Toen ik Ron Link in een lendendoekje over het podium zag zwaaien, wist ik: ik hou van musicals. De zang, dans, kostuums, het decor: een complete beleving waarin ik mezelf helemaal kan verliezen.
Zo’n feestje waar je niemand kent, alleen de jarige. Na drie zoenen – het cadeau – vraagt ze of je iets wilt drinken en weg is ze. Je kijkt de tuin rond, vervloekt jezelf in stilte, dat je nu geen roker bent.
Meestal zijn boekpresentaties niet zo bijster spannend. Maar die van gisteren was anders: het begon met een wilde autorit naar ‘De Tapperij’ in Gouda met de fameuze sexlijnenkoning Sperma Bob. De nacht eindigde in de schimmige Amsterdamse havenkroeg Pollux, met drie zwaar getatoeëerde leden van een motorbende.
Ik zet mijn koffer tegen de afgebladderde deurpost en steek de sleutel in het slot. Piepend gaat de zware houten deur open, een baan flikkerend tl-licht valt onze kamer binnen. Ik steek mijn hoofd onderzoekend om de hoek van de deur. “Meiden, er ligt een blote man…”
Ook met een kersverse baby kun je sinds kort gewoon naar de bioscoop. Ane Ose (37, 2 kinderen en zwanger van de derde) is een van de initiatiefnemers van Cinemum.
Hoera, de crisis heeft ook leuke kanten: mensen hebben meer seks.
Blonde plukken haar liggen nog voor het café, de tandafdrukken staan in mijn hand en schouder gekerfd en mijn rechter bil is blauwpaars. Hoe dat gekomen is? Het was compleet zinloos.
Soms vraag ik me af of ik de laatste persoon op aarde ben die nog waarde hecht aan afspraken.
VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Suzanne. Een gedicht over de liefde én Parijs.
Ik heb misschien wel de leukste leeftijd ooit. Zeg ik nu. Maar goed, laten we voor het verhaal even zeggen dat dit een hele leuke leeftijd is.
Afgelopen zaterdag was ik met mijn huishoudmoeder naar de daarbij behorende beurs. ‘Je kunt daar gratis eten en drank proeven’, was de worst die mijn moeder me voorhield, ik hapte gretig toe…
VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Marlies. Een gedicht over de dag ná een avond feesten (in de huiskamer), met koffiekringen, lipstickranden en honderd sigarettenpeuken…
Hoewel er nog een dun vliesje ijs op de sloten ligt, beginnen bij mij al zomergevoelens op te komen. Met een koptelefoon op beluister ik de nummers die me doen denken aan het zomerseizoen. Ik zoek naar goedkope vliegtickets, met als bestemming het ‘geluksoord’. Een dagdroom volgt.
In mijn familie gaat het verhaal dat ik ooit drie dagen achter elkaar heb gehuild. Het was 1986 en carnaval was net afgelopen. Eentje die ik nooit zal vergeten.
Een ik-hou-van-jou-briefje in mijn broodtrommel, spontaan een stuk rijden zonder eindbestemming, een avond losgaan tijdens een concert van ons favoriete rockband, liefde is als mijn – ons wordt…
Rijd je volgende week vanuit het noorden naar Brabant, dan kan het je overkomen dat je een heel vreemde naam ziet op het plaatsnaambordje
Terwijl jullie dit weekend allemaal het ijs bevoelden, en uitgelaten door de sneeuw dartelden, zat ik middenin het beste idee ooit.
Omdat ik voor mijn werk alles lees wat los en vast zit, kan ik soms even geen letter meer zien.
Ik ben geen cupcakebakker, geen sushiroller en ook geen chardonnaynipper. Als iets hip is, vind ik het nog veel hipper om het niet hip te vinden.
Er gingen mails over en weer tussen mij en een vriendin. We probeerden af te stemmen waar wij met onze partners ergens zouden gaan eten. Ik deed een voorstel: sushi. Dat vond zij geen optie.
Met mijn moeder ga ik graag een weekendje weg. Naar Londen of Brussel en dan lekker shoppen.
