Reach out, I’ll be there van The Four Tops op het podium staat verkleed als smiley met een rode broek, dan heb je mij hoor. Charly Luske moet gisteren wel ten onder zijn gegaan door het missen van de gunfactor.  Niet helemaal zoals het hoort bij een programma dat The Voice of Holland heet. Maar publieksjury’s zijn onvoorspelbaar.

Wie o wie gaat er winnen?
Voor volgende week hebben we in de finale dan nog harpenmeisje Iris, Chris-ik-ben-zo-bescheiden-Hordijk, Erwin-vintage-Nijhoff en Paul Turner.
Chris is nu de gedoodverfde favoriet.
Maar wat zeg het?
Ik ga mijn beltegoed vast opwaarderen.

CC foto: screenshot Youtube TVOH

Ze hadden de voorstelling van Herman Finkers, één van hun favoriete cabaretiers, die eerder deze week op tv werd uitgezonden gemist. Mijn vader had al wel een verwoede poging gedaan om hem op internet te zoeken maar die was geëindigd in een hoop gebrom zoals alleen vaders dat kunnen.

Zonder spaties

Mijn vader is echt heel erg handig, behalve met computers. Hij probeert het wel, maar die computer is gewoon niet zijn ding. Mijn moeder is er ook geen ster mee, maar haar pogingen eindigen nog wel eens in een succesvol e-mail bericht en, jawel, een Facebook account.

“Goh ik zie jou nooit op Facebook”. Dat kan kloppen, want ik heb haar vriendschapsverzoek in eerste instantie niet beantwoord. Het duurde even voordat ze het doorhad, maar inmiddels kan ik er niet meer onderuit. Daarbij laat ze me sinds ze Wordfeud en WhatsApp heeft ontdekt toch al niet meer met rust. Met weemoed denk ik terug aan de dagen dat ze haar sms’jes nog zonder spaties verstuurde. wanneerkomjenaarhuis?mam.

Hij jaagt, zij mailt

Ze zijn een illuster duo samen, Mr. Marktplaats en mevrouw e-mail, want ondanks dat mijn vader niets met computers heeft is hij wel koning Marktplaats. Hij vindt het gewoon leuk om elke avond even te kijken of er nog koopjes zijn. Als hij vervolgens wat gevonden heeft, verstuurt mijn moeder de e-mail en kunnen de onderhandelingen beginnen. Samen komen ze er wel uit.

Ik geloof dat mijn vader zich er een beetje voor schaamt dat hij nooit iets begrepen heeft van die computers. Ik denk dat er niets is waar hij zich voor hoeft te schamen. Het blijft mijn held. Die computer lost iemand anders wel op. We plagen hem er wel eens mee, juist omdat we weinig kansen krijgen om hem een koekje van eigen deeg te geven.

Pauze

Maar nu is er dus uitzending gemist. Daar zaten ze dan, mijn heldenduo, Mister Marktplaats en zijn eega, voor een piepklein, vierkant scherm naar de nieuwe show van Herman Finkers te kijken. Kijken is hierbij een ruim begrip, want ze gaven nog net geen snurkconcert weg, het liep natuurlijk ook al tegen elven, ruim voorbij vitale vijftigers bedtijd.

“Het mooie van internet is dat je het op pauze kan zetten en morgen verder kunt kijken”, roep ik ze toe. Ik schud mijn hoofd en spreek mezelf bemoedigend toe: “babystapjes Wendy…babystapjes.”

CC foto: Racheocity

Steven Seagal overdosis
Ik besloot verder van de afstandsbediening af te blijven, voordat ik mijn hele televisietoestel onklaar zou maken. Ik ontvang RTLfucking7 dus al twee jaar in viervoud. Ik heb meer Steven Seagal, B.A. Baracus en Allard Kalff gezien dan goed voor een mens is. Al snel zapten mijn vingers als vanzelf om de gesneuvelde kanalen heen.

Ik miste de zenders die ik toen per ongeluk heb kwijtgemaakt allang niet meer. Totdat mijn vader een paar dagen geleden langskwam en mij wees op een leuke film die uitgezonden zou worden op Veronica. Ik heb de man meteen de afstandsbediening in zijn handen gedrukt, en binnen tien minuten had ik opeens alle zenders weer compleet.

Gecoupesoleilde pony’s en gebleekte tanden
Ik keek de film en was die avond blij dat ik Veronica weer terug had. Hier kwam ik de volgende ochtend op terug. Ik was namelijk even vergeten dat Veronica overdag alleen kinderprogramma’s uitzendt. En wát voor kinderprogramma’s. Sinds Disney op acht de dienst uitmaakt komen er de hele dag drieëntwintigjarige acteurs voorbij met gecoupesoleilde pony’s voor hun ogen en gebleekte tanden, die net doen alsof ze in de brugklas zitten. Tel hier een handvol meiden bij op die betaald worden om zo dom mogelijk uit de oogjes te kijken en zo hysterisch mogelijk te blèren, en je televisiemiddag is compleet.

Amerikaanse meuk
Ik kan die nagesynchroniseerde Amerikaanse meuk niet aanzien. Het lijkt wel of het doel van programma’s als ‘The suite life of Zack & Cody’, ‘Pair of Kings’ en ‘Zeke & Luther’ is om kinderen nog onuitstaanbaarder te maken dan ze van zichzelf al zijn. Brutale, luidruchtige jongens en domme, verwende meisjes zijn de sterren.  

Ik erger me aan het overdreven gedoe, de dichtgeplamuurde gezichtjes, de lachbanden die grijsgedraaid worden na iedere bijdehante opmerking en de Nederlandse voice-overs die overduidelijk aan de coke zitten. Wat doet dit met kinderen die hier vier uur per dag naar kijken? Ik word er na een paar dagen al gek van.

Terugverlangen naar Steven
Iedere keer als ik langs Veronica’s Disney XD Channel zap, gaan mijn nekharen recht overeind staan. Ik begin zelfs terug te verlangen naar Steven Seagal. Ik ben al een paar keer voorzichtig op mijn afstandsbediening gaan zitten in de hoop hetzelfde resultaat te behalen als twee jaar geleden, maar dat bleek een toevalstreffer.
Even mijn vader bellen dan maar.

Foto: Gettyimages

Ik zat klaar
Nou. Aangezien ik toch thuis was, en een Sinterklaasmusical voor mijn goede vriendin Dree moest maken (we vieren dit weekend verlaat Sinterklaas, maar ze leest dit toch niet voor vrijdagavond, dus ik kan het ook wel verklappen), zat ik voor de tv.

Kruidcakerecepten
Want ik hou van De Libelle. Ik hou van De Libelle zoals je van oude buurvrouwen houdt, die je gehele jeugd door het vliegengordijn heen bij je in huis stapten, om thee te drinken met je moeder en kruidcakerecepten uit te wisselen.

Ik las de Libelle van kaft tot kaft. Waardoor ik op achtjarige leeftijd al bekend was met de problemen waar vrouwen van middelbare leeftijd mee kampen. Wat weer verrekte handig was toen ik jaren later in een bejaardentehuis ging werken. Ik kon met al die vrouwen lezen en schrijven. Ik wist alles over de overgang, incontinentie, puberende kinderen en het efficiënt schoonhouden van het doucheputje.

Yvon Jasperskleren
De documentaire van de VPRO gaf gelukkig een heerlijk bevestigend beeld van alles waar ik De Libelle mee associeer. Fotoshoots met vrouwen op het strand die een roerig jaar hebben gehad, een kerstfotoshoot met Yvon Jasperskleren en kindvriendelijke recepten. Alleen het reportage-onderwerp ‘Een dag uit het leven van een kat’ sneuvelde in de vergadering, terwijl dat prima had gepast in De Libelle van 1995. Sterker nog: Marjolein Bastin tekende nergens anders over dan over haar hondje Saartje.

(Dat ik nog weet hoe dat hondje heette, en dat het een Jack Russel Terriër was, en dattie op een gegeven moment doodging en dat Marjolein toen van puur verdriet alleen nog maar verwelkte viooltjes aquarelleerde. Dat is best wel treurig.)

Bozige vrouwen
Maar terwijl ik zat te kijken naar hoofdredactrice Franska die vanachter haar strenge bril haar redactie aanspoorde, had ik met een aantal geestverwantes op Twitter al een alternatief tijdschrift bedacht. Eentje zonder mooie plaatjes. Zonder positieve verhalen. Voor bozige vrouwen die nergens zin in hebben. Lekker mopperen met zijn allen, maar wel grappig mopperen.

Een uurtje twitteren leerde dat er best wel een markt voor was. Voor zo’n anti-blad. Dus nu vind ik dat we daar maar eens over moeten brainstormen. Ik oefen alvast om net zo streng over mijn bril heen te kijken als Franska.

CC Foto: Breibeest

Vorig jaar won hij Wie is de mol en vanaf deze week is Art wederom te zien in het populaire tv-programma, maar dit keer als de presentator.
De titel van het tv-programma is meteen de meest gestelde vraag aan Art. Wie de Mol is, wil hij natuurlijk niet vertellen. “Niet alleen omdat je eeuwig brandt in het hellevuur als je het verklapt, maar ook omdat daarmee de lol er voor pakweg twee miljoen kijkers af is.”

Geen getreuzel 
Art neemt alles wat hij doet heel serieus. “Ik kan er niet tegen als cameramensen – of wie dan ook – bij tv werken als een gewoon baantje zien. Laatst zag ik een filmpje van een Japanner die een fietsbel voor voetgangers had bedacht. Die wil ik ook. Ik kan niet tegen treuzelaars in winkelstraten. Ik moet van A naar B en ga door de muur als het moet. Dat is wel symbolisch voor mijn manier van werken.”

Mens erger je niet 
Die geldingsdrang uitte zich ook in verbetenheid bij spelletjes. Thuis in Geldrop werd op een gegeven moment geen Mens erger je niet meer gespeeld bij de Familie Rooijakkers. “Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht waar dat bij mij vandaan komt. Ik zal je nog een onsportief verhaal over mezelf vertellen. Ik had geen buitensporig talent voor voetbal, toch deed ik het en zat natuurlijk altijd in de beroerde teams.

Ongenadige rotschop
Dat beviel me niet, dus om hogerop te komen had ik het volgende bedacht. Bij aanvang van een wedstrijd was ik nog heel vriendelijk, maar bij het eerste balcontact gaf ik de tegenstander een ongenadige rotschop. Dan konden er twee dingen gebeuren: of hij werd bang, of hij ging achter me aan. Maar ik was kleiner, dus de scheidsrechter trok meestal partij voor mij en stuurde de ander van het veld”

Wat dit over zijn carriere zegt? “Dat ik altijd wil winnen!”

Lees het complete interview met Art  in Viva 02, die vanaf woensdag 4 januari in de winkels ligt.

Foto: Viva tijdschrift

Van Beau kun je veel zeggen en vinden, maar niet dat ‘ie geen lef heeft. Voor zijn tv-programma De Wereld van Beau dompelde hij zich onder in de wereld van cabaret, met als afsluiting een pittige persoonlijke uitdaging: de oudejaarsconference van 2011 verzorgen op SBS. Ga er maar aan staan.

Vallen en opstaan
De oudejaarsconference vergde veel voorbereiding. Oefenen, sparren, overleggen, brainstormen, afkijken, nog meer oefenen, op zijn bek gaan, opkrabbelen, nog veel harder op zijn bek gaan (een try-out met slechts 17 bezoekers, bijvoorbeeld…) en finetunen. Beau liet ons als kijker getuige zijn van het vallen en opstaan en stelde zich bijzonder kwetsbaar op, wat dan ook gelijk het mooiste en meest vermakelijke aan die hele aflevering van De Wereld van Beau was. De oudejaarsconference zelf was helaas minder succesvol.

Mismatch
Beau is op zijn best in programma’s als Deal or No Deal en Ik Hou Van Holland. Geef hem een kader waarbinnen hij mag bewegen en laat hem vervolgens los. Hij is adrem, gezellig, oprecht, kan improviseren en maakt overal een feestje van. In zo’n geregisseerd, tot in de puntjes uitgedacht iets als een cabaretvoorstelling komt hij totaal niet uit de verf. Het optreden was onnatuurlijk, geforceerd. Dikwijls werd er niet gelachen om zijn ietwat opgedreunde teksten, maar om de hilarische foto’s die op een groot scherm achter hem werden vertoond om de grap (broodnodig) aan te dikken. De enorme zweetplekken onder zijn oksels en zijn gespannen gezicht verraadden dat hij zelf bloednerveus was. Wat ‘ie vooraf ook al openlijk had toegegeven.

Vak apart
Na afloop was Beau opgelucht dat het erop zat en het, voor zijn doen, goed was gegaan. Hij huilde, alle spanning van de weken worstelen kwam eruit. Het was mooi om te zien dat hij zo vastbesloten was zich erin vast te bijten, tot het uiterste was gegaan en de opdracht uiteindelijk nog had voltooid ook. Cabaretier zijn blijkt een vak apart, zo heeft deze rasechte presentator ervaren.

Kunstjes
Een vak dat Youp van ‘t Hek in mijn ogen al veertig jaar verstaat, met zijn arsenaal aan grappen en grollen, natuurlijke en ontspannen manier van vertellen, rake constateringen met een flinke dosis zelfspot en knap gevonden woordspelingen. Het is wel al veertig jaar precies hetzelfde kunstje, zoals hij zelf ook weet en toegaf in een momentje van zelfreflectie tijdens zijn eigen oudejaarsconference: “Wat heb ik nou eigenlijk gedaan, behalve veertig jaar lang te roepen dat iedereen moet LEVEN?”

Maar wel een prettig vertrouwd en geslaagd kunstje, als je het mij vraagt. En als je het Beau vraagt, waarschijnlijk ook.

Foto: still uit filmpje

De goddelijke pony van Zooey
Het komt door de televisieserie New Girl. Iedere week zit ik ademloos aan de buis gekluisterd. Niet omdat ik de serie hilarisch vind of omdat de mannelijke cast zo knap is, maar vanwege de pony van de hoofdrolspeelster. De pony van Zooey Deschanel hoort thuis in het rijtje van de Mona Lisa, de Nachtwacht, en het plafond van de Sixtijnse kapel. Het is een meesterwerk. De haarstylist van Zooey Deschanel verdient niet alleen een eigen kapsalon en fansite, maar ook een eigen religie en bijpassende kerk waar hij verafgood kan worden. Ik zou mijn ziel aan de duivel verkopen voor zo’n goddelijke pluk haar op mijn voorhoofd.

Bedek dat grote blote voorhoofd!
Ik wil nu een pony dus. Ik heb alleen geen idee of mijn haar dat kan handelen. Ik heb al mijn hele leven hetzelfde kapsel. Gewoon lang en blond, scheiding links, een beetje slag hier en een krul daar. Maar opeens schreeuwt dat grote blote voorhoofd van me om bedekking.

Ik en mijn toupetpony
Meerdere malen per dag staar ik mezelf in de spiegel aan vanonder een afdak van dode punten. Dan vouw ik een pluk haar van mijn achterhoofd over mijn kruin, en daar fabriceer ik een toupetpony van. De gespleten haren pieken alle kanten op en kriebelen tussen mijn wenkbrauwen. Vervolgens frommel ik mijn haar geïrriteerd in een knot en plof achter de computer.  Met mijn ene hand krab ik aan mijn voorhoofd en met mijn andere hand scrol ik een uur lang smachtend langs zes miljoen google-image zoekresultaten voor ‘bangs’.

Ik word verscheurd door twijfel. Ik wil iets nieuws, iets gewaagds. Maar wat als ik er niet tegen kan en de hele dag aan mijn rode voorhoofd loop te krabben? Ach, daar bestaan vast zalfjes tegen. En ik heb ook geen zin om iedere ochtend mijn pony plat te moeten kammen met liters spuug, om niet als Jon Bon Jovi over straat te hoeven! Aan de andere kant: het is maar haar en groeit zo weer aan.
 
Waar blijft die goddelijke openbaring?
Zo gaat het nu al twee weken. Ik heb al een keer bij de kapper voor de etalage gestaan, maar ik durf de knoop niet door te hakken. Ik wacht maar gewoon tot Zooey Deschanel van de buis gehaald wordt. Of op een openbaring van haar almachtige haarstylist.

Foto: Gettyimages

Een natte grand foulard
Want echt, op kerstavond kan ik zulks helemaal niet aan. Al die gespannen mensen, al die ongelukkige geliefden, zo ver uit elkaar. Voor ik het weet snuit ik mijn neus in de grand foulard. (Plus: ik moest naar de kerstnachtdienst, dus Robert ten Brink zijn kerstmanifestatie kwam een beetje in het gedrang.)

Drie random chicks in de sneeuw
Dus ik keek ‘m vanochtend. En serieus, het viel weer niet tegen zeg. Al vind ik wel dat een bepaalde onderdelen aan vervanging toe zijn. Want serieus, hoe lang gaan we nog drie random chicks met een vriend in het buiteland ergens in een besneeuwde blokhut stoppen?

En dat we dan heel lang gaan wachten met vertellen dat hun Colombianen en Argentijnen gewoon vlakbij in de sneeuw staan te blauwbekken? Die meiden weten toch al vanaf seconde 1 wat er gaat gebeuren? Waarom zou je ze zo lang in spanning laten, denk ik dan. Ik vind het martelen.

Je klompen, dat voel je aan je klompen
Net zoals de mensen in de studio. Even tussen ons gezegd en gezwegen: mocht je nou een geliefde in het buitenland hebben, en je wordt door je vrienden meegenomen naar de opnames van All You Need, dan voel je toch ook wel op je klompen aan dat er een hereniging aan zit te komen? Helemaal wanneer Robert een praatje met je komt maken, en naar je liefdesleven vraagt.

En dan nog verbaasd kijken, waneer Monica of José door de deur komt stappen. Vind ik schattig, maar wel een tikkeltje naiëf.

Vaders
Waar ze echter nooit mee mogen stoppen, zijn de huilende vaders. Vooral de vaders van middelbare leeftijd, met een zoon of dochter in het buitenland. Ik hield het deze keer overal bij droog, zelfs bij de samenzang van Patty Brard, Patricia Paay en Tatjana. Behalve bij de vader in de Efteling met de dochter in Nieuw-Zeeland en de ernstige ziekte, vorig jaar.

Daar zat ik hard bij de te huilen. Omdat ik die mannen echt álles gun. En vooral gun ik ze een schitterende Kerst. Met dank aan Robert ten Brink.

Er komt dezer dagen veel moois uit het rampenkastje
Mijn oma noemt de tv nog altijd ‘het rampenkastje’. Hier in huis verstrijkt regelmatig een werkweek waarin de tv niet aan heeft gestaan. Met kerst is dat anders, dan is de tv een kastje waaruit allerlei lieve, leuke en grappige dingen tevoorschijn komen. En dan negeer ik even dat RTL8 op kerstavond de horrorfilm Stir of Echoes uitzendt. Dat is vast voor kersthaters die toch dicht elkaar aan willen kruipen op het bankstel. Ook daar heb ik natuurlijk vrede mee, het is kerst. Hou elkaar daarom goed vast als je toch afstemt op horror.

En toch weer grienen hè…
Kerst begint voor mij al jaren met good old Robert ten Brink en zijn All you need is love Kerstspecial. Voordat het programma begint maak ik Robert en zijn hele kwijlconcept een beetje belachelijk. Want ik weet heus wel dat iedereen achter de klapdeurtjes staat, duh. De verrassing is er eigenlijk wel af. “Je vriend woont in Senegal en hij kan hier niet zijn, wat rot”, zegt Robert dan. Maar geef me een minuut of tien en mijn onderlip trilt zo hevig dat ik geen hap meer kan nemen van mijn kerstkransje als de hereniging toch gefikst is.

Slumdog Millionaire, Ratatouille, Kung Fu Panda
Wat ook zo fijn is aan kerst is dat je niet hoeft te mopperen dat er geen mooie film op is. Kerstmis is één groot kassucces. Vanavond 22.00 uur sharp: Slumdog Millionaire (Nederland 3). Morgen: Serendipidity, één van mijn favo romcoms. Ratatouille, Kung Fu Panda en het gebruikelijke arsenaal kerstfilms, waar je van moet houden. Met een heel kerstdiner achter de kiezen hou ik ook van Bad Santa. De verleiding is ook heel groot om morgenvroeg op Eerste Kerstdag al om 7.55 uur klaar te zitten voor Schneewittchen und das Geheimnis der Zwerge (ZDF, voor de liefhebber) Ik vind dat een veelbelovende titel, maar denk niet dat ik het geheim zal ontrafelen.

Helaas geen Sissi, geen Sound of Music
Eigenlijk begon ik met het doorploegen van de tv-gids om te kijken of, waar en hoe laat Sissi en The Sound of Music beginnen. Romy Schneider en de familie Von Trapp zijn als het gourmetstel: onmisbaar. Maar ondanks het gegeven dat ze helaas niet geprogrammeerd zijn (gelukkig hebben de we dvd’s nog) wordt het vast weer smullen.

Fijne dagen allemaal.

(Hier de lijst met kerstfilms voor wie graag meer wil weten)

CC foto: still uit RTL Boulevard

BEAUS!
Ik weet wel dat je boos bent,
maar probeer ook in te zien.
Dat ik met matennaaien,
al jaren geld verdien.

Ik weet wel dat je boos bent,
maar kom op, wat dacht je dan?
Had je dan echt talent verwacht,
van iemand die niets kan?

 Ik weet wel dat je boos bent,
en misschien is dat terecht.
Maar onthoud ook jij hebt onlangs,
veel naars over mij gezegd.

Ik weet wel dat je boos bent,
omdat ik met veel gemak,
Een mes zonder scrupules,
‘en public’ je rug in stak.

Toch hoop ik dat de liefde hier,
Niet eindigt, resoluut.
Je bent m’n beste vriendje Beau,
Kusje van ‘je Ruud’.

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com

Leed
“ik was mijn leven begonnen als de gelukkigste man op aarde. Ik zat met een lekker bakkie tevreden om me heen te kijken toen er gebeld werd. Iemand van het kamp van mijn ouders helemaal overstuur. Ik kwam aan op het kamp en ging als in trance de woonwagen binnen van mijn tante en oom. Mijn tante was dood. Zelfmoord. Ik stapte vanuit een sprookjeswereld een negatieve, donkere wereld binnen. Muziek was voor mij op dat moment de enige manier om wat te voelen. Binnen vijf minuten schreef ik het nummer ‘zonder vaarwel’.”

 Liefde
“Mijn gezin staat op één, altijd. En ik wil dat niet alleen kunnen zeggen, ik wil het ook laten zien. Ik zal nooit meer kerst, oud en nieuw of een verjaardag missen, die zijn nu standaard vrij geboekt.”

 Lijf
“Ik ben ijdel. Wat zeg ik: ik ben vreselijk ijdel. Mijn badkamer staat vol met gezichtsmaskers, schampoos en crèmes. Maris heeft maar een klein plankje, de rest is allemaal van mij. Onzeker ben ik nooit geweest. Dat zit niet in me. Nou, misschien over mijn haar. Ik heb al twee haartransplantaties achter de rug. Te zwaar zijn maakt me niets uit, maar mijn haar is heilig.”

Lust
“Verleidingen ken ik niet. Natuurlijk zie ik genoeg mooie vrouwen, dat kan ik ook gerust tegen Mariska zeggen. Er is nogal een verschil tussen iemand mooi vinden en besluiten er op te gaan liggen in de hoek van de kamer. Dat lijkt me zo niets zeggend. Al ben je Pamela Anderson met borsten zo groot als de Pyreneeën: je komt nooit tussen Mariska en mij!”

Viva 51, inclusief het volledige interview met Frans Bauer en dé naaktfoto’s, ligt vanaf vandaag in de winkels!

Foto: Privébezit

Taboe
Blue Ribbon wil in Nederland de bespreekbaarheid van prostaatkanker op de kaart zetten. Want dat is nog een tamelijk taboe. Mannen blijven er vrij lang mee door sukkelen en wachten te lang voor een controlebezoek. Ik heb van heel dichtbij meegemaakt hoe het wel goed kan gaan. Mijn schoonvader was er gelukkig vrij op tijd bij. En dankzij snelle opsporing en de juiste medicatie leeft de lieverd nog steeds. En hoe! Viva bereikt miljoenen vrouwen, en als wij er over durven te praten en onze man, vader of opa naar de huisarts schoppen, dan komt het met die snelle opsporing wel goed.

Geld opleveren
Maar hoe kan Viva de aandacht trekken bij een heel groot publiek om de deze mannenzaak aan de orde te stellen? Door bekende mannen te strikken voor een spraakmakende reportage. En dat die mannen dan ook nog eens heel mooi poseren. En dan óók nog eens naakt.
Dat hebben we allemaal gedaan! Zeven mannen hebben het aangedurfd om poedelnaakt voor de lens van Carli Hermes te gaan staan. Dapper vind ik het. En nee, ik heb ze geen zakken met geld geboden, want deze Viva moet juist geld gaan opleveren.

Smaakvol en sexy
Wat mij betreft een staande ovatie voor Charly Luske, Michael Boogerd, Robert Doornbos, Jeroen Spitzenberger, Marcus van Teijlingen, Ramses Jedeloo en Paul Turner. Want het is een prachtige serie geworden: smaakvol en sexy. We maakten een flimpje op de set!

Vanaf woensdag in de winkels, met een feestelijke blauwe strik eromheen! Een mooi pakketje voor onder de boom.:-)

Foto: privébezit
Filmpje: WendyR

Carrière
Samen met de andere ‘echte meisjes’ werd ze de jungle ingestuurd en voor ze het wist had ze haar eigen single, een programma met Ymke en stond ze in Playboy. Aan Viva vertelde ze het geheim achter haar succes: “Overal waar ik kom, word ik niet uitgenodigd omdat ik iets kan, maar omdat ik mezelf ben.’ Lekker kletsen lijkt haar succes. Ze hoopt dan ook ooit, samen met Ymke, haar eigen talkshow te hebben.

Missie
Britt beseft namelijk dat het leven van een reality-ster niet voor eeuwig is. Ze wil zich ontwikkelen en denkt steeds vaker na over wat ze ergens mee kan bereiken. Wat ze met de naaktfoto’s heeft bereikt? ‘Het was een gave ervaring en het was de derde keer dat ik in het buitenland was en dat ik in een hotel sliep. Ik mocht in de cockpit zitten. Dat maakt toch niemand mee?’

Dan besef je weer dat Britt een negentienjarig meisje is, die gelukkig bij haar ouders thuis woont en van stoere boerenjongens houdt. Niks mis mee. ‘Beter plat dan kak’, is het motto van Britt.

In Viva 50, die vanaf woensdag 7 december in de winkel ligt, lees je het uitgebreide interview met Britt.© Foto: Viva

Ik heb niet veel met aura’s en met afstoffen nog minder, toch bleef ik kijken wat het zweverige type te melden had.

Bel of sms…
Mocht ik willen weten of ik in 2012 de liefde van mijn leven leer kennen, dan kon ik 0909-9922 bellen. En als ik nekklachten of andere lichamelijke kwalen had, kon dat telefonisch verholpen worden door Astrid. Tot slot voor een persoonlijke toekomstvoorspelling, moest ik Petra even een sms’je sturen. Dan zou ik namelijk direct via een sms-bericht het antwoord ontvangen.

De remedie
Ik lag zo ongeveer onder de stoel - met het crackertje tegen het beeldscherm aan geproest - van het lachen. Iedereen moet toch inzien dat een simpel telefoongesprek niet de remedie is tegen chronische rugklachten? En succes in de liefde niet bepaald kan worden door iemand aan de andere kant van de lijn? Schijnbaar niet, daar de telefoon roodgloeiend stond gedurende het tv-programma.

Zelfverklaard spiritueel specialist
Ik stel als zelfverklaard spiritueel specialist mijn 06-nummer ter beschikking voor Astro-tv. Wanneer deze sjacheraar vraagt naar zijn toekomstvoorspelling, zal ik hem eens goed de waarheid sms’en. 

Beste Astro-tv,

Gezien de stand van de sterren, ligt er voor jou in de toekomst geen televisiecarrière in het verschiet. En als ik in mijn glazenbol kijk, zie ik bovendien dat je binnen nu en vijf minuten een smak met centen uit zal moeten geven. Kan ik dan nu even vangen voor deze waarzegging?De bovennatuurlijke groeten van Kelly alias ‘Petra’.

Foto: Still uit filmpje

Samenzijn
“Ik ben niet wanhopig, hoewel ik de liefde en het samenzijn mis. Ik gedij nu eenmaal goed met iemand naast me. Samen met iemand zijn, dingen delen, gelukkig heb ik een heel lieve kat.” 

Meer sex
Tygo hoeft niet bang te zijn maanden droog te moeten staan. “Als je single bent, heb je soms meer sex dan wanneer je een relatie hebt.” Daarnaast maakt hij zo nu en dan dankbaar gebruik van zijn vrouwelijk fans. “Ik ben weleens wakker geworden met op mijn kussen een briefje met: ‘Dankjewel, gister had ik Chris Zegers’. Dan ben ik niet beledigd. Waarom zou ik? Ik heb een leuke nacht gehad, zij heeft een verhaal voor haar vriendinnen.”

Twee vrouwen
Vanzelfsprekend is lang niet iedereen welkom in zijn liefdesnest.“Laatst stonden midden in de nacht twee vrouwen voor mijn raam te gillen dat ze met me wilden neuken. Dat zijn net niet de types die ik wil ontmoeten. Enige subtiliteit is prettig. Dan liever een briefje op mijn kussen.”  

Lees meer over Tygo’s liefdesleven, de brutale fans en zijn steevast volle werkagenda in Viva 49 die vanaf vandaag in de winkels ligt.

Foto: privébezit

Flauwe grappen en beruchte borsten
Dat dit de finaleshow was, betekende niet dat Dennis Weening en An Lemmens uitpakten met een verrassende presentatie. Dennis zette de jury, of toch zichzelf, op zijn bekende flauwe manier te kijk. Ik bedoel Jan ‘ik wil zo graag gelift worden’ Kooijman werd niet van zijn stuk gebracht door het eerbetoon aan zijn ‘dikke’ kont. Hij was eerder afgeleid door de beruchte voorgevel van An, die haar borstpartij wederom liet schitteren in (uit) haar jurk.

Gescheiden duo
Gelukkig was het niet aan de presentatoren, maar aan de dansers om het publiek en de kijkers te vermaken. Deze avond zou alles bepalend zijn. Wie danst welke stijl met wie, welke finalist is in vorm en wat is het commentaar van de jury? Waarbij de kandidaten het meest vrezen voor de kritiek van de gewaardeerde Dan Karaty.

Ik weet niet of Dan de hele show zo lovend was over Anthony en Nina omdat hij zichzelf herkende in deze kleine dansers, omdat hij echt een oogje had op Nina, of omdat hij daadwerkelijk geen fouten ontdekte. Maar hij heeft mij zeker aangestoken met zijn liefde voor het duo.

De afgelopen weken hadden Anthony en Nina mij ingepakt met hun vrolijke en flitsende danswerk. Maar als winnaars waren zij te schattig. Vooraf verwachtte ik dat Anna er tussenuit zou knijpen met de hoofdprijs.

De gedreven Anthony vloog er als eerste uit. Jammer, want ik had hem – en mezelf – zijn solo gegund. Ik denk dat Anthony Meysam eruit had gedanst met zijn solo, maar hij had duidelijk niet genoeg fans. Dan, stuur je Anthony een uitnodiging voor de Ultimate Dance Battle?

Schattige winnaar
Nu gingen al mijn stemmen naar Nina. Jan Kooijman zei al een paar keer dat Nina ging winnen. Ik dacht dat dit zijn manier van complimenteren was en had niet verwacht dat de lieve Nina de sensuele Anna zou verslaan. Maar voor de ogen van ruim 1 miljoen kijkers deed zij het toch. Gefeliciteerd, Nina!

© Foto: still uit filmpje

Suprise Show
Terwijl ik terugdacht aan de Soundmixshow, bedacht ik mij hoe leuk het zou zijn geweest als we Twitter of iets soortgelijks hadden gehad in die tijd. Stel je voor, dan hadden we de hashtag #DSS gehad voor de Suprise Show: ‘Wat draagt die Henny Huisman toch weer een puik colbertje #DSS’. Als ik eraan denk hoor ik de eindtune alweer, ken je hem nog? ‘Suprise! Suprise! Het onverwachte is de mooiste prijs, de verrassing bracht je zomaar van de wijs’. En zolang de gasten nog niet waren uitgehuild ging dat maar door, die riedel, en nu zit het in mijn brein gebakken.

Ron’s Honeymoon Quiz
Nog zo’n zingende showhost: Ron Brandsteder. ‘Want engelen bestaan niet, maar een bruidspaar zoals zij, zie je eenmaal in je leven en daar blijft het dan wel bij.’ Goed, dat deuntje zit nu ook de rest van de avond in je hoofd. Als we in die tijd hadden kunnen Twitteren, was de hashtag #RHQ zeker trending topic geweest. Ron’s Honeymoon Quiz. Weet je nog dat die bruidsparen in zo’n zwembad konden vallen? Dat was om de aandacht wat af te leiden van Ron zelf, aan het eind van de show was hij altijd nat van het zweet. Dat viel minder op wanneer de deelnemers zelf ook in doorweekte kleren naast hem stonden.

Bruinebonensoep
Maar het mooiste, het allermooiste zou het zijn geweest als we hadden kunnen Twitteren tijdens Sex voor de Buch met de hashtag #SVDB. Het is ongelooflijk dat zoiets ongeveer vijftien jaar geleden uit kon worden gezonden op de televisie, in het begin zelfs door een publieke omroep. Gewone mensen met een ongewone sekswens, kregen geld dat afkomstig was van de belastingbetaler, om die wens uit te laten komen. En dat werd dan uitgezonden op televisie. Zagen we een man met krulletjes in de microfoon mompelen dat het hem wel heel plezierig leek om met een vrouw in de bruinebonensoep te poedelen.

Vieze man
Dat waren mensen die een fantasie hadden. De wens werd werkelijkheid en zij stapten er blind in. Dat wat zo opwindend leek, bleek in werkelijkheid soms erg tegen te vallen. Die man met de bruinebonen zal van tevoren niet gedacht hebben aan de stank. Je zag hem zijn best doen op televisie, maar hij was echt niet opgewonden. Hij deed opgewonden. Wat een afgang en wat heb ik erom kunnen lachen. Seks als satire. De man leek zo te zijn weggelopen uit een pornoversie van Kooten en de Bie. De vieze man, ongecensureerd. Wat heb ik gelachen met die man die rond ging lopen met zijn piemel in een kijkdoos, of met die man die een imitatie deed van een rodeostier met een half opgeblazen opblaaspop bovenop zijn lijf.

Dat soort televisie, dat kan in deze tijd niet meer. Stel je voor dat zoiets nu werd uitgezonden en dat we er met zijn allen over konden twitteren: ‘Nou, ik koop voorlopig geen courgettes meer #SVDB’. Courgettes wereldwijd als trending topic. Wat zou dat gaaf zijn.

CC Foto: Still uit filmpje

Maar Nynke, dit wisten we toch al een hele tijd?
Waarom loop je er nu dan over te jeremiëren? Omdat de afscheidshows op tv waren. Dinsdag- en woensdagavond was in twee delen de Grote Oprah Uitwuif Celebrity Show uitgezonden. Donderdagavond keek Oprah zelf terug op 25 jaar goed doen.

Woeh, Franse woorden
Maar eigenlijk vond ik die eerste twee shows veel interessanter. Oprah werd uitgewuifd door werkelijk elke verschillige celebrity uit Amerika. De crème de la crème van het neusje van de zalm gaf acte de présence. Zo, lekker veel Franse woorden achter elkaar.

Tom Hanks was er. Jerry Seinfeld zei grappige dingen. Patti LaBelle zong. Beyoncé zong. Madonna zei lieve dingen. Eigenlijk betekende deze avond: als je niet op het podium stond, ben je geen superster.

Vrouwen en kinderen
En oh, wat was het zoet. Ik moest zelfs zo nu en dan een beetje overgeven in mijn mond, terwijl ik toch een meisje ben dat tot haar dertiende niets liever wilde worden dan Sandy uit Grease, en dan in haar brave periode hè.

De jonge meisjes die vertelden wat ze van Oprah hebben geleerd. De vrouwen met een groot assortiment aan ellende die vertellen hoe Oprah ze heeft veranderd.

Serieus. Het tv-equivalent van een varkentje met regenlaarsjes aan. Ik was vertederd, ook al wilde ik dat niet zijn.

Altijd Kirsty Alley
Het raakte mij. Want ik hou van Oprah. Toen ik nog studeerde kwam ik regelmatig te laat op college, omdat ik het einde van haar show wilde zien. Vet treurig, maar het is zo. Want Oprah was altijd leuk of interessant. De afleveringen met Kirsty Alley die dik was geworden. De afleveringen met Kirsty Alley die dun was geworden. De afleveringen met mensen met bizarre aandoeningen. De afleveringen waarin interieurstylist Nate Berkus het huis van Kirsty Alley opknapte.

Aretha!!
Allemaal even mooi. En daarom ga ik Oprah missen. Maar als ik me alleen voel, kijk ik gewoon op Youtube naar haar afscheidsshow (deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4), en ga ik een potje zitten janken bij Aretha Franklin die in een grote witte luier ‘Amazing Grace’ zingt.

Want gaver dan dat wordt het niet.

CC Foto: still uit filmpje

Agent P.
Een aantal van jullie zal dit lezen en denken: ‘Werner, leg het eens uit, wat is hier aan de hand?’ Voor een niet te bevatten hoeveelheid lezers zal dat niet gelden, die weten precies waar ik het over heb, die zitten nu ook met dat deuntje in hun hoofd. Het muziekje hoort bij Agent P., het huisdier van het tekenfilmduo Phineas en Ferb dat eigenlijk Perry heet. Maar Perry is ook een geheim agent. Elke aflevering gaat hij de confrontatie aan met de boosaardige Dr. Heinz Doofenshmirtz. Iedereen die de serie kent zit nu te gniffelen, alle anderen kijken daarentegen precies zoals ik in het begin ook keek bij terwijl mijn zoon mij vertelde over zijn favoriete tekenfilmhelden: ‘Ja, nou en? Boeien!’

Tuinkabouter
Inmiddels ben ik helemaal om: ik ben fan. Dat komt vooral door Dr. Doofenshmirtz. Hij is de slechterik, maar daar kan hij ook niets aan doen, het komt door zijn opvoeding. Zijn ouders hebben hem bijvoorbeeld tijdenlang aangekleed als tuinkabouter in de voortuin gezet. Ze namen allebei niet eens de moeite om aanwezig te zijn bij zijn geboorte. Geef toe: daar word je wel slecht van. Om wraak te nemen op alles en iedereen, bouwt hij elke aflevering een vreemdsoortig apparaat. Alle machines hebben een naam die eindigt op ‘inator’. Dat is een terugkerende grap in ons gezin geworden: om elk apparaat, verzonnen of bestaand, met een dik aangezet Duits accent een ‘inator’ te noemen. Zoals de troepopzuiginator (stofzuiger) of de frietopwarminator (frituurpan).

Eekhoorn in je broek
Dat gaat ongeveer zo. Ik met Duits accent: ‘Ik stop dit wel in onze bestekschoonpoetsinator (vaatwasser)!’ Waarop Myrthe roept: ‘Jij bent niet Doktor Doofenshmirtz!’ Waarop ik begin te zingen: ‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah! Myrthe, ze is geheim agent, een kleine meid in actie.’ Dan wordt Myrthe boos en neemt Wessel het voor haar op: ‘Nééhéé, dat is het liedje van Perry.’ Vervolgens zingt hij het gehele thema, waar Myrthe dan al helemaal geen zin meer in heeft, waarop ik weer tegen haar begin te zingen: ‘Zeg, waarom stel jij je aan?’ Wessel begint dan automatisch te zingen dat Myrthe een eekhoorn in haar broek heeft. Dat is ook een liedje van Phineas and Ferb: ‘Eekhoorn in je broek.’ De eerste keer dat ik dat liedje hoorde vond ik het toch wel een erg merkwaardige tekst.

Dwars door de tweede dimensie
Maar goed. Morgen is het grote moment voor alle Phineas and Ferb fans! Dan zitten ze om negen uur in de ochtend voor de televisie. De film die eigenlijk in de zomer al in de bioscopen had moeten draaien, wordt dan gewoon op televisie uitgezonden door Disney XD: ‘Phineas and Ferb dwars door de tweede dimensie’. Wessel heeft het er al maanden over. Elk voorstukje dat hij van de film op YouTube kon vinden heeft hij bekeken. Reken maar dat die kleine jongen voor de televisie zal zitten. Ik laat mijn uitslaapochtendje voor wat het is en schuif lekker aan. Phineas and Ferb zijn vet gaaf, vooral vanwege die gekke Dr. Doofenshmirtz.

‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah!’

CC foto: Loren Javier

Baken van rust
Ik wil het even hebben over de Grande Dame van het Sinterklaasjournaal. IJkpunt van de feestdagen. Baken van rust in woelige Sinterklaastijden. Dieuwertje Blok.

Zij presenteert het Sinterklaasjournaal pas sinds 2001, zo vertelt haar Wikipediapagina mij. Sinds 2001? Weh? Ik dacht dus echt dat er ook al een Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok was toen ik nog geloofde. In mijn herinnering was Dieuwertje bij al mijn Sinterklaasvieringen. Sterker nog: ik heb het gevoel dat Dieuwertje al mijn hele leven met mij meeloopt.

Juichend je bed uit
Misschien komt dat ook doordat ik vroeger onwijs fan was van Ontbijt TV. Serieus, daarna is er nooit meer een goed ontbijtprogramma op de Nederlandse televisie geweest. Ontbijt TV was de shit, om het maar even hipperig te zeggen. Met Dieuwertje en de altijd gezellige Rocky Tuhuteru. Voor die twee stapte je toch elke dag juichend je bed uit? Nou? Dat zie ik mezelf voor Eva Jinek nog niet doen. No offense.

Geef die vrouw een show
Dieuwertje dus. En als ik haar dan weer zie bij het Sinterklaasjournaal, stel ik elke keer de vraag: waarom is zij niet vaker op tv? Waarom alleen in november en december? Waarom heeft Dieuwertje niet een leuke talkshow, met interessante onbekende gasten? Iets lichts en prettigs aan het einde van de middag? Gewoon, zodat we elke dag kunnen ervaren wat we nu alleen aan het einde van het jaar ervaren: dat gevoel van ‘alles komt goed, en het leven zal aangenaam zijn, want Dieuwertje is er om de boel een beetje in goede banen te leiden.’

Ik wil een dagelijkse portie Dieuwertje. Omdat ik een beetje verliefd op haar ben. Kan dat geregeld worden? Ik denk dat het een onwijze toevoeging aan de Nederlandse televisie zou zijn.

CC Foto: still uit filmpje

Fladderende gedachten
Ik zat een beetje uit het raam te staren, een woordje te leggen op een virtueel scrabblebordje en ondertussen liet ik mijn gedachten een beetje fladderen. We stopten bij een halte. Er stapte een man in.

Lekker behaard
Het was een knappe man, dat zag ik meteen. Hij had een baardje en droeg een bril, een combinatie waar ik het in bepaalde gevallen gewoon ontzettend warm van krijg. Hij was ergens in de dertig, een leeftijd die onbewust ook vaak wat meer aandacht van mij krijgt. (Ja hoi, ik val op oud en behaard. Kan ik niks aan doen.)

Verrekte trambankjes
De man keek zoekend om zich heen. Hij zocht een plekje om te zitten. Naast mij was een stoel vrij, maar ik reed wel achteruit. Toch kwam hij naast mij zitten. Ik schoof een beetje op, maar die verrekte trambankjes zijn zo smal dat we alsnog een beetje tegen elkaar aanzaten.

Mijn hartslag versnelde. Ik kreeg het een beetje warm. Ik keek daarom maar geconcentreerd naar mijn telefoon. Hij deed hetzelfde.

Oh, zo’n knappe knakker!
En de hele tijd dacht ik: waarom zeg ik nou niks? Ik zou best een praatje kunnen beginnen! Hoe vaak zit je nou naast zo’n knappe knakker in de trein? Wat als hij nou de Liefde van mijn Leven blijkt? Dan kan ik hem toch niet zomaar laten gaan?

De assistent-trambestuurder riep mijn halte om. Ik stapte op, glimlachte nog een keer, en liep de tram uit. Ondertussen sloeg ik met mijn vuist op mijn hoofd. Stom. Stom stom stom.

Want wat ik eigenlijk had willen zeggen, is het volgende:
Hallo leuke Ramsey Nasr. Ik wil even zeggen dat ik ontzettend geniet van de serie ‘Overspel’. En vooral van jouw spel. Want kraist alaif, wat ben je goed. Ik zit dus elke week met mijn kussen voor mijn gezicht te kijken. En ik schreeuw ook dingen naar de tv. Ik praat ook met mijn vrienden over de personages alsof het mensen zijn die wij echt kennen.

En nu ga ik donderdag de laatste aflevering met diezelfde vrienden kijken. Nog net niet op een groot scherm in een kroeg. Maar wel met hapjes en drankjes en onze volledige aandacht. Want zo geweldig vinden wij die serie van jou.

Plus: ik vind je gewoon een ontzettend goede Dichter des Vaderlands. Alleen daarom al zou ik je nou even een klapzoen willen geven.

Dat wilde ik zeggen tegen die leuke Ramsey Nasr. Maar ik durfde niet. Want ik ben een schijterd. Dus zeg ik het maar zo.

CC Foto: vitalyzator

Volwassenen, oh boy
Gisteren was het dan eindelijk zover: de intocht van de Sint in Nederland. De eerste intocht van de nieuwe Sint.

Geen kind hoorde je erover. Maar de volwassenen, oh boy. Vooral op Twitter buitelden zij over elkaar heen om iets over de nieuwe Sinterklaas te melden. Nu heb ik het even uitgezocht, en de oude Sinterklaas deed het kunstje al sinds 1986. Ik ben van 1985, en mijn hele generatie is dus niks anders gewend, en haalt zijn schouders op voor Adrie van Oorschot, die klaarblijkelijk daarvoor de Goedheiligman gestalte gaf.

Laat je nakijken
Maar goed. Dat is onze generatie. Wij vallen al lang niet meer in de Sinterklaasleeftijd. Tenminste, mocht je als zesentwintigjarige nog in die knakker geloven, laat je dan alsjeblieft even nakijken.

Waar gaat het heen?!?!
Ik wil niet zeggen dat je niet meer van het feest mag genieten, maar de traditie is in beginsel natuurlijk voor kinderen. Maar gisteren leek het wel alsof de Sint er voor ons is. Alleen voor ons, volwassenen. Hoe durfden ze onze Sinterklaas te vervangen!?! Blijft er dan helemaal niets hetzelfde in Nederland?

Een lans voor de burgemeester
Terwijl de nieuwe Sint het volgens mij echt fantastisch deed. Nu kreeg hij ook hulp van de best acterende Burgemeester ooit. Nu was de burgemeester van Dordrecht ooit de burgemeester van Sneek, dus ik ben hartstikke bevooroordeeld. Maar los daarvan: Arno Brok spatte van het scherm! Geef die man een tv-show! Een eigen glossy! Laat de inkomst van de Sint vanaf nu altijd in Dordrecht zijn. En als Arno Brok dan over een paar jaar ergens anders burgemeester wordt (omdat hij dan een superpopulaire Nederlander is geworden), dan verhuist het hele Sinterklaascircus gewoon mee. Ik wil dat! Kan dat geregeld worden?

Verzin iets beters
Maar ondertussen waren er nog altijd volwassenen die op Twitter zaten te meesmuilen dat ze de oude Sinterklaas misten. En ook nog dachten dat het grappig was om te melden dat Sinterklaas vroeger de rol van Kees in Flodder speelde. Weet je wat wij thuis dan zeggen? ‘Freddy Mercury is ook dood’. Oud nieuws. Verzin iets beters.

Hoera!
Dus ik zeg: hoera voor de nieuwe Sint. Hoera voor de intocht van gisteren, die weer zo spannend was dat ik eigenlijk niet naar mijn lunchafspraak wilde. En hoera voor het allerleukste feest van het jaar.

CC Foto: still uit filmpje

De beste stuurlui zitten op het bankstel
Vrijdagavond afspreken? Nee, ik kan niet. Geef ik geen verdere uitleg bij. Kan gewoon niet. Vanaf acht uur gloei ik mijn beeldbuis voor om daarna twee uur lang gebiologeerd naar de tv te kijken. Als een voetbalfan die zelf geen bal kan raken, zit ik aan de zijlijn alle optredens van The Voice of Holland van commentaar te voorzien. De grap is dat ik zelf niet kan zingen. Echt. Niet. De enige plek waar ik mezelf toesta om een paar valse noten te spuien is in de auto. Liefst op een verlaten landweggetje met de ramen potdicht. Maar zelfs daar zing ik, als ik niet oppas, de sterren in de voorruit.

Kon ik maar zingen…
Kinderen voor Kinderen zou ik nooit halen. Dat was al snel duidelijk. Afgezien van mijn (gebrek aan) zangtalent had ik daar als geboren en getogen Achterhoekese niet de juiste tongval voor. Je moest daarvoor uit ’t Gooi komen hè, en niet als Bennie Jolink van Normaal klinken. Dus stond ik mezelf een kaakfractuur te playbacken voor de spiegel. Er zijn heel wat brieven naar Hennie Huisman gestuurd om mezelf een keer on stage te krijgen bij de miniplaybackshow. Verder dan een optreden op de buurtbarbecue heb ik het nooit geschopt. Daar was dan altijd wel een moonwalkende Michael Jackson die me nog aftroefde ook.

Wat zijn ze allemaal weer goed!
Een jeugdtrauma zou ik het niet willen noemen. Er komt een dag dat je beseft dat je niet overal voor in de wieg bent gelegd. Dat gold in mijn geval voor zingen. En voor het lidmaatschap bij turnvereniging Rap en Snel. Sindsdien kijk ik bewonderend naar al die mensen die wel het talent hebben. Er is namelijk niets zo leuk als kijken naar mensen die iets heel goed kunnen. Kraaiend op mijn bankstel leef ik zo onderhand wel in de veronderstelling dat half Nederland de stembanden van een nachtegaaltje heeft. Want wat zijn al die mensen weer goed hè bij The Voice of Holland?

En straks: The Voice Kids
In januari komt de kinderversie van The Voice of Holland. The Voice Kids. Er is al een aanmeldstop afgekondigd omdat ieder kind mee wil doen. Ik snap dat wel. Uiteraard ga ik meekijken, omdat er niets zo leuk is als kijken naar mensen die iets heel goed kunnen. En niets zo herkenbaar als het besef dat je niet overal voor in de wieg bent gelegd. Het komend halfjaar ben ik op vrijdagavond mooi onder de pannen.

CC foto: 25553993@N02.

Ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen
Ik neem een slokje van mijn thee en sla de Amerikaanse vrouwen op tv gade, die gepijnigd naar hun boezem kijken en woest sjorren om twee onhandelbare borsten op de gewenste plek te krijgen. Een overenthousiaste mannenstem roept iets over pijnlijke striemen, ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen. Ter illustratie verschijnen er wat foto’s in beeld van D-borsten die in een A-cup gepropt zijn, uitgelubberde voedingsbeha’s en meer van dat soort ongein. “Met de Ahh Bra bent u van al uw behaproblemen verlost!”

Transformatie
Ik richt mijn blik naar beneden. De glooiing onder mijn trui ligt er vredig bij. Ik zap. Op een ander kanaal zijn Rhonda en Sally druk bezig om drie vleeskleurige spandex naveltruitjes over elkaar aan te trekken. “Uw outfit krijgt gegarandeerd een enorme modeboost met deze Comfortisse Bra!” Twee kanalen verder is dezelfde mannenstem bezig aan een meeslepend betoog over ouderwetse beha’s met voorgevormde cups en beugels die niet meer passen bij onze moderne levensstijl. “Stop met het dragen van die pijnlijke beha’s! Koop de Slim n Lift Aire!” Ik eindig mijn rondje zappen bij de Shear Control Bra: “Deze beha zal uw uiterlijk meteen transformeren!” Ongetwijfeld. Ze bedoelen vast: dit polyester hemd zal uw Harry’s platdrukken en uw laatste restje sexappeal absorberen.

Beha’s zijn slecht!
Op rtl4, 5, 7 en 8, sbs6 en net5 is een hetze gaande om vrouwen ervan te overtuigen dat beha’s slecht zijn en dat ze daarom stretchtopjes à zestig euro moeten kopen. De hele ochtend worden overal dezelfde teleshop-programma’s herhaald, met producten van blenders tot afslankpillen. Rtl5 spant de kroon met tien uur Telsell per dag. Blijkbaar is er een gat in de markt ontdekt, want nog nooit zag ik zoveel vrouwen op tv die pruilend naar hun C-cup grepen.

Gietijzerten bustehouder afgewerkt met prikkeldraad
Het is een belediging voor de buste. Het zal ongetwijfeld lekker zitten en aanvoelen alsof twee engeltjes over je tietjes piesen, maar het ziet er gewoon niet uit. Nee Rhonda, ook niet als je er drie over elkaar draagt. Ik, vrouw gehuld in joggingbroek met hamburger opdruk en mannentrui, vind de Ahh Bra en kornuiten slonzig. Dat wil wat zeggen. Het zijn de Uggs onder de beha’s. De vrouwen in de spotjes doen net alsof ze hun parmantige borstjes iedere morgen in een gietijzeren houder afgewerkt met prikkeldraad moeten snoeren. Ze spelen het overtuigend, maar ik kan me niet voorstellen dat vrouwen daar instinken en echt die telefoon pakken.

Dat kleine vleeskleurige stapeltje…
Ik snap dat kledingstukken als deze een uitkomst kunnen bieden voor vrouwen met uitzonderlijke maten, maar ik kan gewoon niet om het feit heen dat deze ‘beha’ monsterlijk lelijk is. Voor de enkele vrouw wiens gedachten nu afdwalen naar dat kleine vleeskleurige stapeltje in haar ondergoedlade heb ik een tip: koop de Magic Bullet Blender. Ik zag hem net nog op tv. De superscherpe messen snijden alles. Zelfs polyester. 

Foto: still uit filmpje

Zijn toekomst
Hij zat daar aan tafel, samen met zijn moeder. Tegenover hem zat Henk Bleker, staatssecretaris van Landbouw en lid van de politieke partij die een dag later zou beslissen over zijn toekomst, en of die toekomst in Angola zou liggen, of in Nederland.

En wat doe je eraan
Bleker moest uitleggen waarom Gerd Leers, minister van integratie, geen uitzondering voor Mauro wilde maken, die al acht jaar in Nederland woonde en beter ingeburgerd was dan menig autochtoon. Bleker stamelde dingen over recht, en handhaving van de wetten, waar het CDA ook niet blij mee was, maar ja, beleid is beleid en wat doe je eraan.

En al die tijd keek hij Mauro niet aan. Hij praatte over hem alsof hij er niet was. Het was beschamend.

Een briefje over tafel
Maar het allerbeschamendste moest nog komen. Bleker vertelde dat hij zaterdag, na het partijcongres, lekker naar FC Twente – PSV zou gaan, en dat hij zich daar erg op verheugde. Even later schoof hij een briefje over tafel, richting Mauro. Jeroen Pauw zag het, en vroeg Mauro het briefje voor te lezen.

‘Als je (met je moeder) meewilt naar FC Twente-PSV, dan kan dat.’

Jarenlang vechten
Dat stond er op het briefje. Het briefje aan Mauro, een jongen die al jarenlang vecht om in Nederland te mogen blijven. Die niets liever wil dan als volleerd burger meedraaien in deze maatschappij. In het land waar zijn familie woont, zijn vrienden, waar hij op voetbal zit en waar hij een vervolgopleiding wil doen.

Stijlloze vertoning
Maar dat mag niet van het CDA, de VVD en de PVV. En dus moet Mauro naar een land waar hij niks heeft. Waar hij geboren is, maar wat allang zijn vaderland niet meer is. Maar gelukkig, GELUKKIG, mag hij voordat hij op het vliegveld gezet wordt richting Afrika, nog wel mee naar een voetbalwedstrijd. Want die CDA’ers zijn de beroerdste niet hoor.

Wát een smakeloosheid. Wat een stijlloze vertoning. Je kunt als minister van dit kabinet je gezicht niet meer redden bij Mauro, en bij al die mensen in het land die vinden dat hij hier hoort. Alsof je zo’n jongen nog kunt paaien met tweeëntwintig mannen die over een grasveld hobbelen.

Ik moest een beetje overgeven in mijn mond van zoveel hypocrisie.

CC Foto: still uit filmpje

Dit is geen grap
We hadden ons verzameld. Een gezellig clubje eind twintigers, begin dertigers met werk in de creatieve hoek. Redelijk hippe types. In hun vrije tijd te vinden op festivals en bij concerten.

En wij zaten allemaal klaar voor de Grote Bijbelquiz.
Dit is geen grap.

Religieuze kennis ftw
Dat dingetje begon een aantal maanden geleden toen we er tijdens een pubquizavond achterkwamen dat er binnen de verschillende teams een aantal mensen was met een christelijke achtergrond en een redelijk grote religieuze kennis. Daar wilden we iets mee doen. Want voor elke pubquizzer is het een doorn in het oog wanneer je kennis hebt waar je nooit meer iets mee doet.

Gezongen. Dwarsfluit. Alles.
Dus wij organiseerden zelf een Bijbelquiz. Iedereen moest tien Bijbelvragen verzinnen. Het was schitterend. In een verlaten café zaten wij op een woensdagavond onze bijbelkennis te etaleren. Er werd gezongen. Er werd dwarsfluit gespeeld. En per ronde werden wij enthousiaster. Het was zo ontzettend leuk om alle verhalen weer op te halen en elkaar met obscure Hebreeuwse woorden om de oren te slaan. Schitterende avond.

Verschrikkelijke bruggetjes
Enfin. Dat was een paar maanden geleden. Gisteravond deden wij voor de tv mee met de Bijbelquiz van de EO en de NCRV. En het spijt me om het te zeggen, maar ik vond het maar niks. En ik was niet de enige. De grapjes tussen Jacobine Geel en Bert van Leeuwen waren verschrikkelijk, de bruggetjes naar de vragen ook. Op een gegeven moment gingen wij bij de introductie van de vragen -vaak iets uit de actualiteit- al raden welke Bijbelvraag daarbij zou horen. (Constanza Breukhoven stal geld van haar vader. In de Bijbel was er ook een dochter die iets van haar vader stal…)

Even tussendoor:
Even los van dit alles: kan iemand tegen Bert van Leeuwen zeggen dat tanorexia een ziekte is, en hij daarvoor hulp kan zoeken? Hij leek wel John Williams.

Marijke redde de avond
Het leukste van de hele quiz was de deelname van Marijke Helwegen. Die trilde, keek naar de camera als een duif van wie de nek wordt omgedraaid, en schreeuwde de goede antwoorden door de zaal. Dat was het lichtpuntje in de verder nogal houterige Bijbelquiz.

Terwijl wij dus weten hoe het beter kan. Laat mensen die niet kunnen zingen een Christelijk liedje zingen. Scherp de inleiding bij de vragen een beetje aan. Het mag best een beetje scherp. Religie is ook om te lachen hè. En regel in vredesnaam iemand die op een dwarsfluit ‘Eens als de Bazuinen klinken’ wil spelen. Daar knapt elke Bijbelquiz van op.

CC Foto: midiman

Sinds rtl4 om het kwartier de promo van het programma ‘Dit is mijn lijf’ uitzendt, ben ik totaal in de ban van de vaginale lel van Kimberly. Wekenlang heeft ze ieder reclameblok verteld hoe schokkend haar vagina eruitziet, hoeveel last ze ervan heeft en hoe vreselijk ze zich ervoor schaamt.

Ik wil die vreemde vagina wel eens zien!
Met de dag groeide mijn nieuwsgierigheid naar de vreemdsoortige vagina van Kimberly. Ook mijn fascinatie groeide, voor de beweegredenen van al die mensen die komende weken met hun benen wijd gaan voor de camera.

Gisteravond was dan eindelijk de eerste uitzending op tv. Twee huisartsen en een tandarts reizen met een bus door Nederland. Ze onderzoeken naar eigen zeggen “patiënten met klachten waarmee ze niet naar hun eigen dokter of tandarts durven gaan”. Aha. Dus Kimberly durft niet met haar abnormale vagina naar haar huisarts, maar bij een vreemde arts, twee cameramannen, geluidstechnicus, opnameleider en touringcar-chauffeur (die achter een blauw gordijntje een saucijzenbroodje eet) voelt zij zich stukken meer op haar gemak.

Misvormde penissen
Als ik op straat door een arts aangesproken zou worden wil ik best even laten kijken naar een schimmelnageltje of eczeemplekje. No biggie. Maar wat doen al die mensen met lekkende anussen, afstervende tepels en misvormde penissen daar in dokter Bernhards naam?

Full HD lellen in close-up
Ik vind het heel knap hoe Kimberly en de andere deelnemers met ‘gênante’ kwalen zich bloot durven te geven, maar soms nemen ze het wel heel letterlijk. Ik deed onbewust een setje kegeloefeningen toen ik het kleine schaartje flinke happen zag nemen uit de schaamlip van Kimberly. Even een hete pook ertegen, draadje erdoor en klaar is dokter Kees. Ik zou nooit met mijn lellen close-up in full HD bij twee miljoen Nederlandse huishoudens in de woonkamer willen verschijnen.

Actie!
Als ik ooit, waar dan ook op mijn lichaam, opeens wildgroei van uithangende lellen krijg, dan leg ik die tien keer liever op de behandeltafel bij mijn huisarts dan onder de lens van een camera. “Even in de camera lachen. Nee, je mag niet de groetjes doen aan je familie, collega’s en buren. Benen ietsje verder uit elkaar graag, zo zien we niets. Actie!” I’m not ready for my close-up…

CC foto: zio Hack

Denk ook eens aan de kijkers
Want zeg nou zelf: hoe hebben we het al die jaren kunnen stellen zonder klusprogramma zonder Martijn? Ik snap dat je als presentator niet de hele tijd hetzelfde trucje wilt doen, en jezelf op gezette tijden een beetje wilt vernieuwen, maar: denk ook eens aan de kijkers.

Kerststal of hoerenkast
Ikzelf heb namelijk een paar van mijn gelukkigste tv-momenten beleefd bij het kijken van ‘In Holland Staat Een Huis’. Dat er na zes seizoenen van dat programma nog buren waren die zich op wilden geven voor deze show, waarbij hun huis door een zwakzinnige stylist werd omgetoverd tot een kerststal, een grot of een hoerenkast, mag een wonder genoemd worden.

Is dat een opgezette kameel?
En dat de buren, wanneer ze het resultaat van de verbouwing zagen, nog zo lief reageerden. ‘Oooh, apart zeg, dit, is dit een echte opgezette kameel? Goh, wat apart! Ik moet wel even wennen, maar ik geloof dat ik het heel mooi vind hoor! Wat een werk moeten jullie hiervan gehad hebben! Zijn die stalagtieten van papiermaché? Jeetje, wat een klus zeg!’

Lekker barok, daar houd ik van
Niet zelden moest ik na het kijken van ‘In Holland Staat Een Huis’ aan de beademing. Omdat ik zo hard had gelachen. En dat kwam niet alleen door de opgezette kamelen en de spiegelkamers. Dat kwam door de voice-overs van Martijn Krabbé. Er is niemand op de Nederlandse TV die zo briljant voice-overs in kan spreken als Martijn K. Hij is de enige die in de voetsporen mag treden van Gert Jan Dröge. Die onderkoelde humor, het barokke taalgebruik, ik hou ervan met elke vezel in mijn lijf.

Twee kleurdove stylisten
En daarom zat ik gisteravond voor de tv om ‘Krabbé staat op Straat‘ te kijken. Het format luidt als volgt: de huizen van drie gezinnen uit dezelfde straat worden verbouwd door twee kleurdove stylisten, genaamd Rudy en Pascal. Kortom: In Holland Staat Een Huis With A Vengeance.

De buren kregen een compleet oranje, paarse of blauwe kamer, weelderig gedecoreerd met welig tierende planten, waaruit we konden opmaken dat het geheel gesponsord werd door een of andere Vingerplantengigant. De buren riepen bij bezichtiging weer dingen als ‘heel apart zeg’ en ‘leuk zo, met die banken met de ruggen tegen elkaar’.

Turkoois begoniaparadijs
Niks nieuws. Maar gelukkig ging Martijn weer compleet los op de voice-overs, en zei hij dingen als ‘Ottomaans-Overijssels bankstel’ en noemde hij de boel meteen alweer ‘een veldslag’.

Nou, dan heb je mij. De praatjes van Martijn gecombineerd met de gezichten van mannen die net hebben gezien dat hun woonkamer veranderd is in een turkoois begoniaparadijs, maakt ook dit programma tot een parel van de Nederlandse tv.

Maar als mijn buren het in hun hoofd halen om onze straat hiervoor op te geven, schop ik ze allemaal in hun noten.

CC Foto: still uit filmpje

Vermoeiend man
Ik was een beetje besluiteloos. Eigenlijk was ik best wel moe. Marijn en ik hadden die middag voorgelezen op Bikemotion, een hele grote wielerbeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. Dat was nogal een vermoeiende bezigheid geworden, maar daarover kan Marijn jullie alles vertellen.

Oh, Bockbier
Daarna had ik gezellig spaghetti met ballen gegeten, samen met mijn huisgenote. Zij was daarna naar het Bockbierfestival vertrokken. Dat is een heel leuk festival. Voor drie euro huur je een bockbierglas, en daarna kun je voor drie euro per glas allerhande bockbiertjes proberen. Hartstikke lekker, en heel gezellig.

Ik had best zin om er eventjes te kijken. Maar ik zou zaterdagavond ook al gaan. En het zat zo lekker op de bank. Ik keek The Voice of Holland, en daarna smeet ik een paar afleveringen Mad Men in de dvd-speler. Ik hing echt heerlijk.

Dat verdomde stemmetje
En terwijl ik daar zo zat, met mijn slaaphoofd, en mijn slaaphaar, in mijn relaxte modus, hoorde ik een stemmetje. ‘Nynke! Nynke! Je bent in de bloei van je leven! Zesentwintig lentes jong, en je zit op een vrijdagavond op de bank! In je eentje! Buiten is het leven volop aan de gang! Hangen mensen in kroonluchters! Vieren mensen het leven! En jij zit je een beetje te vergapen aan Don Draper en detoxthee te drinken! DOE NORMAAL!’

Feestjesaanbiedingen
Ik vind dat stemmetje altijd moeilijk te negeren. De sfeer in de kamer sloeg ineens helemaal om. Ik was niet meer de vrije vrouw die van haar vrije vrijdagavond zat te genieten, maar de eenzame spinster in haar vieze chillbroek.

Want mijn vrienden hadden mij niet meegevraagd. Er zaten er een paar met hun verkeringen op de bank, er was er eentje aan het werk, er was er eentje op kamp. En het gekke is: zolang je alleen op de bank zit omdat je allemaal gave feestjesaanbiedingen hebt afgeslagen, lijkt het niet zo erg. Dan kies je gewoon even voor jezelf. Maar zodra je alleen op de bank zit omdat niemand heeft gevraagd of je mee gaat dansen, is het anders. Dan krijgt dat bankhangen iets sneus.

En dan kun je zeggen: Nynke, je kunt toch zelf ook je hele rolodex bellen? Als je zo nodig de hort op wilt? En daar hebben jullie dan gelijk in. Maar als je teveel mensen gaat bellen, en te vaak teleurgesteld wordt, voel je je daarna helemaal zo’n droeftoeter. Partypoeper. Eenzame vrouw op een bank.

Men hangt in kroonluchters
Ik keek op mijn telefoon, maar die bleef stil. Ik dacht: de hele wereld hangt in de kroonluchters, maar daar hebben ze mij blijkbaar niet bij nodig. En net toen ik op het punt stond om dan maar in bed te gaan liggen met een kruikje en een huilbui, smste D. Waar ik was.

Luid zingend fatsoeneerde ik mijn hoofd, trok een leuke rok aan, het fietste met een noodgang richting stad. Ik was zesentwintig, en ging toch maar even het leven vieren. Die bank zou er morgen ook nog wel staan.

CC Foto: privébezit

Keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Cas voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
Cas Jansen is met zijn 34-jarige leeftijd bijna een oude rot in het vak te noemen. Op zijn 11^e debuteerde hij al in verschillende toneelstukken en niet veel later was hij ook op televisie te zien. In 1993 was zijn eerste filmrol een feit. Maar hij verkreeg pas echt nationale bekendheid als Julian in de soapserie Goeden Tijden Slechte tijden. Inmiddels is Cas al een tijdje geen soapie meer, maar hij verdient nog altijd de kost met spelen in films, in theater en met presenteren. Hij heeft een relatie met actrice en zangeres Annelieke Bouwers, samen hebben zij een dochtertje van twee jaar.

Plussen
+ Jansen zette twee jaar zijn carrière op een laag pitje om bij zijn dochtertje te zijn. “De eerste stappen en de eerste woordjes, ik heb niets gemist. Tegenwoordig gaat ze twee dagen naar de crèche. Zodoende hebben we ons normale leven weer kunnen oppakken.”
+ Hij mag dan wel vaak in de spotlights staan, toch trouwde hij stiekem in besloten kring. Dat is even andere koek dan het mediageile koppel Wes en Yo.
+ Cas gaat er altijd met de volle honderd procent voor. Zo heeft hij heeft zich bekeerd tot de islam. Althans voor zijn rol in de film Old Stars, het vervolg op de film en serie All Stars. “Met de Google vertaaldienst probeer ik ook nog Arabisch te leren.”

Minnen
- Een min punt voor aantrekkelijkheid omdat hij in zijn GTST-periode een vreselijke haardos had en we dat vreselijke beeld niet meer van ons netvlies krijgen. Wie verfde het haar van Cas zo fluorescerend blond? Was het Leko? Marie? Glorix?
- Hij snapt af en toe niets van de vrouw. “Je praat iets uit en een week later komt het toch weer op je bord”. Hij noemt het wijvengedoe. Wij noemen het mannengedoe.
- Die lange baard in Old Stars komt wederom zijn aantrekkelijkheid niet ten goede! Hij leek wel een amish!

Eindoordeel
48% vond dat hij hem wel verdiende, de overige 52% vond van niet. Cas het was een nek-aan-nekrace, maar helaas heb jij het Mannen Keurmerk niet weten te bemachtigen! Cas niet getreurd dit is wat ze noemen wijvengedoe.

Hallo, bel me
Wat ik hierboven zei klopt trouwens niet helemaal hoor. Ik ben te schijterig om profturnster, danwel astronaut te worden. Quizvragenbedenkster lijkt me daarentegen het allerbeste beroep ooit. Ik hoop derhalve dat de mensen van Met Het Mes Op Tafel meelezen (HALLO BEL ME!!!)

Okee, to the point
Los daarvan wil ik sinds een paar weken iets anders worden. Iets waar ik nog nooit over na had gedacht. Ik had nooit gedacht dat het iets voor mij zou zijn. Maar sinds een paar weken weet ik wat ik eigenlijk wil zijn:

Jurylid van een Talentenjacht.

Snikken bij elk meidengroepnummer
Voorheen leek me dat niks. Ik hoefde niet een Jerney Kaagman te worden. Ik ben daar te soft voor. Ooit was ik jurylid bij de playbackshow in mijn geboortedorp, en ik stond bekant te snikken bij elk matig geplaybackt en houterig gedanst meidengroepnummer. Ik vond alles mooi. Ik vond alle kinderen sterren en kanjers en talentjes.

Ik stel geen reet voor
Maar sinds The Voice of Holland wil ik niets liever dan jurylid worden. Terwijl je toch zou denken dat je van zo’n talentenjacht zin krijgt om zelf artiest te worden. Nou, die lust vergaat mij al snel wanneer ik de kandidaten van TVOH hoor zingen. Ik kan namelijk best toon houden en een showtje neerzetten, maar door deze show weet ik weer: ik stel vocaal gezien geen reet voor.

Dus daarom wil ik jurylid worden. Want als er iets is wat opvalt aan dit seizoen van The Voice of Holland, dan is het wel het feit dat de juryleden het echt zó ontzettend gezellig hebben met malkander. De beconcurreren elkaar wel, maar dat gaat altijd gepaard met knipoogjes en schalkse opmerkingen.

Twee fletse pannenlappen
Los daarvan is het een grote, gezellige familie. En dat doet iets met mijn mening. Bijvoorbeeld over Nick en Simon. Dat vond ik voorheen twee fletse pannenlappen in een NS-reclame. Nu vind ik ze twee hilarische mannen met wie ik het liefst de hele avond in de kroeg zou willen zitten, om sterke verhalen uit te wisselen en kaartje te blazen.

Ik wil in de grouphug
En Angela Groothuizen vond ik altijd al de vleesgeworden gezelligheid, maar sinds ik de grouphug bovenop haar zag, afgelopen vrijdag, kan ik nergens anders meer aan denken. En denk ik mezelf tussen die grouphug. Dat komt misschien doordat Roel van Velzen bij die grouphug murmelde ‘ik zit bij haar tiet!’

Nu wil ik niets anders dan mijn hoofd tegen de buste van Angela vlijen, en ondertussen kaartje blazen met Nick en Simon. Ik let dus helemaal niet meer op de kandidaten van The Voice. Zijn ze goed? Weet ik veel. Ik kijk alleen naar de jury.

CC Foto: still uit filmpje

Keurmerk
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Jan voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
Televisiester Jan Kooijman (30) is geboren te Rotjeknor. Hij danste negenjaar lang op professioneel niveau bij het Scapino Ballet. Jan heeft sinds 2001 een relatie met Hanna Lee, dit jaar kregen zij samen een dochter. Hij is te zien als Danny in Goede Tijden Slechte Tijden, maar in 2012 gaat hij de soapserie verlaten. Het is tijd voor nieuwe een uitdaging, zo is hij eind dit jaar in een nieuw televisieprogramma ‘Sunday night fever’ te zien.

Plussen
+ Dat hij bij het Scapino Ballet danste, wil zeggen dat hij ritmisch is, maar laat als echte man die pirouettes maar achterwegen.
+ Met zijn gespierde torso is hij de Johnny Bravo van de Nederlandse televisie!
+ In een Tweet schrijft hij: “de meneer voor me aan de kassa bij het pompstation had ‘spuit 11’ #onbedoeldgeestig. Jan is bedoeld geestig en daarom verdiend hij een pluspunt voor humor!

Minnen
-(/+) Jan Kooijman zegt ondanks de verleiding niet te willen vreemdgaan: “Maar ik kan geen garantie geven dat het nooit gebeurt of dat wij altijd bij elkaar blijven.” Is Jan nu wel of niet betrouwbaar?
- Hij is begonnen met een rol in de serie Onderweg Naar Morgen, daar speelde hij een homo. Zou hij zijn werk en privé gescheiden kunnen houden?
- Hij zette zijn ex-vriendin te kakken door tijdens Ranking The Stars een boekje over haar open te doen. Zo vertelde hij dat ze was vreemdgegaan en dat haar minnaar en zij sindsdien schurft hadden. Niet netjes van hem om dat te zeggen, maar daar zal hij vast schurft aan hebben;)!

Eindoordeel
Jan begin de dag met een dansje, jij hebt het mannenkeurmerk met 58% weten te bemachtigen!  Je stopt dan wel met gtst, maar we zien je graag terug in een ander televisieprogramma.

Ben jij het totaal niet met het eindoordeel eens? Of heb je nog aanvullingen? Vertel het ons in een reactie!

Laat ons weten wie jij graag zou willen terugzien in Viva’s Echte Mannen Keurmerk!

© Foto: still uit filmpje

Ik heb alle afleveringen al gezien. En daarom kijk ik gewoon alles nóg een keer. Dat doe ik wel vaker hoor. Bijna al mijn lievelingsseries heb ik al meerdere keren gezien. Arrested Development bijvoorbeeld. En How I Met Your Mother ook.

Ik wil niet paffen hoor
Maar bij die andere twee series heb ik niet wat ik bij Mad Men wel heb: dat ik me naar de serie ga gedragen. Waarmee ik bedoel dat ik in het dagelijks leven ook een beetje Madmennerig wordt. Niet dat ik ineens te pas en te onpas sigaretten loop weg te paffen, hoor, wees maar niet bang (ik heb één foto waarop ik rook, en daarop kijk ik zo verschrikt en verkrampt en angstig dat ik gewoon liever maar niet rook, omdat het dus absoluut niks voor mijn cool doet).

Heetste stuk kont
Maar het betekent wel dat ik ontzettend veel zin krijg in het dragen van mooie jurken. En mooie hakken erbij. Hakken waardoor je een beetje gaat heupwiegen. Waardoor mannen je nakijken, zoals alle mannen altijd doen bij Joan Holloway (oh, mijn eeuwige liefde en een nest jonge kuikens voor actrice Christina Hendricks, want wat is zij toch het heetste stuk kont op aarde!! Ik wil zo graag op haar lijken dat het bijna een beetje sneu wordt!!)

Instant coolheid woohoo
En de mannen. Oh, de mannen. Ineens vind ik het dan jammer dat mannen tegenwoordig geen hoeden meer dragen. Wanneer zijn ze daarmee gestopt? En vooral: waarom in vredesnaam? Het geeft je zoveel instant coolheid. Je ziet nu wel van die halve hippies met zo strooien hoedje. Dat bedoel ik niet hè. Ik bedoel een gleufhoed. Zo eentje als mijn opa droeg wanneer hij door Leeuwarden liep, op weg naar zijn advocatenkantoor. Zo’n hoed die Don Draper draagt, waar hij zo megagaaf van wordt.

Niet de scheve verhoudingen aub
Ik krijg ook meteen ontzettend veel zin om sterke drank te drinken. In sterkedrankglazen. Met een paar ijsblokjes erin. En dat dan de hele dag door blijven drinken. Zoals Don doet. Dat wil ik ook. Ik wil niet de scheve verhoudingen tussen mannen en vrouwen, en de ondergeschikte rol van de vrouw in de maatschappij, zoals in Mad Men. Ik wil alleen de jurken, de hoeden en de ijsblokjes in de whiskey.

Dus toen ik afgelopen week op een namiddag de aardappels zat te schillen, terwijl ik een kekke jurk droeg, dacht ik: kijk aan. Ik ben er bijna. Nu nog een man die me bedriegt, en ik ben Betty Draper. Ik ging er bijna een beetje van heupwiegen.

CC Foto: Still uit filmpje

Ik ben in de ban van AT5, de stadszender van Amsterdam. En ik woon dus helemaal niet in Amsterdam hè! Het begon toen ik een paar dagen geleden op de afstandsbediening was gaan zitten, met mijn linker bilspier 986 intoetste en pardoes op AT5 terecht kwam. Ik nam een hap van mijn vloeibare ontbijt en wilde meteen weer wegzappen, totdat Hij in beeld kwam. Mijn opgeheven hand met afstandsbediening erin verstijfde in de lucht. Mijn adem stokte en een lauwe zure straal sijpelde uit mijn opengevallen mond.

Stoute plannen
Die ogen, hij kijkt me aan alsof hij hele stoute plannen zit te smeden (en er onder zijn desk alvast een paar ten uitvoer brengt). En die stem. Ik doe alles wat hij zegt. Hidde van Warmerdam. Presentator van het AT5 nieuws. Hij heeft het over kraakdemonstraties op een of ander plein en problemen met tramlijn puntjepuntje, maar al wat ik hoor is ‘Jouw huis of het mijne?’ en ‘Hoe wil je je eitje?’ Met opperste belangstelling en witte korsten op mijn wangen heb ik het AT5 nieuws zitten kijken. Twee keer.

Behalve als hij aan zijn lippen likt
Sindsdien eten we ‘s ochtends samen yoghurt (nu slik ik het wel gewoon door hoor. Behalve als hij aan zijn lippen likt, dan schiet het er nog wel eens bij in). Het zal me een bal jeuken dat het ‘t nieuws van gisteren is. Of dat ik überhaupt niks aan die informatie heb omdat ik niet in Amsterdam woon. Ik kijk gewoon graag naar Hidde.

Naast het nieuws presenteert ‘ie ook nog iets met voetbal, maar dat programma probeer ik te mijden. Mannen die over voetbal praten doen mijn libido ineenschrompelen als een lekgeprikte bal.

Op de hoogte van Hidde
Dat moeten we natuurlijk niet hebben, dus ik houd het bij het nieuws. Na een dagelijkse portie Hidde kan ik er weer helemaal tegenaan. En als ik even een wegtrekkertje heb, zap ik weer even naar 986 voor een glimp. Excuseer me, ik geloof dat het weer tijd is voor het nieuws. Ik blijf graag op de hoogte.

Foto: still uit filmpje (+wat photoshopskills)

Huiliehuilie om haardos
De afleveringen van Hollands en Americas Next Topmodel volg ik al jaren op de voet. De beruchte huiliehuilie om haardos aflevering vind ik meer dan plezierig. Maar de aflevering waar de ‘modellen’ leren lopen, is mijn favoriet. Ze denderen meestal verre van elegant al galopperend over die lange loper heen, of ze gaan herhaaldelijk door hun enkel wat pijnlijke valpartijen – en goede tv- oplevert. Overigens niet gek hoor als je op palen van twintig centimeter moet paraderen.

Tengere enkeltjes
Maar niet alleen amateurmodellen hebben af en toe een enkelszwieper. Topmodellen komen ook regelmatig ten val. Hieronder is een compilatiefilmpje van faalacties te zien.  Het is te bidden dat er EHBO achter de coulissen voor ze klaar stond en dat ze hun tengere enkeltjes niet gebroken hebben. Door dit soort beelden heb ik wel meer respect voor modellen gekregen, ga er maar aanstaan! Hoewel voor nu geldt: het beste vermaak is leedvermaak.

Foto: Gettyimages.nl

Het is weer tijd voor het item: Viva’s Echte Mannen Keurmerk. Deze week is Charly Luske het lulleke.

Keurmerk?
Viva’s Echte Mannen Keurmerk bepaalt of de man een Echte Viva Man is. Een Echte Viva Man is: Benaderbaar, sterk, betrouwbaar, zacht op de juiste momenten, aantrekkelijk, een tikkeltje jongensachtig, heeft zelfspot en humor. Zou Charly voldoen aan de strenge eisen?

Biografie
De 33-jarige Charly is musicalster, zanger, acteur en presentator. In de jaren negentig was hij leadzanger van de populaire jongensgroep Velvet. De laatste paar jaar heeft hij zich vooral gericht op musicals, maar sinds afgelopen weekend heeft hij zijn zangcarrière nieuw leven ingeblazen. Ruim 3,7 miljoen mensen keken naar zijn alles verpletterende optreden in talentshow The Voice Of Holland. Charly is getrouwd met actrice Tanja Jess. Samen hebben ze twee zoons.

Plussen
+ Hij bezorgt kippenvel van je kruin tot aan je tenen. Met zijn gouden strot zingt hij je van de bank!
+ Geordend of neurotisch? Hij heeft in ieder geval altijd zijn kleding keurig op kleur gesorteerd in zijn kast.
+ Charly zette zich niet in voor hongerige Afrikanen of  dakloze kinderen, maar hij koos er voor om campagne te voeren voor eerlijke bananen.  Zou hij door te pleiten voor het fairtrade keurmerk nu Viva’s mannen keurmerk in de wacht slepen? Gaan met die banaan!

Minnen
- Moedernatuur was zuinig bij het uitdelen van zijn testosteron, zijn armen en benen zijn als sliertjes vermicelli.
- ‘Wakker worden, wakker worden, wak, wak, wakker worden’, Charly heeft ADHD, niet echt fijn om iedere ochtend op zijn Jochem Meyers gewekt te worden.
- Ondanks zijn eigen bekendheid én talent, wordt hij nog vaak gezien als ‘de man van’. Maar wie weet komt daar verandering in door zijn succes in The Voice!

Eindoordeel
Je bent door de meerderheid verkozen tot échte man, 61% van de stemmers heeft laten weten wel een banaantje met je te willen eten Charly!

Foto: Still uit filmpje

Documentaire
Vanavond wordt op Net5 de borstkankermaand, oktober, ingeluid met een thema-avond. Om 22.30 uur kun je kijken naar de televisiepremière van de documentaire ‘Style exposed: Baring it all’.  De documentaire vertelt het verhaal van vier verschillende vrouwen met borstkanker. De vrouwen zitten allemaal in een ander stadium en worden op de voet gevolgd en gefotografeerd in hun strijd tegen borstkanker.
Je ziet niet alleen welke impact de ziekte op deze vrouwen heeft, maar ook wat het betekent voor hun man of vriend.

Award
Eerder op de avond krijg je live verslag van het Estée Lauder Pink Ribbon Award Gala. De gehele Beurs van Berlage, waar het gala plaatsvindt, zal vanavond roze kleuren en iedereen zal zijn steun betuigen aan vrouwen met borstkanker. Verschillende kunstenaars hebben de mooiste foto’s gemaakt om vrouwelijkheid tijdens en na borstkanker te verbeelden. De fotograaf met de mooiste foto’s binnen het thema ‘together’ gaat met de award naar huis.

Pink Ribbon Magazine
Een mooie avond waarop Nederland bewust wordt gemaakt van het feit dat er zoveel vrouwen te maken krijgen met de ziekte. Ook Viva vraagt aandacht voor borstkanker. In het thema van Pink Ribbon Magazine, ‘Moves’, zetten wij een stap in de goede richting.

© Beeld: Pink Ribbon Magazine

Ik weet ook niet waarom
Want beide programma’s zijn zo fantastisch dat ik ze voor geen goud wil missen, maar als men ze precies tegenover elkaar programmeert, moet ik wel een keuze maken.

Daarom hield ik een kleine poll onder de vriendinnen met wie ik zondagavond voor de tv hing. We kozen voor Grenzeloos Verliefd. Waarom weet ik ook niet.

Graag obscuur en exotisch
Deze aflevering stond Davitha centraal. Helaas schakelden wij een beetje te laat in, dus we hadden niet meteen door waar Davitha naartoe zou moeten verhuizen. We hoopten allemaal op iets obscuur en exotisch. Dat hoop je namelijk altijd. De beste afleveringen van Grenzeloos Verliefd zijn namelijk de afleveringen waarin straalverliefde meisjes besluiten in een ver en duister buitenland te gaan wonen.

Een riksjabestuurder
Die meiden zijn daar dan ooit op vakantie geweest, en werden aldaar smoorverliefd op hun Argentijnse paardenmenner of hun Indonesische riksjabestuurder. Liefde op het eerste gezicht. Het spreekwoordelijke vlammetje in het dito pannetje.

Bij thuiskomst blijkt de liefde nog dieper dan gedacht, want het meisje in kwestie kan alleen nog maar huilend door de luxaflex naar buiten staren, zich wanhopig vastklampend aan een haarlok van haar Juan of haar Budiman. Tot ze denkt: ik moet naar hem toe. Wij belongen together.

Wahoe, een lemen hut
En dan komt Grenzeloos Verliefd voorbij. Die filmen hoe het dat meisje in dat verre buitenland zal vergaan. En dat is altijd fantastisch. Want niet zelden wonen die meiden dan ineens in een lemen hut. Met zijn complete familie. Zonder privacy. En de Budiman in kwestie moet natuurlijk hele dagen werken. En het meisje mag dat niet. En die krijgt last van de eenzaamheid en de heimwee.

Niet genoeg!!!
Dat is schitterend om te zien. Maar Davitha van afgelopen zondag verhuisde ‘gewoon’ naar Amerika. En er was helemaal geen cultuurverschil tussen haar en haar liefje Darnell. En Davitha had misschien geen werk, maar vermaakte zich prima met manicures en shoprondjes en haar hondje Leila. Pas toen haar visum afliep, kwamen er een paar traantjes. Dat vind ik gewoon niet genoeg.

Moeder vanuit Bennebroek
Ik wil graag heel veel huilen, stoffige hutten, ellenlange wandelingen naar waterputten, discussies met de geliefde over cultuurverschillen en als climax een hysterische huilbui wanneer moeder vanuit Bennebroek een foto opstuurt van de rest van de familie aan de andijviestamppot.

Dan kan ik meegrienen, en dát vind ik mooi. Dus, lezen jullie even mee, Net5? Graag zieligere verhalen, anders zit ik op zondagavond gewoon weer naar dansende chickies te kijken hoor.

Blauwe ballen
Eigenlijk had ik daarna het verdere verloop van mijn week weer routineus kunnen voortzetten, maar dat gebeurde niet. Ik bleef een beetje hangen in het moment waarin ik nog geloofde dat ik achter de ballenbak met de blauwe, groene en rode ballen zou staan, op de plek van de kandidaat die had opgezegd omdat zij overspannen was geraakt. Ik had dan ook meteen berichten gestuurd naar iedereen over mijn nakende deelname aan het woordspelletje en kreeg daar nog altijd berichten op terug, vaak hilarisch van inhoud. Haast iedereen vond het een grap: Werner op televisie.

Strategie
Want ik was gegaan! Natuurlijk! Omdat ik niet totaal onvoorbereid ten tonele wilde verschijnen, was ik zelfs van plan zoveel mogelijk afleveringen van Lingo te bekijken tot aan de dag van de opnames. De website van het Trosprogramma zette ik in mijn favorieten, omdat je daar het spelletje online kunt spelen. Ik zou een lijst van woorden met zes letters downloaden van het internet en ze uit mijn hoofd leren, zo lang totdat ik hier blogs zou schrijven vol met zesletterige woorden. Heel strategisch zou ik puzzelen op een anagram van het alfabet in drie woorden, met weglating van de zes minst gebruikte letters (mocht u wel deelnemen aan Lingo, dit zijn ze: z, c, f, x, y en q).

Decolleté
Een uur lang fantaseerde ik over het graaien naar ballen en het staren naar het decolleté van Lucille Werner. Ik zag het al voor me hoe ik op straat zou worden herkend op de dag na de uitzending. Dames zouden het gevaar om omver te vallen op de koop toe nemen, als ze naar mij konden zwaaien door hun rollator met één hand los te laten. Over die ervaringen zou ik dan weer een blog kunnen schrijven. Het was mij dus helemaal niet te doen om die vijfduizend euro prijzengeld, daar gaf ik niet om. Al gingen we glorieus ten onder, verloren we omdat ik telkens de rode bal wist te pakken, of zou ik bij mijn beurt bevriezen bij het zien van de dertig blauwe vakjes en het horen van de boepjes en de biepjes, ik had er zin in.

Voorselectie
Maar er was sprake van een vergissing. Achter de schermen bij Lingo dachten ze dat mijn Lingovriendin en haar vorige partner nog door de voorselectieronde heen moesten komen. Dan had het gekund om van partner te wisselen. Het is ook logisch dat je niet in de opnamestudio kunt verschijnen met een andere kandidaat als degene waarmee je de voorronde hebt gewonnen. Dus het gaat niet door. ‘Het spijt me,’ schreef mijn Lingovriendin in de e-mail die ze me later op de dag stuurde.

Ik had in mijn reactie niet meer nodig dan één woord: ‘J. A. M. M. E. R.’

CC Foto: Still uit filmpje

Eigenlijk stoor ik me daar niet eens echt aan. Het is voor mij op dat moment niet meer dan een inhoudsloos woord. Ik neem aan dat de mensen die het woord op die manier gebruiken gewoon nooit van dichtbij geconfronteerd zijn met kanker. Gelukkig maar.

Ik snap wel dat er veel mensen zijn die wel geraakt worden wanneer kanker als scheld- of stopwoord gebruikt wordt. Soms worden ze boos. Dan vraag ik me af of ze boos zijn vanwege het woord, of gewoon boos op de ziekte, de oneerlijkheid en de confrontatie met mensen voor wie het weinig betekenis heeft.

Het verboden woord
Waar ik echter wel de kriebels van krijg, is van mensen die kanker beschouwen als ‘deziektedienietgenoemdmagworden’ en het standaard over K. hebben. Kanker is gewoon kanker en laten we het alsjeblieft ook gewoon zo benoemen. Door het niet te benoemen blijft het iets ‘engs’ en ongekends. Iets dat weggestopt moet worden. Net als kankerpatiënten die niet meer beter worden. Deze instelling zorgt er nog steeds voor dat mensen zich schamen voor hun klachten en wachten met het bezoeken van een arts.

Als ik met iemand die op die manier over kanker praat in gesprek raak, stoor ik me daar veel meer aan dan dat iemand met kanker scheldt. Eigenlijk voelt het zelfs als een belediging. Het niet erkennen van iets wat zo’n ingrijpend deel van je leven uitmaakt.

Wat is er ongepast aan kanker en de gevolgen daarvan? Is het iets waarvoor je je zou moeten schamen? Ik vind van niet.

Televisie
Begrijp me niet verkeerd, ik keur het schelden met kanker niet goed. Mensen op straat, daar kun je weinig aan doen. Maar ik vind het werkelijk niet kunnen dat er programmamakers zijn die het ook allemaal prima vinden. Vooral bij RTL kunnen ze er wat van. Te pas en te onpas komt het woord kanker voorbij in programma’s als Oh Oh Cherso, De Villa en Hollands Next Top Model. Maar in oktober staan andere programma’s van diezelfde zender vooraan in de rij om hun ‘steun’ te betuigen.

Lekker schijnheilig. Als je dan echt wil steunen, doe dat dan het hele jaar en zorg ervoor dat die vuilbekkerij niet via je andere programma’s op straat komt.

© Foto: Getty Images